Issuu

AAN DE LIPPEN VAN JAZZTROMPETTIST IBRAHIM MAALOUF En ook: Grace Ellen Barkey, Sam Dillemans en tg Stan.

18 04 13

KERKHOF IN STAAT VAN ONTBINDING P. 4-5

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

ZUIDPALEIS OPGEFRIST © JO VOETS

BRUSSEL – In het kader van het wijkcontract Rouppe, wordt het Zuidpaleis opgefrist. De uitstalramen van de winkels op de benedenverdieping krijgen een likje verf en de gevels worden gerenoveerd. Dat moet bijdragen tot de ontwikkeling van het potentieel van de wijk. De eerste resultaten van de ‘lenteschoonmaak’ zijn al KL zichtbaar op de Stalingradlaan.

Economie > KMO-rapport van Unizo legt zwakheden bloot van Brusselse ondernemingen

Een op twee cafés verlieslatend BRUSSEL – De helft van de horecazaken in Brussel is verlieslatend en een vijfde van de Brusselse KMO’s staat op de rand van een failliet. Dat blijkt uit een studie van Graydon die door Unizo en de Franstalige tegenhanger UCM werd besteld.

erst het goede nieuws: de Brusselse ondernemingen komen stilaan uit het dal van de economische crisis van 2009. Op vlak van rendabiliteit zitten de KMO’s terug op het niveau van 2007. Brussel blijkt vruchtbare grond voor nieuwe KMO’s. In vergelijking met 2002 is het aantal vennootschappen met een kwart procent gestegen, het aantal eenmanszaken met 9 procent. Brussel heeft daardoor een erg jonge ondermeningseconomie.

Veertig procent van de eenmanszaken is jonger dan 4 jaar. Heel veel banen levert dat niet op. Bijna negentig procent van de ondernemingen in Brussel heeft geen personeel. De rendabiliteit is in Brussel veel lager dan in de rest van België en ze stijgt ook niet. Erger nog is het gesteld met de financiële stabiliteit van die Brusselse ondernemingen. Graydon berekende dat 19 procent van de KMO’s in Brussel binnen het jaar bijna zeker overkop zal gaan.

Daar zijn twee verklaringen voor: Brussel telt veel horecazaken en die zijn gevoeliger voor faling. “Daarnaast zien we dat 80 procent van de starters die hier over de vloer komen, nieuwe Belgen zijn. Die ondernemingen kennen vaak lage winstcijfers,” zegt Karel Van Eetvelt van Unizo.

Mediaancijfers Ontnuchterend zijn ook de cijfers van het aandeel verlieslatende be-

drijven binnen één sector. In de horeca is 50 procent verlieslatend: voornamelijk cafés en kleine fastfood. In de sector ‘diensten aan personen’ is 52 procent deficitair. De bouwsector, banken en IT-sector doen het wél goed. Tot slot blijkt dat tussen 2010 en 2011 de solvabiliteit van de Brusselse KMO’s aanzienlijk is gedaald. KMO’s worden dus meer afhankelijk van derden. Een mogelijke verklaring is dat het vermogen van Brusselse (internationale) ondernemingen naar het buitenland wordt gepompt. Dat Graydon mediaancijfers hanteert, verklaart mede de zwakke economische cijfers voor Brussel.

Die zouden beter ogen bij gemiddelde cijfers. De Brusselse economische structuur wordt immers gekenmerkt door een kleine groep financieel sterke bedrijven en een grote onderlaag aan KMO’s die nauwelijks het hoofd boven water kunnen houden. Steven Van Garsse ADVERTENTIE

TAKE AWAY CONDITIES VAN 19 TOT 27 APRIL BIJ NISSAN.

N° 1374 VAN 18 TOT 25 APRIL 2013 ¦ WEEK 16: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

BDW 1374 PAGINA 2 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

OPMERKELIJK © FRED DEBROCK

DAARKOM ZEKER DICHT TOT EIND 2013 BRUSSEL - Het Vlaams-Marokkaans huis Daarkom aan de Wolvengracht zal sowieso nog heel 2013 gesloten blijven. En het kan alleen een doorstart maken als Vlaanderen het gebouw op orde zet en samen met Marokko voor een aangepaste financiering zorgt. “Beide overheden moeten een duidelijke keuze maken: het al dan niet laten slagen van Daarkom.” Een en ander staat te lezen in het meerjarenplan dat het bestuur van het cultuurhuis overmaakte aan Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege (CD&V) en de leden van de commissie Cultuur. Daarkom gaat in op het verzoek van de minister om ‘receptief’ te werken. De vzw zal dus zelf geen producties opzetten maar een programma samenstellen met activiteiten van andere organisaties en kunstenaars. Daartoe moeten er samenwerkingsverbanden gesloten worden. Maar niemand wil zich engageren om met Daarkom in zee te gaan zolang enkele basisvoorwaarden niet vervuld zijn, schrijft het bestuur. Eerst en vooral moet er duidelijkheid komen over de verantwoordelijkheid van de twee initiatiefnemende overheden, Vlaanderen en Marokko, en moet er een akkoord zijn over een aangepaste financiering. Schauvliege besliste in februari om de Vlaamse bijdrage te halveren, van 515.000 naar 250.000 euro. Reden? Marokko wil ook niet met meer over de brug komen. Daarkom kreeg van de minister de opdracht het meerjarenplan 2013-2016 op te maken met een budget van 500.000 euro: de helft van Marokko, de helft van Vlaanderen. Hiermee zou ook de huur van ruim 300.000 euro per jaar moeten betaald worden. Voorzitter Larbi Khetouta zei toen al dat dit niet realistisch was. In het beleidsplan bevestigt Daarkom dit standpunt: in de begroting wordt gewoon uitgegaan van een Vlaamse subsidie van 515.000 euro. Alleen voor dit jaar – het gebouw is sinds december dicht, het personeel weg – houdt de vzw zich aan het Vlaamse richtbedrag van 250.000 euro. Een andere voorwaarde die de Vlaamse Gemeenschap moet vervullen, is het in orde zetten van het gebouw. Dat moet beter beveiligd en technisch uitgerust worden. En de houtworm moet weg. Dit dient in de loop van 2013 te gebeuren. Daarna kan personeel aangeworven worden zodat het cultuurhuis volgend jaar weer open kan. De focus in 2014 zou liggen op de Groote Oorlog en vijftig jaar Marokkaanse immigratie. HUB

Uitgelicht > Gemeenten bereiden zich voor op deradicalisering

Wachten op terugkeer van Syriëstrijders BRUSSEL – Een psychose die vanuit Vlaanderen vertrekt, stelde de Schaarbeekse burgemeester Bernard Clerfayt vrijdagochtend vast. In de late namiddag lichtte de burgemeester van Brussel, Freddy Thielemans, op aandringen van de media de houding van de stad Brussel toe. Drie dagen later zijn er huiszoekingen bij ronselaars op vijftig adressen in Brussel en Antwerpen en komen de tongen los.

adicalisering en deradicalisering. Dat zijn de twee sleutelbegrippen als er wordt gepraat over jongemannen die naar Syrië trekken om er tegen Assad te vechten. Eerst leek het alsof er alleen uit Vlaanderen jonge moslims vertrokken. Dat had te maken met de mediatisering, bijvoorbeeld de zoektocht naar Antwerpenaar Jejoen, en met felle politieke reacties. Burgemeester van Vilvoorde Hans Bonte (SP.A) was de eerste die opriep om de identiteitskaarten van jongeren die willen vertrekken, af te nemen. Op gemeentelijk niveau bleef het in Brussel rustig. Burgemeester Bernard Clerfayt (FDF) suste vorige week vrijdagochtend nog dat er in Schaarbeek maar twee of drie gevallen bekend waren. Hij bestempelde zich op lokaal niveau als onmachtig.

Alleen bij de terugkeer kan de gemeente volgens hem een rol spelen. Dinsdag bleek dat Clerfayt zich hier beter op zou voorbereiden: Brussels parlementslid Fouad Ahidar (SP.A) liet weten dat Illias Azaouaj gevangengenomen werd. De moslimpredikant uit Anderlecht was volgens Ahidar naar Syrië getrokken om jongeren terug naar Brussel te halen. Het politieke gevecht in Brussel speelde zich op federaal niveau af. Senator Alain Destexhe (MR) uit Elsene-Matonge heeft altijd al zin voor politieke timing gehad. Hij bond een jaar voor de moeder der verkiezingen de kat de bel aan. Over radicalisering en de houding van minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (CDH): “Uit politiebronnen weet ik dat dit fenomeen al heel lang bestaat. De politiek was hiervan op de hoogte maar de taskforce Syrië is

net opgericht. Vooral Joëlle Milquet draagt een grote verantwoordelijkheid. Zij en al diegenen die leerlingtovenaar hebben gespeeld terwijl de radicale islam terrein won in België. Vijftien jaar lang werd dat allemaal genegeerd. Milquet liep voorop bij diegenen die niets wilden zien en deden of het probleem niet bestond.” Milquet reageerde verontwaardigd vanuit Marokko. Ze wees er fijntjes op dat het departement Binnenlandse Zaken de jongste vijftien jaren vooral in handen van de liberalen is geweest. En verder: “Ik heb meneer Destexhe hierover nooit gehoord in het parlement. Wat hij zegt, toont zijn totaal gebrek aan kennis van het dossier aan.” Tot daar de politieke oorlog MR-CDH. Allebei lid van de federale regering. De huiszoeking deze week dinsdag laat alvast zien dat Milquet reeds langer dan vorige

“Ik kan volwassen mensen niet verhinderen om te reizen. Bij minderjarigen kan ik enkel ingrijpen als de ouders mij dat vragen” week met de zaak bezig was. De federale politie was de inval al maanden aan het voorbereiden.

Stad Brussel Hoeveel Brusselse jongeren zijn er naar Syrië vertrokken? Minstens twee uit Molenbeek, zo liet burgemeester Françoise Schepmans (MR) weten. “Ook andere jongeren vertrokken zonder hun bestemming kenbaar te maken. De betrokken families leven in angst.” Molenbeek

DE WEEK IN BEELD DOOR BART DEWAELE

Buurtbewoners en fietsactivisten schilderen een fietspad op de Poincarélaan. Ze verzetten zich tegen de stad Brussel, die een tijdelijk fietspad op de laan niet ziet zitten.

WEEKOVERZICHT

BDW 1374 PAGINA 3 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

WOENSDAG 10 APRIL USE-IT verliest 123.000 euro subsidies. Het Vlaams informatiepunt voor rugzaktoeristen, Use-it, dient geen nieuwe subsidieaanvraag in. Volgens voorzitter Joris Roos is het Vlaamse decreet voor jeugdwerk veranderd en past Use-it daar niet meer in. Het verliest zo vanaf volgend jaar 123.000 euro waardoor de balie aan de Steenkoolkaai mogelijk in gevaar komt.

DONDERDAG 11 APRIL KINDEREN POETSEN AUMALE. Een twintigtal kinderen poetsen deze voormiddag het metrostation Aumale. Dit doen ze voor ‘Witte Tornado’, de actie van vervoersmaatschappij MIVB die jongeren sensibiliseert om respectvol om te gaan met de openbare ruimte. Jonge vrouw vermoord. In een appartement op de Anspachlaan is een vrouw van 23 om het leven gebracht. Buurtbewoners verklaren dat de vrouw ‘s nachts ruzie had met een man.

VRIJDAG 12 APRIL Thielemans wil preventie via moskeeën. Brussels burgemeester Freddy Thielemans (PS) wil dat moskeeën jongeren afraden om de wapens op te nemen in Syrië. Hiermee reageert hij op het idee van zijn Vilvoordse collega Hans Bonte (SP.A) om de Belgische identiteit van Syriëstrijders af te nemen. Voorts rekent hij ook op de stadswachters van Bravvo en de lokale politie in het proces van deradicalisering. Abdelrahman Ayachi staat in Brussel terecht op verdenking van terrorisme, maar vecht momenteel in Syrië tegen het regime van president Assad.

heeft extra camera’s laten plaatsen en probeert ronselaars op te sporen. Brussels burgemeester Thielemans vernam al een paar weken geleden dat er iets aan de hand is. Twee weken geleden had hij een onderhoud met de betrokken families, de politie en de preventiewerkers van BRAVVO. Thielemans antwoordde het volgende op de vraag of zijn diensten hebben gesproken met mensen met een morele autoriteit: “Ik ben niet religieus, ik moet met pastoors en imams pra-

“ “

ten als het over godsdienst gaat.” Thielemans liet zich op de persbijeenkomst niet uit zijn tent lokken. Zelf zou hij nooit iemands identiteitskaart afpakken, maar op de vraag of de Vlaamse burgemeesters overdrijven wou hij niet ingaan: “Iedere burgemeester handelt zoals hij meent te moeten handelen. Ik kan volwassen mensen niet verhinderen om te reizen. Als het over minderjarigen gaat, kan ik enkel ingrijpen als de ouders mij dat vragen.” Betekent dat dat de stad niets doet?

“Neen,” benadrukte Thielemans. “Politie en BRAVVO leggen hun oor te luisteren in de wijken.” De voornaamste taak op dit ogenblik is wanhopige families bijstaan. En eenmaal jongeren terug in het land zijn, helpen met de deradicalisering. Eveneens op vraag van de ouders. “Ik zou graag bilaterale contacten zien met Groot-Brittannië en Denemarken, twee landen die ervaring hebben met radicalisering.” Danny Vileyn

Als je wil weten hoe het voelt om een ‘kutmarokkaan’ te zijn, of een ‘neger’, moet je fietsen in Brussel, want je bent minder dan niemand.” Radio 1-presentator Lieven Vandenhaute naar aanleiding van het stijgend aantal fietsongevallen (op Hautekiet, Radio 1).

De stad Brussel-Mechelen-Antwerpen. Dat zijn allang geen drie aparte steden meer, dat is één grootstedelijke agglomeratie, waar ondertussen al meer dan drie miljoen mensen wonen.” Burgemeester van Mechelen Bart Somers (Open VLD) over de onzichtbare stad (in De Standaard).

PETITIE TEGEN TRAM 71 EEN SUCCES. De petitie tegen de aanleg van een tramlijn op de Elsensesteenweg telt duizend handtekeningen. Dat maakt initiatiefneemster en toekomstig burgemeester van Elsene, Dominique Dufourny (MR) bekend. De tram moet de verzadigde bus aflossen, maar volgens Dufourny zou de komst ervan een catastrofe zijn voor handel en verkeer. ANDERLECHT EN BX WERKEN SAMEN. RSCA heeft een samenwerkingsakkoord met BX, de nieuwe club van Vincent Kompany. Paars-wit stelt onder andere zijn infrastructuur in Neerpede ter beschikking voor de eerste jeugddag van BX.

ZATERDAG 13 APRIL GEEN TRAM TUSSEN HEIST-OP-DEN-BERG en BRUSSEL. Vervoersmaatschappij De Lijn moet haar plannen om een nieuwe tramlijn aan te leggen tussen Heist-Op-Den-Berg en Brussel noodgedwongen opbergen. Reden hiervoor is een vergunning voor de verkaveling van een terrein in Keerbergen. ACTIVISTEN SCHILDEREN FIETSPAD. Buurtbewoners en fietsactivisten van Cyclo Guerilla Bxl schilderen vandaag een fietspad ter hoogte van het Villostation aan de Anderlechtsepoort. Hiermee willen ze aantonen dat de Brusselse regering en gemeenten het autoprobleem dringend moeten aanpakken. MAN OVERVALT APOTHEKEN. In Anderlecht en Molenbeek overvalt een man drie apotheken. In de apotheek in de De Roverlaan in Molenbeek maakt de dader 1.200 euro buit. In de Industrielaan en de Rossinistraat in Anderlecht heeft hij minder succes.

ZONDAG 14 APRIL ANDERLECHT EN CLUB SPELEN GELIJK. Op de derde speeldag van Play-off I verdelen Anderlecht en Club de buit na een 1-1 gelijkspel. De Brusselaars komen op achterstand na een owngoal van Denis Odoi, maar in de tweede helft maakt Dieumerci Mbokani de gelijkmaker. Door dit gelijkspel wordt Anderlecht weer alleen leider.

MAANDAG 15 APRIL VUB geeft anti-fraude-lessen. De Vrije Universiteit Brussel (VUB) stelt een lessenpakket samen dat studenten moet wapenen tegen wetenschapsfraude. Voor de studenten aan hun masterthesis beginnen, zullen ze gewaarschuwd worden voor datamanipulatie. METRO GRIJPT DRONKEN MAN. In het metrostation Kruidtuin raakt een dronken man gewond nadat hij door een metro gegrepen wordt. Het verkeer op lijnen 2 en 6 is een tijdje onderbroken.

HET WOORD

Herbevolking

Zeg niet bevolkingsexplosie, maar zeg herbevolking. Dat is de conclusie van socioloog Jan Hertogen, die de bevolkingsgegevens van alle Belgische gemeenten tussen 1831 en 2012 heeft verzameld. Voor Brussel-Stad, zo toont Hertogen aan de hand van deze cijfers aan, gold tot 1910 een bevolkingsstijging. In dat jaar woonden er maar liefst 218.969 mensen in de hoofdstad. Daarna trokken velen weg en ontvolkte de stad onophoudelijk

tot een schamele 133.138 mensen in 1996. Vanaf dat jaar begon de bevolking opnieuw te stijgen, en in 2012 stond de teller op 166.497. Er kan, zo documenteert Hertogen dus, nog heel wat volk bij. “Dankzij de migratie worden onze leegstaande steden opnieuw bevolkt,” zo vat Hertogen de situatie met een positieve noot samen. CD

DINSDAG 16 APRIL gaslek IN ETTERBEEK. Na een groot gaslek in de Vijverstraat moeten circa 200 mensen hun huizen verlaten. Ook een kinderdagverblijf wordt ontruimd. Anderhalf uur later is het lek gedicht en kan iedereen naar huis. Samengesteld door Milan Vranckx

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1374 PAGINA 4 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

De semi-natuurlijke site wordt gekoesterd om de biodiversiteit van de vegetatie: van de mahonia, conoteaster, gele helmbloem, salomonszegel en boshyacint tot oude klimrozelaars. Maar de beschermde wilde lijsterbes, esdoorn en winter- en zomereik doen zerken in twee splijten.

Erfgoed > Kerkhof van de Dieweg en Joodse grafgaanderij wachten op Godot

Wie zijn doden niet eert... UKKEL – Een voorakkoord uit 2010 tussen gemeente en gewest dat werk zou maken van de restauratie van het kerkhof van de Dieweg is over enkele hinderpalen gestruikeld. De situatie is, zacht uitgedrukt, chaotisch en mensonterend. Eind maart heeft gewestpersoneel als teambuildingexpeditie een dag intensief gesnoeid aan oerwoudtoestanden op de site. De miserie van zerkverzakkingen, waterinfiltraties, desastreuze natuurimpact op funerair erfgoed en het verval van de Joodse gravengaanderij moddert aan. Waar blijft Gods straf?

et bijna vier hectare grote Kerkhof van de Dieweg uit 1896 is niet langer een idyllische dodenakker. De beloofde restauratie van de zestien percelen werd nog steeds niet gestart. De site staat bekend als de grootste niet-confessionele begraafplaats van Belgische Joden, met gemakkelijk drieduizend graven (van de in totaal 38.510 personen in 1958) waaronder een lange grafgaanderij langs de Ruststraat. Gezien zij grotendeels geen Ukkelse burgers waren, betaalden de Joden destijds het dubbele aan concessie. Indrukwekkende mausolea, grafkapellen en funeraire sculpturen in alle kunststijlen sieren het stiltegebied. Wegens ‘volzet’ werd

het kerkhof in 1945 gesloten en in 1958 in zijn totaliteit beschermd voor zijn flora, fauna en monumenten. Sindsdien kreeg niemand er nog een nieuw graf, op enkele uitzonderingen na, zoals Kuifjes geestesvader Hergé (Georges Remi) in 1983. Jaarlijks worden er wel één of twee overledenen bijgezet in de familiekelders. Want er is nog plaats voor wie lange concessies heeft lopen. Zo telt de crypte van de familie AllardIpperseel onder het mausoleum 78 plaatsen, waarvan er tot op heden een dertigtal bezet zijn. En er rusten vooral heel wat bekende personen: artnouveau-architect Paul Hankar, vrouwenrechtenstrijdster Isabelle Gatti de Gamond en politicus Char-

les Woeste (tegenpool van priester Daens). Net als de belangrijkste Brusselse bankiersfamilies: Errera, Lambert, Allard en Isaac Stern. Bij de grafkunstparels zitten creaties van Victor Horta, Homère Goossens, Paul Dubois en Auguste Puttemans. Kortom: de bescherming van de monumenten had zo haar redenen.

Fout van Picqué Na vijftien jaar kommer en kwel, omdat vooral de flora intouchable was voor Monumenten en Landschappen - met als gevolg dat alles overwoekerde - werd de toestand onhoudbaar. De graftombes barstten en verbrijzelden door de dikke

“De subsidie voor twee specialisten die ervoor moesten zorgen dat de site niet meer overwoekerd werd, is nooit toegekend”

klimopranken en allerlei hulststruiken en boomwortels. Sinds de jaren 1980 beperkt het onderhoud zich tot de wegen. De semi-natuurlijke site wordt gekoesterd om de biodiversiteit van de vegetatie: van de mahonia, conoteaster, gele helmbloem, salomonszegel en boshyacint tot oude klimrozelaars, meer dan een eeuw terug geplant voor vader of

moeder. Maar de beschermde wilde lijsterbes, esdoorn en winter- en zomereik doen zerken in twee splijten. Een gemeentelijk beheersplan dat met de zege van het gewest in 2010 het licht zag, voorzag in de langetermijnrenovatie: twee percelen per jaar vanaf 2011. Ook zouden twee personen van het gespecialiseerd personeel aangestipt worden om de natuur vakkundig te beheersen, de stenen monumenten te renoveren, het gietijzer en hout te herstellen en te schilderen – kortom: met meer respect de site conserveren. Niets van die plannen werd uitgevoerd. Buiten het vrijhouden van de grote lanen en de kleine paadjes, wordt amper ingezet op herwaardering. Het groenonderhoud is overigens een ware Sisyphuskwelling voor de Roemeense, gemeentelijke tuinman die cynisch genoeg Ionescu heet, zoals de peetvader van het absurde theater. Iedere instantie kijkt duidelijk naar de andere, met de regelitis als excuus en rem. “Het voorakkoord werd nooit uitgevoerd door tegenstijdige commu-

BDW 1374 PAGINA 5 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

heeft al een gunstig advies gegeven voor het voorontwerp van inplanting van het stormbekken, maar de aanvraag tot stedenbouwkundige vergunning is nog niet rond.”

Jodengrafgaanderij

“Vandaag komt men overal terug van de inpalming van de natuur op de begraafplaatsen, behalve aan de Dieweg”

staan ingeschreven, te ontdoen van alle wildgroei met een opkuis. Een groot aantal is al volledig zicht-

baar, ze kregen een pictogram van het gewest. Wauters: “Daardoor kan de bezoeker ze herkennen. Wij doen één grote kuis, nadien behoort het dagelijkse onderhoud tot de gemeente, net als de aanwerving van het nodige personeel. Naast de prioriteit om de monumenten te degageren, moet er wat gebeuren aan de verwilderde staat van het kerkhof. Het soort semi-natuurgebied dat we voor ogen hadden, ging te ver.” Net voor zijn pensioen in 2010 bekritiseerde Marcel Celis, lid van de Comissie voor Monumenten en Landschappen van het Brusselse Gewest en oud-voorzitter van Epitaaf (vereniging voor funeraire kunst), de situatie op het beschermde Kerkhof van de Dieweg: “Er was een tijd dat een kerkhof gekoesterd kon worden als een romantisch verwilderd fune-

rair park, maar vandaag komt men overal terug van de inpalming van de natuur op de begraafplaatsen, behalve aan de Dieweg” dixit Celis, die nu in Finland woont.

Stormbekken

nicatie met het kabinet van minister-president Charles Picqué (PS),” bekent Jean-Michel Mureau, hoofd van de dienst begraafplaatsen van Ukkel. “De subsidie van 80 procent voor twee specialisten werd nooit toegekend. Die waren nodig om ervoor te zorgen dat de site niet meer overwoekerde door de beschermde flora. Er mag wel op paadjes gewied worden, maar van de graven moeten we afblijven.” Wat werd dan wel sinds drie jaar aangepakt? De ringmuur van het kerkhof is volledig hersteld. En de gemeente heeft een klein budget voor groencontainers als er grote snoeiacties worden uitgevoerd. Een nieuwe afspraak met het gewest (Monumenten en Landschappen) voorziet in de opkuis van de belangrijkste monumenten. De wintersnoei ging inderdaad van start. Thierry Wauters, coördinator van de sites van Monumenten en Landschappen van het Brussels Gewest, bevestigt de vertraging. “We waren graag in 2011 begonnen met de percelenrestauratie, maar het wettelijk kader om een en ander uit te voeren bleek niet aanwezig. Begin februari 2013 werd de regelgeving aangepast. Een budget voor renovatie hebben we nog niet. Maar op 28 maart konden we met een dertigtal ambtenaren van diverse diensten samen grof snoeiwerk verrichten, ingeschreven als een project teambuilding. Binnenkort plannen we een tweede dag.” Ionescu haalt inmiddels de bergen snoeiafval van de wegels en wacht op versterking. Bedoeling van de expeditie was om de 570 graven, die als monument

“Het soort semi-natuurgebied dat we voor ogen hadden, ging te ver.”

Verder is er nog de uitgestelde aanleg van het stormbekken. In 2010 werd een budget afgesproken (250.000 euro) om het probleem van aanhoudende waterinfiltraties en het valse moeras in de benedenzone op te lossen. De constructie bleef uit. De jaren vertraging werden opgelopen omdat plots werd vastgesteld dat het kerkhofterrein groter is dan de huidige omheining voorhoudt. Het stormbekken zou daar eigenlijk beter tot zijn recht moeten komen. Marie Vigoni van de dienst Leefmilieu van Ukkel: ”Beneden rechts, achter de muur, ligt nog een veelhoek in privaat gebruik. Die grond behoort tot het kerkhof. Destijds werd de omheining niet overeenkomstig met de kadasterlegging aangebracht. Niemand signaleerde dat. We vinden dat deze strook zich beter leent tot de inrichting van het stormbekken, omdat ze buiten de gebruikte kerkhofsite valt. We wachten nog op commentaar van de naburige bewoners en op de heropmeting door de landmeter. Bovendien zijn er nog infiltratietests en bijkomende grondwerken nodig. Ook de grensmuur moet nog verplaatst worden. Een en ander heeft impact op het oorspronkelijke budget, dat zal moeten worden aangepast en gestemd, hopelijk in 2014. Monumenten en Landschappen

Tot slot bekijken we de mensonterende toestand van de lange Jodengrafgaanderij - waar het publiek wordt weggehouden. “Il faut refaire le tout,” stelt Thomas van Praag, die door het Centraal Israëlitisch Consistorie van België in de arm is genomen om het dossier te verdedigen. Van Praag kroop in september 2012 toevallig in de gaanderij, op zoek naar zijn voorouders Fermebock en Raimovitz, die hij vond. Ontzet over de instortende gaanderij en de skeletten die hij uit kisten zag liggen, verwittigde hij de pers en de overheid. De gaanderij werd in erfpacht gegeven aan het Consistorie, die plots wakker werd. Van Praag: “De stèles moeten dringend gestut of hersteld worden. Hier liggen 867 mensen begraven. Als erfpachter kan de Consistorie enkel aan de eigenaar - de gemeente - vragen om iets te doen. Velen zijn verantwoordelijkheid voor de verloederde graftoestanden, niet in het minst de families die altijd verondersteld worden om hun graven te onderhouden. Architect Isidore Zielonka stelt een restauratie voor. Het dossier wacht op geld, om in september opgestart te worden. De aanbestedingen zouden tussen 45.000 en 140.000 euro schommelen.” Maar Wauters van Monumenten en Landschappen weet van geen stedenbouwkundige aanvraag, laat staan een subsidiedossier. “Mochten Charles Picqué en Amnon Rubinstein (links-liberaal en voorzitter van de Consistorie) iets van plan zijn, dan weten wij toch van niets.” Over de verloederde gaanderij is Philippe Pierret, Franse vorser (Sorbonne), gespecialiseerd in Europese Joodse begraafplaatsen en tevens conservator van het Joods Museum van België, niet te spreken. “Sinds de consessiewetgeving in 1971 gewijzigd werd, is het kwaad in dit land geschied (voordien gold de Napoleontische wet die eeuwigdurende consessies toestond, red.). De laatste honderdjarige concessies van Joden dateren van 1920 en vervallen in 2020. Die vond ik in rood geregistreerd. Wat wil de Joodse gemeenschap doen na dit einde? Een concessiehouder is als huurder nooit eigenaar van een terrein of graf. Dit wordt een ramp voor de Joodse concessies. Trouwens, volstaat een erfgoedklassering van lukraak 570 ‘monumenten’, waarvan een zestigtal Joodse graven, op het belangrijkste Joodse kerkhof van België? De klassering is niet professioneel gebeurd, alhoewel ze onder ‘voogdij’ van het gewest werd goedgekeurd. Komt daarbij dat de huidige Joodse gemeenschap van Russische en Poolse origine is, soms al vijf generaties lang, waaronder nu al christenen. Het interesseert hen ogenschijnlijk niet om de 19deeeuwse Jodengraven te restaureren, want die behoren tot Nederlandse, Franse, Engelse en Duitse families.“ Gelukkig zwijgen de doden.

Jean-Marie Binst

BDW 1374 PAGINA 6 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

haar eigen beleid, en dat kan niet zomaar veranderen. Mede hierdoor is de regel van ‘vraag en aanbod’ onvermijdelijk. “Er zijn 7.000 tot 9.000 koten te weinig. Maar in sommige gemeenten is het aartsmoeilijk om nieuwe koten te plaatsen. Er moet een oplossing komen op gewestelijk niveau. Nieuwe projecten, specifieke huurcontracten en een nieuwe herziening met betrekking tot urbanisering, dat moet er komen,” geeft Doulkeridis nog mee. De minister wil graag nog voor juni met de betrokken partijen een voorstel indienen bij het parlement. Of hij die deadline gaat halen, valt nog af te wachten.

Weinig keuze

Studente Anna Wagner: “Ik betaal iedere maand 280 euro voor een kot van tien vierkante meter. Veel te veel, want de keuken is niet in orde en de douche is niet proper.”

Huisvesting > Op zoek naar een kot in Brussel

‘Het is een kat in een zak, maar ik heb niet veel keuze’ BRUSSEL – Brussel vertelt graag dat het de grootste studentenstad van België is en mag daar terecht trots op zijn. Maar de hoofdstad moet met het schaamrood op de wangen toekijken hoe andere steden als Gent, Antwerpen en vooral Leuven het studentenbeleid aanpakken. Deze steden beschikken over talloze studentenhuisvestigingen waar studenten een betaalbaar kot kunnen vinden.

oten zijn nooit relatief goedkoop geweest, maar de Vlaamse studentensteden bereikten met het stadsbestuur en de Vlaamse regering een akkoord waardoor studenten, mits tijdig begonnen met hun zoektocht, intrek kunnen nemen in een betaalbaar kot dat ook op vlak van kwaliteit hoog scoort. Toegegeven, huisjesmelkerij komt in elke grootstad voor, maar nergens zit het probleem zo diep geworteld als in Brussel. Met Brik beschikt Brussel over één studentenhuisvesting, de VUB buiten beschouwing gelaten, omdat de koten onder toezicht staan van de universiteit zelf. Brik heeft een database van welgeteld 4.500 koten die netjes worden opgevolgd en wekelijks gecontroleerd. Met andere woorden: zit een stu-

dent bij Brik, dan zit hij snor. Maar ook daar luiden ze de alarmbel. “Wij proberen studenten op te vangen en hen een kwaliteitsvol kot aan te bieden tegen een betaalbare prijs, maar we moeten ieder jaar duizenden studenten teleurstellen omdat we gewoonweg te weinig capaciteit hebben. En vanuit de regering voelen we te weinig steun. We hebben al eens op tafel geklopt, maar ik zie niks veranderen. Als Brussel dit niet aanpakt dan is dit een gemiste kans, er mag geen sprake zijn van onderschatting van het probleem,” vertelt Mark Stockman van de dienst studentenhuisvesting aan de VUB en partner van Brik.

Samenwerking Er zijn 75.000 studenten aanwezig in het Brussels Gewest, een vraag

die één studentenhuisvesting nooit kan beantwoorden zonder samenwerking met de regering. En daar knelt nu net het schoentje. Op 3 mei 2011 leek er geen vuiltje aan de lucht. Verschillende overheden waaronder het Brussels Gewest en de Vlaamse en Franse gemeenschap tekenden een charter met de Universitaire Associatie Brussel (UAB) om van Brussel een echte studentenstad te maken. Een van de belangrijkste pijlers was de studentenhuisvesting. Maar twee jaren later is er nog niks veranderd. “We hebben inderdaad drie à vier keer samengezeten met alle betrokken groepen, en we zijn ervan bewust dat er een samenwerking moet komen met de universiteiten, zowel de Franstalige als de Nederlandstalige, en het gewest. Alle koppen moeten in de-

“Er zijn 7.000 tot 9.000 koten te weinig. In sommige gemeenten is het aartsmoeilijk om nieuwe koten te plaatsen. Er moet een oplossing komen op gewestelijk niveau” zelfde richting staan,” zegt Christos Doulkeridis (Ecolo), bevoegd Brussels minister voor Huisvesting. Het Brussels Gewest moet haar verantwoordelijkheid nemen, maar op vlak van huisvesting heeft elke gemeente

Zoals in elke studentenstad is het cruciaal om op tijd beginnen te zoeken naar een stek. Maar in Brussel is de kans zeer reëel dat een student in de maand juli al geen kot meer vindt dat aan de behoefte voldoet, maar de prijs die blijft wel hoog. We ontmoeten studente Anna Wagner op haar kot, gelegen op tien minuten van de Beurs. Ze laat ons binnen en is opgetogen dat ze haar verhaal kan vertellen. In de gang merken we al dat het studentenhuis gebreken heeft. De muren zijn dringend aan een nieuwe laag verf toe. Het ruikt ook niet allemaal even fris. “Dat went wel,” zegt Anna met een zucht. Op de vierde verdieping verwelkomt ze ons in haar kleine kot van tien vierkante meter. Haar bed en bureau nemen al twee derde van haar kamer in beslag, al wat rest is een kast en een lavabo. “Op zich heb ik niet meer nodig, maar ik betaal iedere maand wel 280 euro voor deze kleine ruimte. Ik vind dat veel te veel, zeker omdat de keuken niet in orde is en de douche niet proper is. Op de verdieping onder haar staat er een douche, maar die is beschimmeld en ze kan kiezen tussen ijskoud of bijna kokend water. Meestal kiest ze voor het eerste. “De gemeenschappelijke keuken is in de prijs inbegrepen, maar welke keuken? In de kelder staat er een gasfornuis maar dat is niet eens aangesloten. Ik heb mezelf een magnetron aangeschaft en ga vaak bij vrienden koken, zo lukt het wel,” lacht ze groen. Als we haar vragen waarom ze voor dit kot heeft gekozen, antwoordt ze met een reflex. “De ligging. Ik zit hier in hartje Brussel, alles is vlot bereikbaar en de school ligt op tien minuten wandelafstand van hier. Ik ben ervan bewust dat ik te veel betaal maar ik heb geen keuze, het was dit of niets.” Van haar kotbaas moet ze ook niets weten, die heeft de boter gegeten. “Er zitten zestien studenten in dit huis en er zijn er maar weinig tevreden over hem – hij is trouwens nooit aanwezig. In het begin van het schooljaar zaten we drie maanden zonder internet. Na veel dreigmails heeft hij er uiteindelijk werk van gemaakt en nu is alles in orde. Maar dit heb ik nog nooit meegemaakt.” Anna heeft haar les geleerd en gaat in de toekomst op tijd op zoek naar een kot in Brussel. “Ik maak mijn schooljaar hier af en sla de deur achter mij dicht, ik ga een kot zoeken bij Brik, daar heb ik tenminste garanties,” klinkt het. Jonas Gilles

BDW 1374 PAGINA 7 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

Begroting > Investeringen worden niet teruggeschroefd

P-PRAAT

PS houdt belastingen laag BRUSSEL – De Vlaamse centrumsteden kreunen onder een gebrek aan middelen en Schaarbeek verhoogt de belastingen. Niets van dat alles in de stad Brussel. De aanvullende personenbelasting blijft op zes procent - de laagste van het gewest. En ook de investeringen gaan door: in scholen, crèches en woningen. De begroting 2013 is de eerste van het nieuwe college PS-MR. Burgemeester Freddy Thielemans (PS) wil volgend jaar een legislatuurbegroting voor de komende vijf jaar die nauwgezet de te voeren politiek weerspiegelt. De begroting die vorige vrijdag werd voorgesteld, vertoont een licht overschot. De stad plant 704 miljoen inkomsten en uitgaven. De uitgaven stijgen ten opzichte van 2012 met 4,71 procent, de inkomsten met 3,54 procent. “Het is de achtste begroting op rij in evenwicht,” aldus Thielemans. Maar de begroting is maar een raming. Wat

echt belangrijk is, zijn de rekeningen. Die geven weer hoeveel er echt uitgegeven is. “De rekeningen laten jaar na jaar zien dat de begroting goed was opgesteld, de uitgaven lagen lager dan de ramingen,” dixit Thielemans. Dat de stad de aanvullende personenbelasting laag - op 6 procent - houdt, is volgens schepen van Financiën Philippe Close (PS) niet zonder reden: “We moeten opletten voor de verarming van de - lagere - middenklasse.”

Investeringen Net niet de helft van de middelen van de stad gaat naar personeel. De stad Brussel is volgens Close de eerste werkgever van het gewest en niet de vervoersmaatschappij MIVB, zoals vaak geciteerd. Bij de stad zelf werken 8.000 mensen: stad, OCMW, openbare ziekenhuizen en politie tellen samen 20.000 werknemers. “De komende jaren gaan er veel mensen met pensioen, we gaan

Er zijn zekerheden. Zo is er een proefproject over rekeningrijden in een brede zone rond Brussel, en dat proefproject moet ergens in 2014 uitwijzen of rekeningrijden haalbaar is, of er nog een extra studie komt, of automobilisten het fijn vinden, of de melk nog niet zuur is en of de poes nog even vredig spinnen kan. Wij dus even op Google om eens uit te pluizen hoe het weer zat met die stadstol. Met dat rekeningrijden. Het enige wat we echt vinden, is een artikel op het studentenwebmagazine BXL20 en wel met Brussels minister van Financiën Guy Vanhengel (Open VLD).

proberen het personeelsbestand op peil te houden,” aldus Close. Om de economie overeind te houden, zijn gemeentelijke investeringen van groot belang. Ook hier is er continuïteit. In 20132014 worden twee grootschalige projecten opgestart die samen 1.500 nieuwe plaatsen moeten creëren in kleuter- en basisscholen. Een nieuwe basisschool in Laken moet onderdak bieden aan 650 kinderen. Samen goed voor 51 miljoen euro – de voorgaande jaren was dat slechts 21 miljoen. Er komen ook vijf nieuwe crèches en vijf nieuwe, erkende onthaaldiensten. In 2006 kwam de stad met het ‘duizend nieuwe woningen’-project op de proppen, tijdens deze legislatuur worden er 850 op de markt gebracht. Dit jaar al worden er 320 opgeleverd. Dat werd al tijdens de vorige bestuursperiode beslist.

BXL20: Waarom heeft Brussel recht op extra geld? Vanhengel: “Brussel verschaft werk aan vierhonderdduizend mensen van buiten het gewest – de overgrote meerderheid komt uit Vlaanderen. Die pendelaars profiteren van een infrastructuur die ze niet mee financieren, want ze betalen alleen belastingen waar ze wonen. Met de nieuwe financiering krijgt Brussel hier eindelijk een compensatie voor. In Berlijn bestaat zo’n systeem al lang! Brussel heeft nood aan wat solidariteit. Ik ben geen voorstander van een stadstol…”

Danny Vileyn

BXL20: Uw collega Brigitte Grouwels (CD&V) is dat wel. Vanhengel: “En je zou er ook de neiging toe krijgen, als je ziet hoe weinig de Brusselse inspanningen worden gewaardeerd (lacht). In de ziekenhuizen van welke stad laten de Brabanders zich verzorgen? Waar zoekt iedereen culturele en andere activiteiten? In Brussel! De stad zorgt voor een grote dienstverlening, daar mag dus iets tegenover staan.” Neen, dan maar beter wachten tot 2014, wanneer de regering een wijze beslissing zal genomen hebben. In de best mogelijke samenspraak.

CHIEN ÉCRASÉ Met waarschuwingsborden maakt het gemeentebestuur de inwoners bewust van het gevaar dat er schuilt voor hun kinderen en huisdieren.

Ecologie > Giftige balletjes bedreigen huisdieren

‘We staan machteloos’ UKKEL – Voor de Avijlweg in het dorpscentrum staat er een bord met als opschrift ‘Opgelet! Vergiftigde balletjes.’ Het bord werd door de gemeente geplaatst en moet de inwoners waarschuwen voor het vergif dat in de straten door onbekenden werd gelegd. Ukkel staat bekend om haar groene ruimtes en grenst aan het Zoniënwoud, wat de gemeente aantrekkelijk maakt voor dieren. Maar in augustus en november waren er verschillende meldingen van inwoners die hun hond of kat op vreemde wijze dood aantroffen. De oorzaak zou liggen bij giftige balletjes die dorpsbewoners verspreiden om hun tuintjes en straten te beschermen tegen vossen. Maar in deze strijd tegen de kippendief worden zware maatregelen boven-

gehaald die zelfs loslopende huisdieren niet ontzien. Ook kinderen komen graag spelen op het plateau en in de kleine straatjes van Ukkel. Het waarschuwingsbord is dus zeker op zijn plaats. “Een maand geleden kregen we opnieuw veel meldingen binnen van katten en honden die vergiftigd waren. De dieren hadden stukjes eten binnengekregen die voorzien waren van rattengif of pesticiden. De boeren willen hun tuintjes en kippen beschermen tegen vossen, maar dit is overdreven,” zegt Geoffroy Marinus, milieuadviseur van de gemeente Ukkel.

Gevangenisstraf Het plaatsen van giftige stoffen in de natuur is trouwens volstrekt verboden. De stoffen mogen in geen geval op openbare ruimtes gebruikt worden. Maar het gemeentebe-

stuur zelf kan weinig doen. Met deze waarschuwingsborden probeert het de inwoners toch bewust te maken van het gevaar dat er schuilt voor hun huisdieren of kinderen die buiten spelen. “We staan machteloos. Als er een melding binnenkomt, dan sturen we de politie erop af, maar als die zijn aangekomen, kunnen ze niets doen. De politie moet de overtreders op het heterdaad betrappen, maar daarvoor zijn er te weinig patrouilles in de omgeving. We kunnen enkel de inwoners informeren en het gevaar onder de aandacht brengen. Meer kunnen we niet doen,” zegt Marinus. Overtreders die gevat worden, riskeren een gevangenisstraf van drie maanden en een geldboete die kan oplopen tot meer dan 200 euro, afhankelijk van het onderzoek. Jonas Gilles

MERCHANDISING – Net nu bekend raakt dat de gemeente Middelkerke Mini-Europa niet hoeft, melden bronnen ons dat er ergens in de stad een kerel rondloopt met schoenen van het merk ‘NEO’. Dat kan betekenen dat de stad Brussel begonnen is met erg overtuigende reclame voor het grote winkelwandelplezierproject. Binnenkort: ‘Tiny gaat shoppen op de Heizel’, ‘Bob de Bouwer sloopt het Bonzaipark’ en ‘Freddy en Alain parkeren op Parking C - u toch ook?’ ZIEL – Eigenlijk is het nog niet zo’n slecht gedacht om af en toe wat munt te slaan uit ‘s mans onwetendheid. Misschien zouden we daar ook mee moeten beginnen hier bij de krant. ‘Uw redacteur gidst u door wijnliefhebbend Brussel’ (met een percentje in sommige winkels, onze toevoeging). Voor veel geld kunnen we dan rondleidingen ‘Ecolo’ers bekijken’ organiseren op de vijfde verdieping van het Flageygebouw en reclame maken in deze rubriek voor Muntpunt, evenzeer tegen betaling uiteraard. De boekhouding kunnen we verkassen naar de Maagdeneilanden, en bij nader inzien de redactie ook. Wedden dat u het verschil niet zal opmerken tussen een krant gemaakt te Elsene en eentje op de Caraïben? Wij ook niet. TEST – Brussel Deze Week™ is een uitgave van de NV Brussel Deze Week. De rubrieken P-Praat © en Chien Ecrasé © zijn gepatenteerde handelsmerken. Niets uit deze rubrieken mag al te serieus worden genomen. Tenzij u dat echt wil.

BDW REGIO

©C

OL L

JE C T IE

AN B

OT E

RDA

BDW 1374 PAGINA 8 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

Deze Week in Molenbeek > Op zoek naar het filmverleden van 1080

Een vrijdagavond in Kinox of Forum

SINT-JANS-MOLENBEEK – Dertien bioscoopzalen waren er in vervlogen tijden in Molenbeek. Nu zijn ze allemaal verdwenen, maar toch blijft de gemeente sterk verweven met het witte doek. Op Erfgoeddag kan u voor een dag worden ingewijd in de Molenbeekse filmgeschiedenis.

Studio Karreveld In feite gaat de Molenbeekse filmgeschiedenis langer dan honderd jaar mee. In de winter van 1908 richt de Franse vereniging Pathé Frères een studio op aan het Karreveldkasteel in Hoog-Molenbeek. Het gaat om een provisoire

zaal, die in de loop der jaren op de kasteelsite gebetonneerd wordt. In 1912 vestigt de Franse filmmaker Alfred Machin zich in Molenbeek, meer bepaald op de Gentsesteenweg. Hij zal de Karreveldstudio’s uitbaten tot in 1919. Machin genoot in zijn tijd veel sympathie bij de Brusselaars omdat hij in zijn stomme films verwijzingen naar het lokale dialect aanbracht. Buurtbewoners mochten ook vrijwillig figureren in enkele van zijn films. In 1919 vertrekt Machin echter terug naar Frankrijk. Zijn studio blijft nog tien jaar bestaan onder een andere uitbater. Na de oorlog wordt ze nog intensief gebruikt. Onder meer Bruges la Morte wordt er gedraaid. Maar de Karreveldstudio’s zullen de opkomst van de sprekende film niet overleven. In diezelfde beginjaren doet ook elders in Molenbeek de film zijn intrede. Vanaf 1908 fungeerde het socialistische Volkshuis in de toenmalige Hertstraat als filmzaal. Later zou de Hertstraat daarom veranderd worden in de Cinemastraat. Eenzelfde verhaal een beetje verder: in de Sacristiestraat wordt in geluksjaar 1908 de zaal Kinox opgericht, al heette die bioscoop toen nog niet zo. Ook door deze

Parket, balkon... of loge Vanaf de jaren twintig schieten er vele andere zalen als paddenstoelen uit de grond. Zoals Corso in de Zwarte Vijversstraat, maar ook Le

e zou het Molenbeek vandaag niet nageven: het witte doek, glamour en een magische vrijdagavond in de bioscoopzaal. Niet dat de gemeente tegenwoordig van beeld verstoken blijft, maar doorgaans alleen wanneer de Maritiemwijk in brand staat. Ooit was het anders. Molenbekenaar Jean Boterdael en zijn vrouw Maria Vandenbosch verzamelen met hun heemkundige kring Molenbecca historische gegevens over Sint-JansMolenbeek. Dat levert het gepensioneerde echtpaar – beide waren gemeenteambtenaren – vier garages vol documenten en archiefstukken op. De filmgeschiedenis van Molenbeek vormt daar een deel van. Op 21 april kunt u tijdens Erfgoeddag in het gemeentehuis terecht voor een tentoonstelling over honderd jaar filmgeschiedenis in de gemeente. Maar daarover later meer.

zaal zou de straat een andere naam krijgen: de Pradostraat. Vandaag de dag herinnert alleen de straatnaam nog aan dit filmverleden.

Léopold op de Leopold II-laan. En dan waren er de twee grote zalen, Forum op de Genstesteenweg 42, met maar liefst 1385 plaatsen, en Crystal, op wandelafstand daarvandaan, met 1195 plaatsen. Die twee werden als ‘chique’ beschouwd. Forum had bijvoorbeeld een mooie gevel, die vandaag beschermd is. Andere bioscopen hadden een slechtere naam, zoals de Corso, die ‘de vlooienbak’ werd genoemd. In die tijd betekende naar de bioscoop gaan nog iets. Tot in de jaren 1950 werd elke voorstelling bijvoorbeeld bijgewoond door een politieagent om een oogje in het zeil te houden. Ook zijn er verschillende zitplaatsen te verkrijgen die van prijs verschillen. Zo had je het ‘parket’, onderaan bij het gordijn, de goedkoopste klasse stoelen en waren er armstoelen iets meer achterin. De ‘balcons’ achteraan bovenin de zaal waren - toen al - vooral in trek bij koppeltjes. Jean Boterdael liet een getuigenis optekenen van een bioscoopbediende, die op een bepaald moment een mannelijk hoofd achter een zetel zag verdwijnen, en dat terwijl hij in het gezelschap verkeerde van een vrouw. Er werd ingegrepen, er zaten namelijk kinderen in de zaal. Koppeltjes die een fooi gaven, werden desgewenst wel met rust gelaten. Als het tenminste allemaal in de afgezonderde loges gebeurde, uit het zicht. Doorgaans was er altijd veel volk in de bioscoop als er een nieuwe film werd vertoond. De snoepwinkels in de buurt stilden de kleine hongertjes. En na de voorstelling dronk men graag een glas in de foyer, of elders. In vele café’s kon men namelijk kortingsbonnen krijgen voor de film. De meeste bioscopen waren uitgerust met een podium, zodat men de zalen ook kon gebruiken voor prijsuitreikingen of voor lezingen die aan de filmvoorstelling vooraf gingen. In het Volkshuis propagandeerde men bijvoorbeeld soms, bij wijze van introductie tot de film. Een serieuze aangelegenheid. In de zalen die alleen gebruikt werden voor filmvoorstellingen kon men op eender welk moment binnenstappen. Dat had zo zijn redenen: de zaal werd ook in de winter verwarmd, waardoor in oorlogsof crisistijd bezoekers doorlopend konden kijken... en zich konden verwarmen. Maar de gouden jaren van de Molenbeekse cinema zouden niet blijven duren. Door de opkomst van de televisie gaf het publiek steeds meer verstek. Sommige zalen probeerden daarop een jonger publiek aan te trekken door ‘jongere’ films aan te bieden op donderdagnamiddag, toen de jeugd vrij had van school. Het

L’orchestre rouge, met Claude Brasseur, speelt zich af in het Molenbeek van tijdens de oorlog.

BDW 1374 PAGINA 9 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

Brussel > Nieuwe middenklassewoningen op komst

Na Heembeek, nu Haren aan de beurt Brussel-Stad investeert volgend jaar 88 milljoen euro in haar grondregie. De hoofdmoot gaat naar de bouw van nieuwe middenklassewoningen. Daarbij wordt vooral gekeken naar Haren, waar er nog grond beschikbaar is.

Schepen van Huisvesting Mohamed Ouriaghli (PS) kondigt aan dat er dit jaar alvast 285 nieuwe middenklassewoningen zijn bijgekomen, en dat er nog eens 124 woningen van het OCMW op komst zijn. Die oplevering maakt deel uit van het ‘Plan 1000-woningen’ van de vorige legislatuur. De komende zes jaar moeten er nog eens een achthonderdtal bij komen. Dit jaar wordt daar alvast 62 miljoen euro voor uitgetrokken, tezamen met negen miljoen euro voor de herinrichting van het al bestaande woningenpark, drie miljoen voor verregaand onderhoud en negen miljoen euro voor de aankoop van nieuwe grondreserves. De afgelopen zes jaar heeft de stad Brussel vooral zichtbaar geïnvesteerd in nieuwe woningen in deelgemeente Neder-Over-Heembeek. Nu mikt ze vooral op die andere deelgemeente, Haren, waar er nog grondreserves zijn. Ouriaghli verwacht daarbij een beetje protest, zoals het geval was in Neder-Over-

Heembeek, maar gelooft dat de bevolking uiteindelijk vrede zal nemen met de nieuwe woonprojecten. “Er zijn nu bijvoorbeeld meer groene ruimten in Heembeek dan vroeger,” zo pareert hij de kritiek dat het voorheen groene Heembeek werd volgestort met beton. Het gaat de grondregie van de stad Brussel behoorlijk voor de wind. De afgelopen jaren zijn de huurinkomsten - de regie verhuurt woningen net onder marktprijs - alleen maar gestegen. Tegelijkertijd zijn de personeelskosten stabiel gebleven. De totale schuld bedraagt 127 miljoen euro, volgens Ouriaghli slechts zeventien procent van de totale patrimoniumwaarde. De socialist herinnert eraan dat er volop dient geïnvesteerd te worden in woningenbouw. In heel Brussel-Stad zouden er in totaal 45.000 huurwoningen zijn, waarvan bijna dertig procent in handen van de overheid. Ouriaghli wil dan ook dat de stad in deze politiek volhardt en dat haar dienst een referentie wordt wat betreft prijs en kwaliteit. Volgens Marc Libens, directeur van de grondregie, respecteren mensen deze stabiliteit ook. Het aantal wanbetalingen zou niet gestegen zijn, wel is de schuld per wanbetaler toegenomen. CD

ADVERTENTIE

‘Le Léopold’, op de Leopold II-laan nummer 87. Volgens ingewijden een behoorlijk deftige zaal.

baatte niet echt. In 1960 bleven er nog negen zalen over. Maar in de jaren 1970 sloten de overblijvers één voor één. Vandaag herinnert weinig nog aan het roemrijke bioscoopverleden van Sint-Jans-Molenbeek. Hoewel Forum nog dezelfde gevel heeft,

Door de opkomst van de televisie verdwenen alle filmzalen. Vandaag herinnert alleen een gevel of een straatnaam nog aan hun bestaan herbergt de ‘zaal’ nu een meubelwinkel. Crystal is een zakencentrum geworden. En Kinox verwerd tot een Maghrebijnse supermarkt. Wat Le Leopold vandaag is, is niet echt duidelijk.

Decor Je kan er geen films meer bekijken, maar dat betekent niet dat er niets beweegt in Molenbeek. Zo is regisseur Nabil Ben Yadir, van de film Les Barons, een Molenbekenaar. En mo-

menteel wordt er in de Maritiemgemeente nog een andere film gedraaid, Image, van Adil El Arbi en Bilall Fallah. Die film handelt over de beeldvorming van Brusselse migrantenwijken in de media. Molenbeek als Hollywood, kortom. Want buiten Les Barons en Image is Molenbeek al vaak het decor van films geweest. De bekendste film is misschien L’Orchestre Rouge van Jacques Rouffiou, gebaseerd op het waargebeurde verhaal van de Poolse Jood Leopold Trepper, die tijdens de Tweede Wereldoorlog in de Zwarte Vijversstraat een bedrijf in regenmantels gebruikt als dekmantel voor een inlichtendienst die opereert op bevel van Moskou. Trepper is immers communist. Dit en veel meer kunt u dus vernemen op zondag 21 april, Erfgoeddag. Het echtpaarBoterdael stelt dan zijn privé-collectie foto’s, affiches, tickets en documenten tentoon in het gemeentehuis. Er is ook een rondleiding langs enkele vroegere bioscopen voorzien. Zo kunt u het ook eens met uw eigen ogen zien. Of kunt u zich inleven. Of - wie weet - de tijd van toen evoceren. Christophe Degreef ‘Stop de tijd - 100 jaar filmgeschiedenis in Molenbeek’ is een initiatief van de vzw Molenbecca en de gemeente Molenbeek. 21/4 vanaf 14u in de Graaf van Vlaanderenstraat 20. Info: 02-412.06.33 of www.culture1080cultuur.be

Soms maakt één letter het verschil.

ADVERTENTIE

BDW 1374 PAGINA 11 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

Vlaanderen heeft de reputatie dat de rotondes er vol staan met bespottelijke beelden. Maar hoe zit het in Brussel? De Nederlandse rotondoloog Tijs van den Boomen deed de afgelopen maanden een zoektocht naar de rotondes van de negentien Brusselse gemeenten. De laatste tussentop hield hij in de Europese Wijk.

“In het hart van de Europese wijk, omringd door het imposante Berlaymontgebouw, het majestueuze Résidence Palace, het prachtige Jubelpark en de alom bekende Wetstraat, krijgt het Schumanplein op dit moment niet de aandacht die het verdient.” Zo klinkt het als een ambtelijke commissie vindt dat er in het centrum van Europa een rot-rotonde ligt, die hoognodig moet worden opgeknapt. En een rot-rotonde is het: het zanderige middeneiland gaat grotendeels schuil achter een heg van geschoren coniferen. Er staan een paar bankjes, maar de duizenden ambtenaren nemen zelden de moeite om de drukke weg over te steken om daar een broodje te gaan eten. En dan

ROND BRUSSEL (23): SCHUMAN

zwerven er vaak ook nog dranghekken en prikkeldraadversperringen rond vanwege de demonstratie die net is geweest of heel binnenkort zal plaatsvinden.

One Schuman heet de internationale prijsvraag die Beliris uitschreef voor het plein en die werd gewonnen door architectenbureau Xaveer de Geyter uit, jawel, Brussel. Dat klinkt naar

to’s stopt hij ondergronds en op het middeneiland komt een schelp te liggen, die aan twee zijden als een tribune oploopt. Onder die tribunes is plaats voor een bloemenwinkel, een fietspunt en roltrappen naar de onderliggende stations. In het midden van het plein blijft een zichtas open, die de Jubelpoort in al haar glorie toont. Zestien miljoen euro gaat de nieuwe rotonde kosten en ze is zeker niet voor 2015 klaar. Met artist impressions laat de winnaar alvast zien hoe het nieuwe plein te gebruiken is: als plaats voor massademonstraties bijvoorbeeld, als doorkomst van de 20 kilometer door Brussel, als openluchtbioscoop met een enorm scherm, of als podium waar internationale televisieverslaggevers een stand-up kunnen doen om te berichten over de Europese Unie. Zoenende mensen ontbreken op de gelikte plaatjes, maar ongetwijfeld zullen ook zij hun weg naar het nieuwe ronde punt weten te vinden. Dit is niet voor niets het hart van Europa. Tijs van den Boomen

‘eigen architecten eerst’, maar De Geyters ontwerp overtuigt. De au-

www.brusselnieuws.be/rondbrussel ADVERTENTIE

Watermaal-Bosvoorde > Cultuurbeleidscoördinator op komst

Eind 2013 moet er in Watermaal-Bosvoorde een Nederlandstalige cultuurbeleidscoördinator zijn. Volgens schepen Depuydt (Ecolo) moet er dan wel doorgewerkt worden. Met de cultuurbeleidscoördinator krijgt Watermaal-Bosvoorde een halftijdse gemeenteambtenaar die het Nederlandstalige cultuurbeleid officialiseert. De voorwaarden daarvoor bestaan al: er is een Vlaams gemeenschapscentrum en eveneens een

erkende bibliotheek. Aan de functie hangt een subsidiekaartje voor de gemeente vast van 35.000 euro per jaar. Anne Depuydt, die bevoegd is voor cultuur, zegt evenwel dat er nog veel werk aan de winkel is. “Ik kan niet zeggen of einde 2013 haalbaar is.” De schepen stelt dat ze haar engagement nakomt. Bij gemeenschapscentrum WaBo reageert men tevreden, maar betreurt men dat de nieuwe schepen van Vlaamse Aangelegenheden niet bevoegd wordt voor het lokale CD cultuurbeleid.

Schaarbeek > Opcentiemen stijgen met dertien procent

Huiseigenaars moeten de begroting redden De opcentiemen op de onroerende voorheffing stijgen mogelijk van 2.990 tot 3.390. Schaarbeek wordt daarmee koploper in het Brussels Gewest. De begroting heeft een tekort van 6 miljoen euro. De gemeente ziet zich daarom verplicht om te snijden in de uitgaven en de inkomsten te verhogen. Eigenaars van een woning riskeren hier de dupe van te worden. De Schaarbeekse meerderheid stelt voor om de opcentiemen op de onroerende voorheffing

Gemeente staat achter Vlaams cultuurbeleid

te laten stijgen met 13 procent. Dat moet 5 miljoen euro opleveren. Het voorstel is overgemaakt aan de Brusselse regering, die de noodlijdende gemeente onder voogdij heeft geplaatst. Als die het voorstel aanvaardt, kan het schepencollege en nadien de gemeenteraad de beslissing bekrachtigen. Marc Weber, woordvoerder van burgemeester Bernard Clerfayt (LB), benadrukt dat de verhoging van de grondbelasting maar een van de maatregelen is om de begroting in evenwicht te krijgen. SVG

m.brusselnieuws.be met de m van mobiel.

De mobiele website m.brusselnieuws.be is helemaal vernieuwd. Volg het nieuws uit Brussel nu nog sneller en eenvoudiger op uw smartphone of tablet. Waar u maar wil, wanneer u maar wil.

BDW 1374 PAGINA 12 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

protest zou moeten vormen tegen de slavernij, is hypocrisie ten top. Het is een schande dat deze melancholische, afschuwelijke vertoning zo open en bloot tussen de huizen van l’avenue Louise staat. In een metropool met zoveel inwoners wier voorouders waarschijnlijk ook geketend waren, noem ik dit een gebrek aan respect. Over de artistieke afwerking geen kwaad woord, dit is een prachtig kunstwerk, maar een beeld zegt soms meer dan woorden. Misschien niet schijnheilig maar toch opmerkelijk, is dat sinds 9/11 iedere Westerling meer dan ooit op zijn hoede is voor terrorisme. Dat is in hartje Brussel niet anders. En in deze oorlogssfeer waar langs alle kanten wordt opgeroepen tot een heilige oorlog, staat een bronzen Godfried van Bouillon als uitvinder van de kruistocht, boven alles en iedereen op het Koningsplein, omdat God en Staat het zo willen.

Kunst voor de kunst

Het standbeeld ‘Voortvluchtige negerslaven door honden verrast’ aan de Louizalaan toont een ontroerende aanblik van een geketende zwarte slaaf die samen met zijn zoon door bloedhonden wordt verscheurd.

Opinie > Jonas Dalala Gilles over controversiële Brusselse standbeelden

Brussel klaar voor vreedzame beeldenstorm BRUSSEL – Het bekendste beeldje van Brussel is een jongen van 58 centimeter, die trots zijn behoefte doet voor het oog van de hele wereld. Ondeugend, guitig, een echt ketje van Brussel. Manneken Pis mag wat mij betreft nog lang blijven stralen. Een ander, meer bombastisch beeld hoort in mijn ogen niet thuis op een drukbezocht plein, los van zijn waarde voor het vaderland. Ook hij was een ‘stouterik’, om een understatement te gebruiken. Het standbeeld van zijne majesteit Koning Leopold II zie ik liever verhuisd naar een museum.

BDWOPINIE Onlangs nog verontschuldigde de Gentse burgemeester Daniël Termont zich aan nabestaanden van de Senegalezen en Filipijnen die tentoongesteld werden in een ‘mensentuin’, als waren het beesten die voor pindanootjes een trucje toonden. Naar aanleiding van de honderdste verjaardag van de Wereldtentoonstelling 1913 in Gent, biedt Termont in naam van de stad zijn oprechte excuses aan. Een mooi gebaar. De Brusselse regering moet hier een voorbeeld aan nemen.

Onzichtbaar aureool Iedere moraalridder in dit land zal wel roepen dat de gruweldaden waarvoor Koning Leopold II ver-

antwoordelijk was, fout waren en veroordeeld moeten worden. Maar het blijft enkel bij woorden. Desondanks staat de hoofse vorst als ruiterbeeld nog altijd hoog en droog op het Brusselse Troonplein. Toegegeven, baron Thomas Vinçotte ontwierp een mooi kunstwerk. Met zijn kolonialistische instelling past het in het plaatje van de zeden van zijn tijd. Maar na de onafhankelijkheid van Congo in 1960 en de bloei van de Brusselse Matongéwijk, amper een steenworp van het plein verwijderd, is de ironie compleet. Wanneer worden er eindelijk vragen gesteld bij de grootsheid en het onzichtbare aureool van dit standbeeld? Hoe zou de randinformatie van een gids klinken als een groep toeristen halt houdt? “Dit is de tweede koning van België, hij heeft Brussel op de kaart gezet, België

schatrijk gemaakt en hij staat nog altijd vierde in de rangorde van de twintigste eeuwse massamoordenaars volgens Congokenner en gepensioneerd radiojournalist Guy Poppe.” Ik denk het niet, als u het mij vraagt.

Gebrek aan respect Nog zo’n levenswerk waar ik moeite mee heb is dat van Louis Samain, met ‘Voortvluchtige negerslaven door honden verrast’ als titel. Gekocht door de Belgische regering in 1894 en geschonken aan de stad Brussel. Het beeld toont een ontroerende aanblik van een geketende zwarte slaaf die samen met zijn zoon wordt verscheurd door bloedhonden. Ook hier weer kan het contrast met de chique Louizalaan, waar het standbeeld staat, niet groter zijn. Dat het marmeren beeld een

JONAS DALALA GILLES:

“Dat het marmeren beeld van Louis Samain aan de Louizalaan een protest zou moeten vormen tegen de slavernij, is hypocrisie ten top”

Dat Brussel voor de eenentwintigste eeuw niet beter wist, lijkt duidelijk. Maar nu de hoofdstad van Europa een melting pot is waar de nationaliteiten niet op één hand te tellen zijn, wordt het stilaan tijd voor een vreedzame beeldenstorm. Ik ben een liefhebber van kunst en geschiedenis, maar controversiële beelden en namen horen thuis in een museum of moeten verwijderd worden. De Leuvense burgemeester, Louis Tobback, deelt mijn mening. Hij kreeg heel Leuven op zijn dak toen hij het aandurfde om het heilig huisje, Maarschalk Fochplein, van naam te veranderen. Of oorlogsheld Ferdinand Foch al dan niet een oorlogsmisdadiger was, laat ik in het midden. Er is genoeg controverse rond de Fransman om zijn naam niet voor openbare plaatsen te gebruiken. Ook bij onze noorderburen, in de hoofdstad Amsterdam, leiden controversiële beelden tot frustraties en woede. Op 1 juli 2002 had de voormalige Nederlandse koningin Beatrix alleen maar goede bedoelingen toen ze het Nationaal Monument Slavernijverleden onthulde. Maar ze maakte de kapitale fout om enkel officiële genodigden toe te laten. Dit was niet naar de zin van de Surinaamse en Antilliaanse Nederlanden en veroorzaakte commoties en protestacties. Plaats zulke beelden in een museum, wat mij betreft zelfs achter gewapend glas. Beelden die te gevoelig liggen of waarover de meningen te verdeeld zijn, krijgen in musea wel het respect en de nodige zorg. Het standbeeld van Koning Leopold II werd al eens met rode verf beklad en dat werd toen bestempeld als vandalisme. Plaats het in een museum en men slaat twee vliegen in één klap. Kunstliefhebbers die naar beelden kijken voor de kunst, kunnen het gaan bezichtigen en willen er ook nog voor betalen. Zij die het niet willen zien, worden niet verplicht. Een win-winsituatie. Jonas Dalala Gilles Jonas Dalala Gilles is student journalistiek aan de Erasmushogeschool en loopt momenteel stage bij Brussel Deze Week

BDW 1374 PAGINA 13 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

BRIEVEN VAN LEZERS lezersbrieven@bdw.be Tweetaligheid Ik beschouw me niet als Vlaamsgezind. Normaal is Brussel tweetalig. Toch zijn er mensen die daar anders over denken. Dat ondervond ik bij de Belgacomshop in City 2. De verkoper sprak amper Nederlands. Ik ben opgevoed in het Nederlands en kan me niet zo goed uitdrukken in het Frans. De verkoper weigerde om me in het Nederlands te helpen. Ik werd voor dom aanzien omdat ik geen Frans spreek. Hij heeft me bovendien nog uitgemaakt voor racist. Denken die mensen dan dat wij racisten zijn omdat we Nederlands spreken? Maria Degent, Evere

Crimineel gedrag In het interview met professor criminologie Els Enhus (BDW 1372, p.1 en 4-5) met de titel ‘Consumptie, misdaad en straf’ meent de professor dat geweld en agressief gedrag toe te schrijven zijn aan het verleidelijke om over de schreef te gaan in een alsmaar evoluerende consumptiemaatschappij en dat de GAS-boetes hierbij weinig soelaas bieden. Het verwondert mij dat de professor in haar uiteenzetting voorbijgaat aan de meer diepliggende oorzaken van crimineel gedrag, voor dewelke de politici niet altijd met de vinger moeten worden gewezen. In eerste instantie zijn geweld en agressie het gevolg van een gestoorde persoonlijkheid die zijn oorsprong vindt in een moeilijke jeugd, een problematische opvoeding en een ernstige normvervaging en die uiteindelijk uitmonden in een totaal gebrek aan respect voor het gezag. Het feit of het al dan niet om gratis doch eerder om gericht geweld gaat doet niets ter zake want op dat ogenblik heeft de sociale controle reeds lang haar doel gemist. Bovendien zijn drugsverslaving en rivaliserende stadsbendes wellicht dé hoofdoorzaken van gewelddadig gedrag in de grootsteden. Maar ook deze thema’s kregen niet de aandacht die ze verdienen. Benedict Timmerman, Anderlecht

Mobib 65+ Op 27 maart kreeg ik een mail van de MIVB met de aanmaning om vanaf 2 april mijn nieuwe MOBIB 65+ kaart af te halen. Dit “om de administratieve lasten te spreiden.” En uiteraard vooral om mijn 60€ reeds één maand eerder te kunnen binnenrijven. Ik denk er niet aan! In 2011 werd ik, net zoals zovelen, van mijn handtas beroofd. Voor de vervanging van de MOBIB-kaart rekende de MIVB 10€ aan. En op die kaart staat uitdrukkelijk vermeld “Geldig tot einde 31.12.2019.” Indien ik dan toch een sociale verworvenheid moet inleveren, dan neem ik een MOBIB-kaart bij De Lijn, niet enkel omdat ze waarschijnlijk slechts 35€ kost zoals bij de TEC, maar omdat ik de laatste jaren nog maar zelden met de MIVB reis. De metro is ronduit smerig, sommige stations zijn onveilig. En om de haverklap wordt er gestaakt; vorig jaar bijna een week lang. De Lijn brengt me overal waar ik moet zijn, ook in de nationale luchthaven. Dit, in tegenstelling tot de MIVB, zonder toeslag. Het personeel is er vriendelijker en men spreekt er mijn taal. Voor dezelfde redenen mijd ik de Brusselse taxi’s. Vooral de wijze waarop deze maatregel tot stand kwam, zet kwaad bloed. In België zijn vier ministers bevoegd voor Mobiliteit. Of beter gezegd: voor Immobiliteit: Melchior Wathelet (CDH) in de federale regering, Brigitte Grouwels (CD&V) in de Brusselse regering, Hilde Crevits (CD&V) in de Vlaamse regering en Philip Henri (Ecolo) in de Waalse regering. Waarom pleegden deze excellenties geen gezamenlijk overleg? Hoogstwaar-

schijnlijk zijn ze te druk bezig met hun eigen politieke ambities om zich met het welzijn van anderen te bekommeren. Alle Belgische senioren zijn toch gelijk voor de wet? Het was zo praktisch: één abonnement voor zowel MIVB, De Lijn als TEC. Persoonlijk ben ik niet tegen een redelijke bijdrage (40€) voor een dergelijke kaart. Maar ik vertik het om mijn geld aan de MIVB te verkwanselen! E. Frederix, Laken

Sorteren (1) De lezersbrief van Ulric Schollaert had door mij kunnen geschreven zijn. Ik woonde vroeger in een rijhuis en deed er een jaar over om een blauwe zak gevuld te krijgen. Daarvan bestond de helft dan nog uit blikjes en flessen die ik voor mijn deur, op straat opgeraapt had. Nu woon ik in een appartement en zou dus nog langer met een niet-volle blauwe zak opgescheept zitten. Het is jammer, maar tegenwoordig gaat ook bij mij alles bij het gewone huisvuil. Twintig jaar geleden waren die ‘indrukwekkende’ machines misschien nog niet slim genoeg, maar ik zou verwachten dat ze nu ook al geleerd hebben hoeze yohurtpotjes en taartdozen kunnen sorteren en recycleren. Er is in al die jaren echter niets veranderd en het systeem wordt steeds ongeloofwaardiger. Trouwens, voor wie het zwerfvuil op straat ziet is het duidelijk dat er maar één goede oplossing is: statiegeld op drankflessen en -blikjes (en misschien op nog wat andere zaken). Het kan in andere landen, waarom niet bij ons?

Roland Rotsaert, Brugge

Sorteren (2) De Heer Vermeersch heeft het sorteren zeer duidelijk gemaakt. (BDW 1373, p.15). Maar er blijft een probleem: de plastic zakjes waarin gedrukte folders opgestuurd worden en die hun samenstelling en het feit dat zij recycleerbaar zijn vermelden. Is hun plaats in de blauwe of de witte zak? Graag het advies van Net Brussel! Roger Ledure, Elsene

Volkstuintjes In het artikel ‘Zwerven langs Brusselse volkstuintjes’ (BDW 1372, p.20-21) spreekt men op het einde over ‘het Kruisveld op de grens van Brussel en Kraainem.’ Kruisveld ligt dicht bij het viaduct van Kraainem. Van de Kruisweg (met viaduct Kraainem) bedraagt de kortste weg in vogelvlucht tot Sint-Lambrechts-Woluwe 2,5 km. Dit betreft het Brussels Gewest, niet Brussel zoals gezegd. Van Kruisveld (hier gebruikt: viaduct Kraainem) langs de Leuvensesteenweg N3, bedraagt de afstand tot het Meiserplein 4 km en tot de Kleine Ring 6 km. Roger Gillyns, Sint-Pieters-Woluwe

Correctie In BDW 1373 van donderdag 11 april staat in het artikel “Tussen Helmet en Molière” dat er in de Anderlechtse wijk Neerpede geen gemeenteraadsleden verkozen zijn. Dat is fout. Waut Es van de SP.A herinnert ons eraan dat hij wel degelijk in die wijk woont en op 3 december vorig jaar de eed als gemeenteraadslid heeft afgelegd. Onze excuses.

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

BDWOPINIE Close versus Clerfayt door Danny Vileyn Catherine Van Zeeland (CDH), voormalig schepen in Vorst en medewerker Gelijke Kansen op het kabinet van minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet, neemt tijdelijk ontslag. Haar naam is vorige week opgedoken in de databank van Offshore Leaks. Van Zeeland antwoordt dat ze nooit iets te maken heeft gehad met de offshoremaatschappij waar haar grootvader, Paul Van Zeeland, een deel van zijn vermogen voor de fiscus verborgen hield. Van Zeeland was tussen 1935 en 1937 premier. Het waren haar moeder en haar zus die de regularisatie in 2009 geklaard hebben. Zelf was ze bestuurder zonder het te weten. Over Catherine Van Zeeland valt in deze niet veel meer te zeggen dan: geef haar de kans om de zaak uit te klaren, dat verdient ze net zoals iedereen die beschuldigd wordt. Belangrijker is evenwel dat een vertegenwoordiger van de Belgische politieke elite, een voormalig eerste minister, dreigt van zijn voetstuk te vallen. De onvermijdelijke vraag: hoeveel belastingen werden er de Belgische schatkist op deze manier de afgelopen zestig jaar onthouden? Dat de databank van Offshore Leaks op veel belangstelling kan rekenen, heeft alles met de crisis te maken. Een crisis die niet alleen in Zuid-Europa toeslaat, maar ook bij ons. Ook op gemeentelijk niveau waar de burger de besparingen concreet voelt. Burgemeester van Leuven Louis Tobback (SP.A) vreest bij de Vlaamse steden en gemeenten een sociaal bloedbad erger dan Ford Genk. De Brusselse gemeentebesturen maken minder lawaai dan de Vlaamse, maar ook hier dreigen besparingen en lastenverhogingen. De gemeente Vorst broedt op nieuwe inkomsten, want ze gaat diep in het rood. Dat is onder andere te wijten aan een fiscaal vehikel van Audi Vorst waardoor de autogigant 2,6 miljoen euro minder onroerende voorheffing betaalt. De financiën van Elsene zijn zo problematisch dat de traditionele controlecommissie op de rekeningen plots te duur is geworden. En de gemeente Schaarbeek, bestuurd door FDF en de groenen, vindt er niets beter op dan nog maar eens de middeninkomens en huiseigenaars aan te spreken. De opcentiemen op de onroerende voorheffing stijgen er van 2.990 naar 3.390. Heel anders is het gesteld met de stad Brussel. Die is weliswaar een buitenbeentje wat inkomsten en uitgaven betreft, maar Brussel dient wel een begroting in evenwicht in. Er wordt geïnvesteerd en de personenbelastingen blijven er op zes procent. We mogen de (lagere) middenklasse niet verarmen, gaf PSschepen Philippe Close mee. Een advies dat Schaarbeeks burgemeester Bernard Clerfayt (FDF) beter ter harte zou nemen.

EVA HILHORST

Kunst Promenade in Vorst In de marge van Art Brussels zijn er behalve de OFF-Art Fair nog andere kunstinitiatieven, zoals de tweede editie van kunstbeurs Slick, die vooral jonge artiesten presenteert. In Vorst is er een heuse kunstpromenade. Verschillende cultuurhuizen stellen een alternatief parcours voor. Op het menu staan tentoonstellingen, randanimatie, performances, artistieke interventies en late night openings. De bewegwijzerde kunstpromenade verbindt zeven plaatsen in Vorst met elk een aanbod aan hedendaagse kunst. Ze bevinden zich op een maximale wandelafstand van vijftien minuten van elkaar: n Kunstbeurs Slick promoot het werk van nieuwe, internationale kunstgalerijen en vindt dit jaar voor de tweede keer plaats in de Wild Gallery. Die verwelkomt vijftig exposanten, voornamelijk uit Frankrijk. Er komen ook vijftien monumentale installaties en een tijdelijk restaurant met chef-kok Nicolas Darnauguilhem van het Brusselse restaurant Le Neptune. n Het kunstencentrum Wiels: daar loopt een expo van de Duitse kunstenaar Thomas Bayrle, en van de jonge kunstenares Tauba Auerbach. In de brouwzaal vindt Experienz plaats, een vierdaagse met performances, gechoreografeerde acties, lezingen, concerten en workshops voor jongeren. n Komplot: in de ruimte van het curatoren-collectief met wisselende samenstelling Komplot lopen vier tentoonstellingen. n Fondation A Stichting: expo met de fotoreeks New York Arbor van de Amerikaanse fotograaf Mitch Epstein. Het gaat om muurhoge foto’s waarbij bomen uit de grootstad op het voorplan komen te staan. n Het net geopende Art’Loft is tegelijk woning en kunstgalerij en wil een brug slaan tussen de Europese en de Aziatische kunstscène. Minyoung Lee, voormalig curator van het National Museum of Contemporary Art in Seoul, stelt het werk van Kim Joon tentoon. Het gaat om hyperrealistische foto’s van getatoeëerde lichamen. n In het platform voor hedendaagse kunsten (Sic) is er een overzichtstentoonstelling van de werking van de voorbije jaren. n Poppositions (zie p. 18 in deze krant). EVC www.kunstpromenade.be

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

BDW 1374 PAGINA 14 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

Katerina Gregos: “Ik wil de bezoekservaring van Art Brussels aangenamer maken.”

Cultuur > Curatrice Katerina Gregos neemt kunstbeurs onder handen

Art Brussels is ready for take-off LAKEN – De kunstbeurs omtoveren van een veredelde supermarkt naar een plek om te baden in esthetisch genot. Dat is wat de nieuwe artistiek directeur Katerina Gregos wil bereiken met Art Brussels. Dat moet ook blijken uit de scenografie: de beurs moet er uitzien als een stad, met een ontvangstbalie in de vorm van een check-in ruimte van een luchthaven. Art Brussels lijkt klaar voor een doorstart.

ktober 2012. Art Brussels zit in zak en as. Directeur Karen Renders, die vijftien jaar aan het hoofd stond van de grootste hedendaagse kunstbeurs van België, verliest de strijd tegen kanker. In november, minder dan een half jaar vóór de 31ste editie van de beurs, wordt Katerina Gregos aangesteld als artistiek directeur.

Terwijl Renders zowel het zakelijke als het artistieke beheerde, heeft Gregos een business director naast zich. “Een heel goede zaak,” vindt Gregos, “zo kan ik me volledig toeleggen op het artistieke.” Gregos kan een mooi parcours voorleggen. Ze cureerde de voorbije zomer de alomgeprezen biënnale Manifesta 9 in Genk. Ook de

expo Newtopia: The State of Human Rights op verschillende locaties in Mechelen draagt haar keurmerk. In 2011 stond ze in voor het Deense paviljoen op de Biënnale van Venetië en voor de vierde editie van het Fotofestival Mannheim Ludwigshafen Heidelberg. Gregos, geboren en getogen in Griekenland, studeerde kunstgeschiedenis in Londen, maar woont sinds 2006 in Brussel. Ze was twee jaar actief als artistiek directeur van het centrum voor audiovisuele kunsten Argos. “Ik kijk naar Art Brussels met de ogen van een curator,” zegt Gregos. “Ik kom niet uit de commerciële wereld, en hecht veel belang aan de esthetische en intellectuele meerwaarde van een beurs. Belangrijk is ook dat ik, in tegen-

stelling tot mijn voorgangster, in het selectiecomité zit van de galeries. Ik heb daar 1 stem op 7, de andere zes zijn van de galeriehouders.” Een beurs blijft een commercieel gegeven. Bent u dan wel de geschikte persoon om Art Brussels te leiden? Katerina Gregos: “Absoluut. Mijn voornaamste betrachting is het bezoek aan de beurs aangenamer te maken. Als je dat bereikt, dan komt dat ook de verkoop door de galeries ten goede. Daarom schreef ik bij mijn aantreden meteen een brief naar de 189 deelnemende galeries om hen aan te sporen meer aandacht te besteden aan de presentatie van de in totaal 2.000 artiesten en de opbouw van de stands. De beurs mag geen uitputtingsslag zijn voor de kunstliefhebber, die aan het einde van zijn bezoek het bos door de bomen niet meer ziet. De monotone opeenvolging van white boxes werkt nefast. Het resultaat van die aanpak gaat men dit jaar nog maar deels zien. Ik beschouw het als een work in progress op middellange termijn. Sommige galeries reageren heel enthousiast, anderen blijven zweren bij hetzelfde stramien.” Sommige kunstliefhebbers halen hun neus op voor een beurs, die in hun ogen te veel commercie is en te weinig inhoud. Gregos: “Dat zijn dikwijls diegenen die als eersten VIP-toegangstickets vragen. Er heerst veel hypocrisie over de omgang met een beurs. Waar anders dan op Art Brussels

‘Een kunstbeurs is als een wiel: je kan het niet heruitvinden, wel verbeteren’ heb je in Brussel zo een grote hoeveelheid aan internationale artiesten onder één dak? Het is niet zo dat de overheid uitblinkt met initiatieven ten aanzien van hedendaagse kunst. Bovendien geeft de beurs dit jaar voor het eerst carte blanche aan zes nonprofit kunstorganisaties, die elk met hun kunstproject mogen uitpakken.” Hoe zou u Art Brussels omschrijven? Gregos: “Als een plek waar je je kan verliezen in kunst, als je je tenminste voldoende kan concentreren en de ruis kan wegcijferen.” Ook de scenografie hebt u aangepakt… Gregos: “Naast meer variatie wil ik ook een scheutje humor en lichtvoetigheid toevoegen. Scenograaf Tom Mares zorgt samen met kunstenaar Walt Van Beek voor een creatief design van de ontvangstruimte en de plaatsen voor sociale interactie tijdens de beurs. Samen vormen ze een Art City, waarbij de ontvangstruimte eruitziet als een check-in balie op de vintage luchthaven van die denkbeeldige stad. Met achter de balie air hostesses natuurlijk.” (lacht) “Ook de VIP-ruimte, de bar en het restaurant worden in een nieuw kleedje gestoken. Nou ja, nieuw, het restaurant krijgt een fiftieslook. Zelfs de inhoud van je bord zal niet meer hetzelfde zijn. Yves Mattagne (baas van sterrenrestaurant Sea Grill, EVC) superviseert het eten op de beurs. Nieuw is ook The Stage, een amfitheater in Hal 3, speciaal ontworpen voor gesprekken, debatten en ontmoetingen met kunstenaars, aangevuld met een performanceprogramma. Dat wordt het kloppende hart van de beurs. Ten slotte

is er voortaan ook een cinemaruimte met 30 zitjes waar kortfilms worden vertoond.” Een van die debatten gaat over de vraag of Brussel, zoals nu vaak wordt geopperd, ‘het nieuwe Berlijn’ is: een aantrekkingspool voor artiesten uit alle windstreken. Wat is uw mening daarover? Gregos: “Godzijdank nee, Brussel is niet Berlijn. Brussel bekleedt een eigen positie in de kunstwereld, zonder de glamour en glitter van Parijs of Londen, en is evenmin te vergelijken met de Duitse hoofdstad. Artiesten houden van Brussel omdat ze hier anoniem kunnen werken. De relatief goedkope huurprijzen in vergelijking met die wereldsteden en de centrale ligging zijn andere grote troeven. Voeg daarbij ook de komst van buitenlandse galeries, en je kan niet anders dan vaststellen dat het de goede richting uitgaat met de Brusselse kunstwereld. Maar aan de andere kant is Brussel wel de stad van de eeuwige beloftes die nooit vervuld raken. Brussel is nog geen brand, geen merk, omdat niemand weet welk merk dat dan zou zijn. Er is ook geen echte kunstscène, wel een hoop individuen die mekaar toevallig ontmoeten en dan weer uit elkaar gaan.” Is Art Brussels voldoende verankerd in de stad? Gregos: “Neen, en dat moet beter. Daarom ga ik in samenwerking met het BAM (Instituut voor beeldende, audiovisuele en mediakunst, EVC), 30 curatoren in contact brengen met Brusselse kunstenaars en galeries. Doel is om de Brusselse kunstenaars onder de internationale aandacht te brengen.” Heeft de crisis ook geen impact op Art Brussels? Gregos: “Dat is moeilijk om in te schatten, want ik heb geen glazen bol. Er is zeker een crisissituatie wat betreft overheidsmiddelen voor kunst. Maar op de privé-markt is er een paradox. Het aantal kunstbeurzen gaat in stijgende lijn. Het vertrouwen van de verzamelaars in het kopen van en beleggen in kunst is niet aangetast. Bij de galeries is het beeld meer diffuus. De topgaleries met grote namen hoeven weinig te vrezen. Wel hebben de galeries in de middencategorie het lastig. Want in die vijver zwemmen de meeste vissen.” Vorig jaar was er juridisch getouwtrek tussen Art Brussels en de OFF-Art Fair. Hoe verhoudt u zich tot de OFF-evenementen: vormen zij een meerwaarde of zijn het parasieten? Gregos: “Er is plaats genoeg voor iedereen. Art Brussels blijft het vlaggenschip, maar in haar zog kunnen andere initiatieven rustig gedijen. Er is absoluut geen animositeit tussen ons. Ik ben niet eens op de hoogte van die juridische problemen. Wij hebben een ander publiek, en bovendien: Er is nooit te veel kunst.” Naast Art Brussels blijft u voor andere projecten werken. Gregos: “Ja, dat is heel belangrijk voor mij. In september cureer ik de kunstbiënnale van het Zweedse Göteborg. In diezelfde periode mede-cureer ik ook een tentoonstelling in Graz op het festival Steirischer Herbst, het Oostenrijkse equivalent van het KunstenFestivaldesArts. Ik ben niet in één vakje te stoppen.” Eric Vancoppenolle / brusselnieuws.be www.artbrussels.be Van 18 tot 21/4 in expo-hallen 1 en 3 aan de Heizel.

BDW 1374 PAGINA 15 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

Antonio Nardone met werk van Alessio Delfino.

ANTONIO NARDONE, GALERIST EN ORGANISATOR

‘OFF-Art Fair maakt Art Brussels groter’ BRUSSEL – Voor haar tweede editie verhuist de OFF-Art Fair naar Thurn & Taxis. Met een vertienvoudiging van de tentoonstellingsruimte in vergelijking met vorig jaar ziet bezieler Antonio Nardone, eigenaar van de gelijknamige kunstgalerij in Sint-Gillis, het groots. “Maar we blijven een OFF-beurs in de marge van Art Brussels. Verder groeien doen we niet”. “Als het aan de organisatoren van Art Brussels had gelegen, dan had de eerste editie van de OFF-Art Fair vorig jaar in het Beursgebouw nooit plaatsgevonden. Hun advocaten stuurden ons een paar brieven met de vraag om geen kunstbeurs te organiseren op hetzelfde moment als Art Brussels. De woorden ‘Art’ en ‘Brussels’ mochten we van hen niet gebruiken,” vertelt Antonio Nardone (48). “Maar op de woorden ‘kunst’ en ‘Brussel’ heeft uiteraard niemand een patent. Ik heb doorgezet en heb sindsdien niets meer van hen gehoord.” De vader van Nardone kwam in 1957 uit de Italiaanse Abruzzen over om letterlijk te timmeren aan Expo ’58. Nadien volgden vrouw en twee zonen. Later studeerde Nardone tegelijkertijd kunstgeschiedenis aan de ULB en Plastische Kunsten aan de Academie voor Schone Kunsten. “Ik was toen al een multitasker”, lacht Nardone. Dat is hij nu zeker. Hij combineert vier jobs: die van uitgever en hoofdredacteur van het Franstalig kunstmaandblad Artenews, eigenaar-uitbater van een kunstgalerij in de Sint-Bernardusstraat in Sint-Gillis, curator van tentoonstellingen (bij voorbeeld van de gesmaakte Wunderkammerexpo in de Botanique, die deze zomer een remake krijgt in Venetië, EVC.), en organisator van kunstbeurzen. “In de VS of in China, waar ik veel ben, worden dergelijke kruisbestuivingen naar waarde geschat, maar in België ben je meteen verdacht.” Kwatongen noemen u een bloedzuiger die zijn wagonnetje aanhangt aan de hoofdlocomotief, Art Brussels, om zelf een graantje mee te pikken. Antonio Nardone: “Wie dat zegt, heeft deels gelijk. Maar ik wil Art Brussels geen concur-

rentie aandoen, integendeel. Wat kunstbeurzen groot maakt, zijn de off-programma’s. Neem het off-programma weg van het theaterfestival van Avignon, en Avignon verdwijnt van de kaart. Hetzelfde geldt voor het fotofestival Les rencontres d’Arles. Het succes van een kunstbeurs hangt mede af van de initiatieven in de marge. Ik benadruk, in de marge. In Thurn & Taxis zitten we in de pakhuizen Shed 1 en Shed 1 bis, samen goed voor 5.400 vierkante meer expo-oppervlakte.” Is er wel nood aan een bijkomende kunstbeurs? Nardone: “Zeker en vast. Op Art Brussels moet je zoeken naar schilderijen. De hoofdmoot is daar conceptuele kunst, fotografie en video. En grote namen, die vlot verkopen. Dat moet ook zo, gezien de hoge kostprijs voor de huur van een stand. Op de OFF-Art Fair kost een stand vijf keer minder en beschikken de 43 exposanten over meer ruimte. Het is ook een beurs die zich meer kan permitteren om risico’s te nemen, om minder bekende artiesten los te laten op het publiek.” U klaagde eerder al de hegemonie aan van Albert Baronian (van de galerie Baronian Francey, red.) en Rodolphe Janssen (van de gelijknamige galerie) die de touwtjes in handen hebben op Art Brussels. Nardone: “Ik blijf daarbij. Bij Art Brussels zitten de galeriehouders zelf in het selectiecomité. Drie keer heb ik een aanvraag ingediend om met mijn galerie op de beurs aanwezig te zijn. Drie werd ik geweigerd. Op figuratieve schilderkunst zitten ze niet te wachten bij Art Brussels. Maar met Katerina Gregos als curator verwacht ik wel een kentering ten goede. Ander leuk detail: een van mijn artiesten, fotograaf Patrick Van Roy, zit nu via een omweg toch op de beurs, op de stand van sponsor de Nationale Loterij.” Eric Vancoppenolle / brusselnieuws.be OFF-Art Fair, van 19 tot 22 april in Thurn & Taxis. www.off-artfair.be

BDW 1374 PAGINA 16 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

Muziek > Jazztrio Aka Moon gaat de Balkantoer op

‘Beschouw ons als een delicatesse’ BRUSSEL – Het Brusselse jazztrio Aka Moon, bekend om zijn avonturen met muzikanten uit zowat alle werelddelen, gaat vrijdag speciaal voor het festival Balkan Trafik in BOZAR in zee met Tcha Limberger en Bulgaarse zigeunermuzikanten. “De ornamentatie van Bulgaarse muziek is gewoon niet te volgen.” Sinds hun bezoek aan de Aka-pygmeeën in 1992 is de honger van Aka Moon naar muzikale avonturen niet te stillen. Zo zagen we de Brusselse jazzmannen met muzikanten uit Afrika, India, Maghreb, Cuba en de Afro-Amerikaanse en Arabische traditie. Net op tijd voor het festival Balkan Trafik komen ze op de proppen met geïmproviseerde Balkanjazz. Het was volgens saxofonist Fabrizio Cassol hoogtijd om iets te doen met muzikanten uit de Balkan. “Ten eerste wegens Tcha Limberger, vioolspeler en van origine manouche, met wie ik al heel wat getoerd heb in twee verschillende producties van Alain Platel van het hedendaagse dansgezelschap Les Ballets C de la B. Na de voorstellingen jamden we ‘s avonds soms urenlang in het hotel, met Michel (Hatzigeorgiou, bassist van Aka Moon) op buzuki (Griekse luit). Michel is Griek, zijn Griekse repertoire klikte meteen met dan van Tcha,” vertelt Cassol.

De focus van AKA Moon ligt op de uitwisseling tussen de verschillende tradities en improvisatiestijlen.

De link met Bulgarije kwam tot stand toen Cassol voor het Haus der Berliner Festspiele in Berlijn een project tussen de lokale scène en Samoa uit Maori leidde. In die groep zaten veel Oost-Europeanen die in Berlijn wonen, onder meer een Bulgaars vrouwenkoor, de saxofonist Vladimir Kasparov en de kavalspeler Nedyalko Nedyalkov. “Ik was meteen fan van de ornamentatie in hun improvisaties. Nedyalko is op zijn kaval (fluit) gewoon niet te volgen. Het gaat soms supernel, heel verschillend van de ornamentatie in barok, Indiase of Arabi-

sche muziek. Daarom is het goed dat Vladimir zowel in die ornamentatie als in jazz thuis is. Hij kan een brug slaan tussen ons en de Bulgaren.” “De Balkan strekt zich uit over verschillende Oost-Europese landen en kent verschillende genres. Om niet te verdrinken in die diversiteit

hebben we ons beperkt tot Bulgaarse muziek, met hier en daar een zijsprongetje naar Roemenië, Transsylvanië en swing manouche via Tcha,” zegt Cassol. In totaal telt het project negen muzikanten: het trio Aka Moon, pianist Fabian Fiorini, een vaste kompaan van Aka Moon, vier Bulgaren waaronder een traditionele zangeres en Tcha Limberger. Het project gaat op Balkan Trafik in première, maar Cassol waarschuwt dat het geen feestband is. “Heel wat Balkanmuziek is erg feestelijk, wij doen het rustiger. De focus ligt op de uitwisseling tussen de verschillende tradities en improvisatiestijlen. Beschouw het eerder als een delicatesse.” Aka Balkan Moon zal binnenkort een album opnemen, al zullen ze daarvoor de tijd moeten vinden. Deze zomer staan ze op het Festival international d’art lyrique d’Aix-en-Provence in het kader van Marseille Capitale de la Culture 2013, met een creatie met muzikanten uit Cairo, Istanbul, Beirut en Syrië. En in de nabije toekomst gaan ze in zee met Braziliaanse muzikanten. Benjamin Tollet

Concert van Aka Balkan Moon op vrijdag 19/4 om 19u en om 22u45 op het Balkan Trafik Festival in BOZAR, Ravensteinstraat te Brussel. Tickets kosten 20 euro voor de hele dag. Meer info op www.balkantrafik.be en www.akamoon.com

ADVERTENTIE

Tijdens een woontour verkennen we alle wijken van Brussel met een woonbril. U verneemt alles over huren en kopen in de hoofdstad. U krijgt er een heleboel praktische informatie over de buurten bovenop: de bereikbaarheid met het openbaar vervoer, de aanwezigheid van scholen en groen, de sfeer … Info en inschrijving via 0800 20 400 of www.woneninbrussel.be.

BDW 1374 PAGINA 17 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

achteraf

Gezien: Hokusai - Zichten op de Fuji-berg en andere landschappen. Nog tot 9/6 in het Museum voor Japanse Kunst, Van Praetlaan 44, Laken. (Meer info via info@kmkg.be of op www.kmkg.be.)

Toegegeven, met de Van Praetlaan loopt er niets minder dan een autosnelweg door het stiltegebied dat de Musea van het Verre Oosten - ofte de Japanse Toren en het Chinees Paviljoen - hadden kunnen vormen. Toch is het niet slecht dat deze twee getuigen van Leopold II’s pronkerige exotisme wat afgelegen in een uithoek van het gewest liggen. Je moet haast je leven wagen om er te geraken en vooral daarom is het er doorgaans erg rustig. Dat past perfect bij de gezegende stilte waarmee wij het mythische land ‘China-en-Japan’ het liefst associëren. Wat men u ook moge wijsmaken: een bezoek aan het paviljoen, de toren en de tuin eromheen is gezien de schappelijke prijs van 4 euro per volwassene de moeite waard. Nee, je kan in de toren nog altijd niet naar boven, en ja het suikergehalte van het paviljoen is hoog, maar één geëmailleerde vaas en één fractie van het indrukwekkende houtsnijwerk zijn al voldoende om je als rugzaktoerist een olifant in een porseleinwinkel te laten voelen. Bovendien werden de troeven van deze site nog gevoelig uitgebreid sinds de komst van het Museum voor Japanse kunst dat zich in het koetshuis achter het paviljoen gevestigd heeft. Daar kunnen het overkoepelende Koninklijk Musea voor Kunst en Geschiedenis onder meer hun waardevolle collectie Japanse prenten valoriseren. Met 7.500 exemplaren is die niet zozeer een van de grootste, maar naar kwaliteit en verscheidenheid zeker een van de meest waardevolle ter wereld. Vorig jaar was er in het Museum voor Japanse kunst al een tentoonstelling met prenten van de achttiende-eeuwse meester Utamaro. Nu is het de beurt aan de nog iets beroemdere Hokusai. Van hem zijn zo’n vijftig prenten te zien, waarvan een twintigtal per 30 april worden vervangen door twintig andere, omdat ze zo kwetsbaar zijn. In die kwetsbaarheid van de houtdrukken - de kunst van de ukiyo-e heeft in Japan een traditie van duizend jaar oud - ligt al een deel van de aantrekkingskracht van de tentoonstelling. Katsushika Hokusai (1760-1849) verwierf om verschillende redenen een haast mythische status. Hij werd met zijn 88 jaar zeer oud, al had hij naar eigen zeggen de leeftijd van 110 jaar moeten bereiken om echt tot de perfectie te komen. Hij opereerde onder tal van artiestennamen en had ook zeer veel leerlingen. Zijn productie was enorm (met de schetsen uit de Hokusai Manga uit 1814 inbegrepen komt men op een slordige 30.000 werken) en zijn oeuvre is bovendien zeer divers naar onderwerp en naar stijl. Hij vervaardigde boekillustraties, portretten van acteurs en vrouwen, maar was vooral voor de landschapskunst en als chroniqueur van het dagelijkse leven baanbrekend. Hij beheerste de Japanse tradities, maar liet zich ook leiden door zijn eigen eigenzinnigheid, en door Westerse voorbeelden die hem ondanks de isolatie van Japan bereikten. Zo experimenteerde hij duchtig met kleuren, gezichtspunten, perspectief, en het spel van lijnen, schaduwen en weerspiegelingen.

TELEX VADROUILLE Internationale dag van de jazz

Praat

De meester van de grote golf

BRUSSEL – In 2012 heeft UNESCO 30 april uitgeroepen tot internationale dag van de jazz. Hiermee wil men het belang benadrukken van een universele muziekstijl waarin vrijheid en creativiteit centraal staan. Dat jazz een van de belangrijkste kunststromingen uit de twintigste en de eenentwintigste eeuw is, bewijst het aantal toenemende studenten in de verschillende muziekacademies en de conservatoria. En aan talent ontbreekt het geenszins. Wie regelmatig naar concerten gaat, kan alleen maar vaststellen dat jazz een

stroming in volle evolutie is. Net als vorig jaar draagt jazzorganisatie Les Lundis D’Hortense haar steentje bij tot dit internationaal evenement. Op de meest verrassende plekken zullen er concertjes plaatshebben. ’s Avonds is er een groot evenement in Jazzstation. Eerst is er een lezing over de Belgische jazz door specialist Jean-Pol Schroeder. Daarna treedt Fabrice Alleman op. RTBF Musiq’3 zendt het concert rechtstreeks uit. Als afsluiter is er een grote jamsessie waarop alle muzikanten welkom GTB zijn.

kunstwerken van bekende boekcovers geveild BRUSSEL – Op 23 april sluit I Book You af met een veiling gepresenteerd door de Vlaamse acteur Warre Borgmans. I Book You is een expo in het Muntpuntgebouw die startte op 14 februari en verschillende evenementen organiseerde om analfabetisme onder de aandacht te brengen. Op het slotevent worden tien werken van bekende Belgische kunstenaars geveild. Deze werken zijn gebaseerd op boekcovers van bekende Belgische titels waaronder Het Verdriet van België, Sprakeloos en Van den Vos Reynaerde. De tien beste Belgische titels, vijf Nederlandstalige en vijf Franstalige, werden geselecteerd door de lezers van De Standaard en Le Soir. Muntpunt voegde deze titels toe op

World Book Day, op 7 maart, aan de reizende expo van het project ‘Doedemee’ in het leven gebracht door de Antwerpse design studio Beshart. Samen met Beshart vond I Book You tien Belgische artiesten zoals onder andere Veerle Symoens, Luc Derycke en Annelies van Eycken. Ze gingen allemaal met een titel aan de slag, het resultaat wordt geveild voor het goede doel. Iedereen kan een bod doen op een kunstwerk en ook postkaartjes van de kunstwerken kopen. De opbrengst gaat naar Camelia Emancipatiehuis Brussel, een organisatie die zich inzet voor de integratie van allochtonen in Brussel. JG

ADVERTENTIE

Met ‘In een golf voor de kust van Kanagawa’ uit ‘36 zichten op de Fujiberg’ verwierf Katsushika Hokusai een mythische status.

Op de tentoonstelling is de evolutie van zijn werk duidelijk te volgen. Er wordt ook getoond hoe de invloed van de Hollandse meesters uit de zeventiende en achttiende eeuw bijvoorbeeld terug te vinden is in de wolkenpartijen die Hokusai tekende. Ook zijn introductie van het Pruisisch blauw, dat sommige van zijn prenten een gure maar indringende gevoelstemperatuur geeft, is in dat opzicht opmerkelijk. Tot slot bevat Hokusais oeuvre ook het iconische werk dat een kunstenaar wereldfaam en eeuwigheidswaarde kan bezorgen. De tentoonstelling toont verschillende prenten uit zijn beroemde reeks Zesendertig zichten op de Fuji-berg, die hij schilderde tussen 1830 en 1832. De wereldberoemde Grote Golf - officiëel In een golf voor de kust van Kanagawa geheten - is daarbij. Hergé refereerde er op pagina 12 van De sigaren van de farao aan met een tekening in spiegelbeeld, maar een van de originele versies van de prent is gewoon in Laken te bezichtigen. Men schat dat er ooit 5.000 exemplaren van moeten zijn gedrukt, en één daarvan zou onlangs nog bij de ramp met de Costa Concordia verloren zijn gegaan. Het beeld van de krullende golf, die op het punt staat drie vissersbootjes van de lage horizon te vegen, terwijl onze blik onvermijdelijk wordt geleid naar de Fuji - embleem van de onverschillige standvastigheid van de natuur, en van Hokusai’s artistieke obsessiviteit -is maar één van de vele hoogtepunten op deze goed gedocumenteerde tentoonstelling. Michael Bellon

BDW 1374 PAGINA 18 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

Uiterst links: Actionfield van Connie Kuilboer. Links: werk van Karen Vermeren en Laura Porter.

Rechts: Brass. Uiterst rechts: het ruilproject met de buurt(winkels).

Kunstparcours > Poppositions als doordenker tijdens de Kunst Promenade

Poppositions vult Brass en wijkwinkels VORST – Samen met de tweede editie van de pop-up kunstbeurs Poppositions, ditmaal in het Brassgebouw, zorgt het ruilkunstparcours van het Gentse collectief Prestige voor een prettig gestoorde weekendervaring. Komt dat zien, komt dat zien: iets banaals uit de kebabtent hangt als museumstuk in Brass. Nu hangt er een waardevol kunstwerk in de plaats. Kopen staat vrij.

iels is het centrale punt van de eerste Kunst Promenade die van 18 tot 21 april zeven kunsthuizen in Vorst verbindt. Een van de partnerevenementen is Poppositions, iets verderop in het pas gerestaureerde Brass (BDW 1373, p.20-21). Reeds bij een vorige editie in het miskende Congresstation sloeg Poppositions de brug tussen jong afgestudeerde kunstenaars en een bijzonder sfeervolle locatie. Nu was Brass de inspiratieplek voor jong talent uit zeven landen.

Het verschil met Art Brussels is dat de kunstbeurs Poppositions meer zaken in vraag stelt. Curator Liv Vaisberg verduidelijkt het concept: “Ik wou geen mini-Art Brussels presenteren. En zeker geen witte boxen installeren waarin kunstenaars hun werk tonen. In het Brassgebouw gebruiken we drie mooie ruimtes, waaronder de historische machineen compressorenkamer. De kunstenaars lieten zich door die ruimtes inspireren, dat was trouwens de opdracht. De ruimtes zijn zeer interes-

sant als industrieel archeologisch kader. We vroegen of ze in hun werk wilden refereren aan de ruimtes, de geografie of de geschiedenis van het pand. Het zet aan tot afgeleide bedenkingen over de voormalige Pilsenbrouwerij.” Het project lanceerde een open oproep naar kunstenaars, met de opdracht in situ te werken als popup galerie. Onder de organisaties, collectieven en pop-up galerieën vinden we namen als Not Yet, Collectif P4, Thankyouforcoming, Void,

dens de happening zelf ) vrijuit hun installatie mochten creëren. Ze hebben aanknopingspunten te over. De machines staan bijvoorbeeld vol tags, wat tot nadenken zet. Verder is er prachtige betegeling en marmer dat verwijst naar de glorieuze jaren. De links tussen de installaties en de ruimtes spreken boekdelen.

“We vroegen aan de kunstenaars of ze in hun werk wilden refereren aan de ruimtes, de geografie of de geschiedenis van het pand”

Collector’s item Bij de opening van de tentoonstelling wordt een performance gebracht met stoom, wat verwijst naar de productieve jaren van de machinekamers. Conny Kuilboer maakt een veelkleurig deken uit patchwork voor de machine. De Gentse kunstenaar Simon Laureyns, die in Valparaiso (Chili) woont en in het atelier van Wim Delvoye heeft gewerkt, zal

Whatspace, Greyligth Projects en niet in het minst Rossicontemporary (Bascule, Ukkel), stilaan een instituut in Europa. De artiesten kregen drie zalen ter beschikking, waarin ze de jongste dagen (of tij-

Muziek > Tweede editie van Académix in Flagey

Achtentwintig academies tonen hun kunnen De acht Nederlandstalige en twintig Franstalige muziekacademies in Brussel laten op Académix hun verst gevorderde leerlingen, ensembles, koren en orkesten optreden. Alles bij elkaar zijn er twintig concerten van één uur, tussen halfelf ‘s ochtends en halfacht ‘s avonds. De concerten in studio 4 worden opgenomen door RTBF Musiq’3. De optredens zijn zeer gevarieerd, zowel wat betreft muziekstijl als bezetting. De muziek wisselt tussen klassiek, hedendaags, jazz, folk, variété, pop en slam. De bezetting varieert van één solist tot een hon-

BRUSSEL – Op zondag 28 april tonen de Nederlandstalige en Franstalige muziekacademies van het Brussels Gewest - 28 in het totaal - wat ze in hun mars hebben. De hele dag door geven ze gratis concerten in de studio’s van Flagey. derdvijftigkoppig dubbel koor. Ook op vlak van leeftijd is er een grote variatie: van 11 tot 77 jaar.

Cello-ensemble Voor Bruno De Jonghe, directeur van de hoofdstedelijke academie voor muziek, dans en woord is het bijzondere van deze dag dat de Franstalige en Nederlandstalige academies de handen in mekaar slaan. “Dit bewijst dat het toch mogelijk is om goed samen te werken in Brussel,” zegt hij. Zijn school vaardigt een cello-ensemble, een koor en een zangsolist af.

Acht Nederlandstalige en twintig Franstalige muziekacademies laten op Académix hun beste leerlingen optreden.

Académix werd vorig jaar voor het eerst georganiseerd. Voor die tijd hadden de Nederlandstalige en de Franstalige academies wel al hun eigen, onderlinge ontmoetingsmomenten. Bij de Vlaamse academies is er een jaarlijkse startdag, een kunsthappening en om de vier, vijf jaar de Brussels Proms. Daar komt nu Académix bij. De Franstalige academies hadden sinds 2004 Acafolies: om de twee jaar werden er drie concerten met optredens van alle academies georganiseerd. Tijdens de eerste editie van Académix in 2012 waren er zestien concerten met 750 leerlingen. Het evenement trok bijna tweeduizend toeschouwers. Bettina Hubo

BDW 1374 PAGINA 19 -DONDERDAG 18 APRIL 2013

brengt performances, waaronder een vrouw die drie dagen in de kamer blijft staan. Hopelijk wordt het begrip interactie tussen locatie en bezoeker wel zeer menselijk en intrigerend.

Kebab Turquie

Poppositions tijdens Kunst Promenade in Brass, Van Volxemlaan 364 in Vorst, op 18/4 van 12u tot 23u en op 19, 20 en 21/4 van 12u tot 19u. Meer info op www.poppositions.com en www.kunstpromenade.be

ADVERTENTIE

S OCIALE V ERHUURKANTOREN

Verhuur uw woning zorgeloos Gegarandeerde huur elke maand Verzekerd verhuurbeheer Onderhoud van uw woning Steun voor de renovatie Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

M�� B�� H�� G��

Nick Trachet

een installatie ontwerpen met een berg afvalzakken en een hond. Verder komt R.K. Projects: één van de eerste collectieven die in New York met pop up heeft gewerkt, en nonprofit experimenteert met kunst, muziek en performance. R.K. Projects gaat bier brouwen. Het nieuwe biertje wordt als kunstwerk gezien, met een aparte etiquettering. Nu al een collector’s item. Het collectief zal ook schilderwerk van een overleden kunstenaar verkopen, vertrekkend uit een reﬂectie over oude en nieuwe waarden en hergebruik van kunst. In de kamer waar vroeger de koperen ketels stonden, zijn enkel nog vier plankafdrukken te zien op de grond. Karen Vermeren gaat ter plaatse de muurhoge vensters beschilderen. Ze ziet het ronde plankier op de tegelvloer als eilanden, en brengt andere eilandvormen over op het glas (zie foto). Het Nederlandse kunstenaarsplatform Whitespace – dat altijd een publiek discours wil opstarten vanuit de kunst –

Buiten, in de wijk, wordt het begrip pop-up galerij helemaal letterlijk genomen, door medewerking van een vijfentwintigtal handelszaken rond Brass. Het relatief nieuwe Gentse collectief Prestige – probeer ze de volgende jaren te volgen - passeert met 25 artiesten langs deze handelspanden en haalt iets van de muur weg om het te vervangen door eigen kunst. Zo verliest Kebab Turquie bijvoorbeeld een of ander decoratiestuk - we weten echt nog niet wat - dat voor de duur van de vierdaagse naar het Brassgebouw verhuist. Daar worden de meest uiteenlopende objecten uit de winkels gegroepeerd op één muur. Ze vormen een alles- of nietszeggende installatie die sowieso tot haarkrabben aanzet. De kebabtent krijgt in ruil voor het ‘waardeloze’ ding aan de muur een kunstwerk ‘met waarde’ van een van de kunstenaars van Prestige. Het circuit van dit ruilkunstparcours kan gratis gevolgd worden. Om te zien wat verdwenen is uit de winkels, raden we u aan eerst of achteraf, naargelang het zoekspel dat u zichzelf toestaat, in Brass te passeren. Daar wordt over dit ruilkunstconcept ook een video getoond. Net als op Art Brussels is op Brass alles te koop. Al zijn ontwerptekeningen van wat hier allemaal te zien iets handiger om mee te nemen dan de reuzeninstallaties. Jean-Marie Binst

BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Citroen “Lemon tree, very pretty, and the lemon flower is sweet, but the fruit of the poor lemon is impossible to eat.” Dat zong Trini Lopez in de jaren ‘60. Het was oorspronkelijk een Braziliaans liedje, Meu Limão. Onmogelijk om te eten? Citroen? Waarom worden er dan zoveel verkocht? Ik merkte het al aan mijn oudste zoon in babytijd. Hij greep een schijfje citroen, zoog eraan en glunderde. Zijn gezicht verstarde dan plots en er volgde een dramatische rilling over zijn rug terwijl hij de ogen sloot en een grimas maakte. Zoveel emoties in één schijfje fruit. Ik ken mensen die met graagte een kwartje citroen uitzuigen, anderen worden al onwel bij de gedachte alleen. De citroen (Citrus limon) is een lid van de citrusfamilie, waarschijnlijk een hybride van de cederappel (Citrus medica). Die laatste is Bijbels, maar de citroen zelf duikt pas op in Europa in de eerste eeuw, bij de Romeinen. Mogelijk komt het boompje oorspronkelijk uit Birma of China en werd het in Italië geïntroduceerd, al van toen werd het een specialiteit van Sicilië. Van daaruit verspreidden de Arabieren de vrucht over heel het Middellandse Zeegebied. Citroen voldeed aan een belangrijke vraag in de oude voedingstechnologie, namelijk naar eetbaar zuur. Organische zuren zijn belangrijk als bewaarmiddel. Dat is trouwens de rol die citroenzuur binnenin het fruit speelt, of appelzuur. Onrijp fruit is zuur, de lage pH voorkomt bacteriële groei en dus bederf, ook als het sap wordt toegevoegd aan andere producten. Heel lang geleden had men daarvoor al “edic”, het sap van onrijpe druiven dat met pekel werd bewaard. Om mooie druiven te krijgen, moeten de trossen worden gedund, haalt men de kleinste trosjes weg. Zo verkreeg men meteen ook een zeer zuur sap. De andere bron was azijn, een product dat gemaakt werd van mislukte wijn (azijnzuur wordt van alcohol gemaakt). Uiteraard had men het liefst goede wijn, dus wijn laten verzuren was eigenlijk zonde. Citroensap kwam dan als een welkome oplossing voor een tekort aan zuur. Het grote voordeel was ook dat citroenen in hun schil bijzonder goed bewaren. Er ontstond al vroeg een naarstige export van citroenen naar het Noorden. Genua is ongeveer de meest noordelijke plek waar citroenen kunnen groeien. Is het verwonderlijk dat

net daar -een wereldhaven- de eerste grote citroenplantages werden aangelegd in de vijftiende eeuw? Vandaag worden er meer citroenen uit Spanje gehaald dan uit Italië, maar de vrucht zal toch altijd in één adem worden genoemd met Sicilië en de Amalfitaanse kust. “Kennst du das Land, wo die Zitronen blühn?” zo bezong Goethe Italië. De citroen is een weldoener voor de mensheid. De Britse Navy had al in de zestiende eeuw door dat er in citroenen iets zat dat scheurbuik genas. Scheurbuik was een verschrikkelijke ziekte, vooral in de scheepvaart. Er stierven meer matrozen door scheurbuik dan door kanonnen of schipbreuk. Een Schotse arts, James Lind, bewees in het midden van de zeventiende eeuw dat het geen fabeltje was. Zieke zeelui die citroenen en appelsienen te eten kregen, genazen snel van de ziekte, in tegenstelling tot een controlegroep. Spijtig genoeg waren de citroenen al op in het experiment, nog voor de mannen helemaal genezen waren. Het nadeel van vers fruit op een schip: er is geen plaats. En citrusvruchten waren duur. Later namen alle schepen geconcentreerd citroensap mee op reis. Iedere zeeman kreeg een portie toegediend, samen met zijn rantsoen rum. Een nieuwe drank, de grog, was geboren. Wat ze toen nog niet wisten, was dat de actieve stof in de citroen door het inkoken vernietigd werd. Wat de scheurbuik finaal deed verdwijnen uit de scheepvaart, was uiteindelijk niet de citroen, maar zuurkool. De Britten hielden er in Amerika wel voor eeuwig de spotnaam ‘Limeys’ aan over. Lind en de anderen waren ervan overtuigd dat het citroenzuur was, dat de ziekte genas. Pas vorige eeuw ontdekte men een ander zuur in de citroen dat men ascorbinezuur doopte (ascorbine betekent ‘tegen scheurbuik’), vandaag beter bekend als vitamine C. Citroen is niet eens zo’n bijzondere bron van vitamine C, maar het bleek wel voldoende. De interesse in citroenzuurwas was gewekt, later zou het stofje het E-nummer E330 krijgen. Sindsdien is het van groot belang in de voedingsindustrie. Het frisse in frisdranken is citroenzuur, het gaat door zelfrijzende bloem, het beschermt tegen oxidatie (verkleuring), het vangt ijzer op uit de tannines

“De citroen is een weldoener voor de mensheid. De Britse Navy begreep al in de zestiende eeuw dat er in citroenen iets zat dat scheurbuik genas”

in wijn. En ook in thee: let maar eens op hoe helder thee in het kopje wordt wanneer er citroensap aan is toegevoegd. Italië leverde naast hele citroenen ook gekristalliseerd citroenzuur aan de rest van de wereld. Met de Eerste Wereldoorlog viel die export stil. In Amerika ontdekte men toen dan dat er penicilliumschimmels bestaan die op basis van suiker citroenzuur aanmaken. Het citroenzuur in uw Cola of Fanta komt vandaag dus van schimmels, niet meer van citroen. Maar het is nog altijd van niet-synthetische oorsprong en kan dus in theorie een biolabel krijgen! Citroenen zijn goed voor u, in alle vormen. Het enige nadeel bij overdreven gebruik: citroen(zuur) is slecht voor het tandglazuur. Ondanks dat: smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1374 PAGINA 20 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

Nina Jacqmin: “Ik houd van het milieu van het tatoeëren, de tekeningen spreken me aan. Ook de wetenschap dat diezelfde tekeningen, soms echt kleine kunstwerkjes, met de dood van de drager zullen vergaan.”

Tekenen > Tekenen zit Nina Jacqmin in het bloed

‘Ik volg mijn instinct’ SINT-JANS-MOLENBEEK – “Een mooie keuze, zeiden vrienden toen ik begon met artistieke studies. Zo zal je later iets kunnen doen dat je graag doet. Artistiek bezig zijn, niet als hobby, wel als broodwinning. Zelf durfden ze het niet, kiezen voor onzekerheid. Spijt dat ik de sprong heb gewaagd, heb ik niet. Al hebben diezelfde vrienden nu wel een job en ik niet. De vragen waarmee ik zit, neem ik erbij; ik kom er wel, opgeven staat niet in mijn boekje”.

ina Jacqmain is nu een jaartje afgestudeerd aan de afdeling striptekenen van Saint-Luc. Ondertussen begon ze aan haar eerste stripverhaal, heeft ze haar vizier eveneens op andere horizonten gericht. Zo zou ze maar wat graag tatoeageartiest wor-

den. W at er ook van moge komen, tekenen zal er blijkbaar altijd wel bij zijn. “Tekenen, ik heb het altijd al gedaan, van kleins af aan. Het is me steeds makkelijk afgegaan, het kwam en komt nog steeds heel natuurlijk. Veel van mijn oude probeersels

heb ik bijgehouden. Niet dat ik er zo fier op ben, toch is het leuk om ze af en toe nog eens ter hand te kunnen nemen. Ik durf te zeggen dat ik aan Saint-Luc heel wat vooruitgang heb geboekt. Merkte ik het niet zozeer wanneer ik bezig was, op het einde van het school-

jaar werd het me onveranderlijk duidelijk. Onmiskenbaar”. “Mijn eerste keuze was het niet, die studies striptekenen. Aanvankelijk had ik geopteerd voor communicatie, aan de ULB. Een beetje de richting waarvoor iedereen die niet goed weet wat de toekomst brengt, kiest. Ik ben er echter snel van teruggekomen. Ik kon me niet vinden in de omgeving, het was me allemaal wat te groot. Bovendien bleken de cursussen te theoretisch

BDW 1374 PAGINA 21 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

gis Loisel of Art Spiegelman, wiens Maus een waar meesterwerkje is. Wat ik teken, heeft ook niets te maken met wat ik lees. Zo verslond ik vroeger de ene manga na de andere. Het Japanse equivalent van onze stripverhalen. Op school vond men echter dat het een slechte invloed heeft. Saint-Luc wil nu eenmaal dat we een eigen stijl ontwikkelen, die bovendien goed representeert wat er wordt aangeleerd. Misschien een wat ouderwetse reflex, maar het is nu eenmaal zo. Veel medeleerlingen hebben die raad in de wind geslagen en ze hebben het geweten. Ik niet, ik ben ermee gestopt, uit angst dat die manga’s me toch zouden beïnvloeden.”

me enkele van haar ontwerpen van tatoeages. Figuratief, de meeste met erotische inslag. “Ik hou van het milieu van het tatoeëren, de tekeningen spreken me aan. Ook de wetenschap dat diezelfde tekeningen, soms echt kleine kunstwerkjes, met de dood van de drager zullen vergaan. De wetenschap dat ze slechts een beperkte levensduur hebben. Mijn voorkeur gaat uit naar meer klassieke ontwerpen, minder naar trendy dingen. Want de mode is vluchtig, je loopt het risico dat met het verdwijnen ervan de betrokken persoon zijn tatoeage niet graag meer ziet.” “Ik ben nu aan het kijken of ik ergens een stageplaats kan versieren. Maar men heeft me al gezegd dat het moeilijk zal zijn. Omdat velen dezelfde ambitie koesteren en er niet genoeg plaatsen zijn. We zullen wel zien, ik ga het in ieder geval proberen.” Zelf heeft Nina ook al een tatoeage, heel discreet weliswaar. “Een klein Japans teken in de nek. Ik heb ze laten zetten toen ik achttien was; in de loop van de jaren zullen er wel enkele bijkomen, denk ik. Ik heb tevens een tatoeagetoestel gekocht op het internet en ermee geoefend. Zelfs al een tatoeage gezet bij mijn moeder. Een discreet Indiaas teken op de pols. Er is echter iets misgelopen bij het helen van de wonde, zodat er in de tekening een klein litteken is. Een geluk bij een ongeluk: het litteken past zo goed bij de tekening, dat het lijkt alsof het gewild was. En mama is er gelukkig mee, met haar tatoeage. Het wedervaren heeft me echter besef doen krijgen van de grote verantwoordelijkheid, die je draagt als een tatoeëerder. Daarom beperk ik me voorlopig tot oefenen op varkenspoten. Neen, geen poten van levende varkens, Wim Delvoye ben ik nog niet.” (lacht)

Werk van lange adem

India

Nina’s eerste strip, waar ze nu druk aan werkt, heeft als hoofdfiguur een jongeman die zijn homoseksualiteit ontdekt. Het is de kapstok om haar kijk te geven op een wereld die ze maar al te best kent: die van de jongeren van vandaag. Kwestie van zeker te zijn waarover ze het in haar verhaal heeft. “Het is de eerste keer dat ik mij eraan waag, voordien beperkte ik me tot de oefeningen op school. Het scenario is geschreven, ik heb het laten nalezen door een vroegere prof en die vond het goed. Ook het storyboard is al getekend. In tinten van zwart en wit, kleurig werken — al heb ik het veel gedaan – gaat me niet zo goed af. Ik ben nu van plan om het storyboard samen met het scenario op te sturen naar uitgevers. Om te zien wat hun respons is en daarop verder te borduren.” “Het was ook het uitgelezen moment om eraan te beginnen. Hoe langer ik had gewacht, des te groter de kans dat het er nooit van zou komen. Een goede raad, meegekregen van de prof, die het scenario heeft gelezen. Het is zeker een werk van lange adem. Tijdrovend. Met onzekerheid erbovenop. Gaat het lukken, gaat het niet lukken? Gaat het goed zijn, gaat het niet goed zijn? Best mogelijk dat ik me onderweg zoveel vragen begin te stellen dat ik ermee stop. Bij het lezen van een strip heb je eigenlijk geen idee van het vele werk dat er is ingekropen. Maar goed ook, het omgekeerde zou het leesplezier een beetje vergallen. Niet makkelijk dus, dat striptekenen, nu weet ik waarom er veel zijn die eraan beginnen en onderweg afhaken.” “Gelukkig beschik ik over voldoende verbeelding. Al is het misschien niet altijd voor de goede dingen. Meer dan eens word ik ’s ochtends wakker en denk ik: Wat heb ik in godsnaam nu weer gedroomd. Waar komt dat toch allemaal vandaan?”

Dat moeders tatoeage er eentje is met Indiase inslag, mag geen toeval heten. “Ze heeft die magische en in veel opzichten mysterieuze plek tien jaar geleden voor het eerst bezocht. Het was liefde op het eerste gezicht. Ze is daarna twee, drie keer teruggeweest en wilde ook mij er absoluut kennis mee laten maken. Vorig jaar is het er eindelijk van gekomen, een maand lang hebben we er rondgetrokken, samen met een vriend. Van het supertoeristische zuiden, tot het bergachtige, minder herbergzame noorden. Mijn allereerste grote reis, ik heb er van het eerste tot het laatste moment van genoten. Een compleet andere wereld ontdekt dan hier. De geuren, de kleuren: formidabel. Ik had zelfs de indruk dat iedereen er artiest is, blijkbaar kunnen Indiërs allemaal schilderen, zingen... Prachtige dingen maken ze, zelfs met twee keer niks. De publiciteit is er met de hand geschilderd op de muren, zoals dat hier vroeger ook al eens gebeurde, het was schitterend om te zien”. “Altijd even comfortabel was de reis evenwel niet. Op een bepaald ogenblik hebben we zelfs 36 uur onafgebroken op de trein gezeten. En dat het eten onderweg werkelijk niet te vreten was, maakte het er allemaal niet prettiger op. Gelukkig maar dat we een slaapwagon hadden genomen, niet eentje zonder ruiten, waar de mensen en dieren als het ware op elkaar gestapeld zitten. En daarna, wanneer het voorbij was, konden we er eens goed om lachen. Ook denk ik dat we er meer dan eens in het zak zijn gezet. En, zo heeft moeder me gezegd: India is in de voorbije tien jaar erg veranderd. In zoverre zelfs dat het voor haar een beetje een afknapper was. Nooit wil ze nog terug. Omdat het veel te toeristisch is geworden naar haar zin”.

Grote verantwoordelijkheid

ninajack-art.blogspot.com

De zekerheid echt striptekenaar te willen en zullen worden is er voorlopig niet: Nina heeft nog andere ijzers in het vuur liggen. Ze toont

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

“Het is een werk van lange adem. Tijdrovend. Met onzekerheid erbovenop”

Karel Van der Auwera

en richtten ze zich vooral op journalistiek, wat me niet erg interesseerde. Dus heb ik het roer omgegooid, gekozen voor iets dat in mijn natuur ligt. Dat vader en moeder ons — ik heb nog een broer en een zus — steeds hebben aangemoedigd om ons instinct te volgen, was daarbij een hart onder de riem.” “Merkwaardig is wel dat ik nooit een fervente stripfanaat ben geweest. Al kon ik me best vinden in het werk van namen als Didier Comès, die spijtig genoeg net is overleden, Ré-

Nadia Scheys en Jeroen Roppe: “Encyclopedische kennis hoeft niet.”

‘Houd oren en ogen open’ Quizzen is dezer dagen al wat de klok slaat op FM Brussel. De stadsradio organiseert op 26 april in het Zuidpaleis zijn eerste Brusselquiz en kwist als opwarmer elke dag met een andere Brusselse vereniging op de radio. En wie het echt niet kan laten, kan ook een spelletje solitair quizzen op de website. “De aanmeldingen liepen al aardig binnen, maar de quiz is nog niet volzet,” zeggen Nadia Scheys en Jeroen Roppe, twee van de drie bedenkers van de quiz. Wat is een goeie quizvraag? Roppe: “Een vraag die het publiek op het verkeerde been zet, die voor de hand liggend lijkt, maar waarop het antwoord je toch nog verrast.” Afgaande op de vragen op jullie website wacht de deelnemers voor 26 april nog wat studiewerk, lijkt ons. Maken jullie het niet veel te moeilijk? Roppe: “Wees gerust, op de quizavond van 26 april zullen we veel breder gaan. We hebben onze quiz getest bij een Brussels publiek van doorgewinterde quizzers en kennissen van onze medewerkers, en zij vonden hem inderdaad pittig. We concludeerden daaruit dat we voor een betere afwisse-

ling van onderwerpen moesten zorgen.” Scheys: “Het moet ook een quiz zijn voor alle leeftijden, 18+. Verwacht je aan vragen – de ene al wat gemakkelijker dan de andere - over architectuur, sport, actualiteit, uitgaan, winkels, cafés, strips en films met Brussel als hoofdthema. Hoe complementairder je team is samengesteld, hoe beter. Maar je hoeft geen encyclopedische kennis over Brussel te hebben. De beste voorbereiding is luisteren naar de Brusselquiz op FM Brussel en je ogen en oren open houden als je in Brussel rondloopt.” Wat valt er te winnen - een tipje van de sluier? Scheys: “Er zijn mooie prijzen voor alle deelnemers. Niemand gaat met lege handen naar huis en de winnende ploeg krijgt een diner in een toprestaurant in Brussel aangeboden. Wat ons betreft moet het vooral een leuke avond worden, ook voor wie slecht scoort.” Marina Van den Branden FM Brussel Quiz op 26/4 in het Zuid– paleis, Rogier Van Der Weydenstraat 3. Inschrijven kan per team van vier personen op www.fmbrussel.be. Er kunnen vijftig teams deelnemen. Volzet is volzet

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Brussel, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Rest van België 15 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van Brussel Deze Week vzw. Buiten België 25 euro per jaar. OPLAGE 70.490 exemplaren. PROMOTIE EN DISTRIBUTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Paul De Weerdt, Maurice Droogh. ADVERTISING MANAGER Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. MARKETING MANAGER Frederik Welslau (frederik.welslau@bdw.be). HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@bdw.be). EINDREDACTIE Ken Lambeets (ken.lambeets@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie. binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Bettina Hubo (bettina.hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick.jordens@bdw.be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny.vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd.hendrickx@bdw.be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, Freddi Smekens, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Tijs van den Boomen, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw.be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

BDW 1374 PAGINA 22 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

Golf > Jérôme Theunis is een van de krachten achter Nicolas Colsaerts

‘Wij zijn de mannen in de schaduw’ BRUSSEL – De golfsport breekt in België stilaan uit haar cocon. Jérôme Theunis (33) was zeven jaar lang professional, maar bleef al die tijd in de luwte. Vandaag is hij actief als trainer en maakt hij deel uit van het team rond Nicolas Colsaerts. Volgens Theunis mogen we nog grootse zaken verwachten van zijn goede vriend.

‘I

k ben pas op mijn twaalfde beginnen te golfen, met mijn oom,” legt Theunis uit. “Aanvankelijk was dat in combinatie met andere sporten als voetbal, hockey en tennis. Het waren drukke weekends (lacht). Maar toen ik rond mijn veertiende moest kiezen, was er geen enkele twijfel: ik was verslaafd geworden aan golf.” De intensiviteit van de golftrainingen nam na die keuze stilaan toe. Het enthousiasme van Theunis werd nog aangewakkerd door de leuke jeugdploegen en begeleiders die hij op zijn weg vond. Snel vormde zich een voornaam doel: zijn cv uitbreiden, zodat hij een beurs kon afdwingen aan een Amerikaanse universiteit. “Met de nationale juniorenploeg heb ik aan grote tornooien deelgenomen, waar ik een paar mooie resultaten heb behaald. Eigenlijk heb ik op de juiste momenten goed gepresteerd. Mede daardoor heb ik een beurs gekregen aan de Southern Methodist University in Dallas.” “Ik heb me daar wel moeten aanpassen. Ik volgde er psychologie en het was bij momen-

de CLUB

Jérôme Theunis: “Ik ben tot aan de deur van de echte top geraakt, maar ben nooit echt kunnen doorbreken. Eerlijk gezegd behoorde ik niet tot de Europese top honderd.”

Cens Academy

‘We willen opvoeden via sport’ BRUSSEL – Sport is meer dan de beste of de sterkste zijn. Voor sommige Brusselse jongeren is het een reddingsboei die hen betere toekomstperspectieven biedt. Cens Academy zet zich in voor die ketten, maar het is een zware strijd. “Ik heb de club vijf jaar geleden opgericht naar aanleiding van de problematiek over sommige Brusselse jongeren,” vertelt voorzitter en trainer Khalid Houry (31). “Ik hoorde heel wat ouders klagen over jongeren die weinig respect toonden en te veel rondhingen. Daarom ben ik van start gegaan. Met Cens Academy werken we rond tien waardes – waaronder respect, eerlijkheid en solidariteit – en willen we opvoeden via sport.” Houry structureerde de club stap per stap en

verzamelde medewerkers rond zich. Om een groot publiek aan te trekken, diversifieerde hij zijn aanbod. Zo vindt u er naast rugby en Braziliaanse Jiujitsu ook onder meer rolstoelvoetbal en gymnastiek. De werking is vandaag toegespitst op de gemeentes Molenbeek en Laken. “Onze leden bevinden zich vooral in de leeftijdsgroep van 3 tot 25 jaar, al hebben we ook een aanbod voor moeders, waarvan een groot deel thuis zit. Met onze 120 leden zitten we momenteel goed. We willen hen zo goed mogelijk begeleiden en onze werking perfectioneren en professionaliseren, alvorens aan uitbreiding te denken. Wij zijn geen bedrijf dat een omzet moet draaien. Wij willen helpen en stellen onszelf altijd in vraag.” “Onze werking is gelijkaardig aan die van an-

dere sportclubs, alleen zijn wij meer gericht op het menselijke aspect. Er wordt, denk ik, meer gesproken tijdens trainingen. Er wordt afsluitend ook altijd een kind in de picture gezet. Bij andere sportclubs wordt een kind eerder aangesproken als het iets verkeerd doet, wij doen het tegenovergestelde.”

Zaaien en oogsten Heel wat kinderen combineren verschillende sporten binnen de club. Winnen is hier niet het belangrijkste, maar toch wordt deelgenomen aan competities. Sporters moeten zich nu eenmaal kunnen meten. “We moeten zin geven aan de trainingen. Anders gaan onze leden het misschien beu worden. Af en toe trekken we ook naar het buitenland voor wedstrijden, zodat de kinderen eens uit

hun wijk komen en de wereld leren kennen.” “We bieden de jongeren ook ondersteuning bij hun schoolwerk. Heel wat ouders hebben het financieel niet breed en verstaan de landstalen niet zo goed, waardoor ze hun kinderen niet echt kunnen helpen. Ook daar willen wij een helpende hand bieden.” Al deze initiatieven vragen uiteraard de nodige financiële middelen. Cens Academy ontwikkelt zijn zoektocht naar subsidies en heeft al wat hulp gekregen van de gemeente Molenbeek. Maar er is meer nodig. “Het is een groot gevecht. We werken met een verzwakt publiek, waardoor er regelmatig problemen zijn met de betalingen van de lidgelden. Vaak worden die later of helemaal niet betaald. Soms moeten wij, de vrijwilligers, bijspringen om het verlies goed te maken. Zodat

BDW 1374 PAGINA 23 - DONDERDAG 18 APRIL 2013

ten best pittig. Heel wat mensen denken dat het sportmannen gemakkelijk wordt gemaakt op school, maar dat is zeker niet het geval. Het was hard werken, maar met al de begeleiding die ik er kreeg, kon ik bijna niet mislukken. Het waren vijf harde jaren, waar ik heel wat aan maturiteit heb gewonnen. De laatste drie jaren heb ik ook de nodige vooruitgang gemaakt in het golfen.” Bij zijn terugkeer werd Theunis meteen professional. De hopen geld die velen zich daarbij voorstellen, hoorden daar niet bij. Het was eerder een constant gevecht. “Het is een jungle, zeer moeilijk om er je brood mee te verdienen. Als echte diehards trokken we met een paar Belgen, waaronder Nicolas Colsaerts, door Europa om aan allerlei toernooien deel te nemen.” “Ik heb tijdens mijn zevenjarige profcarrière wel wat resultaten kunnen neerzetten. In Zwitserland heb ik bijvoorbeeld een inter-

“We mogen nog meer van Nicolas Colsaerts verwachten. Ik denk dat de volgende tien jaar zijn beste zullen zijn”

nationaal tornooi gewonnen. Ik ben tot op een zucht van de echte top geraakt, maar ben nooit echt kunnen doorbreken. Eerlijk gezegd behoorde ik niet tot de Europese top honderd. Spijt over mijn spelerscarrière heb ik niet, ik heb volledig voor mijn sport geleefd. Ik heb me tot mijn dertigste gegeven en ben dan gestopt. Dat het financieel zo moeilijk was, speelde daarin een belangrijke rol.”

Let op je woorden De ‘gepensioneerde’ golfer bleef niet bij de pakken zitten. Hij behaalde zijn trainersdiploma en besloot daarmee, in combinatie met zijn diploma psychologie en heel wat ervaring, zijn kennis door te geven. En dat lukt

David Steegen

vrij aardig: vandaag is Theunis golfleraar in Waterloo en Melsbroek en coacht hij de Franse Bask Michael Lorenzo-Vera en onze Brusselaar Nicolas Colsaerts. “Ik heb met Nicolas nog mijn eerste golfballen geslagen toen ik twaalf was, in de duinen aan zee. We zijn vrienden, maar we kunnen privé en werk goed gescheiden houden. Op de baan heb ik net als andere coaches maar één kans. Je hebt geen recht op fouten. Ik moet ook oppassen welke woorden ik gebruik, dat is zo bij een topsporter. Men denkt dat een topper trainen gemakkelijker is. Ze zijn natuurlijk technisch beter aangelegd, maar je moet op je woorden letten. En altijd scherp zijn.” “We zijn ook altijd positief met Nicolas in de buurt. De sfeer zit gewoon goed in ons team, dat Nicolas begeleidt. Wij zijn de mannen in de schaduw.” Theunis begeleidt Colsaerts op tornooien en trainingskampen. Hij werkt onder meer aan zijn korte spel, dat wordt aanzien als een werkpunt. Al is dat relatief. Het is eerder door zijn sterke lange spel dat dat enigszins verbleekt. Maar indien ook dat werkpunt verbetert, staat de weg naar de absolute top volgens zijn coach open. “Vroeger zag je al dat Nicolas talent had, maar dat hij op de Ryder Cup (het belangrijkste golftornooi voor beroepsgolfers in teamverband, red.) zou staan, dat had ik natuurlijk niet verwacht. Maar we mogen nog meer van hem verwachten. Ik denk dat de volgende tien jaren zijn beste zullen zijn. Zijn studentenleven is voorbij, hij heeft maturiteit en hij leeft echt als een topsporter. Het verbaast me toch wel hoeveel discipline hij aan de dag legt. Hij kan volgens mij een major (een van de vier meest prestigieuze individuele golftornooien, red.) winnen. Als we blijven werken zoals we bezig zijn, met dit team, dan heeft hij de capaciteiten om dat te verwezenlijken.” Theunis wil uiteraard de top halen met zijn vriend, maar hij wil zich ook blijven ontwikkelen als trainer. Zijn job als coach is verre van gedaan. “Ik zal niet op mijn lauweren rusten. Ik wil golfers van alle niveaus blijven begeleiden, maar graag ook jonge toppers. Waarom niet met een groep naar de Olympische Spelen toewerken?” Tim Schoonjans

Het lappendeken Na jaren veteranenvoetbal is de samenstelling van het Brussels lappendeken duidelijk. Vorige vrijdag speelden we thuis tegen Elsene, Ixelles, de gemeente van mijn geboorte. Sinds het jeugdvoetbal, vele lichtjaren geleden, heb ik niet meer tegen Elsene gevoetbald. Ik herinner mij een uitwedstrijd met SCUP Jette, eind jaren zeventig, begin jaren tachtig. De lucht was gesluierd door een heel dikke, dichte mist. We zagen geen blad voor onze ogen. Vandaag zou die match misschien uitgesteld worden. De ref had ons gevraagd om fair te zijn gezien het beperkte zicht. We wonnen met 0-1. Misschien stond ik wel buitenspel. De tegenstrevers waren Brusselse jongens met eenzelfde sociale achtergrond. Blanke middenklasse. Hier en daar liep er een gekleurd spelertje tussen. Bij het afroepen van de scheidsrechterbladen, anno 2013, vraagt de ref aan de kapitein van Elsene om de namen van de spelers van Ritterklub af te roepen. De goedlachse dikbuikige man met Roemeense wortels neemt schaterend het roze blad in handen en worstelt met de uitspraak van onze Belgische namen. Na enkele namen beperkt hij zich tot de voornamen. De sfeer zit er goed in. De sympathieke man neemt ook de lijst van zijn eigen ploeg in handen, want die kan onze kapitein dan weer niet lezen. Elsene is een mix van Roemenen, Serviërs, Polen en mannen afkomstig uit Noord-Afrika. De match is fair. Hun midvoor slaat een praatje met onze keeper. Hij herkent ons sluitstuk. De aanvaller heeft enkele jaren geleden zijn dak gelegd. We winnen met grote moeite. 1-0. Na de wedstrijd wordt er verbroederd. Brussel is doorheen de jaren veranderd. Zo gaat dat in een grootstad. Het heeft zo zijn charmes. Tegen Etterbeek amuseren we ons ook altijd. De Polen zijn stevig en schuwen

fysieke inzet niet, te duchten maar altijd fair play. In Waals- en Vlaams Brabant krijg je dan weer te maken met de vooroordelen tegen de stad (en vice versa). Het is nooit anders geweest. RSC Anderlecht zal samenwerken met BX Brussels, het sociaal project van Vincent Kompany. Zijn vriend en Brusselaar Junior Ngalula, ooit speler van paars-wit, zal de club leiden. Daar komt veel bij kijken. Licenties aanvragen, transfers, jeugdtrainers aanstellen… Iedereen moet welkom zijn bij BX Brussels. Anderlecht telt bijna vijf honderd jeugdspelers. De meerderheid speelt voor het plezier. De buitenwereld ziet alleen die kleine elite die ooit beroepsvoetballer zal worden. Als een van de laatste beroepsve– renigingen heeft Royal Sporting Club Anderlecht nog steeds ploegen in de gewestelijke en provinciale reeksen. Op de velden aan het Heizelstadion spelen de jongens die opgeleid worden met de normen en waarden van RSCA. Zij zullen misschien nooit doorbreken op het hoogste niveau, maar de jongens worden er mannen. Tolerante en ambitieuze Brusselaars, eeuwige ambassadeurs van paars-wit. Marouane Fellaini heeft er gevoetbald, net als Vincent Kompany en Georges Grün. De nieuwe Brusselse club, BX Brussels, zal een nieuwe zinvolle bezigheid bieden aan Brusselaars uit alle windstreken. Sport is het bindmiddel van de stad. RSCA en BX Brussels werken samen ten dienste van alle jonge Brusselaars die willen voetballen.

www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

BRUSSEL – De hindernissenloop Strong Student Run haalt studenten uit heel het land naar het Ossegempark. BruXtreme is een evenement voor en door studenten, met als doel zoveel mogelijk studenten naar het Ossegempark, bij het Atomium, te halen. Daar wacht hen op woensdag 1 mei een hindernissenloop van zes of tien kilometer. Deelnemen kan individueel en in team, zowel competitief als recreatief. De meest ludieke deelnemers vallen ook in de prijzen. Voor deze eerste editie van de

Strong Student Run rekenen de organisatoren op 500 à 2500 studenten, zowel deelnemers als toeschouwers. Naast het parcours zal er voor de nodige animatie gezorgd worden. Inschrijven kost dertien euro om de zes kilometer af te leggen, voor de tien kilometer komt daar twee euro bij. Een deel van de opbrengsten zal geschonken worden aan het goede doel. De organisatoren hebben voor Able2sport gekozen, de vzw van Paralympisch rolstoelatlete Marieke Vervoort, die op 1 mei ook aanwezig zal zijn. Meer informatie TS op www.bruxtreme.be.

WIE kroont zich tot koning?

Leden van Cens Academy krijgen naast training ook ondersteuning bij hun schoolwerk.

BRUSSEL – Op 28 april wordt er tijdens het ‘King of Brussels’ vechtsportgala stevig geknokt. Met hoge inzet, want er staat zelfs een wereldtitel op het spel.

de boot niet zinkt. Want al het materiaal en de zalen die we gebruiken, moeten natuurlijk betaald worden.” “We doen dit allemaal om het maatschappelijk bewustzijn bij die jongeren aan te wakkeren. Zodat ze uit hun getto trekken en zich inzetten voor hun gemeente of wijk. We

Marokkaan Soufianne Hammani en Fransman Yassin El Haik zijn de hoofdrolspelers van de avond. Zij vechten op zondag 28 april voor de wereldtitel bij de -64 kilogram in de ‘World Kickboxing Network’ federatie. Voorafgaand aan het titelgevecht, passeren veel vechters de revue, waaronder heel wat Brusselaars. Er staat onder meer een profes-

steunen hen bijvoorbeeld om animatoropleidingen te volgen. Wij zaaien iets met onze club, hopelijk groeit er iets moois uit.” Tim Schoonjans Meer info op www.censacademy.com

sioneel K1-gevecht voor zwaargewichten (+ 100 kilogram) op het programma, net als ‘King of Brussels’ titels in verschillende gewichtsklassen. Oussama Escobar zorgt ondertussen voor de grappige noot met een comedy showcase. Het evenement wordt om 15u op gang getrapt in de Picardstraat 11 , 1000 Brussel, de deuren gaan een uur eerder open. Ter plaatse betaalt u 25 euro voor een toegangsticket. Tickets zijn in voorverkoop, voor maar 17 euro, beschikbaar bij Asia Sport (Rogierlaan 400, 1030 Schaarbeek). TS