BDW - editie 1423 by brusselnieuws.be (archief)

ERIC CORIJN:

“HET ROER DURVEN OMGOOIEN” DE DONKERROMANTISCHE ZIEL VAN LYKKE LI En ook: Art Brussels, Balkan Trafik en Brussels Short Film Festival.

24 04 14

BRUSSEL KIEST: WERK EN ECONOMIE

LEES PAGINA 4-5

Stedenbouw > Van Parijs wil nieuwe picknick

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

‘Schumanplein is ellendig’ BRUSSEL – Hoogleraar Philippe Van Parijs, die twee jaar geleden de aanzet gaf tot Picnic the Streets op het Beursplein, roept opnieuw op tot actie. Deze keer richt hij zijn pijlen op het ‘ellendige’ Schumanplein.

‘H

oe kan men nu verwachten dat Europeanen de EU en haar hoofdstad in hun hart sluiten als de openbare ruimte die er symbool voor staat slechts een karakterloze rotonde is langs een banale stadsautostrade,” zo schrijft Van Parijs is een open brief in deze krant. Volgens de hoogleraar vroeg voormalig Europees Commissievoorzitter Romano Prodi al in 2001 om van het plein een ontmoetingsplaats voor Europa te maken, een piazza van het continent. De Belgische en Brusselse overheden leken van goede wil en lanceerden het plan voor een tunnel onder de Kortenberglaan en het plein zodat het transitverkeer zou verdwijnen. Maar dertien jaar na de oproep van Prodi is er nog altijd niets gebeurd. “Het ellendige rondpunt is nog altijd geen piazza,” schrijft Van Parijs. Daarom roept hij op tot een nieuwe picknick op 17 mei, de dag van het Feest van Europa, in het parkje in het midden van de rotonde. De heraanleg van het Schumanplein is inderdaad een lang aanslepend dossier. Beliris, het federaal fonds voor Brussel, organiseerde enkele jaren geleden al een internationale wedstrijd voor de

heraanleg van de rotonde. Die werd gewonnen door architect Xaveer De Geyter. Hij ontwierp een autoluw plein met een amfitheater. Volgend jaar had het normaal gesproken af moeten zijn. Maar of dit project daadwerkelijk gerealiseerd wordt, is nog de vraag. Volgens de woordvoerder van Beliris zijn er momenteel nog altijd onderhandelingen met de architect aan de gang, onder meer over het honorarium. Beliris verwacht dat de knoop ‘binnen enkele weken’ doorgehakt wordt. Sowieso vergt de aanleg van een verkeersarm plein de bouw van een ondergrondse tunnel, een project van 35 miljoen euro. Ook hier gaat het initiatief uit van Beliris, dat vorige zomer een bouwvergunning aanvroeg bij het Brussels Gewest. “Het Gewest moet eerst een impactstudie en veiligheidsanalyse uitvoeren. Die zijn nog altijd niet begonnen,” zo klinkt het bij Beliris. Volgens het kabinet van Brussels minister Brigitte Grouwels (CD&V) hebben de studies inderdaad wat vertraging opgelopen, maar zouden ze volgende maand nog van start gaan. Voor Van Parijs duurt het allemaal veel te lang. Hij verschijnt op 17 mei alvast in oranje cape op de picknick, een verwijzing naar ‘Brusselaar’ Willem van Oranje, die als leuze hanteerde: ‘Point n’est besoin d’espérer pour entreprendere, ni de réussir pour persévérer.’ Bettina Hubo

GROENDAK OP DE SENAAT

Nog voor Pasen was het nieuwe groendak op de Senaat klaar. Het moet energiebesparing opleveren. Al wordt ook veel aandacht besteed aan de biodiversiteit, door ongewoon veel bloemende plantensoorten te voorzien. Maar dat heeft zo zijn redenen. Lees meer op pagina 13. JMB

Lees meer op p. 15

Smet: ‘VGC moet Muntpunt betalen’ BRUSSEL – Vlaams minister voor Brusselse Aangelegenheden Pascal Smet (SP.A) heeft Muntpunt op de agenda van het college van de Vlaamse Gemeenschapscommissie geplaatst. Dat deed hij in de Commissie Brussel en de Rand van het Vlaamse parlement waar hij werd ondervraagd door Willy Seghers (N-VA), Paul Delva (CD&V) en Yamila Idrissi (SP.A). De belevingsbibliotheek Muntpunt zit in geldproblemen omdat VGCcollegelid Bruno De Lille (Groen) financiële engagementen niet na-

komt. De aankoop van boeken dreigt stil te vallen. Het meest opvallende is de gebrekkige inbreng in de ICT: eerst engageerde de VGC

zich om 700.000 euro te betalen, alras pitste collegelid Bruno De Lille (Groen) er 100.000 euro van af om ten slotte maar 300.000 te betalen. In de commissie van de VGC twijfelde De Lille aan het nut van het informaticasysteem. Smet: “Vreemd. Het ICT-systeem is uitgetekend door een stuurgroep waar ook de VGC deel van uitmaakte. De

Lille heeft het rapport sinds 2011. Hij heeft er tot twee weken geleden nooit opmerkingen over gemaakt.” De achterstallige werkingsmiddelen zouden in september betaald worden. Daar zijn Smet noch Delva tevreden mee: dat is de rekening doorschuiven naar het volgende college. Nu donderdag staat het punt op de agenda van het VGC-college.

Smet wil dat de VGC betaalt voor de verkiezingen en hoopt dat hij zijn wapens als voogdij niet moet gebruiken. Danny Vileyn ADVERTENTIE

20 things to Do in Brussels Ga snel naar pagina 7

N° 1423 VAN 24 APRIL TOT 1 MEI 2014 ¦ WEEK 17: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

IN MEMORIAM

BDW 1423 PAGINA 2 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Economie > Brigitte Grouwels wil taxi-alternatief Uber reglementeren

MARIE-JEANNE SCHOENMAEKERS IS NIET MEER SINT-PIETERS-WOLUWE – Marie-Jeanne SchoenmaekersClerckx is op 89-jarige leeftijd overleden. Schoenmaekers was achttien jaar lang Vlaamse schepen in Sint-Pieters-Wolwe. Ze was ook gedurende twee jaar parlementslid bij de opstart van het Brussels Gewest. BDW interviewde Schoenmaekers voor het laatst in 2000 toen ze in brasserie ‘t Kapiteintje samen met de Everse Lisette Denberg de kersverse Brusselse schepen Bruno De Lille de knepen van het vak bijbracht. Schoenmaekers heeft flink haar stempel kunnen drukken op het leven van de Nederlandstaligen in Sint-Pieters-Woluwe: bibliotheek, onderwijs en jeugd. Ze bleef ook betrokken bij de huidige generatie CD&V’ers in Woluwe, zegt Vlaams parlementslid Paul Delva: “Ze stond de huidige lichting met raad en daad bij, beschikte over een enorme energie en wendde die steeds aan om dingen in beweging te brengen. Een grote dame heeft ons verlaten.” DV

VANISTENDAEL MAAKT KANS OP STRIPOSCAR BRUSSEL – De Brusselse illustratrice Judith Vanistendael heeft drie nominaties voor de Eisner Awards in de wacht gesleept met haar beeldverhaal When David lost his voice. Dit boek is de Engelse vertaling van haar beeldroman Toen David zijn stem verloor (Oogenblik/De Bezige Bij). Het album verscheen al in het Frans en het Koreaans en zal binnenkort verschijnen in het Duits, Spaans en Zweeds. De Eisner Award is een van de belangrijkste prijzen die jaarlijks worden uitgereikt in de Amerikaanse Comicwereld en wordt beschouwd als het equivalent van de Oscars in de stripwereld. De prijs is een eerbetoon aan Will Eisner, een van de belangrijkste founding fathers van de Graphic Novel. Vanistendael werd genomineerd in de categorieën ‘best writer/ artist’, ‘best painter’ en ‘best US edition of International Material’. In elke categorie zijn er vijf genomineerden. De prijzen worden bekendgemaakt op 25 juli tijdens de Comic-Con International Conventie in San Diego. KV

Nieuwe markt, oude problemen BRUSSEL – Europees Commissaris voor digitalisering Neelie Kroes (VVD) verwijt Brussels Mobiliteitsminister Brigitte Grouwels (CD&V) een politica van vroegere tijden te zijn. Grouwels wil immers de alternatieve taxidienst Uber reglementeren, en dat komt volgens Kroes markt en klant niet ten goede. Een beetje een valse tegenstelling.

telt u zichzelf voor, twintig jaar jonger. We zijn in het Brussel van de jaren 1990 beland. Na een nachtje stappen wil u – glaasje te veel op – met de taxi naar huis, aan de andere kant van de stad. Miraculeus genoeg stopt er een taxi voor de deur van de kroeg net wanneer u buitenkomt. Nauwelijks bekomen van uw verbazing houdt u de taxi staande. Moet eigenlijk niet, want hij komt voor u. Sterker nog: hij weet dat u hem nodig hebt. “Toffe avond gehad?”, zo vraagt de overvriendelijke chauffeur wanneer u lichtelijk verbaasd instapt. U twijfelt even, maar zegt uiteindelijk toch: “Ja, was wel goed.” Een lichte

alcoholgeur vult de taxi. U ziet de chauffeur terugdeinzen, maar de man blijft professioneel. Begint dan over zijn leven te praten, zijn kinderen, zijn hoop, zijn angsten, en ja, ook over zijn baan als chauffeur. “Aardig,” zo denkt u, maar algauw irriteert de praatzieke chauffeur u. Het is immers 3u30 en u bent een beetje beschonken. Uiteindelijk vraagt u de chauffeur beleefd doch ferm of hij wil zwijgen. Stilte. Wanneer hij u uiteindelijk voor uw deur afzet, hoeft u niet meteen te betalen. Hij vraagt alleen, overdreven vriendelijk en erg gemaakt. “Vergeet niet om te zeggen hoe het was.” U begrijpt niet wat hij bedoelt,

De discussie leeft ook in New York en Berlijn. Steeds protesteren oude taxichauffeurs tegen zoveel klantvriendelijkheid en gebruiksgemak maar hij stopt u een formulier in de hand. En weg is hij. Op het formulier ziet u punten staan, van één tot vijf. Hoeveel geeft u de chauffeur? “Een drie,” besluit u. “Het was een goede rit, maar ik heb geen zin in chauffeurs die ‘s nachts behoefte hebben in een babbel.” Bij de chauffeur thuis dan. Lichtelijk misnoegd over die lompe, dronken

vlegel buigt de taximan zich over een formulier. Hoeveel geeft u de passagier? “Eens tellen. Hij was dronken en nogal bot. Een drie,” zo besluit de chauffeur. Als u volgende keer een chauffeur tegenkomt, weet die dat u soms geen overvriendelijke klant bent. Plots stoppen er voor de deur van uw kroeg ook minder taxi’s.

Mee met de tijd Als bovenstaand scenario u in de jaren 1990 nog uit de lucht gegrepen had geleken, dan wordt u nu best wakker in 2014. De Brusselse handelsrechtbank verbiedt de nieuwe Amerikaanse ‘taxidienst’ Uber. Europees Commissaris voor Digitalisering Neelie Kroes beschuldigt de bevoegde Brusselse instanties ervan niet mee te zijn met hun tijd en het vrije initiatief te doden. Waarover gaat het? Uber is een privétaxidienst waarbij u met behulp van uw smartphone aangeeft hier en nu een taxi te wil-

DE WEEK IN BEELD DOOR SASKIA VANDERSTICHELE

Afgelopen dinsdag werd voormalig federaal en Brussels Gewestminister Jos Chabert begraven in de Sint-Michielsen Sint-Goedelekathedraal, die daardoor tijdelijk ontoegankelijk was voor toeristen.

BDW 1423 PAGINA 3 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

te moeten zijn, zeker als vrouw. Maar het mag dus niet in Brussel. De Europese hoofdstad is nochtans niet de enige stad die Uber aan banden probeert te leggen. In Berlijn gebeurt het, en in New York ook. Steeds protesteren oude taxichauffeurs tegen de komst van zoveel transparantie, klantvriendelijkheid en gebruiksgemak. Steeds kunnen zij op onbegrip rekenen van moderne ondernemers en politici die het vrije initiatief wel kansen willen geven en de klant de best mogelijke dienst willen aanbieden. Op zich geen originele kritiek, want al beschreven in het Amerikaanse tijdschrift Time. “The invisible hand of free markets shouldn’t have to spend so much of its time slapping away the dead hand of political entrepreneurship,” zo klinkt het daar.

WEEKOVERZICHT WOENSDAG 16 APRIL UBER. Brussels minister van Mobiliteit Brigitte Grouwels (CD&V) wil een dialoog met Uber. De Brusselse rechtbank van koophandel besliste dat de alternatieve taxidienst zijn ritten in Brussel moest staken. Dat lokte felle kritiek uit bij eurocommissaris Neelie Kroes (VVD). Grouwels zegt dat overtreders beboet zullen worden, maar zet de deur wel op een kier om te sleutelen aan de wetgeving.

DONDERDAG 17 APRIL VOLLE KERK. Priester Daniel Alliët zou weg moeten uit de Begijnhofkerk. Aartsbisschop Léonard wil de kerk geven aan volgelingen van een charismatische priester uit Marseille die volle kerken lokt. Alliët zou vanaf september overgeplaatst worden naar Molenbeek. POPULARITEIT LIJSTTREKKERS. De Brusselse lijsttrekkers voor de MR, Ecolo en PS blijken nog niet bijzonder populair in aanloop naar 25 mei. In een poll van La Libre Belgique en RTBF haalt minister-president Rudi Vervoort (PS) pas de 47ste stek, staatssecretaris Christos Doulkeridis (Ecolo) de 48ste. Joëlle Milquet, CDHlijsttrekker, pakt als nationaal boegbeeld een derde plaats.

Oligopolie Uber regelt een taxi voor u, hier en nu.

len, waarop er via een app – een programma voor smartphones – een chauffeur voor u wordt geregeld. Er komt geen menselijk contact aan de reservering te pas. U wordt door uw chauffeur naar uw bestemming gereden, betaalt achteraf en kan de chauffeur punten geven van één tot vijf. Hijzelf kan u als passagier ook punten geven, maar u weet in tegenstelling tot hem niet hoe hij u quoteert. Tussen haakjes: als u chauffeurs systematisch een vier op vijf geeft, dan is dat niet goed voor de hoge standaarden van Uber. Tussen haakjes: in de Verenigde Staten, waar Uber al een paar jaren bestaat, zijn er gevallen bekend van chauf-

“

feurs die klanten met een lage score mijden als er zich een klant met een hogere score aandient op hetzelfde moment.

Geen originele kritiek Toegegeven, zelfs ondanks bovenstaande bezwaren is de dienst van Uber een verademing tegenover de niet transparante, soms zelfs maffieuze toestand bij de oude Brusselse taxichauffeurs. U weet welke chauffeur u komt ophalen, u kan hem controleren en hebt een persoonlijke service. Dit tegenover het huidige gesjoemel met taximeters, onvriendelijke chauffeurs en een gevoel steeds op uw hoede

‘Political entrepreneurship’ betekent in die visie bescherming van de al bestaande markt (door politici), of de vorming van oligopolies, wat het vrije spel van vraag en aanbod in de weg staat. Men vergeet er dan wel altijd bij te vertellen dat Uber een grote investeringsbank als Goldman Sachs achter zich heeft staan. Een bank die mirakelmannen levert wanneer perifere Europese landen zoals Italië en Griekenland het niet goed doen, nadat men de regeringen van die landen eerst ‘geholpen’ heeft om de statistieken over de staatsschuld op te schonen. Maar onthou: een oligopolie, dat is dus iets anders. En politiek ondernemerschap ook. Christophe Degreef

Sinds de documentaire Femme de la rue wordt straatintimidatie altijd op één wijk en op één groep daders vastgepind, terwijl het overal gebeurt.” Jolien van Hollaback. De feministische beweging voert de strijd op tegen intimidatie op straat (in Knack).

NACHTRAVEN. In volle kiescampagne bezoekt premier Elio Di Rupo (PS) nachtwerkers. In Brussel doet hij onder andere de nachtploeg van de politiezone Brussel Hoofdstad Elsene aan en het medisch personeel van het UZ Brussel in Jette. SOCIALE ONRUST HOTELSECTOR. Na stakingen bij de hotels Mercure en Steigenberger, onder meer tegen plannen om het werk van kamermeisjes uit te besteden, dreigt de socialistische vakbond met nog meer acties in andere Brusselse hotels. De Brusselse schepen van Toerisme, Philippe Close, wil een rondetafel om bonden en werkgevers bijeen te brengen. MILIEU-INBREUKEN. Brussels milieuminister Evelyne Huytebroeck (Ecolo) presenteert een nieuwe code voor milieu-inbreuken. Die stroomlijnt bestaande maatregelen en sancties, maar voert ook enkele nieuwe in. Zo kan een rechter nu bedrijfsleiders die milieuschade veroorzaken, verplicht op cursus milieumanagement sturen.

VRIJDAG 18 APRIL KREDIETBEOORDELAAR LOOFT FINANCIËN. Kredietbeoordelaar Standard & Poor’s (S&P) bevestigt de rating van het Brussels Gewest, op ‘AA’. Ook de vooruitzichten zijn stabiel, luidt het. S&P looft het financieel beheer van het gewest en het evenwichtige Belgisch institutioneel kader waarin het Brussels Gewest functioneert. KONINKLIJKE SERRES OPEN VOOR PUBLIEK. Elke lente gaan de koninklijke serres drie weken open voor het publiek. Men kan er een bijzondere collectie planten en bloemen gaan bekijken, met exotische soorten en planten die er al staan sinds de negentiende eeuw. FUSE 20 JAAR. De Fuse is twintig jaar, een mooie leeftijd voor een nachtclub. De internationaal gelauwerde technotempel in het hartje van de Marollen viert zijn verjaardag verspreid over drie weekends. GOOD KOMPANY. Vincent Kompany opent zijn sportcafé ‘Good Kompany’ op de Brusselse Grote Markt. Eind mei gaat er een gelijkaardige bar open op de Antwerpse Groenplaats.

ZATERDAG 19 APRIL

“

In Watermaal-Bosvoorde ben ik nu zelf met een boerderij begonnen. Die trekt ontzettend veel volk. Het lijkt wel alsof er een ommekeer plaatsvindt.” Maarten Roels op de Actiedag voor de heropleving van landbouwgrond gelooft dat ook in Brussel landbouw opnieuw een plaats moet kunnen krijgen (in Het Nieuwsblad).

GROOTSTE BRAND OOIT IN ZONIËNWOUD. In het Zoniënwoud in de buurt van het Vierarmenkruispunt in Tervuren branden bijna drie hectare bos af. Het is de grootste brand ooit in het Zoniënwoud. Er vallen geen gewonden maar de schade loopt wel op tot tienduizenden euro’s.

MAANDAG 21 APRIL PENSIOEN PLUS WIL HOGERE PENSIOENEN. De partij Pensioen Plus belooft een pensioenpremie van 20 procent voor alleenstaanden die geen 1.450 euro netto pensioen hebben en 1.850 euro voor koppels. Lijsttrekker is Jos Van Assche, voormalig Brussels parlementslid voor het Vlaams Blok/Vlaams Belang.

DINSDAG 22 APRIL

HET GETAL

1.500

Van de ongeveer 86.000 studenten in Brussel geniet bijna 20 procent van een studiebeurs. Die tussenkomst blijkt onvoldoende, want zowat 1.500 studenten krijgen hulp van een Brussels OCMW. Dat staat in een nota van Brussels Studies over het belang van de instellingen voor het hoger onderwijs (IHO) in Brussel.

Verder blijkt dat het aantal studenten in Brussel de afgelopen 10 jaar met 20 procent is gestegen, waardoor Brussel veruit de grootste studentenstad van het land is. Vandaag zijn 51 hoger onderwijsinstellingen actief in het gewest. 27 onder hen worden officieel erkend en gefinancierd door de Franse of de Vlaamse Gemeenschap. Het cijfer van 86.000 studenten slaat op de unieke studenten dat in 2010-2011 ingeschreven was in een erkende en gesubsidieerde instelling voor het hoger onderwijs in Brussel. Kim Verthé

STRENGERE TAALEISEN. Nederlandstalige ouders die hun kind met voorrang willen inschrijven in het Nederlandstalig onderwijs moeten voortaan aan strengere taaleisen voldoen. Ze moeten voortaan een taalniveau B2 halen in plaats van B1. De Vlaamse regering keurt daarover deze week een decreet goed. Samengesteld door Kim Verthé en Mathieu Declercq

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1423 PAGINA 4 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

25.05

2014

Economie > Brussels beleid moet volgens Eric Corijn inzetten op Brusselaars 25.05 2014

Zonder nieuwe maakindustrie redden we het niet

25.05

2014

25.05

2014 BRUSSELKIEST.BE

ALLES OVER DE VERKIEZINGEN IN BRUSSEL

Brussel Deze Week

Met de steun van de

et gaat goed met de Brusselse economie, maar niet met de Brusselaars. Het wordt tot vervelens toe herhaald, maar het is daarom niet minder waar en niet minder dramatisch. Sociaal geograaf Eric Corijn vindt de huidige politieke aanpak van de werkloosheid en de Brusselse ongelijkheid onevenwichtig. Sterker nog: men heeft volgens Corijn nooit een alternatief gevonden voor de desindustrialisering. Eric Corijn: “De 111.000 laaggeschoolde werklozen zijn vaak migranten die gekomen zijn en nog altijd aankomen op zoek naar werk, maar dan in een economie die er niet meer is. In de jaren 1970 was er in de hoofdstad werk voor zowat 170.000 handarbeiders, meer dan in Luik en meer dan in Antwerpen, goed voor 12 procent van de nationale handenarbeid. Dat wordt wel eens vergeten, omdat die arbeidsplaatsen verspreid waren over heel veel kleine bedrijven: bier, tabak en kachels, om maar een paar voorbeelden te geven. In Brussel was er nooit grootindustrie, maar nu wordt er ook geen geuze meer gebrouwen. De talrijk aanwezige kleine industrie in de kanaalzone is leeggezogen. Met de neergang van die industrie kwam de opgang van de dienstensector en de zorg, gedragen door een grote internationale gemeenschap. Brussel is nu de hoogst geschoolde arbeidsmarkt van Europa. Maar die arbeidsplaatsen worden vooral ingenomen door niet-Brusselaars. En naast de vele hooggeschoolden lo-

pen heel veel laaggeschoolden, aan wie we slechte voorstellen doen.” De officiële werkgelegenheidspolitiek – Actiris, zeg maar – probeert laaggeschoolden in te schakelen op de luchthaven en in de resterende industrie in Machelen, Zaventem en Diegem. “Ze botsen op twee obstakels,” somt Corijn op. “Het kleinste probleem is het gebrek aan openbaar vervoer. Het openbaar vervoer rijdt ‘s ochtends van de Rand naar Brussel en ‘s avonds van Brussel naar de Rand.” “Het grootste probleem is de con-

“Om het met een boutade te zeggen: er worden meer mensen betaald om werklozen te begeleiden dan dat Actiris jaarlijks mensen aan werk helpt”

currentie tussen de gewesten: ruim 80 procent van de werknemers van Audi woont niet in het Brussels Gewest. In het tweetalige Brussel moeten zij geen tweede taal leren. De jonge Marokkaan uit Molenbeek die bij een pakjesdienst in Zaventem gaat werken, moet daarentegen wel Nederlands kennen.” Dat er ook in de dienstensector en de horeca werk is voor laaggeschoolden, is waar, zegt de sociaal geograaf. Kantoren moeten immers

schoongemaakt worden, maar vaak is het grijswerk of zwartwerk, in elk geval slecht betaald. Corijn: “Het is niet realistisch dat alle werkzoekenden die een succesvol Actiristraject volgen, werk zullen vinden. In de huidige structuur van de arbeidsmarkt kan geen enkele activering de werkloosheid oplossen. Ik zeg wel eens met een boutade: er worden meer mensen betaald om werklozen te begeleiden dan dat Actiris jaarlijks mensen aan werk helpt.”

BRUSSEL – Niet alle Brusselse laaggeschoolde werkzoekenden kunnen op de luchthaven terecht. Ook niet als ze perfect tweetalig zijn. En evenmin als ze daarbovenop een succesvol traject bij Actiris doorlopen hebben. “Er is een arbeidsmarkt voor laaggeschoolden, ook in Brussel” zegt VUB-professor Eric Corijn. “Alleen moeten we durven het roer om te gooien.”

Fruit uit het Pajottenland Het grote probleem van een stad(sgewest) als Brussel is dat er te weinig nieuwe maakindustrie is, meent Corijn. Het al te snelle antwoord luidt dat die arbeid verplaatst is naar lageloonlanden, en dat daar weinig aan te doen is. Maar er valt wel degelijk wat aan te doen, zo leren we. “Er is een maakindustrie die niet kan verplaatst worden uit de stad. Je moet Brussel zien als één grote werf. Als we het patrimonium aanpakken is er voor vele jaren werk. Maar liefst één derde van de Brusselse huizen beantwoordt niet aan de hedendaagse comfortnormen. Nu halen we Polen en Roemenen naar hier om occasioneel onze huizen op te knappen, en dat terwijl er zoveel laaggeschoolde werklozen zijn.” Dat is hoe de markteconomie vandaag werkt. En daarnaast is er geen echt economisch ontwikkelingsplan. Corijn is er echter van overtuigd dat de economie van de toekomst veel meer mogelijkheden biedt, maar dan moeten we vandaag nog anticiperen. “De productieketens zijn veel te lang, half afgewerkte producten moeten weer naar een andere fabriek, en van daar weer verder, enzovoort. Vermits mobiliteitskosten in de toekomst alleen maar zullen stijgen, zal een deel van de productie dan ook opnieuw hier kunnen gebeuren. En moeten we

Eric Corijn.

ons tussen haakjes ook eens niet afvragen of we niet beter ontbijtfruit kweken in het Pajottenland dan dagelijks kiwi’s uit Nieuw-Zeeland te laten overvliegen?” Ook de interculturele maatschappij biedt daarbij kansen, denkt de emeritus. “L’Horloge du Sud aan de Kroonlaan in Elsene is geëvolueerd van een restaurant voor Afrikanen tot een Afrikaans restaurant voor iedereen. Een ander voorbeeld is het begin van de Gentsesteenweg in Molenbeek: wordt dat een verlengstuk van de Dansaertstraat of stellen de bestaande winkels zich open voor heel de stad? Zouden die Marokkaanse winkels niet samenwerken met de La Cambre-modeacademie in Elsene om uit te zoeken hoe ze hun markt kunnen verbreden?”

Weinig inventief Het stadscentrum, nu geconcentreerd in de Vijfhoek, dijt volgens Corijn uit naar goedkopere oorden als Molenbeek. De vraag is welke bestemming we de tientallen lege industriepanden geven: administratie, lofts of nieuwe creatieve maakindustrie? Corijn: “Het veelgeprezen ‘Onderzoek & Ontwikkeling’ is nu quasi-

exclusief in handen van de publieke sector, de universiteiten zeg maar. Hoog tijd dat de private sector zich daar ook begint te roeren. Ik geef een voorbeeld: 3D-printen wordt een absolute groei-industrie, die ook banen gaat scheppen voor handarbeiders. Wanneer investeert de privésector in productieateliers in Brussel ? Een tweede voorbeeld: de VUB heeft topexperten in huis voor elektrische auto’s, maar waarom kiezen die niet eerder voor innovatie in openbaar vervoer? En waarom zouden die hoogtechnologische stellen niet in Brussel worden gemaakt? Het is toch zo dat er minder auto’s in de stad moeten en dus meer openbaar vervoer, niet? Waar zitten die durfondernemers die nieuwe bedrijvigheid in de kanaalzone brengen? Waarom heeft Brussel bijvoorbeeld geen echte muziek- of mediaindustrie?” Het Brussels beleid moet volgens Corijn inzetten op de Brusselaars: “We moeten een nieuw stedelijk samenlevingsmodel ontwerpen. Van Brussel opnieuw een woonstad maken. We bevinden ons immers in een duurzame transitie die ertoe moet leiden dat meer mensen in de stad blijven wonen. En om de stad daarvoor klaar te maken is zeer veel handenarbeid nodig. De stad zelf leefbaar maken is een maakindustrie met een orderboekje voor decennia. Nu verlaten jonge tweeverdieners met kinderen de stad omdat er te veel auto’s zijn en er te weinig groen is.” “En de ironie wil dat ze dan vanuit de Rand met de auto naar Brussel komen om er te werken. Hoe hoger opgeleid de werknemer, hoe groter de kans dat hij in het centrum van Brussel werkt en in de Rand woont. En zo maken ze de stad minder leefbaar. Ook dat is Brussel.” Danny Vileyn en Christophe Degreef

ADVERTENTIE

15 PLAATS PLACE

PLAATS PLACE

PAUL DELVA

BENJAMIN DALLE PLAATS PLACE

Brusselse lijst / Région

BRIGITTE DE PAUW Brusselse lijst / Région

PLAATS PLACE PLAATS PLACE

Lijsttrekker / Tête de liste Kamerlijst / Chambre

PLAATS PLACE

BRIGITTE GROUWELS Lijsttrekker / Tête de liste Brusselse lijst / Région

BIANCA DEBAETS Lijsttrekker / Tête de liste Vlaamse lijst / Parlement flamand

STEVEN VANACKERE Europa / Europe

PLAATS PLACE

WALTER 17 VANDENBOSSCHE Lijstduwer / Candidat en queue de liste Brusselse lijst / Région

STERKERE BRUSSELAARS, STERKER LAND www.bouwenaanbrussel.be # brusselbouwen

BDW 1423 PAGINA 5 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

OPEN VLD

GROEN

n Engels moet ook als administratieve taal kunnen gebruikt worden. n Bij ouderen, kansarmen en laaggeschoolden moet digitale geletterdheid de inzet zijn door bijvoorbeeld digitaal ongeschoolde werklozen te verplichten tot ICT-vorming. n De sociale economie moet meer gestuurd worden in de richting van horeca, hotel en knelpuntberoepen. Door het tweeverdienersmodel is de huishoudeconomie meer dan ooit terug. Zulke jobs vergen vertrouwen, discretie en flexibiliteit.

CD&V n Het veelvoud aan lokale werkbureau’s en plaatselijke werkgelegenheidsinitiatieven dient gerationaliseerd te worden gezien de hoge beheerskosten. n Er moeten meer middelen naar onderzoek en ontwikkeling gericht op speerpuntsectoren als ICT, gezondheidszorg en logistiek en distributie. De Haven en Schaarbeek-Vorming zijn hierbij van cruciaal belang. n Het toeristische potentieel van de stad moet worden uitgespeeld onder de gemeenschappelijke noemer van het agentschap VisitBrussels, ook voor conferenties en tentoonstellingen.

VLAAMS BELANG n Om de armoede tegen te gaan moet er werk gemaakt worden van een degelijk tewerkstellingsbeleid en degelijk onderwijs. n Betreffende knelpuntberoepen dient er eerst en vooral intensief geactiveerd te worden bij de eigen bevolking. Slechts wanneer er in bepaalde sectoren een aanhoudend structureel tekort blijkt, kan dat aangevuld worden met werknemers uit de Europese Unie. n De diverse Brusselse openbare vastgoedmaatschappijen moeten gefusioneerd worden.

n Discriminatie op de arbeidsmarkt moet actief opgespoord en bestraft worden, bijvoorbeeld met praktijktest. Inspectiediensten moeten meer bevoegdheden krijgen om effectief te kunnen ingrijpen. n Een economie op maat van Brussel gaat delokalisatie tegen. Het niveau van de technische opleidingen moet hoger. Ook het bedrijfsleven moet hier verantwoordelijkheid nemen en bijvoorbeeld lerarenstages aanbieden. En jongeren moeten beter begeleid worden op de arbeidsmarkt. n Kmo’s en zelfstandigen moeten kunnen profiteren van een verregaande administratieve vereenvoudiging door een elektronisch loket.

SP.A n Verplicht gepersonaliseerde loopbaanbegeleiding voor elke Brusselse werkzoekende. Hervormingen volgens het ‘rugzakprincipe’. Elke werkzoekende krijgt een ‘rugzak’ met de nodige bagage mee voor op de arbeidsmarkt. n Het onderwijs moet hervormd worden zodat jongeren de juiste keuzes maken, tweetalig zijn en het technische en beroepsonderwijs positieve keuzes worden. n Langs het kanaal moeten de schroothopen en opslagplaatsen vervangen worden door een economie die meer jobs oplevert, zoals diensten voor nieuwe woningen.

N-VA n Meer aansluiting tussen onderwijs en het bedrijfsleven. Uitbreiden van het aanbod aan beroeps- en technisch onderwijs. n Aanpak van de loonkostenhandicap, met een indexsprong in 2015 en algemene lastenverlaging in 2016. n Een Brussels innovatiepact dat investeringen in onderzoek en ontwikkeling door ondernemingen en overheid stimuleert.

ADVERTENTIE

Jan Kindermans, 2de opvolger, Kamer

Zahra Choua, 14de effectief, Kamer

Katja Vanaelst, 14de opvolger, Brussel

Nabil Issa, 11de opvolger, Brussel

Veerle Eygenraam, 3de opvolger, Kamer

Sabine Simbi, 13de effectief, Kamer

Yousra Fregene, 13de opvolger, Brussel

Alexis Van Maercke, 6de opvolger, Vlaams Parlement

Dries Cools, lijstduwer, Kamer

Jos Leysen, 15de opvolger, Brussel

Tony Okmen, 12de opvolger, Brussel

Michel Goethals, 5de opvolger, Vlaams Parlement

BDW 1423 PAGINA 6 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

25.05

2014

25.05

2014

Werkloosheid > Responsabilisering verhoogt druk op gewest 25.05

2014

25.05

2014

Hoe meer werklozen, hoe armer de regering liet prompt een frisse wind waaien door de futloze instelling. Ze kregen voor elkaar dat Actiris en opleidingsinstantie Bruxelles Formation nu samenwerken, ze richtten een nieuwe dienst op speciaal voor jonge werklozen en lanceerden een groot charmeoffensief naar de Brusselse werkgevers in de hoop hen ertoe te bewegen om met hun vacatures via Actiris te passeren. Grote probleem voor Actiris is dat er veel te weinig begeleiders zijn. “Wij hebben nog altijd maar één begeleider per 350 werklozen,” zegt adjunct-directeur Yves Bastaerts. “Dat is meer dan tien jaar geleden, toen was het één op de vijfhonderd. Maar in Vlaanderen is er één begeleider per 70 werklozen, in de Scandinavische landen zelfs één per dertig. Dan kun je een zeer kwalitatieve begeleiding bieden en mensen thuis gaan opbellen.”

Responsabilisering

BRUSSEL – De Brusselse regering zal de komende bestuursperiode enkele versnellingen hoger moeten schakelen in de strijd tegen de werkloosheid. Het torenhoge aantal werklozen is niet alleen een sociale tijdbom, het kan er ook toe leiden dat het gewest straks minder geld in het laatje krijgt.

erst de cijfers: het gewest telde eind maart ruim 111.000 werklozen, oftewel een kleine vijftienduizend meer dan in het begin van de legislatuur. De Brusselse werkloosheidsgraad ligt op bijna 21 procent. Bij de jongeren schommelt dat percentage rond de dertig procent. En in de gemeenten Anderlecht, Molenbeek en Sint-Joost is de jeugdwerkloosheid nog hoger: daar zit vier op de tien zonder werk. Natuurlijk speelt de demografische ontwikkeling van Brussel een rol. De beroepsbevolking stijgt razendsnel, onder meer door de toevloed van nieuwkomers. Volgens Actiris, de gewestelijke dienst voor arbeidsbemiddeling, zijn het de jongste tijd vooral Roemenen en Bulgaren die het leger-

tje werklozen komen aandikken. Het grote probleem van de Brusselse arbeidsmarkt is de mismatch tussen vraag en aanbod. Brussel is de economische motor en het belangrijkste werkbekken van het land. Maar het gewest wordt meer en meer een hooggespecialiseerde diensteneconomie met vooral vacatures voor hoogopgeleiden. Terwijl de meeste Brusselse werklozen laagopgeleid zijn en een gebrekkige talenkennis hebben. Een op de vijf Brusselse jongeren verlaat de school zonder diploma. Het zijn de pendelaars die in het gat springen. Brussel telt nu ongeveer 700.000 arbeidsplaatsen, maar iets meer dan de helft wordt ingevuld door mensen van buiten het gewest. Ook racisme en discriminatie zijn

een factor. Volgens recente studies blijkt evenwel dat de zoektocht naar werk niet zozeer bemoeilijkt wordt door de huidskleur dan door de achterstand van allochtonen in het onderwijs.

Kwalitatieve begeleiding De Brusselse regering nam de afgelopen jaren verschillende maatregelen om de dramatische werkloosheidscijfers in te dijken. Minister van Werk Benoît Cerexhe (CDH) verhoogde het budget van Actiris, gaf geld voor talencheques en maakte de begeleiding voor jonge werklozen – eindelijk – verplicht. Om racisme tegen te gaan lanceerde hij het anonieme cv, een experiment dat uiteindelijk niet bleek te werken. Ook sloot hij samenwerkingsak-

De Brusselse regering zal sowieso een tandje moeten bijzetten omdat het arbeidsmarktbeleid geregionaliseerd wordt. koorden met Vlaanderen zodat de VDAB en Actiris nu vacatures uitwisselen en er meer Brusselse werklozen in de Rand gaan werken. Actiris zelf zat afgelopen legislatuur zo’n zeshonderd dagen zonder directie. Maar de tandem die uiteindelijk in mei 2011 benoemd werd – de PS’er Grégoire Chapelle en Yves Bastaerts, van CD&V-signatuur –

De nieuwe Brusselse regering zal dus nog extra inspanningen moeten doen in het gevecht tegen de werkloosheid: meer geld vrijmaken voor begeleiding, mogelijk ook andere accenten leggen. Een groot aandeel van het tewerkstellingsbudget gaat nu naar geco’s, door de overheid gesubsidieerde werknemers. Maar volgens SP.A-parlementslid Elke Roex zitten bij de Brusselse geco’s veel te veel hoogopgeleiden, de verkeerde doelgroep dus. De Brusselse regering zal sowieso een tandje moeten bijsteken omdat vanaf 1 juli het arbeidsmarktbeleid geregionaliseerd wordt. Dat betekent enerzijds dat Actiris behalve voor begeleiding ook bevoegd wordt voor de controle van de beschikbaarheid van de werklozen. Hiermee krijgt de dienst een extra hefboom in handen om werklozen aan de slag te krijgen. Maar anderzijds worden de gewesten door de nieuwe financieringswet ook geresponsabiliseerd. Anders gezegd: een goed werkgelegenheidsbeleid wordt financieel beloond, een slecht bestraft. De Brusselse regering heeft er in de toekomst dus, meer nog dan nu, alle belang bij om zoveel mogelijk werklozen aan een job te helpen, wil ze voorkomen dat het gewest er financieel op achteruit gaat.

Bettina Hubo

BDW 1423 PAGINA 7 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

P-PRAAT Arm Mädchen Grouwels. Nauwelijks was Neelie Kroes opgehouden met haar donkerblauwe tirades tegen de Brusselse minister voor Mobiliteit, of de Kanzlerin werd door het zakenblad De Tijd een ‘communicatieve hork’ genoemd, en dat op pagina twee van de kwaliteitskrant. “Binnen CD&V wordt Grouwels omschreven als tweederangsfiguur (...) ze was een compromisfiguur tegen wie geen van de rivaliserende clans binnen de Brusselse CD&V een veto stelde.” Staat er zo. En kijk. Als een engeltje uit een doosje wordt daar ene Dalle naar voren geschoven, Benjamin voor de vrienden. Komt van het kabinet van staatshervormer Verherstraeten. “Geldt als hyperintelligent, handig in het politieke spel en vooral: communicatief sterk,” zo gaat De Tijd verder. O jee, een marketeer, denkt uw commentator dan. Los van het hyperintelligente, natuurlijk. Dalle, Benjamin voor de vrienden, werd al eens geïnterviewd door deze krant. Dat was twee jaar geleden, ruim voor het Mädchen afgevoerd zou worden als hork, ja, zelfs als communicatieve hork. Wat Dalle de junior writer van dienst toen vertelde, was het volgende: “Je kunt eindeloos filosoferen over de christendemocratie, maar wat we in de stad proberen te doen, is verbinden.” Volgens onze bescheiden mening ziet het Mädchen de ironie van die zin nu wel in. Nu het echte nieuws. Het ratingagentschap Standard&Poor’s behoudt de kredietrating AA voor het Brussels Gewest. Dat wil zeggen dat minister van Financiën Guy Vanhengel (Open VLD) goed werk heeft geleverd in stormachtige tijden. Of, de lijfspreuk van onze senior writer indachtig, dat je buiten economen “evengoed in kabouters kunt geloven,” de mannen van S&P vonden gewoon dat het eens tijd was voor iets anders. Bij Standard&Poors laten ze wel niet na te vermelden dat de herfinanciering van Brussel een goed vooruitzicht is. Nou. Van een inzicht gesproken. Laat de champagne maar knallen.

CHIEN ÉCRASÉ Dieren > Nijlganzen op stap in de stad

Terug van weggeweest? BRUSSEL – Nijlganzen mogen dan exoten zijn, ze weten precies wel waar de macht huist. Drie jaar geleden spotten wij een moedergans met drie kleintjes in de Wetstraat, vandaag zijn ze met zeven, twee volwassen exemplaren en vijf kleintjes. Maar allicht heeft niet de Wetstraat met hun ruimtelijke voorkeur te maken, maar het nabijgelegen Warandepark. De die-

ren moeten behoorlijk geïntegreerd zijn: je in het Brussels verkeer wagen is niet evident. De foto werd vorige week vrijdag om zes voor acht ‘s ochtends genomen, midden in de spits dus, maar het was wel Paasvakantie. En bovendien Goede Vrijdag. Dat betekent minder auto’s en misschien stemt de dag ook tot mildheid. Danny Vileyn

AUTOCAMPAGNE – Nu de eerste verkiezingsaffiches langzaam maar zeker beginnen op te duiken in het Brusselse straatbeeld, duiken ook de eerste campagnewagens op. De collega’s van La Capitale konden er vier verzamelen, namelijk die van MR-parlemebtslid Danielle Caron, die wel met reclame voor Vincent De Wolf rijdt, die van de Berchemse FDF’er Nicolas Stassen, die van de Woluwse CDHwonderboy Benoît Cerexhe en van de niet zo bekende PS’er Emilie Eloy. Mooi werk, mooie poses ook van de trotse politici met hun bolide, maar ze zijn het kroonjuweel vergeten: een smart met de tronie van MR-wonderdissident Alain Destexhe op die ons begin deze week ei zo na omver reed in Elsene. Destexhe wordt trouwens vrijgepleit van poging tot moord, want er zat een niet nader bekende vrouw aan het stuur. CEREXHE – Van alle door La Capitale verzamelde politici heeft Benoît Cerexhe de meest originele uitleg. Gevraagd naar het waarom van reclame op het dak van zijn wagen, antwoordt hij: “Dan kunnen mensen in de tram of de bus het ook zien. Of vanuit hun appartement.” Een antwoord dat uiteraard vragen doet rijzen over het gebrek aan kennis van Cerexhe over Brusselse bussen en trams, maar ook over de modale vrijetijdsbesteding van de Brusselaar die in een appartement woont. DUIDELIJKHEID – Af en toe La Capitale lezen schept duidelijkheid. Zo komt de krant ook op de proppen met statistieken over het aantal processen-verbaal voor overdreven snelheid. Zijn koplopers in het Brussels Gewest: de gemeenten Oudergem, Ukkel en Watermaal-Bosvoorde. Juist, daar waar men klaagt over vliegtuigen.

ADVERTENTIE

DAg en nACht #3 surF oVerAl

Met gratis wiﬁ overal en altijd wordt Brussel de digitale stad van de toekomst. Surf in parken, op pleinen, in de metro of op de tram. Alle administratieve diensten zijn online vlot bereikbaar. Gedaan ook met de ﬁles aan het loket.

20 things to Do in Brussels

PArtout, #3 surFeZ De Jour CoMMe De nuit En proposant le wiﬁ gratuit, partout et à tout moment, Bruxelles se positionnera comme LA ville digitale de l’avenir. Le surf au parc, sur les places publiques, dans le métro ou dans le tram. Tous les services administratifs aisément accessibles en ligne. Fini, les ﬁles au guichet.

100ProCentBrussels.Be

PASCAL sMet

SOPHIE

LIJST/LISTE

BRUSSEL BRUXELLES

Brouhon

BDW 1423 PAGINA 8 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

25.05

2014

Politiek > Fatima Zibouh over stemgedrag Brusselaars met migratieachtergrond 25.05

2014

25.05

2014

‘Moslimidentiteit belangrijker dan land van herkomst’

BRUSSEL – Brussel telt ruim 20 procent parlementsleden met een moslimachtergrond en is daarmee uniek in het westen. Toch kunnen niet enkel zij stemmen halen bij mensen uit de moslimgemeenschap, denkt Fatima Zibouh. “Wie werkt aan discriminatie en ongelijkheid, kan scoren ongeacht zijn afkomst.”

klasse van Marokkaanse afkomst groeit.” “Sommige waarnemers wijten het succes aan het feit dat de PS veel mensen van Marokkaanse origine op de lijsten had staan. En wat zie je nu? De MR zet een onbekende met een moslimachtergrond op de derde plaats (Abdallah Kanfaoui, red.).”

Het aantal Nederlandstalige stemmen lijkt met elke verkiezing te slinken. Het heet dat Nederlandstalige partijen er moeilijk in te slagen om stemmen bij anderstaligen te halen. Zibouh: “Met kandidaten die een migratieachtergrond hebben, doen ze dat wel hoor. Kijk

atima Zibouh is met haar kleurrijke, oosters aandoende outfit een opvallende verschijning. Naast voorzitster van moslimvereniging Embem (Empowering Belgian Muslims) is ze onderzoekster aan het Centrum voor Etnische en Migratiestudies aan de Universiteit van Luik. Na de vorige verkiezingen schreef ze een boek over verkozenen met een moslimachtergrond in Brussel, want de uitslagen waren frappant. “Een vijfde van de Brusselse parlementsleden had een moslimachtergrond. Dat was werkelijk uniek: nergens in het westen wordt de diversiteit in de samenleving zo zeer weerspiegeld in het parlement.”

“Politici gaan tijdens de campagne vaker naar de moskee, maar ik heb nergens gehoord over een imam die oproept tot steun”

Hoe komt dat? Fatima Zibouh: “Er zijn verschillende redenen. Ons kiessysteem zorgt voor een evenredige vertegenwoordiging, zodat er meer ruimte is voor diversiteit. Door de nationaliteitswetgeving zijn er in 20 jaar tijd alleen al in Brussel meer dan 200.000 buitenlanders Belg geworden. En niet onbelangrijk: België kent stemplicht. Waar die niet geldt, zijn het vaak de zwakkeren, waaronder migranten, die niet naar de stembus trekken.” Hoe is het stemgedrag van mensen met een migratieachtergrond geëvolueerd? Zibouh: “Tien jaar geleden stemden mensen meer volgens een clan-logica. Wie afkomstig was uit het Rifgebied stemde op kandidaten uit die regio, wie uit de Balkan kwam, stemde op de Balkan-kandidaat.” “Ondertussen is ons referentiekader verschoven: de moslimidentiteit is nu belangrijker dan het herkomstland. We spreken niet meer over Marokkaanse, maar over moslimkandidaten. Jongeren voelen zich Belg, maar wel moslim. Waar je vroeger anti-Arabisch racisme had, heb je nu islamofobie.” “Dat heeft impact op campagnestrategieën. Wie zich vroeger als Marokkaanse kandidaat profileerde, speelt nu zijn moslimachtergrond meer uit. Zelfs verkozenen met een vrijzinnig imago zie je plots opduiken op islamitische feesten.” “Ook de etnische kiezer zelf wordt gevoeliger aan die thema’s. Partijstandpunten over de hoofddoek en halal zijn belangrijker dan die over mobiliteit en huisvesting.” Daardoor wordt het kiezerspubliek van moslimkandidaten wel groter. Zibouh: “Ja, dat klopt. Vroeger zou een Marokkaan nooit voor een Turk gestemd hebben, en omgekeerd. Vandaag scoort iemand als Mahinur Özdemir (CDH), een Turkse, ook goed bij Marokkaanse vrouwen, omdat ze sympathie opwekt als eerste parlementslid met een hoofddoek.”

naar Fouad Ahidar (SP.A). Voor Marokkaanse kandidaten maakt het minder uit of ze op een Vlaamse of Franstalige lijst staan, ze kunnen op de twee veel stemmen halen. Maar nogmaals: het is de thematiek die telt. Wat zeggen ze over discriminatie, over gelijkheid?” “De priester van een grote Afrikaans-evangelische kerk zei me eens dat al zijn gelovigen op een Vlaamse moslim stemden, want die had hen geholpen een lokaal te vinden. Het is dus mogelijk om linguïstische, etnische en religieuze grenzen doorbreken.”

Fatima Zibouh: “De deelname aan het politieke leven is genormaliseerd en geprofessionaliseerd.”

“En het gaat verder dan dat. Een autochtone Belg die werkt op thema’s zoals de afschaffing van het hoofddoekenverbod op school, een soepelere gezinshereniging enzovoort, zal meer erkenning krijgen dan een moslimkandidaat die dat niet doet. Maar ze worden daarin vaak geremd door het partijstandpunt.” Elsens schepen Bea Diallo (PS) wilde een gedragscode voor moskeeën en kerken, die kiezers zouden beïnvloeden. Nodig? Zibouh: “Moskeeën spelen niet echt een mobiliserende rol. Zeker, politici gaan tijdens de campagne vaker naar de moskee, maar ik heb nergens gehoord over een imam die oproept tot steun. Hoogstens wordt er bij het buitengaan al eens informeel over gesproken. Aan Maghrebijnse kant is het moskeelandschap ook erg versnipperd; deze of gene kandidaat

aan de overwinning helpen kan eigenlijk niet.” “Aan Turkse kant is het verenigingsleven hiërarchischer. Daar zijn er minder, maar sterkere kandidaten, met steun van verenigingen. Het is geen toeval dat Emir Kir de tweede beste score in Brussel kon halen. Turken houden ook meer vast aan de eigen taal en cultuur. Maar ook bij hen is er een verschuiving richting moslimidentiteit.” In 2007 stemde bijna de helft van de moslimkiezers PS. Zibouh: “Ja, op het eerste zich lijkt dat niet logisch. Je zou verwachten dat ze conservatieve of religieus georiënteerde partijen verkiezen boven een seculiere partij als de PS. Maar het resultaat wijst erop dat het socio-economische nog veel belangrijker is. Maar ik kan niet voorspellen of het overwicht van de PS zal afnemen, nu de midden-

Andere evoluties sinds de vorige verkiezingen? Zibouh: “Eigenlijk is de deelname aan het politieke leven helemaal genormaliseerd en geprofessionaliseerd. Naast de parlementen is ook het personeel op de kabinetten heel divers. Niet enkel afkomst, ook bekwaamheid telt nu, en moslimpolitici houden zich met de meest uiteenlopende zaken bezig. Kijk naar Ahmed Laaouej: senator en raadgever van Di Rupo, niet over discriminatie en wijkwerking, maar over fiscaliteit en financiën.” “Vroeger had je kandidaten die zich ofwel volledig op de eigen gemeenschap richtten, ofwel helemaal assimileerden en de goede Belg uithingen. Nu kiest bijna iedereen voor de middenweg: ze zijn er voor iedereen, maar behouden voeling met hun achtergrond.” “Wat me wel zorgen baart, is dat steeds meer jongeren zich afkeren van de politiek en oproepen tot een boycot van de verkiezingen. Ze zijn antisysteem, en organiseren zich ook echt, met flyers en andere acties. Dat is een groeiend fenomeen, en absoluut te betreuren.”

Goele De Cort en Kris Hendrickx

ADVERTENTIE

BDW 1423 PAGINA 9 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Samenleving > Espace Poincaré moet tegen juni klaar zijn

Mecenas opent ontmoetingscentrum © KRIS HENDRICKX

Respect maakt het leven zoveel aangenamer. Overal, dus ook bij het openbaar vervoer. Het kan ‘m in kleine dingen zitten: je plaats afstaan, de vuilnisbak gebruiken, even glimlachen of goeiedag zeggen. Maar respect is vooral rekening houden met de anderen, hun beroep, hun leeftijd … Respect is maar iets waard als het door anderen wordt gedeeld. Vind je respect ook belangrijk? Dan is nu het perfecte moment om dat te tonen. Laat je fotograferen tijdens de RESPECTdagen van de MIVB op 28, 29 en 30 april 2014 met het armbandje dat je wordt aangeboden in de belangrijkste metrostations en op de belangrijkste haltes van ons net. Je foto wordt meteen gepost op Facebook. Natuurlijk kun je ook je eigen foto’s opsturen waarop je armband duidelijk zichtbaar is. Gewoon mailen naar respect@mivb.irisnet.be.

Meer info op mivb.be

In studiezalen van Espace Poincaré zitten tientallen jongeren gebogen over boeken of pc’s.

BRUSSEL – Achter een onopvallende gevel langs de Poincarélaan huist sinds een paar maanden een groot ontmoetingscentrum. Een Brusselse zakenman stelt het gebouw ter beschikking om de wijk weerbaarder en dynamischer te maken. “Meer bedrijfsleiders zouden dit moeten doen.” Van buitenaf is Espace Poincaré geen opvallend gebouw, maar binnenin is het met 3.600 vierkante meter indrukwekkend groot. In de centrale hal woont een groep jongeren een gebedsdienst bij. Een studente ligt uitgeteld in een zetel uit te rusten. Kinderen spelen onder toezicht in een aparte kamer, terwijl hun moeders in het centrum aan het werk zijn. In studiezalen zitten tientallen jongeren gebogen over boeken of pc’s. Er zijn studio’s met minikeuken, ruimtes voor repetitielokalen en een zaaltje voor podiumkunsten, en bovenin komen er kamers om mensen in moeilijkheden op te vangen. Tegen eind juni moet Espace Poincaré helemaal klaar zijn. Enkel om de gevel een artistieke touch te geven, is nog een vergunning nodig. De man die het gebouw ter beschikking stelt, is eigenaar van verschillende grote winkels in Brussel, maar wil anoniem blijven, “want het project moet door iedereen worden waargemaakt.” Ook in de buurt van de Poincarélaan heeft hij enkele winkels. “Ik zie daar een commune malheureuse, met veel tristesse. Espace Poincaré moet daarom een open, warme, laagdrempelige plek worden. Dynamische jongeren hel-

pen we er op weg. Verenigingen kunnen er samenwerken. Want als ik een ding geleerd heb uit het zakenleven, dan is het het belang van partners.” De mecenas hoopt dat zijn initiatief een voorbeeld wordt voor andere bedrijfsleiders die de middelen hebben. “We kunnen niet met gekruiste armen wachten tot de verzorgingsstaat alle problemen oplost. En ondernemers hebben veel te bieden: ze kennen de waarde van dingen en van inspanningen.”

Moslimidentiteit Het beheer van het gebouw zit bij de vereniging Embem, of Empowering Belgian Muslims. Die wil een netwerk van moslimorganisaties opzetten, om de moslimgemeenschap te versterken en een Belgische islam te vormen die oog heeft voor diversiteit en burgerschap. “Doel is jongeren hun leven zelf in handen te laten nemen,” zegt voorzitster Fatima Zibouh. Een netwerk voor moslims was broodnodig, zegt ze. “Nu zijn er enkel organisaties gebaseerd op land van herkomst. Maar dat is niet meer van deze tijd. We zijn als derde of vierde generatie in dit land, we zijn Belgen. Wel belangrijk is onze moslimidentiteit, én onze stad. Je hoort het jongeren vaak zeggen: wij zijn van 1080, wij van 1190.” Embem zorgt er ook voor dat verenigingen die dat vragen, Espace Poincaré kunnen gebruiken. Ze hoeven niet per se een migratieachtergrond te hebben. “Jongerenorganisaties, vrouwengroepen, scouts... Iedereen is welkom.” Goele De Cort

www.mivb.be

BDW 1423 PAGINA 10 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Herinneringstoer ‘Vive la vie’ > Verzet in Brussel tijdens WOII

‘Gedraag je niet als schapen’ Eén deur rest er nog van de cellen van het hoofdkwartier van de Geheime Feldpolizei (GFP), gelegen in de Dwarsstraat. Ze werd gered door de alerte directeur van het jeugdhotel Vincent Van Gogh (CHAB) (de kunstenaar werkte er in de jaren 1880-1881 in een bevriend atelier) dat er nu is. Het is nauwelijks gekend dat deze deur te zien is in het Nationaal Museum van de Weerstand in Anderlecht, dat op zijn beurt ook niet heel gekend is: “Het is bijna existentieel,” zegt conservator Jean-Jacques Bouchez daarover: “Het verzet gebeurde in het grootste geheim. Het lukt me zelfs vandaag nog altijd niet om bepaalde details over de geheime radioboodschappen los te krijgen, codes werden vaak meegenomen tot in het graf.” Het pluralistische weerstandsmuseum kwam er in 1972 op vraag van het onafhankelijkheidsfront, de grootste Belgische verzetsgroep (Front de l’Indépendance ontstond in 1941 in de Elsense Lesbroussartstraat). Brussel was volgens Bouchez een echte gatenkaas met netwerken en vertakkingen van verzet, in alle wijken en onder alle lagen van de bevolking. Ook Daniel Weyssow van de vzw Auschwitz in Gedachtenis begeleidt de herinneringstoer en organisator Rik Vanmolkot is opgetogen over zo veel kennis over zowel de weerstand als de politieke en de racistische vervolgingen. Een nieuwe scenografie moet het museum meer bekendheid geven door bijvoorbeeld specifieke objecten hun verhaal te laten doen: “Zoals de muziekinstrumenten van enkele weerstanders. Je kan het sadisme van de nazi’s niet overschatten. Medegevangenen dienden hun kompanen met muziek te begeleiden naar hun dood. Of het schilderij van het brandende Justitiepaleis, geschilderd door Louis Verheggen, de machinist van de zogenoemde spooktrein van 2-3 september 1944. Door opeenvolgende vertragings- en sabotageacties van het spoorpersoneel herwonnen 1.500 gevangenen van Sint-Gillis, op beestenwagens gezet richting concentratiekampen,

BRUSSEL – Een deur van een foltercel is zondag 4 mei het vertrekpunt van een bustoer van de Louis Paul Boonkring langs sporen van het Brusselse verzet. O wee als je je aan de verkeerde kant van de deur bevond. In de smalle Dwarsstraat van Sint-Joost hoorden de omwonenden het gekerm opstijgen.

zei verhoord werd. “Op een maandag eind juni werd ik naar de Dwarsstraat gevoerd. Ik verwachtte mij aan het ergste, want Koehler had me verwittigd dat hij de grote middelen zou gebruiken. Ik werd opgesloten in de kelder, in een cel van 1 vierkante meter zonder licht of lucht, met tegen de muur enkel een plank van 5 cm breed om op te zitten, de handen vastgebonden op de rug. ‘s Avonds brachten ze mij terug naar Sint-Gillis, zonder dat ze mij ondervraagd hadden. Dinsdagochtend kwamen ze mij opnieuw halen, ik had hoge koorts en had al 48 uur niets gegeten of gedronken. (...) Hij dwong me om steeds opnieuw op te staan en weer te gaan zitten (auf-nieder) op een koffer van zo’n 25-30 cm hoog. De handboeien waren zo hard aangespannen dat ze tot bloedens toe in mijn huid drongen en mijn handen blauw zagen. Drie maanden later stonden de handboeien nog steeds in mijn polsen afgedrukt.” In de Dwarsstraat maakte Beckers ook kennis met ‘die Kapelle’, de kapel op de zolderverdieping van het gebouw dat nog eigendom van een congregatie was geweest, en nu als folterkamer fungeerde. “Twee Duitsers ondervroegen me tijdens de korte ogenblikken dat ik het niet uitschreeuwde van de pijn (ik was daarna drie dagen doof omdat mijn trommelvliezen beschadigd waren door mijn eigen geschreeuw).” Het is een vreemde speling van het lot. Toen een oord van racisme en uitsluiting, nu een internationale plek waar jongeren uit de hele wereld welkom zijn. Aan burgemeester Emir Kir zal een gedenkplaat worden overhandigd.

Verpletterend

Directeur weerstandsmuseum: “Het verschil tussen vrijheid en gevangenschap? Vijf centimeter.”

de vrijheid op Klein-Eiland, achter het huidige Zuidstation.” Omwille van de symboliek ziet Bouchez het museum liefst op de huidige locatie in de Lintstraat blijven, want hier zat de fotograveur die de clichés leverde voor de faux Soir van 9 november 1943. Al is de boodschap het allerbelangrijkste: “Typisch aan geschiedenis is dat we

niet beseffen dat we ons in de gevarenzone bevinden. We hebben het over 14-18 en 40-45, maar er is ook 36-39, toen de democratie in Spanje werd aangevallen met hulp van de nazi’s en Europa niet durfde reageren. Het kan subversief overkomen, maar ik wil aan de jongeren van vandaag zeggen: gedraag je niet langer als schapen, denk zelf, kies het

kamp van de zwaksten in de maatschappij.”

‘Die Kapelle’ Robert Beckers was een van de verzetslieden die geheime informatie naar Engeland hielp versturen. BDW kon zijn getuigenis inkijken over zijn passage in de Dwarsstraat waar hij door de Geheime Feldpoli-

Ook op de nummers 453 en 347 van de Louizalaan passeerden tijdens WOII honderden politieke gevangenen. De bus houdt ook halt bij deze hoofdkwartieren van de Sicherheitspolizei-Sicherheitsdienst (Sipo-SD) waar de Gestapo deel van uitmaakte. Het eerste hoofdkwartier op nr. 453 werd door de Belgische RAF-piloot Jean de Sélys Longchamp beschoten. RTBF-documentairemaker André Dartevelle ontdekte in 1995 talloze boodschappen op de celmuren van de kelders, in het Nederlands, Frans, Duits en Hongaars van ‘Vive la vie’ tot ‘Ende’. Daniel Weyssow zet zich al jaren in om ze te bewaren en te ontsluiten. Hij vindt dat eigenaars en huurders een verpletterende verantwoordelijkheid dragen voor dit collectief geheugen. De tocht doet verder ook plekken van het Joodse verzet in de Marollen aan, de Ruisbroekstraat bij de Zavel waar die ene clandestiene Le Soir werd gedrukt, de gevangenis van Sint-Gillis en het huis van verzetsstrijder en kunstenaar Marcel Hastir in de Handelsstraat, waar onder andere de bevrijders van het twintigste Jodentransport in Boortmeerbeek op 19 april 1943 samenkwamen. An Devroe Inschrijving bij Mark Michiels, 02-649.35.87, lpboonkring @hotmail.com (15 euro voor broodjes, gidsen, vervoer) voor 28 april

BDW 1423 PAGINA 11 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Erfgoed > Zoniënmars krijgt onverwachte primeur mee

Blauwe bomen in het Zoniënwoud

In een zoektocht naar de meest bijzondere bomen in het Zoniënwoud liet Brussels Leefmilieu door de vzw Association protectrice des arbres en Fôret de Soignes (Apas) een exhaustieve inventaris opmaken. Daarmee wil het Brussels Gewest, als eerste, de merkwaardigste exemplaren van de 300 jaar oude Beukenkathedraal (oorspronkelijk geplant in 1714-1745) op een beschermde lijst zetten. Zes jaar terug al begon Apas met het oplijsten; heel het project is nu zo goed als af. Het westelijk bosgedeelte naast de Terhulpse-

steenweg – goed voor ongeveer 700 hectare – werd volledig uitgekamd: het leverde 91 ‘merkwaardige ‘(heel bijzondere) en 53 morfologisch ‘speciale’ bomen op. Op dit moment wordt nog de inventaris in het oostelijk bos naast de Terhulpsesteenweg verfijnd en gecontroleerd. Tegen juni zou ook dit tweede deel rond moeten zijn, bevestigt Leefmilieu Brussel. Daarmee is het uitzonderlijk bomenbestand in het bosgedeelte op Watermaal-Bosvoorde, Oudergem, Sint-Pieters-Woluwe en Ukkel, klaar. Wie volgend weekend deelneemt aan de parcoursen van de Zoniënmars kan dus op speurtocht naar bomen met een blauwe stip.

WATERMAAL-BOSVOORDE – Na een onderzoek van bijna zes jaar zijn bijna 150 ‘merkwaardige’ en ‘speciale’ bomen uit het Zoniënwoud opgelijst. Met enig puzzelwerk vindt u er al een negentigtal terug op www.monument.irsinet. be/nl. In het bos kunt u uitkijken naar een merkteken van blauwe cirkels en driehoeken, geschilderd op de stam. Een nieuwe manier om opnieuw de – interessantste – bomen door het bos te zien.

Merkwaardig betekent vooral een ‘emotionele schok’ veroorzaken.

Vreemde vormen In eerste instantie zochten de vrijwilligers van Apas naar bomen die ofwel het label ‘merkwaardig’ (vooral de overrijpe, soms tweehonderdjarige bomen met een omtrek van 3 tot 5 meter) of het label ‘speciaal’ konden krijgen. Speciaal betekent met eigenaardige vorm, zoals een lepelvoet, bedekt met bulten of

schorsvervormingen en Siamesetweelingachtige bomen. Men weerhield vooral beuk (77 procent), eik en haagbeuk (12 procent), esdoorn, es en kerselaar (7 procent) en enkele bijzondere harshoudende soorten (4 procent). ”Daar werden enkele criteria voor aangereikt, maar wetenschappelijk is het label uiteraard

niet; het begrip ‘merkwaardig’ blijft subjectief,” geeft het BIM voor alle duidelijkheid mee. De begrippen ‘merkwaardig’ en ‘speciaal’ betekenen in de eerste plaats een ‘emotionele schok’ veroorzaken. Voor een kunstschilder kan dat een grillige vorm zijn, voor de boswachter is dat vooral een hoge, rechte boom. Om-

dat het Apas een lijst van wel vierhonderd bomen voorlegde, werd de bril even op de neus gezet. “In een beukenkathedraal met ontzettend veel interessante en mooie bomen kun je er inderdaad honderden aanstippen, maar voor klassering kan niet alles in aanmerking worden genomen,” luidde de overheidskritiek. De werkmethode van Apas werd niet gesmaakt. Leefmilieu Brussel stuurde dus voor bevestiging of negering van de ‘merkwaardige exemplaren’ een stagiair van eigen huis mee, die samen met Apas het huiswerk opnieuw deed (en voor het Oostelijk bosdeel nog doet). Na akkoord werden een 150-tal bomen weerhouden, ook al weet men dat het criterium voor bescherming ‘subjectief’ blijft. Wel moesten alle speciale en merkwaardige bomen ‘zichtbaar’ zijn vanaf de weg, al kunnen ze soms toch een eind in het bos staan. Hun ereteken ‘merkwaardig’ en ‘speciaal’ is te herkennen aan een blauwe driehoek of cirkel op de stam. Eigenlijk moet er nog een bordje van 9 centimeter bij komen, wat niet kon bevestigd worden. Er volgt wel een brochure met kaart, zodat ‘spotting’ makkelijker zal gaan.

Jean-Marie Binst

Zoniënmars (circuits van 5 tot 25km) met wereldmuziek (13-16u.) op vier stopplaatsen, op zondag 27 /04 vanaf 8u. Info GC WaBo: 02-675.40.10., www.wabo.be

ADVERTENTIE

ZATERDAG 3 MEI VANAF 14U

BRUSSEL SPREEKT

Muntplein, Brussel - VRIJE TOEGANG

B AT E ! E D E H T N I JO 25.05

2014

25.05

2014

25.05

2014

25.05

2014

Met de steun van de

Met Guy Vanhengel (Open VLD), Pascal Smet (sp.a), Brigitte Grouwels (CD&V), Bruno De Lille (Groen), Johan Van den Driessche (N-VA) en Dominiek Lootens-Stael (Vlaams Belang)

over onderwijs, mobiliteit, werk en samenleven

BDW REGIO

BDW 1423 PAGINA 12 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Deze Week in Ter Kameren > Drie paters bevolken de abdij na eeuwen afwezigheid

Een droom, een boom “En ja, het is Elsene, maar ook rijke mensen huwen, sterven en hebben hun geestelijke behoeften.” “Weet u, in een stad zijn er veel verhalen, maar niet veel oren, als u begrijpt wat ik bedoel.” De drie paters gaan vaak zelf de stad in, naar ziekenhuizen, of op bezoek bij mensen. Naast de klassieke eucharistievieringen in de kerk weten omwonenden hen echter ook vaak te vinden in de abdij zelf. Niet altijd voor geestelijke zaken, trouwens. Zo kreeg pater Tanguy net nog een taart cadeau van een jong meisje omdat hij een jaar priester is.

Geen begrafenissen

De Norbertijnen van de Ter Kamerenabdij.

ELSENE – Sinds oktober vorig jaar huizen er in de abdij van Ter Kameren drie paters. Dat is opmerkelijk, vermits Ter Kameren sinds de Franse revolutie geen abdij meer was. “In de stad zijn de mensen meer geïnteresseerd in het geloof dan op het platteland.”

‘W

e gebruiken de vruchten van een oude boom,” zo zegt pater Hugues, hoofd van de nieuwe priorij van Ter Kameren. “De geschiedenis van Ter Kameren is er een van zusters Cisterciënzerinnen, die echter al kort na de Franse Revo-

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

lutie in 1789 weg zijn. De abdij van Ter Kameren kreeg nadien diverse functies, zoals een militaire school, maar sinds oktober vorig jaar wonen er opnieuw drie paters. Bovendien zijn de ordes van Norbertijnen en Cisterciënzers in dezelfde tijd geboren. De boom kan nu opnieuw groeien.” Prior Hugues en mede-paters Tanguy en Rupert vormen op zichzelf geen abdij. Hugues en Tanguy maken eigenlijk deel uit van de Norbertijnenabdij van Leffe, in de provincie Namen. “Een paar jaar geleden kreeg de Brusselse hulpbisschop Jean Kockerols een droom waarin hij de abdij van Ter Kameren opnieuw zag leven,” zo legt de hoofdpater uit. “Op een bepaald moment sprak hij ons er over aan, of wij ons niet geroepen voelden om de priorij in Elsene te stichten. Wij hebben getwijfeld, want je kan je als mens afvragen of zulks wel zin heeft. Maar ons leven als pater staat in het teken

van geven, dus hebben wij het toch gedaan. Het was desondanks een grote stap.” Vermits Bisschop Kockerols gevraagd had rekening te houden met de Europese dimensie van Brussel, werd er ook internationaal gezocht naar paters. Rupert komt zo uit het Verenigd Koninkrijk, maar stu-

maanden lukt het samenleven toch aardig.”

Volle zondagsmis Het leven als ‘novice’ is nochtans niet makkelijk, zo zegt Hugues ook. “We hebben veel moeten leren, maar we nemen die moeite er graag bij. Er is in Brussel een grote nood aan geestelijke behoeften, en veel werk. Mensen leven vandaag meer en meer in steden, maar de oude kloostergemeenschappen lijken onze moderne samenleving niet altijd veel meer te bieden. In de stad

“In Brussel zijn er vele verhalen, maar weinig oren’

deerde in Leuven. Tanguy en Rupert zijn nauwelijks een jaar priester. Hugues: “Vermits er weinig roepingen zijn is het dan ook niet gemakkelijk om een nieuwe gemeenschap te stichten. En dan moest het woonhuis aan de abdij nog grondig gerenoveerd worden. Maar na zes

zijn de mensen ook meer geïnteresseerd in het geloof dan op het platteland. De zondagsmis hier in de Onze-Lieve-Vrouwkerk zat bijvoorbeeld op Palmzondag afgeladen vol, en niet alleen met Afrikanen. Er zijn ook opnieuw jongeren die zich aangetrokken voelen tot geloof.”

Wanneer we de drie paters spreken, is het relatief rustig. “Er zijn deze week geen begrafenissen, een unicum,” zegt Hugues. Of zij dan soms de stad ingaan voor puur werelds vermaak? “Vorige week zijn wij na een bezoek aan een mis in de Sint-Michiels en Sint-Goedelekathedraal nog een pizza gaan eten.” “Kijk, Brussel is een stad om menselijk te groeien. We willen daar soms graag aan meedoen. Op onze vrije dagen werken we. Tijdens mijn vrije tijd zou ik bijvoorbeeld graag eens naar de tentoonstelling van Zurbarán in het Paleis voor Schone Kunsten gaan kijken. Maar eerlijk, we hebben momenteel niet veel vrije tijd. Er is zoveel te doen. Kijkt u bijvoorbeeld maar eens naar onze tuin: die zouden we graag duchtig onder handen nemen om hem toonbaar te maken.” Tijdens de middagmaaltijd wordt er niet gezwegen, de toon is opgewekt. Wanneer de paters voorzichtig wordt gevraagd naar het waarom van hun roeping, vertellen ze dat het hen om liefde te doen is. Liefde voor Jezus, liefde voor de mens. “We kunnen dat moeilijk beschrijven, maar we gebruiken graag de termen die aan klassieke liefde ontleend worden.” “Noem het misschien verliefd zijn.” Pater Rupert houdt er een zeer Britse humor op na. Hij vertelt dat een patiënt uit Afrika hem onlangs toevertrouwde dat die als kind ooit levend begraven werd, maar gelukkig wakker werd toen de kluiten aarde op de kist werden gegooid. “Sindsdien zegt hij niet bang meer te zijn voor de dood.” “Wel, in Groot-Brittannië zijn er kerkhoven waar men een touwtje met een belletje naar boven rond de vinger van de dode bindt. Voor het geval dat.” Christophe Degreef

BDW 1423 PAGINA 13 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Brussel-Stad > 400m2 groendak voor energiebesparing

Wolfsmelk, lijmkruid en dropplanten op Senaat Met meer bloeiende planten dan normaal op het nieuw groendak hoopt de Senaat ooit ook de Brusselse bijenpopulatie van dienst te zijn. Uiteraard heeft het isolerend effect voorrang. In het kader van duurzaam beleid en energiebesparingen van de Senaat (project 2013-2016) is sinds vorige week een groendak afgewerkt (zie coverfoto). De ‘warmtereguleringstuin’ bestrijkt 400 vierkante meter op het dakdeel tussen twee binnenkoeren, achter huisnummers 3 en 5 van de Leuvensestraat. Een en ander moet het rendement van de schilisolatie van de Senaatsgebouw optimaliseren. Het elektriciteitsverbruik is namelijk goed voor 50 procent van de energiefactuur. Eerder al werden hoogrendementszonnepanelen geplaatst op het dak.

Aromatische bloeiers Het nieuwe groendak moet efficiënter uitvallen dan een gemiddeld type. Specialist Asphalis haalde de aanbesteding binnen. Het waterdichtingsmembraan van het type Derbigum werd gebruikt met een isolerend substraat van 8 centimeter in plaats van de gebruikelijke 7 centimeter voor groendaken. Drie lagen bitumen (roofing) en epdm doen het isolerend effect verhogen. Inzake biodiversiteit werden

meer en andere planten toegevoegd, vooral bloeiende soorten. Hiervoor werd de expertise ingeroepen van de Heembeekse vzw Nos Pilifs dat het landschapsontwerp van vaste planten (vooral grasachtigen) bijkleurde met talloze aromatische (en Alpijnse) bloeiers.

Lokplanten “De keuze van meer variëteiten is ingegeven vanuit biodivers en ecologisch oogpunt,” verklaart Delphine Ullens de Schooten, diensthoofd Infrastructuur en energieverantwoordelijke voor de Senaat. “Later dit jaar (in september normaliter) willen we graag twee bijenkorven op het dak installeren, al moet de aanvraag hiervoor nog voorgelegd worden.” “Voor de bloeiende planten alleen werd 53 euro per vierkante meter gerekend,” weet Ullens de Schooten nog. Het groendak, dat niet toegankelijk is voor personeel en publiek, oogt alleszins sierlijk. Op het ontwerpplan van aanleg, dat Nos Pilifs ons bezorgde, viel de plantenrijkdom te achterhalen. Bloeiende variëteiten als duizendschoon, baardiris, wolfsmelk en dropplant, maar ook lijmkruid, brandkruid en bies- en huislook kunnen insecten, waaronder de bijen, naar de Senaat lokken.

Jean-Marie Binst

De parochie haalt senioren uit de Begijnhofwijk uit hun sociaal isolement.

Brussel-Stad > Het Anker brengt verjaardagskalender uit

Senioren van de Begijnhofwijk Pastoor Daniel Alliët is van vele markten thuis. Niet alleen ontfermt hij zich over vluchtelingen en kansarmen, hij richtte in de Begijnhofwijk ook een bezoekersgroep op van vrijwilligers die geregeld de senioren uit de buurt gaan opzoeken. “Daar zijn mensen uit rusthuizen bij, zoals Pacheco, maar we gaan toch vooral bij mensen thuis,” zegt Alain Vanbuyten. Een keer per week koken de vrijwilligers voor

de senioren in Het Anker in de Marcqstraat, en twee keer per jaar is er een uitstap. Om de senioren in de kijker te zetten, heeft de seniorenwerking een verjaardagskalender uitgebracht (foto). De toekomst van de parochiale werking is onzeker, nu aartsbisschop André Léonard beslist heeft om Alliët een andere kerk toe te wijzen (zie p.2-3). SVG

ADVERTENTIE

rs. urs tou nto / on oo m o wo /w .c k m o o o .c b k e o c o a b .f e w w.fac ww ww

Tijdens een woontour verkennen we alle wijken van Brussel met een woonbril. U verneemt alles over huren en kopen in de hoofdstad. U krijgt er een heleboel praktische informatie over de buurten bovenop: de bereikbaarheid met het openbaar vervoer, de aanwezigheid van scholen en groen, de sfeer … Info en inschrijving via 0800 20 400 of www.woneninbrussel.be.

BDW 1423 PAGINA 14 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

BDW REGIO

Twintigmaal natuurschoon op gratis plan

In de reeks thematische plattegronden van het Brussels Gewest brengt VisitBrussels vanaf 1 mei Sized for Green uit, een plattegrond met twintig oases van groen in de grootstad. Eerder al waren er Sized for Tintin (Kuifjesparcours), art nouveau/art deco (zestigtal gebouwen) en Brussel van ‘t vat (kroegentocht). De Nederlands-Duitse versie van Sized for Green geeft uitleg over grote en kleine parken, als de Jean-

Felix Hap-tuin, de Kleine Zavel, het Robinson-eiland, het Kerkhof van Laken en de tuinwijken Le Logis en Floréal. Je kan er te voet of per fiets leuke circuits mee puzzelen. Het plan is tot einde mei gratis, en kost nadien 50 eurocent, zoals de overige in de reeks. Jean-Marie Binst

www.visitbrussels.be/greenstay

15.000 euro voor te grote Manneken Pis

Ter Kameren hoort bij de eerste wandelbestemmingen van het Jaar van Flora.

Elsene > Brussels themajaar start met wandelparcoursen BRUSSEL-STAD – Een wafelverkoper uit de Stoofstraat moet nu al 15.000 euro boete aan de stad Brussel betalen omdat hij een te groot standbeeld van Manneken Pis voor zijn winkel heeft staan.

Jaar van Flora zet parkenrijkdom in de kijker De Société Royale Linnéenne et de Flore de Bruxelles, nazaat van het 350 jaar oude hoveniersbroederschap Société de Flore (1664) en een van de oudste tuinbouwverenigingen ter wereld, heeft de vzw Jaar van Flora opgericht. Samen met VisitBrussels gaat Jaar van Flora tot maart 2015 evenementen promoten rond parken en tuinen, planten en bloemen.

Bezwaarschrift De Brusselse schepen voor Handel, Marion Lemesre (MR), weerlegt de kritiek. “Het is niet omdat de man kritiek geeft op ons beleid, dat hij zich zomaar alles kan permitteren. Ik heb die wetten niet opgesteld, maar kan er ook niet van afwijken. Laat staan dat ik de boetes kan kwijtschelden. Ik kan hem enkel aanraden om een bezwaarschrift in te dienen bij de bevoegde diensten.” Matthias Vanheerentals © MATTHIAS VANHEERENTALS

“Te lang is de aandacht verzwakt voor het groene Brussel, als een van de grootste hoofdsteden van de sierteelt ten tijde van Lepold I,” stellen de Flora-promotors. Naast de hangende foto’s van Brusselse parken, die nog enkele weken te zien zijn in de Sint-Hubertusgalerijen, wordt vanaf mei gestart met thematische tuinen parkwandelingen. Eerste in de rij (op 10 mei) is de Zwitserse Alpentuin van landschapsarchitect Jules Buyssens en de pittoreske rotstuin van Paul Dewit bij het Institut Redouté-Peiffer (Anderlecht). Pareltjes van een geliefd genre van eind negentiende

eeuw tot de jaren 1950. Over ‘Abdijtuinen tot Belle Epoque-parken’ (18 mei) valt veel te leren tijdens een geleide promenade langs de Vijvers van Elsene, de bron van de Maalbeek, de tuinterrassen van de Ter Kamerenabdij tot het exotische park Tenbosch met zijn sequoia, ijzerboom en Sichuanpeperstruik. Eind dit jaar volgt een historische expositie Brussel bloemenhoofdstad in de SintGorikshallen en het Archief van de Stad Brussel. Verder zijn er voordrachten en debatten, onder meer in het Internationaal centrum voor de Stad, de Architectuur en het Landschap (CIVA). En in de Rand profiteren evenementen als Floralia Brussels in het kasteel van Groot-Bijgaarden (tot 8 mei), de Serres van Laken (open tot 9 mei) en het Bloementapijt op de Grote Markt (vanaf 14 augustus) van dit jaarthema. Jean-Marie Binst

De strijd tussen de stad Brussel en wafelverkoper Olivier Battifoy blijft maar verder duren. In 2011 plaatste hij een zelfgemaakt beeld van Manneken Pis voor zijn etalage. Volgens Battifoy was er geen vuiltje aan de lucht, want hij heeft een vergunning om een reclamebord te plaatsen. Maar volgens de stad Brussel is dat beeld helemaal geen reclamebord, maar een standbeeld. En dat mogen handelaars daar niet plaatsen. Toch laat Battifoy het daar al jaren staan met een factuur van 15.000 euro aan achterstallige boetes tot gevolg. “Als ik die boetes moet betalen, dan moet ik mijn acht personeelsleden ontslaan en vervangen door goed-

kopere studenten,” dreigt Battifoy. “Het is onredelijk. Ik mag dit beeld niet op straat zetten, maar de stad Brussel mag wel heel de buurt van Manneken Pis verwaarlozen. De verf van de gevel achter Manneken Pis zit al jaren af te schilferen en af te brokkelen. We zijn beschaamd om dagelijks zo veel toeristen uit heel de wereld hier te ontvangen. In zo’n smeerboel.”

Reservaties geleide wandelingen en algemene info: www.year-of-flora.be

‘Kot-sitting’ voordelig voor student en kotmadam SCHAARBEEK – Intergenerationeel wonen zit in de lift. En het hoeft niet altijd kangoeroewonen te zijn. De vzw 1toit2ages stelt een formule voor waarbij oudere mensen die in een groot huis wonen voor een zacht prijsje een kamer verhuren aan studenten. Dat is dubbele winst want de student kan de oudere persoon helpen in de dagelijkse beslom-

meringen, of er bijvoorbeeld mee gaan wandelen. En als de student daar geen tijd voor heeft, kan die nog altijd door de aanwezigheid zelf een steun vormen. Verschillende formules zijn mogelijk, ook voor wie bijvoorbeeld maar een maand in Brussel verblijft voor een stage. Het gaat om een Franstalig initiatief. SVG www.1toit2ages.be ADVERTENTIE

SAINCTELETTE PARC BONNEVIEPARK NINOOFSEPOORT WWW.MOLENBEEK2014.BE

MOLEN CANAL

SA/ZA 26.04.14 11.00 > 18.00

UIT GRAT S I GRAT

L’Europe et la Région investissent dans votre avenir Europa en het Gewest investeren in uw toekomst

BDW 1423 PAGINA 15 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

budget voorzien bij Beliris. Maar de Europese Unie moet ook beseffen dat ze veel meer is geworden dan een internationale organisatie die haar administratie in Brussel heeft gevestigd. Ze is een democratische entiteit met een echte hoofdstad. Dit feit kent Europa rechten toe op onze stad. Maar het zorgt ook voor verplichtingen, inclusief in de vorm van een financiële bijdrage aan het imago van de wijk waarin ze zich in al haar omvang heeft gevestigd.

Crowdfunding

Op zaterdag 17 mei om 12.30 uur organiseert Philippe Van Parijs een volksvergadering in het ‘parkje’ middenin het rondpunt van het Schumanplein.

Opinie > Philippe Van Parijs wil via crowdfunding het Schumanplein nieuw leven inblazen

Piazza Schuman: en nu vooruit! BDWOPINIE Pathetisch? Schandalig? Hoe kan men nu verwachten dat Europeanen de EU en haar hoofdstad in hun hart sluiten, als de openbare ruimte die er symbool voor staat slechts een karakterloze rotonde is langs een banale stadsautostrade? Reeds in februari 2001 vraagt Europese Commissievoorzitter Romani Prodi, om van het Schumanplein een “ontmoetingsplaats voor Europa te maken, een piazza van het continent. De Europeanen moeten voelen dat ze het hart van Europa bezoeken,” zo zei hij toen. En de Belgische overheden lijken helemaal mee met het verhaal. In november 2001 stelt federaal minister Isabelle Durant (Ecolo) een richt-

schema voor de Europawijk voor. Daarin wordt het doorgaand verkeer onder de grond gestopt. Twee jaar later verklaart federaal vicepremier Laurette Onkelinx (PS) in de Kamer: “Ik heb mijn administratie gevraagd te onderzoeken of het verkeer van de Kortenberglaan en het Schumanplein ondergronds kan worden afgeleid. Met het oog op de organisatie van alle Europese topontmoetingen is een oplossing onontbeerlijk.” De studies volgen elkaar op, de gewestelijke overheden onderschrijven de plannen, met ruggensteun van het buurtcomité. In juli 2010 herhaalt Brussels minister van openbare werken Brigitte Grouwels (CD&V) het voornemen om “van het Schumanplein een autoluwe zone te maken en om het om te vormen tot een authentieke ontmoetingsplaats

BRUSSEL – Twee jaar na de oproep voor een grote picknick op het Beursplein, vraagt filosoof Philippe Van Parijs aandacht voor het Schumanplein. Met behulp van een Piazza Schuman Fonds wil hij de karakterloze rotonde omtoveren tot een echte Europese ontmoetingsplaats. Hij belegt ook een picknickvergadering.

“Laten we een ‘Piazza Schuman Fonds’ oprichten, gespijsd door crowdfunding, het hedendaagse equivalent van de ‘openbare inschrijving”

voor de hele buurt,” met de steun van Bruno De Lille (Groen), staatssecretaris voor Mobiliteit.

Het Brussels Gewest organiseert zelfs een internationale wedstrijd voor de heraanleg van het rondpunt. In november 2011 wordt een winnaar aangeduid. In januari 2013 gaat het gerucht dat Beliris op het punt staat om een bouwaanvraag in te dienen voor een autotunnel in de ruimte tussen de nieuwe treintunnel SchumanJosaphat en de bestaande autotunnel richting E40. Er gebeurt echter niets. Oorzaak? Blijkbaar een nieuwe Europese tunnelrichtlijn die een afschrikwekkende meerkost zou betekenen om de veiligheid in de tunnel te verzekeren. Dertien jaar na de oproep van Prodi is het ellendige rondpunt nog altijd geen piazza. Tien jaar na de verklaring van Onkelinx lijkt de ‘onontbeerlijke oplossing’ nog steeds niet in zicht. Wat is er nodig om de zaak vooruit te helpen? Wellicht, indien realistisch, een alternatieve oplossing uitwerken, zonder nieuwe tunnel maar met een omlegging van het verkeer via Montgomery. De Belgische en Brusselse regeringen moeten in elk geval hun engagementen ernstig nemen en het nodige

Bij wijze van aanmoediging aan wat top down moet gebeuren, lijkt het me ook geschikt om een bottom up initiatief te nemen. Een eeuw geleden moesten rijke Brusselaars nauwelijks belastingen betalen. Om verfraaiingswerken te financieren in de openbare ruimte – de bouw van monumentale fonteinen bijvoorbeeld – werd toch op hen een beroep gedaan in de vorm van ‘openbare inschrijvingen’. Ze gaven graag een klein deel van hun privéconsumptie prijs om de stad meer allure te geven. Vandaag bevindt zich een groeiend aandeel van de Brusselaars – Europese ambtenaren, diplomaten en nog vele anderen – in de situatie die vergelijkbaar is met de Brusselse notabelen van toen: welgesteld maar weinig belast. En ik ken er meer dan een die daar enige gêne bij voelt, en daarom vermoedelijk de volgende suggestie zal verwelkomen. Laten we een ‘Piazza Schuman Fonds’ oprichten, gespijsd door crowdfunding, het hedendaagse equivalent van de ‘openbare inschrijving’. Dat zou de Europese Brusselaars een mogelijkheid geven om concreet bij te dragen aan de kwalitatieve verbetering van de Europese hoofdstad. Het zou ook een boodschap zijn van de Europese burgers aan de Brusselse, Belgische en Europese overheden: doe eindelijk wat nodig is om iets minder afschuwelijks te maken van deze symbolische plek waarvan het beeld bijna dagelijks op miljoenen schermen verschijnt. Wie kan, wie wil zo’n initiatief nemen? Wie heeft ideeën om het verder te verfijnen en concretiseren? Wie wil eenvoudig samen dromen over wat de omgeving van Schuman zou kunnen worden? Misschien een groepje enthousiaste Europeanen. Misschien enkele Brusselse kandidaten voor de verkiezingen van 25 mei. Misschien uzelf. Ik stel voor om elkaar te treffen op zaterdag 17 mei om 12.30 uur in het ‘parkje’ in het rondpunt, waar dan een feest plaatsvindt in de marge van de opendeurdag van de Europese instellingen. Indien het regent, kom met uw paraplu. Indien niet, kom met uw picknick. Ook als het niet regent zal ik er zijn met een oranje cape, ter herinnering aan de grootste Brusselaar aller tijden, Willem Van Oranje. Zijn leuze was: “Point n’est besoin d’espérer pour entreprendre, ni de réussir pour persévérer.” Reacties en suggesties zijn welkom op piazzaschuman@bxlconnect.com. Philippe Van Parijs Brusselaar en hoogleraar aan de universiteiten van Louvain-la-Neuve en Oxford

BDW 1423 PAGINA 16 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

25.05

2014

Citydev-woningen zijn er voor middeninkomens. Maar behoort iemand die 60.000 euro per jaar verdient wel tot de middeninkomens?

25.05

2014

Verkiezingskoorts > Werner Van Mieghem over uitdagingen inzake wonen 25.05

2014

25.05

2014

Huurprijzen aan de leiband

BRUSSEL – De verkiezingen naderen, de koorts stijgt. Maar waar kiezen we als Brusselaars eigenlijk voor? Met een reeks van vier opiniebijdragen maken vier experts elk op hun terrein duidelijk welke keuzes we de volgende vijf à tien jaar zullen maken op enkele cruciale beleidsdomeinen: mobiliteit, onderwijs, economie en huisvesting. Elke opiniebijdrage wordt anderhalve week later uitgediept en geïllustreerd met een Tematoer van Brukselbinnenstebuiten.

BDWOPINIE Vijf jaar is lang voor wie probeert om een degelijke, betaalbare, Brusselse huur- of koopwoning te bemachtigen. Maar vijf jaar is kort voor een regering die concrete antwoorden moet bieden op de huisvestingscrisis die vele tienduizenden Brusselaars steeds harder raakt. En toch wil de Brusselse Bond voor het Recht op Wonen het woonbeleid van de Brusselse regering tijdens de legislatuur 2009-2014 grondig evalueren. Op basis van de naakte cijfers valt die evaluatie tegen. De gemiddelde, geactualiseerde huurprijs in Brussel is tussen 2008 en 2012 gestegen van 595 tot 650 euro (+ 9 procent). Het aantal gezinnen op de wachtlijst voor een sociale woning is in diezelfde periode toegenomen van 26.000 tot 40.000! De gemiddelde,

geactualiseerde verkoopprijs van een appartement is op diezelfde 5 jaar toegenomen met 5 procent (van 188.547 euro tot 217.672 euro). Toch heeft deze regering hard gewerkt. Ze maakte veel middelen vrij voor de renovatie van verwaarloosde en leegstaande sociale woningen en voor de bouw van nieuwe. Ze voerde een beperkte huurtoelage in voor thuislozen en ze ondersteunde meer dan voorheen de aankoop van de gezinswoning via het Woningfonds, Citydev (de vroegere Gomb) en Community LandTrust Brussel. Ongezonde en leegstaande woningen werden efficiënter aangepakt. Maar wat duurt het allemaal lang voor dat regeringswerk resulteert in concrete vooruitgang. De traagheid van de bouw van sociale woningen illustreert dit bij uitstek. Met het Gewestelijk Plan voor de Huisvesting en recent nog de Alliantie Wonen heeft de Brusselse regering geld opzijgezet voor de bouw van 3.500

“Het wordt tijd dat de Brusselse overheden het recht op wonen eindelijk waarmaken”

en 2.500 sociale woningen. Tien jaar later zijn er van het eerste Plan nog geen 1.500 sociale woningen gerealiseerd. Dat zijn er gemiddeld

150 per jaar. Deze regering heeft maatregelen genomen om de maatschappijen tot meer efficiëntie te dwingen. Hoog tijd. Maar zelfs als er jaarlijks 400 sociale woningen bijkomen, dan zou het nog 100 jaar duren om de gezinnen op de huidige wachtlijst een woning te geven. Daarom heeft deze regering, in het bijzonder de Staatssecretaris voor Huisvesting, terecht ook ingezet op de ontwikkeling van woningen van sociale aard door andere operatoren: de gemeenten en OCMW’s en het Brusselse Woningfonds. Zelfs de private sector werd geactiveerd via de sociale verhuurkantoren en de stedenbouwkundige lasten. Het regeerakkoord bevatte een ambitieus doel: tegen 2020 zou elke Brusselse gemeente over minstens 15 procent woningen van sociale aard en in openbaar beheer moeten beschikken. Dat engagement van de gewestelijke meerderheid botste op het terrein echter op gemeentelijke onwil. De gemeenten zagen veel liever middelgrote woningen of private woningen op hun grondgebied verschijnen, versta inwoners met een hoger inkomen. Daarbij wordt dikwijls als

argument gebruikt dat de overheid ook de middeninkomens moet ondersteunen, zonder evenwel duidelijk te zeggen wat men juist verstaat onder middeninkomens. De marge is groot. Volgens een recente studie van het Bestuur Statistiek van het Brusselse Gewest zijn de werkelijk middeninkomens in Brussel de gezinnen met een netto-inkomen tussen 15.000 en 30.000 euro. Zij moeten inderdaad worden ondersteund. Maar volgens Citydev zijn dat gezinnen met een inkomen tot 60.000 euro! Gevolg is dat enkel de gemeente Molenbeek een ‘woonovereenkomst’ afsloot met het Gewest. En dat het doel van 15 procent woningen van sociale aard in openbaar beheer niet meer voorkomt in het recente ontwerp van Demografisch Gewestelijk Ontwikkelingsplan. Alsof dat nog niet genoeg is, worden de initiatieven en de inspanningen ingehaald, ja zelfs overrompeld, door de toename van de bevolking en door de stijgende armoede. Het gewestelijk budget voor wonen is de voorbije 20 jaar nog nooit zo hoog geweest en toch schiet het woonbeleid tekort om de huisvestingscrisis een halt toe te roepen. Daarom moet de volgende Brusselse regering volgens de Brusselse Bond voor het Recht op Wonen radicale keuzes maken. Ze moet veel meer voorzien in openbaar gecontroleerde woningen, door onder andere de overheidsterreinen niet uit handen te geven en te gebruiken voor de bouw van betaalbare woningen en door gemeenten financieel te belonen die bereid zijn een ‘woonovereenkomst’ met het Gewest te sluiten. Er moet werk worden gemaakt van een objectieve en dwingende controle van de huurprijzen op de privémarkt en daaraan gekoppeld een algemene huurtoelage voor private huurders met een laag inkomen, uiteraard in combinatie met de gestarte aanpak van ongezonde en leegstaande woningen. Met de regionalisering van de huurwet en de woonbonus heeft de Brusselse regering binnenkort twee nieuwe, belangrijke instrumenten in handen om dat beleid waar te maken en te financieren. Dit jaar ‘vieren’ we de twintigste verjaardag van het recht op wonen in België. Het wordt tijd dat de Brusselse overheden dat recht op wonen eindelijk waarmaken. Met die juridische, sociale en financiële hefbomen kan het Gewest voldoende invloed uitoefenen op de woningmarkt om tegemoet te komen aan de noden van de huidige en toekomstige Brusselaars. Dat moet de eerste prioriteit zijn. Het spreekt voor zich dat die woningen moeten bijdragen tot een aangenaam stadsklimaat door een aanvaardbare densiteit, een goede verhouding met de publieke ruimte, een bereikbare handel enz... Werner Van Mieghem coördinator vzw Brusselse Bond voor het Recht op Wonen

Geïnteresseerd of aangesproken? U kan mee met de Tematoer van Brukselbinnenstebuiten op zaterdag 03/05: ‘Verkiezingskoorts 4 – het dak’. Meer info en inschrijven op www.brukselbinnenstebuiten.be

BDW 1423 PAGINA 17 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

BDWOPINIE

BRIEVEN VAN LEZERS lezersbrieven@bdw.be Vakantietafereel

Rechtzetting

Tijdens de afgelopen Paasvakantie verbleven wij een weekje met de familie op het eiland Cyprus. In ons hotel merkte ik twee jongens op die in het Nederlands met elkaar aan het babbelen waren. Dit lag niet voor de hand. Het ene jongetje, van een jaar of zes, bleek bij een Engelstalige familie te horen. Het andere jongetje, al wat ouder, hoorde bij een Franstalig/ Spaanstalig gezin. Waarom de twee jongens Nederlands spraken? Wel, allebei gingen zij naar een Vlaamse school in Brussel! Het ene jongetje in Etterbeek, het andere in Woluwe. Hun Nederlands was levendig en vloeiend. Hulde aan het Nederlandstalig onderwijs in Brussel.

Voor het artikel Belgian Pride krap bij kas (BDW 1422, voorpagina) gaf Chille Deman, voortrekker van de Pride, verkeerde cijfers en gegevens mee over de subsidiërende instanties. Amper 36.000 euro aan voorschotten werd reeds gestort, voor een totaalbudget van 270.000 euro dat de Pride in 2014 in leven houdt. Wat de reeds ontvangen subsidievoorschotten betreft kwam reeds 20.000 euro toe van Vlaams SP.Aminister Pascal Smet (Vlaamse Gemeenschap) en 16.000 euro van Christos Doulkeridis (Ecolo), minister-voorzitter van de Franse Gemeenschapscommissie. Chille Deman signaleerde dat hij nog wacht op 30.000 euro subsidie (of -voorschotten) van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, met name van Brussels minister Guy Vanhengel (Open VLD) en Brussels minister-president Rudi Vervoort (PS). Van een reeds gestorte bijdrage van Brusselse staatssecretaris Bruno De Lille (Groen) spreekt hij niet meer. Een en ander neemt niet weg dat de liquiditeitsproblemen voor de Pride en andere verenigingen nijpend zijn. Inmiddels werd op brusselnieuws.be een aangepaste versie van het artikel geplaatst.

Vincent Verouden, Koekelberg

Uber en Airbnb door Anne Brumagne

JMB

Olifant

Olifant (3)

Op vraag van Hugo van Ransbeeck (BDW 1422, p.15): volgens reclame uit 1893 werd Au Grand Elephant gesticht in 1700 en was het een Pharmacie, Droguerie. Zie Jacques Dubreucq; Bruxelles 1000, une histoire capitale, vol. 9, blz. 347. Raymond Van Thournout, Brussel

Naar aanleiding van de lezersbrief van Hugo van Ransbeeck in BDW 1422 over de arduinen reliëfplaat, aangebracht in de muur van de Korte Violetstraat. Het moet nog een huisgevelsteen zijn, gekapt met het oudste opschrift van Brussel: ‘In den auden olephant’. De Violetstraat is een oude straat die reeds vermeld wordt in de veertiende eeuw en die we onder meer in 1452 terugvinden onder de de naam ‘Hoendermarckt’. Sinds de tweede helft van de zestiende eeuw is het Violetstraat geworden, naar alle waarschijnlijkheid naar een lid van de familie ’t Serclaes, bijgenaamd Violet, die hier een ‘steen’ had. Vermoedelijk zou dit ooit een herberg geweest zijn. Helaas bevindt het straatje zich in een erbarmelijke staat. Begin 2013 zag het straatje er zo uit als op foto 1. Rond 1950 was er nog leven in het straatje, toont de tweede foto.

Olifant (2) Mij is verteld dat de olifant een ‘uithangbord’ was van een specerijenwinkel. Ik vind inderdaad dat dit steegje beter verdient, en mag ‘opgekuist’ worden zodat toeristen dit ook zouden kunnen bezoeken, op loopafstand van de Grote Markt.

Michiel Plaizier, Laken

Karel Vandeven, Brussel

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

Net terug van een week Barcelona met Airbnb stelde ik de afgelopen dagen tot mijn grote verbazing vast dat de verhuursite voor appartementen voorpaginanieuws in België was geworden. Samen met Uber, de taxiapplicatie die hier in Brussel recent door de rechtbank is verboden – net zoals in Berlijn overigens. Kop van Jut in de hele mediaheisa rond de taxi’s is Brussels minister Brigitte Grouwels (CD&V), die een protectionistische reflex ten voordele van de traditionele taxisector wordt verweten. Als het over de eigen ervaring met verhuursite Airbnb gaat: die was heel goed. Met kinderen op een krappe hotelkamer zitten en ze ‘s ochtends uit hun bed moeten sleuren om op tijd aan de ontbijttafel te zitten: dan was zo’n eigen appartementje met voldoende ruimte en geen ontbijturen een meer dan waardig, en een goedkoper alternatief. Al moet ik toegeven dat we bij het boeken van het appartement geen vragen hebben gesteld over de brandveiligheid, en ik nu alleen maar kan hopen dat die in orde was. Overheden lijken me perfect het recht te hebben om te eisen dat de wetgeving wordt nageleefd door iedereen die wil verhuren. Of die een taxidienst wil aanbieden. Het goede aan de hele heisa is dat het debat op gang werd gebracht over hoe streng overheden (particuliere) handelstransacties via online platformen moeten reguleren. Een interessante bijdrage werd bijvoorbeeld geleverd door digitaal adviseur Jo Caudron in De Standaard, die ervoor pleitte om in een nieuwe regering een minister te belasten die snel kan reageren wanneer innovaties zich aandienen en die dan ook aan een eigentijdse regelgeving kan werken. Hij pleit er wel voor om een basischarter op te stellen voor de bescherming van de consument. Maar ik mis toch iets in deze hele discussie, ook bij Jo Caudron. De traditionele hotel- of taxisector wordt nogal gemakkelijk weggezet als een conservatieve, protectionistische ‘sector’. Maar achter dat lelijke woord ‘sector’ gaan ook mensen schuil die hun gezin moeten onderhouden. Wat taxi’s betreft, gaat het in Brussel om zo’n 3.000 gezinnen, wist Grouwels. Moeten dat dan 3.000 geprivilegieerde families zijn die een soort alleenrecht hebben op het uitbaten van taxi’s? Hoegenaamd niet. Maar als er dan zo’n minister van Beleidsinnovatie komt, dan mag die persoon of een collega zich nog meer dan vandaag het geval is, bekommeren om werknemers die met zo’n nieuwe (digitale) realiteit worden geconfronteerd. Te veel ontslagen mensen uit verouderde sectoren worden bij het oud vuil gezet: ze vinden geen werk meer en moeten leven van een karige uitkering. Kan er ook nog even aan hen worden gedacht?

WAUTER MANNAERT

BDW 1423 PAGINA 18 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Cultuur > Directeur-generaal ad interim van Jubelparkmuseum op zoek naar mirakel

‘Ik ben een positieve machiavellist’ BRUSSEL – Wie het Jubelparkmuseum betreedt moet de volgende vijf jaar slalommen tussen de steigers. De sluiting van het museum is gelukkig niet meer aan de orde. Toch wacht de nieuwe directeur-generaal ad interim Eric Gubel een zware taak: het masterplan voor de restauratie van het bouwvallige gebouw op de sporen krijgen en opnieuw boeiende tentoonstellingen organiseren. Kortom: hij moet voor een mirakel zorgen.

et Koninklijk Museum voor Kunst en Geschiedenis (KMKG) is al langer een zorgenkind, net als de meeste federale wetenschappelijke instellingen. Cultuur is een bevoegdheid van de gemeenschappen. Als vreemde eend in de bijt worden de musea met het statuut van wetenschapsinstellingen niet altijd met de nodige egards behandeld door de federale overheid. Dat geldt ook voor het KMKG waarvan het gebouw in de schaduw van de triomfboog van het Jubelpark al jaren staat te verkommeren. Bovendien waren de drie jaren met Michel Draguet als directeur ad interim stormachtig. In die periode combineerde hij die functie met het directeurschap van het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten (KMSKB). Toen staatssecretaris voor het federaal wetenschapsbeleid Philippe Courard (PS) recent besliste om de geplande reorganisatie van de wetenschappelijke instellingen in zogenaamde polen in de koelkast te steken tot na de verkiezingen, trok de fel bekritiseerde Draguet daaruit zijn conclusie. Hij trok zich terug in het KMSKB. Draguet had graag aan het hoofd gestaan van de pool cultuur, waarbij het KMSKB en het KMKG onder één koepel zouden staan. Maar die vlieger ging dus niet op. Eric Gubel, al 12 jaar actief in het KMKG als directeur Oudheid, is sinds februari aangesteld als directeur ad interim. En neen, hij zit nog niet aan de antidepressiva. Bij zijn afscheid zei Michel Draguet dat hij een goed rapport kon voorleggen wat

betreft het beheer van het KMKG? Bent u het met hem eens? Eric Gubel: ”Het verleden behoort tot het verleden, en ik ga daar geen commentaar op geven. Mijn stijl is anders dan die van Draguet, maar ik ben zeker van plan om de goeie dingen die hij hier heeft verwezenlijkt door te zetten, onder meer de samenwerking met de andere federale instellingen. Ik vind ook dat Draguet onterecht scherp is aangepakt door de media. Het zou trouwens interessant zijn om te bestuderen welke partijen het meest inhakken op de federale instellingen en met welk doel.” Bedoelt u dat de N-VA politieke spelletjes speelt? Gubel: “Dat zijn uw woorden, niet de mijne.”

We gaan designers aanspreken om de stellingen op te fleuren. Ook vóór de gevel komen er binnenkort steigers te staan. En dat zijn nog maar de werken op korte termijn. Ik maak nu heel dringend werk van het masterplan voor de restauratiewerken van het museum. Op vele

“Mijn stijl is anders dan die van Michel Draguet, al is hij te sterk aangepakt door de media”

Wat is uw voornaamste opdracht? Gubel: “Eerst en vooral de rust herstellen onder het personeel. Die rust was de voorbije jaren zoek. Ik wil zo snel mogelijk de sereniteit herstellen in deze instelling. Voorts is er de uitwerking van het masterplan voor de renovatie op korte en iets langere termijn van het gebouw.” Hoe zit het met die renovatie? Gubel: “Sinds 7 april staat de centrale rotonde – de toegang tot het museum – onder de steigers, en dat voor vijf jaar. Tot voor kort dreigde de koepel van de rotonde in te vallen. Een paar maanden geleden dacht staatssecretaris Courard eraan om het museum te sluiten, maar dat is gelukkig niet nodig gebleken.

plaatsen dreigt immers het plafond in te vallen en is er waterinsijpeling. Onze technici hebben de dringendste nood al kunnen lenigen, maar de grote werken moeten nog volgen. En dan zijn er ook nog de Japanse Toren en het Chinees Paviljoen waar er ook herstellingswerken moeten gebeuren op korte termijn.” “Het masterplan moet dan worden goedge-

keurd door de bouwheer en eigenaar van het gebouw, de Regie der Gebouwen. Michel Draguet had het eerder over een totale investering van 80 miljoen euro. Ik kan dat cijfer niet bevestigen, dat gaan we de komende weken becijferen.” Draguet wou de collectie van het Muziekinstrumentenmuseum verhuizen naar het Vanderborghtgebouw. Het MIM zou dan een art-nouveaumuseum worden. Hoe zit het met die plannen, die voor veel onrust zorgden bij het personeel van het MIM? Gubel: ”Die plannen zijn helemaal van de baan. Het Vanderborghtgebouw is niet geschikt om er een muziekcentrum met de collectie van het MIM in onder te brengen.” En de oprichting van polen, is die ook voorgoed geschrapt? Gubel: “Neen, die is naar de Griekse kalender verwezen. Volgens Philippe Courard was zo’n ingrijpende herstructurering niet op een serene manier te verwezenlijken zo dicht bij de verkiezingen.” Een van uw eerste beleidsdaden was het afschaffen van twee tentoonstellingen. Een sterk begin. Gubel: “Er was geen andere optie. Een tentoonstelling, die van de Japanse woodblock prints, heb ik moeten afzeggen omdat de openbare offerteaanvraag niet volgens de regels der kunst was gebeurd.” Hoezo? Was er sprake van fraude? Gubel: “Maar nee, we hebben een nieuw informaticasysteem in gebruik genomen. Maar denkt u dat het personeel daarvoor een opleiding kreeg? Neen. De andere expo rond de

BDW 1423 PAGINA 19 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

over de schilder- en rotskunst uit het paleoliticum.” Geen grote publiekstrekkers zo lijkt…? Gubel: “Oh nee? De expo over het paleoliticum trok in Chicago honderduizenden bezoekers. En bent u wel vertrouwd met de kerkschat van San Gennaro, de beschermheilige van Napels? Hij werd het slachtoffer van de christenvervolgingen door keizer Diocletianus in het jaar 305. Naar men zegt ving een vrome vrouw het bloed op dat van het schavot afdroop. Op de verjaardag van de onthoofding van de heilige op 19 september wordt zijn bloed weer vloeibaar. Het bloed wordt bewaard in een zilveren reliekhouder in de kathedraal van Napels. Wetenschappers hebben nog niet kunnen uitleggen waarom er drie keer per jaar bloed uit het schrijn vloeit. Een boeiend verhaal en een schat aan topstukken van achttiende-eeuwse edelsmeedkunst.” U geeft les aan de VUB. U gelooft toch niet in mirakels? Gubel: “Dat klopt ja. Ik geef les over het oude Egypte en het Nabije Oosten. Een klein curriculum hoor, want anders is dat niet te combineren. Het fenomeen van San Gennero blijft dus een raadsel. En aangezien er hier in het museum mirakels moeten gebeuren, lijkt die expo mij hier op haar plaats (lacht zuinig).’ Moet de presentatie van de collectie niet worden afgestoft? Gubel: “De voorbije jaren hebben we al vele nieuwe of vernieuwde zalen geopend: die van het Nabije Oosten, Azië. In 2015 komt er een nieuwe zaal voor de Europese achttiende-, negentiende en twintigste-eeuwse kunst. Die krijgt een gelijkaardige design als nieuwe zalen van het Victoria & Albert Museum in Londen. Er zijn weinig musea die het ons nadoen met hetzelfde krappe budget.” U moet trouwens besparen? Gubel: ”Dat klopt. In 2014 moeten we van de overheid 20 procent besparen op investeringskosten, 15 procent op werkings- en 2 procent op personeelskosten. Dat is een gigantische operatie.” Is er dan nog ruimte voor creativiteit en vernieuwing? Gubel: “Ja, door meer samen te werken met externe partners, zoals wetenschappelijke instellingen, kunststichtingen. Zo gaan we in zee met een stichting om de zaal van de Griekse oudheid te renoveren. En ook met het Europaliafestival werken we samen. Mijn motto is trouwens: ‘Do more with less’.” Uw echtgenote Kristine De Mulder is directrice van Europalia. Is dat geen machtsconcentratie ten huize van Gubel-De Mulder? Gubel: “Werk en privé houden we strikt gescheiden. Maar die band helpt natuurlijk. Dankzij de tentoonstellingen in het raam van Europalia Italië (Pompeï, red.) en Europalia Rusland (Transsiberië Express, red.). heeft het museum nieuwe kasten en vitrines gekregen, die we zelf niet hadden kunnen bekostigen. Noem me dus maar een positieve machiavellist.” Eric Gubel: “Mijn motto is: ‘Do more with less’.”

Mongoolse heerser Dzjengis Khan is weggevallen omdat onze partner, gelieerd aan VisitBrussels, niet verder wou gaan met het project. Mijn ambitie is opnieuw twee tentoonstellingen per jaar te organiseren. Daarbij moeten we telkens een plan B hebben, een andere expo die we als het ware uit onze lade kunnen halen als een andere wegvalt. Dat kan door onze wetenschappelijke werking verder

aan te zwengelen. Wij zijn immers een wetenschappelijke instelling. Onze wetenschappers en curatoren zal ik zelf expo’s laten opzetten, in co-productie met één of twee binnen- of buitenlandse partners. Het worden dan reizende tentoonstellingen.” Welke expo’s hebt u dit jaar nog in petto?

Gubel: “Ik hoop nog altijd een tentoonstelling rond de goud- en edelsmeedkunst uit Costa Rica, uit de Mayaperiode, uit het slop te halen. Door de regeringswissel in het boeiende Midden-Amerikaanse land moesten we met de gesprekken weer van nul beginnen. Voorts lopen onderhandelingen om de kerkschat van de San Gennarokathedraal uit Napels naar hier te halen. En ten slotte komt er een expo

Bent u kandidaat om vastbenoemd directeur-generaal te worden? Gubel: “Ja, absoluut. Maar mijn kandidatuur zal uiteraard afhangen van mijn evaluatie door het department Federaal Wetenschapsbeleid en het kabinet. Ik ken dit huis door en door. Maar ik stel wel mijn voorwaarden, namelijk voldoende middelen, ook wat personeel betreft. Op zeer korte termijn hebben we nood aan managementsondersteunende functies.”

Eric Vancoppenolle

BDW 1423 PAGINA 20 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Cultuur > Foyer organiseert interreligieus concert

‘We zijn niet zo verschillend’ D

e interreligieuze concerten van Foyer, die zo’n tien jaar geleden uit de grond zijn gestampt, willen mensen van verschillende gemeenschappen met elkaar laten kennismaken en Molenbeek in een positiever daglicht plaatsen. “We leven in een multiculturele stad, maar de tendens is dat iedereen in zijn eigen hokje blijft. Rond muziek en sport kan je mensen makkelijk samenbrengen. Wij willen dat doen met muziek van een bepaald niveau, pre-moderne muziek die aanleunt bij religie en godsdienstigheid, maar we blijven ver van de religieuze instituties,” vertelt Johan Leman, directeur van het Regionaal Integratiecentrum Foyer. “Zo zie je plots moslims in een kerk binnenwandelen. Anderen zijn de kerk gewend zonder moslims. Het creëert een bepaalde sfeer.” Molenbeek, door de negatieve berichtgeving in de media zal de naam sommigen doen rillen. “Nochtans heeft Molenbeek heel wat moois te bieden,” weerlegt Leman. “Zoals de art-decokerk van Joseph Diongre, die is op zich al bezoek aan Brussel waard! We brengen er mensen samen rond klank en lichaamstaal. Ademhaling is zeer belangrijk bij soefimuziek, ook trilling. Een kerk leent zich daar uitstekend toe.”

SINT-JANS-MOLENBEEK – Naar jaarlijkse gewoonte organiseert Foyer tijdens de lente een interreligieus concert in de Sint-Jan-de-Doperkerk. Voorafgaand wordt er in Muntpunt gedebatteerd over de plaats van premoderne religieuze tradities in een moderne en stedelijke context. “We moeten uit ons hokje komen.” In de huidige Brusselse context is er volgens Leman nood aan dergelijke interreligieuze ontmoetingen. “Niet wegens dogmatiek, wel omdat mensen mekaar moeten zien als mensen. Maakt niet uit waar ze vandaan komen. Op een voetbalveld is dat geen probleem, maar dat is minder vanzelfsprekend rond iets kwalitatief hoogstaand. Wij brengen soefimuziek samen met vroeg-Middeleeuwse muziek en Andalusische muziek. Minder toegankelijk, maar de voorbije edities hebben bewezen dat het aanslaat. Zo’n ontmoeting laat je niet onberoerd. Er is nood aan, anders sluit een mens zich te veel af van al wat anders is.”

Al zingend dialogeren Op het programma staat een uitzonderlijke ontmoeting tussen de soefizangeressen van Chefchaouen in Noord-Marokko, de zanger en luitist Abdesselam Khaloufi uit Tanger, de Antwerps-Marokkaanse zanger Hassan Boufous, de Brussels-Marokkaanse zanger Ahmed El Maai en de zangers en muzikanten van het Antwerpse gezelschap Graindelavoix onder leiding van Björn Schmelzer. “Zij gaan dialogeren door het type zang dat ze brengen. Het is geen mix, geen bouillabaisse, wel een ware dialoog tussen deze

De zangeres van Graindelavoix Carla Nahadi Babelegoto kijkt naar een toeschouwer tijdens het concert van Graindelavoix en Al Hadra van Chefchaouen vorig jaar in Antwerpen.

culturen. Op soefimuziek van de confrérieën wordt ingehaakt door Vlaamse muziek uit de elfde eeuw, daar wordt dan weer op ingehaakt door de soefi’s,” vertelt Leman. “Het publiek zit in cirkelvorm rond de muzikanten. Men verlaat de kerk al denkend: we lijken veel meer op elkaar dan ik dacht.” Foyer beseft dat één concert per jaar niet veel verandering zal brengen in de interreligieuze relaties en wil

daarom tijdens het jaar met andere initiatieven op poten zetten, als vorm van dialoog. Een eerste vernieuwing is alvast het voorafgaande debat in Muntpunt over ‘Urban Trance’ of wat er gebeurt met die

eeuwenoude tradities wanneer ze toekomen in een moderne grootstad als Brussel. Want die tradities leven hier. Ondergronds, onbekend en onbemind. Benjamin Tollet

Debat Urban Trance zaterdag 26/04 om 14u in Muntpunt. Concert Zaouia / Urban Trance om 20u in de Sint-Jan-de-Doperkerk. Tickets: 10 euro. Meer info op www.foyer.be

ADVERTENTIE

NEEM DEEL AAN ANIMATIE & ACTIVITEITEN

OPEN DEUR DAG 26 APRIL 2014 VAN 14u TOT 18u

ONTDEK ONZE AANBIEDINGEN IN ONS ALGEMEEN SECUNDAIR ONDERWIJS ERVAAR ZELF ONZE WAARDEN EN KWALITEITEN IN ELKE STUDIERICHTING WORD OOK EEN STER OP ONZE SCHOOL !

BDW 1423 PAGINA 21 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Literatuur > Book Club van start

Vrij podium voor boekbesprekingen BRUSSEL – Nieuw in de stad is de leesclub Book Club, woensdag met 15 sprekers in de Beursschouwburg van start gegaan, en voortaan iedere maand te vinden op een andere plek in het gewest. Het genootschap Prix Fernand Baudin Prijs, dat bekendstaat om bekroning van boeken met de Prijs voor de mooiste boeken in Brussel en Wallonië (reeds vijf edities) lanceert een nieuw evenement: de Book Club. Iedere maand wordt op een andere locatie een Book Club-avond ingericht waarop ideeën en opinies gedeeld kunnen worden over literatuur in de brede zin van het woord: essays, romans, fi ctie- en non-fi ctie, dichtbundels, dies meer. Voor de eerste (Engelstalige) editie schreven

zich al 50 man in. Het is een onderhoudende variant op de leesclubs die boeken aanprijzen en bespreken. Voor de Book Club-avond (telkens direct na kantooruur van 18u30 tot 20u.) stelt iemand een boek voor. De presentatie moet kort zijn en aanzetten tot gedachtenwisseling over de vormgeving, de inhoud, de oplage, de promotie, enzovoort. Ook persoonlijke ervaringen, anekdotes en bedenkingen over het boek worden gesmaakt. Om deel te kunnen nemen moet vooraf worden ingeschreven bij de Fernand Baudinvereniging. De volgende Book Club (Franstalige) in mei vindt plaats bij Galerie Rossi Contemporary. Jean-Marie Binst www.prixfernandbaudinprijs.be

Expo > Magritte en Menuhin in brieven en affiches

Bozar ontsluit archief BRUSSEL – Met de tentoonstelling Het ontstaan van een internationaal kunstproject zet Bozar voor het eerst de deuren open van zijn omvangrijk archief. De tentoonstelling, die loopt van 24 april tot 4 mei, belicht het parcours van vier sleutelpersonen in de geschiedenis van Bozar: schilder René Magritte (eerste grote expo), violist en dirigent Yehudi Menuhin en twee

voormalige directeurs, Marcel Cuvelier en Robert Giron. Dat gebeurt aan de hand van brieven, foto’s en affi ches. Er is ook een tablet ter beschikking, waarop bezoekers toegang krijgen tot het digitale archief van Bozar. Tijdens de Erfgoeddag (27/04) zijn er om 11, 13 en 15 uur gratis rondleidingen in het Nederlands. EVC Info op www.bozar.be

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Raket Tussen het groen dat overal uit de grond schiet, kijk ik elk jaar uit naar de raket. Niet de vliegende, uiteraard, maar de eetbare. Wie noemt een plant nu raket? Het is toeval, maar de namen van twee totaal verschillende dingen evolueerden naar elkaar via het Franse roquette. De naam van de plant vindt zijn oorsprong in het Latijnse eruca dat in het Italiaans r uchetta werd, want het is een klein plantje. Zo kwam het ten slotte in onze taal terecht. Met de vliegraket ging het anders: Europeanen werden voor het eerst geconfronteerd met vuurpijlen bij de inname van Boedapest door Dzjengis Khan (1241). De verbaasde legers vonden dat het tuig eruitzag als een (spin)rok, de houten haspel waarop men draad spint, met het verkleinwoord werd het een roketje. De Fransen blijven er dat verkleinwoord in horen, daarom gebruiken zij r oquette nooit om een grote raket te benoemen. Dat wordt dan een f usée, wat overigens ook een spinrok is. Maar genoeg spinnen, Fransen en Mongolen: terug naar de keuken. De raket die in onze tuinen, maar vooral in de buurt van de zee omhoogschiet, heet voor de wetenschap D iplotaxis tenuifolia (L.). Het is een overlevende plant, wat handig is voor wie hem thuis wil zaaien in een pot met zand op het balkon. Elk jaar zal het plantje weer de kop opsteken. Je kunt er gaan zoeken tijdens een uitstapje naar zee. Maar misschien groeit het ook gewoon in uw buurt langs de straat? Kijk maar eens goed rond, de blaadjes zijn ongeveer dezelfde als die van de winkelraket, maar dan fi jner. De smaak is onmiskenbaar. Toen ik nog klein was, deed mijn moeder er al door de lentesla: zwavelig, peperig en scherp zoals radijs of wasabi, maar dan op zijn boerenﬂ uitjes. Niet uit de dure boutique, maar gewoon van de strandwandeling. Deze wilde raket is een lid van de koolfamilie ( Brassicaceae) zoals zo veel groenten. Hij bevat dus ook glucosiden en een smaakstof die verwant is met mosterd. Ook andere wilde koolsoorten kunt u plukken voor in de sla. Er zijn tig soorten wilde mosterd en raapachtigen die nu opbloeien en alles bijeen nogal lekker zijn. Ook de bloempjes moet u vast eens proberen. Mijn moeder plukte ook wat

blaadjes van jonge paardenbloem ( Taraxacum officinale L.) Die worden bitter in de zon, maar wanneer ze in het donker worden ‘geforceerd’, heten ze ‘molsla’ en liggen ze soms in de winkel. Wilde planten plukken, of kweken, is op dit ogenblik ‘bon ton’ in de sterrenkeuken. Ik bezocht een bedrijf in Zeeland dat exclusief ‘wilde’ planten levert voor Sergio Herman en co. Er valt wat te ontdekken. Je moet ze alleen leren herkennen, want er bestaan nu eenmaal ook giftige planten. Verder moet je ook opletten dat er geen vos op heeft geplast – om van honden maar te zwijgen. De raketsla die in de winkels ligt, rucola, heeft niet zoveel smaak als de wilde. Het is een plant van een andere soort: Eruca sativa Mill. (foto), maar ook eentje van de Koolfamilie. Het is deze eruca die zich verbasterde tot raket en de plant komt oorspronkelijk uit het Middellandse Zeegebied. De Romeinen hadden er al wat mee. Ze kweekten hem op grote schaal, onder andere om olie te persen uit de zaadjes. Die werd dan gebruikt voor massages en toilet. Raket eten was tot voor kort een randverschijnsel, c ucina povera. Weet iemand nog wanneer het een cucina rage is geworden? Italiaanse restaurants, vooral buiten Italië, gebruiken vandaag rucola met silo’s tegelijk en strooien het zelfs rijkelijk over de pizza, wat ik niet begrijp. Tijdens mijn eerste reizen door Italië, op het einde van de jaren 1970, was de plant ook daar nog nergens te bekennen. Vandaag valt hij niet meer te vermijden. Opletten trouwens, want rucola zou veel nitraat bevatten. Meer dan 50 gram per dag is ongezond. Het is een bijzonder modieuze sla en ik vermoed dat het overmatig gebruik ervan uit Amerika is overgevlogen. Daar heet de raketsla om een of andere reden arugula, en het eten ervan is uitgegroeid tot een politieke daad. Arugula in de VS is voedsel voor progressieven. Presidentskandidaat Obama sprak over het plantje (en de prijs ervan) tijdens zijn kiescampagne in 2008, om dan te merken dat zijn toehoorders meestal niet wisten waar hij het over had. Er werd veel gelachen met die misstap, maar Obama haalde het. Sindsdien haten de republikeinen arugula. Raketsla eet u dus best enkel als smaakmaker. Niet te veel op tomaten of tussen andere sla. Kook het

“Italiaanse restaurants, vooral buiten Italië, gebruiken vandaag rucola met silo’s tegelijk en strooien het zelfs rijkelijk over de pizza, wat ik niet begrijp” kruid niet, want net zoals mosterd kan de smaakstof niet tegen verhitting. Dan kunt u net zo goed gras gebruiken. De raketgekte heeft er ook voor gezorgd dat men het kruid nu (koud) vermaalt in de blender tot een soort alternatief voor basilicumpesto. Ik vraag me af wat ze daar in Ligurië van denken? Ten slotte maken ze op het eiland Ischia (in de baai van Napels) r ucolino. Dat is een likeurtje op basis van rucola dat zoals de limoncello na de maaltijd wordt genuttigd. Men doet een portie raket in een ﬂ es met enkele blaadjes salie en wat citroenschil (zonder wit), voegt er een grote dosis suiker aan toe en dan afvullen met neutrale alcohol. Drie maanden laten trekken en dan fi lteren. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

ADVERTENTIE

BDW 1423 PAGINA 22 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

WOON IN EEN ICONISCH PROJECT EN WORD BEDIEND OP UW WENKEN Big Brother in alle formaten.

Erfgoeddag > Big Brotherwandeling in Brussel

Over stadsmuren en smart fridges AL ENTI

S E C I S E R VLUDEktisD che ra sten C p n N I anbod voanlijke dien A e rs o R en p A A J NU 2 T I S

R ES I

A R G

CHAMBON. EEN LUXERESIDENTIE OP EEN HISTORISCHE SITE IN HARTJE BRUSSEL De majestueuze hoofdzetel van de voormalige ASLK, gelegen tussen het Muntplein en het Martelarenplein, wordt in al zijn glorie hersteld dankzij een prestigieuze reconversie tot luxeresidentie. Dit unieke project, de Chambon, combineert historische grandeur met hypermodern comfort. Met als absolute primeur een exclusief pakket aan diensten: de Residential Services.

BRUSSEL – Nu ze toch allang weten waar je op zondag 27 april zult uithangen, kun je evengoed deelnemen aan de wandeling van het Masereelfonds en Klare Lijn over hoe de maatschappij ons controleert. “Big Brother heeft altijd al bestaan.”

Onbetaalde boetes De Big Brotherwandeling duurt hooguit anderhalf uurtje, verzekert de gids Jan Dorpmans ons, want op Erfgoeddag valt van alles uit het programma te combineren, en in het Kaaitheater is er de beurs van Het Groene Boek. De toer begint en eindigt hier, waar het thema van de Erfgoeddag van dit jaar, ‘grenzeloos’, meteen aanschouwelijk wordt: “Wanneer we de Kleine Ring oversteken, wandelen we in feite over de vroegere stadswallen, die de lokale overheden toelieten om bepaalde individuen te weren en belastingen te heffen. In de buurt heb je de SintJan-Nepomucenusstraat, genoemd naar de biechtvader van een Boheemse koningin. Haar echtgenoot wilde wel eens weten wat zij allemaal aan Nepomucenus te vertellen had, en omdat deze weigerde het biechtgeheim op te geven, werd hij van een brug in de rivier gegooid. Je vindt die heilige dus vaak terug op bruggen. In Brussel was dat niet anders trouwens, maar de Zenne is intussen verdwenen,” zegt Dorpmans.

EEN VASTE WAARDE OP EEN UNIEKE LOCATIE

Alcohol

• Uniek historisch erfgoed: een duurzame investering

Verhalen over een glasraam met een spoetnik, over het begijnhof, over de ‘Opzichtersstraat’, maar ook over controles van alledag: “Wie gehuwd is, draagt niet altijd zijn trouwring: het is nu eenmaal een manier om te controleren of je getrouwd bent. En binnenin staat gegrift hoeveel karaat goud hij bevat, een manier om de kwaliteit te bewaken, je juwelier kan niet zomaar wat beweren. In elke periode van de geschiedenis is er weer andere controle, al nam dat soms extreme vormen aan, zoals ten tijde van de bloedhertog Alva. Waar nu het luxehotel The Dominican staat, stond ooit het klooster van de Dominicanen: zij waren de voornaamste ‘medewerkers’ aan de Inquisitie. Toen de Duitsers honderd jaar geleden binnenvielen, stelden ze de Duitse tijd in, een uur vooruit. Had je bij een straatcontrole het foute uur, dan kon je een boete of zelfs gevangenisstraf krijgen. Herinner je je de kaders boven de

• Prime location in het hart van de Europese hoofdstad • Met exclusief dienstenpakket • Een “once in a lifetime opportunity”

www.thechambon.be

Vastgoedprojecten op toplocaties 02/201 00 01

schouw van onze grootouders, met een driehoek met het alziend oog ‘God ziet u’? Als dat geen Big Brother is. Vandaag zijn er wijken in Brussel waar je aangesproken wordt als je alcohol drinkt.”

“Big Brother heeft altijd bestaan, maar dat hoeft niet altijd negatief te zijn. Van verkeerscamera’s hoef ik niet bang te zijn als ik me aan de verkeersregels hou. Er zijn politiewagens die uitgerust zijn met heel intelligente camera’s, die automatisch nummerplaten scannen en aangeven of ze geseind staan. Camera’s zijn alomtegenwoordig. Eigenlijk kan je weigeren om gefilmd te worden, maar dan stap je best geen winkel meer binnen. Gebruik je je bankkaart, bel je met je gsm, dan ben je perfect te volgen. Met de gps weet jij waar je bent, maar dat weten anderen, die daar misbruik willen en kunnen van maken, ook.” Dorpmans kon niet onbeperkt aan research doen: “De plaatsen met de controleschermen van de MIVB waren niet zomaar te bezichtigen.” We zullen moeten leren omgaan met een steeds geautomatiseerde maatschappij: “In Nederland was beroering ontstaan omdat ING financiële transacties wou linken aan klantgerichte reclame. Naast smart TV is de smart fridge op komst, die ervoor zorgt dat je tekorten automatisch aangevuld worden en in het warenhuis op je wachten. Belgische en Amerikaanse overheden lichten elkaar in als je in het ene of het andere land een bankrekening opent en nu Windows XP zal vervallen, zal het weer wat makkelijker worden om in bepaalde computers in te breken. De schuif vol onbetaalde boetes behoort tot het verleden wanneer deze via de belastingen zullen gevorderd worden. En als jij met de nieuwste Lamborghini rondrijdt, terwijl je voor Brussel Deze Week schrijft, kan ik mij daar vragen bij stellen en een e-mailtje naar de Bijzondere Belastingsinspectie sturen.”

An Devroe

Kaaitheater, Saincteletteplein, 1000 Brussel, vertrek om 10 uur, reservering nodig: 02-502.38.80, brussel@masereelfonds. be, gratis zoals alle activiteiten van de Erfgoeddag

BDW 1423 PAGINA 23 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Artists in residence Gaudi in Barcelona

BRUSSEL – Het is paasvakantie, dus na Praag vorige week maken we opnieuw een klassieke citytrip. De bestemming is dit keer Barcelona, waar de nalatenschap van spektakelarchitect Antoni Gaudí onvermijdelijk de aandacht trekt. Barcelona is een fijne stad, maar mijn hart heb ik er niet verloren. Ik weet bijvoorbeeld nog dat ik me voor mijn eerste en tot nu toe enige bezoek vanalles had voorgesteld bij de Ramblas. Ik dacht dat het de quintessentiële mediterrane wandelboulevard zou zijn, maar uiteindelijk zag ik weinig verschil met de Nieuwstraat. Natuurlijk heeft Barcelona nog troeven, maar ik voel niet meteen de behoefte om nog terug te gaan. Misschien is dat ook de schuld van Antoni Gaudí, die onvermijdelijk de aandacht van elke nieuwe toerist opeist. Er valt ongetwijfeld een vergelijking te maken tussen de art nouveau in Brussel en Gaudí’s unieke gebouwen in Barcelona. De uitbundige esthetiek ervan zet alle andere architecten meteen in de hoek als saaie pieten. Gaudí heeft zoals de meeste architecten verschillende watertjes doorzwommen, maar was duidelijk evenzeer een dromer als een doener. Vandaag zou hij wellicht tot de spektakelarchitecten worden gerekend. Vandaag bouwen spektakelarchitecten musea, voetbalstadia en torengebouwen. In den beginne hielden ze

De Sagrada Familia: opgevat als een monumentaal bos waarvan de bomen worden verbeeld door de ranke pilaren die uitlopen in een verrukkelijk gewelf. het vooral bij kerken. Wat zijn de grote gotische kerken in Europa bijvoorbeeld anders dan spektakelstukken? Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ook de gelovige Gaudí een liefhebber was van de gotiek, die hij verder wilde vervolmaken. En dat zijn grootste project een spektakelkerk betrof - een enigszins anachronistisch maar daarom niet minder spannend project. Aan de Sagrada Familia begon Gaudí al in 1882 – een moment waarop hij eigenlijk nog zoekende was naar zijn eigen stijl. Toch zette hij het project al van bij het begin naar zijn hand. Hij maakte er een ongewoon ambitieuze, om niet te zeggen uitzichtloze affaire

van. Om te beginnen kreeg hij al snel nog heel wat bijkomende opdrachten die zijn aandacht vroegen. Daarna zorgden een economische crisis, de Eerste Wereldoorlog, en de dood van zijn vriend en mecenas Eusebi Güell ervoor dat de fondsen voor de bouw langzaam opdroogden, en dat het project in een trager tempo moest worden voortgezet met giften en aalmoezen. Gaudí bleef er wel in geloven, want op het einde van zijn leven was de werf van de Sagrada Familia de enige waar hij zich nog mee bezig hield. De kerk is in belangrijke mate opgevat als een monumentaal bos waarvan de bomen worden verbeeld door de ranke pilaren die uitlopen in een verrukkelijk gewelf.

Vier ambitieuze façades moeten de kruisvorm van de kerk begrenzen. De kenmerkende torens symboliseren apostelen, evangelisten, Moeder Maria. Christus zelf mag eenmaal de kerk voltooid is als toren van 170 meter boven de rest uittorenen. Wanneer hij werd aangesproken op de trage vorderingen van de werken, grapte Gaudí, altijd dat zijn bouwheer niet bepaald gehaast was. God gunde het Gaudí dan ook niet om zijn levenswerk zelf te kunnen afmaken. Hij had voor zijn architect zelfs een tragisch einde in petto. In tegenstelling tot Kafka had Gaudí rond 1910 wel al eens tuberculose overleefd. Maar in 1926, op 73-jarige leeftijd, kwam hij aan zijn einde nadat hij onder een tram was terechtgekomen. Gaudí was toen niet op weg naar zijn kerk van de Heilige Familie, maar naar de Sant Felip Neri-kerk voor zijn dagelijks gebed. Omdat hij zichzelf de laatste jaren verwaarloosd had, werd hij na het ongeval aanvankelijk aanzien als een bedelaar, en kreeg hij niet meteen de zorgen die bij zijn status pasten. Bij zijn dood, na 44 jaar bouwen dus, was nog maar een kwart van de Sagrada Familia afgewerkt. Daarna gooiden ook nog de Spaanse burgeroorlog, de teloorgang van Gaudí’s plannen en de bouw van een metrolijn roet in het eten. Inmiddels is er op Youtube wel een geweldig filmpje te vinden waarin wordt gesimuleerd hoe de bouw van de Sagrada Familia in het volgende decennium zou moeten vorderen. In de prachtig gemaakte clip kan je zien hoe de kerk in 2026 boven Barcelona zal uit torenen. De Sagrada Familia zal dan ook de grootste kerk ter wereld zijn, waardoor onze Basiliek van Koekelberg alweer een plaatsje zakt op die ranglijst. Michaël Bellon

ADVERTENTIE

Muziek > Internationale Dag van de Jazz

Blauwe noten aan Sint-Job BRUSSEL - 30 april is voor het derde jaar op rij Internationale Dag van de Jazz. Ook Brussel is van de partij, met een bijzonder programma in Ukkel. Met de International Dag zorgt Unesco voor erkenning op grotere schaal voor een muziekstijl die sinds het ontstaan de vinger op de pols legt van zowel de muzikale als de politieke en sociale omwentelingen. In Brussel kan je die dag terecht op verschillende plekken om te genieten of nader kennis te maken met de vele aspecten van jazz. Jazz was en is nog steeds een weerspiegeling van de maatschappelijke evolutie. Van de origine die teruggaat tot Afrika en de slaventransporten naar New Orleans tot de huidige urban jungle waar hiphop en drum ‘n’ bass ontstonden, het is allemaal terug te vinden in jazz. Met grote internationale evenementen als de Brussels Jazz Marathon en Brosella, de conservatoria waar studenten uit heel Europa naartoe komen en de vele clubs en losse projecten vormt onze hoofdstad een ware draaischijf voor de jazz. Op 30 april wordt dat nog eens extra benadrukt met talrijke initiatieven. Een van de plekken waar je die dag naar toe kan voor een uiterst gevarieerd programma is het Sint-Job plein in Ukkel waar de festiviteiten beginnen om 15u met een set van JD’s Project. JD is de jonge pianist Jeremy Dumont die in 2010 het concours van Dinant

Jazz Nights won. Het siert hem dat hij zich niet beperkt tot een welbepaalde stijl maar voortdurend zijn horizon verbreedt. Nadien komt de bigband van het Koninklijk Conservatorium aan bod onder leiding van Fabrice Alleman, een van de grote saxofonisten uit de huidige Belgische jazzscène. ’s Avonds gaat het feest verder in L’Imprimerie. Meteen de kans om deze unieke locatie te ontdekken. Vanaf 20u treedt Jeremy Dumont daar op met zijn kwartet The Unexpected 4. De avond wordt afgesloten met, hoe kan het anders, een jamsessie.

Blue note in bushokje Natuurlijk organiseert ook Les Lundis D’Hortense, de vereniging van Belgische jazzmuzikanten, een aantal activiteiten. Bij hen staat het verrassingselement centraal. Op verschillende plekken in de stad zullen tussen 15u en 18u performances plaatsvinden. Hierbij wordt jazz uit de traditionele context van de clubs gehaald. Schrik dus niet op als er plots twee saxofonisten van op een balkon de voorbijgangers trakteren op een portie swing of als in een bushokje blue notes weerklinken. Het is ondertussen een traditie dat de avond afgesloten wordt in de Jazzstation, deze keer met Nathalie Loriers Trio en Yves Peeters Group. Deze concerten worden uitgezonden via Musiq3.

Georges Tonla Briquet

Welk museum wint de PUBLIEKSPRIJS?

DOE MEE EN WIN! Wat is uw lievelingsmuseum?

[officieel stemformulier]

VLAANDEREN

STEM en WIN bruisende culturele weekends, honderden kunstboeken en abonnementen op het tijdschrift Okv.

naam museum . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

STEM VIA

gemeente / stad . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

BRUSSEL naam museum . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

gemeente / stad . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

WALLONIË

www.museumprijs.be

naam museum . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

of stuur uw stemformulier voor 29 mei 2014 naar:

gemeente / stad .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

MuseumPrijs c/o Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen, Academiestraat 1 9000 Gent U kunt stemmen voor één museum in Vlaanderen, één museum in Brussel en één museum in Wallonië. Gekopieerde versies van stemformulieren worden niet aanvaard.

Naam . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ........................................................................................

Voornaam.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ........................................................................................

E-mailadres. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ........................................................................................

Adres. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . ........................................................................................

Uw gegevens komen terecht in het bestand van Openbaar Kunstbezit in Vlaanderen vzw om u op de hoogte te houden van onze activiteiten. U hebt recht op toegang tot en verbetering van deze gegevens. Wij kunnen uw gegevens ook doorgeven aan derden. Wenst u dit niet? Kruis dan dit vakje □ aan.

BDW 1423 PAGINA 24 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Poonam Sharma-Murray: moeder en zakenvrouw

‘Na internationale zwerftocht’ ELSENE – “India is een van de belangrijkste redenen dat ik met mijn label ben begonnen. Ik wilde de band met mijn geboorteland behouden, al woonde ik in het buitenland. Niet als toerist, niet als occasionele bezoeker. Wel als iemand die deel uitmaakt van het weefsel van dat complexe land. Iemand die tegelijkertijd op ontdekkingstocht is.” Poonam Sharma-Murray is een kind van India met de Amerikaanse nationaliteit. Ze is ook moeder en zakenvrouw.

e is geboren in Delhi. Eind de jaren 1960. Vader, architect. Moeder, onderwijzeres. “Mijn ouders hebben me een heel traditionele opvoeding gegeven, met de moederfiguur die het huishouden regelde. Toen ik acht was zijn ze naar de Verenigde Staten verhuisd. Naar Chicago. Een onderneming waarvan de afloop allerminst zeker was. Daarom besloten ze wijselijk om mijn zus, mijn broer en mij in een pensionaat onder te brengen. Opdat onze opvoeding niet zou lijden onder hun avontuurlijke plannen. Het was een gemis voor ons, maar we begrepen wel waarom het gebeurde.” “Vier jaar later ben ik hen, samen met mijn zus, naar de States gevolgd. In mei 1978. Er volgde een winter die ik nooit zal vergeten. Een winter waarin alle plaatselijke records wat betreft sneeuwval naar de geschiedenisboeken werden verwezen. Komende van het zonnige India, was het een confrontatie die kon tellen.” “Maar ja, de zin voor avontuur zat blijkbaar in de genen. Vooraleer ik voor mijn Master of Business ben gegaan, heb ik nogal wat gereisd. Op mijn eentje, met de rugzak. Ontdekken en vervolgens ook leren. Leren aan de Thunderbird School of Global Management, in Arizona. Een van de oudste universiteiten die een MBA-opleiding voor internationaal zakenverkeer in haar programma heeft. Alweer een avontuur. Van Chicago, met zijn barre winters, naar de woestijn van Arizona, waar de zon bijna steeds schijnt. Van de internationale stad, naar Redneckgebied, waarin de Thunderbird universiteit een beetje als een eiland is. Een eiland waar jongeren uit de vier windstreken kennis komen opdoen. Een beetje de Verenigde Naties in de woestijn. Ik heb er ook mijn toekomstige echtgenoot, Jonathan, die van Schotse afkomst is en in Frankrijk is opgegroeid, leren kennen. Een mooie mix, helemaal naar het beeld van Brussel waar we uiteindelijk zijn beland.”

Vaste plek Na hun huwelijk hebben de kinderen van het exotische India en van het barre Schotland, eerst de lucht van Parijs opgesnoven. “Omdat Jonathan er was opgegroeid, de familie er nog steeds een huis had in het historische gedeelte van Marly-le-Roy, nabij Versailles. Een huis uit de vijftiende eeuw dat mijn schoonouders hadden gerestaureerd. Daarna zijn

“Ons leven is wel degelijk hier. Zeker nu ik van thuis uit werk. Maar tegelijkertijd heb ik India allerminst losgelaten. Net zoals mijn man Schotland nog steeds in zich draagt”

Textiel voor de hele wereld Onder het logo, Poonam’s House, laat Poonam SharmaMurray textiel vervaardigen voor musea over de hele wereld, heeft ze eveneens haar huishoudelijke collectie, haar eigen modelijn. Kleding, accessoires. Twee collecties per jaar. “Het werk voor de musea is er op aanvraag, mijn collectie verkoop ik aan privé-cliënten. Hier thuis, maar ook in Londen, in Luxemburg, Parijs. Met één constante: het is allemaal handwerk, met de nadruk op kwaliteit. Er zijn zoveel andere plaatsen waar ik mijn boîte had kunnen oprichten. Maar Brussel voelde het beste aan. Er is de dynamiek die speelt, het gemak.” Poonam’s House houdt op 24, 25, 26 en 27 april huisverkoop. Inschrijving is verplicht. De contactgegevens zijn te vinden op www.poonamshouse.com.

we voor het eerst naar Brussel verhuisd, naar Watermaal-Bosvoorde. Ons verblijf daar heeft anderhalf jaar geduurd. Daarna zijn we weer verhuisd omdat mijn man, die actief is in de telecommunicatie, werk had gevonden in Amsterdam. Vier jaar later zijn we teruggekeerd. Een bewuste keuze. Bij onze eerste passage ondervonden we dat de levenskwaliteit hoog is. Daar in Watermaal-Bosvoorde – een mooie gemeente – hadden we het Zoniënwoud bij de hand, de sfeer was internationaal, er was een gemeenschapsleven. Nooit vergeet ik onze ontvangst. Warm, er waren zelfs buren die kwamen aanbellen om zich voor te stellen, om ons uit te nodigen voor een barbecue om elkaar beter te leren kennen. Een aanzienlijk contrast met onze Parijse periode, al was Jonathan er opgegroeid, al kende hij er de mensen.” Opnieuw Brussel, nu dertien jaar geleden. Het was niet bij gebrek aan keuze. “New York, Parijs, Londen, het kon allemaal, maar het was Brussel dat ons het meeste aansprak. Mede omdat we twee kleine kinderen hadden, een dochter en een zoon. We konden ons geen betere plek voorstellen, als het gaat om de combinatie van internationale stad en een gezinsleven. ‘Maar waarom toch Brussel, het regent er heel de tijd?!’, werd me gezegd. Tja. Parijs of Londen interesseerden me niet, al werkte ik toen voor een consultancybureau in de Britse hoofdstad. Voor mijn man was New York dan weer out of the question, hij wilde per se in Europa blijven.” “Het heeft veel veranderd voor ons. Voor het eerst hadden we een vaste plek. Ik heb na enkele jaren ook mijn job opgegeven, het reizen voor het werk, omdat ik huisvrouw wilde zijn, voor een tijd. Ik wilde er zijn voor onze kinderen in die nieuwe omgeving, die hen vreemd was. Er waren natuurlijk de au-pairs die hen liefde gaven, maar dat is nog steeds niet hetzelfde als de liefde en de aandacht van een moeder.” © MARC GYSENS

Kort rokje Toen woonden Poonam en Jonathan in de buurt van de Abdij van Ter Kameren – “We werden er elke dag aangenaam wakker met het klokkengelui” – nu is de wijk van de vijvers van Elsene hun thuis. Waar ze een woning hebben gekocht, als verankering in Brussel. “Hier wonen bevalt ons uitermate. Een mooie omgeving: er is leven en alles is bereikbaar, zelfs te voet. Of met de fiets. Mijn man pendelt elke dag naar zijn bureau, vlakbij het Luxemburgplein, het hart van de Europese wijk. Deze wijk is een chique wijk, ja. Op twee minuten stappen van hier heb je de duurste huizen die je in Brussel kan vinden. Maar de buurt is niet afgescheiden van de mensen die het met minder moeten stellen; te voet ben je op enkele minuten in de populaire Portugese wijk rond Flagey.” “Natuurlijk zijn er negatieve kanten aan de stad, aan de ingewikkelde biotoop die Brus-

sel is. Waakzaamheid is geboden, zeker als je kinderen hebt. Bijvoorbeeld als je aan je tienerdochter raad moet geven als ze uitgaat: ‘Je wil vanavond een kort rokje dragen? Doe dat alsjeblieft niet op straat. Stop dat rokje maar in je handtas en doe het aan als je op je bestemming bent aangekomen’. Want er is wel degelijk een agressief kantje aan Brussel, zeker tegenover vrouwen of meisjes die alleen op stap zijn, iets wat ik in Chicago niet heb ondervonden.” “Iets wat me nog meer stoort, is het complete gebrek aan hoffelijkheid in het verkeer. Er is weinig of geen respect voor de regels of voor de andere weggebruiker. Dat was en is nog steeds wennen, om grotendeels opgegroeid zijnde in de Verenigde Staten. Waar de burgerzin groter is dan in Brussel. En laat burger-

BDW 1423 PAGINA 25 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

3 VRAGEN AAN FEMKE DE SMET

Femke De Smedt: “Het idee voor de voorstelling kwam van de leerlingen zelf.”

Atheneum aan het dansen BRUSSEL – De leerlingen van de afdelingen Audiovisuele Vorming, Beeldende en Architecturale Kunsten, Vrije Beeldende Kunst, Fotografie en Humane Wetenschappen van het Koninklijk Atheneum van Anderlecht (KAA) werkten het hele schooljaar aan een ambitieus vakoverschrijdend project. Ze maakten de multidisciplinaire dansvoorstelling Streetnoise, en alles wat daarbij kwam kijken – van de choreografie, over de muziek en het decor tot de promotie – werd door de leerlingen zelf gerealiseerd. Hoe past dit project binnen het project van het KAA? Femke De Smet: “Onze school is de enige binnen het Brusselse gemeenschapsonderwijs die al deze kunstafdelingen aanbiedt, maar het is de eerste keer dat we aan zo’n groot project samenwerken. Een vijftig à zestigtal leerlingen is er een heel jaar mee bezig geweest. Iedereen kreeg een taak binnen een van de verschillende werkgroepen. Er was een groep decor, een groep dans, en een audiovisuele groep die de muziek en de visuals heeft gemaakt, en de techniek zal doen. Nog een andere groep staat in voor de promotie en heeft een website, een Facebookpagina en affiches gemaakt.”

zin belangrijk zijn: iedereen is een beetje mee verantwoordelijk voor de plek waar hij leeft. Iets zomaar op straat gooien, wat in Brussel vaak achteloos gebeurt, is iets waar ik behoorlijk de kriebels van krijg.”

Tastbaar De voordelen, de nadelen. “Toch speelt ons leven zich wel degelijk hier af. Zeker nu ik van thuis uit werk. Maar tegelijkertijd heb ik India allerminst losgelaten. Net zoals mijn man Schotland nog steeds in zich draagt, jarenlang is hij hier actief geweest binnen de Caledonian Society. Een vereniging die drie tot vier evenementen per jaar organiseert.” De roots van mijn gastvrouw liggen echter niet in Schotland, wel in India. Het hart van haar activiteiten als zelfstandig ondernemer. “Ik

heb mijn firma in 2005 opgericht: enkel met het huishouden bezig zijn, bleek niets voor mij te zijn. Ik wilde iets doen dat een band had met mijn vaderland, iets anders dan het wereldje van de consultancy en human resources, iets tastbaars. Kunnen zien en voelen wat ik deed, creatief bezig zijn. Zo ben ik terechtgekomen in India, de ambachtslui die ingebed zijn in de Indiase traditie en uiterst geraffineerde producten afleveren. Met textiel, hout, beenderen, metaal, halfedelstenen... Iets wat in heel veel andere delen van de wereld verloren is gegaan.” Karel Van der Auwera De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

Een dansopleiding heeft het KAA nochtans niet. Wie zal er dan dansen? De Smet: “Elf leerlingen die nog geen of weinig danservaring hadden, maar die workshops hebben gevolgd, onder andere bij Ultima Vez. Een van de meisjes blijkt

De titel Streetdance klinkt alsof de voorstelling ook inhoudelijk dicht bij de leefwereld van de jongeren staat. De Smet: “Het idee voor de inhoud van de voorstelling komt inderdaad van de leerlingen zelf. Het gaat over wat er allemaal kan gebeuren in de straat. De leerlingen willen daarbij weg van de clichés die daarover bestaan, als zouden het alleen maar slechte jongeren zijn die zich vervelen, die daar rondhangen. Er zit ook een stukje tekst uit Romeo and Juliet in de voorstelling, en er MB wordt gezongen.” Streetnoise van het Koninklijk Atheneum Anderlecht, op vrijdag 25/04 om 20u en zaterdag 26/04 om 17u in de Academie voor Beeldende kunsten in Anderlecht. 5/6 euro, www.streetnoise.be

BDW-FOTO GENOMINEERD VOOR BELFIUS PERSPRIJZEN. Een fotoreeks van Sander de Wilde over Pic Nic The Streets, de straatpicknick in de zomer van 2013 voor een autoluw Beursplein, is genomineerd voor de Belfius persprijzen. De Wilde publiceert naast Brussel Deze Week ook voor De Standaard, Le Soir en internationale media zoals New York Times, Financial Times en Le Monde. In 2012 won hij ook al de Belfius Award voor fotojournalistiek. n FABRE MET BOEK EN TENTOONSTELLING. Do we feel with our brain and do we think with our heart? is de titel van de nieuwe tentoonstelling van Jan Fabre in Galerie Daniel Templeton. Ter gelegenheid van de expo verschijnt ook een boek over de kunstenaar Jan Fabre van Brigitte Minne. Minne schrijft prentenboeken, boeken voor eerste lezers en lezers van acht tot zestien jaar, maar het boek over het leven en kunstenaarschap van Fabre is voor lezers van twaalf tot negenennegentig jaar bedoeld. Het telt 144 blz. en kost 24,95 euro en is uitgegeven bij De Eenhoorn. De expo loopt tot 31 mei aan de Veydtstraat 13A in 1060 Brussel. DV

CULTUUR KORT

Poonam Sharma: “Ik wilde iets doen dat een band had met mijn vaderland, iets anders dan het wereldje van de consultancy en human resources, iets tastbaars.”

zelfs zoveel talent te hebben dat choreografen haar de kans willen geven om later dansles te kunnen blijven volgen.” “Ik vind het belangrijk dat de leerlingen uit de verschillende richtingen ook eens met andere kunstvormen in contact komen, en dat ze zien dat ze hun opleiding ook in de podiumkunsten kunnen gebruiken. Voor het beeldmateriaal heeft de audiovisuele groep zelfs proefjes gedaan met de leerkrachten fysica en chemie om de effecten daarvan in beeld te brengen. We hebben ook geprobeerd om de leerlingen met professionelen en andere partners in Brussel in contact te laten komen. Zo heeft Jan de Brabander van Bronks bijvoorbeeld geholpen bij het decor.”

BDW 1423 PAGINA 26 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

Vechtsporten > Mohamed Benyaich bekroont zijn carrière met een wereldtitel

‘Tijd om te zweven is er niet’ BDWSPORT

SINT-JANS-MOLENBEEK – De ene dag krijgt hij in Dubai de riem van wereldkampioen Arabisch boksen overhandigd door een prins, nog geen week later staat hij terug les te geven op een secundaire school. Mohamed Benyaich (33) beseft maar al te goed dat succes iets vluchtigs is. Hij wil nu vooral plezier in de ring hebben en jonge Brusselse ketten begeleiden en opleiden. “Ik ben opgegroeid in een Molenbeekse volkswijk en daar was het voetbal of vechtsporten,” vertelt Benyaich. “Aangezien ik niet zo goed tegen een bal kan trappen, ben ik al van kleins af met vechtsporten bezig. Mijn generatie is opgegroeid met de films van Bruce Lee, Jackie Chan en Jean-Claude Van Damme. Ik herinner me mijn eerste film in de cinema: Bloodsport, met Van Damme in de hoofdrol. Mijn mond viel er van open. Die gasten hebben duizenden jongeren beïnvloed.” Bij de Molenbeekenaar was er geen sprake van acteren. Hij lanceerde zich in karate shudokan, maar experimenteerde graag en ging later onder meer Thai- en kickboksen. Het is in die laatste discipline dat hij als zestienjarige met competitie begon. “De adrenalinekick, het gevoel jezelf te overtreffen, dat zijn zaken die ik opzocht en het zijn de redenen waarom ik ermee ben begonnen. Ik wou nagaan tot wat mijn lichaam in staat was. Trainen is leuk, ja. Maar je zoekt een doel en competitie is toch de voltooiing van training.” “Op mijn zestiende was ik nogal groot en woog ik al 81 kilogram. Daardoor kwam ik uit tegen mannen van 28, 29, 30 jaar oud. Gespierde beren die tonnen ervaring hadden. Ik kan je verzekeren dat je achteraf geen schrik meer hebt, van niemand. Je bent zowel op fysiek als mentaal vlak veel sterker. Zeker omdat ik het er zeker niet slecht van af bracht.” De opmars van Benyaich werd een paar jaar onderbroken toen hij voor hogere studies koos. Hij is ervan overtuigd dat zijn carrière nog mooier had kunnen zijn indien hij in competitie was gebleven, maar door de afwezigheid van ondersteuning was dat niet mogelijk. Op school moest hij afrekenen met een nieuwe tegenstander. “Tijdens mijn studies rechten voelde ik bij momenten discriminatie, ik moest me meer bewijzen dan anderen. Dankzij de vechtsporten heb ik de juiste houding kunnen aannemen, ben ik blijven werken, ben ik rustig gebleven en heb ik me nooit laten meeslepen. Vechten doe je in de ring, daarbuiten mag je de waarden die je hebt meegekregen niet vergeten.” “Het is jammer dat zo’n zaken gebeuren, ook in het dagelijkse leven. Men geeft je het gevoel dat je niet een ‘echte’ Belg bent, je afkomst wordt altijd onderlijnd. Maar ik ben fier op mijn stad, ook ik ben een ket van Brussel.”

Glamour en glitter Met zijn diploma en heel wat levenservaring op zak trok de Brusselse ket terug de zaal in. Tijdens zijn studies was hij zijn conditie en vaardigheden wel blijven onderhouden. De interessante uren die hij dankzij zijn job in het onderwijs had, lieten hem toe om zijn trainingsintensiteit op te voeren.

Mohamed Benyaich: “Op mijn zestiende kwam ik uit tegen mannen van 28, 29, 30 jaar oud. Gespierde beren met tonnen ervaring. Achteraf heb je van niemand meer schrik.”

“Ik heb wel de volledige twaalf ronden moeten boksen, die Fransman wou maar niet KO gaan” “Ik kwam onder de vleugels van de Antwerpse trainer Omar terecht en voelde me klaar om terug te keren naar de competitie. Na een dertigtal wedstrijden, waarin ik me bewezen heb, kreeg ik de mogelijkheid om in professionele wedstrijden aan te treden. Zowel in Thai– als in kickboksen. Dat betekent dat ik naar landen reis als Rusland, Japan, de Verenigde Staten, het Oostblok, etc. om er te vechten.” “Ik word voor die wedstrijden uitgenodigd en al mijn kosten zijn voor de rekening van de organisatoren. In België is de sport kleinschalig, maar in het buitenland is ze wel populair en mede dankzij de nodige media-aandacht zijn er heel wat middelen. Uitgenodigd worden voor dergelijke wedstrijden zie ik toch als een bewijs dat ik een zeker niveau heb gehaald, maar het heeft wel als gevolg dat ik tegen gasten moet vechten die alleen maar dat doen. Ik vecht op zaterdag en moet maandag terug voor de klas staan.” Dat vraagt heel wat doorzettingsvermogen, een sterke mentaliteit en goede planning. Benyaich vecht dan ook op hoog niveau. Na verschillende Belgische titels, veroverde hij op 7 maart de wereldtitel bij de FIBA federatie in

OPVOLGING STAAT KLAAR Mohamed Benyaich heeft bij Naito Gym een paar toppers rondlopen. Zo werd Mohamed Boulef eind vorig jaar bijvoorbeeld wereldkampioen Thaiboksen. “Het grappige is dat Mohamed en een paar andere gasten mij vroeger volgden tijdens mijn trainingen,” vertelt Benyaich. “Vanaf 2007 volgden ze mij constant in de fitness, de bokszaal, etc. En kijk, zeven jaar later zijn zij zelf de kampioenen. We stellen binnen de Naito Gym een speciaal programma samen voor hen. Drie keer per week werken ze aan hun techniek bij ons en drie dagen hebben ze fysieke trainingen bij Fire Gym, waarmee we een overeenkomst hebben.”

het Arabisch boksen. “Het was een ongelooflijke ervaring. De wedstrijd vond plaats in het luxueuze Dubai, waar alles tot in de puntjes geregeld was, het was echte glamour en glitter. Het evenement was dan ook een organisatie van een prins.” “Ik heb wel de volledige twaalf ronden moeten boksen, die Fransman wou maar niet KO gaan (lacht). Het was het zwaarste gevecht uit mijn

carrière. Uiteraard ben ik daarmee in de wolken, maar een paar dagen later stond ik terug voor de klas. Tijd om te zweven is er niet. Ik moet de titel mogelijk eind mei verdedigen in Qatar, maar daar is nog geen duidelijkheid over. Ik sukkel ook wat met mijn knie en laat sowieso mijn gezondheid voorgaan.”

Ketten moeten het waarmaken Benyaich beseft dat hij met zijn 33 jaar eerder naar het einde van zijn carrière toe gaat en denkt dan ook stilaan aan uitbollen. Al wil dat niet zeggen dat hij zomaar zal stoppen. Hij zal vechtsporten blijven beoefenen en wil zich nog meer inzetten om jongeren te begeleiden. “Drie jaar geleden heb ik Naito Gym opgericht. We bieden zeven dagen op zeven trainingen kickboksen, Thaiboksen, MMA en Engels boksen aan. Mijn partner Hicham Belmahjoubi is vroeger ook wereldkampioen geweest en heeft als psycholoog de nodige intellectuele basis. We hebben echt een mooie structuur met zeer competente mensen neergezet om kampioenen te kunnen vormen. Maar het is aan de ketten om het waar te maken.” “Het is altijd een strijd om de nodige middelen en steun te vinden. In België zitten onze sporten nog in een schemerzone qua erkenning. Als je hier kampioen wordt, dan weet je dat je alles zelf hebt gedaan. Met hulp van je team, uiteraard. Op andere steun moet je niet rekenen en dat is jammer, maar het stopt me niet af. Misschien laat ik het onderwijs wel even los om voltijds met die jongeren bezig te zijn. Je boterham verdienen met iets dat je veel plezier oplevert, mooier kan toch niet.”. Tim Schoonjans

BDW 1423 PAGINA 27 - DONDERDAG 24 APRIL 2014

ESTAFETTE > KEN LAMBEETS

@HumbletF What a nice feeling to cross the finish line after such a huge sprint, 54’38” of intensive sprint! Happy with the 2nd.

Als enige Belg tegen Michael Jordan

François Humblet verraste vriend en vijand door vorig jaar Belgisch kampioen duatlon te worden, maar ondertussen maakte hij die titel meer dan waar. Hij wordt aanzien als een groot talent en bewees dat nogmaals door een zilveren medaille te behalen op het Europees kampioenschap sprintduatlon in Horst aan de Maas. Hij ging tot de laatste rechte lijn mee met wereldtopper Sergio Silva, maar moest de Portugees laten gaan toen die een ultieme versnelling plaatste. TS

Afgelopen zaterdag stelde de Koninklijke Wielervriendenclub Ukkel haar nieuwe truitjes voor in staminee In De Linde.

Dit weekend trekken judoka’s uit alle Belgische windrichtingen naar Brussel, zowel jong als oud. Zaterdag nemen de preminiemen en de miniemen (U11 en U13) het vanaf half tien ’s ochtends tegen elkaar op in de KETJES NATIONAL TROPHY. Kort na de middag worden de prijzen uitgedeeld. Plaats van afspraak is het sportcentrum van Etterbeek (Veldstraat 71). Op zondag gaat op diezelfde locatie de negende editie van het BELGISCH KAMPIOENSCHAP VOOR MASTERS door, voor mannen en vrouwen. Vanaf half tien wordt gekampt in leeftijdsgroepen per vijf jaar (vanaf dertig jaar tot 75+). Omstreeks 14 uur zullen de kampioenen gekend zijn. n Geen kampioenen zonder opgeleide sporters, dus moeten evenementen als SPORTPRIKKELS de jongeren aan het sporten zetten en houden. Dit evenement wordt voor en door hogeschoolen universiteitsstudenten georganiseerd, op de verschillende Vlaamse en Brusselse campussen. Op donderdag 24 april organiseert de Erasmushogeschool zijn editie op Sportpolis in Jette. Op het programma staan on-

der meer spinning, Highland Games, dunk basketbal maar ook voetbal-, volleybal- en badmintontornooien. n Brusselaars kennis laten maken met atletiek, dat is dan weer het doel van STREET 100M. De Sportdienst van de stad Brussel organiseert daarom vier evenementen in vier verschillende wijken, waarop de deelnemers een ‘echte’ honderd meter kunnen lopen: met een startschot, startblokken en een fotofinish. De acht beste tijden mogen het op de Memorial Van Damme (op vrijdag 5 september) tegen elkaar opnemen tijdens een grote finale. De volgende afspraak is nu zondag in de Dansaertstraat, vanaf 13 uur. n Bent u niet van het explosieve type en verkiest u het langere werk? Dan moet u zondag in het Zoniënwoud zijn. Daar gaat een nieuwe editie van de ZONIENMARS door. U hebt er de keuze tussen trajecten van vijf, tien, vijftien en vijfentwintig kilometer. Onderweg zorgt Zoniënklanken voor muzikale intermezzo’s. Vertrekken kan tussen acht uur ’s ochtends en drie uur ’s namiddags, deelnemen kost anderhalve euro. Meer informatie op www.wabo.be. TS

SPORT KORT

“Onze wielerclub bestaat al sinds 1935,” zegt de trotse voorzitter Robert Moerman. “Ikzelf maak er al deel van uit sinds 1947! Momenteel hebben we een veertigtal leden, van alle leeftijden. Ons jongste lid is geboren in 1989, ons oudste in 1930. Omdat we zowel Nederlandstalige als Franstalige leden

hebben uit Brussel en omstreken, behelpen we ons in beide landstalen.” De wielerclub heeft ook een voormalige winnaar van Milaan-Sanremo, Parijs-Roubaix en De Ronde van Lombardije in de rangen: Emile Daems (onderste rij, derde van rechts op de foto). Op 29 mei organiseert de wielerclub opnieuw de Emile Daems Classic (Drogenbos-Galmaarden), met afstanden van 35, 65 en 95 kilometer. KL

naar Antwerpen verhuizen. Struelens zegt zijn contract op en tekent bij het ambitieuze Charleroi, waar hij eveneens meteen kampioen wordt en de Beker van België wint. De telefoon van Struelens’ manager staat roodgloeiend. Uiteindelijk verkast de Brusselaar naar de Franse hoofdstad, waar hij na een moeizame seizoenstart maar dankzij een indrukwekkende terugronde – u raadt het – zowel met de titel als de beker aan de haal gaat. Struelens zelf wordt uitgeroepen tot Most Valuable Player van Europa. “Door onze titel hebben we de McDonalds Open gespeeld, onder andere tegen de Chicago Bulls van Michael Jordan, de toenmalige NBA-kampioen. De halve finale tegen de Bulls was fantastisch, voor een publiek van twintigduizend mensen. We verloren met zeven punten. Dat is nog altijd mijn mooiste herinnering. Ik ben de enige Belg die tegen Jordan heeft gespeeld,” zegt Struelens in 2008 in Brussel Deze Week. Het tweede jaar in Parijs verloopt minder goed. Struelens krijgt een offer he can’t refuse van de beste club uit Europa, Real Madrid. Daar komt hij in een op en top professionele omgeving terecht. “Het enige wat je als speler moet doen, is op tijd aankomen, trainen en spelen,” zegt hij daarover. In het eerste jaar in Madrid gaat hij er nog uit in de playoffs, maar het jaar daarop wordt hij Spaans kampioen na een overwinning op bezoek bij aartsvijand Barcelona. Op zijn drieëndertigste verhuist Struelens naar Girona, waar hij geen kampioen meer wordt maar wel enkele mooie overwinningen behaalt, onder andere tegen zijn exploegmaats uit Madrid. Na een korte episode bij het Griekse Athene verhuist Struelens in 2005 terug naar Brussel, waar hij met Atomia tot 2007 speelt. Daarna helpt hij Excelsior Brussel nog van derde naar tweede divisie te promoveren, en sluit hij in 2012 zijn carrière af bij Boom. Of voorlopig toch, want wie de boomlange Brusselaar nog eens aan het werk wil zien, moet tegenwoordig naar Waterloo afzakken. © MARC GYSENS

Nieuwe outfit voor Ukkelse wielervrienden

Toen ik onlangs in La Dernière Heure las dat Eric Struelens opnieuw op het parket staat, moest ik toch even mijn wenkbrauwen fronsen. In zijn eerste wedstrijd voor Waterloo scoorde de inmiddels vierenveertigjarige basketlegende – momenteel sportief manager bij Basket Groot Willebroek – meteen 24 punten en haalde hij 7 rebounds op. Dat alles op slechts achttien minuten tijd. Struelens, ongetwijfeld een van de beste Belgische basketspelers ooit, wordt in 1969 geboren in Watermaal-Bosvoorde. Op zijn veertiende werpt hij zijn eerste ballen, niet veel later sluit hij zich aan bij vierdeprovincialer Arena Wemmel. Hij schopt het als jongeling meteen tot het tweede elftal. Met zijn twee meter en zes centimeter komt Struelens ook goed van pas in de eerste ploeg. Het duurt niet lang of Struelens wordt er een vaste waarde. Twee jaar later verkast Struelens naar eersteprovincialer Excelsior Brussel. Met Struelens in de basis dwingt de ploeg de promotie af naar vierde nationale. Ondertussen maakte de jonge Brusselaar ook al deel uit van de nationale jeugdploeg. Het duurt niet lang of het grote, jonge Brusselse talent wordt gegeerd goed op de transfermarkt. Racing Mechelen, aan het eind van de jaren 1980 zonder meer de beste Belgische ploeg, heeft interesse in de Brusselse reus. Op zijn achttiende verjaardag tekent Struelens, die net een middelbareschooldiploma op zak heeft, een contract bij de Maneblussers. Voor de start van het seizoen stuurt de coach Struelens naar Fresno in Californië, om aan zijn shottechniek te werken. Eenmaal terug in België blijft Struelens zichzelf afbeulen. Met resultaat: het eerste jaar bij Racing Mechelen mag hij regelmatig invallen en wordt hij verkozen tot rookie of the year. Twee jaar later wordt hij, nog geen 21 jaar oud, uitgeroepen tot beste speler van de Belgische competitie, en het jaar daarop opnieuw. Maar liefst zes jaar na elkaar wordt Struelens kampioen met Mechelen, drie keer wint hij de Beker van België. Het mooie liedje blijft echter niet duren: de club wordt overgenomen door een ander bedrijf en men wil haar

BDW-eindredacteur Ken Lambeets houdt van literatuur en van echte sporten

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE François Bettens (a.i.). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).