BDW - editie 1410 by brusselnieuws.be (archief)

van den vos: beestig fc bergman palmt kaaitheater in En ook: Bonom, Sam Louwyck en Bruno Dumont.

23 01 14

DE LAATSTE BRUSSELSE DUIVENMELKERS LEES P.6

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

HIER RUSTEN... DE AUTO’S

Economie > Autohandel Kuregem moet verhuizen

Per boot naar Antwerpen BRUSSEL – De Haven van Brussel wil de tweedehandsautohandel van de Heyvaertwijk in Anderlecht naar de voorhaven verhuizen. Beter voor het milieu, beter voor de stad, klinkt het.

et grensgebied tussen Anderlecht en Sint-JansMolenbeek is sinds jaren berucht voor de handel in occasiewagens naar West- en Noord-Afrika. Door de drukte die er heerst en het ietwat louche karakter van de autoverkoop in de stad heeft de Anderlechtse wijk Kuregem geen goede naam. De Haven van Brussel heeft daarom een terrein in het noorden van het

Brussels Hoofdstedelijk Gewest aangekocht. Het is de bedoeling dat er in de Brusselse voorhaven een Roll on-Roll off-terminal van vijf hectare wordt gebouwd waar de autohandel een betere plaats vindt. Daarnaast zou er nog plaats zijn voor anderhalve hectare opslagplaats, met de mogelijkheid om in de hoogte te bouwen. De autohandel in de Heyvaertwijk is jaarlijks goed voor 100.000 verkoch-

te auto’s. Nu gebeurt de aan- en afvoer van de auto’s met vrachtwagens.

Nieuwe toekomst De verkochte auto’s worden naar de haven van Antwerpen gereden om van daar per boot naar Afrika te varen. Als dat in de toekomst per boot kan, betekent dat een niet te verwaarlozen modal shift, een meer milieuvriendelijke manier van vervoeren. De voorhaven heeft het voordeel dat ze dichter bij Antwerpen ligt en dat er grotere boten kunnen aanmeren dan het geval is aan de zuidkant van het gewest, waar de terminal oorspronkelijk zou komen. “Die andere manier van vervoer is

beter voor het milieu en beter voor de stad,” zegt Brussels Havenminister Brigitte Grouwels (CD&V). Anderlechts burgemeester Eric Tomas (PS) juicht de plannen toe. “De verhuis van de autohandel betekent een nieuwe toekomst voor Kuregem. Tezamen met het gewest willen we op de vrijgekomen plaats woningen en meer stedelijke bedrijven bouwen.” De opening van de terminal is voorzien voor begin 2018. De terreinen die de haven heeft aangekocht waren eigendom van petrobedrijf Esso en moeten door de verkoper gesaneerd worden. Christophe Degreef

Het centrale grafmonument van het kerkhof van Sint-Joost met galerij is in verval en het ziet er niet naar uit dat daar snel verandering in zal komen. De gemeente gebruikt het monument nu ook om de afgedankte auto’s van haar wagenpark onder te brengen, net zoals een graafkraan met lekke band. Volgens burgemeester Emir Kir (PS) gaat het om een tijdelijke oplossing: “We moeten de wagens toch érgens kwijt?”, zegt zijn woordvoerder. Volgens Kir hinderen de wagens de bezoekers op geen enkele manier. SVG

ADVERTENTIE

Are you A selfmAde (wo)mAn?

Ga dan snel naar pagina 7

N° 1410 VAN 23 TOT 30 JANUARI 2014 ¦ WEEK 4: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

BDW 1410 PAGINA 2 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

OPMERKELIJK © BART DEWAELE

Uitgelicht > Professor André Decoster over de nieuwe financieringswet CHECKOUT VOOR TRAMS OP DE NOORD-ZUIDLIJN BRUSSEL – De MIVB gaat vanaf half februari de checkout uitrollen in de premetrostations van de Noord-Zuidverbinding. Daarna komt de Kleine Ring aan bod. De operatie zou eind juni afgerond moeten zijn. Daarmee zit er wat vertraging op de aanvankelijke plannen van de MIVB om reizigers voortaan ook te laten valideren bij het buitengaan van metro en premetro. Half november heeft de MIVB gedurende een maand de checkout getest aan premetrostation Albert. Bedoeling was om de checkout-poortjes, na de analyse van de gegevens, in januari geleidelijk aan in te voeren op de rest van het net, maar een juridisch advies stak daar een stokje voor. Het advies gaat over het smsnummer waar gestrande reizigers heen moeten bellen als ze geen geldig vervoersbewijs op zak hebben. Ze krijgen dan via sms een noodticket. Dat kost 6 euro. “Het gaat om een 3000-nummer. Die nummers zijn echter bedoeld voor niet-commerciële activiteiten,” zegt woordvoerder An Van hamme van de MIVB, “Het wordt nu een 4000-nummer. Dat moest nog met de operatoren geregeld worden. Vandaar de vertraging.” Het nummer om uit het metrostation te raken wordt 4030. “We zullen dat ook ten gepaste tijde communiceren”, zegt Van hamme, die erop wijst dat zo’n noodoplossing in veel steden niet bestaat. De test in het Albert-station was ook erg leerzaam voor de MIVB. Zo is gebleken dat van de 118.000 validaties, 15.431 reizigers nog niet eerder hadden geprikt. Dat betekent dat ze de tram opgaan, zonder hun Mobib-kaart boven te halen. Het is geen toeval dat de MIVB Albert heeft uitgekozen. De tramlijnen die er langskomen rijden ook bovengronds en haltes hebben geen poortjes. Het sms-noodnummer is dan weer door 180 reizigers gebruikt. Wie geen geldig vervoersbewijs heeft, en geen gsm, kan nog altijd via de praatpaal contact opnemen met de dispatching. Een veiligheidsagent zal de reiziger dan ‘bevrijden’ maar niet alvorens hij of zij uitleg heeft gegeven over het ontbreken van zijn of haar vervoersbewijs. Steven Van Garsse

‘Jobkorting kan voor stadsvlucht zorgen’ BRUSSEL – Minister-president Rudi Vervoort (PS) gaf deze week uitleg bij de nieuwe gewestbevoegdheden vanaf 2015. Volgens oppositiepartij FDF stevent Brussel af op een financieel debacle. Professor André Decoster (KU Leuven): “Vooral de fiscale concurrentie is een risico.”

laanderen bracht in september vorig jaar een Groenboek uit waarin de gevolgen van de zesde staatshervorming omstandig worden opgesomd. Brussel heeft nu ook zijn ‘fiches’ klaar. Dat is geen dag te vroeg, want de staatshervorming wordt elke dag concreter. Over enkele weken zal al een eerste voorhoede federale ambtenaren naar de Brussels administratie verhuizen. Over een jaar moeten er nog eens honderden volgen. De toekomst zal uitwijzen of Brussel als jongste en kleinste gewest in staat zal zijn om een dergelijke transformatie, goed voor bijna 2 miljard aan nieuwe bevoegdhe-

den, tot een goed einde te brengen. Minstens even cruciaal is de vraag of Brussel de fiscale en financiële draagkracht heeft om de nieuwe dienstverlening aan de Brusselaars naar behoren in te vullen. Zowel bij meerderheids- als bij oppositiepartijen heerst hierover ongerustheid, zo bleek uit een debat in het Brussels Parlement afgelopen maandag. Wij vroegen professor André Decoster (KU Leuven), gespecialiseerd in fiscaal beleid, of Brussel nu wel of geen baat heeft bij de nieuwe bijzondere financieringswet. Zijn eerste berekeningen waren bijzonder positief voor Brussel, “maar afgelopen zomer is beslist dat de gewesten

“De armoede die ik in de cijfers lees, zie ik niet in mijn gemeente”

substantieel mee zullen bijdragen aan de sanering van de Belgische overheidsfinanciën en de vergrijzing van de bevolking,” zegt Decoster. “Sindsdien ziet het plaatje er minder rooskleurig uit.” Toch blijft de nieuwe financieringswet in grote lijnen een positief ver-

haal voor Brussel. “De dotaties zijn aanzienlijk,” zegt Decoster, “en er is de herfinanciering van Brussel. Daar staat dan weer tegenover dat de behoeftes groot zijn. Bijvoorbeeld op vlak van het openbaar vervoer.” Volgens professor Bea Cantillon (Universiteit Antwerpen) komt Brussel er bekaaid vanaf. De hoofdstad telt meer kinderen met een verhoogde kinderbijslag. Dat wordt maar gedeeltelijk gecompenseerd met de middelen die overkomen. André Decoster: “Het is delicaat om één element uit de nieuwe financieringswet te lichten. Je moet de volledige som bekijken, en dan valt het voor Brussel wél evenwichtig uit.” Brussel kent sinds twee decennia een daling van de inkomsten uit de personenbelasting. Houdt u

DE WEEK IN BEELD DOOR BART DEWAELE

Zondagmiddag half een, 12 graden Celsius: hoog tijd voor een grote lenteschoonmaak, met veiligheidsgordel.

WEEKOVERZICHT

BDW 1410 PAGINA 3 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

WOENSDAG 15 JANUARI BRusselse radionomy wereldtop. De Brusselse start-up Radionomy, specialist in online radio, doet een dubbele overname en wordt wereldleider in zijn vakgebied. Dat schrijft De Tijd woensdag. Radionomy is vijf jaar geleden opgestart door ex-radiomaker Alexandre Saboundjian. Iedereen die wil, kan via Radionomy zijn eigen internetradio starten en doorsturen.

DONDERDAG 16 JANUARI FRANSEN IN DE AARSCHOTSTRAAT. Veertig procent van de mannen die gearresteerd worden in en rond de Brusselse Aarschotstraat aan het Noordstation, zijn Fransen. Dat zegt minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (CDH) in de Kamer. Milquet kreeg daar vragen over de inzet van Franse agenten in Brussel, uit vrees voor een toename van het sekstoerisme in ons land. METRO NOORD. De Brusselse regering heeft de drie opties voor ‘Metro Noord’, de uitbreiding van de metro richting Schaarbeek en Evere, verfijnd tot twee basistracés. Die worden nu verder onderzocht. Dit voorjaar wordt beslist over het tracé.

VRIJDAG 17 JANUARI

Het fiscaal draagvlak van Brussel is conjunctuurgevoelig, omdat een groot deel van de inkomsten afhangt van de fluctuerende vastgoedmarkt.

rekening met die negatieve tendens in uw berekeningen? Decoster: “Neen. We houden rekening met de economische groei van het gewest, maar voor de inkomsten uit de personenbelasting hebben we geen voorspellingen. Die daling is ook nog altijd niet verklaard. We kunnen wel naar verklaringen gissen: het aantal expats stijgt en het aantal kansarmen stijgt. Beiden vallen grotendeels uit de fiscaliteit.” “De vraag is of je de welvaart hieraan kan afmeten. Ik woon zelf in Schaarbeek en ik zie een deel informele economie, maar ook zelf-

“ “

standigen die met vennootschappen werken. Beiden zijn onzichtbaar in de personenbelastingen. De armoede die ik in de cijfers lees, zie ik niet in die mate in mijn gemeente.” “Daarnaast is het fiscaal draagvlak van Brussel ook heel conjunctuurgevoelig, omdat een groot deel van de inkomsten afhangt van de fluctuerende vastgoedmarkt.” Sommigen vrezen fiscale concurrentie. Economen hebben daar een woord voor: race to the bottom. Rijken trekken massaal naar het

fiscaal voordeligste gewest, en het armste gewest wordt nog armer. Decoster: “Dat is zeker een risico. Alles zal afhangen van hoe de gewesten de mogelijkheid invullen om een jobkorting te geven. Als de fiscale verschillen tussen de gewesten te groot worden, zal de belastingscompetitie stijgen. Verhuizen is snel gebeurd, hé? Het is de reden waarom ik me altijd verzet heb tegen een fiscale autonomie via de personenbelasting.”

Steven Van Garsse

Brussels VERENIGINGSLEVEN IN gevaar? Een aantal sociaalculturele verenigingen dreigt in Brussel te verdwijnen omdat ze geen subsidies meer krijgen voor hun Brusselse werking. De sector klaagt de subsidietoekenning zoals beslist door het VGC-college aan: enkel verenigingen die een kwaliteitsscore van 7 op 10 kregen van een onafhankelijke commissie, krijgen middelen. Daardoor zien enkele verenigingen, zoals Curieus, hun subsidies in Brussel fors dalen. Vrouwenorganisatie Femma krijgt dan weer heel wat meer.

ZONDAG 19 JANUARI KOSTBAAR KOPER. In 2013 waren er in Brussel-Halle-Vilvoorde 117 koperdiefstallen. Daarmee is het arrondissement koploper in België. Sinds 2012 daalt het aantal koperdiefstallen wel. En een grootschalige politieactie langs het spoorwegnet in de nacht van vrijdag op zaterdag en zaterdag op zondag kan geen koperdieven op heterdaad betrappen. DUUR NAVO-HOOFDKWARTIER. De bouw van het nieuwe hoofdkwartier van de Navo loopt gevaar door financiële problemen bij de aannemers. De kosten van het gebouw zouden uit de hand lopen, tot boven de 1 miljard euro. Dat bericht het Duitse weekblad Der Spiegel, dat zich beroept op interne Navo-documenten.

MAANDAG 20 JANUARI BRUSSELDEBAT. Minister-president Rudi Vervoort (PS) schept in het Brussels parlement klaarheid over de nieuwe gewestbevoegdheden vanaf 2015.

De MIVB en het Brussels Gewest moeten begrijpen dat zij verantwoordelijk zijn als er slachtoffers vallen.” Burgemeester van Ukkel Armand De Decker (MR) vecht de inrichting van de tramterminus aan de Churchilllaan aan bij de Raad van State (op Télé-Bruxelles).

Geen bazooka gebruiken om een vlieg te doden.” Staatssecretaris Bruno De Lille (Groen) gaat niet akkoord met de studie van Stratec die een stadstol van 12 euro per dag aanbeveelt in plaats van een tol van 3 euro (in La Libre).

ZAAK TAHIRAJ. In de zaak rond de dood van MIVB-controleur Tahiraj eist het Brussels parket vier jaar cel voor de man die Tahiraj de vuistslag toediende. De MIVB-supervisor overleed later in het ziekenhuis aan zijn verwondingen. De dader stelt maandag bij de start van zijn proces dat hij zich niet veel meer herinnert van het incident. ERDOGAN SPREEKT AANHANGERS TOE. Zo’n 3.000 pro-Erdogan manifestanten verzamelen ‘s avonds op het Stefaniaplein om steun te betuigen aan de Turkse premier Erdogan, die twee dagen in Brussel is voor gesprekken met de Europese Unie. Erdogan spreekt vanop een bus met open dak de massa toe. In eigen land kalft Erdogans populariteit af, mede door een groots corruptieschandaal. MIVB-VOORZITTER SCHERP VOOR GEMEENTEN. Alain Beeckmans, de voorzitter van de raad van bestuur van de MIVB, roept de Brusselse gemeenten op om constructief samen te werken bij openbaarvervoersprojecten. Zo geeft hij de gemeente Elsene een veeg uit de pan voor haar houding in de dossiers van de Generaal Jacqueslaan en de vertramming van bus 71.

DINSDAG 21 JANUARI

HET WOORD

Street food night

Een flinke hoeveelheid pinten en dan naar het frietkot voor een pak friet, een vettige curryworst en Amerikaanse saus. Een doorsnee uitgaansnacht, maar niets is eeuwig. Twintig jaar geleden was het ook ondenkbaar dat roken op café verboden zou worden. Het is dan ook niet langer ondenkbaar dat we over tien jaar na een nachtje stappen een paar rauwe wortelen en een paar roosjes rauwe bloemkool (zonder cocktailsaus uiteraard) gaan verorberen. Recyclart wil dat u ook ‘s nachts

gezond eet en haalde de mosterd in Buenos Aires, Hong Kong en Kuala Lumpur. Recyclart verwacht op 24 mei (tussen 10 uur ‘s avonds en 5 uur ‘s ochtends) een massa volk met als uitersten stadsboeren die dakgewassen komen slijten en seksuele omnivoren. Plaats van het gebeuren: de omgeving van treinstation Kapellekerk. Maar nu al vraagt Recyclart hulp via growfunding. Meer info op www.recyclart.be. Danny Vileyn

STADSTOL. Tegen 2018 wil het gewest het autoverkeer in Brussel met 20 procent doen dalen, maar om die doelstelling te bereiken is minstens een tolheffing van 12 euro per dag nodig. Dat concludeert het studiebureau Stratec, bij wie het Gewest een studie bestelde. Brussels staatssecretaris voor Mobiliteit Bruno De Lille (Groen), die eerder voorstander was van 3 euro per dag, vindt 12 euro te veel. Samengesteld door Kim Verthé

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1410 PAGINA 4 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Literatuur > Auteur Diego Marani over identiteit, de natiestaat en de zin en onzin van artificiële talen

‘We spreken allemaal een bastaardtaal’ BRUSSEL – Diego Marani schreef tien jaar geleden ‘Nieuwe Finse Grammatica’, een roman waarmee hij doorbrak in Italië. Vandaag is het een hit in het Verenigd Koninkrijk, en zopas werd het vertaald in het Nederlands. “Ik heb het Fins voor niets geleerd.”

arani (1959) is een Italiaan uit Ferrara, maar woont al dertig jaar in Brussel. Hij werkt bij de Europese Commissie, vroeger als tolk en vertaler nu bij de dienst die meertaligheid promoot. Maar hij is ook gevierd auteur. Hij brak door met Nieuwe Finse Grammatica (Van Gennep, 222 p.). Het vertelt de belevenissen van een soldaat tijdens de Tweede Wereldoorlog in Trieste die zijn geheugen verliest. Een Duitse dokter, de verteller van het verhaal, veronderstelt dat het om een Fin gaat, want hij heeft een Fins matrozenpak aan. Voortaan gaat de soldaat door het leven als Sampo Karjalainen, de naam die op zijn borstzakje genaaid staat. De dokter leert de man de Finse taal en raadt hem aan om in Finland verliefd te worden op een meisje om zo zijn taalgeheugen terug te krijgen. Het is een prachtig boek, met rijke ideeën over de betekenis van taal voor de mensheid. The Financial Times zette uw boek in de eindejaarslijstjes en The Guardian noemt u een geniaal schrijver. Enig idee vanwaar dat plotse succes in het Verenigd Koninkrijk? Marani: “Geen idee. In Italië heb ik een belangrijke prijs gekregen in 2000. En later is het boek in Frankrijk ook goed onthaald, maar een échte bestseller is het er niet geworden. En ook in het VK ben ik Dan Brown niet. Maar het klopt dat mijn boek er wel een bescheiden succes kent. Je vindt het in Londen in heel wat boekenwinkels.” Toen ik het boek las, dacht ik: u heeft ongetwijfeld als vertaler Fins moeten studeren… Marani: “Klopt. Toen Finland bij de EU kwam, zocht men vertalers uit het Fins. Het Fins is aartsmoeilijk. Het is een niet Indo-Europese taal, gewrongen in een grammatica die schatplichtig is aan de Indo-Europese talen. Ik heb er drie jaar over gedaan om de taal onder de knie te krijgen, maar enkele jaren later veranderde het taalregime binnen

de EU en waren er plots geen Italiaanse vertalers meer nodig die Fins kennen. Dus heb ik de taal eigenlijk voor niets geleerd.” Er is wel een boek uit voortgekomen. De verteller zegt ergens: het Fins is in tegenstelling tot andere talen niet-lineair, maar circulair. De woorden draaien allemaal rond één centraal woord. Marani: “Dat is een dichterlijke vrijheid die ik me veroorloof. Maar het klopt dat de structuur totaal anders is. En dat uit zich in een andere benadering van de realiteit, een andere perceptie van de wereld. Het Fins is afkomstig uit Azië – de Finnen horen dat niet graag, maar het staat vast dat de taal uit het Oosten komt en dat het verwantschappen vertoont met Turkse talen (uit Centraal-Azië, svg). Wat ik probeer aan te tonen in mijn boek is dat de taal de perceptie op de realiteit kan veranderen en hoe belangrijk taal is voor de identiteit van een persoon. De centrale vraag die ik stel is: kan iemand een identiteit opbouwen los van de taal die men spreekt?” En het antwoord is? Marani: “Dat laat ik in het midden. Misschien kunnen we wel een antwoord vinden in de geschiedenis van Europa. Vandaag telt Europa steeds meer mensen die een gemengde identiteit hebben. Die verschillende talen spreken en die niet aan één cultuur of natie gebonden zijn. Dat is niet zo nieuw. Voor de creatie van de natiestaat waren taal en identiteit ook niet strikt met elkaar verbonden. Mensen spraken verschillende talen. In de Renaissance was het groepsgevoel niet gebaseerd op taal, maar op andere elementen als godsdienst bijvoorbeeld. Europa was veel kosmopolitischer. Taal viel niet samen met de landsgrens. Het is de natiestaat van de negentiende eeuw die taal en landsgrens heeft doen samenvallen.” De periode van de natiestaat lijkt een aflopend verhaal.

Vindt u dat verontrustend? Marani: “Neen, helemaal niet. Taal en identiteit behoren niet toe aan een regering, maar aan een persoon. Een taal leren is zich verrijken, is een nieuwe cultuur binnendringen. Als Europa wil bestaan, moet ze haar identiteit niet baseren op de diversiteit aan talen en culturen, maar op de gedeelde waarden.” Maar u zal niet beweren dat taal louter een communicatiemiddel is. Als iedereen Engels spreekt, dan is Europa al van één groot probleem verlost, vinden sommigen. Marani: “Dat is geen oplossing. Taal vervult verschillende functies in ons leven. Het is niet alleen een communicatiemiddel, maar het

“Taal en identiteit behoren niet toe aan een regering, maar aan de mens”

speelt ook een identitaire rol. Het geeft ons de kans om ons te verstoppen, om ons terug te plooien op onze eigen groep. Als ik met iemand uit Ferrara spreek, dan gebruik ik dat Italiaans dialect. Een taal dient dus niet alleen de communicatie maar het laat ons ook toe onszelf af te schermen van anderen.” “De geschiedenis toont ook aan dat het geen goed idee is om de bevolking een taal op te leggen. Kijk naar Joegoslavië. Daar werd het ServoKroatisch de verplichte voertaal. Wat is er gebeurd? De mensen zijn er terug naar hun eigen minderheidstalen gekeerd. Er zijn zelfs nieuwe talen uitgevonden, zoals het Bosnisch. Het is gevaarlijk om een taal op te leggen en zo een identiteit weg te vagen. Het gaat in tegen de natuur der dingen.” “Het recept voor Europa bestaat er niet in één taal te kiezen, maar juist

de meertaligheid aan te moedigen. Zo geef je de meeste kansen aan een goede communicatie tussen de Europese burgers. Waarmee ik niet wil zeggen dat het Engels geen belangrijke functie vervult in Europa. Maar het Engels alleen volstaat niet.” Brussel met haar tientallen talen is Europa in het klein, maar ook hier spreken sommigen alleen de eigen moedertaal. Marani: “Dat is een probleem. Eentaligheid leidt tot isolatie. Het is geen probleem als een Turk of Albanees zijn taal blijft spreken. Het is een manier om de communicatie tussen generaties te verzekeren. Maar wie zich in zijn taal opsluit, zonder de stad of maatschappij waarin men leeft te kennen, sluit zichzelf uit, zweeft ergens in het rond.” “Ook daar bestaat het recept erin om de talen van de stad te leren waarin men woont. Het zou een burgerplicht moeten zijn, zoals gaan stemmen. De nieuwkomer moet daarin geholpen worden, maar er moet bij hem ook een bereidheid zijn om de landstalen te leren.” Begrijpt u als buitenlander de taaldisputen in België en rond Brussel? Marani: “Natuurlijk. Ik heb zelf ook Nederlands geleerd. Ik begrijp de gevoeligheden langs beide kanten. België heeft de vergissing gemaakt om taalgrenzen te trekken, en niet de tweetaligheid in het hele land aan te moedigen. Een grens verdeelt de mensen.” Maar is echte tweetaligheid wel mogelijk? Marani: “Het is zelfs mogelijk om drie talen te spreken. Mijn kinderen zijn tweetalig Frans-Italiaans. Er is altijd een taal die de bovenhand haalt, maar je hebt als tweetalige een solide basis om je te verbeteren in beide talen. Wanneer mijn zoon naar Italië gaat, horen ze wel dat hij geen Italiaan is. Wanneer hij terugkomt heeft hij het accent van de stad waar hij geweest is.” U heeft zelf een taal bedacht: het Europanto. U schreef zelfs artikels in die taal. Maar meer dan een grap moeten we daar niet achter zoeken? Marani: “Het is een provocatie. Ik

BDW 1410 PAGINA 5 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Parlement > Crisis tast reisbudget aan

Parlementslid is gemiddeld 50 jaar © OLIVIER VIN / BELGA

heb het Europanto bedacht om aan te tonen dat we geen nood hebben aan een artificiële taal. Op een bepaald moment in de geschiedenis waren artificiële talen erg in trek. Het was een droom van de mensheid om een unieke taal te kunnen creëren. Maar zoiets kan nooit bestaan. Het is een fout van de mens om te verwachten dat de mensheid onveranderlijk is. Culturen en identiteiten zijn altijd in beweging.” “Met het Europanto heb ik ook willen aantonen dat men kan spelen met taal. Vandaag zijn we te veel de gevangene van onze eigen grammatica. Talen zijn altijd een mengeling geweest van andere talen. (Begint in het Europanto te spreken) Om Europante te spreken, tu basta to mix allos parolas to understand from differente languages et voilà que tu esse perfecte. In Europante esiste keine mistake…. Dat is het spel. We kunnen allemaal Europanto spreken.”

Françoise Dupuis, voorzitter van het Brussels Parlement. Ook het Brussels is een mengeling, van Nederlands dialect en Frans… Marani: “Precies. We moeten geen schrik hebben om woorden uit andere talen toe te laten. Onze talen zijn hoe dan ook een mengeling. We spreken allemaal een bastaardtaal.” Sommigen talen sterven ook uit. U schreef er een roman over. Marani: “Ja. L’ultimo dei Vostiach gaat over de laatste spreker van één taal. Maar eigenlijk geloof ik niet dat talen uitsterven. Je kan zeggen dat het Latijn een dode taal is, maar die taal leeft nog voort in tal van andere talen. Het Koptisch leeft dan weer voort in het Egyptisch Arabisch. Een taal transformeert, maar sterft niet. Er is nog nooit iemand naar de begrafenis geweest van een taal.”

Diego Marani: “Taal vervult verschillende functies in ons leven. Het is niet alleen een communicatiemiddel, maar het speelt ook een identitaire rol. Het geeft ons de kans om ons te verstoppen, om ons terug te plooien op onze eigen groep.”

U woont in Brussel. Het is geen makkelijke stad… Marani: “Ik hou van Brussel. Het is wél een makkelijk stad. Wie in Parijs of Londen woont, is verplicht om zich aan een model te conformeren, wil hij aanvaard worden. Je moet jezelf het Parijse accent aanmeten. Wie in die imitatie slaagt, wordt aanvaard. Maar je moet dan wel je eigen identiteit uitgommen.” “Omdat Brussel aan niemand toebehoort, heb je dat probleem hier niet. Er is geen model. Ik ben een Italiaan kunnen blijven, zonder enig probleem, weliswaar met contacten met de Belgen en andere Europeanen. Daarnaast is er het internationaal milieu. Dat is uniek in Europa. Ik ontmoet op mijn werk mensen uit alle lidstaten. Dat vind je nergens. Wanneer ik in Italië ben, mis ik dat vreselijk. Het is het kosmopolitisme dat je terugvindt in mijn boeken.” “Brussel is tot slot een ongrijpbare stad. Ze is hoofdstad van België en van Europa, maar tegelijk hoofdstad van niets. Europa bestaat niet, is nog in wording en ook België is in volle evolutie. Wat niet af is, moet nog gemaakt worden. Wanneer iets af is, is er niets meer aan. Het onaffe, dat is de charme, van Brussel én van Europa.”

Steven Van Garsse

BRUSSEL – De gemiddelde leeftijd van de Brusselse parlementsleden is tussen 2009 en 2014 lichtjes gestegen van 47 naar 50 jaar, maar het oudste parlementslid is minder oud en het jongste minder jong.

moeten verbeteren, de vereenvoudiging voor het aanvragen van stedenbouwkundige vergunningen, het verminderen van het aantal sociale huisvestingsmaatschappijen en de reorganisatie van het schoonmaken van gewesten gemeentewegen.

In 2009 telde het oudste parlementslid 81 lentes, vandaag is dat tien jaar minder. De leeftijd van het jongste parlementslid is dan weer gestegen van 27 naar 31 jaar. Dat heeft de voorzitter van het Brussels Parlement Françoise Dupuis (PS) naar goede gewoonte bekendgemaakt op de laatste persconferentie van het Brussels Parlement. Maar er zijn nog andere verschuivingen: in 2009 telde het parlement 43 vrouwelijke leden (op 89), vandaag is dat verminderd tot 39. Een constante is het aantal juristen in het parlement: 31 procent heeft een rechtendiploma, 8 procent heeft een doctoraat, 9 procent heeft geen diploma hoger onderwijs. Een tweede constante is het grote gewicht van burgemeesters en schepenen op het parlement: twaalf van de negentien burgemeesters hebben een parlementair mandaat, en negentien schepenen. Daarenboven zijn er nog vier OCMW-voorzitters en 30 gemeenteraadsleden. Het voordeel is dat ze terreinkennis hebben, het nadeel dat gewestelijke problemen maar al te vaak met een plaatselijke bril bekeken worden. Dupuis trok de aandacht op de ordonnanties betreffende de intraBrusselse zaken die de mobiliteit

Reizen verminderd De parlementsleden zijn de voorbije legislatuur ook veel minder op reis geweest. Dupuis: “Niet alleen omdat we hard werken, maar ook wegens de crisis. We hebben ook veel minder parlementsleden uit het buitenland op bezoek gekregen.” Dupuis verheugt er zich wel op dat het achttiende-eeuwse postkoetsgebouw in de tuin van het gebouw van de Franse Gemeenschapscommissie eindelijk wordt gerestaureerd. Het is alleen nog wachten op de Koninklijke Commissie voor Monumenten en Landschappen. En last but not least was er dinsdagochtend ook nog een vergadering van al de parlementen die ons land rijk is. Daar werd overeengekomen om de uittredingsvergoeding van de parlementairen die niet meer verkozen zijn, te beperken tot maximaal 24 maanden (twee maand per jaar dienst). “Dat is minder dan vergelijkbare looncategorieën in de private sector,” aldus ondervoorzitter van het Brussels Parlement Walter Vandenbossche (CD&V). Parlementsleden die zonder werk vallen, kunnen ook niet gaan stempelen.

Danny Vileyn

ADVERTENTIE

JOURNALISTWEBREDACTEUR

ZOEKT EEN

INTERESSE? Lees meer op www.brusselnieuws.be/nl/jobs/

Je schrijft artikels voor brusselnieuws.be.

Je volgt het nieuws over de hoofdstad en zijn brede omgeving en gaat ook op zoek naar eigen verhalen.

Samen met de rest van het team sta je in voor de nieuwsbrief, het bewerken en publiceren van bijdragen van de mediapartners - artikels, video en audio - en het beheer van de site.

BDW 1410 PAGINA 6 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Heembekenaar Herwig Van den Block laat zijn duifjes maar een halfuurtje vliegen en roept ze dan terug binnen, om alle overlast te mijden.

Erfgoed > De laatste Brusselse duivenmelkers met hun (te) klein hok

‘Duivensport sterft hier over tien jaar uit’ BRUSSEL – Terwijl het land ongeveer 26.000 duivenliefhebbers telt, kun je hun aantal in het Brusselse gewest op enkele handen tellen. Het trieste lot is een gevolg van de ordonnantie die, onder Charles Picqué (PS), het duivenbezit de nek omdeed. “Voor elke vijf duivenmelkers die stoppen of sterven komt er amper een nieuwe bij,” weet Cedric Depeet (31), die de inkorvingszaal van twee van de drie laatste clubs bestiert. Ook zelf trekt hij binnenkort uit Brussel weg.

uisduiven. Een woord dat past bij een hobbyist, die altijd thuis moet blijven. “Een vrouw vraagt niet liever,” horen we enkele keren als we de laatste Brusselse duivenmelkers opzoeken. Herwig Van den Block uit de Ransbeekstraat (Neder-over-Heembeek), zelf Superstar van België in 2011 en fier op zijn duivin Van Den Abeele uit Bliksen en doffer Jo Claeskens waarmee hij kweekt, telt de laatste duivenliefhebbers op zijn vingers. “Wat verder dan ik, op Heembeek, heeft nog één iemand een hok, in Evere ook één, in Schaarbeek één, in Laken één – een Rus of Pool – en in Anderlecht bij club De Warande zijn er acht.”

Nooit op andermans hok Wie dacht dat de duivensport net als het vinkenzetten en krullenbollen erfgoedwaardig zou worden,

mag Brussel vergeten. Hoe valt de liefhebberij te overleven met dertig duiven, het officiële aantal dat per hok mag gehouden worden in het gewest? Terwijl in Vlaanderen een liefhebber snel honderd duiven heeft na broedtijd. Van den Block zucht: “Dertig. Dat zijn vijftien koppels. Van zodra je jongen hebt, moet je kiezen. Doe je de oude duiven dood, die soms uit goede kweek komen, de vliegduiven of de jonge? In de stad wordt ons geen ruimte gegund. Gelukkig is mijn volière en zolderhok (van zes bij twee meter) al sinds 1975 stedenbouwkundig goedgekeurd. Vandaag zou ik geen vierkante meter extra krijgen. Bovendien zijn de speelkringen (met een straal waarin gevlogen mag worden, red.) op 1 januari weer verkleind.” Of de vliegduiven last berokkenen? “Niet die van mij,” stelt Van den Block. “Ze hebben nog nooit op andermans

dak gezeten. Om tien uur laat ik ze een halfuur vliegen, dan roep ik ze binnen met eten. Trouwens, mocht ik ze laten slenteren, vermengen ze zich met vreemde duiven. Ik wil ze gezond houden.”

Een hele investering De regelgeving nekt de duivenhouderij in Brussel. Terwijl toch grote internationales als Barcelona ingekorfd worden in het Vanden Stockstadion van Anderlecht. Het scherpt het contrast tussen liefhebberij en professionalisme des te meer aan. Twee van de vijf nationale inrichters komen uit Anderlecht: CureghemCentre (kleine snelheid tot grote fond én Barcelona) en La Colombe Joyeuse (die enkel de vlucht Pau organiseert). De drie overige inrichters zijn De Belgische Verstandhouding, OVV en de Duivenliefhebbersbond (KBDB), die sinds drie jaar ook een

“Onze duiven komen al vijf jaar niet buiten, tenzij in de volière of voor een wedstrijd”

graantje van de inzet wil meepikken, weet Chris De Munter (79), bestuurslid van Cureghem-Centre. Ondanks de professionalisering van de duivensport is hij zich goed bewust van de vergrijzing van de echte liefhebbers. “Over tien jaar heb je er geen meer in Brussel. Waarom er geen jeugd meer begint? Het probleem is een hok verkrijgen. Voor meer dan dertig duiven is een aanvraag Bedrijfsklasse 2 nodig. Dat brengt dossierkosten mee, toelatingen voor milieu, controle op afvalstofverwerking, stockeerruimte, een stedenbouwkundige vergunning, een commodo en incommodo

met de buren. Brussel heeft de hobby de nek omgedraaid met haar ordonnantie. Komt daarbij dat duiven houden geduld vraagt, en dat een boer ook zijn beste melkkoe niet verkoopt – dus hoe geraak je aan kweekduiven? Het kost heel veel geld en vooral (leer)tijd. Begin dan maar met je duiven in hun hemd te laten vliegen (zonder weddenschap erop, jmb.).” Van den Block, wiens duiven hun eten terugverdienen (dus zeer veel winnen) had het al gesteld: “Een hok, voedsel, ringetjes, het inkorven, het is een hele investering, want er sterven ook veel duiven. En ik eet er ook veel op (lacht).” En hij beaamt de West-Vlaamse uitdrukking: ‘Wuven en duven doen ’t geld stuven.’ Bij de laatste drie Brusselse duivenmaatschappijen, niet toevallig uit Anderlecht met zijn Duivenmelkersstraat in Het Rad, slaat de vergrijzing zienderogen toe. Le jeune faucon (Waxweilerstraat), De Warande en Cureghem-Centre 22408 (beide met inkorflokaal in De Warande bij ‘Marieke’) vertrouwen op een nieuwe generatie duivenliefhebbers, die doorgaans thuis met de duivenliefhebberij opgroeiden. Maar bij De Warande zijn er amper vier jonge dertigers, waaronder Cedric Depeet. Hij woont als kleinzoon bij Marieke Vekens-Van der Voorde (80), die overal bekend staat als ‘de moeder van alle fonds’.

Hok van tien meter In de wei achter haar café De Volle Pint (1950-1986) had ze een zaaltje gebouwd, de Eternit- en betonplaten houden nog stand. En de schragen en stoelen koesteren de seventies. Toen het lokaal van De Warande (Lenniksebaan) werd afgebroken in 1977, verhuisde club De Warande naar haar. Twee derde van Brussel is er dus thuis. “Spelen doe ik niet, dat doet Cedric. Ik zie de duiven liever vliegen of geef ze te eten, zodat hij ’s ochtends geen licht in het hok moet maken,” zegt de goedlachse oma, die nog steeds gummi ringetjes verkoopt aan wie wil inkorven. Haar oude ‘constateurs’ liggen in een bak, als extra controlesysteem naast de computers die worden geïnstalleerd als er wedstrijden plaatsvinden. “Iedereen is vandaag vol van de verre vluchten, van Quiévrain wordt niet meer geklapt, al blijft dat even plezant,” zeggen Marie en kleinzoon. “Onze duiven komen al vijf jaar niet buiten, tenzij in de volière of voor een wedstrijd. Op die manier kan er niemand klacht indienen tegen overlast, want dat is het risico in Brussel,” geeft de gelukkige tandem mee. Maar met dertig duifjes kan een jonge duivenmelker als Cedric zijn hobby niet ter harte nemen. De man wil doorgroeien, kweken, ruimte hebben. “Ik heb net gebouwd in Kester, omdat in Neerpede niets meer betaalbaar is. En daar heb ik mijn bouwtoelating voor een hok van tien meter lang.” Marieke ziet haar kleinzoon en duiven met lede ogen vertrekken. Een oma die het slachtoffer werd van een ordonnantie? Jean-Marie Binst Kampioenviering in De Warande, Neerpedestraat 866, Anderlecht op zondag 08/02 vanaf 16u

BDW 1410 PAGINA 7 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

P-PRAAT Vorige week hebben we hier duidelijk gesteld dat de MR zinnes is met de PS een coalitie te vormen in het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, maar kijk, in Le Soir pakten ze vorig weekend uit met ‘la grande alliance MR-CD&V’. Wij hebben onze hersens gepijnigd om er logica in te vinden, maar we zien die niet. Zeker niet wanneer MR-voorzitter Charles Michel het volgende antwoordt op de vraag of symmetrische coalities in Brussel, Vlaanderen, Wallonië en België een goed idee zijn. “Ma préférence est qu’il ait des gouvernements symétriques, cela favorise les cohérences entre le fédéral et les entités fédérées, surtout au moment où il faut concretiser la réforme de l’Etat.” Dus: MR wil met PS regeren in Brussel, en ook federaal, pour la cohérence. En dat zegt Charles Michel openlijk waar Wouter Beke een beetje schaapachtig naast staat te lachen. Gelukkig zijn wij God de vader niet, want dan zouden we verantwoordelijkheid moeten opnemen voor Bekes daden. Ach, dat ze het bij Le Soir maar bekijken. En bij CD&V ook.

De nieuwbouw van de Lutgardisschool in Etterbeek, een ontwerp van bureau Jan Maenhout, wordt begin februari ingehuldigd.

Onderwijs > Lutgardis, Heilige Familie en Theodoortje

Nog meer nieuwe scholen in aantocht BRUSSEL – Her en der in Brussel verrijzen nieuwe Nederlandstalige scholen of worden scholen uitgebreid. Onder druk van het capaciteitstekort in het Nederlandstalig onderwijs doen heel wat schoolbesturen hun best om uit te breiden. Een nieuwe school beginnen of een bestaande school vergroten is echter geen evidentie in Brussel. Het vinden van een geschikte plek en het verkrijgen van de nodige vergunningen sleept soms lang aan. Toch zijn er op dit moment heel wat projecten in ontwikkeling. Eind 2013 werden uitbreidingsprojecten gelanceerd in Sint-Gillis (Sint-Gillisschool), Sint-Agatha-Berchem (Kasterlinden) en Molenbeek (Tijl Uylenspiegel). Afgelopen week mocht minister Guy Vanhengel (Open VLD), bevoegd voor onderwijs, de eerste steen leggen van de nieuwbouw van basisschool Heilige Familie in Schaarbeek. Hiermee

verdubbelt het aantal plaatsen in de school. Ook werd bekend dat Scholengroep Brussel in september al van start gaat met Het Theodoortje, de nieuwe basisschool op de campus van het UZ in Jette. De leerlingen worden in eerste instantie ondergebracht in containerklassen, maar verhuizen op termijn naar een nieuw gebouw. In Etterbeek werd onlangs de nieuwbouw afgerond van de Lutgardisschool. Over twee weken wordt het gebouw ingehuldigd. Het schoolbestuur, de vzw Sint-Goedele, sloot enige tijd geleden het verouderd wijkschooltje van Lutgardis in de Nothombstraat en liet van het hoofdgebouw in de Fivéstraat een veel grotere school maken, met telkens twee klasjes per leerjaar. De nieuwbouw verrees op de plek waar vroeger het weeshuis Sint-Jozef stond. Ook de crèche, die veel groter wordt, verhuist naar het nieuwe gebouw. HUB

Ho, wacht, de titel van het stuk in Le Soir was ons ontgaan. MR et CD&V veulent être l’axe du futur gouvernement. Dat staat er. Verdraaid nog aan toe, we hebben ons dus compleet vergist. De MR wil helemaal niet in zee gaan met de PS, maar wel met de CD&V, en dat in alle ernst. L’orange bleue heet dat in het Frans, en wij menen die naam in een niet zo ver verleden nog gehoord te hebben, omstreeks het jaar 2007 om precies te zijn, onder een zekere Yves Leterme. Dat waren nog eens tijden, toen MR de rechten van de Franstaligen in de Vlaamse Rand nog verzekerde en de CD&V nog de hond was waarmee de Vlaamsnationale staart kwispelde. Wel ja, misschien is die as MR-CD&V nog niet zo’n slecht idee. Une coalition à la Molenbeekoise, dan kunnen de groenen er nog bij ook en zit de PS tezamen met de N-VA in de oppositie. En wordt er binnen een jaar of zes misschien een Marxistische Vlaamse staat uitgeroepen. En wij maar denken dat het bloot gat in onze krant van vorige week, pagina zes, naast Walter Vandenbossche, om te lachen was.

CHIEN ÉCRASÉ PALEIZENPLEIN – Ons dunkt dat ze de Brussels skybar, u weet wel, dat ronddraaiende ding aan het Koninklijk Paleis, helemaal vergeten zijn weg te halen van het Paleizenplein en er enkele lezers van BDW – die er een drankje gingen nuttigen nadat hun commentator er onbewust reclame voor had gemaakt – zitten te vereenzamen. Jawel, ze hebben een prachtig zicht op Brussel, en met wat geluk is er ook nog wat drank overgebleven voor de echt eenzame uurtjes, maar het zal je maar overkomen... Wel, waarde lezer, bedenk dat wij van de krant ons net zo voelen in het moderne medialandschap: eenzaam in onze toren, die zelfs niet van ivoor is. Af en toe krijgen we een restje, maar over ‘t algemeen worden we vergeten en vereenzamen we. Laten we dan maar consequent zijn: wij bieden ons vrijwillig aan om de skybar te betrekken en er tot het einde der dagen een krant te schrijven. Kan er een hele be XXX be brusselscampagne aan ons worden opgehangen. be old fashioned be brussels. Of zoiets. Ach... TOEKOMSTMUZIEK – Nee, genoeg met dat neerslachtige gedoe. Wij bij Brussel Deze Week hebben nu echt besloten volop mee te gaan in de moderniteit. Zo hebben we bijvoorbeeld sinds kort Twitter, dat communicatiegedoe voor mediamensen, en maken we ons hoogst interessant met saillante tweets over hoe diepzinnig en goed we wel zijn. Daarnaast hebben we onze senior writer verplicht om zijn met werkmanszweet besprenkelde exemplaar van Das Kapital in de vuilnisbak te gooien en voortaan geen linkse praat meer te verkopen, hebben we collectief besloten om aandelen van onze vzw te versjacheren, moesten we vorige week verplicht op cursus met Johan Van Overtveldt en hebben we sinds kort een ombudsman die de Lezer – met hoofdletter – inspraak geeft in het productieproces. Ook uw commentator doet zijn duit in het zakje: delen van chien écrasé kunnen voortaan gereserveerd worden voor reclame, al dan niet verdoken. SKYBAR – Dus, beste lezer, de skybar staat er nog tot deze week. Naar ’t schijnt zeer de moeite. ADVERTENTIE

de ToeKomsT VAn Brussel De toekomst van Brussel is gegarandeerd, maar garandeert Brussel de toekomst van jongeren? Geef hun toﬀe plekken om te leren en te spelen. Geef hun de kans op jobs en betaalbare woningen. Zodat ze kunnen dromen hoe zij vorm zullen geven aan Brussel. Er komt geen herkansing als Brussel faalt om alle jongeren dat perspectief te geven.

l’avenir de Bruxelles L’avenir de Bruxelles est garanti, mais Bruxelles garantit-elle l’avenir de nos jeunes? Offrons-leur des lieux sympas pour apprendre, pour jouer. Offrons-leur des perspectives d’emploi et l’accès à des logements abordables. Afin qu’ils puissent rêver de la façon dont ils façonneront Bruxelles. Ne ratons pas cette occasion d’offrir cette perspective à tous nos jeunes.

self-made (wo)men fouAd AHIdAr Brussels parlementslid

www.spa-brussel.be

BDW 1410 PAGINA 8 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

wijkcontract ook twee andere grote projecten lopen die de gemeente aantrekkelijker maken: vooreerst is er de bouw van het nieuwe gemeentehuiscomplex, met maar liefst 200 appartementen die voornamelijk op een middenklasse mikken. Daarnaast renoveert Beliris, het federale fonds voor de verfraaiing van de hoofdstad, het Jourdanplein, zowat het uitgaanshart van de Europese wijk. Dat plein wordt autoluw en zal mogelijk de buurt rond de Europese instellingen verhogen. Goed voor Etterbeek, al is er een maar. Rik Jellema: “De burgers die in de Jacht-Graywijk wonen dreigen daardoor vergeten te worden, of zelfs nagenoeg verplicht te vertrekken. Vandaar dat we in het wijkcontract bijvoorbeeld de mogelijkheid voorzien om Community Land Trusts op te zetten, waarbij burgers wel gebouwen kunnen bezitten, maar geen gronden, wat het sociale weefsel moet versterken. Daarnaast werken we ook samen met het bekende wijkhuis Chambéry om inschakelingsprojecten op te zetten, bijvoorbeeld met jongeren, die kunnen leren hoe ze moeten isoleren, wat van pas kan komen in de wijk omdat er heel wat oude gebouwen zijn.” Nog een sociaal project: de renovatie van het Haphuis, aan het verborgen Happark, waar Jellema een participatie- annex wijkhuis van wil maken.

BDW REGIO

Deze Week in de Jacht > Het eerste Etterbeekse wijkcontract

Tussen Jourdan en gemeentehuis

Brug naar Elsene

De Sint-Antoonkerk, de grens van het wijkcontract. De buurt kende vroeger samenlevingsproblemen. Helpt het nieuwe wijkcontract?

ETTERBEEK – Voor het eerst in haar geschiedenis krijgt de gemeente Etterbeek een wijkcontract. Vanaf 2015 wordt een deel van de Jachtwijk onder handen genomen. Maar ook daarbuiten zijn er twee grote projecten: het nieuwe gemeentehuis en de heraanleg van het Jourdanplein. “We verwachten een grote gentrificatiegolf.”

l in 2010 probeerde Etterbeek een wijkcontract binnen te rijven, maar dat mislukte toen. “De meeste mensen verwachten ook niet dat een

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

gemeente als Etterbeek een wijkcontract nodig heeft,” zegt schepen Rik Jellema (Groen). Jellema is een jaar schepen van openbare werkzaamheden en voegde aan zijn visitekaartje ook de bevoegdheid ‘wijkcontracten’ toe. “Ik heb de plannen uit 2010 genomen en die grondig laten herwerken. Vroeger ging een wijkcontract eigenlijk vooral over inf rast r uc t uur werk zaam heden, zoals straten heraanleggen, maar de nieuwe generatie wijkcontracten heet ‘duurzaam’: tegenwoordig moeten er ook stevige sociale en ecologische projecten in zitten. Daar hebben we op ingespeeld.”

Eurocraten “Etterbeek wordt als een soort Oudergem bekeken, een rijkere Brusselse gemeente met weinig sociale problemen. Wel, dat klopt niet,”

zegt Jellema. Vooral het gedeelte van de Jachtwijk dat grenst aan het Sint-Antoonplein en aan buurgemeente Elsene scoort voor heel wat sociale factoren onder de gewestelijke gemiddelden: het gemiddelde

Etterbeek meer Molenbeek dan Oudergem,” zegt Jellema. “Een wijkcontract was dus op zijn plaats, en we hebben het ook verkocht gekregen aan de gewestelijke instanties.”

Community Land Trusts Dat het wijkcontract Jacht-Gray een sociaal deel heeft, heeft ook een bijkomende reden. Volgens Rik Jellema verwacht het gemeentebestuur dat andere delen van de gemeente (nog

“Etterbeek wordt als een soort Oudergem bekeken, een rijkere Brusselse gemeente met weinig sociale problemen. Wel, dat klopt niet” inkomen is er lager, er wonen veel alleenstaanden, de huizen zijn er in slechtere staat en bovendien is de buurt nogal dicht met weinig ademruimte. Eigenlijk is dat stuk

meer) zullen gentrificeren. Daar zijn meerdere oorzaken voor: Etterbeek huisvest een ﬂink aantal eurocraten, en dat zijn niet de armste inwoners. Maar de gemeente heeft buiten het

Er wordt in het wijkcontract ook de mogelijkheid voorzien om samen te werken met Elsene, een gemeente met een sterke traditie in wijkcontracten. Toevallig loopt er in het Elsense deel van de Graystraat het wijkcontract Maalbeek. Een kritische noot, wel: het gebied rond de Elsense Graystraat heeft al enkele wijkcontracten achter de rug, maar de buurt is nog altijd geen toonbeeld van gezelligheid en sociale samenhang. Er zijn samenlevingsproblemen en het is er vaak vuil. Etterbeek kan misschien voor wat meer dynamiek zorgen, door bijvoorbeeld aan te dringen op een grote opkuis van de Mouterijbrug, die op de grens tussen de twee gemeenten ligt, maar intens wordt gebruikt door tram 81. Maar evengoed kan een verslechtering van de Elsense Graywijk afstralen op de Etterbeekse plannen. Het Etterbeekse wijkcontract GrayJacht heeft als grenzen de Oudergemlaan, het Jachtkruispunt, het Sint-Antoonplein, de Mouterijbrug, de De Theuxstraat, de Graystraat, het Forte dei Marmiplein, het Jourdanplein en de Generaal Lemanstraat. 11 miljoen euro voorziet het Brussels Hoofdstedelijk Gewest voor de opfrissing van dit deel Etterbeek. Beliris voegt daar nog eens drie miljoen euro aan toe. De plannen van Jellema moeten wel nog doorgelicht worden door een studiebureau, dat via een openbare aanbesteding geselecteerd wordt en de Etterbeekse wensen test op haalbaarheid. In 2015 zou het contract van start moeten gaan, met een looptijd van vier jaar. Christophe Degreef

BDW 1410 PAGINA 9 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Erkenning voor artiest uit Atelier Mommen

Schaarbeek > Expo André Barthélemy

Sint-Jans-Molenbeek > Regenboog kritisch over ‘Samen naar school’

‘Maar vier ouders op bezoek’ Volgens het oudercomité van gemeenteschool Regenboog in Sint-Jans-Molenbeek zijn de positieve effecten van het project ‘Samen naar School’ minder zichtbaar nu het initiatief is overgenomen door het Onderwijscentrum Brussel (OCB). “We vrezen dat de sociale mix die hier beetje bij beetje ontstond, teloorgaat.”

André Barthélemy is 92 jaar oud, helder van geest en nog steeds als schilder actief. Fotograaf Philippe Debroe ontmoette hem in 2005 in het kunstenaarsdorp Atelier Mommen in Sint-Joost, werd met hem bevriend en maakte indringende zwart-witfoto’s van de man in zijn atelier. De dienst Nederlandstalige cultuur van de gemeente Schaarbeek wijdt er een retrospectieve aan waarbij de kleurrijke schilderijen van Barthélemy en de portretten van Debroe in dialoog gaan met elkaar. Barthélemy vestigde zich in 1948 in het Atelier Mommen. Hij is autodidact en stond na WO II onder invloed van de Duitse expressionist Reinhold Ewald. Barthélemy laat in zijn werk vaak blauw en rood contrasteren. Daar zit veel symboliek in, vindt kunsthistoricus Yves Jacmin. “De wreedheden van de vorige eeuw, de oorlog, het onrecht dat elke toekomst overhoop gooit zoals de ramp van Marcinelle, worden weergegeven door de rode kleuren, van vermiljoen tot karmijn, terwijl het blauw de hoop symboliseert.” De expo in het gemeentehuis is een unieke gelegenheid om met het werk van Barthélemy kennis te maken, een artiest die overigens nooit enige bekendheid heeft genoten. Steven Van Garsse

Het project Samen naar School in de Buurt werd in 2008 gelanceerd door de toenmalige Molenbeekse Onderwijsschepen Jef Van Damme (SP.A). Bedoeling was om Nederlandstalige ouders, via infoavonden en schoolbezoeken, aan te moedigen om hun kinderen gezamenlijk in te schrijven in de buurtschool. Op die manier zouden de Molenbeekse concentratiescholen ook meer gemengd worden. In de jaren nadien werd het project, met de steun van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, uitgebreid naar andere gemeenten. Sinds dit schooljaar is de organisatie volledig in handen van het Onderwijscentrum Brussel, onderdeel van de VGC. Het oudercomité van de Molenbeekse school Regenboog heeft het gevoel dat Samen naar School nu minder doeltreffend is. De school heeft 21 plaatsen in de onthaalklasjes. “Slechts vier ouders zijn op schoolbezoek gekomen. De vorige jaren kregen we via Samen naar School toch altijd twintig à dertig ouders over de vloer. Niet alle ouders schreven hun kindje uiteindelijk

André Barthélemy van 24/01 tot 15/02. Met foto’s van Philippe Debroe. Museumzaal gemeentehuis, Colignonplein www.1030.cultuur.be.

in, maar het waren er elk jaar toch enkele,” zegt Bart Neerscholten van het oudercomité. “Misschien zijn er toevallig minder Nederlandstaligen in de buurt. Het kan ook dat ze naar andere buurtscholen trekken. Maar we hebben toch het gevoel dat het project, nu het centraal georganiseerd wordt voor heel Brussel, een beetje aan het verwateren is. Vroeger was er iemand van de gemeente voltijds bezig met pr voor de scholen. Nu krijgen we minder ondersteuning.” Ook de Vierwindenschool, wat verderop in Molenbeek, telde minder schoolbezoeken. Volgens Neerscholten heeft een school als Regenboog het project echt nodig. “Wij hebben niet de bekendheid van een Mabo of Kleurdoos. Daarom zijn die schoolbezoeken zo belangrijk. Als ze ons niet kennen, zullen ze zeker niet inschrijven.” “Wij behandelen alle scholen gelijk en voeren geen promotie voor een welbepaalde school,” zegt directeur Piet Vervaecke van het OCB. “Sowieso zijn wij er niet voor de promotie, dat moeten de scholen zelf doen. Wij proberen de ouders correct te informeren tijdens het schoolkeuzeproces. We leggen uit wat het betekent te kiezen voor een school met een gedifferentieerde leerlingenpopulatie. Ook organiseren we infoavonden, een scholenmarkt en schoolbezoeken. Maar daar stopt onze rol. Ouders moeten dan zelf de stap zetten.” HUB

ADVERTENTIE

nschrijven in een Nederlandstalige school in Brussel?

p o g e w te is ju e d t d in v U l.be www.inschrijveninbrusse Secundair onderwijs

INSCHRIJVEN IN HET 1STE JAAR VAN HET BRUSSELS NEDERLANDSTALIG SECUNDAIR ONDERWIJS: Om in te schrijven in het Nederlandstalig secundair onderwijs in Brussel voor het schooljaar 2014-2015 gelden er verschillende regels per school:

1. Voor 19 scholen moet u aanmelden om te kunnen inschrijven in het 1ste leerjaar A: a. 6 - 31 januari 2014: u moet de persoonsgegevens en schoolkeuze van uw kind registreren via de website www.inschrijveninbrussel.be b. 4 - 21 februari 2014: als u tot een voorrangsgroep behoort (Nederlands/ GOK/niet-GOK), dan controleert de school de documenten die dit bewijzen c. 24 februari 2014 13u - 16u: u moet uw kind aanmelden via de website www.inschrijveninbrussel.be; de tijdsregistratie bepaalt de ordening van uw kind - OPGELET: U moet opnieuw inloggen op de website en het rijksregisternummer van uw kind invoeren. - Het tijdstip dat geregistreerd wordt voor de ordening is het moment waarop u het rijksregisternummer invoert. - Vervolgens wordt u nog gevraagd uw wachtwoord in te voeren en een beveiligingscode.

d. 10 maart - 4 april 2014: u moet uw kind inschrijven of een bewijs van niet gerealiseerde inschrijving halen e. vanaf 23 mei 2014: vrije inschrijvingen

2. In de andere secundaire scholen in Brussel kunt u uw kind rechtstreeks inschrijven voor het 1ste jaar secundair. Deze scholen organiseren inschrijvingen vanaf 10 maart tot en met 4 april met voorrang voor: a. leerlingen met thuistaal Nederlands (55%) b. GOK-leerlingen (25%) c. niet-GOK-leerlingen (75%) Deze scholen organiseren vrije inschrijvingen vanaf 23 mei 2014.

Informatie over inschrijven in de hogere jaren van het secundair onderwijs, of in het buitengewoon onderwijs: www.inschrijveninbrussel.be.

LOP Brussel SO

BDW 1410 PAGINA 10 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Ukkel > Nieuwe cultuurbeleidscoördinator

Neder-over-Heembeek > Een heilige, een koorleidster en een koppige burgemeester

Gezocht: Grootste Heembekenaar aller tijden Neder-over-Heembeek bekroonde in het verleden telkens al een Heembekenaar van het jaar. Nu is men op zoek naar de Grootste Heembekenaar aller tijden. Acht mannen en twee vrouwen, allemaal overleden, zijn in de running. Er is een heilige bij, een gedreven koorleidster, een missionaris en een onverzettelijke burgemeester. Ze werden de afgelopen maanden uitgebreid geportretteerd in Uil&Spiegel, het maandblad van de wijk. De winnaar wordt gekozen tijdens de nieuwjaarsreceptie van GC Heembeek-Mutsaerd, die op zondag 26 januari plaatsvindt. “De bedoeling is om achteraf bij Brussel-Stad te bepleiten dat er een nieuwe straat of steegje naar de winnaar vernoemd wordt,” zegt Rik Fobelets, de nieuwe centrumverantwoordelijke van HUB Heembeek-Mutsaard. Info: Nieuwjaarsreceptie GC Heembeek-Mutsaard, 26/1 om 14u15 in Zaal Familia, Frans Vekemansstraat 131, Neder-over-Heembeek

DE 10 GENOMINEERDEN Sint-Lendrik (7E eeuw): Heilige die volgens de overlevering de eerste Heembekenaren doopte. Eeuwenlang werd hij vereerd in de Sint-Lendrikskapel. Virginie Peeters (1886-1986): Werkte mee bij de zuigelingenraadpleging, was voorzitter van de KAV en als stichtend lid van de Kristelijke Beweging van Gepensioneerden. Op haar honderdste verjaardag werd zij dan ook uitbundig gevierd door de Heembekenaars. Michel Van Zeebroeck (1925-2000): Engageerde zich voor het lokale onderwijs, de kinderopvang, het sociaal-cultureel werk en het gildeleven. Jan Knops (1915-1992): Pionier van de Chirojeugd in Vlaanderen. Hij bekommerde zich ook om talrijke lokale sociaal-culturele projecten. Paula Luyten (1931-2001): Gedreven koorleidster die het plaatselijk zangkoor ‘Laetitia’ tot een kwalitatief hoog niveau wist op te tillen. Jozef De Rons (1910-1980): CVP-PSC-politicus en van 1938 tot 1976 actief in de gemeentelijke politiek van de stad Brussel. Hij was onder meer eerste schepen en schepen van financiën. Omwille van zijn invloed werd hij weleens ‘de Vlaamse burgemeester van Brussel’ genoemd. Karel Coosemans (1915-2008): Zeer ijverige missionaris in Afrika. Hij stichtte verscheidene parochies in Congo. Jan Verbesselt (1913-2000): Historicus en alom geprezen kenner van de Brabantse geschiedenis. Zijn 27-delig oeuvre over het parochiewezen in Brabant blijft een belangrijk referentiewerk voor historici, heemkundigen en volkskundigen. Filip Van der Elst (1831-1903): Geliefde burgemeester van Heembeek, die zich met hand en tand verzette tegen de inlijvingsplannen van Leopold II. De koning wilde zijn domein namelijk richting uitbreiden tot in Heembeek, wat uiteindelijk ook deels gelukt is. Louis Rutgeerts (1912-2009): Arts die zich 36 jaar lang inzette voor de raadpleging Moeder en Kinderzorg. ADVERTENTIE

Bruno goes to Brussels (USA)

VRIJDAG VANAF VENDREDI À PARTIR DE FRIDAY FROM

18:15 tvbrussel.be

tvbrussel

@tvbrussel

Samenwerken is de boodschap Met verenigde krachten Ukkelaars warm maken voor cultuur, dat is de gedachte die vorige vrijdag overheerste in Kunstenhuis de Dekenij, waar de Ukkelse cultuurdienst samen met het Candelaershuys en de bibliotheek het glas op het nieuwe jaar hieven. Ukkelaars ertoe aanzetten cultuur op te snuiven, is geen gemakkelijke opdracht. In Ukkel geldt het specifieke gegeven dat er een vrij welgestelde bevolking woont, maar dat er wel een grote verscheidenheid is aan wijken verdeeld over een grote oppervlakte. De Vlaamse vertegenwoordiging is er ook niet zo groot, wat het voor een Nederlandstalige vereniging als het Candelaershuys of de Nederlandstalige bibliotheek niet gemakkelijk maakt om een groot publiek aan te trekken. De grootschaligheid en diversiteit in de gemeente zetten de verschillende culturele partners in de gemeente er de afgelopen jaren al toe aan om samen te werken en te proberen met een open vizier en over de gemeenschapsgrenzen heen Ukkelaars warm te maken voor een

cultureel bezoek. Het Candelaershuys heeft met haar aperitieven op elke bezienswaardige plek in Ukkel zijn tenten opgezet. Ze werkte ook al samen met het Cultureel Centrum voor de organisatie van concerten waar alle Ukkelaars van konden genieten. Met de bibliotheek werkte het de afgelopen jaren ook al nauw samen, zoals onder andere met de Rockabillyreeksen met boekvoorstellingen over muziek. Dit jaar zal de samenwerking verder uitgebouwd worden. Hierbij is een belangrijke rol weggelegd voor Céline Jacquet, de nieuwe cultuurbeleidscoördinator van de gemeente. Zo zullen de verschillende culturele actoren op regelmatige basis samenkomen om te zien waar ze de krachten kunnen bundelen. Een ander doel is om cultuur dichter bij de Ukkelaar te brengen door letterijk naar buiten te treden. Initiatieven als de zomeranimatie in het Wolvendaelpark, Kunst ter plaatse of de Kunstenaarsroute moeten voor Ukkelaars een ontmoetingsplek worden waar je samen van cultuur kunt genieten. Bruno Schols

Brussel > Alcoholproblemen met drie nachtwinkels

Yvan Mayeur verbiedt toch geen alcohol na 22 uur Burgemeester Yvan Mayeur (PS) kan niet duidelijker zijn. Hij gaat op het grondgebied van de stad Brussel de verkoop van alcohol niet verbieden, niet na en niet voor tien uur ‘s avonds. Dat stond nochtans in de kop van een Franstalige krant. Mayeur citeerde de naam van de krant niet, maar merkte wel op dat er in het artikel zelf geen sprake was van het verbod, alleen in de kop. “Wie maakt de krantenkoppen?” vroeg hij zich tijdens de gemeenteraad luidop af. Mayeur gaf wel toe dat er problemen met alcohol zijn in drie nachtwinkels. Mayeur: “Jongeren die niet

de middelen hebben om naar nachttenten te gaan omdat de drank er te duur is, kopen bier in een nachtwinkel en drinken op straat. En dat zorgt inderdaad voor problemen. Maar problemen met drie nachtwinkels zijn geen reden om een algemeen verbod uit te vaardigen.” Toch is de discussie (en de krantenkop) niet helemaal van de pot gerukt. Mayeurs voorganger, Freddy Thielemans, heeft zich ooit laten ontvallen dat het zuipen op straat verboden moest worden. Wordt vervolgd. Danny Vileyn

Neder-over-Heembeek > N-VA dringt aan op spoed

Nieuwe bib in 2017 Johan Van den Driessche (N-VA) beklaagt zich over de veel te kleine lokalen waarin de Nederlandstalige bibliotheek van Neder-over-Heembeek nu al geruime tijd huist. De bibliotheek heeft baan moeten ruimen voor een Franstalig klasje. Van den Driessche: “Het aanbod is ondermaats, dat is vernederend voor de Nederlandstaligen. Zeker als je weet dat de nieuwbouw nog drie jaar op zich zal laten wachten.” Bovendien is het aanbod is beperkt, er zijn bij-

voorbeeld geen cd’s en dvd’s. Volgens schepen Faouzia Hariche (PS) kan de bibliotheek normaal gezien eind dit jaar terug naar haar stek in het oorspronkelijke paviljoen. Ondertussen kunnen de bibliotheekgebruikers wel alle boeken, cd’s en dvd’s aanvragen. Maar dat moet dan wel op maandag of woensdag gebeuren. De bibliotheek is maar elf uur per week open. De nieuwe bibliotheek zal vermoedelijk pas in juni DV 2017 de deuren openen.

Brussel > Schepen Lemesre (MR) klaagt over regering

Geen enkele transitparking Er zijn maar 1.860 ontradingsparkings voor 150.000 pendelaars die met de auto naar Brussel komen, zo klaagt Brussels schepen Marion Lemesre (MR). Ze noteren volgens haar dan ook een bezettingsgraad van meer dan honderd procent. Het staat voor Lemesre als een paal boven water dat de Brusselse regering de jongste tien jaar gefaald heeft, niettegenstaande het goedkeuren van een gewestelijk parkeerplan tijdens de vorige legislatuur. Lemesre: “Iris 2 voorziet 16.000 bijkomende

parkeerplaatsen waarvan er niet één tot op heden gerealiseerd is.” In afwachting van ‘betere’ tijden voert Lemesre onderhandelingen met het Tentoonstellingspark zodat autobestuurders er tegen 375 euro zouden kunnen gebruik maken van de parking. Lemesre hoopt wel dat goed beveiligde en goed aangeduide transitparkings er zo snel mogelijk zouden komen. In eerste instantie ten noorden van Brussel.

Danny Vileyn

Brussel > Containerklassen volstaan niet

Stadsscholen volgebouwd De Franse Gemeenschap trekt geld uit voor de tijdelijke of definitieve uitbreiding van bestaande scholen. Brussel-Stad kan hier geen gebruik van maken, zegt Onderwijsschepen Faouzia Hariche (PS). Alleen in de nok van de Zespenningenschool is nog plaats. Hariche vindt dat bestaande scholen met containerklassen uitbreiden niet volstaat: “Zeker niet als je daarvoor beslag moet

leggen op de speelplaats of de refter moet overbelasten. De stad Brussel bouwt wel twee nieuwe scholen, een Nederlandstalige in de Vijfhoek en een Franstalige in Neder-overHeembeek.” Voormalig ministerpresident Charles Picqué (PS) waarschuwt voor capaciteitsproblemen in het schooljaar 2014-2015, die nadien snel zouden afnemen. DV

BDW 1410 PAGINA 11 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Het Koningin Fabiolapaviljoen in het Astridpark wordt binnenkort opgeknapt.

Anderlecht > Totale kostenplaatje geschat op 100.000 euro

Nieuw leven voor Koningin Fabiolapaviljoen Geen recepties of andere feestjes meer in het Koningin Fabiolapaviljoen in het Astridpark. De kapotte ruiten zijn vervangen door houten planken. Maar daar komt binnenkort verandering in, belooft schepen Jean-Jacques Boelpaepe (MR). Hij maakte een bescheiden budget vrij om het paviljoen een nieuwe bestemming te geven. Het Koningin Fabiolapaviljoen bevond zich wel al langer in een slechte staat. Verwarming noch toilet of watervoorzieningen waren beschikbaar, maar verenigingen kregen het paviljoentje wel gratis ter beschikking om een feestje of receptie te organiseren. Maar ook dat is nu dus gedaan. Zeer tot ongenoegen van Groen-gemeenteraadslid Susanne Müller-Hübsch sloot het paviljoentje enkele jaren geleden de deuren. Het gemeenteraadlid organiseerde vorig jaar nog een actie om het paviljoen onder de aandacht te brengen en voelde bevoegd schepen Jean-Jacques Boelpaepe (MR) vorig jaar meerdere malen aan de tand. “Ik ben er altijd voorstander van geweest om het paviljoentje op te knappen, maar er is natuurlijk geld voor nodig en dat was in het vorige boekjaar niet ingeschreven,” zegt Boelpaepe daar nu over. Voor de begroting van dit jaar maakte de gemeente

wel geld vrij voor het paviljoen. Concreet komt er 50.000 euro vrij. “Niet genoeg om het paviljoen op te knappen, maar we kunnen er wel al een studie mee betalen en de eerste fase van de werken financieren. Als we dan meer duidelijkheid hebben over het uiteindelijke kostenplaatje, nu geschat op 100.000 euro, zullen we volgend jaar met een tweede geldschijf het project kunnen afwerken.

Renovatie Molièrezaal Anderlecht zal deze week de begroting voor dit jaar goedkeuren. Tijdens de voorstelling van de begroting aan de pers liet Schepen voor Begroting Fabrice Cumps weten voor 71,7 miljoen euro in nieuwe projecten te investeren. Ze wil op termijn 1.200 bijkomende plaatsen in het onderwijs creëren en een honderdtal in kinderdagverblijven. Verder belooft de meerderheid de renovatie van 4 kilometer voetpad. Blikvangers in de nieuwe begroting zijn de renovatie van de Molièrezaal en de bouw van een nieuwe feestzaal in Neerpede. Opvallend was ook de komst van een nieuwe politieantenne in het historisch centrum van de gemeente. Bedoeling is om er zowel politie als preventiediensten in onder te brengen en zo de veiligheid in en rond de Wayezstraat te verbeteren. Bruno Schols

Schaarbeek > Adelheid Byttebier (Groen) over de gendervriendelijke bibliotheek

‘Ook meisjes willen piraat zijn’ De gemeente Schaarbeek gaat een gendervriendelijk boekenbeleid voeren. Schepen van Gelijke kansen Adelheid Byttebier (Groen): “We willen in ons gemeentebeleid de traditionele rolpatronen van man en vrouw doorprikken, en dat op alle niveaus. Dat kan door in het Sportbeleid aandacht te hebben voor andere sporten dan voetbal, of door bij de dienst Wegenwerken, toch een mannenbastion, ook vrouwen een kans te geven.” Byttebier wil nu ook het aankoopbeleid van de Fransen Nederlandstalige bibliotheken een andere richting geven. Ze trekt een bescheiden 1.300 euro uit voor de aankoop van kinderboeken waarin het traditionele

rolpatroon doorbroken wordt. RoSA, het documentatiecentrum voor gelijke kansen en feminisme bezorgde Byttebier een lijst. In die boeken zijn meisjes bijvoorbeeld piraat (Kaat Piraat van Dirk Nielandt) of spelen jongens met poppen (Les poupées c’est pour les filles van Ludovic Flamant). Op 26 april geven die twee auteurs hierover een lezing in de bib. Aan de volwassenboeken raakt Byttebier niet. Boeken van Michel Houellebecq of Herman Brusselmans blijven in de collectie aanwezig. “Het is niet aan een politicus om hier in te grijpen. De bibliotheek geniet zelf de volledige vrijheid. En ik heb geen weet van pijnpunten op dat vlak,” zegt de schepen. Steven Van Garsse

BDW 1410 PAGINA 12 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

is bijvoorbeeld nog te vaak een argument om uit te sluiten dan om in te sluiten. De jongerengarantie richt zich op pas ingeschreven werkzoekenden. Wat met de langdurig werkzoekende jongeren? In Brussel dreigen duizenden jongeren op 1 januari 2015 hun werkloosheidsuitkering te verliezen. Wij zien nergens garanties op een job voor deze jongeren. Bovendien bestaan er in Brussel reeds vele beroepsopleidingen en inschakelingstrajecten, voor jonge werkzoekenden. Vormingen, opleidingen en stages mogen niet de beleidsnorm worden. We moeten vermijden dat jonge werkzoekenden hierin ‘geparkeerd’ worden zonder kansen op echte jobs.

Structurele maatregelen

Vorige week trokken vertegenwoordigers van achttien Brusselse jongeren- en middenveldorganisaties met een nieuwjaarsbrief naar het kabinet van de minister-president.

Samenleving > Brusselse verenigingen reiken oplossingen aan

Naar structurele oplossingen voor jeugdwerkloosheid BRUSSEL – De Brusselse regering engageert zich om via Actiris nieuw ingeschreven jonge werkzoekenden binnen de zes maanden aan een stage te helpen. Op het eerste zicht een goede maatregel, maar er is meer nodig, zeggen achttien Brusselse jongeren- en middenveldorganisaties. Ze lanceren daarom zelf enkele voorstellen om de jeugdwerkloosheid terug te dringen.

BDWOPINIE Vorige week dinsdag trokken we met vertegenwoordigers van 18 Brusselse jongeren- en middenveldsorganisaties met een nieuwjaarsbrief naar het kabinet van de minister-president. Doel: een sterk signaal geven rond Brusselse jongeren en werk aan de bevoegde politici evenals aan het publiek. Ons standpunt: de jongerenwerkloosheid in Brussel is veel te hoog. Eén op drie jongeren in het Gewest heeft geen job en in sommige wijken is dat één op twee. De recent getroffen maatregelen zijn niet voldoende en geven geen uitzicht op reële jobs. Het gaat hier over de toekomst van duizenden stadsgenoten. Bijna één op twee jongeren in Brussel verlaat jaarlijks de middelbare school zonder middelbaar diploma. Deze kortgeschoolde jongeren bevinden zich vervolgens op de Brus-

selse arbeidsmarkt. Voor meer dan 50 procent van de openstaande vacatures is tweetaligheid, minimaal een bachelor én ervaring vereist. Voor elke vacature voor een kortgeschoold profiel staan meer dan 100 kandidaten in de wachtrij. Laat dat even tot u doordringen.

Inschakelingstrajecten De Brusselse regering ontving voor het terugdringen van de jongerenwerkloosheid federale en Europese middelen. Deze maatregel kadert in een groter geheel van Europese maatregelen ter bestrijding van de stijgende jongerenwerkloosheid in de EU, de zogenaamde Youth Guarantee. De Brusselse regering engageert zich om via Actiris nieuw ingeschreven jonge werkzoekenden binnen de zes maanden aan een stage, opleiding en in het beste geval, een job te helpen. De filosofie achter deze maatregel: een eerste succesvolle

“In Brussel dreigen duizenden jongeren op 1 januari 2015 hun werkloosheidsuitkering te verliezen. Wij zien geen garanties op een job voor hen”

werkervaring is essentieel binnen een carrière, want deze heeft bewezen positieve effecten op het verdere professionele parcours van jonge mensen. Op het eerste zicht lijkt dit een goede maatregel. Maar als we deze van naderbij bekijken, met de realiteit van de Brusselse arbeidsmarkt op de achtergrond, rijzen er een aantal prangende vragen en bemerkingen. Je kan je afvragen, de daarnet geschetste mismatch indachtig, of een vorming of een paar maanden werkervaring (in de meeste gevallen een stage-ervaring) op het cv van een kortgeschoolde jongere zijn of haar kansen op de Brusselse arbeidsmarkt reëel vergroot. Werkgevers zijn geenszins gebonden aan het vast in dienst nemen van hun

stagiairs. Na een aantal maanden voltijds gewerkt te hebben aan een stagemaandloon van 900 euro – waarvan 200 euro betaald door de werkgever – bevindt de jongere zich, wel een ervaring rijker natuurlijk, terug op diezelfde arbeidsmarkt zonder garantie op een echte vaste betrekking. Het overaanbod aan kortgeschoolden maakt dat werkgevers keuze te over hebben, een situatie waar de jongeren uit kansarme wijken duidelijk aan het kortste eind trekken. Kennis van het Nederlands

Om opwaartse sociale mobiliteit te garanderen formuleren wij enkele voorstellen. Brussel en hinterland zijn tweetalig, de arbeidsmarkt is tweetalig, maar het Brussels onderwijs eentalig. Begin nú met tweetalig immersieonderwijs in alle derde kleuterklasjes in Brussel en je hebt een volledig tweetalige uitstroom in 2030. Ongelijkheid tussen leerlingen en dualiteit binnen het onderwijslandschap kan je stoppen door afschaffen van het onderscheid BSO-TSO-ASO. De twee gemeenschappen moeten bezinnen over een gemeenschappelijk curriculum tot 16 jaar voor alle Brusselse leerlingen teneinde het watervalsysteem te stoppen, technische vakken te revaloriseren en ondoordachte, te vroege en door socio-economische situatie gedetermineerde studiekeuze te stoppen. Eén op drie van de Brusselse jongeren komt uit een gezin waar niemand werkt. Wie helpt hen een roeping te ontdekken? Wij vragen een permanente voor iedereen toegankelijke beroepenbeurs in de vorm van een beroepenhuis waar beroepen, realiteit Brusselse arbeidsmarkt, groeisectoren en knelpuntberoepen worden diets gemaakt aan leerlingen. Wij willen de Brusselse jongerengarantie niet meteen afschieten. Maar we moeten ook bewust zijn van het feit dat zulke directe activeringsmaatregelen, valse perceptie kunnen creëren ten aanzien van jonge werkzoekenden die door moeilijke levensomstandigheden alsook discriminatie toch maar niet aan de bak geraken. We mogen ons ook niet laten afleiden van het feit dat het echte en eerlijke debat moet gaan over de sociale ongelijkheid en jobcreatie in het Brussels Gewest. Wie de ambitie heeft om de nieuwe ministerpresident van het Gewest te worden kan ons eigenlijk worst wezen. Waar we wel enorm benieuwd naar zijn, is welke structurele en vernieuwende maatregelen de verschillende politieke partijen op het vlak van onderwijs, tewerkstelling en jobcreatie voor jonge Brusselaars voorstellen.

D’Broej vzw, FCJMP, JES, Emergence XL, ACV jongeren, Jeunes CSC, Jeunes FGTB, ABVV jongeren, AMO Samarcande, AMO DYNAMO, Groep Intro Brussel, ACLVB, CGSLB, ACV Brussel – Halle – Vilvoorde, FIJ asbl, MJ Action Josaphat, Bouillon de Cultures asbl, Jongerenwerking Foyer, AMO L’Oranger

BDW 1410 PAGINA 13 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

BRIEVEN VAN LEZERS lezersbrieven@bdw.be Separatisme Bert Anciaux heeft het goed begrepen: de Brusselse Gemeenschap bevordert separatisme (BDW 1408, p.16). Nu het Vlinderakkoord erdoor gewalst werd, komt hij tot het besef dat de Franstaligen er een andere agenda op nahouden, dan de goedgelovige Vlaamse onderhandelaars.

Fietsen in Brussel Graag reageer ik op de lezersbrief ‘Fietsen in Brussel’ (BDW 1408, p.17). Alle (politieke) pogingen om comfortabel en veilig in Brussel te fietsen zijn tot op heden als nutteloos te beschouwen. Het tegendeel beweren, kan als overmoedigheid beschouwd worden. Het is eenvoudig om op papier te beweren dat fietsen in Brussel sterk is toegenomen, omdat er voordien omzeggens geen enkele fiets te zien was. Echte fietsers verkiezen zich echter

BDWOPINIE

Wat ten tijde van vader Anciaux met het Egmontpakt niet lukte, is nu in zekere mate werkelijkheid geworden. Het wordt geen Brussel tegen Vlaanderen en Wallonië. De Fédération Wallo-Brux is al een werkelijkheid. Gelukkig zijn vlinders geen al te lang leven beschoren. André De Schutter, Sint-Agatha-Berchem

Slechte eigenaars door Danny Vileyn

op een andere manier te verplaatsen. Zoniet is fietsen – en dan zeker als recreatief-sportieve activiteit – compleet onmogelijk, omdat het levensgevaarlijk is. En de Villofietsen zijn als een plakker op een etterende wonde. Voorstel: om dit actueel probleem permanent onder de aandacht te brengen, wekelijks in BDW een vaste rubriek reserveren voor informatie en commentaar over fietsen in Brussel – desgevallend met foto’s erbij. Sporadisch een lezersbrief over dit onderwerp publiceren is al evenzeer nutteloos. Jonas Wille, Oudergem

Tweetalige belastingsontvangers Drie vierde van de Brusselse belastingsontvangers zijn aangesteld in strijd met de dwingende taalwetgeving in bestuurszaken. Een arrest van 10 december 2012 van de zeventiende kamer van het Hof van Beroep te Brussel stelt dat bedragen die werden ingevorderd door een niet officieel tweetalige belastingsontvanger moeten worden teruggestort. Van de 34 Brusselse belastingsontvangers bentwoorden er 26 niet aan deze expliciete voorwaarde voor de uitoefening van hun ambt, met name het beschikken over een attest van kennis van de tweede taal uitgereikt door Selor. In antwoord op een parlementaire vraag maakt minister Koen Geens zich ervan af door nogal vrijblijvend zijn intentie van een ‘specifiek opleidingsproject’ naar voor te schuiven. Ondertussen blijkt er ruim een jaar na de uitspraak op het terrein nauwelijks wat of zelfs helemaal niets te zijn veranderd. Bovendien gaat het hier over de

spreekwoordelijke vijgen na Pasen. Immers reeds in een advies (27.154) van 15 februari 1996 stelde de VCT (Vaste Commissie van Taaltoezicht) dat “niemand kan worden aangesteld in de tijdelijke functie van belastingsontvanger te Brussel zonder geslaagd examen voor de tweede taal.” Schrijver dezes beschikt over een nominatieve lijst van de Brusselse belastingsontvangers met hun taaltoestand en zal deze gegevens eerstdaags op het internet zetten. Over enkele maanden zal ondergetekende een pamflet over deze aangelegenheid over heel Brussel verspreiden, met vermelding van de mogelijkheid en een expliciete aansporing tot terugvordering van alle belastingsgelden door het overgrote deel van de Brusselaars. J. Van Assche, Brussels Erevolksvertegenwoordiger, Anderlecht

PS-voorzitter Paul Magnette wil de huurinkomsten belasten. Nu betalen eigenaars alleen onroerende voorheffing op hun huizen en appartementen. En dat is maar een fractie van de verwachte opbrengst van de belasting op huurinkomsten. Magnette is de eerste voorzitter die het partijprogramma heel concreet maakt. En zoals verwacht kreeg hij zowat alle partijen over zich heen. Aan bakstenen raak je niet. Toch is de demarche van Magnette niet onzinnig. De PS, die geassocieerd wordt met de centrumrechtse regering waarvan Elio Di Rupo het boegbeeld is, wordt op haar linkerflank bedreigd. Dat zijn de vaststellingen. En er is ook de ethiek: het belasten van de reële huurinkomsten appelleert aan het rechtvaardigheidsgevoel. Maar de werkelijkheid is complexer. Eén: eigendom wordt – in tegenstelling tot wat vaak verteld wordt – al belast. Er zijn bij aankoop de registratierechten en bij erfenissen de successierechten. Iedere eigenaar betaalt jaarlijks ook onroerende voorheffing, ook als hij zijn enige woning zelf bewoont. Als de overheid de reële huurprijzen belast, gebiedt de logica ook de onroerende voorheffing voor de gezinswoning te schrappen, hij incasseert immers geen huurgelden. Maar een belasting moet niet alleen rechtvaardig zijn, ze moet ook doelmatig zijn. De vrees is terecht dat de eigenaars van huurwoningen hun prijzen gaan opslaan, want de opbrengst van huurwoningen ligt al laag: tussen de 3 en de 5 procent. In Brussel met zijn vele huurders en vele armen zou dat een ware ramp betekenen. Ofwel wordt wonen in Brussel voor veel mensen helemaal onbetaalbaar, ofwel zakt de vastgoedmarkt in. Het tweede is niet minder nefast dan het eerste. In het Brussels Gewest moet daarentegen gezocht worden naar incentives – het aftrekken van investeringen bijvoorbeeld – om private personen te laten investeren in deugdelijke, betaalbare huurwoningen. De overheid gaat er de eerstkomende decennia niet in slagen om voldoende sociale woningen te bouwen; ze heeft er gewoon het geld niet voor. Het is zeer onwaarschijnlijk dat de PS bondgenoten vindt om de reële huurinkomsten tijdens de volgende legislatuur te belasten. Dat de zaak daarmee definitief geklasseerd zou zijn, is echter zeer voorbarig. Zowat iedereen is het erover eens dat de lasten op arbeid naar beneneden moeten. Als we daarbovenop onze sociale bescherming willen behouden gaat het geld van ergens moeten komen. Dat is de belangrijkste vraag voor de komende verkiezingen. Magnette heeft als eerste de sprong gewaagd. Nu de andere partijen.

WAUTER MANNAERT

De vlag en haar strepen Graag reageer ik op de brief van mevrouw Daenens (BDW 1409, p.13). In augustus 2012 bracht ik mijn kleinzoon naar huis in Jette. Onderweg zag ik boven het Atomium nog net een streepje van het rode vak van de Belgische vlag wapperen. Grappig. Zo zie je maar dat men hier niet zoveel belang hecht aan een vlag, er is geen vlaggentraditie in België. Kijk maar naar de leeuwenvlaggen aan de Vlaamse ministeries, meestal zijn ze vuil. In ons volkslied staat “Ze zullen hem niet temmen, de fiere Vlaamse leeuw”. Maar mevrouw Daenens, troost u, op het gebouw van het Paleis voor Schone Kunsten hangen tegenwoordig negentien schone Belgische vlaggen! Michiel Plaizier, Laken

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

BDW 1410 PAGINA 14 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Molenbeek, in een ander licht.

Culturele hoofdstad 2014 > Molenbeek is ambitieus

Koorddansen over/naast kanaal SINT-JANS-MOLENBEEK – Postcode 1080 is de eerste Brusselse culturele hoofdstad van de Franse Gemeenschap. Een heel jaar lang laat de kanaalgemeente zich van haar beste kant zien. Een overzicht. Zeker, het is een prestigeproject, en toen ‘Molenbeek 2014’ vorig jaar in oktober werd voorgesteld verdrongen de Franstalige politici zich op het podium om toch maar de beste speech te geven. Immers, het was een project dat voormalig burgemeester Philippe Moureaux

(PS) wist binnen te rijven. Maar de schepen van Cultuur onder Moureaux was Françoise Schepmans (MR), de huidige burgemeester. En dan was er nog de Franstalige Cultuurminister Fadila Laanan (PS) die het laken toch wat meer naar links wilde trekken. Of Rachid Madrane,

ook van de PS, en bevoegd voor Cultuur in de Franse Gemeenschapscommissie. Maar goed, dat alles laat natuurlijk het belangrijkste ondersneeuwen: Molenbeek is de eerste Brusselse culturele hoofdstad van de Franse Gemeenschap. En waarschijnlijk ook de laatste, want wegens besparingen kan men het in de toekomst niet meer organiseren. Een bekroning, wel, want Sint-Jans-Molenbeek is een gemeente waar er de voorbije jaren al bijzonder veel in cultuur is geïnvesteerd. Er is het Huis van de Culturen en de Sociale Samenhang in het centrum, er is het integratiecentrum Foyer, het

Vlaamse gemeenschapscentrum De Vaartkapoen, en Molenbeek blijkt ook aantrekkelijk te zijn voor dansgroepen. Wim Vandekeybus en zijn gezelschap Ultima Vez vestigden zich enkele jaren geleden in Molenbeek. Interessant daarom om eens te kijken wat de hoofdrolspelers aan het publiek willen tonen in 2014.

Klank, licht, zang Molenbeek 2014 gaat van start op 25 januari. Buiten het cultureel centrum van het Karreveldkasteel vindt er dan een klank- en lichtspel

BDW 1410 PAGINA 15 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

plaats, in samenwerking met de Molenbeekse muziekacademie. Rapper Pitcho en zijn crew – Molenbeekse jongeren met muzikale ambities – brengen er ook de eerste publieke opvoering van het themanummer van het evenement. Dat nummer heet Molem Capitale. Integratiecentrum Foyer biedt alle aanwezigen vervolgens een drankje aan, want zij bestaan dit feestjaar 45 jaar. De toegang is gratis. Foyer heeft heel wat vingers in de Molenbeekse culturele pap. Zij organiseren verder in het jaar dan ook heel wat activiteiten. Op 31 januari bijvoorbeeld. Dan is er een anderhalf uur durende wandeling voorzien met koptelefoon. Al wandelend leert u bij over de Molenbeekse geschiedenis, de folklore, de gebouwen en de mensen die er vroeger en nu wonen. Noteer ook 26 april, wanneer er in de Sint-Jan-deDoperkerk – een van de markantste Molenbeekse gebouwen – gezongen wordt. In 2014 is de Letse hoofdstad Riga namelijk Europese culturele hoofdstad, en daarom worden er op die lentedag Letse muziekkoren uitgenodigd om in de kerk heilige muziek te zingen. Daaraan wordt daags nadien een exotischer tintje gegeven, wanneer er in de kerk een soefikoor uit Marokko zal zingen, tezamen met het Gentse koor Grain de la Voix. Het soefisme staat voor een verzameling mystieke takken van de islam. 26 April wordt trouwens een drukke dag, want er vindt dan ook MolenCanal plaats, een dag in het teken van de waterweg die Molenbeek van Brussel scheidt. Het kanaal werd aangelegd in 1832 en dankzij deze kunstmatige rivier kende Molenbeek in de negentiende eeuw een industriële opmars die het aangezicht van de gemeente zou blijven bepalen tot ver in de twintigste eeuw. Reden genoeg om daar even bij stil te staan, of te bewegen, want er zal op die dag een sportcompetitie voor jongeren georganiseerd worden in het nieuwe Pierronpark aan de Ninoofsepoort, optredens en ook een poging om het wereldrecord koorddansen te verbeteren met een koord die van Sainctelette tot aan de eerstvolgende brug wordt gespannen. En het Meininger Hotel bestaat in de lente een jaar, en zal dat op 26 april dan ook delen met het aanwezige publiek. Foyer brengt ten slotte de vijftigste verjaardag van de Marokkaanse en Turkse migratie in beeld met een boek. Het is de bedoeling dat er getuigenissen uit de eerste hand worden verzameld, een werk van lange adem, wel.

Het Karreveldkasteel, waar het allemaal begint.

Suiker en regenmantels Het Huis van Culturen en Sociale samenhang in de Mommaertsstraat 4 is een andere vaste waarde in Molenbeek. Zij nemen het grootste deel van de festiviteiten voor hun rekening. Een mogelijke publiekstrekker is 1+1+1=1080, een tentoonstelling van drie kunstenaars die een band met de gemeente hebben. Er is Beat Streuli, een Zwitser die fotografeert en filmt. Hij heeft inwoners van Molenbeek gefotografeerd. Peter Downsborough is Amerikaan, maar woont en werkt in Molenbeek. Zijn kunst is minimalistisch. Emilio Lopez-Menchero ten slotte heeft een atelier in postcode 1080. U kent ongetwijfeld de megafoon van hem die aan de Stalingradlaan in Brussel staat. Lopez-Menchero was ook de kunstenaar achter Checkpoint Charlie, een persiflage op de beruchte controlepost tussen Oost- en WestBerlijn die hij in 2010 aan de Vlaamsepoort opzette om de verschillen tussen de Brusselse Dansaertwijk en Molenbeek te benadrukken. 1+1+1=1080 loopt van 6 februari tot 12 maart. Op 29 en 30 maart en op 5 en 6 april organiseert het Huis in samenwerking met het Gemeenschapscentrum De Vaartkapoen ‘Living Expo’. Daarbij is het de bedoeling dat inwoners van de gemeente hun huiskamer openstellen voor intieme theatervoorstellingen. Dat Molenbeek een gemeente is met een industrieel verleden, zal u duidelijk opmerken wanneer u tussen 5 en 26 april afzakt naar

In 2012 verhuist Ultima Vez naar de Zwarte Vijverstraat in Molenbeek. Wim Vandekeybus (midden) test meteen zijn nieuwe studio uit.

MolenDance, een geheel van workshops, dansparcours en dansvoorstellingen. Molenbeek herbergt heel wat bewegingsartiesten die aangetrokken worden door de vele leegstaande industriële ruimten in de gemeente. Zo is er La Raffinerie, een voormalige suikerraffinaderij, en Ultima Vez van Wim Vandekeybus, dat zich in 2012 in de Zwarte Vijversstraat in een leegstaande fabriek van regenmantels vestigde. Het Dansparcours wordt op 19 april georganiseerd en vertrekt aan de Vlaamsepoort. De bezoeker zal er een idee door kunnen krijgen van alles wat er in Molenbeek beweegt. U krijgt onder meer de kans om enkele tot studio’s omgetoverde werkplaatsen te bezoeken, waarin

dan opvoeringen zullen worden gehouden. Om nog mee te geven: onlangs organiseerde Ultima Vez audities waar circa 700 mensen uit heel Europa op afkwamen. De winnaar... was een jongeman uit Molenbeek die bij wijze van spreken van om de hoek kwam aanstappen. Een gelukkig toeval in feestjaar 2014. Alle culturele instellingen en het gemeentebestuur benadrukken dat zij ‘Molenbeek 2014’ vooral willen gebruiken om de gemeente in een positief daglicht te stellen. Het incident

van onlangs aan de Ninoofsepoort herinnert er aan hoe slecht het imago van de gemeente nog is. Hopelijk volgt er volgend jaar ook een evaluatie, en hopelijk helpt ‘2014’ om de door vele kwalen geplaagde kanaalgemeente vooruit te helpen. Tot slot: volgens de organisatoren zijn de meeste activiteiten tweetalig, en hebt u er als Nederlandstalige/Vlaming ook iets te zoeken.

Christophe Degreef

Het uitgebreide programma vindt u op www.molenbeek2014.be of bij het huis van culturen, Mommaertsstraat 4, 1080 Molenbeek. 02-412.12.27

BDW 1410 PAGINA 16 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Oplossingen van designers: de lamp Nomad, de BMW Z1; de Liteshpere trolley voor Samsonite, de speelgoedschop Scoppitot en de hangzetel van Jongform.

Design > Twintig jaar Henry van de Veldeprijzen in de vitrine

Hoogmis van het design BRUSSEL – Wat valt er te leren van de twintigste tentoonstelling van de Henry van de Veldeprijzen? Kijk naar de BMW Z1 van Luc Landuyt (Prijs Loopbaan) of de eendagstrouwring in ijs van Caro Van den hole (Prijs Jong Talent). De kern van het bekroond design 2013 draait rond probleemoplossende productontwikkeling.

wintig jaar terug startte de Vlaamse overheid met de adeltitel Henry van de Velde toe te kennen. Hij gaat naar Vlaamse (en inmiddels ook Brusselse) professionals die verdienstelijke ontwerpen bedenken of in productie brengen. Het begon met geldprijzen voor Loopbaan, Jong Talent en Bedrijf en een tentoonstelling in het Design Museum Gent. In 1998 verhuisde de laureatententoonstelling naar de Design Vlaanderen Galerie, naast de Brusselse kathedraal. Vanaf 2006 kreeg de tentoonstelling een vaste stek in het Vlaams Parlement. Het aantal begunstigde laureaten steeg in de loop der jaren samen met de popularisering van het design in alle domeinen. Met de Publieksprijs 2013 voor de Nomad lamp van Alain Gilles (voor O’Sun) is de kracht van innovatie

die een oplossing kan bieden voor hedendaagse problemen herbevestigd. De wandellamp Nomad werkt op zonne-energie en heeft in nachtelijk Afrika, zonder stroomvoorzieningen, al zijn dienst bewezen. Het verlichtingsmodel bewijst ook zijn ecologisch nut voor de Westerse tuinparty en bij het kamperen. En viel zeer in de smaak bij het volk, vandaar de Publieksprijs. Het is maar een van de vier Awards, zestien kwaliteitslabels en twee ecodesignprijzen die uitgestald worden in het Vlaams Parlement. De vervoersindustrie staat al 180 jaar in België model voor probleemoplossende productontwikkeling, als de pioniersontwikkeling van het spoor mag meegeteld worden. Eerder al kreeg Philippe Neerman (1930-2011) een Van de Veldeprijs voor zijn Eurotram en metrostellen.

Dit jaar krijgt Luc Landuyt de prijs voor Loopbaan. Landuyt (1948) is de eerste Belgische autodesigner die het vak studeerde (in Antwerpen en Londen).

Zuinig verbruik In de beginjaren van 1980, toen Ford Europe harde klappen kreeg – de hoge vlucht van de dollarkoers maakte de invoer van de Amerikaanse modellen peperduur – scherpte Landuyt het potlood aan de tekentafel bij Ford in Duitsland. Wat later verhuisde hij naar BMW Technik GmbH (1985-1992) waar hij het elektrische model Z1 mee concipieerde. Nadien smulde Renault (en Nissan in Japan) van zijn creatieve prototypes. Zuinig verbruik en/ of elektriciteit tegen een voordelig prijskaartje bleven altijd Landuyts vertrekpunt. De Van de Veldeprijs is

een erkenning voor zijn hele carrière.

Strandspeelgoed Daartegenover staat de begeerde Prijs Jong Talent, voor het experience design van Caro(lien) Van den hole (1983). Haar installaties stimuleren ‘beleving’ (in het Buda-eiland in Kortrijk, de Vooruit in Gent, de Triënnale Vormgeving in Genk). De Limburgse productdesigner, die ook textiel studeerde, wil alle zintuigen laten prikkelen. Vandaar ook eetbaar design, als koffielepels uit koek of een trouwring uit ijs die een kort leven is beschoren, refererend aan kortstondig intens geluk. Al maakte Van den hole ook een ring waarvan de toplaag pas na 25 jaar afslijt. Zitmeubelfabrikant Jongform uit Genk pakt als winnend bedrijf op de expositie uit met vooral tijdloosjonge zetels, die problemen oplos-

sen als ‘anders liggen’ in de zetel of een bergvak voor tijdschriften (ingebouwd). Een rits ontwerpers die het Label ontvangen bewijzen op de expositie dat gebruiksobjecten vaak duurzaamheid in het achterhoofd houden. Dat gaat van laboratoriummeubiliair (Potteau Labo en Pilipili), minimalistische schuiframen (Reynaers), een ultralichte reiskoffer (Koert Vanoverbeke) en de binnen- en buitenzitbank VMM-Bank (Marc Supply & Anneli Lahtua Lab) tot het multifunctionele strandspeelgoed Scoppi (Dimitri Demartelaere). Al zou bij de Ecodesignprijzen een grootproducent als Ikea de beste ideeën kunnen opsteken van het zelfbouwpakket van groententeeltbak, konijnen- of kippenren en regenwaterton LLEXX. Lost alle opbergproblemen in kleine tuinen op. Jean-Marie Binst

Tentoonstelling van 22/01 tot 08/03 in de Loketten van het Vlaams Parlement, IJzerenkruisstraat 99, Brussel. Open van maandag tot zaterdag van 10 tot 17u. Gratis toegang en catalogus. Meer info op www.designvlaanderen.be

ADVERTENTIE

MOLEN

START

ZA 25 JAN 14 18.00 U

GRAT

KARREVELDKASTEEL KLANK-EN LICHTSPEKTAKEL WWW.MOLENBEEK2014.BE

BDW 1410 PAGINA 17 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Kookprogramma > ‘Dagelijkse kost’ uit Brussel

Jeroen Meus leert Brussel smaken BRUSSEL – Vijf zondagen in maart gaat het kookprogramma ‘Dagelijkse kost ‘ op Eén recepten, eethuizen, kruideniers- en nachtwinkels en kooktalent van internationale bodem in de verf zetten, allemaal uit Brussel. Wel erg laat dat Jeroen Meus de immense culinaire rijkdom van de hoofdstad van Europa voor het fornuis haalt, maar beter laat dan nooit. Productiehuis Hotel Hungaria (Leuven), dat het allereerste kookprogramma G oe gebakken (Sofi e Dumont) op de Vlaamse televisie introduceerde, gaat voor de Brusselse Dagelijkse kost aandacht besteden aan authentieke winkels met bijzondere streekproducten, typische brasserieën, restaurants, markten en eetkramen. Ook de betere bakker, slager en vishandel komt aan bod. En bovenal de gepassioneerde

Brusselaar die typische, zeker ook uitheemse producten maakt en verkoopt. Alles om de couleur locale van de Brusselse eetcultuur over de gewestgrenzen heen te laten ontdekken. De selecties zijn volop aan de gang, maar tips blijven welkom. De tv-opnames starten in februari, in maart volgen dan vijf Brusselse aﬂ everingen van Dagelijkse kost. Eerst krijgt de kijker nog de streekspecialiteiten van de Vlaamse Ardennen te zien (februari). Iedere zondag kijken gemiddeld 600.000 kijkers naar Dagelijkse kost van Jeroen Meus. De compilatieafleveringen over Brussel hopen hoge verwachtingen in te lossen. Jean-Marie Binst Info: www.hotelhungaria.be, programma vanaf 2 maart op Eén, 18u10

ADVERTENTIE

Sociale Verhuurkantoren (SVK)

Verhuur uw woning zonder risico en zonder zorgen

a Gegarandeerde huur elke maand a Verzekerd verhuurbeheer a

Onderhoud van uw woning

a Hulp bij renovatie a Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Blanquette Blanquette is comfort food uit Frankrijk, geborgenheid met een saus. Voedsel voor burgers met koude voeten in de grootstad. Lekker voor iedereen. “Je weet dat je in Frankrijk bent als...” was ooit een unch. ‘groeigrap’ ( r unning gag) in het Britse blad P Een medewerker – ik denk dat het kok, politicus en mediafi guur Clement Freud (kleinzoon van) was – voegde aan die lijst toe: “...als in het restaurant alle gerechten wit zijn.” Nu is Punch allang ter ziele gegaan, dus dit is een oude uitspraak. Ook Frankrijk vond aarzelend de weg naar rood vlees en groene groenten. Maar zoals bij veel clichés zit er een grond van waarheid in. Het woord ‘groente’ doet ons denken aan de gekookte kleur groen, maar in Frankrijk is verdure rauwkost. Groene sla hoort er na de hoofdschotel of als voorgerecht. Onder de vorm van garniture, bij de vlees- of visschotel dus, zijn groenten wit of worden ze met een witte saus opgediend. Sla er maar traditionele kookboeken op na: groenten worden weggemoffeld, à la moelle, à blanc, à la crème, onder béchamel of andere witheden. Waar mogelijk werd plantaardig voedsel al op het veld gebleekt onder klokken of matten, of tot kleurloosheid geforceerd in duistere kelders: bleekselder, andijvie, cichorei, kardoen... Kelderchampignons, ajuintjes, schorseneren en raapjes vervolledigen de vijftig tinten wit van de Franse keuken. Aardappelen en deegwaren worden er ook als légumes beschouwd. Blanquette is het toppunt: wit vlees in witte saus met witte groenten. Het recept zou verschenen zijn in de achttiende eeuw. Bloemsausen zijn toen ontstaan. Daarvoor werden sausen gebonden met gemalen zaden, bijvoorbeeld amandelen, of oud brood. Onze recepten voor stoverij met een snee brood of peperkoek erin tonen aan dat die bereidingen héél oud zijn. Maar plots kwam bij de betere klasse bloem in zwang door de uitvinding van de roux blanc. Gelijke delen vetstof en bloem worden eerst samen gebakken zonder te kleuren en dan geblust met vocht, oorspronkelijk het kookvocht van vlees, en dan heet zoiets een velouté. Bloem bindt immers ﬂ uweelzacht, waar brood of zaden de neiging hadden om korrelig te blijven. Later ging er room en nog later melk bij en een eigeel, wat de béchamelsaus oplevert.

Het unieke van blanquette ligt in het feit dat er niets gebakken wordt (behalve de roux). Er mag absoluut geen bruining (maillardreactie) plaatsvinden. Ik heb een homerische discussie gevoerd met een kok die beweerde dat ik achterlijk was en dat hij zijn blanquette altijd eerst aanbakte, maar ik ben zeker van mijn stuk. Aangebakken spreken we van fricassée (het woordje f rire zit in fricassée). Blanquette wordt op het einde gebonden met een roux, fricasssée door het vlees met bloem te bestuiven bij het aanbakken. Nuance! Blanquette wordt dus enkel gekookt, of beter ‘getrokken’ net onder het kookpunt. Herwig Van Hove schreef in een receptenboek over kalfsvlees: “Blanquette is een triomf van zachtaardigheid.” Het vlees wordt zo teder gegaard dat het geheel zoet gaat smaken. Door de lage gaartemperatuur wordt het ook niet draderig. Haal bij de slager een portie kalfsvlees van schouder of borst, niet te mager. Dat ligt gewoon in de toonbank als blanquette. U kunt er kiezen met of zonder (kraak)been. Ik ben een geboren peuzelaar, maar bij een schotel als deze mag het zonder. Thuisgekomen snijdt u het vlees in niet te kleine stukken. U laat het even weken in water met een likje azijn om vrije eiwitten en bloed zoveel mogelijk uit te spoelen. Dan gaat het in de pot met koud water tot het onder staat. Snuifje zout erbij en niet te hevig vuur eronder. Wanneer u tijd heeft, moet u eens kijken wat er gebeurt: naarmate de warmte toeneemt gaat het vocht eerst mistig worden, dan vormt zich een zweem (eiwit) dat langzaam opstijgt als een vlies. Fascinerend. Afschuimen en het vlees even keren zodat het gevangen slijm aan de onderkant ook kan stijgen. Nog tweemaal afschuimen en dan mogen de groenten erbij. Kleine ajuintjes (of gesneden). Wit van prei en bleekselder, in stukken die even groot zijn als het vlees. Later mogen er nog witte paddenstoeltjes bij. Vandaag voegt zowat iedereen ook wortel toe, maar dat breekt uiteraard de witheid op dramatische wijze. Toch past de zoete wortel hier wonderwel. Voorzichtig kruiden (in een tuiltje), minstens één kruidnagel en uiteraard look, dit is Franse keuken. Een

“Ik heb een homerische discussie gevoerd met een kok die beweerde dat ik achterlijk was en dat hij zijn blanquette altijd eerst aanbakte, maar ik ben zeker van mijn stuk” glas witte wijn mag bij het kookvocht, eventueel een schijfje citroen om de smaak te verfrissen. Zo’n drie kwartier laten trekken net onder het kookpunt en dan laten koelen in het vocht. In een andere pan maken we een roux blanc, zie hoger. Dat kan ook met olie, trouwens, het hoeft niet altijd boter of margarine (horresco referens!) te zijn. De roux blussen we voor hij begint te bruinen met klutsjes koud kookvocht onder krachtig roeren. Een tijdje zacht laten koken, room (of melk) erbij en het vlees daarin opwarmen. Is uw saus te dik, doe er gewoon nog een lepel kookvocht bij. Bij het opdienen het wit breken met wat gehakte peterselie, want dit recept schreeuwt om iets groens in onze moderne wereld. Dat schreef Freud ook al. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1410 PAGINA 18 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Foto’s van fotograaf en geschiedenisleraar Vincent Vandendriessche. Wie herkent deze oorlogsmonumenten?

Expo > ‘Brussel 14-18’ in steen, brons en foto

‘Magnifiek geoxideerd’ WATERMAAL-BOSVOORDE/ANDERLECHT – “De groenige patina van geoxideerde bronzen beelden houdt het licht mooi vast. In sommige standbeelden herken je nog de hand van de maker in de oorspronkelijke klei, het zijn details waarachter hele verhalen schuilen.” Bij Vincent Vandendriessche vallen de fotograaf en de geschiedenisleraar samen. Als kind keek hij zijn ogen uit bij het slagveld van Waterloo, later exploreerde hij op eigen houtje de slagvelden van Verdun en vele andere en zijn kinderen leerden stappen op oorlogskerkhoven. Vorstenaar Vincent Vandendriessche (1972) heeft het dus flink te pakken. Geen fotografieopleiding, maar een fotograferende grootvader, een artistiek nest, kunsthumaniora en een lerarenopleiding geschiedenis legden een stevige basis. Bij het Rode Kruis, waar Vandendriessche acht jaar gewerkt heeft, ondersteunde hij projecten rond mensenrechten met een speciale focus op het levend houden van de herinnering. Hij onderwijst burgerschap aan de EPFC (Enseignement de promotion et de formation continue) en met zijn studenten heeft hij zopas weer een herinneringsproject afgerond. Na de WOItoer ‘Mémoires de pierres’ met de vereniging E-guides mochten ze zelf aan de slag met de monumenten die ze dicht bij huis vonden. Ze lazen ook authentieke brieven van soldaten en bedachten een antwoord. “Met de herdenking van de honderdste verjaardag van WO I in het vooruitzicht, wilde ik de memorialen van het Brussels Gewest laten (her)ontdekken, want,” zo stelt Vandendries-

sche: “Wie loopt er niet elke dag aan voorbij?”

Detective Binnenkort publiceert het gewest wel een exhaustieve inventaris van de Brusselse oorlogsmonumenten, opgesteld door historici Laurence van Ypersele, Chantal Kesteloot en Emmanuel Debruyne. Maar toen Vandendriessche in 2011 met zijn fotoproject begon, bestond een dergelijke inventaris nog niet. Het werd dus een persoonlijke queeste: “Ik doorkruiste gemeente na gemeente op zoek naar monumenten voor de gesneuvelden, gemeentelijke begraafplaatsen (waar de militaire ereperken zijn ondergebracht) en herdenkingsplaten. Op de begraafplaats van Brussel in Evere is er niet alleen een Belgisch militair kerkhof, maar ook een Duits van 14-18 en een van soldaten van het Gemenebest. Daarna verfijnde ik mijn onderzoek in het Archief van de Stad Brussel, in het documentatiecentrum van het Koninklijk Legermuseum en op tientallen websites. Zo stelt de website van de Universiteit Gent een massa oude kaarten ter beschikking. Ook op oude postkaarten ving ik soms een glimp op van een monument.” “Niet dat ze op straat allemaal terug te vinden waren. Daaraan zie je hoe wispelturig onze hoofdstad is: sommige werden verplaatst, sommige zijn verdwenen, maar het merendeel is magnifiek. Het monument voor de Oorlogsduif pal in de Sint-Katelijnewijk om er maar een te noemen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werden er door de Duisters ook veel monumenten vernield, zoals dat van Philippe Baucq (die in 1915 samen met Edith Cavell ter dood werd veroordeeld) dat zich op het de Jamblinne

de Meuxplein bevond. Een artilleriemonument in Etterbeek verdween, het monument dat hulde brengt aan de helden van de luchtvaart uit 14-18, vandaag in de Franklin Rooseveltlaan, stond vroeger op het Louizaplein, en het monument van beeldhouwer Marcel Wolfers op het

“Ik heb geprobeerd de monumenten te tonen zoals voorbijgangers ze doorgaans niet zien, als ze ze al zien”

kerkhof van Stokkel stond vroeger op de Tervurenlaan. Ik denk wel dat dit detectivewerk het net spannend maakte. Met een kant-en-klare lijst was er zeker minder aan geweest.”

Moeder des vaderlands

een buitenkans. Vanaf het begin stelde Vandendriessche zich de vraag van de presentatie: “Ik wilde zowel een register als een bijzonder standpunt. Daarom heb ik geprobeerd de monumenten te tonen zoals voorbijgangers ze doorgaans niet zien, als ze ze al zien. Ik moest daarvoor al eens halsbrekende, weliswaar respectvolle, toeren uithalen. Door er zo van dichtbij op te kijken, ervaar je met welke praal men al deze doden hulde heeft willen brengen, de meeste monumenten zijn ook opgericht door publieke giften. Omdat uitleg bij de foto’s op de expo alleen maar zou afleiden, lever ik die er in een boekje bij.” Of er een constante terugkomt, doet Vandendriessche reflecteren over de Belgische volksaard: “In Franse dorpen zie je overal de poilu met pet en helblauw uniform die de wacht houdt. In Brussel is het veel gevarieerder. Toch is de belichaming van het vaderland alomtegenwoordig. Vaak zie je een vrouwelijke figuur, zowel de moeder als het vaderland, die zich met ontblote borst over de gevallen soldaat buigt, hem teder optilt, of de verzetsstrijder of burger vergezelt. We lijken op dat gebied minder gericht op het heldendom, meer geneigd om ons vragen te stellen over de notie vaderland - met een zekere belgitude...” Vandendriessche neemt altijd zijn fototoestel mee naar buiten, maar hij moet zichzelf soms wat intomen: “Ik heb mijn familie op de proef gesteld met mijn 14-18-tochten. Ik moet opletten dat het geen dark tourism wordt. Al vergezelden ze me soms – op begraafplaatsen kan je leren stappen – regelmatig glipte ik ook weg met de fiets. Het ene monument is mooier in de herfstlucht, het andere onder een regensluier. In België mag je tenslotte niet treuzelen om te vertrekken, want het mooie licht verdwijnt even snel als het gekomen is.”

Voor een autodidact als Vandendriessche is kunnen ‘proefdraaien’ in Galerie Verhaeren

Tot 23/2 in Galerie Verhaeren, Gratèsstraat 7, 1170 Watermaal-Bosvoorde, van woensdag tot zaterdag van 14 tot 18u, zondag van 10 tot 13 uur Van 18/1 tot 6/2 op de collectieve expo ‘14-18, Regards d’artistes’, Espace Maurice Carême, Kapelaanstraat 3, 1070 Anderlecht www.emca.be + drink met fotograaf op woensdag 29/1 om 19 uur

An Devroe

BDW 1410 PAGINA 19 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Artists in residence Tim Parks in Verona

De geel-blauwe brigade

De Brit Tim Parks is zo’n schrijver, en Italië is zo’n land. Parks (1945) is behalve schrijver ook docent literatuur aan de universiteit van Milaan. Recent schreef hij met Leer ons stil te zitten een overtuigend boek over het heilzame effect van meditatie en bewuster en trager leven. Maar in 2013 leverde hij voor het eerst in tien jaar weer een Italiëboek af. Het was ook met zijn boeken over Italië dat Parks in de jaren 1990 internationaal doorbrak: Italiaanse buren ging over zijn kennismaking met het land in het eerste decennium na zijn aankomst daar 1981, Een Italiaanse opvoeding peilde naar de weerslag van Italië en het Italiaanse schoolsysteem op zijn kinderen. Het boek dat vorig jaar verscheen, heet Italië op het spoor en omvat de lotgevallen van Parks, die met de treinen van de Ferrovie dello Stato, de RFI (Rete Ferroviara Italiana) en Trenitalia het hele land doorkruiste. Andermaal zijn de anekdotes (over spoorwegmaatschappijen, conducteurs, stations, en medepassagiers in dit geval) een poging om te peilen naar de al

BRUSSEL – De beste boeken over steden en landen worden vaak geschreven door auteurs die er als migrant zijn aangespoeld. Als het om een goede schrijver met een scherp observatievermogen gaat, en een stad of land met karakteristieke eigenschappen op overschot, dan zit je goed.

De Casa di Giulietta met wereldberoemd balkon, schrijver Tim Parks en de geel-blauwe Veronese voetbaltrots. dan niet illusionaire Italianità van Italië en de Italianen. Het boek begint in Verona, het middelgrote stadje tussen Milaan en Venetië waar Parks nog steeds woont, hoewel hem dat op een regelmatige pendeltocht van 150 kilometer komt te staan tussen Milano Centrale en Verona Porta Nuova. Het station van Verona werd in 1990, net als de buurt eromheen én het Bentegodi voetbalstadion vlakbij, snelsnel heraangelegd omwille van het WK voetbal dat

in dat jaar in Italië plaatsvond. Later zou het ook voetbal zijn dat ons in contact bracht met het werk van Parks. Verona is niet de meest bekende maar toch een charmante Italiaanse stad. Duizenden toeristen staan er dagelijks foto’s te nemen van een balkon waar het tot nader order fictieve koppel Romeo en Julia ooit voor nachtlawaai zou hebben gezorgd. Verder vind je er ook een groot Romeins amfitheater. Als je meer over dat

Verona te weten wil komen moet je de eerder vermelde boeken lezen, maar wij willen terug naar het Bentegodi stadion. In 2002 verscheen van Parks immers A Season with Verona. Travels around Italy in Search of Illusion, National Character and Goals. Het is zowat het perfecte boek voor mensen die van Italië en van voetbal houden. Parks volgt in dat boek namelijk een heel seizoen de Brigate Gialloblù – de harde geel-blauwe supportersbrigade van voetbalclub Hellas Verona – tijdens al hun thuiswedstrijden én verplaatsingen in het seizoen 2000-2001. De perfecte aanleiding om het over het racisme, het machisme, de kameraadschap en het meedogenloze cynisme van de Italiaanse tifosi te hebben. De vaffanculo’s zijn niet van de lucht in het land dat voetbal beleeft als een religie met de wekelijkse hoogmis op domenica sportiva. Elk hoofdstuk in het boek eindigt met de uitslagen en de stand na de speeldag die de aanleiding vormde voor het hoofdstuk. Hellas zal een amechtig seizoen beëindigen op de vierdelaatste plaats waardoor ze net ontsnappen aan de degradatie die een jaar later toch een feit zou zijn. Pas vorig jaar promoveerde Hellas na meer dan tien jaar Serie B terug naar de Serie A, maar het boek is nog altijd even amusant. Vooral de soms regelrechte haat tussen de (clubs van de) verschillende steden, die in de stadions dikwijls op een creatieve manier wordt geuit, is fascinerend. Ze doet onvermijdelijk denken aan de oude rivaliteit tussen de stadstaten die Italië kende vóór het Risorgimento, maar die ook onze contreien ooit gekend hebben. Als het politieke etnocentrisme en separatisme zich ooit zou doorzetten op stedelijk niveau, zal het daarvoor vast snel een voedingsbodem vinden. Michaël Bellon

ADVERTENTIE

rs. urs tou nto / on oo m o wo /w .c k m o o o .c b k e o c o a b .f e w c w a .f w w w w

Tijdens een woontour verkennen we alle wijken van Brussel met een woonbril. U verneemt alles over huren en kopen in de hoofdstad. U krijgt er een heleboel praktische informatie over de buurten bovenop: de bereikbaarheid met het openbaar vervoer, de aanwezigheid van scholen en groen, de sfeer … Info en inschrijving via 0800 20 400 of www.woneninbrussel.be.

BDW 1410 PAGINA 20 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Erik Jonnaert: “De automobielsector treedt vaak op de voorgrond en wordt wellicht daarom geregeld aangevallen.”

De werken van Acea ERIK JONNAERT, SECRETARIS-GENERAAL VAN ACEA

‘Brussel, zo veel troeven, zo bescheiden’ BRUSSEL – “Het potentieel van Brussel is enorm. Potentieel dat helaas niet voldoende wordt benut. Zo veel troeven die we kunnen uitspelen, maar ja, die bescheidenheid...” Erik Jonnaert is sinds enkele maanden de secretaris-generaal van de Europese Vereniging van Automobielconstructeurs.

onnaert is geboren in Brugge. Zijn studies hebben hem richting Gent gestuwd, zijn professionele ambities richting Brussel, waar hij met zijn Belgisch diploma Rechten én een Master of Law van Harvard aan de slag ging bij het zakenkantoor De Bandt Van Hec-

ke, intussen Linklaters. “Ik ben toen ook naar hier verhuisd. Mijn eerste kennismaking met Brussel, komende vanuit Gent, was Koekelberg. De Basiliek. Met aansluitend dat afschuwelijk viaduct over de Leopold II-Laan. Ik ben daar in de buurt blij-

ven hangen, mede vanwege de nabijheid van de uitvalswegen naar Oost- en West-Vlaanderen.” “Onze drie zonen zijn opgegroeid als Brusselaars, wat ons van dichtbij geconfronteerd heeft met de scholenproblematiek. De jongens zijn school beginnen te lopen in een zeer lokale school: Sint-Karel, vlakbij Karreveld in Molenbeek. Mijn vrouw is daar zeer lang actief geweest in de raad van bestuur, ook in de crèche waarvan ze de voorzitster was. Het heeft uiteindelijk geleid tot de bouw van een van de grootste Nederlandstalige crèches van het Gewest.” “Het was en is nog steeds niet evident in Brus-

De Europese Vereniging van Automobielconstructeurs (Acea) telt vijftien leden, waarvan twaalf constructeurs van personenwagens – zowel Europese als niet-Europese die produceren in Europa. De Europese constructeurs worden in de raad van bestuur vertegenwoordigd door hun CEO, de andere door de verantwoordelijke Europese operaties. Erik Jonnaert: “Vier keer per jaar komen we samen voor overleg met de focus op Europa en dan vooral het beleid van de Europese Gemeenschap voor wat betreft onze sector. Een beleid dat op sommige punten wordt gekenmerkt door overreglementering, wat dan weer zijn invloed heeft op de innovatie die we zo hoog in het vaandel dragen. Als er één punt is waar Europa sterk is in de export, dan is het in reglementeren.”

BDW 1410 PAGINA 21 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

talige gezinnen werden een minderheid in die scholen, met alle gevolgen van dien. Je zag leerkrachten die alle moeite deden om iedereen samen te houden, wat niet altijd ten goede kwam aan de algemene kwaliteit van het onderwijs.”

Stadstaat Ook de vorming van het Gewest heeft Jonnaert van nabij gevolgd. “Het heeft op termijn toch heel wat positieve invloeden gehad. Qua urbanisatie onder meer. De Noordwijk, je kan er tegen zijn dat er zo veel grote kantoorgebouwen zijn, je kan er tegelijkertijd niet naast kijken dat het niet langer een verloederde buurt is. Het is Brussel ongetwijfeld ten goede gekomen.” “Door mijn professionele activiteiten heb ik de gelegenheid gekregen veel grootsteden te bezoeken en er ook te wonen. Vier jaar in Singapore onder meer. Dan zie je dat er nog veel potentieel is in Brussel. Potentieel dat niet voldoende wordt benut. We hebben zo veel troeven die we kunnen uitspelen, wat niet gebeurt door een te grote bescheidenheid. Hoe spelen we die kaart uit van al die internationale instellingen? We hebben daar soms een haat-liefde verhouding mee, terwijl het enorme mogelijkheden biedt. Ook qua uitstraling naar buitenuit, zo heb ik mogen vaststellen in Azië. Brussels is er meer gekend dan Belgium. Velen buiten Europa denken zelf dat Brussels een land is. En wij onderschatten dat. De vergelijking met Singapore is treffend. Wat betreft aantal vierkante kilometer is Singapore gelijkaardig aan het Brussels Gewest. En Singapore is een land! De uitstraling zo groot, de met de jaren opgebouwde reputatie zo indrukwekkend, dat je denkt met een megastaat te maken te hebben. Terwijl het in feite slechts een puntje is op de landkaart. Een stadstaat. We kunnen er nog heel veel van leren.”

Nieuwe uitdaging Was de instap in Brussel een plaatselijk zakenkantoor, algauw heeft Jonnaert zijn blik internationaler gericht. Is hij aan de slag gegaan voor Procter&Gamble, wereldleider in consumentengoederen. “Het heeft me toegestaan wereldwijd ervaring op te doen in leidinggevende functies in Europese Zaken, public en stakeholders relations, regelgeving en communicatie. Lang bij hetzelfde bedrijf, ik weet het, het is een beetje een anachronisme in deze tijden van jobhopping. Maar ik heb in die periode altijd nieuwe dingen kunnen doen, nieuwe terreinen mogen bewandelen. Als jurist begonnen en in een heel andere functie geëindigd. Ik was de eerste die Europese zaken op punt zette voor P&G, de eerste die communicatie op Europees niveau in orde bracht.” “In Singapore werkte ik vier jaar lang voor

3 VRAGEN AAN PAK YAN LAU

Pak Yan Lau van Going: “Onze muziek klinkt eerder toegankelijk.”

‘Niets boven de klank van vinyl’

Innovatie Autoconstructeurs die dezer dagen met zijn allen zijn vertegenwoordigd op het 92ste Autosalon, georganiseerd door Febiac. “Autosalons tonen keer op keer weer aan hoe innovatief de sector is en blijft. Welke andere sector is in staat ieder jaar weer met nieuwe dingen op de markt te komen? Soms zeer verregaande innovaties, soms kleine veranderingen. Innovatie, iets waarmee de sector door de man in de straat niet zozeer wordt geassocieerd. Onterecht. In Europa is de automobielsector de onbetwiste leider in investering in research en ontwikkeling. Van alle investeringen op dat vlak komt 25 procent van de automobielsector. Gevolgd door de farmaceutische industrie en de IT. Voor mij was het een van de grote ontdekkingen bij het binnenstappen van de sector.” “De uitdagingen, die liggen in Europa vooral op vlak van de verkoop. Op het ogenblik is er na jaren van crisis, sprake van een voorzichtig herstel. Een zwaluw maakt weliswaar de lente nog niet, maar de cijfers van de jongste maanden gaven toch een lichte stijging van de verkoop aan ten aanzien van vorig jaar. Voor het eerst sedert lang. Al zal de piek van 2007 nooit meer geëvenaard worden. In België ligt vooral de nadruk op de vernieuwing van het bestaande wagenpark. Een grote uitdaging en dat leidt altijd tot een zekere dynamiek. Het is een heel ander gegeven dan in bepaalde andere delen van de wereld, China voorop. China, waar je in feite komt van een situatie waar tot voor kort bijna niemand een auto had en dat nu bijna nummer één is in de wereld op vlak van omzet en verkoop van wagens.” “Wat de aanwezigheid van de fabrikanten in België in de toekomst betreft, is het afwachten. Daarbij moet rekening gehouden worden met het feit dat we – en dan spreek ik niet over België – in Europa heel wat fabrieken hebben, die niet op hun volle capaciteit draaien. Wat economisch niet erg rendabel is. Hoelang dat vol te houden is, blijft een open vraag. Alle rapporten wijzen in de richting dat zich mettertijd toch interventies zullen opdringen. De sector is al begonnen met herstructureren – daarvan hebben we ook al signalen gezien in België – en zal op Europees en op wereldniveau verder blijven herstructureren. Zoals trouwens in elke sector gebeurt. Dat is nu eenmaal de economische realiteit.” Karel Van der Auwera De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

BRUSSEL – De Ancienne Belgique blijft zichzelf heruitvinden. Zo heeft er volgende zondag de eerste editie van The Sound Of The Belgian Underground plaats. De internationale Brusselse groep Going met toetseniste Pak Yan Lau geeft de aftrap. Is Going een undergroundgroep? “Niet helemaal, onze muziek klinkt eerder toegankelijk. Door de aanwezigheid van de twee drummers, João Lobo en Mathieu Calleja, is er een continue groove, ook in de meer tegendraadse passages en de polyritmische delen. We worden regelmatig bestempeld als jazz terwijl dat evenmin klopt. João, Mathieu en Giovanni (toetsenist Di Domenico, gtb) komen natuurlijk uit die wereld maar de uitwerking verschilt bij ons wel grondig van de traditionele jazznormen. Daarnaast verwerken we tevens Afrikaanse stijlelementen en zijn er links met de ambient van Brian Eno. Sommige stukken leunen zelfs aan bij lounge terwijl andere dan weer uiterst experimenteel klinken. Kortom, het aspect underground zit vooral in onze visie en onze attitude.”

gestemde muzikanten vinden er elkaar en kunnen er volop experimenteren. Niets is beredeneerd, het zijn natuurlijke kruisbestuivingen. Heel belangrijk daarbij is dat wie naar die concerten komt, uiterst aandachtig luistert. Brussel is echt wel een draaischijf op dat gebied. Hier woont een breed alternatief jongerenpubliek dat continu op zoek gaat naar nieuwe ontmoetingen en mogelijkheden.” Waarom kozen jullie voor vinyl met de debuutplaat ‘I’? “Er gaat niets boven de analoge warme klank van vinyl. Analoog wil zeggen dat het niet altijd controleerbaar is. Daarom improviseren we steeds tijdens onze concerten. De hieraan gepaarde toevalligheden houden het spannend en vooral levendig. De hoes maakt daarbij deel uit van het geheel. Voor de eerste plaat konden we rekenen op François Van Damme. Hij vond onze muziek leuk en stelde zijn werk ter beschikking. Hij is iemand met dezelfde ingesteldheid, zonder politieke agenda maar met heel wat energie en interesses.” Georges Tonla Briquet

Heb je een verklaring waarom plekken als Studio Grez, Les Ateliers Claus en Recyclart zo bloeien hier in Brussel? “Zij hebben elk een eigen identiteit. Gelijk-

26/01: The Sound Of The Belgian Underground met onder andere Pas de Deux, Ignatz & De Stervende Honden en Going. 15u, 10 euro, www.abconcerts.be

SMET HEEFT 1,2 MILJOEN EURO VEIL VOOR KRIEKELAAR. Vlaams minister van Brusselse Aangelegenheden Pascal Smet (SP.A) heeft 1,2 miljoen euro uitgetrokken voor de grote zaal van de Kriekelaar in Schaarbeek. Tussen 2004 en 2007 werd ook al het ‘klimopgebouw’ gerenoveerd. De Vlaamse regering heeft de jongste jaren 6.150.000 euro geïnvesteerd in de infrastructuur van de Brusselse gemeenschapscentra. Dat is volgens Smet 10 procent meer dan tijdens de vorige legislatuur. Het gros van de middelen ging naar De Kroon in Sint-Agatha-Berchem (2 miljoen euro), de aankoop van KUB-lokalen voor de Platoo in Koekelberg (1 miljoen euro), de inrichting van Den Dam in Oudergem (1,2 miljoen euro) en de renovatie van de grote zaal van De Kriekelaar in Schaarbeek (1,2 miljoen). n VEERLE KERCKHOVEN EN MARIJ DE NYS NEMEN BRONKS OVER. Oda Van Neygen, oprichtster en al 23 jaar artistiek leider van jeugdtheater Bronks gaat op 31 oktober van dit jaar met pensioen. Ze wordt opgevolgd door twee interne kandidaten Veerle Kerckhoven en Marij De Nijs. Zij solliciteerden als duo en haalden het van 30 andere kandidaten. Veerle Van Kerckhoven coördineert de educatieve en internationale werking van het jeugdtheater. Marij De Nijs verzorgt de dagelijkse leiding. Zij treden op 1 november in functie. n DE GROOTE KUNST IN ZINNEMA. De Week van de Amateurkunsten staat dit jaar in het teken van de De Groote Oorlog. Het thema heet: Verwoest. Individuen of organisaties die ideeën of voorstellen hebben, kunnen op woensdag 22 januari terecht in Zinnema, Veeweidestraat 24-26 te 1070 DV Brussel. Daar vindt om 19 uur een brainstorm plaats.

CULTUUR KORT

“De vergelijking tussen Brussel en Singapore is treffend. Veel niet-Europeanen denken dat Brussel een land is”

P&G’s hoofdkwartier als vicepresident external relations. Tot ik dacht: ‘Wil ik eens iets anders doen, dan moet het nu gebeuren. Anders komt het er nooit meer van.’ Waarop ik, mede wegens familiale redenen, eind 2012 heb besloten terug te keren naar België. Waar ik een nieuw uitdaging heb gezocht en gevonden. Als secretaris-generaal van de Europese Vereniging van Automobielconstructeurs.” “Een totaal andere sector. Van consumentengoederen naar de automobielsector. Maar toch zijn er veel gelijkenissen. Het gaat alweer om een product, waarmee een mens dagdagelijks te maken heeft. Het is ook een sector die op de eerste lijn staat en wellicht daarom geregeld wordt aangevallen. Wat het belangrijk maakt als sector de best mogelijke verhoudingen en relaties op te bouwen met de verschillende actoren in de gemeenschap. Met de overheid, de media, de ngo’s... Dat is een rol die ik indertijd eveneens bij Procter&Gamble heb geleerd en die ik in zekere zin hier verder kan zetten. Het andere gemeenschappelijke punt is dat je in de beide situaties een bedrijfssector hebt die zeer internationaal is geworden. Alle spelers zijn nu wereldspelers. Functioneren over al die verschillende culturen heen is een uitdaging, ook voor de autoconstructeurs.”

sel als Vlaming om je kinderen een degelijk Nederlandstalig onderwijs te bieden, ook al zijn er goede scholen. Er zijn er te weinig, er zijn de plaatsen die worden ingepikt door Franstalige jongens en meisjes, wier ouders niet blind zijn voor de kwaliteit van het Nederlandstalig onderwijs. Het aantal echt Nederlandstalige kinderen van echt Nederlands-

BDW 1410 PAGINA 22 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

Reda Dahbi (nummer 4, rechtsonderaan op de linkse foto): “Ons niveau is aan het stijgen. Eerder deze maand speelden we nog 2-2 gelijk in Kroatië, een halve finalist van het afgelopen EK. Techniek is ons grootste wapen.”

Futsal > Reda Dahbi wil met mini-Rode Duivels stunten op Europees Kampioenschap

‘Dit EK moet een bevestiging worden’ BDWSPORT

ANDERLECHT – De Rode Duivels krijgen navolging. De mini-Rode Duivels, onze nationale futsalploeg, willen de komende weken uitblinken op het Europees Kampioenschap in Antwerpen. Reda Dahbi (26) wil met zijn ploegmaats bewijzen dat ze aan een opwaartse mars bezig zijn. Het jonge ketje dat op de pleintjes van de Peterboswijk leerde shotten, leeft nog steeds in de Brusselaar. “Zoals zo veel jongeren gebruikte ik vroeger elk vrij moment om op de pleintjes te voetballen met mijn vrienden,” vertelt Dahbi. “Men denkt vaak dat er alleen nadelen zijn aan wijken als Peterbos, maar er zijn ook veel voordelen aan verbonden. Zoals het feit dat je veel vrienden maakt en dat er veel pleintjes zijn. Daar begon ik met voetballen en op mijn achtste nam animator/trainer Khalid me op in de futsalploeg van de wijk. Sindsdien is het futsal er altijd voor mij geweest.” Het ‘grote’ voetbal kan Dahbi ook wel appreciëren, maar het is niet evident om beide sporten te combineren. Vorig seizoen speelde hij nog bij Black Star in derde provinciale, maar daar moest hij dit jaar mee stoppen door te veel futsalverplichtingen met de nationale ploeg. Hij sluit een terugkeer naar het grasveld in de toekomst niet uit, maar het komt wel op de tweede plaats. “Ik ben blij met mijn keuze voor futsal. Daar bestaan veel vooroordelen over, bijvoorbeeld dat het voornamelijk gespeeld wordt door zelfzuchtige, technische spelers. Maar dat is niet juist. Grote spelers als Neymar en Messi zijn in de zaal begonnen. Futsal brengt zaken bij die je in het voetbal niet vindt. Spijtig genoeg is het niet echt erkend. Jammer, want het is een rijke sport.” “In het voetbal spreekt men over veel geld, ja. Maar in futsal kan ik me ontplooien en kan ik aan de jongeren van de Peterboswijk doorgeven wat ik heb geleerd. Ik ben er opvoeder bij de antenne van D’Broej en geef ook futsaltrainingen. Eerlijk gezegd vind ik dat ik rijker word door die jongeren te helpen.”

De carrière van Dahbi liep niet zoals men het van een jong talent zou verwachten. Hij verliet de ploeg van zijn wijk om zijn broer te volgen naar Frameries, waar ze tijdens hun eerste seizoen meteen kampioen werden en zo naar de hoogste klasse promoveerden. Bij de nationale top had de Brusselaar zeker zijn plaats, maar toen zijn ploeg failliet ging, maakte hij een gewaagde keuze.

Het project van Rosario “De bestuurders richtten een ploeg in derde klasse op en trainer Rosario vroeg om voor zijn project te kiezen. Het was een risico en ik heb er lang over moeten nadenken, maar toch heb ik toegehapt. We zijn twee jaar op rij gepromoveerd en stonden dus snel terug in eerste klasse. Ik heb toen de vruchten geplukt van mijn keuze, want ik kreeg heel wat voorstellen van andere clubs. Eigenlijk heb ik twee stappen achteruit gezet om er drie vooruit te zetten.”

BRUSSEL MIST GROTE CLUB Reda Dahbi ziet in zijn wijk heel wat gasten met veel talent rondlopen, maar dat zijn meestal ruwe diamanten die nog geslepen moeten worden. “Als je aan het voetbalterrein gaat kijken, zie je bij momenten indrukwekkende zaken. Helaas kunnen zij niet terecht bij een grote Brusselse futsalploeg. Tussen de spelers onderling spreken we er vaak over dat Brussel zo’n ploeg nodig heeft. Bouraza Medina (zie hiernaast) geeft kansen aan jongeren, maar zij missen wat structuur en sponsors. Zij zouden op termijn mooie zaken kunnen verwezenlijken.” TS

“Ik zit hier goed, bij mijn familie en bij de jongeren uit de buurt die ik bijsta met hun problemen en successen” De Brusselaar passeerde nog langs Lommel en komt nu al twee seizoenen uit voor Gelko Hasselt. Een nationale topploeg waarin Dahbi een belangrijke pion is. “Het beeld leeft dat Brusselse spelers zeer technisch zijn, maar zo ben ik niet. Ik ben eerder iemand die simpel speelt, die de bal laat rondgaan en beweging in de ploeg brengt. Je hebt veel futsalspelers die talent hebben, maar sommigen willen te veel doen. Het fysieke aspect is wel een werkpunt. Bij de nationale ploeg speel je twee, maximaal drie minuten om dan gewisseld te worden. Het is veel intenser dan de competitie. Op clubniveau speel ik regelmatig veertig minuten, maar dat is soms met de handrem op om het heel de match vol te kunnen houden.” “De drie wekelijkse verplaatsingen naar Hasselt beginnen wel wat zwaar te worden, maar de passie voor futsal overheerst. En ik rijd nooit alleen. Ibrahim Adnane is een jongen uit de Peterboswijk die bij ons speelt en laat hij mooie zaken zien.”

Serieuze handicap Dahbi is ook bij de nationale ploeg al een paar jaar een sterkhouder. Net als de Rode Duivels zijn zij aan een opmars bezig, al staan ze nog niet aan de deur van de absolute top. Daar willen ze verandering in brengen op het Europees kampioenschap, dat van 28 januari tot 8 februari plaatsvindt in Antwerpen. “De bondscoach (Alain Dopchie, red.) is al drie jaar bezig met dit project. Hij heeft onder meer zijn technische staf met assistent-trainers en

een physical coach uitgebreid, en we komen regelmatig samen voor stages en oefenpartijen. We werken als professionals. Vooral de afgelopen zes maanden werkten we nauw samen om een goed EK te kunnen spelen.” “Ons niveau is duidelijk aan het stijgen. We leverden bijvoorbeeld goede prestaties tegen wereldtoppers als Brazilië en Spanje. Eerder deze maand speelden we nog 2-2 gelijk in Kroatië, een halve finalist van het afgelopen EK. We hebben gewoon een goede groep waarin iedereen een belangrijke rol speelt.” Onze Belgen nemen het in hun poule op tegen Roemenië en Oekraïne. Geen cadeau, want beide landen staan hoger op de wereldranglijst. Maar onze jongens zijn goed voorbereid en willen voor eigen publiek iets laten zien. “We hebben kansen om door te stoten. We komen dan wel uit tegen de winnaars van een poule met favorieten als Portugal en Rusland, maar we moeten in onszelf geloven. In voetbal weet je nooit. Spelen voor een sfeervolle Lotto Arena, voor onze supporters, zal een boost geven. We willen bewijzen dat we onze plaats hebben op het EK.” “Dit EK moet een bevestiging worden. Daarna moeten we een stand van zaken maken en ervoor zorgen dat we de kwalificaties voor het wereldkampioenschap zo sterk mogelijk aanvatten. Dat wordt geen gemakkelijke opdracht want heel wat landen hebben professionele spelers. Wij werken overdag. Dat is een serieuze handicap.” De Brusselaar zou dat graag zien veranderen, maar ziet het spijtig genoeg niet meteen gebeuren. Al is het zijn ambitie niet om naar het buitenland te trekken en daar professional te worden. Het jonge ketje dat van elke gelegenheid gebruik maakte om te gaan shotten, is altijd in hem blijven leven. “Ik zit hier goed, bij mijn familie en bij de jongeren uit de buurt die ik bijsta met hun problemen en successen. Zowel mijn werk als futsal zijn passies. Uiteraard wil ik Europese bekers spelen en titels winnen, op dat vlak ben ik ambitieus. Maar plezier hebben is het belangrijkste.” Tim Schoonjans

BDW 1410 PAGINA 23 - DONDERDAG 23 JANUARI 2014

@JJDohmen7 Proud to be in the short list of the 10 best players of the year 2013! #FIH

De Internationale Hockey Federatie (FIH) heeft naar jaarlijkse gewoonte de lijst van de tien beste spelers van het afgelopen jaar bekend gemaakt. Gezien de opmars van onze Belgische hockeyspelers mochten ook zij hopen op een vermelding. Brusselaar John-John Dohmen, die bij de Waterloo Ducks speelt, was zichtbaar tevreden met zijn nominatie voor de felbevochten prijs. Ondertussen werd Tobias Haus uitgeroepen tot beste hockeyspeler van het jaar, de Belg Tom Boon haalde de top tien. De vijfde plaats van onze Red Lions op de afgelopen Hero Hockey World League lijkt met andere woorden meer dan doorgespoeld. TS

Brusselse ketjes bij Bouraza Medina

Kweekvijver voor de futsalwereld BRUSSEL – Bouraza Medina is de enige Brusselse vertegenwoordiger in de eerste futsalklasse. De club geeft jongeren een kans en zet zich in om de ketjes op het rechte pad te houden. “Bouraza Medina is eigenlijk een wijkclub die vooral inzet op jongeren,” vertelt Mohammed Mechbal, die nu al vijf jaar voorzitter is. “Ik investeer in de club omdat ik achter het project sta. We hebben een systeem neergezet waarbij bepaalde voorwaarden aan de spelers worden opgelegd. Ze moeten tonen dat ze op het rechte pad blijven. Voetbal is eigenlijk een wortel die we hen voorhouden om geen domme dingen te doen. We bieden hen de nodige structuur, onder meer om hen te helpen bij hun schoolloopbaan.” Ketjes kunnen zich al vanaf hun vierde aansluiten bij de futsalploeg. Zij komen in een club terecht die behalve een goede extra sportieve omkadering ook op sportief vlak een stevige reputatie heeft opgebouwd. Zakken geld hebben ze niet, veel talent wel. “Onze eerste ploeg is van de straat naar de hoogste klasse gegaan. Dat hebben we op talent en doorzettingsvermogen verwezenlijkt. We zijn nu aan ons tweede seizoen in eerste bezig en we vechten om er in te blijven. Heel de club zet zich in, het is ongelooflijk

SPORT KORT

De milde temperaturen zouden komende zaterdag nog een paar graden kunnen stijgen. Gemeenschapscentrum De Maalbeek organiseert dan namelijk een TANGOBAL. Het dansfeest begint om 18 uur met een gratis intensieve tangostage voor beginners, onder leiding van Andrés en Nathalie. Een uur later volgt een dansstage waar men specifieker te werk gaat (kostprijs: 10 euro). Het hoogtepunt van de avond, het tangobal, gaat om 21 uur van start en zal tot twee uur begeleid worden door het tango-orkest ‘Trio El Tongo’ en DJ Andrés. n Sportcentrum Victoria in Koekelberg (Léon Autriquestraat 4) is diezelfde dag eveneens het toneel voor uitzonderlijke bewegingen, maar dan van andere aard. De vijfde editie van de BRUSSELS OPEN TRADITIONNAL TAOLU CUP brengt terug een nationale en internationale groep vechtsporters samen, die onder meer zullen strijden in de categorieën traditional bare hands en zowel korte als lange wapens.

wat een vrijwilligerswerk er wordt gedaan.”

Geen publiciteit “We hebben zeer goede spelers opgeleid die dan zijn weggekocht door de grotere ploegen. Wij kunnen niet met hen rivaliseren, zij hebben veel meer geld. En dan moet je weten dat er in futsal zo goed als geen geld gemoeid is bij transfers. Wij zijn een kweekvijver voor de Belgische futsalwereld. Ga maar eens kijken bij de andere clubs: daar lopen heel wat Brusselse spelers rond.” Toch krijgt de club volgens Mechbal veel te weinig steun. Ze spelen hun thuismatchen in het Zuidpaleis, maar de voorzitter laakt het feit dat ze er geen eigen publiciteit mogen hangen. “We krijgen wat financiële steun, maar door de huurgelden die we aan de gemeentes moeten betalen voor het gebruik van de zalen, gaat die steun helemaal in rook op. Er loopt hier genoeg talent rond om een grote club uit te bouwen, maar de middelen zijn er niet. Futsal is zeer populair in Brussel en is een sport voor heel wat arme mensen. Zij zijn degenen die steun nodig hebben, veel meer dan bijvoorbeeld leden van tennisclubs.” Tim Schoonjans Meer info op www.bourazafutsal.be

De openingsceremonie gaat om half elf van start en zal onder meer samengaan met de lion dance. De competitie begint om 11 uur en omstreeks 7 uur krijgen de winnaars hun prijzen overhandigd. Toeschouwers betalen 8 euro inkomstgeld, kinderen jonger dan tien jaar mogen gratis binnen. n De rugbyclub van Bosvoorde draait stilaan terug op volle toeren en organiseert zaterdag een TOUCH RUGBY TORNOOI. Van 14 tot 16 uur spelen jeugdploegen (vanaf de U16) van Bosvoorde, Kituro en Celtic tegen elkaar op het synthetisch veld van het Drielindenstadion (Nymphenlaan 1 in Watermaal-Bosvoorde). n Snelheid en vinnigheid zullen eerder op de dag ook van belang zijn tijdens de 26ste INTERBANKENVELDLOOP van AXA in Oudergem. De pupillen lopen de dag om 10 uur op gang, de senioren en de veteranen beginnen er om 11u20 als laatste groep aan. Afspraak aan het ADEPS-centrum aan de Waversesteenweg, de omloop ligt voornamelijk in het Zoniënwoud. TS

ESTAFETTE > BRAM VAN DE VELDE

Sammy, loszwemmend wild Sammy was die dag de beste die er rondzwom. Veruit de beste. Zijn armen ploegden moeiteloos door het gemeentelijk zwembad van Elsene. Bij iedere uithaal verzette hij evenveel water als de rest van de badgasten samen, terwijl zijn voeten als een tweetaktmotortje zijn lange lijf nog extra aanvuurden. De mens is morfologisch gezien geen toonbeeld van aerodynamica. Maar Sammy plakte van vinger tot teen zo efficiënt tegen het wateroppervlak, dat ik – en ik niet alleen – mijn baantjestrekkerij even onderbrak om te kijken. Sommige mensen zijn gebouwd voor het water. Sammy is zo’n exemplaar. Een paar centimeter groter dan ikzelf. Niet bepaald kleine handen. En een lange romp. Goed voor het drijfvermogen. Bovendien is hij het product van de Amerikaanse scholencompetitie. “You are quite fast. Want to come swim with me?” Sammy zag dat zijn baangenoten aanstalten maakten om te vertrekken. Om andere, tragere zwemmers te demotiveren in ‘zijn’ baan te gaan zwemmen – lees: hem te hinderen – tikte hij mij aan. En eerlijk? Ik was gecharmeerd. Oké, het was niet Michael Phelps, de succesvolste olympiër aller tijden, die het me vroeg. Maar met zijn Amerikaans accent en hierboven beschreven zwemstijl, kwam hij het dichtst in de buurt, daar aan de Zwemkunststraat nummer 10. Ik was eigenlijk aan mijn laatste lengtes bezig. In gedachten stond ik al onder de douche. Maar zijn voorstel deed me van gedachte en van baan veranderen. Ik zette de eerste 25 meter in. Ik tikte de muur en bij het draaien zag ik dat mijn nieuwe zwemcompagnon zich moest inhouden om te beletten dat we niet opeens met twee in mijn Speedootje zouden zitten. In de volgende 25 meter werd ik ogenschijnlijk moeiteloos voorbijgesneld. Alsof er een buitenboordmotortje mee gemoeid was. Ik probeerde nog even in zijn slipstream mee te glijden. Maar centimeter voor centimeter zwom hij weg. Pijnlijk en prachtig tegelijkertijd. Geen vijf minuten later was het over en uit met zwemmen en hingen we met onze ellebogen over de rand van het bad, alsof het een toog betrof en we elkaar al vijf jaar ken-

den. Sammy vertelde hoe hij nog geen jaar geleden in Brussel is gestrand. Hij volgt Nederlandse en Franse les en werkt voor de ambassade van een oliestaatje in het Midden-Oosten. Het gesprek ging weer de zwemtechnische kant op. “Op stage deden we vroeger 6.000 meter in de voormiddag en nog eens 6.000 in de namiddag,” verduidelijkte hij. Dat zijn twee keer 240 baantjes. Een afstand waar ik een maand over doe, bedacht ik. “En jij? Waar heb jij leren zwemmen?” vroeg hij vanonder zijn kanariegele badmuts. “Via YouTube,” antwoordde ik naar waarheid. En ik vertelde hem over de website swimsmooth.com die voor mij de poort is geweest naar veel zwemplezier. Een aanrader. Tussen de babbel door keek Sammy rond. Als een generaal die zijn troepen overschouwt. “Jammer toch hoe graag sommige mensen komen zwemmen, maar door een verkeerde techniek maar niet vooruitkomen.” Hij was duidelijk een ander soort zwemmer gewoon dan de gemiddelde Brusselse badgast. Kort voor onze kennismaking zag ik hoe hij iemand tips gaf om zijn vlinderslag te verbeteren. Mooi om zien. Nodig ook. Want ik heb aan den lijve ondervonden hoe een betere techniek het plezier in de sport verhoogt. En dan nog. Ook bij mij zijn er nog kosten aan. Mijn benenwerk is nog niet dat van voormalig Australische zwemkampioen Ian Thorpe. Wie verder wil met zijn of haar zwemkunsten, stuur ik vanaf nu naar Elsene. Met twee euro inkom voor Elzenaren overigens het goedkoopste zwembad waar ik in Brussel al zwom. Daar klieft sinds kort een toonbeeld van efficiëntie door het water. Spreek ‘m aan als je meer plezier wil halen uit je sportieve uitstap. Je herkent Sammy aan zijn Amerikaanse tongval en het high tech, waterresistent mp3-spelertje dat hij van zijn moeder cadeau kreeg. Overigens, Sammy zoekt nog een club. Liefst eentje waar de gemiddelde leeftijd wat hoger ligt dan 15 jaar. Ook aan de lokale sportsecretaris die zijn interclubploeg gevoelig wil versterken zeg ik: ga eens kijken in Elsene. Bram Van de Velde is presentator op FM Brussel en actief vrijetijdssporter

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 20 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 30 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten, Anne Burger, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Lisa Decrick: 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne. COÖRDINATIE Kim Verthé. EINDREDACTIE Ken Lambeets (eindredactie@bdw.be). VORMGEVING Peter Dhondt. REDACTIE Jean-Marie Binst, Christophe Degreef, Bettina Hubo, Steven Van Garsse, Danny Vileyn. BRUSSELNIEUWS Kris Hendrickx (nieuwsmanager), Sandra Schreurs (projectcoördinator), Jelle Couder, Goele de Cort, Eric Vancoppenolle, Laurent Vermeersch. REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele, Gerd Hendrickx. MEDEWERKERS Michaël Bellon, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Bram Van de Velde, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh. VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie. Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie.

ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).