BDW - editie 1417 by brusselnieuws.be (archief)

klarafestival bewijst: klassiek is alive and kicking! En ook: Eriksson Delcroix, Wine Dierickx en Titus De Voogdt.

13 03 14

BRUSSELSE PELGRIMS IN HET HEILIGE LAND, P.6-7

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

ROUWEN OM GERARD MORTIER

BRUSSEL – In de inkomhal van de Munt ligt sinds dinsdag een rouwregister voor opera-intendant Gerard Mortier, die afgelopen weekend overleed en die van 1981 tot 1991 aan het hoofd stond van de Muntschouwburg. “Als de Munt vandaag een eersterangsplaats inneemt in het Europese operalandschap, is dat in hoge mate aan hem te danken,” zo eert huidig Muntdirecteur Peter de Caluwe zijn voorganger. HUB

Politiek > PS-nestor breekt lans voor ‘zijn’ gewaarborgde vertegenwoordiging

Moureaux wil Nederlands SINT-JANS-MOLENBEEK – In aanloop naar de verkiezingen is PScoryfee Philippe Moureaux opvallend mild voor de Vlaamse toekomst van Brussel. “De toename van Nederlandstaligen – vaak migranten – is een goede zaak.”

en jaar na zijn terugtrekking uit de gemeentelijk-Brusselse politiek houdt Philippe Moureaux de vinger aan de pols, zij het met de nodige afstand. In een interview aan Brussel Deze Week blikt de PS’er vooruit op de toekomst van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest en de gewaarborgde vertegenwoordiging van 17 Vlaamse Brusselaars in het Brusselse parlement en twee

ministers in de Brusselse regering. Voor Franstaligen staat die vertegenwoordiging ter discussie omdat er verkiezing na verkiezing minder Vlaamse stemmen uitgebracht worden. Maar daar is Moureaux het niet mee eens. “Ik ben ervan overtuigd dat de Vlaamse minderheid in Brussel beschermd moet worden. Al denk ik wel dat we zachtjesaan naar een

verschuiving van taalrechten gaan, want de tweedeling tussen Vlamingen en Franstaligen wordt natuurlijk minder belangrijk in een veeltalige stad,” zegt Moureaux.

Sociologische basis Vanuit zijn ervaring als burgemeester van Molenbeek weet Moureaux dat Brussel opnieuw aantrekkelijk is voor Nederlandstaligen, al is de samenstelling van de bevolking veranderd. “Op het einde van mijn burgemeesterschap werd ik steeds vaker geconfronteerd met Nederlandstaligen die geen Frans spra-

ken, vaak mensen met een migratieachtergrond of Nederlanders. Die toename van het Nederlands is een goede zaak, want ze levert de sociologische basis voor de gewaarborgde vertegenwoordiging.” In oktober 2012 was de PS’er nochtans somber over de toekomst van het Brussels Gewest, dat hij in 1989 tezamen met Jean-Luc Dehaene uittekende. “Door de opkomst van het nationalisme zouden de relaties tussen Vlamingen en Franstaligen in Brussel getroebleerd kunnen geraken. Daardoor zou het Brussels Gewest kunnen

verdwijnen,” zei Moureaux toen. Lees het interview met Philippe Moureaux op pagina 4-5.

Christophe Degreef en Danny Vileyn ADVERTENTIE

vroeger parking, vandaag 100% autovrij Ga snel naar pagina 7

N° 1417 VAN 13 TOT 20 MAART 2014 ¦ WEEK 11: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

BDW 1417 PAGINA 2 - DONDERDAG 13 MAART 2014

OPMERKELIJK © BART DEWAELE

Uitgelicht > Gerard Mortier (1943-2014) MIVB: AGRESSIES FORS GEDAALD BRUSSEL – De reiziger geeft de vervoersmaatschappij MIVB opnieuw 6,6 op 10. De veiligheid steekt daar met 6,8 voor het eerst boven uit. Dat blijkt uit de jaarlijkse tevredenheidsbarometer. De verklaring is niet ver te zoeken: het aantal agressies is met 25 procent gedaald, in 2013 kwamen er 400 politieagenten en 45 MIVB-veiligheidsagenten bij. Ondertussen is 85 procent van de metrostations met toegangspoortjes uitgerust. Minister van Verkeer Brigitte Grouwels is bijzonder tevreden met de score, maar beseft dat het werk niet af is: “Wat netheid, toegankelijkheid en avondaanbod betreft vinden onze klanten dat er nog heel wat werk aan de winkel is.” Ook over de tarieven zijn de klanten minder tevreden dan vorig jaar. De afschaffing van het gratis abonnement voor senioren – een politieke beslissing – zou daar een grote rol in spelen. CEO Brieuc de Meeûs: “In de resultaten van de bevraging speelt ongetwijfeld de stijging van de tarieven een grote rol. Als we die buiten beschouwing zouden laten, zou de algemene tevredenheid er vermoedelijk op vooruitgaan en niet stagneren.” Over de frequenties tijdens de spitsuren zijn de klanten van de MIVB zeer tevreden, maar dat is niet het geval voor de avond, nacht en weekeinde. Noctis krijgt maar 5,5. Marketingdirecteur Patrick Gillieaux begrijpt dat een nachtbus om het halfuur ‘niet ideaal’ is. Gillieaux: “De klanten verwachten dat de avondfrequentie meestijgt met de frequentie tijdens de dag.” De MIVB heeft de duur van de spitsuren in 2013 verlengd om aan de wensen van de klanten tegemoet te komen. Sinds 10 maart zijn de frequenties op een dertigtal tram- en buslijnen verhoogd tijdens het weekeinde, de daluren en ‘s avonds. Dat zou zich moeten vertalen in een stijging van de tevredenheid volgend jaar. De MIVB was in 2013 goed voor 355 miljoen ritten, dat is een stijging met 61 procent in tien jaar. Tegen 2017 mikt ze op 415 miljoen ritten. Om dat waar te maken is veel nieuw rollend materieel nodig, dit jaar komen er alvast 30 nieuwe trams en 172 bussen aan. Volgens de barometer is informatie een van de sterke punten van de MIVB. Vooral real time informatie valt erg in de smaak bij de reizigers. Er komen dit jaar alvast 350 nieuwe wachttijdaanduiders. De tevredenheidsenquête werd afgenomen bij 10.000 reizigers, twee derde online, één derde telefonisch. DV

‘Hij toonde een wereld die je niet kende’ BRUSSEL – Brussel was de stad waar de afgelopen weekend overleden opera-intendant Gerard Mortier na zijn pensioen wilde wonen. Nochtans waren de relaties met het Brusselse stadsbestuur en het publiek niet al te best toen hij hier ruim dertig jaar geleden kwam werken.

e Gentenaar Mortier werd in 1981 intendant van de Muntschouwburg. Voordien had hij gewerkt in operahuizen in Düsseldorf, Hamburg, Frankfurt en Parijs. In Brussel werd hij voor het eerst algemeen directeur van een opera. Hij zou er tien jaar blijven en woonde in die tijd in een villaatje in Ukkel. Van bij zijn aanstelling had Mortier één doel: Brussel moest een internationaal toonaangevend operahuis krijgen. Hij vernieuwde koor en orkest, trok internationale regisseurs aan en zorgde er aldus voor dat opera ook theater werd, spannend, urgent theater. Mortier had daarbij oog voor jong

talent en zocht ook naar manieren om een nieuw, jong publiek aan te boren. “Hij hield ervan om zich te omringen met jonge mensen,” zegt Katia Segers, thans professor Communicatiewetenschappen aan de VUB, maar ooit begonnen als stagiair in de Munt. Segers wijdde haar thesis aan het communicatievernuft van Mortier en was een hele tijd voorzitter van Muze, de jongerenvereniging van het operahuis. “Hij nam ons overal mee naar toe, ook naar Parijs. Hij toonde een wereld die je niet kende. Zonder hem zou ik nooit gestaan hebben waar ik nu sta,” zegt ze. “Mortier deed altijd alsof er voor hem niets was in de Munt, dat klopt

niet helemaal,” aldus Segers, die ook meeschreef aan een boek over de geschiedenis van de Munt. “Zijn voorganger, Maurice Huisman, had ook al enkele spectaculaire vernieuwingen doorgevoerd. Hij had Maurice Béjart naar de Munt gehaald en op die manier van Brussel een internationaal balletcentrum gemaakt. Maar het operagedeelte was volledig bestoft geraakt. Mortier trok voluit de kaart van de opera en liet een ongelofelijke frisse wind waaien.” Dit ging volgens Segers ten koste van het ballet. Er ontstond immers een machtstrijd tussen Mortier en Béjart – ‘twee diva’s’ – waarbij Béjart het onderspit moest delven. De choreograaf verkaste naar Genève. Ook huidig KVS-directeur Jan Goossens werkte in het begin van zijn carrière enige tijd voor Mortier. Hij vindt het een van de verdiensten van Mortier dat hij van de Munt – voorheen een Franstalige huis waar amper een andere taal werd gesproken – een meertalig kosmopolitisch cen-

trum heeft gemaakt. “Heel wat andere Brusselse cultuurhuizen zijn de Munt daarin gevolgd en niet alleen Franstalige. Hetzelfde is gebeurd in de KVS.” De nieuwe aanpak van Mortier kon

“Mortier liet het wapenschild in de loge van Stad-Brussel overschilderen door de Europese vlag” niet bij iedereen op applaus rekenen. Mortier had een slechte relatie met het Brusselse stadsbestuur en de Franstalige bourgeoisie. “Ze zagen in hem de Vlaming die de boel op stelten kwam zetten,” zegt Segers. “Ze verweten hem ook de heisa met

DE WEEK IN BEELD DOOR JO VOETS

Het strakke winterlicht wierp afgelopen weekend enkele mooie schaduwen op straat. En zorgde voor een vroeg zomergevoel in de stad.

WEEKOVERZICHT

BDW 1417 PAGINA 3 - DONDERDAG 13 MAART 2014

WOENSDAG 5 MAART Brusselse singles willen betaalbare woningen. Brusselse alleenstaanden willen een aangepast vrijetijdsaanbod, betaalbare woningen en rechtvaardigere belastingen. Dat blijkt uit een enquête van Brussels parlementslid Carla Dejonghe (Open VLD) bij ruim 400 singles. De helft van de huishoudens in het gewest bestaat uit één persoon en die trend zet zich volgens Dejonghe door de komende jaren. Doulkeridis is staking Brusselse brandweer beu. Brussels staatssecretaris voor Huisvesting Christos Doulkeridis (Ecolo) vindt de stakingsactie van de Dienst voor Brandbestrijding en Dringende Medische Hulp buiten proportie. Die treft sinds maandag het preventiedepartement en vertraagt de adviesverstrekking die nodig is om stedenbouwkundige vergunningen uit te reiken. De brandweerlui eisen maatregelen om officieren te benoemen en stellen een personeelstekort aan de kaak. Promotie tot politie? De 19 Brusselse gemeenten en de korpschefs van de politie zijn niet gewonnen voor het voorstel van minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (CDH) om gemeenschapswachters met drie jaar ervaring te laten opgaan in de politie. De vakbond VSOA-Politie pleit echter voor een opleiding die identiek is aan die voor gewone burgers.

DONDERDAG 6 MAART Het rouwregister voor Gerard Mortier ligt in de inkomhal van De Munt.

Béjart en het feit dat hij, ondanks het gigantische deficit van de Munt, niet wilde besparen.” Op een bepaald moment wilde Brussel-Stad niet langer subsidies geven. Mortier sloeg terug. “Hij liet prompt het wapenschild in de loge van de stad overschilderen door de Europese vlag,” vertelt Segers. Na 1991 werkte Mortier in Salzburg, het Ruhrgebied, in Parijs en tot slot aan de opera van Madrid. Goossens: “Hij voelde zich Europeaan, woonde waar het werk hem bracht, maar was nooit verknocht aan één stad. Alleen met Gent, de stad waar zijn

“ “ HET WOORD

ouders woonden, had hij een emotionele band.”

Villa Lorraine Het is volgens Goossens dan ook kenschetsend dat hij ervoor koos om zich met het oog op zijn pensioen in Brussel te installeren. Hij huurde een appartement in de buurt van het Jubelpark. “Brussel was voor hem de enige echte stad in België.” Zijn keuze had ook te maken met het kosmopolitische karakter van Brussel, waar de Germaanse en Latijnse cultuur samenkomen. En met het culturele en culinaire

aanbod. Segers: “Hij hield van de Villa Lorraine, was gehecht aan Pandin, de huistraiteur van de Munt, en heeft ons wel eens meegenomen naar Bruneau. Ja, hij maakte graag grote sier.” Jan Goossens herinnert zich de fantastische gesprekken met Mortier in den Ogenblik, in de Prinsengalerie. Daar was hij een graag gezien gast. “Zelfs al zat de zaak stampvol, als Mortier met tien man binnenkwam, was er binnen de tien minuten een tafel vrij.”

Bettina Hubo

We moeten ook de goede kanten van de demografische boom zien. Dankzij de aangroei van de bevolking worden de aanleg en exploitatie van metro rendabel.”

Sony Zaventem schrapt 108 banen. Op de site in Zaventem van de Japanse elektronicagigant Sony verdwijnen 108 banen. Dat vernemen de vakbonden tijdens een bijzondere ondernemingsraad. Het is onduidelijk of er ook banen sneuvelen in het contactcenter, dat uitgebaat wordt door Manpower. Boete moet kinderen in auto beschermen. Wie in Evere, Sint-Joost-ten-Node of Schaarbeek een kind jonger dan twaalf zonder toezicht in zijn wagen achterlaat, riskeert een GAS-boete tot 350 euro. Die nieuwe regel komt er na een drama in Evere op 25 juli 2012. Toen werd een baby dood teruggevonden in de snikhete auto van zijn vader, die hem daar de hele dag vergeten was.

VRIJDAG 7 MAART Gratis gebruik Atomium in verkiezingscampagne. Politici mogen in de aanloop naar de verkiezingen van 25 mei gratis de beeltenis van het Atomium gebruiken in hun campagne. Dat stond de vzw achter het monument nooit eerder toe. Maar directeur Henri Simons stelt enkele voorwaarden. Enkel ‘democratische’ partijen mogen het monument gebruiken. Die moeten het Atomium in verband brengen met iets positiefs en het materiaal overmaken aan de vzw vóór publicatie. Brussels zwembadwater ‘vuiler’ in 2013. In 2013 scoorden de Brusselse zwembaden lichtjes slechter op hun bacteriologisch wateronderzoek. Dat blijkt uit cijfers van het intergemeentelijke laboratorium Brulabo. Waar in 2012 nog 96,2 procent van de stalen aanvaardbaar was, lag dat aantal vorig jaar op 93,4 procent. De top drie van properste zwembaden blijft ongewijzigd: Neptunium in Schaarbeek, gevolgd door Espadon in Etterbeek en WoluSport in Sint-Pieters-Woluwe.

Schepen Els Ampe (Open VLD) bij de voorstelling van het boek ‘Steden maken het verschil’ van Bart Somers en stadsvrienden.

ZONDAG 9 MAART

Het Paleizenplein wordt nu al maanden ingenomen door privébedrijven.”

Ex-Muntdirecteur Gerard Mortier overleden. In de nacht van zaterdag op zondag overlijdt de wereldvermaarde opera-intendant Gerard Mortier op zeventigjarige leeftijd aan de gevolgen van pancreaskanker. Van 1981 tot 1991 was de Gentenaar directeur van de Brusselse Muntschouwburg.

Architect Tom Lootens ergert zich aan de toenemende privatisering van de openbare ruimte in Brussel-Stad (op Facebook).

Contraceptieduiventil

Schepen van Patrimonium Geoffroy Coomans de Brachène (MR) bindt de strijd aan met de naar schatting 6.000 duiven in de stad Brussel. De zure uitwerpselen van de vogels tasten gebouwen aan en bevuilen voertuigen. De duiven schaden de biodiversiteit en veroorzaken geluidsoverlast. Coomans wil daarom valken inschakelen, zieke duiven euthanaseren, Brusselaars die duiven

voeden wijzen op de boete van 250 euro en gebruikmaken van… contraceptieduiventillen. Dat houdt in dat eieren worden weggenomen en vervangen door gipsen exemplaren. De diertjes voeden met contraceptieve korrels, zoals in het Oostenrijkse Linz wordt gedaan, is in ons land dan weer verboden. Nicolas Cornil

MAANDAG 10 MAART RSCA ontslaat John van den Brom. RSC Anderlecht stuurt zijn trainer John van den Brom de laan uit. Dat maakt de voetbalclub bekend tijdens een persconferentie. De 1-0 tegen OudHeverlee Leuven van zaterdag, de negende nederlaag van het seizoen, gaf de doodsteek. Assistent-trainer en voormalig speler Besnik Hasi volgt de Nederlander op.

DINSDAG 11 MAART S-l-Woluwe grijpt naast hockeytoernooi. Hockeyclub La Rasante uit Sint-Lambrechts-Woluwe zal de halve finale van de World League in juni 2015 niet organiseren. In samenspraak met zijn Belgische collega’s verkiest de Internationale Hockeybond een samenwerking met KHC Dragons in Brasschaat. Het Fallonstadion loopt zo naar schatting 7.000 dagelijkse bezoekers mis.

Samengesteld door Nicolas Cornil

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP

BDW 1417 PAGINA 4 - DONDERDAG 13 MAART 2014

SINT-JANS-MOLENBEEK – Philippe Moureaux is samen met Jean-Luc Dehaene de architect van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, dat een kwarteeuw bestaat. Hij blikt terug op politiek, stad en wereld. Soms mild, soms combattief. Soms gelaten. “Steeds minder mensen geloven in politiek. Ze hebben hun redenen.”

ij zal het op een bepaald moment zeggen, Philippe Moureaux: “Ik ben God de Vader niet.” Begrijp: het is ook maar mijn mening. Dat die mening toch nog heel wat journalisten interesseert, ontgaat hem echter ook niet. “Het is er de tijd naar dat men op zoek gaat naar les vieux.” Of wat afstand doet met een van de belangrijkste Belgo-Brusselse politici van de voorbije drie decennia. De PS staat er niet goed voor in de peilingen, extreem-links wel. Is dat de prijs die de PS betaalt om de federale regering te leiden? Philippe Moureaux: “De PS heeft altijd te maken gehad met succesvolle formaties die zich linkser voordeden dan de PS zelf. Lange tijd vervulde Ecolo de rol van aspirateursocialiste, dicht bij de ontevreden kant van de PS, maar ze hebben daar niet echt in uitgeblonken. Vandaag de dag voelen de malcontenten zich eerder aangetrokken tot de PVDA. De PVDA heeft ook een interessant parcours afgelegd, en succes trekt succes aan, ook al blijft het in wezen een leninistisch nest.” “Maar de PS is dus al lang aan de macht, en daar gaan altijd toegevingen mee gepaard. Voeg daar nog het eersteminister-effect aan toe. Als je eerste minister bent – en dat mag u vragen aan Jean-Luc Dehaene – dan moet je een politiek voeren die niet die van je partij is, maar eerder die van een conglomeraat waarvan jouw partij hoogstens een kwart beslaat.” Speelt de Europese context ook geen rol? Er worden besparingen opgelegd. Moureaux: “Ja, maar eigenlijk draait die Europese context goed uit voor de PS. Grotendeels dankzij de PS heeft België het hoofd kunnen bieden aan de Europese bezuinigingspolitiek.” “Ik kan met u wel een intellectuele discussie voeren over feiten, over wat de Europese Commissie wilde en hoe België zich daaraan moest onderwerpen, maar zich toch minder heeft onderworpen dan andere landen. Ik kan u vertellen dat België economisch niet slechter presteert dan de landen die bespaard hebben. Ja, ik kan u zelfs zeggen dat we economisch beter standhouden dan sommige besparingslanden. Maar buiten de Europese context speelt natuurlijk de kapitalistische context. Het kapitalisme kent momenteel een wrede fase waaronder heel wat Europese landen lijden. Dat gaat Europa te boven. Socialisten kennen de context maar hebben bitter weinig wapens om er tegen te vechten.” Lang hadden de socialisten een flinke vinger in de pap te brokken in Europa. Wat is er gebeurd?

Moureaux: “De sociaaldemocratie heeft te lang de illusie gekoesterd dat het kapitalisme ‘vriendelijk’ zou zijn. Linkse denkers bleven de illusie koesteren dat het allemaal wel in orde zou komen. Die illusie is hardnekkig en bestaat nog steeds. Het verschil tussen links en rechts is minder sterk geworden. Bijgevolg heeft de publieke opinie ook het kompas verloren, en geloven mensen steeds minder in politiek. Ze hebben hun redenen natuurlijk, gezien het feit dat de politieke wereld uit zichzelf zoveel macht heeft overgedragen aan de privésector en aan de technocratie. Dus vraagt de bevolking zich af waartoe politiek nog dient. Het erge is dat dat leidt tot passiviteit, extreem individualisme of extreemrechts denken.” Wat is het verschil dan tussen een compromis sluiten en de grens tussen politiek links en politiek rechts laten vervagen? Moureaux: “Een compromis sluiten houdt in dat je je verzoent met een deel van de boodschap van de andere zonder dat je later in een onmogelijke situatie terechtkomt.” “Een voorbeeld: op een bepaald moment kan het een valabele optie lijken om een overheidsbedrijf te privatiseren. Twee zaken worden daarbij vaak vergeten: ten eerste dat de privésector vroeg of laat wel een sociaal bloedbad kan aanrichten, ook al hebben ze beloofd om dat niet te doen, en ten tweede, dat de staat op de langere termijn inkomsten ontloopt. De staatsschuld wordt wel een beetje kleiner bij de verkoop van een overheidsbedrijf, maar op de langere termijn verdient de staat er ook niets meer aan. Jammer genoeg heeft de linkerzijde te veel van die dingen toegelaten. Men heeft die keuze lang als ‘pragmatisch’ afgedaan, maar ze is eerder ideologisch liberaal.” “Maar goed, ik denk dat. Niet heel de PS denkt hetzelfde.” (lachje) Brussel is op 25 jaar tijd steeds sterker geworden als gewest, maar ondertussen ook steeds armer. Moureaux: “Het ene heeft niet noodzakelijkerwijs met het andere te maken. Staat u me toe de vraag op te splitsen.” “Eén: 25 jaar geleden hebben JeanLuc Dehaene en ik iets opgebouwd wat in die tijd het maximaal haalbare compromis was tussen Vlamingen en Franstaligen (het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, red.). In de periode daarvoor was er veel onrust en protest, denk aan de marsen op Brussel en de opkomst van het FDF. In 1989 zijn we erin geslaagd een werkbaar evenwicht te vinden met garanties voor de Vlaamse gemeenschap in Brussel. Dat evenwicht wil ik niet ter discussie stellen. Wat blokkeert dan de goede werking van het Brussels Gewest? Het feit dat

Philippe Moureaux in zijn appartement in Molenbeek: “Socialisten kennen de context, maar hebben bitter weinig wapens om er tegen te vechten.”

BDW 1417 PAGINA 5 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Politiek > Philippe Moureaux, analyse op afstand

‘Toename Nederlandstaligen is een goede zaak’ gen van vreemde origine die in Molenbeek komen wonen. Het aantal Vlamingen stijgt opnieuw in Molenbeek na lange jaren van neergang. Op het einde van mijn burgemeesterschap werd ik zelfs steeds vaker geconfronteerd met Nederlandstaligen die langskwamen tijdens mijn sociale permanentie en geen Frans spraken, vaak mensen met een mi-

“De PVDA heeft een interessant parcours afgelegd. Succes trekt succes aan, ook al blijft het een leninistisch nest”

we België willen behouden, natuurlijk. Al denk ik wel dat we zachtjesaan naar een verschuiving van taalrechten gaan, want de tweedeling tussen Vlamingen en Franstaligen wordt natuurlijk minder belangrijk in een meertalige stad. Het Frans houdt stand als taal in Brussel omdat het de taalstrijd hier gewonnen heeft, en omdat er een grote migratie is uit Franstalige landen.” U bent twintig jaar burgemeester van Molenbeek geweest. Hoe hebt u de Vlaamse gemeenschap in Molenbeek zien evolueren? Moureaux: “Vroeger waren de Vlamingen de wat oudere mensen op rust, vaak tweetalig. Vandaag de dag is de Molenbeekse Vlaming jong, inwijkeling en vaak erg progressief. Daarnaast zijn er ook vele Vlamin-

gratieachtergrond of Nederlanders. Die toename is een goede zaak. Want ze levert de sociologische basis voor de gewaarborgde vertegenwoordiging.” Tot in de jaren 1980 was de PS lokaal erg kritisch ten opzichte van de migratie. Wat is er veranderd? Moureaux: “Weet u… Men dacht eerst dat de zogenaamde wet-Moureaux (antiracismewet uit 1981, red.) niet mijn idee was, en dat ik me heb laten gebruiken. Wel, dat klopt niet, dat is het vertelseltje dat ze binnen de PS zelf hebben uitgevonden om me in diskrediet te brengen bij de autochtone arbeidersklasse. Op een bepaald moment heeft een socialistische uitdager tijdens de gemeenteraadsverkiezingen zelfs een kopie van de wet-Moureaux verspreid in

de sociale woonwijken, sans commentaire, hij had gewoon mijn naam omcirkeld. Ja, dat waren me wel tijden.” De negentiende-eeuwse Franse filosoof Auguste Comte voorspelde dat de 21ste eeuw een eeuw zonder godsdienst zou worden. Hebben wij hem verkeerd begrepen? Moureaux: “Nee, u hebt hem zeer goed begrepen, maar hij was volledig fout. Dat komt onder meer door de teloorgang van het Sovjet-communisme.” “De Sovjet-Unie was een hoop voor idealisten, een hoop die nodig was in de strijd tegen het nazisme en tegen het kolonialisme. De SovjetUnie gaf mensen het idee dat er toch op een bepaalde manier tegen ongelijkheid werd gevochten. Jammer genoeg is de Sovjet-Unie ontspoord en ten onder gegaan door een gebrek aan dynamisme. Heel wat mensen bleven echter verweesd achter, en de religie heeft een deel van die mensen opgevangen. Volgens mij is dat een oorzaak van het religieuze reveil. Persoonlijk vind ik dat niet zo erg, want ik heb ondanks mijn militantvrijzinnige vorming veel respect gekregen voor mensen die geloven. Op voorwaarde dat de scheiding tussen kerk en staat behouden blijft, natuurlijk.” “Maar als ik de huidige teksten van Paus Franciscus lees, dan lees ik daar een van de beste aanklachten tegen het kapitalisme in. Hij durft dat tenminste nog aanklagen.” (lacht) Christophe Degreef en Danny Vileyn

ADVERTENTIE

n - exclusie ste f ko

n - exclusie ste f ko 27 GR

ONDE

PRIJZ

EN VA

€ 299

NIEUWBOUWPROJECT

NAF

.360

n - exclusie ste f ko

Gezien de enorme problemen die u beschrijft is het toch moeilijk om aan de Brusselse bevolking uit te leggen dat er zoiets bestaat als een gegarandeerde vertegenwoordiging voor de Vlamingen? Moureaux: “Oui, mais nous vivons ici en Belgique. We hebben een voorgeschiedenis van taalstrijd die teruggaat tot de tijd van de Bour-

gondiërs. Maria van Bourgondië moest toestaan dat Vlaamse steden Middelnederlands konden blijven gebruiken in hun bestuur, een expliciete eis van die steden. Als historicus ben ik ervan overtuigd dat de Vlaamse beweging legitiem is, dus vind ik het ook maar normaal dat de Vlaamse minderheid in Brussel beschermd wordt. Vooropgesteld dat

n - exclusie ste f ko

elke minister in de Brusselse regering de mogelijkheid heeft om de regering te blokkeren in gelijk welk dossier, terwijl dat mechanisme normaal gezien alleen kan gebruikt worden wanneer de communautaire belangen geschonden worden. Als we het bestuur van het gewest dynamischer willen maken, dan zullen we daar toch iets aan moeten doen.” “Als je dat tegen Vlamingen zegt, dan denken ze echter direct dat je toch aan de gewaarborgde vertegenwoordiging wil morrelen. Neen dus. Laat me een voorbeeld geven om het oneigenlijke gebruik van het blokkeringsmechanisme te duiden: ik herinner me dat Pascal Smet – een zeer intelligent man die echter denkt dat hij altijd de waarheid in pacht heeft – van zijn blokkeringsrecht gebruik heeft gemaakt omdat een straat niet naar zijn zin werd heraangelegd.” “Het tweede deel van uw vraag, dan. Wij hebben in Brussel de voorbije decennia vele migranten verwelkomd, en dat waren nu eenmaal vaak niet de rijksten. In een normale staat zorgt de solidariteit ervoor dat die mensen gelijk worden aan ons. Maar bij de toestand van migranten komen ook nog andere – wereldwijde – problemen kijken. Het provocerende karakter van het kapitalisme, bijvoorbeeld, dat mensen zonder opleiding steeds meer beschouwt als onopgeleide arbeidsreserve en niet geeft om hun welzijn. Voeg daar dan nog eens het probleem van de depolitisering aan toe, en het daarmee gepaard gaande succes van extreemrechts. Ik vraag me trouwens ook af hoeveel werk de overheid uiteindelijk kan creëren. We kunnen jobs creëren die met de stad zelf te maken hebben, maar dat is maar een klein deel van de oplossing. Ook bedrijven moeten jobs creëren.” “En zo zijn er dus vele ‘steuntrekkers’ – ik haat de term, maar gebruik hem hier toch.”

Sint-Stevens-Woluwe - Kleinenbergstraat

T 054 300 301 www.unicas.be

Laatste 6 loten te koop !

BDW 1417 PAGINA 6 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Samenleving > Katholieken en moslims bezoeken samen de heilige plaatsen

Brusselse pelgrims in het Heilige Land JERUZALEM – Afgelopen week hebben zeven moslims van VOEM (Vereniging voor Ontwikkeling en Emancipatie van Moslims), vier katholieken van IDKB (Interreligieuze Dialoog van de Kerk in Brussel) en nog eens vier vrouwen van Femma intercultureel (gegroeid uit de Katholieke Arbeidersvrouwen) samen een pelgrimstocht ondernomen naar de joodse, islamitische en christelijke heilige plaatsen in Jeruzalem en Bethlehem.

e tocht maakt deel uit van het interreligieus werk dat in 2010 is opgestart door het vicariaat Brussel. Jan Van Eycken heeft de speciale opdracht gekregen van het vicariaat die interreligieuze dialoog tot stand te brengen. Een bezoek aan de heilige stad past perfect binnen zijn opdracht.

Verdachte sujets Ze hadden zich allemaal heel goed voorbereid op mogelijke problemen bij het binnenkomen van Israël, maar dat het zo moeilijk zou zijn hadden ze niet verwacht. Drie leden van de groep, twee vrouwen en één man, worden na de gebruikelijke vragen aan de grenscontrole apart genomen voor verdere ondervraging. Ze hebben niet toevallig alle drie een moslimachtergrond. Nizrin van Femma is er de volgende dag nog niet goed van: “Ik ben echt geschrokken van de manier waarop wij zijn aangepakt. Het ene

moment vragen ze je naam en voor je het weet zit je in een kamertje met recht tegenover je een Israëli, die je behandelt als een crimineel, geen woord gelooft van wat je zegt, je ervan beschuldigt dat je liegt, je verdenkt van allerlei slechte bedoelingen en je op de koop toe zegt dat je beter naar Mekka was gegaan.” Dat de drie deel uitmaken van een grotere groep laat de Israëli’s koud. De hele groep moet uiteindelijk bijna vijf uur wachten vooraleer de drie ’verdachte sujets’ groen licht krijgen en het land naar binnen mogen.

”Het is geweldig dat we dit kunnen doen, Brusselse moslims en christenen samen op reis in Jeruzalem”

Olijfberg Ik ontmoet de groep de volgende dag net buiten de oude stadsmuren. De ervaring van op de luchthaven zindert nog na, maar de pelgrims zijn allemaal even blij dat ze op deze historische plek mogen en kunnen zijn. Hier ten zuidoosten van de stad in The City of David vinden op dit moment archeologische opgravingen

plaats. Die opgravingen zijn gecontesteerd omdat ze het Palestijnse dorp Silwan ondergraven en de leefomstandigheden bijzonder onaangenaam maken voor de plaatselijke bevolking. De joodse gids van dienst

P-PRAAT Juist, Joëlle Milquet (CDH) heeft een tienjarenplan voor het Brussels Gewest klaar. Dat is eens iets anders dan een Brusselboek, maar desalniettemin ook goed om de stoof mee aan te steken. Alvorens we dat doen zullen we eens kijken naar het tienjarenplan van de federale minister van Binnenlandse Zaken met gewestelijke ambities: de jongeren zijn prioriteit, zegt ze. Uiteraard. Wat nog? “De la première maternelle au premier emploi, il faut une alliance de tous les acteurs, pour tirer vers le haut tous les jeunes (…) Il faut que chaque jeune ait un dossier personnel, qui le suive dans tout son parcours, qu’il reçoive des informations sur les débouchés, les études, les formations…,” zegt ze in Le Soir. Dus naast een planeconomie wil Milquet ook nog eens een ‘persoonlijk’ dossier voor elke jongere. Blijkbaar is Milquet te lang baas van de flikken geweest. Het grote Milquet-offensief werd ook gevoerd op Télé Bruxelles. Daar verklaarde zij dat ze Brussel ‘middeleeuws’ vindt, een constructiefoutje dat recht te trekken valt met haar tienjarenplan, uiteraard. En de decumulregels die momenteel opgang maken in Brussel? “Je creëert een wereld waarin gemeenten en gewest volledig losgekoppeld zijn en niet overeen zullen komen.” En dan? Een persoonlijk dossier per gemeente zou toch moeten volstaan om ze op het rechte pad te houden? Hebben we het hier al over de Braziliëplannen van Pascal Smet gehad, trouwens? U weet wel, de droom van de SP.A-Brusselexcellentie om aan het strand van Copacabana een Bed&Breakfast te openen - mét gratis wifi. Fout van politici als Joëlle Milquet en hun meerjarenplannen. En dat op een moment dat Brussel liefde nodig heeft in plaats van Joëlle Milquet. Maar we zijn hier in deze rubriek weer partij aan het kiezen dat het een lieve lust is. Straks denkt u nog dat wij Pascal Smet zullen smeken om te blijven. Neen, dan zeggen wij liever Good riddance, zoals ze dat zo schoon in het Engels zeggen.

spreekt er met geen woord over en neemt de groep meteen mee naar een plek waar we een panoramisch zicht hebben op de Olijfberg. Daar krijgen we een hele brok geschiedenis voorgeschoteld en komen we ook te weten waarom die Olijfberg zo belangrijk is voor de Joden. De groep luistert heel aandachtig en stelt regelmatig vragen, maar de gids overlaadt ons met data en historische gegevens, een verbale waterval komt over ons heen en na een dik halfuur is iedereen murw geslagen. Te veel informatie. Te veel indrukken. Trop is te veel.

Brusselse thee We wandelen verder en belanden na het bezichtigen van een Joods ritueel bad, de zogenaamde mikwa, uiteindelijk bij de Klaagmuur. Daar wordt iedereen ongeduldig. “Hoe zit dat ook alweer met die muur. Wat gebeurt er daar precies en waarom is er een scheiding in het midden? Hoezo is het gedeelte voor de vrouwen aanzienlijk kleiner dan dat voor de mannen? Wat schrijven de mensen op die papiertjes?...” Emotie neemt de overhand. De gids moet zwijgen. De mannen en de vrouwen, christenen en moslims begeven zich elk met hun papiertje,

met hun wensen en verwachtingen naar de Klaagmuur. Ik begeleid de vier vrouwen in het gezelschap. Ze zijn druk bezig met het bekrabbelen van een klein stukje papier en ze zijn duidelijk geëxalteerd. We wurmen ons door de biddende en prevelende vrouwen bij de muur. Suheir is heel emotioneel als ze haar papiertje in de gleuven van de muur stopt. Ze glundert, kan haar geluk niet op. Ik vraag haar of ik een foto mag nemen van het moment. Ze

CHIEN ÉCRASÉ IRISMARKETING – Eindelijk hebben enkele politici naar uw commentator geluisterd. In La Capitale breekt Brussels minister-president Rudi Vervoort (PS) een lans voor het nieuwe be. brussels-logo. U weet wel, dat hartje in dat bloemetje. “Maar,” zo verzucht de PS’er, “Binnen de regering gaat iedereen akkoord om de oude Irisvlag te veranderen, op twee mensen na: Brigitte Grouwels en Bruno De Lille.” Voegt Vervoort daar nog aan toe: “Ils se disent attachés à l’actuel drapeau.” Zonder dank. BUS 95 – Weet u trouwens welke MIVB-buslijn nog erger is dan de vermaledijde 71 BrusselElsene? De 95 Brussel-Bosvoorde. Jongens toch, wat een miserie, propvol, op elk uur van de dag. Daarmee vergeleken is de 71 de spiegelzaal van Versailles. Misschien een sinister complot van de MIVB om Bosvoorde te vrijwaren van gepeupel uit het stadscentrum. Of een complot van de PS om de binnenstad te vrijwaren van volk uit Bosvoorde. TOT OP DE DRAAD – Trouwens ook gemerkt dat de MIVB tegenwoordig opnieuw van die oude bussen inzet, ook op drukke lijnen? U weet wel, zo van die goeie bussen waaruit bij vertrek een degelijke Dieselpluim kringelt. Stoffen bekleding, rammelende motor en een chauffeur die geen sigaret meer nodig heeft vermits de bus al muf genoeg ruikt. Wij zijn voor. Is waarschijnlijk een complot van het Mädchen Grouwels om Rudi Vervoort te laten weten wat zij van nieuwlichterij denkt. WIJ HEBBEN BIJNA GEEN PLAATS MEER – Maar toch hebt u ook deze week recht op uw portie reclame. -----------------------------------------------PUB--------------------------------------------------MIVB – De MIVB zet vanaf nu nog comfortabelere bussen in. Daar is ook meer plaats op.

BDW 1417 PAGINA 7 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Links: aandachtig luisteren naar de gids aan de Al-Aqsamoskee aan de Tempelberg. Rechtsboven: een geëmotioneerde Suheir heeft net een papiertje in de Klaagmuur gestopt. Rechtsonder: groepsfoto van de zeven moslims van Voem, vier katholieken van IDKB en vier vrouwen van Femma op pelgrimstocht in Jeruzalem.

stemt toe, maar alleen als ik beloof haar de foto te mailen. Om zeker te zijn van haar stuk, schrijft ze met behulp van Mohammed haar emailadres op een ander papiertje dat ze me in de handen stopt. “Al die geschiedenis. En zeggen dat ik hier nu sta. Deze plek is los van welk geloof je ook aanhangt zo ontzettend belangrijk. Je kan toch niet anders dan geëmotioneerd zijn.” Dan valt ze Sarah in de armen en bedankt haar om

dit mogelijk te hebben gemaakt. Ik vraag aan Yusef van VOEM waarom hij hier is. “Dit is toch geweldig, dat we dit samen kunnen doen. Moslims en christenen samen. We hebben dit al heel lang voorbereid en nu zijn we hier. Ik was gisteren op de Tempelberg en ik heb geweend. Geweend als nooit tevoren. Ik kon mijzelf niet beheersen, het was een overweldigende ervaring.” Dit bezoek aan Israël brengt de pelgrims ook ’s avonds dichter bij

elkaar als ze napraten over wat ze overdag gedaan hebben. Yusef heeft speciaal uit Brussel thee meegebracht en munt, die hij voor de hele groep bereidt en serveert. Zijn thee valt zo in de smaak dat hij het aan zijn broek heeft voor de rest van de week.

Vrij Het zijn lange, gevulde dagen voor de Brusselaars. Gelukkig zijn er ook wat vrije momenten ingebouwd in

het programma. Vrijdagnamiddag bijvoorbeeld. Iedereen vult die tijd op zijn eigen manier in. Johan, een christen, heeft zich voorgenomen een rustig plekje op te zoeken op de Olijfberg om daar zijn Bijbel te gaan lezen. Daar heeft hij anders nooit de tijd voor. Hier is er de tijd en het kader. Dat kan alleen maar verlichting brengen. Het bezoek aan Jeruzalem heeft indruk gemaakt. De wandelingen door de oude stad, het bezoek aan de

Klaagmuur, aan de Tempelberg, aan de stad Bethlehem, het was allemaal behoorlijk intens. Maar ze hebben het samen gedaan en dat is voor de pelgrims het allerbelangrijkst. De moslims hebben de heilige plaatsen van de christenen bezocht en omgekeerd en iedereen heeft overal met dezelfde interesse en devotie geluisterd. Daar kunnen ze in Brussel nog iets van leren!

Nicky Aerts

ADVERTENTIE

voordien een parking vandaag een autovrij plein Het Flageyplein was lang een grote openluchtparking. Als Brussels minister van openbare werken heb ik vanaf 2004 samen met vele bewoners hard gevochten om het Flageyplein terug te geven aan de Brusselaars. Met succes. Vandaag bruist het Flageyplein van leven. Het is ons terras, een speelplek voor kinderen, een ontmoetingsplek in de stad. Meer van dat in Brussel is mijn ambitie.

autrefois un parking, aujourd’hui une place piétonne Longtemps, trop longtemps, la place Flagey ne fut qu’un grand parking à ciel ouvert. En tant que ministre bruxellois des Travaux Publics, je me suis battu dès 2004, aux côtés de nombreux riverains, aﬁn de rendre la place Flagey aux Bruxellois. Avec succès : aujourd’hui, la place Flagey grouille de vie. C’est notre terrasse, un terrain de jeu pour les enfants, un lieu de rendez-vous au cœur de la ville. Mon ambition, c’est de multiplier ce type de lieux à Bruxelles.

paSCaL SMet Brusselaar in DE vlaamse regering

www.100procentbrussels.be

BDW 1417 PAGINA 8 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Cartografie > Nationaal Geografisch Instituut wil het grote publiek aanspreken

‘Stafkaarten overleven digitale tijdperk’ kaaien aan de Vismarkt. Dat heeft tot 1914 geduurd. Toen brak de oorlog uit. Na de oorlog is de wijk geürbaniseerd. Dat is nog terug te vinden in de namen als het IJzerplein, de Diksmuide- en Ieperlaan, maar ook bijvoorbeeld de Houthulstbosstraat en Passendaelestraat vernoemd werden naar de zware gevechten die op die plekken tijdens WO I hebben plaatsgevonden.”

ELSENE – Het Nationaal Geografisch Instituut (NGI) maakt voor Defensie kaarten voor militaire doeleinden, maar wil ook het grote publiek aanspreken. Bijvoorbeeld met een puzzel van Brussel, of een kaart van België met de troepenbewegingen en veldslagen uit de Eerste Wereldoorlog. “Onze kaarten zijn erg secuur.” Woordvoerder van het NGI Johan Ponsaerts vertelt hoe volgens Google ooit bleek dat het Signal de Botrange niet het hoogste punt is van België. “Wij zijn dat gaan nameten, maar het bericht klopte niet.” Het NGI wil zeker de polemiek niet aangaan met digitale kaartenaanbieders. Maar de stafkaarten van het NGI zijn erg secuur. Wie van luchtfoto’s kaarten maakt, moet rekening houden met vervormingen. Die worden door het NGI gecorrigeerd. De afstanden op de stafkaarten zijn dus altijd erg nauwkeurig.

via een website. In dat archief zitten waardevolle middeleeuwse kaarten, stafkaarten van 1831 tot 2000, kaarten uit Centraal-Afrika, maar ook luchtfoto’s die het NGI sinds 1946 neemt in heel België. De website heeft wat vertraging opgelopen, maar Cartesius gaat normaal gezien nog voor de zomer online.

Steven Van Garsse

Luchtfoto’s Het NGI heeft tot slot nog een ambitieus project op stapel staan: Cartesius. Dat moet het cartografisch archief van het NGI, het Afrikamuseum, het Rijksarchief en de Koninklijke Bibliotheek ontsluiten

WIN!

Meer info op www.ngi.be. In de Ter Kamerenabdij in Elsene, waar het NGI gevestigd is, bevindt zich ook een winkel. Daar zijn stafkaarten te koop. Die kunnen ook op maat afgedrukt worden.

Brussel Deze Week geeft drie puzzels (1.000 puzzelstukjes) van de stafkaart van Brussel weg en drie kaarten van “België tijdens de Groote Oorlog”. Mail ‘kaart’ of ‘puzzel’ naar win@bdw.be met het antwoord op volgende vraag: Hoe heet het hoogste punt van België?

Kaaien dempen © NATIONAAL GEOGRAFISCH INSTITUUT

Het NGI stuurt ook nog altijd mensen op pad om topografische kenmerken na te gaan, of meet bospaadjes na, wat vanuit de satelliet niet mogelijk is. “Laten we het erop houden dat een stafkaart, een stadsplan of Google Maps drie verschillende instrumenten zijn,” zegt Ponsaerts. Ponsaerts gelooft dat in het digitale tijdperk de papieren kaart nog een belangrijke functie zal blijven vervullen. Als backup, of omdat een opengevouwen kaart veel meer overzicht biedt. “En daarmee wil ik niet alleen voor eigen winkel spre-

BDW geeft drie puzzels van de stafkaart van Brussel (boven) en drie kaarten van België tijdens WO I (rechts) weg. ken,” zegt Ponsaerts. “Wij leveren ook digitale informatie, aan bedrijven of overheidsinstellingen.” Nu de Eerste Wereldoorlog volop in de belangstelling staat, wil Ponsaerts ook wijzen op de bijzondere kaart van België die het NGI heeft gemaakt waarop troepenbewegin-

gen en veldslagen te zien zijn. De hoofdstad zelf is grotendeels aan de gruwel van de Eerste Wereldoorlog ontsnapt, maar WO I heeft wel op een andere manier sporen nagelaten in Brussel. Ponsaerts: “Eind negentiende eeuw is de Stad Brussel begonnen met het dempen van de

Boek > Guido Fonteyn over verwevenheid van drie gewesten met elkaar

Een liefde die niet overgaat Fonteyn heeft een missie, een missie die in het slothoofdstuk duidelijk wordt, alhoewel: dit boek is niet het eerste Walloniëboek van de auteur en zijn liefde voor Wallonië is bekend. Fonteyn citeert emeritus professor Juul Hannes die in De mythe van de omgekeerde transfers schrijft: “Wallonië werd verarmd achtergelaten. En dat is tot vandaag een probleem voor Vlaanderen. Van financiële transfers van Wallonië naar

Vlaanderen is echter nooit sprake geweest.” De drie zinnen vormen volgens Fonteyn een van de meest misbruikte citaten in het Vlaamse lezingencircuit. Het onderzoek van Hannes over de periode van 1832 tot 1902 van transfers in de sociale zekerheid – die pas na WO II vorm kreeg – kon dus geen sprake zijn. Dat het arme Vlaanderen veel meer belastingen betaalde dan het ‘rijke’ Wallonië heeft zo zijn oorzaken. De winst die in Wallonië gemaakt werd, ging naar Brussel, het Brussel van de Société Générale. De Walen konden dus niet solidair zijn. En de Brusselaars? In de jaren 1857- 1906 werd in Brabant (Brussel) voor 2,2 miljard frank winsten uitbetaald. De nv’s –

BRUSSEL – In ‘Vlaanderen, Brussel, Wallonië: een ménage à trois’ wil publicist Guido Fonteyn de innige verwevenheid laten zien tussen de huidige drie gewesten. Maar het boek gaat vooral over Wallonië.

De winsten die in koolmijnen gemaakt werden, vloeiden naar het Brussel van de Société Générale.

die toen helemaal niet gecontroleerd werden – betaalden maar voor 50 miljoen frank belastingen. Maar dat is het slot van het boek, het grootste deel gaat over de industriële geschiedenis van Wallonië. Hoe de ondergrond de geschiedenis bepaalt, hoe de ondergrond voor brood op de plank (meestal een schamele boterham) zorgt, maar ook over rampspoed, heel veel rampspoed. De bijna rituele opsomming van mijnrampen blijft langer dan je lief is hangen. Levende geschiedenis in de ware zin van het woord. Fonteyn beschrijft ook treffend hoe Vlaanderen en Wallonië met elkaar verweven zijn. De straatarme Vlamingen waren blij om in de Waalse ondergrond te gaan ploeteren en

net als de Walen – en Italianen en Polen – hun leven te wagen. En Fonteyn gaat verder dan verwijzen naar de namen Onkelinx, Van Cauwenbergh, en anderen. Ook vandaag vindt Fonteyn nog sporen van Vlamingen en Nederlands in Wallonië. Hij heeft zelfs een pastoor gevonden, telg van een Franstalige Gentse familie die wekelijks een mis opdraagt in een boot. In het Nederlands, voor de laatste Vlamingen van de streek. Danny Vileyn

Vlaanderen, Brussel, Wallonië: een ménage à trois van Guido Fonteyn is uitgegeven bij Epo, telt 192 blz. en kost 19,95 euro.

BDW 1417 PAGINA 9 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Politiek > Lijsten voor Brussels, Vlaams en federaal parlement

Groen en Ecolo wisselen kandidaten uit BRUSSEL – Groen heeft de lijsten voorgesteld voor het Brussels, Vlaams en federaal parlement. De ecologische partij blijft het moeilijk hebben om de lijst kleur te geven. Diversiteit staat hoog op de agenda van een partij als Groen, maar om in Brussel allochtone kandidaten te vinden, met een fors electoraat, heeft de partij hard moeten zoeken. Er staan wel enkele allochtone Brusselaars op de lijst, zoals Mohamad Taleb, cafébaas van het hippe café Lava, maar voor het overgrote deel is de lijst behoorlijk blank. Allochtone kandidaten vinden hun weg blijkbaar makkelijker naar de Parti Socialiste of de Partij van de Arbeid. Volgens Pierre-Yves Lambert van de website Suffrage Universel heeft dat niet zo veel te maken met de ideologische achtergrond van Groen. “Ecolo bijvoorbeeld heeft wel allochtonen op de lijst, behalve dan van de Turkse gemeenschap. Groen is gewoon een kleine partij, met, vermoed ik, relatief weinig le-

Ook voor Groen kan de verkiezingscampagne beginnen.

den. En er zijn nu eenmaal niet zo veel Nederlandstalige allochtonen in Brussel.” Genderdiversiteit is er wél op de lijst van Groen. De lijsten voor Vlaams en Brussels parlement vormen een

perfecte rits vrouw-man. De lijst voor het Brussels parlement wordt getrokken door staatssecretaris Bruno De Lille, die van het Vlaams parlement door parlementslid Elke Van Den Brandt.

Andere kanshebbers op een zitje in een van de regionale parlementen zijn parlementslid Annemie Maes, nummer twee op de lijst voor het Brussels parlement, en Arnaud Verstraete, kabinetsmedewerker bij staatssecretaris Bruno De Lille. Hij staat op drie, een strijdplaats. Bart Dhondt is eerste opvolger voor het Vlaams parlement, Jos Raymenants voor het Brussels parlement. De groenen geloven dat ze in de nasleep van de gemeenteraadsverkiezingen van 2012, een mooi resultaat zullen kunnen neerzetten. Die gemeenteraadsverkiezingen waren een onvermoed succes. Bruno De Lille: “En we kunnen met onze regeringsdeelname mooie resultaten voorleggen: het energieverbruik van de gezinnen is met een kwart gedaald, er is geld voor de bouw van sociale woningen en de autodruk ligt 7 procent lager.” Merk op dat De Lille ook naar resultaten verwijst van de Franstalige groene ministers: Evelyne Huytebroeck (Leefmilieu) en Doulkeridis (Huisvesting). Want de groenen zien

elkaar als één familie die samen opkomen voor de belangen van de Brusselaars. Dat blijkt onder meer uit het feit dat de Franstalige groene Vera Larock, voormalig medewerker van Ecolo-parlementslid Marie Nagy en nu medewerker van de Jetse schepen Bernard Van Nuffel (EcoloGroen), op de lijst figureert. Zij staat op de vierde plaats voor het Brussels parlement. Maar nog meer blijkt dat uit de lijst voor het federaal parlement, waar Annalisa Gadaletta, schepen in Molenbeek, de derde plaats heeft kunnen bekomen op de Ecolo-lijst. Zoals bekend is het voor Vlamingen schier onmogelijk om een Kamerlid uit Brussel verkozen te krijgen. Gadaletta presenteert zich als het alternatief. Zij kan, met de steun van de Ecolo-kiezer, wel verkozen raken in het federaal parlement. Zelfs een SP.A-excellentie liet zich onlangs vallen dat het niet zo onzinnig is om om die reden voor de federale verkiezingen in Brussel voor Ecolo te stemmen. Steven Van Garsse

ADVERTENTIE

Ook het Louvre op de vlucht voor Franse fiscus? Brussel verwelkomt steeds meer Franse fiscale vluchtelingen. Is het Louvre de volgende in het rijtje? Wat er ook gebeurt, u vindt het volledige culturele aanbod van de hoofdstad op brusselnieuws.be

Nieuws

Cultuur

Eten & Drinken

Opinie

BDW REGIO

BDW 1417 PAGINA 10 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Deze week in Sint-Joost-ten-Node > Silver Tower moet Sint-Lazarusplein redden

Een tochtgat met charme van Le Docteur. Een braakliggend stuk grond met nadarafsluitingen er rond. Greci Spada: “Voor de nadarafsluitingen er stonden, was het hier iedere nacht le bordèle met Bulgaren die er muziek speelden.” Greci Spada heeft dan van voormalig burgemeester Jean Demannez verkregen dat de gemeente er nadarafsluitingen plaatste. “Als de Silver Tower klaar is, worden er sociale woningen gebouwd,” weet Greci Spada.

Parlofoon

Het Sint-Lazarusplein in Sint-Joost wordt dan toch geen voetgangerszone. Alle hoop is nu gevestigd op de komst van de Silver Tower.

SINT-JOOST-TEN-NODE – Een mini-oerwoud met een hip café? De verhipping van het Sint-Lazarusplein is niet voor morgen. Jammer voor de dromers.

edereen heeft het recht om af en toe de foute dingen charmant te vinden, op voorwaarde dat het weer mooi is en er zicht op beterschap is. Die gedachte schoot me te binnen toen ik vorige week vrijdagochtend de Karel Rogierdoorgang – de naam alleen al – verliet en in de tocht van de Sint-Lazaruslaan terechtkwam. De Sint-Lazaruslaan is een immens tochtgat met drie appartementsgebouwen waarvan één er heel slecht uitziet, een pompstation dat al lang tot hip dagcafé had

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

moeten verbouwd zijn en plannen voor één grote, groene voetgangerszone die alweer aangepast werden. Burgemeester Emir Kir (PS) drukt zijn stempel heel nadrukkelijk op de veranderingen in de gemeente: Kir heeft het niet erg voor voetgangerszones. Een deel van de laan is afgezet met nadarafsluitingen, op die plek was ooit het kadaster gevestigd. Nu is het wachten op de Silver Tower waarvoor de werken volgens de website van AG Real Estate vorige zomer begonnen zijn. AG Real Estate hoopt dat de Vlaamse Gemeenschap – die de Boudewijnlaan verlaat – er zijn intrek in neemt. De Silver Tower moet het eerste volledig passiefkantoorgebouw van Brussel worden.

toeristen die hier terechtkomen – en een Hotel Albergo met twee sterren. In de nacht van 10 op 11 maart krijg je in de Albergo een kamer voor vier voor maar 79 euro. Een ontbijt heb je al voor 5 euro per persoon – bijna even goedkoop als in het verre Azië. Op het trottoir ligt een Japanse jon-

trok er 65 jaar geleden in. Twintig jaar geleden werd besloten om ‘s avonds dicht te blijven, vijf jaar geleden om op zaterdag en zondag dicht te blijven. “We moeten het hebben van de kantoren,” zegt Greci Spada. Vijftien jaar geleden heb ik er een uitstekende maaltijd genoten tegen een spotprijs, Vijftien jaar later kun je er nog altijd spotgoedkoop eten. Italiaans, uiteraard. Maar ook Belgisch. Een escalope marsala kost

“De plannen werden nochtans opgesteld na inspraak van de buurt, maar er gebeurt niets. Ondanks beloftes blijven de straten vuil en wordt er niets aan prostitutie gedaan”

Botanic Building De benedenverdieping van de Botanic Building waar minister Brigitte Grouwels (CD&V) en de staatssecretarissen Bruno De Lille (Groen) en Rachid Madrane (PS) kantoor houden, biedt beschutting tegen de tocht. Links kijk ik uit op de Lazaruslaan, rechts op de Regina Victoriasquare. In de verte gloort de P&V-toren, aan het plein twee hotels. Een Best Western – wat denken

gedame nonchalant op haar rugzak, met mondmasker en headset. In een gesprek heeft ze duidelijk geen zin. Raphaël Greci Spada is de ruiten aan het wassen van restaurant Le Docteur. Raphaël ziet er eerder Iers dan Italiaans uit en is goedlachs. Hij is de derde generatie die het restaurant met een authentiek interieur uit de jaren 1950 uitbaat. Zijn grootvader

11 euro, een steak béarnaise 13 euro. “We hebben onze prijzen met nieuwjaar wel moeten opslaan,” zegt Greci Spada. Hij last een stilte in en voegt er na enig aarzelen aan toe: “Met één euro. Ik heb liever lage prijzen en klanten die drie keer per week komen dan hogere prijzen en minder klanten.” Wat wel beter kan is het uitzicht

Le Docteur ligt net niet op de hoek van de Lazaruslaan en de Linnéstraat. Greci Spada is radicaal tegen het omturnen van de Linnéstraat – waar ook nog een paar carrés zijn – in voetgangerszone: “Dan is het hier alle dagen kermis.” Dat de Lazaruslaan net voorbij de ministeriële kabinetten voetgangerszone zou worden, kan Greci Spada niets schelen. Maar laat dat nu net de inzet zijn van een fikse politieke rel. De Lazaruslaan zou een groene vallei worden die de twee delen van de Kruidtuin met elkaar verbindt. Dat was althans het resultaat van een wedstrijd gewonnen door Bas Smets en Jean-Pierre Charbonneau. Maar burgemeester Emir Kir is niet opgezet met de plannen, hij vreest straatprostitutie en een toename van de onveiligheid. Kir zegt ook dat er geen budget is om de heraanleg fatsoenlijk uit te voeren. Smets en Charbonneau gaan hun plannen aanpassen met behoud van doorgaand verkeer. Het was ook de gemeente Schaarbeek die hierop aandrong. Gemeenteraadslid Frederic Roekens (Groen) is ontgoocheld en boos en dat is ook het geval voor het buurtcomité. Tom Smets van het buurtcomité aan brusselnieuws.be: “De plannen waren nochtans opgesteld na inspraak van de buurt, maar er gebeurt niets. Ondanks beloftes blijven de straten vuil en gebeurt er niets rond prostitutie.” Voor de ruimte waar horecagoeroe Nicolay ooit een dagcafé plande liggen stapels vuil, een sjofele jongeman doorzoekt een paar vuilniszakken. Er is een studio te koop voor 55.000 euro, maar de parlofoon is stuk. Naast de bellen hangt een papier met aanwijzingen (in het Frans). We lezen: 1. Bel aan, 2. Stap achteruit de straat op zodat de bewoners u kunnen zien. En dan houdt het op. De plannen voor een dagcafé zijn inmiddels opgedoekt, tegen eind mei zou er een nagelnieuwe kruidenierswinkel voor de buurt moeten komen. Dat bevestigt architect Eric Olivier van A. et P.C. De verhipping is nog niet voor morgen.

Danny Vileyn

BDW 1417 PAGINA 11 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Ukkel > Jeugdhuis ’t Uilekot blaast 40 kaarsjes uit

‘Donker kot’ viert jubileum

“Naast onze scoutsleden hebben we ook een vaste kern Franstalige Ukkelaars die hier over de vloer komen. Het is hier een gezellige tweetalige mix”

Wolubilis draait op volle toeren, maar het cultureel centrum aan de Woluwe kost de gemeente jaarlijks handenvol geld.

‘Wolubilis nekt gemeente’ SINT-LAMBRECHTS-WOLUWE - Toen FDFvoorzitter Olivier Maingain in 2007 als burgemeester aantrad in Sint-Lambrechts-Woluwe beloofde hij een gezond fi nancieel beheer met een lage schuldgraad. Zeven jaar later swingen de schulden de pan uit. “In 2003 ging het om 40 miljoen euro schulden, na de begroting 2014 is het 95 miljoen,” zegt gemeenteraadslid Philippe Geelhand (Open VLD, oppositie). Ook Ecolo klaagt het belabberd fi nancieel beheer aan. Volgens Geelhand maakt de gemeente foute

keuzes. Zo zijn winkelpanden aangekocht in de George Henrilaan zonder enige duidelijke bestemming. Ook met de gewone begroting zit het fout, zegt Geelhand. “Het gemeentelijk cultureel centrum Wolubilis krijgt dit jaar 1,7 miljoen euro. Dat is een stijging in een jaar tijd met bijna 9 procent. Wolubilis is een prestigeproject dat als een molensteen rond de nek van de gemeente hangt.” Steven Van Garsse

dl e ro n ra tis

keavond gehouden, maar dan met een eigen live-band: Onvergetelijk! We hebben nu eenmaal allemaal een passie voor muziek.” Eind deze maand doen de jongeren van ‘t Uilekot waar ze het beste in zijn: de bloemetjes eens ﬂ ink buitenzetten om hun jubileumjaar af te sluiten. Om halfzeven begint de receptie in de Rotonde van het Boetendaelcentrum. Het Jeugdhuis heeft hiervoor haar eigen bier gebrouwen. Daarna zal de eigen covergroep Uilekot All Stars de boel op stelten zetten, waarna het feest in het Uilekot tot in de vroege uurtjes wordt verdergezet met een knalfuif.

id in ge n

ADVERTENTIE

Bruno Schols Meer info op www.uilekot.be of www.facebook.com/uilekot

Het begon allemaal in een donker kot in het oude Vlaamse schoolgebouwtje van het Collège Saint-Pierre. Enkele scouts maken er een gezellig kot van om naast hun zondag ook hun andere avonden met hun scoutsvrienden door te brengen. Het donkere kot aan het einde van een gang wordt in de volksmond al snel het Uilekot genoemd. Ze delen het gebouw met de Franstalige scouts die op de benedenverdieping huizen. In 1979 moeten de jongeren al onderhandelen om hun uitgaansplek te behouden, nadat de Franstalige scouts het gebouw verlaten. ’t Uilekot krijgt nu een vaste stek op de benedenverdieping, de plaats waar ook nu nog de concertjes en fuiven van de Ukkelse jongeren plaatsvinden. ’t Uilekot mag zich sinds kort trouwens een jeugdhuis noemen in plaats van club. Sinds een jaar wordt het namelijk professioneel ondersteund. Daarvoor werd het huis uitsluitend door geëngageerde vrijwilligers draaiende gehouden, zoals Marco De Decker. Hij is sinds een jaar voorzitter van het Jeugdhuis. Net als vele andere leden bracht hij er samen met zijn scoutsvrienden sinds zijn zestiende vele nachten door. Het Uilekot werd destijds opgericht door de scouts en wordt ook vandaag nog vooral door hen ‘onveilig’ gemaakt. “De meeste leden die zich voor het Uilekot engageren zijn net als ik heel actief in de Ukkelse scouts Jan-Breydel. Maar naast de instroom van scoutsleden hebben we ook een vaste kern Franstalige Ukkelaars die hier over de vloer komen. Het is hier een gezellige tweetalige mix.” Uit hoeveel leden de vaste kern van het jeugdhuis precies bestaat, vindt Marco moeilijk te zeggen maar hij schat toch dat zo’n honderd man regelmatig over de vloer komt. Net als vele andere jeugdhuizen heeft ook het Uilekot te kampen met infrastructuurmoeilijkheden. Het Uilekot doet zijn naam nog altijd alle eer aan als donker kot in

een oud schoolgebouwtje. Dat gebouw is eigendom van de parochie maar wordt ondertussen beheerd door de VGC. Een paar aanpassingen, zoals de aankoop van energiezuinigere koelkasten of een verbetering van het podium zijn projecten die het Jeugdhuis graag in afzienbare tijd gerealiseerd wil zien. Kleine aanpassingen opdat de jongeren ook in de toekomst thema-avonden, fuiven, optredens, uitstappen, sportactiviteiten, fi lmavonden, parachutespringen, eetkermissen, quizzen, bbq’s, vergaderingen, brouwerijbezoeken, kunstprojecten, tapcursussen kunnen blijven organiseren. Gevraagd naar de fi jnste activiteit van het afgelopen jaar, moet Marco niet lang twijfelen: “We hebben in november een karao-

Een optreden van Uilekot All Stars Band en daarna een knalfuif, dat zijn de klassieke recepten voor een onvergetelijke jubileumviering van het Jeugdhuis ’t Uilekot. Op 31 maart sluiten de jongeren zo het jaar af dat helemaal in het teken stond van het veertigjarig bestaan van hun jeugdhuis.

MUNTPUNT vrijdag 28 maart 12.30 u.

BRUSSEL - Muntplein 6 De vernieuwde hoofdstedelijke bibliotheek Muntpunt is een opvallende verschijning op het Muntplein, waar u mogelijk al ooit eens bent binnen geweest om een boek, cd of dvd te ontlenen, maar als u dit gebouw en de bibliotheek eens echt wil leren kennen en alle bijzondere plekjes wil ontdekken, schrijf je dan in voor deze rondleiding achter de schermen van Muntpunt! Nadien bieden organisatoren Herman Mennekens en Kurt Deswert u een drankje aan. Inschrijven kan via kurtdeswert@hotmail.com of 0497/85.25.91

NASCI dindsdag 1 april 18.30 u.

SCHAARBEEK - D’Anethanstraat 4 Dienstencentrum van het kind Nasci is een non-profitvereniging, die hulpverlening biedt aan hulpbehoevende alleenstaande moeders in de verzorging van hun kinderen. Daarbij gaat ze steeds de strijd aan tegen armoede en uitsluiting. Bent u benieuwd hoe Nasci bijdraagt aan het geluk van deze kinderen? Neem dan samen met Willemsfonds Koekelberg en Khadija Zamouri deel aan dit bezoek, met achteraf een hapje en een drankje. Schrijf je snel in via info@khadija-zamouri.be of 02/552.43.64

AUDI BRUSSELS donderdag 24 april 18.45 u.

VORST - Britse Tweede Legerlaan 201 Sinds 2010 bouwt AUDI Brussels meer dan 120.000 auto's per jaar in Vorst. Stefan Cornelis neemt u mee voor een boeiend bezoek achter de schermen van deze fabriek. U wordt er rondgeleid in de productieafdelingen (Karobau en Montage) en krijgt er uitleg over de werking van AUDI Brussels en de rijke geschiedenis van de auto-industrie in het Brusselse. Inschrijven kan tot 9 april 2014 bij Laurent Van Der Elst: laurentvanderelst@hotmail.com of 0476/29.09.83

JUSTITIEPALEIS zaterdag 26 april 10 u. BRUSSEL - Poelaertplein 1 Het Justitiepaleis te Brussel, een monumentaal gebouw en exemplarisch voorbeeld van symboliek. Heeft u ooit al meer willen weten over de “Schieven architek” Joseph Poelaert, die het Justitiepaleis ontwierp? Wilt u meer te weten komen over de stijl en de symbolische verwijzingen in het gebouw? Of zou u graag eens de rechtzalen willen bezoeken waar u doorgaans (hopelijk) niet vaak komt? Mireille Corteville-De Winter nodigt u uit om deel te nemen aan dit geleid bezoek. Inschrijven kan tot 11 april via: dewinter.corteville@skynet.be of 0495/54.02.03

Marco De Decker, voorzitter van het gevierde jeugdhuis.

BDW 1417 PAGINA 12 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Schaarbeek > OCMW-rusthuis staat terrein af

Buurt ongerust over voorpost ambulance De brandweer voorziet een tijdelijke ambulance-voorpost in de Artanstraat, midden in een woonwijk en naast een rusthuis.

Het Dapperheidsplein: binnenkort autovrij met ondergrondse parking, hoopt Anderlecht.

Anderlecht > Anderlecht wil parking onder Dapperheidsplein

Welke investeerder hapt toe? Van het Dapperheidsplein een mooie autoloze zone maken en daaronder een parking bouwen voor 250 wagens. Dat is het plan van de gemeente Anderlecht die de hele uitvoering ervan wil uitbesteden aan privé-investeerders. Maar welke investeerder hapt toe? En kost een privéparking de gemeente dan helemaal niets? Met het betalend parkeren is het overdag wel mogelijk om een parkeerplaats te bemachtigen in Anderlecht, maar voor bewoners is een parkeerplaats vinden op sommige momenten een schier onmogelijke opdracht. Een ondergrondse parkeerplaats is dan de meeste logische oplossing. Dat moet zowel bewoners als bezoekers meer parkeergelegenheid bieden en het bovengronds parkeren verminderen. Ook 130 Anderlechtsupporters zouden op wedstrijddagen gebruik kunnen maken van de parking. In een hap zou ook het Dapperheidsplein onder handen genomen worden én de aanliggende kruispunten. Voor dat alles wil de gemeente in zee gaan met een concessiehouder. Die zou dan instaan voor de werken en de verdere uitbating van de parking. Aan de deal is dan een erfpachtovereenkomst gekoppeld, wat erop neerkomt dat de gemeente na veertig jaar eigenaar wordt van de parking. Een op het eerste zicht aantrekkelijke win-winsituatie waarbij de gemeente enerzijds in één klap een verfraaid plein heeft en minder parkeerdruk en de concessiehouder – anderzijds- een parkeergarage waar hij veertig jaar lang munt uit kan slaan. Voor een gemeente als Anderlecht dat de eindjes moeizaam aan elkaar knoopt, klinkt dit als muziek in de oren. “We zullen na de openbare aanbesteding zien, welke concessiehouder de beste voorwaarden biedt. Maar gezien de financiële situatie van de gemeente is het uit den boze dat we zelf in een parking investeren,” zo laat bevoegde schepen Gaëtan Van Goidsenhoven (LB-MR) verstaan.

Historisch centrum Dat ondergrondse parkeergarages altijd rendabel zijn, is een fabeltje, liet Thomas Bimson van parkeergarageuitbater Vinci eerder in deze krant al optekenen. Het geeft meteen ook aan waarom een aantal openbare aanbestedingen voor het bouwen van een parking onbeantwoord blijven en er dus bijvoorbeeld nooit een parkeergarage onder het Munthofplein is gekomen. Of Parking Vaillance, zoals de parking in Anderlecht zou moeten heten, winstgevend kan zijn of op zijn minste break-even kan draaien, leggen we voor aan Stefaan Lumen. Hij is adviseur bij het adviesbureau

Grontmij (Parkconsult), een autoriteit als het gaat om de rendabiliteitsstudies van parkeergarages. Hij onderschrijft voor een groot deel het verhaal van Bimson. “We hebben de situatie in Anderlecht natuurlijk niet bestudeerd, maar de kans is groot dat het grootste deel van de auto’s van de buurtbewoners zijn. Zij zouden dus de parking gebruiken, maar een ondergrondse parking bouwen kost geld, veel geld. Als je het per parkeerplaats wil berekenen zit je al snel aan een gemiddelde kostprijs van 35.000 euro per parkeerplaats. Als je dat op lange termijn wil verzilveren zou je voor een abonnement 2.000 tot 2.500 euro per jaar moeten vragen. Ik zie niet goed in hoe je dat als gemeente kan verantwoorden tegenover je kiezers. En is het realistisch dat je als bewoner zo’n duur abonnement zou moeten betalen. De vraag is ook of het

De brandweer is onlangs verhuisd van de Diamantlaan naar het Paul Brienziekenhuis. Daar zit ze met een probleem. Om bouwtechnische redenen kan de ambulance er niet terecht. Er moeten aanpassingen gebeuren aan het gloednieuwe gebouw en de asfaltbedekking van de oprit moet nog afgewerkt worden. De brandweer moest koortsachtig op zoek naar een tijdelijke oplossing en heeft die gevonden in de Artanstraat, op het terrein van het OCMW van Schaarbeek. Dat terrein huist een rusthuis. Ook de buurt is ongerust over het mogelijk lawaai dat de ziekenwagen ‘s nachts zal maken. “Dit dossier is niet goed aangepakt door het Brussels Gewest,” zucht schepen van Stedenbouw Cécile Jodogne (FDF), “maar we kunnen ons er moeilijk tegen verzetten. Het is ten eerste tijdelijk, en het gaat hier ook over een zaak van algemeen belang.” Het OCMW van Schaarbeek heeft enkele maanden geleden de toestemming gegeven om een container en ziekenwagen toe te laten op het stukje terrein van het rusthuis. Die post zal overdag en ‘s nachts door enkele ambulanciers bemand worden. De brandweervakbonden zijn niet te spreken over die manier van werken. “Ambulanciers 24/24 uur laten postvatten in een container, dat zijn slechte werkomstandigheden. Bovendien is er geen garage voor de

“De vraag is ook of het historisch centrum, op wedstrijdavonden na, genoeg volk lokt om de parking voldoende te laten vollopen.”

ziekenwagens. Wat als het vriest in de winter? Moeten we dan eerst de motoren van de ambulances enkele minuten laten draaien, vooraleer we kunnen uitrukken naar een brandhaard?” vraagt Eric Labourdette van VSOA Brandweer zich af. “De ambulances onder alle weersomstandigheden buiten laten staan, is bovendien nefast voor de dure medische apparatuur die ze bevatten.” Jodogne: “Het bouwdossier is in handen van het gewest. De gemeen-

“Het is geen goed idee om de ambulances altijd buiten te laten staan” te Schaarbeek organiseert alleen de overlegcommissie. Daar zullen we zeker vragen naar afspraken rond geluidsoverlast. Zo mag de sirene van de ambulance logischerwijs pas aan als die de woonwijk verlaten heeft. De politie werkt al zo. Bij ziekenwagens merken we dat die dat nog niet systematisch doen.” Volgens het gemeentebestuur kan het snel gaan. Na Pasen kan de bouwvergunning verleend worden. En als de brandweer al de openbare aanbestedingen klaar heeft voor het plaatsen van de container, kan de post nog voor de zomer geïnstalleerd worden. De bouwvergunning is maximaal een jaar geldig. Steven Van Garsse

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning historisch centrum, op wedstrijdavonden na, genoeg volk lokt om de parking voldoende te laten vollopen.” Een iets prangender probleem ontstaat als de parking verlieslatend blijkt te zijn. “Een parkinguitbater zal zich altijd indekken tegen mogelijke risico’s en zal de verliezen altijd verhalen op de gemeente. Stel dat de concessiehouder er in het slechtste geval de brui aan geeft, staat de gemeente daar met haar verlieslatende parking.” Een plan dat op het eerste gezicht een gratis parking leek, wordt zo een financiële kater van jewelste. Daarom is het belangrijk om voordien een kostenbatenanalyse te laten uitvoeren door een onafhankelijke adviseur. Die kan je dan als referentie gebruiken om een private exploitant op de markt te zoeken. Voor de eerste spade in de grond wordt gestoken is het belangrijk af te spreken, wat er gebeurt indien de inkomsten lager uitvallen. Een private exploitant wil wel investeren in een private parking als hij weet dat het verlies gedekt wordt door de overheid. Bruno Schols

zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a

Verzekerd verhuurbeheer

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Sint-Jans-Molenbeek > 51 gemeentewoningen misbruikt

Ecolo wil schoon schip Schepen van Huisvesting Karim Majoros (Ecolo) zegt dat 51 huishoudens onterecht in een woning van de gemeente wonen. Volgens Majoros was dat een bewuste politiek van de vorige meerderheid. De PS-oppositie zegt dat Majoros overdrijft. Majoros werd tijdens de jongste gemeenteraad geïnterpelleerd door de gemeenteraadsleden Dirk De Block (PVDA) en Kadhija Tamditi (Ecolo). Dit nadat er in de Franstalige pers commotie was ontstaan over de woningen. Majoros kondigde onder meer een strengere toepassing van de regels aan. Volgens Majoros zijn er van de 275 woningen die eigendom zijn van de gemeente 51 toegewezen aan mensen wiens inkomen te hoog is. Zulke woningen zijn namelijk geplafonneerd. “En dat is oneerlijk voor de 2.642 huishoudens – 5.000 mensen ongeveer – die netjes de regels afwachten om zo’n gemeentelijke woning te kunnen huren,” zegt de Ecolo-schepen. “De praktijk gaat al een tijdje mee, maar blijkbaar is de macht sommige huisvestingsschepen naar het hoofd gestegen en vergaten ze

daardoor dat ze openbare woningen op basis van het gelijkheidsbeginsel moesten toekennen.” “Ik zou er nog aan willen toevoegen dat gemeentelijke woningen door alle voorgaande schepencolleges als sociaal werden bestempeld, ook al omdat ze grotendeels door het Brussels Gewest of de federale staat werden gefinancierd.” “Dat klopt,” reageert ex-schepen van sociaal beleid Paulette Piquard (PS). “Maar u moet weten dat toen die woningen werden opgetrokken – vaak voor een wijkcontract – er niet zoveel regels bestonden. Sommige huishoudens zijn sindsdien inderdaad rijker geworden, maar mijnheer Majoros overdrijft enkele gevallen om het hele toekenningsbeleid zwart te maken. In de toekenningscommissie waren vroeger trouwens ook Ecolo’ers aanwezig.” “In de grond geef ik Majoros gelijk: er moeten meer regels komen. Maar eigenlijk was het oorspronkelijk niet de bedoeling om die woningen als sociaal te verhuren. Dat zijn ze gaandeweg de facto geworden.”

Christophe Degreef

BDW 1417 PAGINA 13 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Marcheren op de Lepoutrelaan ELSENE – De lezersoproep om oude prentkaarten uit Brussel tijdens WO I op te sturen (zie BDW 1412), leverde alvast bovenstaande prentkaart op.

geliefd. Mogelijk zijn het Duitse soldaten, gezien de punthelm van de man links op de stoep.

Verzamelaar Patrick Bogaerts uit Elsene stuurde ons een prentkaart uit het begin van de Eerste Wereldoorlog. Op de foto zien we een regiment soldaten op de Louis Lepoutrelaan in Elsene, de prachtige verbindingsweg tussen het Brugmannplein en de Waterloosesteenweg, die werd aangelegd tijdens het begin van de 20ste eeuw. De prentkaart was in die tijd erg

Hebt u interessant historisch beeldmateriaal over de Eerste Wereldoorlog in Brussel of kent u mensen die bereid zijn om hun foto’s uit te lenen? Laat het ons weten op WOI@bdw.be, schrijf naar Flageyplein 18, 1050 Elsene of bel ons op 02-226-45-40. Uw foto’s worden goed bewaard en teruggegeven.

ADVERTENTIE

Moet Brussel uitbreiden? De Brusselse bevolking blijft groeien. Is een grote uitbreiding van de stad de oplossing? De boeiendste opinies en debatten over de hoofdstad vindt u op brusselnieuws.be

Nieuws

Cultuur

Eten & Drinken

Opinie

BDW 1417 PAGINA 14 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Dreams for Brussels (3) > Rachida Messaouri

De stad van mijn dromen BDWOPINIE De stad van mijn dromen is een grote mengelmoes. Een mengelmoes van culturen uit de meest diverse landen: Pakistan, Congo, Roemenië, Marokko, Spanje, Brazilië, Italië, Senegal, Sri Lanka, Polen, en vele andere. Een mengelmoes van godsdiensten ook: hindoeïsme, christendom, islam, jodendom en boeddhisme. En uiteraard is ze een mix van personen die de meest uiteenlopende activiteiten beoefenen: geneesheren, schilders, decorateurs, kunstenaars, leraars, brandweermannen, politiemannen, wetenschappers, gepensioneerden, schrijvers, straatvegers, vertalers, bejaardenhelpers en zo meer. Wie we ook zijn, groot of klein, sportieveling, dromer, gehandicapte, romanticus, homoseksueel, intellectueel, ongelovige… we zijn blij om met al die verschillen samen te leven. Verdraagzaamheid is het, die ons bindt: onze meningen lopen uiteen, maar dat doet niets af aan onze vriendschap. In de stad van mijn dromen helpen mensen elkaar en hebben ze de armoede weggewerkt. Ze zijn vrijgevig en in staat te voelen wat de ander voelt. Ze delen, ze bieden steun en praten met elkaar. Buren nodigen elkaar uit voor warme momenten vol gezelligheid. Voor eenzaamheid is er geen plaats, behalve voor de eenzaamheid die men zelf kiest. Gesloten deuren zijn er ook al niet. Alleen de verkopers van ingewikkelde alarmsystemen zijn droef gestemd, want ze verkopen absoluut niets! Je hoort: “Dag mevrouw Farida. Dag mijnheer Michel. Een koffietje?” “Vreemd, ik heb vandaag mijn buurvrouw, mevrouw Yvonne, nog niet gezien. Straks loop ik even bij haar langs, gewoon om te horen of ze iets nodig heeft. En tegelijk kan ik me nog eens warmen aan de glimlach van die oude dame.” Wanneer mensen elkaar tegenkomen, kijken ze niet weg, maar groeten ze elkaar. Samen vormen we een verdraaid kleurrijke mozaïek. Aan aanleidingen om feest te vieren, ontbreekt het ons niet: Kerstmis, Offerfeest, Bar mitswa bij de buren, het ‘Fête de la musique’, de Gay pride, de Zinneke Parade, een wijkfeest, kermis op het gemeenteplein, alle mogelijke nationale feestdagen… In de stad van mijn dromen vind je alles op mensenmaat: uitbaters van kleine buurtwinkels en vakmannen zijn onze buren en vrienden. Ze verkopen alleen artikelen waarvan ze de kwaliteit en de herkomst kennen. In de stad van mijn dromen slagen geliefden erin hun kroost in alle sereniteit op te voeden, ook al moeten ze voor hun werk tijd uittrekken. Ze hoeven zich niet ongerust te maken over de opvang van hun kindje na afloop van het zwangerschaps- of vaderschapsverlof. Ze hebben keuze te over, dankzij het ruime aanbod aan crèches. Het gezinsbeleid is van die aard dat ouders gemakkelijk een aangename

BRUSSEL – In 2011 speechten acht Brusselse jongeren op de slotdag van het festival Spoken World in het Kaaitheater. Die succesformule werd herhaald, al plakte het Kaaitheater dit jaar geen leeftijd op mondige Brusselsaars. In de laatste van drie speeches vertelt Rachida Messaoudi over de stad van haar dromen. crèche vinden, ofwel dicht bij huis maar soms ook op het werk, aangezien veel werkgevers begaan zijn met het welzijn van hun werknemers. Wanneer de kinderen zich tot tieners hebben ontpopt, zitten ze vol levenslust. Het onderwijssysteem staat open voor iedereen en is werkelijk helemaal gratis: op school betaal je noch boeken, noch maaltijden, noch uitstappen of reizen. De jongeren geloven in de toekomst en zitten boordevol ideeën. Hun dromen zijn geen realitysoap. Ze nemen het woord en er wordt naar hen geluisterd. Jongeren hebben respect voor de oudere generaties

“In de stad van mijn dromen zijn de werkloosheidsbureaus omgevormd tot musea. Werk is een recht dat in alle sereniteit wordt uitgeoefend” en halen daaruit de kracht om fier de fakkel over te nemen en verder te timmeren aan de weg. In de stad van mijn dromen zijn de werkloosheidsbureaus omgevormd tot musea. Werk is een recht dat in alle sereniteit wordt uitgeoefend. Werkuren zijn flexibel, zodat iedereen het beste van zichzelf kan geven, zowel thuis als op het werk. De verloning is dezelfde voor mannen als voor vrouwen, en ze houden gelijke tred met de consumptieprijzen voor voedsel, kledij, verzorging en zelfs de huurprijzen. ’s Avonds zien de gezinsleden elkaar terug in hun warme thuis. Onze wijken zijn geen burchten met hoog opgetrokken, koude betonnen muren. In onze huizen schijnt het licht volop binnen. Ze zijn omgeven door groene parken, bossen en velden, om onze kinderen eraan te herinneren dat voedsel niet in de rekken van de grootwarenhuizen groeit, maar in de gulle aarde die ons veel geeft als we haar respecteren. In mijn ideale stad is respect de basis voor zelfvertrouwen en vertrouwen in de anderen. We beseffen allemaal dat gebrek aan respect een ontzettend negatieve impact heeft op onszelf en op de anderen. Een persoon die zich enkel in beledigende woorden uitdrukt of die in de trein weigert zijn plaats af te staan aan een zwangere vrouw of een bejaarde, geeft een heel slecht beeld van zichzelf. Respect hebben we niet alleen voor onze medeburgers maar ook voor de omgeving waarin we leven. Vanuit onze verantwoordelijkheidszin beseffen we dat respect voor het milieu het mooiste cadeau is dat we

Rachida Messaouri: “Respect hebben we niet alleen voor onze medeburgers maar ook voor de omgeving waarin we leven.”

onze kinderen en de volgende generaties kunnen geven. Onze voetgangersstraten zijn netjes: hier ligt geen vuilnis of hondenpoep op de grond. De bewoners zijn trots te mogen wonen in een wijk zonder sluikstorten of ondraaglijke geuren. Niemand denkt er ook maar aan om heimelijk een matras, een ijskast of een zetel op straat te dumpen. Het huishoudelijk afval is beperkt omdat we verantwoordelijke consumenten zijn. Alles wordt gesorteerd, gerecycleerd of gecomposteerd. Op de voetpaden kuieren wandelaars en spelen kinderen. Op straat zie je fietsen en een paar elektrische auto’s, die zijn voorbehouden voor mensen met een beperkte mobiliteit en voor de hulpdiensten. Alle energie is groen, hernieuwbaar en gratis. Vervuiling bestaat niet.

En voor ons, dames, is het leven in de stad een waar genot, want je kan er eindeloos shoppen! Mijn lievelingsstraat is nog altijd de Nieuwstraat. Maar in de winkels is iets kleins veranderd: DE PRIJZEN! Het hele jaar door houden ze uitverkoop. Kortom, in de stad van mijn dromen heeft men begrepen dat alles een kwestie van gezond verstand is. De belangrijkste wet is die van het welzijn van de gemeenschap en van elke individuele medeburger. Men heeft begrepen dat stress, depressie, geweld, egoïsme, wanhoop, onverdraagzaamheid, vervuiling en meer van dat moois, het cement vormen van een stad waar het leven een nachtmerrie is.

Rachida Messaouri

Deze speech werd in licht gewijzigde vorm voorgedragen op ‘We have a dream’. Meer info op www.kaaitheater.be

BDW 1417 PAGINA 15 - DONDERDAG 13 MAART 2014

BRIEVEN VAN LEZERS lezersbrieven@bdw.be

Taalwetgeving

Eindelijk (BDW 1415, p.15; brief van Frans Knockaert) een reactie op het niet toepassen van de taalwetgeving in Brussel! Iedere Vlaming die ik ontmoet en waarschijnlijk ook iedere politicus is van die toestand op de hoogte. De Vaste Commissie voor Taaltoezicht blijkt onmachtig te zijn: ik heb al twee keer bij haar de taaltoestanden bij de Federale Overheidsdienst Financiën aangeklaagd: ten tijde van Reynders en nu opnieuw een aangetekende brief naar Koen Geens. Het betekent dat de VCT geen succes boekt. Ook heb ik er Bert Anciaux op gewezen, daar die taalkwestie op zijn verkiezingsprogramma staat. Ik heb hem ertoe aangezet om er nu eens werk van te maken. Want niet alleen bij de Federale Overheidsdienst Financiën wordt de wet niet nageleefd, ook in het Irisziekenhuis van Elsene volgens mijn ervaring. Paniek alom als men Nederlands spreekt! J. Deheyder, Brussel

Witloof in Brussel

Heel verheugd te vernemen dat er nog personen zijn die de echte originele witloofteelt terug een nieuw leven willen inblazen (BDW 1414, p.10)! Van harte gefeliciteerd! Ik ben zelf geboren in Evere en heb er bij mijn ouders gewoond tot ik ongeveer 24 jaar was – nu ben ik ouder dan 80 jaar. De meeste familieleden woonden in de omgeving. Mijn grootouders hadden ook witlooflagen in de tuin en ik zie mijn peter nog op zijn knieën de sui-

ingewikkeld in blauw vet papier en goed verpakt en dichtgemaakt. Klaar voor de export! Mijn vader deed zelf met drie collega’s (allen uit Evere of familie) export naar het buitenland (Frankrijk en zelfs de Verenigde Staten). Het is één keer misgelopen, eind 1939/40. Toen is de boot langer dan voorzien onderweg geweest en heeft de lading het te warm gehad. Het witloof zou in slechte staat aangekomen zijn. Het juiste verhaal heb ik nooit gekend! Dit zijn heel verre herinneringen en ik hoop dat ik ze in de juiste volgorde verteld heb. Ik wens veel moed en doorzettingsvermogen aan deze jongere generaties. Eens de resultaten komen, zal ik zeker een vaste klant worden want wij proeven nog altijd het verschil tussen grondwitloof en waterwitloof! Y. Maas, Braine-le-Comte

Antisemitisme Ik waardeer uw uitgebreide bijdrage over Laurent Louis (BDW 1415, p.6-7 en p.15): die vond ik veel genuanceerder dan we gewend zijn in de media, waar deze man al te vaak als hetzij gek, hetzij extreemrechts, hetzij antisemitisch wordt afgeschilderd zonder zich echt voor zijn politieke overtuigingen en bekommernissen te interesseren. Ik merk dat het mij raakt telkens als hij in het parlement belachelijk wordt gemaakt, omdat hij in mijn ogen heel oprecht en bevlogen is, en – zoals u ook schrijft – vaak interessante dingen vertelt. Daarom ben ik bezorgd als uw opiniestuk in dezelfde BDW suggereert dat Laurent Louis neigt naar antisemitisme, verwijzend naar “de complottheorie dat de Joden de wereld zouden overheersen.” Wat ik van Louis en bepaalde denkers begrijp, is dat volgens hen een klein groepje steenrijke zakenfamilies achter de schermen van het wereldtoneel heel veel economische en politieke beslissingen (zoals oorlogen) en evoluties stuurt, zonder enige democratische controle. De bedoelde zakenlui zijn vaak Amerikanen van joodse origine, maar dat doet verder niet terzake voor deze denkers. Ik weet niet of het waar is want ik heb me daarin niet verder verdiept, maar het gaat me ter harte dat deze mening ongecensureerd verkondigd mag worden zonder op één hoop te worden gegooid met anti-joodse gevoelens/ideeën, waar ze bij deze denkers duidelijk niets mee te maken hebben - en bij Louis ook niet. Dank voor uw blijvende aandacht voor nuance. Rob Daneels, Hoeilaart

Eigen Flaminganten eerst?

kerijwortels mooi naast elkaar in de groeve leggen en ze daarna bedekken met daarna nog een goeie laag stro erbovenop! Als ik mij goed herinner gebruikte men voor de golfplaten nog houten platen die tegenover elkaar geplaatst werden om alles op een zekere temperatuur te houden! En dan wachten op het resultaat... Als het zover was, moest het witloof eerst gelangd worden (typisch woord). Daarna moest het in een speciaal gebouwtje door de vrouwen (familie en geburen) gekuist worden en in speciale manden geplaatst worden,

In De Standaard las ik onlangs ik dat dhr. De Wever (N-VA) absoluut niet naar een Brussels ziekenhuis wilde, omdat hij niet met ‘monsieur’ wilde aangesproken worden. Deze heer heeft dan wel een zeer selectief geheugen over de Vlaamse Strijd. De Brusselse Rode Leeuwen hebben er dankzij grote inspanningen voor gezorgd dat wij in onze taal in een kwaliteitsvol ziekenhuis (UZ Brussel) kunnen verzorgd worden. Maar misschien past dit gewoon niet in zijn verhaal? In elk geval nog maar eens een illustratie van de onwil en/of onwetendheid van de Brusselse realiteit vanuit deze hoek. Ik zou hem in elk geval niet met ‘monsieur’ aanspreken. Rose Duhamel, Schaarbeek

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

BDWOPINIE Gerard Mortier door Anne Brumagne Op de redactie waren we verbaasd toen we lazen dat de zondag overleden Gerard Mortier de Muntschouwburg slechts tussen 1981 en 1991 heeft geleid. Het leek veel langer te hebben geduurd, en veel minder ver terug in de tijd. Misschien toont dat wel aan hoe belangrijk de man is geweest in het culturele landschap hier in de hoofdstad. Want Mortier, die zette een wat ingeslapen operahuis weer op de internationale kaart. Bracht grote Europese kunstenaars naar de Belgische hoofdstad, en zorgde er omgekeerd ook mee voor dat Belgische artiesten over de grenzen geraakten en in heel Europa hun werk konden tonen. Niet elke artistieke beslissing van Mortier was een even groot succes. Herinnert iemand zich bijvoorbeeld nog de Amerikaanse choreograaf Mark Morris, die door Mortier in Brussel werd geëngageerd toen Maurice Béjart de wijk naar het buitenland had genomen? Na drie jaar was Morris alweer verdwenen. Maar het totale plaatje van Mortiers Muntperiode was ronduit positief. De panache van Mortier en het enorme elan dat hij De Munt gaf, zijn zeker kiemen geweest voor de grote vlucht die de culturele sector de afgelopen decennia heeft genomen. Steeds meer kunstenaars uit uiteenlopende sectoren worden in het buitenland met open armen ontvangen, tegenwoordig tot in Hollywood toe. De Munt zelf is onder Mortiers opvolgers altijd toonaangevend gebleven. Bernard Foccroulle, door Mortier als zijn opvolger in De Munt aangeduid, zorgde er mee voor dat de Brusselse kunstensector over de taalgrenzen heen ging samenwerken. Hoe keek Mortier op het eind van zijn leven aan tegen het kunstenlandschap? Hij toonde zich vooral erg bezorgd dat er in Europese landen zoveel werd bespaard op de kunst, en op de geesteswetenschappen. Volgens hem was dat precies de reden waarom Europa het vandaag zo moeilijk heeft. “Onze leerprogramma’s zijn volledig gericht op efficiëntie. Kinderen leren vooral waar ze later veel geld mee verdienen. We onderwijzen hen niet meer dat de gemeenschap waar ze deel van uitmaken groter is dan hun dorp, dat er een Europese culturele identiteit bestaat”, liet hij in Knack optekenen. Zou het niet mooi zijn als alvast in de hoofdstad van Europa die Europese culturele identiteit ten volle gekoesterd en ondersteund wordt? Er zijn zoveel fijne initiatieven, wat zou het jammer zijn als ze aan een teveel aan efficiëntie ten onder gingen.

WAUTER MANNAERT

VADROUILLE BDW 1417 PAGINA 16 - DONDERDAG 13 MAART 2014

DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Lavvi Ebbel anno 2014 (van links naar rechts): gitarist Chris Van Ransbeeck, toetseniste Bea Van Ransbeeck, zanger Luckas Vander Taelen, bassist Kloot Per W, gitarist Marc de Wit, backing vocaliste Kristien D’Haeger, trompettist Jan Weuts en drummer Eric de Wit.

Muziek > Aalsters-Brusselse new wavegroep Lavvi Ebbel brengt na 30 jaar reüniealbum uit

‘Alsof de tijd heeft stilgestaan’ TERNAT – In de Luna Barn studio spelen zeven vijftigers en één zestiger nihilistische new wave en nerveuze funkpunkgrooves die je van bij de eerste noot meteen naar het begin van de jaren 1980 katapulteren. La vie was helemaal niet zo belle in de crisisjaren, maar op de golven van de punkbeweging kon je met weinig kunde en veel energie wel iets in beweging zetten dat tot vandaag blijft nazinderen.

e sfeer is gemoedelijk wanneer de acht overgebleven bandleden van het sinds eind vorig jaar heropgerichte Lavvi Ebbel één na één binnendruppelen in de knusse

studio van een andere Belpopveteraan, voormalig Betty Goes Green-frontman Luc Crabbe. En toch klinkt de muziek strakker dan ooit. Het kost roerganger Luckas Vander Taelen,

in een ander leven politicus, opvallend weinig moeite om de motor te oliën van het gezelschap dat tussen 1977 en 1983 een dikke tweehonderd keer optrad in België en Neder-

land, inclusief tournees met TC Matic en Luna Twist. “En dat terwijl het voor sommige bandleden écht dertig jaar geleden was dat ze elkaar gezien hadden!” Niet iedereen was meteen overtuigd toen het Aalsterse CC De Werf met het reünievoorstel op de proppen kwam. “Ik dacht dat ik het niet meer zou kunnen,” zegt pianiste Bea Van Ransbeeck. “Die synthesizer stond al jaren op zolder. Maar de sfeer is zelfs beter dan vroe-

BDW 1417 PAGINA 17 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Toetseniste Bea Van Ransbeeck: “Ik dacht dat ik het niet meer zou kunnen. Die synthesizer stond al jaren op zolder.”

“Knip Cas weg en Lavvi Ebbel bestaat niet. Hij werd knettergek op een podium… en nu nog altijd.” © GIE KNAEPS

ger. Misschien omdat we niets te verliezen en te bewijzen hebben?” Slapeloze nachten heeft hij er over gehad, zal haar echtgenoot, drummer Eric de Wit, even later toegeven. “Ook ik dacht eerst: dat is maar nostalgie.” “Maar we voelden meteen de chemie van vroeger,” zegt backing vocalise Kristien D’Haeger, met haar 52 de junior van het gezelschap. “De eerste repetities waren met heel weinig mensen,” zegt Kloot Per W, die als bassist de overleden Francis Gheys kwam vervangen, “maar elke keer kwam er wel een extra muzikant bij, en zo hoorde ik alles druppelsgewijs op zijn plaats vallen.” “Toen we elkaar terugzagen, was het precies alsof de tijd had stilgestaan,” zegt Vander Taelen. “Een rockgroep is iets raars. Dat zijn geen vrienden of mensen die samen op vakantie gaan, maar als ze samen spelen kan het wel magie zijn. Als ik na dat ene reünie-optreden het gevoel zou gekregen hebben dat het slabakte, dan waren we er opnieuw mee gekapt. Maar het slabakte niet.” En zo komt het dat de band met enkele nieuwe concerten in het vooruitzicht weer aan het repeteren is. Deze week verschijnt er zelfs een dubbelalbum, waarop oude studiotracks en VPRO-opnames naast recent livemateriaal en een nieuwe Buscemi-remix van hun bekendste nummer Victoria staan.

‘Victoria, what kinda girl are you? Oh you drive me crazy!’

De VUB-connectie Lavvi Ebbel was van oorsprong een Aalsterse band, maar omdat een aantal bandleden studiegenoten werden aan de VUB, kwamen er veel Brusselse impulsen. “Tijdens mijn studies Geschiedenis leerde ik Eric (Sleichim) kennen die Rechten studeerde, maar ook saxofonist was,” herinnert Vander Taelen zich. “Hij wist dat Jan (Weuts), die ook Geschiedenis volgde, bugel en trompet speelde. Ze werden al snel ons blazersduo, en zouden later ook nog voor Allez Allez spelen.” Sleichim zou trouwens als enige van de originele bezetting een professionele muziekcarrière uitbouwen. Vorig jaar speelde hij nog mee, maar als artistiek leider van Bl!ndman is zijn agenda te vol om zich nog verder te engageren. Wijlen Francis Gheys, de neef van Vander Taelen, werkte op de VUB, toen een broeinest voor rock- en punkbands. “Het Kultuurkaffee bestond nog niet, maar in een feestzaal vonden regelmatig optredens plaats. Kloot speelde in die tijd bij The Employees, een echte VUBgroep.” En hij was toen al een fan, zo blijkt. “Eigenlijk had ik een beetje schrik van Lavvi Ebbel. Ze klonken zo serieus. Daarmee vergeleken waren The Employees om te lachen.” De eerste single Give Me A Gun — met de gitzwarte openingszin ‘It’s 1981, and the world is getting worse every day’ — werd nog in eigen beheer uitgebracht, maar voor Albü Meth (1982), een mini-album met ook Victoria en

De oude line-up met o.a. ook saxofonist Eric Sleichim en wijlen bassist Francis Gheys.

Le Cafard, trok de band met Jean-Marie Aerts naar de ICP-studio. De elpee Kiss Me Kate (1983) verscheen via het ondertussen opgedoekte Brusselse label Les Disques du Crépuscule. Ook Crêpe flambée eten bij Chez Maxim’s in Parijs met de eerder genoemde Victoria, toen nog ‘young, rich and beautiful’, zit er niet meer in, horen we van de dames. Ze is inmiddels overleden. Maar dat weerhoudt hen er niet van begeesterd ‘Oh, you drive me crazy!’ te zingen. Terwijl Vander Taelen nerveuze beenbewegingen maakt en zijn arm in de lucht zwaait denken we aan wat gitarist Chris Van Ransbeeck

ons eerder zei: “Knip Cas weg en Lavvi Ebbel bestaat niet. Hij werd knettergek op een podium… en nu nog altijd.”

De hete punkjaren “En toch ben ik nooit een goede zanger geweest, maar dat hoefde niet,” zegt de frontman, die tussen de korte noten afwisselend laconiek en gejaagd klinkt. “We waren een punkgroep. Precies omdat ook de andere leden de voorbije dertig jaar iets anders gedaan hebben, kunnen we nu allemaal terugvallen op die punkattitude.” Eric de Wit léérde drummen bij Lavvi Ebbel. “Het waren de hete

jaren van de punk. Het maakte niet uit dat ik geen ervaring had, als het maar rap was.” De sfeer en de beleving was toen helemaal anders, beaamt Kloot Per W. “Nu wil iedereen dat alles mega, ondersteund en professioneel is. Toen was het net omgekeerd. Het moest kapot zijn. Groepen speelden veel, maar ongecontroleerd, anarchistischer. Het waren wilde carrières zonder dat daar ooit voor gestudeerd was. Buiten het feit dat het ook met versterkers, gitaren en drums is kan je een band als Lavvi Ebbel eigenlijk niet vergelijken met andere groepen zoals The Scabs, want ze hebben nooit bigger than life willen zijn. Nummers ontstonden spontaan tijdens het improviseren. Dat hield het spontaan.” In de studio staat iedereen intussen scherp. ‘I need nobody, I don’t need nobody at all,’ klinkt het tijdens Social Life, existentialistische new wave op een reggaebeat. “Moeten we hier nu geen rap over social media tussenstoppen?”, merkt iemand schrander op. Als even later Kloot Per W, die het ABC van de rocker beheerst en zijn zwarte leren jas dus aanhoudt tijdens de repetities, nog aan het bellen is terwijl de anderen al klaarstaan voor een volgend nummer, vraagt iemand: “En Kloot, Coldplay aan de lijn?” Een belegen muzikantengrap, die al even snedig gecounterd wordt: “Nee, de studio-eigenaar. Hij heeft voor het eerst in 15 jaar klachten gehad van de buren. Of we wat stiller kunnen spelen, vooral de bassist.” Vlak voor Out Of The Blue, werpt Vander Taelen ons nog toe: “Het b-kantje van onze eerste single, in dertig jaar niet gespeeld!” We horen rudimentaire spacefunk, gekoppeld aan de uitzichtloosheid van een tijdperk, net als in het beklemmende No Place To Go. “Die punkenergie van onze beginjaren doet me meer dan ons latere werk, toen we beter konden spelen.” Na de split in 1983 ging de kern uit Aalst nog even door met een nieuwe band zonder de ambitieuzere Vander Taelen, die bassist en blazers had meegenomen naar La Cosa Nostra, maar al gauw besefte ook hij dat een muzikantenbestaan synoniem stond voor zwarte sneeuw en ging hij elders carrière maken. Het grootste compliment bij de reünie kregen de bandleden van hun kinderen, die de groep alleen kenden van in de platenbak van hun ouders. “Ze vonden het helemaal niet gedateerd,” klinken gitarist en drummer gemeend fier. “Een carrièreplan is er nog altijd niet, maar we sluiten niet uit dat bijeenkomsten als deze de creativiteit doen opborrelen en we nieuwe nummers gaan maken.” Tom Peeters Het dubbelalbum ‘Guns & Crêpe Flambée (1977-2014)’ verschijnt op 17 maart via Starman Records.

BDW 1417 PAGINA 18 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Theater > Lonely Souls combineert poëzie, slam, chat en zang in theatervoorstelling

Virtueel verliefd I

n het café van De Pianofabriek waar ze repeteren ontmoeten we Monir Ait Hamou en Farrah Winfrey. Hij was één van Les Barons uit de gelijknamige film van Nabil Ben Yadir, trad nadien op in de Geletterde Mensen-toernee van Tom Naegels en is nu de regisseur van Lonely Souls. Zij acteert al van haar dertiende, volgde drama aan de Academie van de stad Brussel en speelde al zowel in FC De Kampioenen als in Bozar. Lonely Souls is een project waar ze al een tijdje aan werken. Het begon twee jaar geleden als een stukje theater van tien minuten dat werd gepresenteerd in het VlaamsMarokkaans huis Daarkom. Farrah Winfrey: “Toen was het nog een korte monoloog in het Nederlands. Omdat die de mensen zo raakte hebben we hem verder uitgewerkt.” Monir Ait Hamou: “De auteur schrijft graag en veel en wilde een volwaardig toneelstuk maken. Dus heb ik een selectie gemaakt van al het materiaal dat voorlag en dat paste bij het verhaal van het meisje dat verliefd wordt op een zanger die ze nog nooit heeft ontmoet, maar met wie ze correspondeert via internet.”

Meertalig Lonely Souls gaat inderdaad over de vijfentwintigjarige Hayat, gespeeld

BRUSSEL – Op drie verschillende plaatsen in Brussel gaat de volgende weken het theaterexperiment ‘Lonely Souls’ in première, een verhaal over een moeilijke liefde in digitale tijden. De voorstelling is het werk van enkele jonge theatermakers die er niet voor terugschrikken om monologen, dialogen, gedichten, slam poetry, liedjes en verschillende talen te vermengen.

“Alles in de voorstelling is boventiteld, en eigenlijk is dat niet eens nodig want het is een stuk dat op de emoties speelt en die taal is universeel”

door Farrah. Ze is op zoek naar de ware liefde, maar raakt in de ban van de zanger Sarad. Haar tien jaar oudere zus Dounia bewandelt dan weer de omgekeerde weg. Ze heeft besloten om na tien jaar van haar man te scheiden en komt terug thuis wonen. De rol van Dounia wordt gespeeld door debutante Fadwa Amz, de rol van Sarad door singer-songwriter Anwar. Omar Harrak Semati tekent voor de scenografie. Wie het poëtische liefdesverhaal heeft geschreven kunnen Monir en Farrah niet zeggen. Altamirano klinkt als een pseudoniem en dat is het ook.

Monir Ait Hamou en Farrah Winfrey, regisseur en hoofdrolspeelster van ‘Lonely Souls’.

“Hij of zij wil voorlopig nog liever onbekend blijven, spreken via zijn of haar teksten, en kijken hoe dat werk zijn weg vindt.” Altamirano draait er in ieder geval de hand niet voor om verschillende genres uit te proberen, want de tekst is echt zeer divers. Ait Hamou: ‘Er zit poëzie in de voorstelling, maar ook slam en dialogen op rijm zoals bij Molière.’ Net zo goed wordt er tussen verschillende talen

geschakeld: naast de Nederlandse monologen staan Franse dialogen en Engelse liedjes. In de namen zit ook een vleugje Arabisch. Winfrey: ‘Sadwa betekent ‘luchtspiegeling’ of ‘mysterie’. Hayat betekent ‘het leven’. Zij is een dromer, terwijl Dounia het realisme vertegenwoordigt. We zijn complementair. Dounia betekent dan ook ‘de aarde’. Zij is nog van een andere generatie en schudt Hayat wakker omdat

V.U. Eric Verrept, leidend ambtenaar, Emile Jacqmainlaan 135, 1000 Brussel.

ADVERTENTIE

Koop je pas bij Muntpunt of VGC

dé vrijetijdspas voor brussel

PASPARTOEBRUSSEL.BE

ze te veel achter de computer zit.’ De meertaligheid sluit aan bij een realiteit, weet Monir: ‘Hayat spreekt Nederlands omdat ze naar een Nederlandse school is gegaan, Dounia spreekt Frans omdat ze naar een Franstalige school is gegaan. Zo is het bij mij thuis ook. De twee oudste kinderen zijn Franstalig en de twee jongsten Nederlandstalig. En als we met elkaar praten doen we dat in het Frans omdat ik de oudste

BDW 1417 PAGINA 19 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Fadwa Amz en Anwar spelen Dounia en Sarad.

ben ( lacht). Behalve als onze ouders erbij zijn. Dan praten we Nederlands opdat ze ons niet zouden verstaan ( lacht).” “Bij mij thuis gaat het ook zo,” zegt Farrah. “Maar alles in de voorstelling is boventiteld, en eigenlijk is dat niet eens nodig want het is een stuk dat op de emoties speelt en die taal is universeel. In Daarkom zat mijn moeder in de zaal. Zij begrijpt geen Nederlands maar ze moest toch huilen, want ze begreep waarover het ging.”

Virtueel mdat het om een universeel verO haal gaat, zit er in de tekst ook geen concrete referentie aan plaats of tijd. Maar de internetrelatie geeft het geheel natuurlijk wel een actuele invulling. Ait Hamou: “Het verhaal van de twee zussen lijkt misschien op een vrouwenhistorie, maar ook als man voel je dat het je aangaat. Het gebeurt minder en minder dat een jongen nog een meisje aanspreekt

dat daar aan een tafel een boek zit te lezen. Nee, hij probeert van iemand anders te weten te komen hoe ze heet, en gaat dan naar huis om haar op te zoeken op internet en haar via die weg een boodschap sturen.” Die virtuele toenadering zal ook letterlijk op de scène te zien zijn. “We werken met een groot scherm, en als Hayat en Sadwa elkaar schrijven, zal je de tekst zien verschijnen. Zo ging het ook in de fi lm ofﬂ ine met Wim Willaert en Mourade Zeguendi en dat werkte goed. Het intrigeert. Tegelijk staan de acteurs ook live op de scène. Dat is een kamer, maar met de belichting kan ik er imaginare personages in laten verschijnen en weer verdwijnen.” Bestaat Sadwa dan wel echt? Of Is het een onmogelijke liefde? “Daarvoor zal je moeten komen kijken,” aldus Winfrey, “maar het is duidelijk dat een mens meer nodig heeft dan een virtuele relatie.” Michaël Bellon

Lonely Souls, op 14/03 in De Pianofabriek (Fortstraat 35, Sint-Gillis) en op 27 en 28/03 in De Markten (Oude Graanmarkt 5), telkens om 14u30 en 20u00, en op 23/05 om 20u in Daarkom (Wolvengracht 18, Brussel). Info en reservatie: 0483-087.306, book.altamirano@gmail.com

ADVERTENTIE

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Tofoe Ik draaide al jaren – spreekwoordelijk – om de hete brij, maar ik moet er toch eens over beginnen. Tofoe (dofoe, voor de Chinezen) is een wijdverspreid product dat ook hier wel eens in de winkels ligt. Het is een vernuftig product. Vaak wat slap van smaak, maar met variatie. Zoals ik al ooit schreef, moet er iets grondig mis zijn met soja ( Glycine max, van de bonenfamilie F abaceae). Hoewel het een van de belangrijkste gewassen is op aarde, ligt soja nooit zomaar in de winkel, zoals dat gebeurt met zijn familieleden de erwtjes, kekers of witte bonen. Die andere boonsoorten maken het leven gemakkelijk: weken, koken en opeten met een goede saus (in het geval van erwtjes is dat laatste zelfs niet nodig). Bonen zijn mensenvoedsel. Maar soja is niet te krijgen in de gewone supermarkt, tenzij in enkele bizarre dieetwinkels. Neen: we vinden er sojadrankjes, sojasaus, sojaolie, beschimmelde soja (tempeh), sojapuddingpoeder en miso, we voeren soja aan de kippen en de varkens. Maar we eten geen sojabonen. Zelfs de zogenaamde sojascheuten worden niet van soja gemaakt, maar van mungbonen! Soja is fantastisch voedzaam, maar de gewone mens wordt er ziek van. De boon bevat enzymen en rare suikers die ronduit giftig zijn en onze fysiologie verstoren. Daarenboven is dat gewas in ecologische middens fout, want overal buiten Europa wordt het naar hartenlust genetisch gemanipuleerd en voor geen enkele andere plant wordt zoveel tropisch regenwoud gekapt dan om sojabonen te kweken. Voor de veeteelt. Soja is de boon met het hoogste gehalte aan eiwitten en – belangrijkst van al: het is spotgoedkoop. Vandaar de grote interesse bij de voedingsindustrie. De sojaboon wordt al millennia gekweekt in China, het is een armoeplant uit het binnenland en omdat de boontjes zelf niet eetbaar zijn, heeft men een hele cultuur moeten baseren op de verwerkte, gealtereerde bijproducten ervan, die zo wel eetbaar worden. Zo is men van sojamelk tofoe gaan maken. De vraag die zich stelt, is waarom mensen zo ver gaan om nepmelk en nepkaas te maken van bonen? En dat al tweeduizend jaar lang? De Chinese mythologie heeft het over koning Liu An van Huainan, die iets meer dan tweeduizend jaar geleden per ongeluk tofoe zou hebben uitgevonden. De man was ook alchemist en experimenteerde in zijn labora-

torium. Op een dag sprenkelde hij per ongeluk wat gips in warme sojamelk en ra ra? De melk coaguleerde en vormde een afschepbare, eetbare wrongel. Mogelijk, maar waarom zou dat dan zo’n succes blijken? Het antwoord moeten we allicht zoeken in de jaloezie van de boer tegenover de herder. De twee behoren tot gescheiden werelden en in het binnenland van China raakten die culturen elkaar. Herders leefden van melk en kaas en boeren hadden daar geen toegang toe. Herders kijken neer op boeren en in het verleden hebben herders (de Mongolen) voor lange periodes de troon van het Chinese keizerrijk bezet. Aziaten kunnen geen melk verteren, sojabonen ook niet. Maar kaas en yoghurt wel! En als we nu eens de techniek van het ene op het andere zouden toepassen? Zo konden de boeren ook herdersproducten eten of tenminste toch iets dat er op lijkt? Of misschien waren het de Mongoolse heersers wel die terug verlangden naar hun herdersbestaan, maar voor hun voedsel nu aangewezen waren op een boerenwereld? Wie zal het zeggen? De eerste stap is het maken van sojamelk. Melk is per defi nitie een emulsie, een relatief stabiel mengsel van kleine druppeltjes vet in een waterige fase met eiwitten en suikers. Bij de koe komt die op natuurlijke wijze uit de tepel gespoten. Bonen moet men eerst in water weken en dan tot pap malen tussen molenstenen. Het resultaat lijkt op melk, maar heeft niet die rijke smaak (en is nog steeds giftig). Dan wordt de sojamelk verhit en er wordt gips (calciumfosfaat) toegevoegd die de proteïnen doen klonteren. De giftige stoffen blijven achter in de wei of worden later geneutraliseerd door de ‘kaas’ klaar te maken met ander voedsel, onder andere bouillon. Tofoe is trillend, smakeloos spul. Maar gelukkig kunnen de kaasmakers er evengoed mee weg als Franse melkboeren. Op die manier is er, om het toch naar iets te laten smaken, geëxperimenteerd met gisten en schimmels. Er is dus tofoe die op camembert lijkt ( silky tofu), of gegist als Brusselse kaas ( stinky tofu), er worden smaakjes door gemengd en kleurtjes aan gegeven, men perst tofoe hard of geeft er vormpjes aan. Het is in Chinese culinaire context fout om te denken dat tofoe iets vegetarisch is. Dat is niet de bedoeling, vaker dan niet wordt tofoe meegekookt met vlees of, zoals ik in het centrum van Brussel proefde,

“Soja is fantastisch voedzaam, maar de gewone mens wordt er ziek van. De boon bevat enzymen en rare suikers die ronduit giftig zijn en onze fysiologie verstoren” met zoutevis. Van tofoe kan men mooie witte blokjes snijden die men naar hartenlust kan frituren of bakken (ze gaan, in tegenstelling tot melkkazen, geen draden trekken). Men kan ze in stoofpotjes laten mee sudderen, waar ze dan een glibberige, zachte en neutrale achtergrond vormen voor sterk gekruide specialiteiten. Behandel de stukken wel voorzichtig, want ze vallen makkelijk uiteen. Voor meer smaak maken de Chinezen gretig gebruik van dat andere (gegiste) sojaproduct, de sojasaus! Smakelijk.

nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

Boven: Naar Magritte: ‘Le calcul mental’ (een Jets zicht?). Onder: ‘Abstraction’, ‘Le bilboquet complaisant’ en Magritte voor zijn ‘Le cercle vicieux’.

Expo > De verdwenen werken van Magritte

Ontroerend weerzien met Magritte JETTE – Kan het, als we het over René Magritte hebben, nog gaan over beelden, in plaats van over beurs- en verzekeringswaarden en andere bezoekersaantallen? Een opwindende expo in het huis van Magritte in Jette biedt daartoe alle kans.

ode 1920 tot 1940. Ze behandelen thema’s die slechts een keer voorkomen of ze zijn schakels in zijn oeuvre. Bij het grote L’escrimeuse uit 1926 of 1927 bijvoorbeeld wordt voor het eerst het thema uitgewerkt van de als eierschaal gebarsten of als papier gescheurde figuur.

Oog in oog staan met zevenentwintig werken van Magritte die door allerlei onheil niet meer bestonden. Het is van 1967 geleden dat mensen nog nieuwe Magrittes zagen, in Galerie Alexander Iolas in Parijs, enkele maanden voor zijn dood. Niet dat we het ooit meemaakten, maar iets van die sensatie van toen is hier te voelen. “Het begon met de Table-porte van Magritte,” zegt conservator André Garitte. Deze tafel met een deur als blad werd in 1936 voor het laatst gezien in de tuin van Galerie Charles Ratton in Parijs. Omdat ze niet zou misstaan in het Magrittehuis, werd ze in 2006 nagebouwd. “Waarom wagen we ons ook niet aan het in vlammen opgegane schilderij Le calcul mental? Door de vlekkeloze uitvoering kregen we er schik in om er nog een, en dan nog een, en ten slotte 27 vernietigde werken opnieuw uit te voeren.” Drie schilders en een beeldhouwer realiseerden samen 21 olieverfschilderijen op doek of paneel, drie gouaches en drie objecten (tafel, beeld en masker). Een tweede leven voor deze werken is voor Garitte des te belangrijker omdat de meeste werken dateren uit Magrittes zeer creatieve peri-

Niet Magritte genoeg In een huisfilmpje van Magritte is het schilderij Le temps des cerises uit 1951 nog te zien, hij overschilderde het later zelf. Dat gebeurde ook met het kamerscherm Baigneuses uit 1922. Dankzij de remake zien we terug drie naakte vrouwenfiguren tegen een kleurrijke, kubistische achtergrond. Er was minstens een zwartwitfoto nodig om het werk over te doen, een schets of beschrijving volstonden niet. De reconstructie vergde naast feilloze uitvoerders “die de hand van Magritte herkennen” ook een team van Magrittekenners: “We moesten niet alleen de kleuren reconstrueren, maar soms ook het formaat. Onze basis was de solide oeuvrecatalogus van David Sylvester, René Magritte: catalogue raisonné (1993), maar af en toe kwamen we volgens onze berekeningen uit op een verschil van wel 10 cm, wat een beeld een andere impact kan geven. Af en toe moest een deel of het ganse werk herdaan worden, niet omdat het niet goed geschilderd was, maar omdat het nog niet Magritte genoeg aanvoelde. Wanneer de schilder eindelijk het definitieve werk op de ezel omdraaide... magie.”

De uitvoerders blijven anoniem, en daarmee wil het René Magritte Museum in Jette benadrukken dat het om een niet-commercieel, wetenschappelijk en didactisch project gaat, klaar om door nieuwe generaties ontdekt te worden. De verdwenen Magrittes geven body aan de nieuwe catalogus Herontdekking van het surrealisme. Verzameling van het René Magritte Museum.

Blitz Maar liefst negentien werken van Magritte werden vernield tijdens de Blitz op Londen in de herfst van 1940. Het depot van de London Gallery van E.L.T. Mesens en Roland Penrose, met een honderdtal schilderijen van onder andere ook Ernst, Delvaux, Ray en Marcoussis, brandde toen volledig uit. Bij de galeriehouders Alexander Iolas en Brooks Jackson brandde het ook meer dan eens. Magritte was niet opgetogen toen bij Iolas Le vieux canonnier uit 1947 in de vlammen opging. Bij Jackson verdween in 1967 op die manier Abstraction, het meest abstracte werk van Magritte, en in 1972 nog eens vijf werken in zijn appartement in New York. Ook het doek Le calcul mental uit 1931, in Amerikaans privébezit, ging in de jaren 1980 verloren tijdens een brand. In het Magrittehuis hebben ze een Jets gevoel bij dit schilderij. Het is geschilderd in de Essegemstraat, waar de familie Magritte na drie jaar Parijs in

1930 haar intrek nam en tot 1954 zou blijven wonen. Een foto van Jette uit die tijd toont dezelfde verspreiding van huizen en gelijkaardige daken en vensters. In 1939 werd het futuristische beeld gebruikt voor de kaft van het Useful Mathematics Workbook (Mary A. Potter, Boston). Vandaag is Magritte wellicht de meest gereproduceerde kunstenaar op covers, maar dit was de eerste keer. Verder verloor een Nederlands diplomaat het doek La géante op zee, en vatte Le retour à la nature vuur tijdens de bereiding van een stuk vlees, maar hier zorgde Magritte zelf voor een ‘kopie’ door een versie die er dichtbij stond. Het schilderij Le musée du roi - een klassieke Magritte met een silhouet van een figuur en zwevende ogen, neus en mond - werd in 1966 zelfs geschilderd met de bedoeling om vernietigd te worden. Na een chemisch reproductieproces zou van het originele werk niets meer overblijven behalve 250 identieke exemplaren, ‘kamagrafieën’. Het project bleef uiteindelijk in de fase van de levering, want Magrittes kunsthandelaars vreesden broodroof. Magritte was dit soort democratisering van de kunst nochtans erg genegen.

An Devroe

Tot 14 september 2014, René Magritte Museum, Essegemstraat 135, 1090 Jette, www.magrittemuseum.be, 02-428.26.26

BDW 1417 PAGINA 21 - DONDERDAG 13 MAART 2014

Artists in residence Gilbert Bécaud in Moskou

Natalja, Nathalie, Natasja, Nikita en Anya

Alexander Poesjkin is natuurlijk de Russische dichter des vaderlands, die tevens een criticus was van het autoritaire tsaristische regime. De auteur van Jevgeni Onegin kwam in 1837 om het leven in een duel dat hij aanging na vermeend overspel van zijn vrouw Natalja. Sommigen zagen in zijn dood ook het resultaat van een complot dat was opgezet door het Russische regime. Poesjkin leefde hoofdzakelijk in Sint-Petersburg, maar was Moskoviet van geboorte. Café Pouchkine was lang een onbestaand café in Moskou, dat werd uitgevonden door de Franse zanger Gilbert Bécaud en tekstschrijver Pierre Delanoë. De verteller in hun chanson Nathalie ging in het café warme chocolade drinken met de Russische Nathalie, zijn gids die hij ontmoette op het lege Rode Plein. Het wereldberoemde chanson dateert uit 1964, en werd talloze keren gecoverd. Maar de ultieme bekroning kwam in 1999 met de opening van

BRUSSEL – Dat de werkelijkheid soms straffer is dan fictie wisten we al. Maar soms doet de werkelijkheid ook een extra inspanning om de fictie bij te benen. Een voorbeeld dat we hier al eens aanhaalden was het balkon van Romeo en Julia in Verona, dat ooit alleen maar pure fictie was, maar vandaag werkelijkheid. Een ander voorbeeld is Cafe Pouchkine in Moskou.

een echt Café Pouchkine in Moskou. Bécaud mocht het chique café-restaurant met het barokke interieur mee inhuldigen, twee jaar voor zijn dood. Het bevindt zich niet op het Rode Plein, maar wel vlakbij het Poesjkinplein. Tijdens een staatsbezoek ging de Franse president Jacques Chirac er bij Vladimir Poetin op de koffie. Je kan het tekstschrijver Pierre Delanoë niet kwalijk nemen dat hij een mooie overwinning van de verbeelding zag in deze gebeurtenissen. Niet alleen in het feit dat het café nu echt bestaat, maar vooral in het feit dat betrekkingen tussen Oost en West na de val van het communisme genormaliseerd waren, en dat het voor elke Russische Nathalie mogelijk was geworden om op haar beurt Parijs te bezoeken, zoals de verteller in het chanson alleen kon hopen. Want Nathalie was natuurlijk in de eerste plaats een geval van Koude Oorlog-romantiek, met het lege Rode Plein als symbool van het grotendeels ontmenselijkte Oostblok, dat wordt aangesproken op zijn laatste restje onderdrukte (vrouwelijke) charme en gevoel.

Russische jongensnaam Twintig jaar na Natalie (die volgens Delanoë in een oerversie overigens Natasja heette), werd die vrouwelijke charme verpersoonlijkt door Nikita. Toen was het Elton John – naar het schijnt met George Michael als achtergrond-

Gilbert Bécaud, al filmend in Moskou (24 april 1965).

zangeres – die vergeefs probeerde de relaties met de communisten aan de overkant te ontdooien. In de videoclip bij het nummer zie je hoe het arme meisje geen andere keus heeft dan in de kou te blijven staan. In dit geval niet op het Rode Plein in Moskou maar aan de Berlijnse muur. Dat ‘Nikita’ eigenlijk een Russische jongensnaam was, maakte niet veel uit. Dat was in die tijd allemaal één pot natte sneeuw. Het meisje met de berenmuts in de clip was ook gewoon een Britse. Wikipedia weet wie precies: Anya Major had net voor de opname van de clip al opgedraafd in een reclamefilmpje waarmee Apple in 1984 de eerste Macintosh computer promootte. Het werd een baanbrekende spot die Apple als enige tegenspeler van Microsoft op de kaart zette. Het is een grappig toeval dat Anya Major in de spot geen machteloze marionet van een totalitair regime speelde, maar er juist tegen ten strijde trok. De spot refereerde aan George Orwells distopie 1984, en Anya zorgde als rebel van Apple als enige voor kleur en charme in een grijze metropolis, die de monotone wereld van ‘Big Brother’ Microsoft symboliseerde. Om één of andere reden moet ik na dit rijtje van kleurrijke vrouwen die voor enige hoop zorgen in het totalitaire staat- en stadsbeeld, aan Pussy Riot denken.

Michaël Bellon

ADVERTENTIE

20 > 30

Maart 2014 Overal in Wallonië en Brussel

Wandel door de Gouden Eeuw van Brussel

Bekijk verschillende gebouwen in de stad door de ogen van de schrijver van het boek ‘De eeuw van Brussel; Biografie van een wereldstad’ en kom te weten welke rol zij speelden tijdens de meest bruisende periode uit haar geschiedenis.

PRAKTISCH? Kies één van de twee rondleidingen: 22 of 29 maart 2014, van 10u tot 12u.

Zonder pesticiden,

het kan

Stuur uw keuze en uw naam naar win@bdw.be samen met het antwoord op de vraag: Met het verhaal van welke Franse dichter begint het boek ‘De eeuw van Brussel’?

02 775 75 75

(Tip: hij schreef onder andere 'Les Fleurs du Mal')

www.weekzonderpesticiden.be

Brussel Deze Week

visible.be - pictures: thinkstock

Win een exclusieve plaats voor een stadswandeling met auteur Eric Min en keer terug in de tijd naar de Gouden Eeuw van Brussel!

Randanimatie • Debatten • Demonstraties • Conferenties

Neem deel aan onze online wedstrijd

BDW 1417 PAGINA 22 - DONDERDAG 13 MAART 2014

David Giannoni: vechten voor poëzie

‘Wij zijn een weerstandsnest’ ETTERBEEK – “We zijn een weerstandsnest: als er ooit een dictatuur komt, kunnen we nog steeds in de kelder schuilen. Ondertussen blijft poëzie mijn leven.” David Giannoni is de sterke man – letterlijk en figuurlijk – achter maelström éditions. Kleine uitgever, die tevens het enige poëziefestival in Brussel organiseert. Clown en chef noemt hij zichzelf op zijn visitekaartje.

iannoni is een zoon van het zuiden die voor het noorden heeft gekozen. Zijn weg naar Brussel is langs Nice en Rome gelopen. Ik ontmoet hem op een druilerige en winderige winterdag. Ironie? “Voor mijn geboorte heeft mijn vader een tijd in Terhulpen als hoofdbutler gewerkt bij de Empains, een roemrucht Belgisch barongeslacht. Blijkbaar was hij erg goed in zijn job, de toenmalige Italiaanse ambassadeur heeft hem naar Washington meegetroond. Een avontuur dat niet goed is afgelopen. Vader heeft in Washington twee kogels in zijn lijf gekregen, toen hij enkele inbrekers een halt wilde toeroepen. De Italiaanse staat heeft hem, uit dankbaarheid, daarop de keuze gegeven tussen twee mogelijkheden: een gouden medaille en vervroegd pensioen; of een zilveren medaille en een betrekking aangepast aan zijn afgenomen fysieke mogelijkheden. Vader was er slechts 28, hij heeft voor het tweede gekozen.” “Zodoende is hij als bewaker terechtgekomen bij het Italiaans consulaat in Nice, het zuiden van Frankrijk. Mijn broer en ik zijn er geboren en opgegroeid. Toen ik 15 was, zijn we naar Italië verhuisd, naar Rome. Daar heb ik voor het eerst sneeuw gezien.” In Brussel is Giannoni terechtgekomen door zijn studies. “Psychologie boeide me en de universiteit van Louvain-la-Neuve had in die tijd een erg goede reputatie. Het leek een perfecte keuze. Om mijn wens te vervullen, heeft mijn vader hier een nieuwe baan gezocht en gevonden.”

Edgar Allan Poe In Brussel is ook het project maelström éditions geboren. “De eerste zaadjes waren al in Italië gestrooid, kort voor mijn vertrek. Daar hadden we samen met enkele kameraden een literair magazine opgericht. Genaamd Maelström, een naam die ons was ingefluisterd door de vader van een vriend, een bekende journalist. Het is een referentie aan het kortverhaal A Descent into the Maelström van Edgar Allan Poe. Een kortverhaal waarin drie broers worden meegesleept in een draaikolk en slechts een van hen de nachtmerrie overleeft. Vooral de manier waarop die ene broer het er levend afbrengt, sprak me aan. Ondanks al de tegenspoed blijft hij bij zinnen, behulpzaam, solidair. Terwijl zijn broers zich egoïstisch bekommeren om hun eigen overleven. En wanneer hij het hopeloze van zijn inspanningen inziet, geeft hij zich over aan die enorme natuurkracht: in de plaats van te trachten zich een weg terug naar boven te vechten, besluit hij zich zo traag mogelijk mee in de diepte te laten sleuren. In de gedachte dat er vroeg of laat een punt van rust moet komen. In mijn ogen is het een mooie metafoor voor het leven. Een mooie metafoor ook voor de manier waarop we nu werken.” De basis was een collectief. Nu is maelström een bescheiden uitgeverij, die zij-

sprongen maakt naar het visuele. “De dimensie van het collectief, die waart gelukkig nog steeds rond. Het blijft als een draaikolk, die mensen aantrekt en onvoorspelbaar wil blijven. Een punt van ontmoeting waar schrijvers, cineasten, schilders en musici hun ei kwijt kunnen. Tot zelfs buiten de grenzen van de kunst openen we onze deuren; voor filosofen, wetenschappers... Een internationale dimensie, en daar is het de zoon van de immigrant die spreekt. Fransen, Italianen, Spanjaarden, Belgen, Engelsen, Amerikanen...” “Eén keer per jaar komen we hier zowat met zijn allen samen, naast de deur in het cultureel centrum Espace Senghor, voor het maelström fiEstival. Er komt vooral poëzie aan bod, maar ook muziek, performance en literatuur krijgen een plaats. Vier, vijf dagen lang. Ons fiEstival mag zich met recht en reden het enige echte poëziefestival van Brussel noemen. Een jaarlijkse bijeenkomst van een veertigtal gekken, die enkele dagen hun passie beleven, met weerklank tot in het buitenland. Het is zelfs een van de belangrijkste festivals van Europa in zijn genre. Dat doet warm aan het hart.”

David tegen Goliath Er moet ook voor gevochten worden. Zijsprongen om de facturen te kunnen betalen is lang Giannoni’s realiteit geweest. “Daarbij hoorden zowel psychotherapeutische privé-consultaties, als werken met daklozen. Werken met daklozen, eerst als nachtopvoeder, later in gespreksgroepen. Gespreksgroepen die ik in samenwerking met de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie op poten heb gezet. ‘Les espaces de paroles pour personnes sans abris’. Die gespreksgroepen bestaan nog steeds, verbonden aan de vereniging La Strada. Bedoeling was om de werking met daklozen in Brussel te herstructureren. Herstructureren vanuit hun feedback. Een jaar lang heb ik me bezighouden met aftasten. Een moeizaam proces, zacht uitgedrukt: daklozen zijn door hun situatie erg op zichzelf gekeerd, zwijgzaam. De eerste vijf, zes maanden ben ik er zelfs niet in geslaagd om enig noemens-

DE BOOKLEG

waardig contact op te bouwen. Het is eigenlijk pas helemaal op het einde, toen het initiatief dreigde dood te bloeden, dat bijna alle betrokkenen die ik voordien vergeefs had aangesproken, schoorvoetend kwamen om hun verhaal te doen.” “Het resultaat? Door het initiatief zijn er instellingen in het leven geroepen om beter te beantwoorden aan de noden van de daklozen, zonder daarom hun problemen op te lossen. Problemen die vooral van economische aard zijn. Voorheen waren er geen dagcentra, nu zijn die er wel. Belangrijk in de winter, zeker, maar ook in de zomer: aangenaam is het allerminst de hele dag in de hitte te toeven, als je enkel op de straat bent aangewezen. Een tweede resultaat is, heel positief, dat er door initiatief min of meer een einde is gekomen aan de buitengewoon agressieve manier waarop daklozen door de veiligheidsdiensten van het Zuidstation werden aangepakt.” Nu, zes, zeven jaar later kan Giannoni zich bijna volledig wijden aan zijn poëzie, zijn werk voor maelström. Dat vertelt hij me in de boekhandel van maelström, annex galerie, gelegen aan het Jourdanplein. “Omdat ik over een bescheiden inkomen beschik als verantwoordelijke voor het befaamde Maison de la poésie in het Waalse Amay. En daarvoor prijs ik me gelukkig: een betaalde job vinden in onze sector is min of meer een mirakel. Ik kan het bolwerken, al moet ik daar eerlijk in zijn, dankzij het systeem van subsidiëring dat we in ons land kennen. Anders zou het onmogelijk zijn, zoals voor het gros van wie op cultureel vlak bezig is. Maar het blijft behelpen. Personeel volwaardig betalen kunnen we niet. Dat is de realiteit: heel weinig uitgevershuizen in Franstalig België zijn daartoe in staat. Maar ja, hoop doet leven.” “Onze naam en faam kunnen ze ons ondertussen echter niet afpakken, het is een hart onder de riem in onze overlevingsstrijd in een markt die vooral het jachtterrein is van de Gallimards en de Flammarions van deze wereld. David tegen Goliath. Mooi toch, dat we de roman Marylin Désossée van de actrice Isabelle Wéry, die in september van vorig jaar de Europese Litteratuurprijs heeft gekregen, in onze rekken hebben liggen.” Karel Van der Auwera www.maelstromreevolution.org De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

Een initiatief dat David Giannoni heeft uitgewerkt met zijn vriend-poëziebroer Antonio Bertoli, is de bookleg. Een handelsmerk van maelström. “Een equivalent van een libretto. Een boekje, heel zacht geprijsd – maximaal 3 euro – dat de mensen kunnen kopen aan het einde van een lezing of hier in de boekhandel, en makkelijk op zak kunnen steken. Een boekje waarmee we minder bekende of jonge dichters een podium kunnen geven. Het betreft vooral poëzie, maar ook een beetje theater, verhalen. We zijn er eind 2004 mee begonnen en hebben ondertussen al meer dan 100 van die booklegs uitgegeven. Het is tevens een hommage aan de Pocket Poets van City Lights: spotgoedkope pocketboeken met thuishaven in San Francisco. En er is een nevensectie: Bruxelles se conte. Boekjes over het reële Brussel, het imaginaire Brussel.”

BDW 1417 PAGINA 23 - DONDERDAG 13 MAART 2014

3 VRAGEN AAN MARIA VANDENBOSCH

SINT-JANS-MOLENBEEK – Tijdens de Nacht van de Geschiedenis op dinsdag 25 maart zal Maria Vandenbosch van Molenbecca haar wakkere zelve zijn, als ze in het Karreveldkasteel komt vertellen over de Molenbekenaren die de hel van ‘14-’18 wat verzachtten. Ze gaat immers zelden voor middernacht slapen: zo veel verhalen en foto’s te ordenen. Ze tonen de veelzijdigheid van Molenbeek, “en niet alleen de slechte kant zoals in de media primeert.” Waarom doet u dit? Vandenbosch: “Molenbeek doet niet bijster veel rond de herdenking van de Eerste Wereldoorlog. Gelukkig is er nu de samenwerking van het Davidsfonds Molenbeek, de Cultuurdienst en de heemkundige kring Molenbecca. Van deze oorlog bestaat er geen lawine van beelden, daarom zijn de ooggetuigenverslagen en dagboeken zo pakkend.” Lost u een paar namen van Molenbeekse helden? Vandenbosch: “Apotheker Georges Angelroth die op een Duits militair ziekenhuis afstapte om toch maar een vaccin te bemachtigen voor een zevenjarig patiëntje of waarnemend burgemeester Louis Mettewie, zijn schepencollege weigerde onder andere de bezetter de lijst van werklozen door te geven. Maar voor mij is de grootste held een heldin. Als vrijwilligster werkte Gabrielle Petit eerst bij de Molenbeekse afdeling van het Rode Kruis en daarna voor de weerstand in de organisatie Edith Cavell onder de schuilnaam ‘Legrand’. Ze is als drieëntwintigjarige geëxecuteerd in Schaarbeek, met opgeheven hoofd.” Hoe interesseer je inwoners voor het onderwerp? Vandenbosch: “Het is niet gemakkelijk om nieuwe inwoners voor de geschiedenis van Molenbeek te interesseren. Nochtans is vandaag morgen al het verleden. Tijdens de Nacht brengen we ook de Negende Symfonie,

verwijzend naar de Nobelprijs voor de vrede voor de Europese Unie, uitgevoerd door de Molenbeekse fluitist Marie Claude Buffenoir en gedichten zoals ‘In Vlaanderens Velden’ van John McCrae en ‘Observatiepost’ van Filip De Pillecyn, die in Molenbeek heeft gewoond.” An Devroe Uiteenzetting ‘Helden ‘14-’18 in Sint-Jans-Molenbeek’, Koningin Elisabethzaal, Karreveldkasteel, Jean de la Hoeselaan 3, 19u30, Davidsfonds Molenbeek: Freddy Travers, 0475-24.69.67, fj.travershoef@skynet.be

PASSA PORTA EN PATRICIA DE MARTELAERE. Boekhandel Passa Porta is een petitie begonnen voor een heruitgave van het werk van Patricia De Martelaere. Met de petitie wil Passa Porta de uitgeverswereld wakker schudden. Het werk van De Martelaere – essays, romans, poëzie en vertalingen – zit verspreid bij verschillende uitgeverijen en er is nauwelijks nog iets te krijgen. De Martelaere is vijf jaar geleden overleden. n SENIORENKOOR ZOEKT ZANGERS. Het Brussels seniorenkoor is op zoek naar zangers die wekelijks willen samenkomen om hun stem te oefenen. Het koor wordt geleid door Robert Ollevier, zelf een fan van Schubert, maar hij houdt heel veel van het traditionele lied in alle talen. Er is speciale aandacht voor het traditionele Nederlandstalige volkslied. Het polyfoon seniorenkoor komt iedere donderdagnamiddag samen in de lokalen van Caritas International aan de Liefdadigheidsstraat 43 A te Sint-Joost-ten-Node. Het dichtstbijzijnde metrostation is Kunst-Wet of Madou. Het seniorenkoor treedt op in rusthuizen en voor de goede zaak in het algemeen. Aanmelden kan bij Robert Ollevier op het nummer 0485-41.57.33 of per mail bij debuel. ollevier@yahoo.fr. n ZEEFDRUK EN FOTO’S MET MENSEN IN ARMOEDE. In de Begijnhofkerk laat Het Anker-Pigment de resultaten zien van een zeefdruk-fotoproject met mensen in armoede en mensen zonder papieren. Een zestal mensen heeft na het volgen van een workshop een jaar lang beelden van Brussel gemaakt, wat ze mooi vonden en wat ze eng vonden. Ze stellen er een veertigtal op groot formaat tentoon. Er worden ook kleren aangeboden die ze zelf gemaakt hebben. Isabelle Vanassche mikt ook op een modeshow met performance tussen 19u en 19u30. Het toonmoment vindt plaats op zaterdag 26 april tussen 18u en 21u, Begijnhofkerk, Begijnhofplein 1000 Brussel. DV

CULTUUR KORT

David Giannoni: “Toen ik 15 was, zijn we naar Italië verhuisd, naar Rome. Daar heb ik voor het eerst sneeuw gezien.”

Maria Vandenbosch: “Van deze oorlog bestaat er geen lawine van beelden.”

BDW 1417 PAGINA 24 - DONDERDAG 13 MAART 2014

American Football > Mohamed Amouh, exponent van sterke jeugdwerking Brussels Tigers

‘Ik mik hoger dan België’ show, maar hij laat zich wel gelden. “Sommigen spelers lijken zo uit Amerikaanse films te komen. Met de nodige gestes en attitude. Ik ben daar niet tegen want het geeft kleur aan de sport. Al mag het niet te ver gaan. Je gaat me niet uitbundig zien roepen na een touchdown.” “Tijdens de wedstrijd proberen tegenspelers je te bespelen. Ik heb al racistische opmerkingen moeten incasseren. Maar het is zaak tot het uiterste te gaan, niet af te geven. En als je dan scoort, ga je naar die speler toe en ga je hem lekker jennen. Ik breng mijn ploegmaats ook telkens op de hoogte als mijn tegenstanders te ver gaan, en aangezien zij mijn familie zijn, pakken zij die speler met plezier aan. Dat kan soms vrij stevig zijn.”

Canada of Mexico?

Mohamed Amouh: “Tijdens de wedstrijd zijn er regelmatig spanningen. Je tegenspelers proberen je onophoudelijk te bespelen.”

BDWSPORT

SCHAARBEEK – De Brussels Tigers zijn met twee opeenvolgende titels dé te kloppen ploeg in onze nationale American Footballcompetitie. Mohamed Amouh (20) doorliep al de jeugdreeksen en is een uithangbord van de uitstekende jeugdwerking. In tegenstelling tot andere spelers is de Brusselaar geen showman, maar een ket met passie en ambitie. Hij wil de deuren naar de top openbeuken. “Eigenlijk ben ik gewoon eens zonder enige kennis van American Football naar een training getrokken,” vertelt Amouh. “Na acht jaar voetballen wou ik eens wat andere sporten uitproberen. Eerst ging ik een kijkje nemen bij de Black Angels in Anderlecht omdat zij veel reclame maakten, maar het werd me snel duidelijk dat hun coach zich vooral concentreerde op zijn typeploeg. En er was geen flag football. Dat is uitstekend om de basis te leren van American Football.” Bij de Brussels Tigers was het een heel ander verhaal. Coach Michel was er een grote motivator en nam de Brusselaar meteen op in de familie. “American Football is volgens mij een van de weinige sporten waarbij de groep zo hecht is. Je hebt elkaar nodig om hogerop te geraken. Bij de Tigers warmen alle ploegen samen op, de echte training is uiteraard gescheiden. Maar dat zorgt voor een sterke groepsgeest waarbij de oudere spelers de jongeren helpen en bijstaan met raad en daad.” In die omgeving voelde Amouh zich meteen opperbest. Hij miste geen enkele training en dankzij coach Michel mocht hij snel aantreden in verschillende tornooien. Daar zag voorzitter Pascal Decoo hem aan het werk en kreeg de jonge Brusselaar de kans om de overgang te maken naar de junioren. “Ik wou altijd al de beste zijn in wat ik doe. In de beginjaren bekeek ik stapels video’s om bij te leren, ik ging naar de matchen van de eerste ploeg kijken.” “De basis van de sport had ik pas na één seizoen onder de knie. Wij zijn de ploeg met de meeste plays (mogelijke ploegopstellingen,

de Tigers hebben, is dat de junioren samen met de senioren trainen. Je hebt het geluk advies te krijgen van spelers die titels hebben gewonnen. De coach kan je snel opmerken en als je beter bent dan de senior, krijg je je kans. Heel wat jonge gasten krijgen hun kans bij de eerste ploeg.” “Mijn sterke punten zijn mijn loopsnelheid en het feit dat ik een goede vanger ben. Ik ben een running back: degene die de bal krijgt toegesmeten of de bal krijgt en zich een weg probeert te banen door de tegenstand. Ik moet afmaken wat de andere spelers hebben opgebouwd. Het is niet zo simpel als je denkt, je moet niet in elk gat kruipen dat je ziet. Je moet de situatie goed inschatten, welke tegenspelers waar staan, etc. Een actie duurt maar een paar seconden, maar er gaat veel denkwerk aan vooraf.” In de Belgische wereld van American Football spiegelen velen zich aan de Amerikanen. Amouh is eerder een rustige jongen zonder veel

Mohamed Amouh.

red.). Het zijn er wel driehonderd. Onze coach is zeer sterk op dat vlak. De steeds wijzigende wedstrijdsituaties maken van American Football een heel technische sport. Het is zoals een schaakspel. Het stereotiepe beeld van de speler met niet veel herseninhoud klopt dus ook niet. In de Verenigde Staten komen de beste spelers uit de betere universiteiten.”

Racistische opmerkingen Amouh is bij de Tigers stilaan uitgegroeid tot een voorbeeld: hij is een van de weinige spelers die al de jeugdreeksen heeft doorlopen en op die manier heeft hij meegewerkt aan het succes van de club. Hij maakte snel naam bij de flag football teams en helpt vandaag de trainers van de verschillende ploegen tijdens de trainingen. “Ik ben met de junioren drie keer vicekampioen geworden en met de eerste ploeg twee keer kampioen. Ik heb vrij snel met hen mogen meedoen. Het voordeel dat we bij

UITPAKKEN OP HET WK, MET MAROKKO Mohamed Amouh heeft gekozen voor de Marokkaanse nationale ploeg. De Belgische ploeg staat volgens hem nog maar in zijn kinderschoenen. “De Marokkaanse bond heeft me als eerste heeft gecontacteerd, toen er nog alleen maar over de Belgische ploeg werd gesproken. Het was dus een gemakkelijke keuze. Meestal komt de Marokkaanse ploeg samen in Frankrijk, dat is zowat de centrale plek voor de spelers die in alle uithoeken van de wereld spelen. Ons doel is volgend jaar op het wereldkampioenschap te staan. Daar kan je carrière echt van de grond komen.”

Amouh studeert momenteel Handelswetenschappen aan de Hogeschool-Universiteit Brussel. Daar wil hij zijn diploma halen en een basis leggen voor zijn professionele carrière, maar ook op sportief vlak is hij van plan te schitteren. Liefst buiten België. “Ik mik hoger dan het Belgische niveau, ja. Een vroegere ploegmaat is nu

“Ik moet afmaken wat de andere spelers hebben opgebouwd. Je moet niet in elk gat kruipen dat je ziet” prof in Duitsland, een van de beste Europese competities. Als hij dat kan, dan moet dat voor mij ook lukken. De Amerikaanse competitie is misschien iets te hoog gegrepen, maar toplanden als Canada en Mexico moeten een optie zijn.” Dit seizoen is de jonge Brusselaar nog actief in onze competitie. Een competitie die in twee verschillende conferenties is onderverdeeld: de Vlaamse en de Franstalige. De Brussels Tigers is de enige Brusselse club die aangesloten is bij de Franstalige liga, en dat blijkt geen voordeel te zijn. “De Vlaamse ploegen zijn begin februari met hun competitie begonnen, wij spelen onze eerste match pas op 16 maart. Omdat er verschillende ploegen aan Waalse kant mee gestopt zijn, spelen wij dit seizoen maar vijf competitiematchen, eventueel aangevuld met twee matchen als we de Belgian Bowl (de competitiefinale, red.) halen. Dat motiveert niet echt, nee. Maar we gaan toch voluit gaan voor onze derde opeenvolgende titel. Vorig seizoen werd ik trouwens uitgeroepen tot MVP (Most Valuable Player, red.) van de finale, een fantastisch moment.” Tim Schoonjans

BDW 1417 PAGINA 25 - DONDERDAG 13 MAART 2014

@3X3BasketballBE Would you like to be part of #thebasecup? Show your 1on1 skills in Palais 12? Check out #Road2Brussels & sign up! http://www.thebasecup.be/nl/r2b.html

De Beker van België basketbal wordt van 19 tot 21 april betwist in Paleis 12. Onder meer de halve ﬁnales en de ﬁnale bij de mannen en vrouwen staan dan op het programma. Naar aanleiding van The Base Cup worden in vier Belgische stations basketbalevents georganiseerd, onder meer met een-tegen-een-toernooien. De winnaars mogen in april hun talenten tonen in Paleis 12. Het event in Brussel-Zuid zit er al op, maar niet getreurd: Brugge, Luik en Antwerpen staan nog voor de deur. TS

Ket2Sport organiseert sportinitiaties

IJshockey spelen op het droge? BRUSSEL – Ket2Sport heeft na acht succesvolle edities zijn plaats verworven op de kalender van de Brusselse scholen. Op maandag 17 en dinsdag 18 maart wordt daar terug een aantrekkelijk gevolg aan gebreid. De succesformule blijft ongewijzigd: Bloso, de Vlaamse Gemeenschapscommissie en de Stichting Vlaamse Schoolsport organiseren in samenwerking met leerlingen van het derde jaar bachelor Event- en Projectmanagement van de Vrije Universiteit Brussel twee dagen lang allerhande sportinitiaties. De organisatoren en verschillende Brusselse sportclubs leveren de nodige trainers en begeleiders. De doelgroep: studenten uit het vijfde en zesde jaar lager onderwijs.

Avontuurparcours “Er staan terug meer dan twintig sporten op het programma,” vertelt medeorganisator Ax’l Bardiau van de VUB. “Elk jaar wordt het aanbod aangepast. Klassieke sporten als voetbal en judo komen uiteraard altijd terug. Elk jaar proberen we ook in te spelen op de sporttak in de kijker, en dat zijn dit jaar de wintersporten. Er zal onder meer geschaatst kunnen worden, en er komt een opblaasbare hockeyring. Daarin kunnen de leerlingen -

SPORT KORT

Bent u een vijftigplusser, hebt u uw sportschoenen al even niet meer gezien en wil u daar verandering in brengen? Dan is de lessenreeks 50+ LOOPT 30’ van de Vlaamse Gemeenschapscommissie u op het lijf geschreven. Vanaf maandag 17 maart wordt wekelijks op maandag, woensdag en vrijdag getraind om na veertien weken een halfuur te kunnen lopen. Deze vrijdag is er al een gratis testdag waar u uw basisconditie kunt testen. Meer informatie vindt u op www.vgc.be/sport. ■ Van rustig aan opbouwen zal zondag geen sprake zijn tijdens de BIKER’S TROPHY. De scouts van La Meute de la Fleur Rouge organiseren dit evenement traditiegetrouw in het Woluwepark, waar de deelnemers vijf uur lang om het hardst zullen trappen op het gesloten parcours. Rond de fietswedstrijd worden ook nog allerhande leuke activiteiten georganiseerd, de opbrengst gaat naar het goede doel. ■ Heel wat serieuzer zal het er op de velden van de Royal Racing Club de Bruxelles (Racinglaan 1 in Ukkel)

zoals volleerde ijshockeyspelers - de puck afvuren op een doel. Het is eigenlijk ijshockey op het droge.” “Met Ket2Adventure schotelen we de leerlingen ook een heus avontuurparcours voor, waar ze onder meer aan lasershooting kunnen doen. We proberen een zo groot mogelijke variatie sporten aan te bieden. Ons doel is die jongeren op een laagdrempelige manier aanzetten om regelmatig aan sport te doen. En wie weet sluiten ze zich dan aan bij een van de deelnemende clubs.”

Positieve reacties Ket2Sport bestaat eigenlijk uit vier halve dagen waarop volgens de organisatoren telkens een vijfhonderdtal jongeren afkomen. Deze geliefde sportdag heeft dan ook een mooie reputatie opgebouwd. “Momenteel hebben we geen concrete cijfers. Naar wat ik gehoord heb, zou daar binnen afzienbare tijd wel een studie over gedaan worden. Maar het is een feit dat we heel wat positieve reacties ontvangen. En als leerlingen Event- en Projectmanagement is dit een uitdaging waarvan we heel wat opsteken.”

Tim Schoonjans

Meer info op www.ket2sport.be

aan toe gaan. Daar spelen onze jongens van de U21 (vanaf 16u) en heren van de A-ploeg (vanaf 18u30) op dinsdag 18 maart elk om beurt een vriendschappelijke HOCKEYINTERLAND tegen Nederland. Deze wedstrijd is voor onze Red Lions de eerste match in hun voorbereiding op het wereldkampioenschap, dat in juni plaatsvindt in Den Haag. ■ Ook onze ZWARTE DUIVELS moeten de wei in. Zij spelen zaterdag om 15 uur tegen Rusland, op de kleine Heizel. Los van de eer van de overwinning doet deze wedstrijd er niet zo veel meer toe, aangezien onze nationale rugbyploeg ondertussen zeker is van de degradatie uit de tweede Europese divisie. ■ Verkiest u verfijning boven het bruter geweld? Dan is het vijfde INTERNATIONAAL DAMOCLES TORNOOI misschien iets voor u. Zaterdag verzamelen schermers van verschillende leeftijdscategorieën in het sportcomplex van Neerstalle (Zwartebeekstraat 23 in Ukkel) om er vanaf 9 uur de strijd aan te gaan met de floret en het zwaard. Meer info op www.ce-damocles.be. TS

ESTAFETTE > KEN LAMBEETS

Brusselaar triomfeert op Via Roma In het weekend dat het dichtst bij Sint-Jozef ligt, stemmen wielerliefhebbers traditiegetrouw op de spurtklassieker Milaan-San Remo af. Tweeënvijftig jaar geleden stond – u raadt het al – een Brusselaar op het hoogste schavot. Zijn naam: Emile Daems. Daems wordt geboren in 1938, in het Waalse Genval. In zijn jonge jaren speelt ‘Mieleke’ voetbal bij Etterbeek, maar uit nieuwsgierigheid maakt hij later de overstap naar het wielrennen. Voor zijn eerste koers heeft hij niet getraind; hij haalt dan ook het einde van de wedstrijd niet. Toch krijgt Daems de wielermicrobe te pakken. Hij traint steeds meer en niet veel later wint hij zijn eerste bloemen. Bij de liefhebbers rijdt Miel al vaak in het buitenland. In 1960 stapt hij over naar de onafhankelijken, een tussencategorie tussen de amateurs en de profs die vandaag niet meer bestaat. Als neoprof gaat Daems bij het Italiaanse Philco aan de slag. Aan het einde van het seizoen staat hij aan de start van de Ronde van Lombardije, die dan nog in Milaan start en eindigt. Een kopgroep van acht gaat naar de wielerbaan. Daems, nochtans geen spurter, is de snelste op de piste. Eensklaps is hij geen snotneus meer. Daems’ beste jaar is zonder twijfel 1962. In Parijs-Nice wint de Brusselaar een ochtendetappe, maar hij stapt af in SaintEtienne om nog acht dagen bij te trainen voor Milaan-San Remo. De onophoudelijke regenval beslist er helaas anders over, dus staat Daems met zware benen aan de start. Adorni en Carlezi zijn de troeven van Philco voor de Primavera, maar volgens sportdirecteur Fiorenzo Magni mag iedereen zijn kans gaan. Daems maakt deel uit van een omvangrijke kopgroep, waaruit Bailetti, Brugnami en Schroeders wegrijden op de Turchino. Op de Capo Berta, op dertig kilometer van de finish, zet de Brusselaar de achtervolging in. “Ik wist dat er op de top televisiebeelden werden opgenomen, door daar aan te vallen kwam ik tenminste in beeld.” Bailetti, de enige overlever van de vroege vlucht, wordt door Daems ingehaald op de Poggio, die dat jaar voor het eerst be-

klommen wordt. Daems neemt meteen 200 meter en houdt stand tot op de mythische Via Roma. Later dat jaar wordt Daems tweede in ParijsRoubaix, na eeuwige rivaal Rik Van Looy. Hij wint ook nog twee ritten in de Giro en drie in de Ronde van Frankrijk. In 1963 schrijft Daems dan toch de Helleklassieker op zijn naam. Tot veertig kilometer voor de meet wordt de koers op asfalt gereden, daarna volgen niets dan kasseien. De oorlog breekt los. Een kopgroep van acht blijft over. Op de piste duikt Daems op het juiste moment naar beneden en geeft hij eeuwig rivaal Rik Van Looy het nakijken. 1967, de Zesdaagse van Brussel. Daems breekt zijn heup en moet tien dagen in het ziekenhuis blijven. Hij wordt niet geopereerd, maar moet de hele dag met zijn been omhoog liggen. Nadien vindt Daems het juiste gevoel nooit meer terug. “Ik kon naar Solo, maar moest er één jaar gratis rijden. Het jaar nadien zou ik dubbel betaald worden. Maar in de Midi Libre hoorde ik van de mecaniciens dat de ploeg op het einde van het seizoen zou opgedoekt worden. Ik heb mijn wiel uit mijn fiets genomen en al mijn materiaal verkocht,” zegt hij later in 100 jaar Cureghem Sportif - de dwangarbeiders van de weg. Daems verlaat het peloton en baat vier jaar lang een snackbar uit, vervolgens zeven jaar een restaurant en tot slot vierentwintig jaar een viswinkel. Dat alles op de Charleroisesteenweg, waar Richard Virenque vorig jaar nog neergestreken is. Tegenwoordig rijdt Daems ook opnieuw met de fiets, een keer of drie per week. De ritjes eindigen steevast in café In de Linde, een gezellige staminee op de grens van Sint-JansMolenbeek, Sint-Agatha-Berchem en Dilbeek. Ik wou er afgelopen zondagnamiddag voor wat inspiratie naartoe, maar het was helaas gesloten. Gelukkig stond de zon hoog aan de hemel: ideaal voor een ommetje in de idyllische buurt. Che bella, la primavera! Ken Lambeets is BDW-eindredacteur en sport zowel actief als passief

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0474-67.03.84, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE François Bettens (a.i.). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).