BDW - editie 1336

Draken aan de Beurs Historicus Hans Vandecandelaere reist de hele zomer lang door de wereld... in Brussel.

05 07 12

Eerste halte: de Aziatische buurt bij de Beurs

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

© CHRISTOPHE DEGREEF

LEES P. 4-5

Nobelprijswinnaar in Bosvoorde Watermaal-Bosvoorde brengt hulde aan zijn inwoner Auguste Beernaert (1829-1912), Belgisch premier en winnaar Nobelprijs voor de Vrede in 1909 LEES P. 10

Sukkelwijk Fontainas ‘Hier kun je niet oud worden’ LEES P. 12

Couleur Café Een foto-impressie van Sander de Wilde van Brussels grootste zomerfestival LEES P. 18-19

Zazie zomert Laat je zotte talent los op de teken- en knutselopdrachten van Oréli

Brussel-Kinshasa KINSHASA/BRUSSEL – Vorige week organiseerde de Koninklijke Vlaamse Schouwburg (KVS) in de Congolese hoofdstad de vierde editie van ConnexionKin. Dat festival biedt lokaal talent de kans om breder te denken en het beste van zichzelf te geven; soms levert het hun zelfs bekendheid tot in Europa op. Muziek, dans, voordracht en theater, het staat er allemaal op het programma. Maar Kinshasa is en blijft een moeilijke stad. Talent is er dan wel bij de vleet, beperkingen zijn er ook. Er is armoede, vervuiling en

LEES P. 24-27

geslotenheid. En er is een levendige misdaadscene, die de stad eerder berucht dan beroemd maakt. En toch, “ça bouge à Kin,” vinden Congolezen over hun hoofdstad. Het leeft, er is geroezemoes, radio trottoir, muziek en creativiteit. Onder- en bovenwereld zijn er vervlochten, kunst is het resultaat. Omdat er weinig andere keuzes resten. Foto boven: Lumumba en Mobutu op één muurschildering. Lees CD verder de pagina’s 6-7 en 16-17.

N° 1336 VAN 5 TOT 12 JULI 2012 ¦ WEEK 27: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

BDW 1336 PAGINA 2 - DONDERDAG 5 JULI 2012

OPMERKELIJK © ARCHIEF BDW

Uitgelicht > Brussels bedrijf biedt automobilisten parksharing aan

OOK SCHAARBEEK EN ETTERBEEK KRIJGEN BUITENSCHOOLSE OPVANG BRUSSEL – De Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) trekt op voorstel van Brigitte Grouwels, collegelid bevoegd voor Welzijn (CD&V), anderhalf miljoen euro uit voor extra buitenschoolse kinderopvang. Hiermee worden vanaf september negentig bijkomende opvangplaatsen gefinancierd, op vier nieuwe locaties.

BRUSSEL – Hoofdstedelingen met parkeerproblemen kunnen voortaan terecht bij Be Park, een jonge onderneming die onbenutte parkeerplaatsen van hotels en bedrijven tegen een voordelig tarief aanbiedt.

P

arkeren in Brussel is vaak een bron van grote ergernis. De hoofdstad verwelkomt dagelijks 750.000 voertuigen, waarvan er zo’n 570.000 een parkeerplaats zoeken. Brusselaars spenderen dagelijks naar schatting dertig procent van hun reistijd aan het zoeken naar parkeerplaats. Het Brusselse bedrijf Be Park, opgericht in september 2011, biedt automobilisten een voordelig alternatief aan voor openbare parkeergarages. Het idee is simpel: op momenten dat (delen van) privéparkeergarages leeg zijn, krijgen particulieren de kans om er voordelig te parkeren. Oprichter Julien Vandeleene: “We richten ons zowel tot buurtbewoners die hun auto niet kwijtraken, als tot restaurants, theaterzalen en

bedrijven die op zoek zijn naar parkeergelegenheid voor hun klanten.” Vraag en aanbod ontmoeten elkaar op het virtuele Be Park-platform. Lid worden van de ‘Be Park community’ kan door een gratis account aan te maken op www.bepark.be of via de smartphone-applicatie. Vervolgens kan de klant zich laten geleiden naar alle beschikbare parkeerplaatsen in de buurt. Vooraf een plaats reserveren is mogelijk, maar niet verplicht. Eenmaal aan de slagboom aangekomen volstaat het om naar een callcenter te bellen of een gratis sms te sturen met de parkeercode erin. Cash geld op zak hebben is niet nodig, omdat de parkeerkosten via een elektronische portefeuille of met domiciliëring worden afgerekend. Vandeleene gaat er prat op dat par-

Borden geven het nummer van het callcenter en de parkeercode weer.

DE WEEK IN BEELD DOOR JO VOETS © JO VOETS

Op dit moment hebben de zeven Initiatieven voor Buitenschoolse Opvang (IBO) samen 782 plaatsen, verspreid over Brussel-stad, Laken, Vorst, Jette, Gansho­ren, Sint-Jans-Molenbeek, Anderlecht en Sint-Joost-ten-Node. De Buiteling, die nu al schoolkinderen opvangt in Vorst, Sint-Joost en op verschillende plaatsen in Brussel-stad, begint vanaf september met opvang in de Sint-Jorisschool op campus Nieuwland. De overige extra opvangplaatsen worden aangeboden door twee nieuwe IBO’s: Kinderopvang KAV organiseert vanaf september buitenschoolse opvang in basisschool Heilige Familie in Schaarbeek; de vzw Sint-Goedele begint met opvang in de nieuwe vestiging van het Sint-Pieterscollege in Laken en ook in Lutgardis in Etterbeek. Bij de IBO’s kunnen kinderen uit het Nederlandstalig onderwijs terecht voor en na schooltijd, op woensdagmiddag en tijdens de HUB vakanties.

Be Park helpt Brusselaar parkeerplaats te vinden

STADSPLAN TOONT NIEUWKOMERS DE WEG BRUSSEL – Stadsplannen zijn er bij de vleet, in de handel en bij toeristische diensten. Maar een kaart waar nieuwkomers ook wat aan hebben, die bestond nog niet. Het Brussels Onthaalbureau en de jeugddienst Use-It sloegen de handen in elkaar om zo’n kaart te ontwerpen. Het werd een sympathieke kaart met heel wat plekken off the beaten track, weg van de klassieke toeristische trekpleisters. Zo kunnen de nieuwkomers Brussel, de stad waar ze zullen leven, écht leren kennen. Omdat nieuwkomers vaak de twee landstalen onvoldoende beheersen, zijn de teksten op de kaart tot een minimum beperkt. De kaart is tot slot handig lesmateriaal tijdens SVG de inburgeringscursus.

Voetgangers verliezen hun lading op de Anspachlaan. In tegenstelling tot de andere zondagmiddagen deze zomer werd de Anspachlaan op 1 juli niet autovrij gemaakt... omdat die dag de koopjesperiode begon. Blijkbaar zijn niet alle Brusselaars het daarmee eens.

BDW 1336 PAGINA 3 - DONDERDAG 5 JULI 2012

Zomer bij BDW, Zazie en Agenda

keren met Be Park voordeliger is dan op de openbare weg. “De prijs is variabel en hangt af van de locatie en de termijn. Het eerste uur betaalt de klant een forfait; vanaf het tweede uur wordt er per minuut gefactureerd.” Automobilisten die hun wagen voor langere tijd willen parkeren, kunnen een parkeerplaats op maandelijkse basis aanvragen. De plek dient wel elke ochtend vrijgemaakt te worden. Op dit moment telt Be Park in Brussel acht parkeerterreinen, afkomstig uit verschillende sectoren: grootdistributie (Match, Mestdagh), de vastgoedsector (Cofinimmo, ING Real Estate, Rubens), hotels (Thon, Radisson) en parkeerbeheer (Uhoda). Minister van Economie Benoît Cerexhe (CDH) deelde mee dat het Brussels Gewest de onderneming steunt. Behalve in Brussel beheert Be Park ook parkeergelegenheid in Antwerpen, Brugge en Luik. © BE PARK

“ “

Stien Mommaerts

De vakantie is in het land en dat laat zich ook voelen bij uw favoriete publicaties! In dit nummer van BDW vindt u niet de gebruikelijke twee, maar liefst vier pagina’s van onze jongerenrubriek Zazie (p. 24, 26, 26, 27). Zo’n extra dik Zazie-gedeelte zult u ook aantreffen in de krant van 9 augustus. De andere weken van juli en augustus is de Zazie-redactie er eventjes tussenuit. Vorige week trof u een extra dik maandnummer van Agenda aan, met alle evenementen die in juli in Brussel plaatsvinden. Deze en de drie volgende weken verschijnt Agenda niet; op 2 augustus vindt u in uw brievenbus of overal in de stad het augustusnummer van ons uit-blad. Vanaf 30 augustus gaat Agenda weer wekelijks. De krant BDW blijft de hele zomer verschijnen, op een korte onderbreking op 26 juli en 2 augustus na. En ondertussen kunt u ons natuurlijk blijven volgen op het web: n www.brusselnieuws.be n www.agendamagazine.be

WEEKOVERZICHT WOENSDAG 27 JUNI IN VOGELPERSPECTIEF. Nieuwe luchtbeelden van het Brussels Gewest updaten de hoogtechnologische applicatie Urbis (Urban Information System). De digitale kaarten van Urbis worden gebruikt voor praktische toepassingen, zoals de portaalsites van Mobiel Brussel en de dienst Stedenbouw. PARKEERPLAATS DELEN. De Brusselse onderneming Be Park pakt uit met park­ sharing. Via een account op het Be Parkplatform kunnen automobilisten met een parkeerprobleem hun voertuig voortaan kwijt op onbezette parkeerplekken van onder andere hotels en supermarkten. In het Brusselse gewest zijn er op dit moment acht Be Parkparkeerterreinen.

DONDERDAG 28 JUNI ELSENSESTEENWEG WINT ‘HELSE KASSEI’. Uit een enquête van de Fietsersbond blijkt dat 43 procent van de ondervraagde Brusselse fietsers de Elsensesteenweg de meest helse plek om te fietsen vindt. VREEMDELINGENBUREAU IN KLEIN KASTEELTJE. In het Klein Kasteeltje opent staatssecretaris voor Asiel en Migratie Maggie De Block (Open VLD) het eerste Vreemdelingenbureau. De achthonderd bewoners van het open asielcentrum kunnen er sinds midden mei terecht voor administratieve zaken en aanvragen tot inschrijving. Het kantoor is twee dagen per week open.

VRIJDAG 29 JUNI ALAIN COURTOIS ONDER VUUR. Minister-president Charles Picqué (PS) kondigt een onderzoek aan naar mogelijke belangen­ vermenging door MR-senator Alain Courtois. De liberale kandidaatburgemeester van Brussel zou zichzelf Brusselse subsidies hebben uitgekeerd. Courtois is bestuurder van de vzw Irisport, die contracten afsloot met een communicatiebureau dat gelieerd is aan Courtois.

ZATERDAG 30 JUNI AFSCHEID VAN MAURICE VIJVERMAN. In Vilvoorde vindt de uitvaartceremonie van Maurice Vijverman plaats. Vijverman overleed op 19 juni op 70-jarige leeftijd tijdens een verblijf op Lanzarote. Hij was twee ambtstermijnen gemeenteraadslid voor de SP.A in Schaarbeek, en later ook OCMW-raadslid.

Prettige vakantie! AUTOCARS NIET IN ORDE. Tijdens een controle op autocars neemt de politie een voertuig en drie aanhangwagens in beslag. Van de negen gecontroleerde voertuigen mag er één zonder boete zijn weg vervolgen. De andere cars krijgen een boete tussen 900 tot 5.000 euro voor het niet-naleven van de veiligheidsvoorschriften.

Wij zijn kandidaat-burgemeester met drie.” Ecolo-voorzitter Olivier Deleuze is kandidaat-burgemeester in Watermaal-Bosvoorde, net als zijn lijstgenoten Anne Dirix en Tristan Roberti (in La Libre Belgique).

Als Janssens het niet zou halen in de Sinjorenstad, dan nodig ik hem uit om zijn geluk te proberen in de hoofdstad van Vlaanderen en daar het gemeenzaam in cowboykledij gespotte hangbuikzwijn Freddy Thielemans te vervangen.” Marc Didden laat zich even gaan in zijn column in De Morgen.

HET WOORD

Ambrassade

Vanaf 1 januari volgend jaar kunnen kinderen, jongeren en jeugdwerkers terecht bij De Ambrassade. De Ambrassade zal drie bestaande jeugdwerkorganisaties verenigen: Steunpunt Jeugd, de Vlaamse Jeugdraad en VIP Jeugd. Eva Vereecke wordt algemeen directeur. Locatie wordt het pand in de Leopoldstraat, vlak achter de  Munt en dus heel centraal gelegen. Nu zit daar nog heel even het Seniorencentrum.

De Ambrassade verbindt ambras en ambassade met elkaar. Daarin schuilt de kerntaak: een aanspreekpunt met gezag zijn voor alles wat de jeugd aangaat. Overheid, middenveld en jeugd komen er samen. De fusie kwam er op vraag van Vlaams minister van Jeugd Pascal Smet (SP.A). Hij gaf de decretale garanties voor het behoud van de middelen en voor de aankoop van een eigen gebouw. TDM

ZONDAG 1 JULI COULEUR CAFÉ LOKT 76.000 FESTIVALGANGERS. De 23ste editie van het wereldmuziekfestival Couleur Café ontvangt meer dan 76.000 mensen. Op de laatste dag van het festival zakken zo’n 22.000 muziekliefhebbers af naar de terreinen van Thurn & Taxis voor concerten van onder meer Buena Vista Social Club, Public Enemy en Stephen Marley.

MAANDAG 2 JULI SANS-PAPIERS MOETEN WEG. Vijftien mensen zonder papieren die sinds februari in een gebouw van de Vrije Universiteit Brussel in Etterbeek woonden, moeten het pand verlaten. De VUB stelde het gebouw destijds ter beschikking van 23 sans-papiers na een hongerstaking van 102 dagen. Tien mensen zoeken nog een verblijfplaats. MIVB LANCEERT CHIPKAART. Voor de occasionele klant die geen abonnement nodig heeft, lanceert de MIVB een anonieme Mobib-kaart, die Mobib Basic gaat heten. De chipkaart kost vijf euro en is te koop bij Kiosk en Bootik. Er is geen pasfoto nodig omdat de kaart niet op naam staat. Op de Mobib Basic kunnen tot acht verschillende rittenkaarten worden geladen. CD&V SCHUIFT DE HERTOG AAN DE KANT. Jean De Hertog, Brussels schepen van onder meer Economie, Handel en Vlaamse Aangelegenheden (CD&V), staat niet op de lijst voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. In een interview met tvbrussel zegt de 74-jarige schepen dat hij door een trio, onder wie CD&V-kopstuk Steven Vanackere, aan de kant wordt geschoven voor de veel jongere Bianca Debaets. Samengesteld door Stien Mommaerts

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1336 PAGINA 4 - DONDERDAG 5 JULI 2012

De hele zomer lang brengen we op deze pagina’s een reeks van de historicus Hans Vandecandelaere over de verschillende etnieën die Brussel kleuren. De Aziatische buurt bij de Beurs komt als eerste aan bod.

Zomerreeks (1/7) > In Brussel – Een reis door de wereld

Draken aan de Beurs

V

anaf het midden van de jaren 1980 groeide tussen de Beurs, de Oude Graanmarkt, het Sint-Goriksplein en de Melsensstraat een Aziatische handelsbuurt. Anno 2012 spreek je over 45 winkels en horecazaken, die door een zeer verscheiden Aziatisch publiek worden beheerd. De dertig restaurants slepen het grootste aandeel in de wacht. De rest zijn warenhuizen, reisbureaus, geschenken- en gamewinkels, een juwelier, een bakker, een kapsalon, een theeshop, een krantenredactie. De meest visuele slagaders liggen langs weerskanten van de hip­ pe Dansaertstraat: de overwegend Viet­namese Van Praetstraat enerzijds en de eerder Chinese SintKa­te­lijnestraat anderzijds. Twee historische evoluties werkten deze Aziatische concentratie in de hand. De leegloop van de wijk en dus de daling van de huurprijzen vanaf de jaren 1980, en vervolgens de heropleving en het nieuwe trendy aura van de Dansaertwijk. “In de jaren 1970 trof je in deze stadszone nog een bont amalgaam aan van café chantants en de meest uiteenlopende winkels,” zegt Joris Sleebus van Brukselbinnenstebuiten. Je kon er terecht voor bloemen in plastic of zijde, koorden, scharen, kammen, messen en auto’s in een toonzaal. Tussendoor ging je naar een buurtcinema. Maar toen begon de leegloop van de binnenstad. Een na een gingen de winkels over de kop. Soms verdwenen hele appartementsgevels achter reclamepanelen. Deze tendens modderde aan en vond halverwege de jaren 1990 een droevig hoogtepunt in de speculatieve verkrotting van het huizenblok

van het voormalige Hôtel Central. Dit is in grote lijnen de zwarte context waarin vooral enkele Chinese pioniers hun kans zagen. In 1985 werd op de hoek van de Sint-Katelijnestraat uit het niets een eerste Chinese supermarkt geopend. Vandaag is dat de Kam Yuen, vroeger heette die de Sunwah. De voormalige baas vertelt: “Mijn ouders legden een behoorlijk ingewikkeld migratieparcours af. Ze verruilden Hongkong voor Suriname, waar mijn grootouders met een warenhuis waren begonnen. Vervolgens was door het koloniale verleden de stap naar Nederland bijzonder klein. Mijn ouders begonnen er met een eigen supermarkt, totdat de concurrentie te groot werd en het Antwerpse Chinatown een alternatief bood. Opnieuw stampten ze hun winkel uit de grond. Op mijn achttiende richtte ik mij op Brussel. De markt lag daar nog helemaal open. Na wat prospectie vond ik aan de Beurs voor een prikje een leegstaand pand dat voldoende groot was.” Ook Wing haalt het buurtverval en de gekelderde huurprijzen aan als hoofdmotief om in 1988 op de Anspachlaan haar restaurant Chao Chow te openen. “Het enige wat je hier toen had, was het voormalige restaurant Chinatown op het Beursplein en Au Thé de Pékin, vandaag Ninja House, dat in de Zwarte Lievevrouwstraat door een koppel uit Sjanghai werd uitgebaat. Dan kwam er de Sunwah bij, en wijzelf recupereerden voor geen geld een leegstaand badhuis. Omstreeks 1990 opende ook Palais d’Asie de deuren in de Mausstraat. Daarmee heb je het voor die tijd gehad.” Op het terrein wordt gesuggereerd

© HANS VANDECANDELAERE

BRUSSEL – Pikante kip, maar ook gewokte runderpezen! Aziaten aan de Beurs onderscheiden zich in meer dan een opzicht van de doorsnee ‘steenwegchinees’. Het verhaal achter hun etnische entrepreneurschap rond de Dansaertstraat.

Authentiek

Aziatische toeristen bij het Chinees restaurant Chao Chow op de Anspachlaan. In 1988 konden de eigenaars ‘voor geen geld’ dit voormalige badhuis huren.

dat vooral de Kam Yuen een sterke referentie werd voor Aziaten die voor boodschappen nu eindelijk in Brussel zelf terechtkonden. In de jaren 1990 kwam er een matig renderende Chinese supermarkt bij in de Van Praetstraat, waar nu het Vietnamese restaurant Buddhasia zit. En in 1999 opende een Taiwanese familie de Wang Li in de Hallenstraat. De

In juli en augustus loopt de derde en laatste editie van Inburgeren voor jongeren. Dat staat in het jaarverslag van het Kruispunt Migratie-In-

tegratie. Met de inburgeringscursus biedt BON (Brussels Onthaalbureau voor Nieuwkomers) zestien- tot achttienjarige asielzoekers lessen maatschappelijke oriëntatie, Nederlands en Frans aan. De voorbije twee jaar namen telkens dertig asielzoekers aan de cursus deel, deze zomer zijn er dat zestig. Het

cluster van vier supermarkten moet wellicht hebben meegespeeld in het aantrekken van een klantenkring die voldoende groot was om nog andere commerciële dienstverleners naar de buurt te lokken. Maar vooral de heropleving van de Dansaertwijk was bepalend voor de groei. In de jaren 1990 zorgden enkele neergestreken Vlaamse mo© BART DEWAELE

PROJECT VOOR JONGE INBURGERAARS BEDREIGD BRUSSEL – De inburgeringscursus voor minderjarige nieuwkomers bij BON krijgt na deze zomer geen Europese steun meer.

deontwerpers, zangers, acteurs en regisseurs voor een nieuwe uitstraling. Ondertussen begon horecaentrepreneur Frédéric Nicolay zijn imperium uit te bouwen. Hij bezette verschillende hoeken van het Sint-Goriksplein met trendy cafés en waaierde nadien met enkele restaurants uit naar de Dansaertstraat. Aziatische handel werd geleidelijk aan ingesloten tussen twee modieuze kernen: het internationale en eerder francofoon getinte Sint-Goriks en de ‘Vlaamse’ Oude Graanmarkt.

BON hoopt op geld van de minister van Inburgering, nu de Europese steun wegvalt.

Europees Vluchtelingenfonds zorgt voor het leeuwendeel van de centen. Volgens Eric De Jonge, directeur van BON, zou de stopzetting een probleem voor de jongeren betekenen. “Tijdens de zomer hebben ze nauwelijks activiteiten. Wij vullen die lacune op met lessen die aangepast zijn aan hun interesses.” Verdwijnt met de financiële stut ook de cursus? “Niet noodzakelijk. Minister Bourgeois zou het project met reguliere middelen kunnen steunen.” Volgens Ellen Devriendt van het kabinet van Geert Bourgeois,

Aziaten speelden handig in op deze evolutie. Vanaf de jaren 2000 klopten de Vietnamezen van de Van Praetstraat gaten in de muren. Zo creëerden ze schijnbaar nonchalant afgewerkte, rustieke niches voor boeddhabeelden. Met gestileerde interieurs trokken ze het Sint-Gorikssfeertje verder door in de straat. Nagenoeg alle Chinese restaurateurs deden hetzelfde. Het barokke, met chinoiserieën overladen interieur dat zo typisch was voor de allereerste Chinese restaurants, ruimde plaats voor een ‘internationaler’, uniform design. Ook de spijskaart werd grondig herzien. “In de jaren 1960 en ’70 werd de Chinese keuken geneutraliseerd en aangepast aan de westerse smaak,” stelt antropologe Ching Lin Pang van de KU Leuven, experte inzake Chinese migratie naar België. Maar aan de Beurs trok nu een nieuwe generatie het niveau van de authenticiteit omhoog. Dit was mogelijk doordat restauranthouders er niet alleen konden terugvallen op een ruim reservoir van shoppende Aziaten, er was ook een kosmopolitisch, trendy publiek dat openstond voor nieuwe smaken en de afkeer ten aanzien van kikkerbillen met look en zwart gekookte eendeneieren met tofu liet vallen. In Chinese restaurants als Xu Ji in de Visverkopersstraat, HK Delight in de SintKatelijnestraat of Aux Quatre Sai-

Vlaams minister van Inburgering (N-VA), staat de minister ‘positief tegenover het project’. Na de zomer komt er een evaluatie. Daarnaast is een uitbreiding van het decreet nodig, zodat niet alleen volwassenen, maar ook minderjarigen tot de doelgroep behoren. “Als aan die twee voorwaarden voldaan wordt, dan is de kans groot dat er geld komt voor dit of een vergelijkbaar project.” Het kabinet hoopt dat de uitbreiding van het decreet nog voor het zomerreces door het parlement raakt. Steven Vandenbergh

BDW 1336 PAGINA 5 - DONDERDAG 5 JULI 2012

© HANS VANDECANDELAERE

mezen zijn merendeels voormalige vluchtelingen. Onder de Chinezen vind je geregulariseerden, huwelijksmigranten, studenten en mensen die met een duidelijk businessplan overgekomen zijn. Onderzoekster Ching Lin Pang haalt deze diversiteit aan als een van de voornaamste redenen waarom de Aziaten aan de Beurs geen interesse vertonen om zich te verenigen en zich in het straatbeeld visueel te profi-

Gaandeweg ingesloten door twee modieuze kernen: internationaal en francofoon getint Sint-Goriks en ‘Vlaamse’ Graanmarkt leren met luchtbogen, lampions of grote leeuwenbeelden. Hun relatief hoge scholingsgraad en talenkennis spelen ook mee in deze keuze. De entrepreneurs managen hun zaak op een doorgedreven individuele basis, met persoonlijke financiering en eigen sociaal kapitaal. Ze hebben geen zelforganisaties nodig om zich uit de slag te trekken. De hoogstaande creativiteit achter hun ondernemerschap kun je op meerdere niveaus lezen. Achter de Kam Yuen schuilt tegenwoordig een heus transnationaal netwerk dat vanuit Hongkong wordt geleid. Daarnaast is er een categorie die nationale ketens beheert. In de SintKatelijnestraat is het reisagentschap Wabi of de bakkerij Sint-Anna Food een onderdeel van een keten die ook in Antwerpen is vertegenwoordigd. Evengoed zijn er zaakvoerders die aan de Beurs lokale ketens opgericht hebben. Onder de 45 handelszaken zijn er minstens zes clusters die telkens door een en dezelfde baas of familie worden beheerd. Zo

kun je bijvoorbeeld het eigenaarschap van de meeste restaurants in de Van Praetstraat herleiden tot een drietal families. Vietnamezen en Chinese Vietnamezen slaagden er op deze manier in om hun aanbod in de straat te vergroten, terwijl de opbrengst in eigen kring blijft. De inventiviteit van de ondernemers blijkt ook uit het voortdurend bespelen van de markt en het uitdenken van nieuwe strategieën. Al enkele jaren is er een omschakeling aan de gang waarbij Chinezen zich steeds meer profileren achter een Japans uithangbord. Japanse keuken is verfijnd, duur, en in trek. Chinezen slagen erin om tegen schappelijke prijzen een soort ersatz aan te bieden. Hierin zien ze een uitlaatklep voor de te grote concurrentie onder de Chinese restaurants. Ninja House in de Zwarte Lievevrouwstraat of Sushi City in de Van Praetstraat zijn hier twee voorbeelden van. Bazin Wu van Au Bon Bol in de Devauxstraat onderscheidt zich op een nog andere manier. “Toen ik in 2006 mijn restaurant opende, kwam het maar niet van de grond. Ik keerde terug naar China om er de typische bereidingswijze van noedels uit Lanzhou aan te leren. In deze noordelijke stad wordt er hard met een compacte massa graandeeg in de lucht gezwaaid totdat er fijne noedels uit ontstaan. Nadien worden ze gewokt of geserveerd in soepen. Het was een geslaagde commerciële zet die me toeliet om me in de wijk te profileren.”

Hans Vandecandelaere

Met de steun van de Vlaamse overheid en Erfgoedcel Brussel Het ‘Chinese hoofdstuk’ van In Brussel, geschreven door Ching Lin Pang en Hans Vandecandelaere, is (gratis!) te verkrijgen in boekvorm bij Erfgoedcel Brussel, erfgoedcelbrussel@vgc.be en 02-563.05.42 Volgende week in BDW: de Pakistaanse gemeenschap

De pionier onder de Chinese toko’s is de Kam Yuen aan het begin van de Sint-Katelijnestraat. Het migratieparcours van de familie van de eigenaar liep van Hongkong over Suriname, Nederland en Antwerpen.

sons in de Melsensstraat heb je nu een ruime keuze tussen aangepaste en meer authentieke keuken. Een andere trend is de Aziatische fusion, die Thaise, Vietnamese, Chinese en Japanse invloeden combineert. Let in de Visverkopersstraat bijvoorbeeld

op Suki Noodles of Yaki Thai Viet. Globaal gezien gaat het om een generatie die vanaf de jaren 1980 aankwam. Ofwel gebeurde de instroom rechtstreeks vanuit China, Thailand of Vietnam, ofwel maakte die een omwegje via bijvoorbeeld Nederland, Frankrijk of andere steden in

België. In de handelszaken staan mensen aan het roer uit Sjanghai, Zhejiang, Taiwan, Hongkong, het Kantonese Chao Chow, maar ook mengkoppels van Taiwanezen en Hongkongers of Vietnamezen en Thailanders. Hun migratieparcours zijn erg verscheiden. De Vietna-

CD&V: ‘AANDACHT VOOR JONG EN OUD’ BRUSSEL – Pleinen en parken moeten weer plekken worden waar ouders met kinderen zorgeloos kunnen toeven. “Nu worden ze verpest door druggebruikers en -dealers.” “Wij gaan de komende zes jaar voor een war on drugs, ingeschreven in het algemeen veiligheidsplan van het Gewest, en met alle politieafde-

lingen van heel het Hoofdstedelijk Gewest met de neuzen in dezelfde richting.” Dat zei Walter Vandenbossche, eerste ondervoorzitter van het Brussels parlement en gemeenteraadslid/kandidaat in Anderlecht, bij de voorstelling van de lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen. CD&V-voorzitter Wouter Beke was naar Bronks afgezakt om zijn partijgenoten een hart onder de riem

te steken. “Onze uitgangspositie is goed,” zei Beke. “Op gemeentelijk niveau zijn we de grootste (Nederlandstalige) partij in Brussel.” CD&V heeft nu twintig raadsleden en zes schepenen. De partij komt in alle gemeenten op en kiest voor een mix van jong (veertig procent is jonger dan 35) en ouder. 52 procent van de kandidaten is vrouw, en de partij zoekt naar een evenwicht tussen

Hans Vandecandelaere werkte als historicus twee jaar lang aan een lijvig boek over 60 jaar migratie naar Brussel. In Brussel – Een reis door de wereld verschijnt omstreeks begin november bij uitgeverij Epo. Een zevendelige zomerreeks in BDW blikt vooruit met herziene, ingekorte voorpublicaties

ervaring en vernieuwing. In vijftien gemeenten gaat de partij scheep met CDH; in Evere, Etterbeek en Anderlecht staat CD&V op de Lijst van de Burgemeester. In Oudergem staan Emmanuel Boodts en Jos Leysen op de Nederlandstalige lijst Samen. CD&V heeft een prioriteitenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen. Bovenop veiligheid en betaalbaar wonen hecht de partij veel belang aan zorg, jeugd en senioren. Brigitte De Pauw, schepen in Jette, was zes jaar geleden de eerste CD&V-schepen na dertig jaar socialistisch college. De

Pauw vindt het belangrijk dat het gemeentelijk en het vrij onderwijs samenwerken en op voet van gelijkheid behandeld worden. “En ook de senioren verdienen extra aandacht.” Vlaams parlementslid Paul Delva, die in Sint-Pieters-Woluwe kandideert, is ervan overtuigd dat CD&V het verschil gaat maken: “De zin voor initiatief – privé of in de nonprofitsector – is het hart van de christendemocratie, niet het individu of de staat. CD&V is daar waar mensen elkaar vinden.” Danny Vileyn

BDW 1336 PAGINA 6 - DONDERDAG 5 JULI 2012

Reportage > Tussen geweld en creativiteit in de Congolese hoofdstad

Bier, seks, geld... of kunst KINSHASA – De hoofdstad van de Democratische Republiek Congo is een levendig oord boordevol muziek, rumoer en beweging. Maar ook straatbendes, en een bevolking in de ban daarvan. “Seks, bier en geld, daar gaat het om. En hoe je daaraan geraakt.” Desondanks schopt talent het soms tot het officiële circuit, met banden naar Brussel.

W

almen stijgen op boven Lingwala, een volkse gemeente tegen het centrum van Kinshasa, de hoofdstad van Congo. Congolezen gebruiken plastic om vuurtjes mee te stoken, bij gebrek aan aanmaakhout. Plastic rommel ligt overal voor het oprapen. In dit milieu gedijt Oracle, Yollande voor de vrienden. Een onopvallende vrouw van in de dertig met twee kinderen, wonend in een onooglijk huisje, zoals er in Lingwala alleen onooglijke ruwe bakstenen huisjes zijn. Met een erf van aangestampte aarde, net als de meeste straten eromheen. Op heel wat bakstenen muren staan graffiti zoals ‘Capitale de la crime’, of namen van gangs. In sommige muren zitten grote gaten. Tussen de huizen en de straten stroomt af en toe een open riool. Of een beekje, waarin rommel ligt. “In deze gang, waar dit riool stroomt, opereren ze,” zegt Oracle. Ze, dat zijn de kuluna, de gangs, de straatbendes die de straten onveilig maken. “Ze vermoorden katten om hun bloed te drinken, als ritueel, en ze overgieten dat met een mix van zuivere alcohol en beuh, wiet. Ze verkrachten vrouwen, ze overleven op straat, sluiten akkoordjes met de politie en bevechten andere bendes. Hun wapens zijn stokken, stenen, gebroken flessen en machetes.” Yollande rapt erover, over de kuluna. Over verkrachting, over vrouwen als lustobject. “Nous sommes les abusées, respecte la femme, frère,” zingt ze. Eens per week verzamelt ze drie andere vrouwen als achtergrondkoor, een drummer die op een plastic stoeltje drumt en verrassend veel klanken uit het ding krijgt, een bassist en een gitarist. Dan maken ze muziek over het leven in de cités, de volkswijken van Kinshasa, en over de thema’s die er spelen. Over stoned zijn, vrouwen die de miserie willen ontvluchten, mannen en gangsters die zich god wanen. “Respecte cet âme, respecte la femme,” klinkt het. “Nous sommes vos filles, vos mères, galères.” Wie de boodschap niet begrepen heeft, mag zijn vinger opsteken. Dat doet niemand die de repetitie volgt, op het kleine achtererf van Oracles huis, met een kleurrijke muur vol eigen graffiti, onder een schaduwrijke vijgenboom. “De bendes kun je zien als een sociaal systeem,” zegt Yollande. “De politie graaft zich in of is corrupt,

handhaaft de orde niet en is vaak gewoon een last. Dus organiseren jongeren – soms zelfs zoontjes van agenten – en straatkinderen zich in een soort van militie, om de wijk toch een beetje te beveiligen. Hoewel, dat was vroeger. Tegenwoordig vechten ze hun eigen oorlogen uit. Je kunt daar maar beter niet tussen zitten.” Twee weken geleden was er nog zo’n oorlog met een rivaliserende bende. Een kapsalon met ingegooide ruit is er getuige van. “Wil je zelf eens kuluna ontmoeten?” vraagt Oracle plots. ’s Anderendaags is het zover. Met een ingewikkelde omweg worden we meegetroond naar een drukke marktplaats. Eerst moeten we een fles sterkedrank kopen, als eerbe-

“Straatbendes teren op een rituele cocktail van kattenbloed, alcohol en drugs”

toon. Green Passport staat er op de fles Indiase whisky die we overhandigen aan de général van de bende. Zo te zien is het gezelschap van zeven al goed aan de drank; het plastic tafeltje van het provisoire café waar ze zitten, staat vol halflege bierflessen en vuile glazen. Hun ogen zijn bloeddoorlopen, hun outfits maf. Eén draagt een grijs maffia-achtig pak waarvan alleen de bolhoed ontbreekt, een andere lijkt weggelopen van een festivalwei en draagt een bril met paarse glazen. De général legt zijn systeem uit. Hoe hij de wijk probeert te beveiligen, hoe de wijk is opgedeeld. Ik mag geen foto’s nemen. Dan weer wel. Ik moet plots een extra rondje drank betalen. In een wisselkantoortje vlakbij probeert Oracle me te zeggen dat ze er geen goed gevoel bij heeft, dat ze meer drank eisen. Vijf minuten later zegt een van mijn begeleiders, Yves (schuilnaam), ons dat we moeten maken dat we weg zijn. Zoveel geld in zo’n buurt, zo’n blanke huid, een fototoestel,

Rapper Taylor, met zijn dochtertje. Hij woont in Barumbu, een gemeente die bekendstaat als chaud.

dat loopt haast altijd fout af. Bij het weggaan probeert een van de bendeleden ons tegen te houden voor extra geld. Een vrouwelijke begeleidster, half Congolees, half Belgisch, licht de bloeddoorlopen ogen van de mannen op. Hun voorzichtige respect is weg.

Taylor en Araignée “Je hebt gisteren geluk gehad,” zegt Yves me ’s anderendaags. “We moesten weg omdat die kuluna

geschaduwd werden door mensen van de geheime dienst. Geen politieagenten, maar een paar niveaus hoger. Geen lieverdjes. Het gezelschap van een blanke bij enkele kuluna roept vanzelf argwaan op. Enkele van de mensen die je hebt gesproken, zijn dan ook nadien gearresteerd. Jij was gelukkig weg, dus kon de geheime dienst je geen geld afhandig maken.” Yves kan het weten, want hij is militair. Maar wel te vertrouwen.

© CHRISTOPHE DEGREEF

We zijn in Barumbu, een andere volkse gemeente, verder van het stadscentrum. Armer, vuiler, met een nog ergere geur. Niet alleen smeulend plastic, maar ook uitwerpselen, vuilnis, dierenkarkassen, modder en stof. Tussen de vuilnishopen spelen kinderen en zoeken vogels naar eten. Aanvankelijk lijkt het of er niemand thuis is. Yves stapt zonder dralen binnen en dwingt de slaperige Taylor buiten. Ogen priemen mijn rich-

BDW 1336 PAGINA 7 - DONDERDAG 5 JULI 2012

ting uit. Taylor, dertig jaar oud, is een voormalig bendelid (maar wil dat niet gezegd hebben), beterde zijn leven en probeert nu rapmuziek te maken. Hij heeft een dochtertje. Hij werd opgepikt en begeleid door Yves, die naast een militair ook een muzikaal verleden heeft: hij was rapper in een West-Europees land, in een niet erg ver verleden. “Het is een moeilijk leven, maar ik heb geen keuze,” zegt Taylor, nu wat wakkerder. “Toch zijn er een paar dingen verbeterd. De politie laat ons nu met rust, en ze hebben ook overeenstemming bereikt met de straatbende hier. Het geweld is minder, de verkrachtingen ook.” Hij wil wel even rappen voor ons.

“Mij kunnen ze niets maken. Ik ben mijn kunst, mijn leven. Dat nemen ze me niet af”

Dat doet hij in het Mongo, een taal uit de Congolese Evenaarsprovincie. Zijn gezicht krijgt nu eens een verbeten, getormenteerde trek, dan weer ontspant het zich tijdens de woordenvloed. Zijn dochtertje rust schuw tussen zijn benen tijdens de opvoering. “Nee, over zijn verleden heeft hij het niet echt,” zegt Yves achteraf. “Maar kuluna was hij wel degelijk. Som­m igen, zoals Taylor, zweren dat  leven af. Maar het is moeilijk. Het gaat in deze wijken vaak om seks, bier en geld. En ja, hoe geraak je daaraan?” Het kan ook helemaal anders. In de Académie des Beaux-Arts, vlak naast Lingwala, onze eerste wijk, leidt Araignée, zo genoemd vanwege zijn spinachtige rastakapsel, ons over zijn kunstenerf. Slapen doet hij op een vieze matras, tussen zijn kunstproject: graffiti, maskers gemaakt van bouwafval, opschriften en andere troep. In deze uithoek van de anders zo keurige academie heeft hij tezamen met gelijkgestemden vrij spel. Hij mag er wonen, werken, creëren. Araignée is heel onthecht, zegt dat hij niet meer nodig heeft dan dit. “En in deze omliggende wijk weet men dat, ook de kuluna. Ze kunnen me niets maken, ik ben mijn kunst, mijn leven. Dat nemen ze me niet af.” Uiteindelijk schoppen sommige artiesten uit de rommelige volkswijken het ver. Zoals Oracle, die vorig jaar mocht rappen op het jaarlijkse festival dat de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Kinshasa organiseert. Maar naast Oracle zijn er vele, vele anderen. Christophe Degreef Lees p. 16-17: ‘Aan de goede kant van de Congostroom’, met de KVS mee naar het ConnexionKin-festival

P-PRAAT Jean De Hertog is boos. De huidige Brusselse CD&V-schepen van Handel voelt zich aan de kant geschoven, en is dat ook. De Hertog krijgt geen plaats meer op de lijst voor de komende verkiezingen, in tegenstelling tot Bianca Debaets, die de zesde plaats krijgt en daarvoor zelfs het Elsense pluche achter zich laat. Federaal minister van Financiën Steven Vanackere daarentegen staat niet op de Brusselse lijst, maar zijn schaduw wel. Zoals in Elsene, waar een kabinetsmedewerker op de lijst staat. Grote schaduw. Nog groter echter is de schaduw van een 55-jarige olijke kerkjurist die af en toe zijn opwachting maakt in Vlaamse media en dan wat oranje vuile was buiten hangt, zijn naam ontsnapt ons even, en nu ook opgevoerd wordt in Le Soir van afgelopen weekend. Gevraagd of CD&V kan verdwijnen, klinkt het: “Je ne suis pas convaincu que le CD&V et les autres partis traditionnels survivront en Flandre.” Dan ís er eens een splitsing van B-H-V, dan dreigen de splitsers er niet eens van te kunnen profiteren. O ironie. In volle aanloop naar de verkiezingen zorgt de Nieuw-Vlaamse Alliantie voor haar meest in het oog springende kiezers: de Congolezen. Die hebben zich tijdens recente betogingen zeer Vlaams opgesteld, met leeuwenvlag en al, en dat moet toch op de een of andere manier beloond worden. Dus organiseert de N-VA in Molenbeek een informatieavond over asiel en migratie voor de Afrikaanse gemeenschap. De aanwezigen krijgen een drankje aangeboden, zegt de folder. Er wordt niets gezegd over gratis leeuwenvlaggen, want na al dat Congolees-Vlaams vendelzwaaien zouden nieuwe exemplaren welkom zijn. De geschiedenis wordt wel heel ironisch. Volgens ons begrijpt de doorsnee Le Soir-lezer er helemaal niets meer van. Congolese Vlaamsnationalisten... Qué?

CHIEN ÉCRASÉ ELSENE – Nu breken ze ook al in in auto’s in de straat van burgemeester Willy Decourty (PS). Nu kan die nog harder dromen van een eigen politiezone. MATONGE – Eerst maar eens zorgen dat de vervloekte politiepost in de Lang-Levenstraat eindelijk open kan. Daar zijn allerlei problemen met de materialen die de politieagenten in hun kantoortje willen. Zo eisen ze kogelvrij in plaats van gewoon glas, op die plaats, ook al gaat het maar om een administratief bureautje in plaats van om een commissariaat. Of dat is tenminste een vuige roddel die de christendemocratische oppositie in Elsene verspreidt. Maar christen­democratie en roddels gaan niet samen. Gij zult niet liegen... Dus zal het wel een beetje waar zijn. STEENWEG – Binnenkort begint de heraanleg van de Elsensesteenweg – als alles goed gaat. In afwachting heeft de Fietsersbond het gemeentebestuur beloond met de Helse Kassei, omdat bij een enquête van die bond de steenweg als slechtste fietsstraat van Brussel uit de bus kwam. Het ontgaat ons waarom de Fietsersbond zijn prijs de Helse Kassei noemt: op de Elsensesteenweg liggen geen kasseien. Ze hadden bijvoorbeeld een maquettefile als prijs kunnen geven, of een schaalmodel van een bus 71 met een paar dozen sardienen in, of een Decourty-schaalfiguur die het verkeer regelt. SPEL – U hoeft niet te lachen om een Decourtyschaalfiguur. Er bestaat immers al een Elsens burgemeestersspel.

ADVERTENTIE

Zenito, de belangrijkste dienstenpartner van UNIZO, adviseert ondernemers en vrije beroepen in alle fasen van het beroepsleven, van vóór de start tot na het pensioen. Zenito Aanvullend Pensioen speelt hierin een belangrijke rol door een waaier van aanvullende verzekeringen aan ondernemers aan te bieden. Voor onze hoofdzetel te Brussel, zoeken wij twee medewerkers (m/v):

Administratief-Commercieel Medewerker Levensverzekeringen Administratief Medewerker Heb jij interesse om te werken in de verzekeringswereld en dit binnen een dynamisch en hecht team? Ben je resultaatsgericht en stressbestendig? Dan is werken voor Zenito Aanvullend Pensioen misschien wel iets voor jou! Wij bieden je alvast een aantrekkelijk salarispakket, een dynamische werkomgeving en ruimte voor permanente opleiding. Ons kantoor is gemakkelijk bereikbaar met het openbaar vervoer. Surf snel naar www.zenito.be/jobs voor meer informatie over deze vacatures.

XP@Join the City Ad Agenda 128x178:Layout 1 ADVERTENTIE

6/25/12

4:02 PM

Page 3

BDW 1336 PAGINA 8 - DONDERDAG 5 JULI 2012

Financiën > Belastingontvangsten in Brussel stijgen met 4,9 procent

Meer inkomsten, nog meer uitgaven BRUSSEL – De gemeentelijke ontvangsten uit belastingen zijn de voorbije bestuursperiode gemiddeld met 3,6 procent per jaar gestegen. In 2012 was dat voor alle Belgische gemeenten samen nog beter: 3,9 procent. In Brussel beloopt de stijging in 2012 zelfs 4,9 procent, het hoogste percentage van het land. In Vlaanderen bleef de stijging beperkt tot 2,8 procent. De stijging komt níét door een zware verhoging van de belastingen. Dat blijkt uit een grote rondvraag van Belfius. Het gemiddelde aantal opcentiemen op de onroerende voorheffing bedraagt voor heel het land 2.607 in 2012 tegenover 2.552 in 2007. De gemiddelde aanslagvoet van de aanvullende belasting op de personenbelasting bedraagt 7,38 procent, tegenover 7,30 aan het begin van de bestuursperiode. In 2009 stegen de inkomsten uit de opcentiemen op de personenbelasting gemiddeld met 7,4 procent, maar dat was te danken aan Tax-on-Web en de versnelde inning. Toch evolueren de gemeentelijke ontvangsten niet in goede zin. En die ongunstige ontwikkeling is te wijten aan het debacle van de Gemeentelijke Holding: de verwachte dividenden zijn in rook opgegaan. Het Dexia-avontuur kost (bijna) alle Brusselse gemeenten veel geld, en Brussel-Stad, Anderlecht en Schaarbeek het meest. Ook de dividenden van de intercommunales voor gas en elektriciteit zijn – door de liberalisering van de energiemarkt – flink gedaald. Aan de uitgavenkant is het opvallend dat niet de personeelsuitgaven

(+ 2,2 procent), maar de toelagen aan OCMW (+ 5,6 procent) en politiezone (+ 5,4 procent) het meest stijgen. Dat is het gemiddelde voor 2007-’12.

Tekorten Het mag verwonderen, maar het zijn vooral de Vlaamse gemeenten die met een tekort op de begroting kampen voor het lopende dienstjaar. De Vlaamse gemeenten kijken in 2012 aan tegen een tekort van 355 miljoen euro. In Brussel is dat maar acht miljoen. Het resultaat voor de vorige dienstjaren oogt voor Vlaanderen veel gunstiger, met een overschot van 737 miljoen, terwijl dat voor Brussel 118 miljoen euro was. Wat zijn de grote uitdagingen voor de nieuwe colleges en gemeenteraden die na 14 oktober aantreden? Volgens Belfius zijn dat “de uitdagingen van de demografische evolutie, de vergrijzing van de bevolking en de gevolgen van de sterke demografische groei in de grote steden, en in Brussel in het bijzonder.” Danny Vileyn

Verwachte dividenden gingen in rook op door het debacle van de Gemeentelijke Holding.

© BART DEWAELE / IMAGEDESK.BE

ADVERTENTIE

Onderwijs > Vlaanderen en VGC geven samen 1 miljoen

22 brede scholen in de maak BRUSSEL – Het College van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) en Vlaams minister voor Brussel Pascal Smet (SP.A) hebben voor Brussel 22 bredeschoolprojecten geselecteerd. Voor deze projecten is een miljoen euro aan subsidies beschikbaar. Een brede school is een netwerk van organisaties uit verschillende sectoren: onderwijs, welzijn, cultuur, sport, jeugd. Samen bieden ze schoolse activiteiten aan in combinatie met zorg, opvang, sport, spel en kunst. Het doel is een brede leeromgeving te creëren waar kinderen en jongeren zich maximaal kunnen ontwikkelen. Dit voorjaar dienden 31 ‘initiatief-

nemers’ een subsidieaanvraag in, 22 van hen werden geselecteerd. Onder hen elf gemeenten, verschillende scholen en ook verenigingen als D’Broej en Opvoeden in Brussel. Ze krijgen elk maximaal 50.000 euro, waarmee ze onder meer een lokale coördinator moeten aanstellen en betalen. De focus van de brede scholen zal niet alleen liggen op samenwerking, maar ook op taal, met name het bevorderen van de kennis van het Nederlands van anderstalige kinderen en de omgang met meertaligheid. Vlaanderen betaalt jaarlijks 750.000 euro, de VGC trekt 250.000 euro uit en zorgt voor de begeleiding.

Bettina Hubo

ADVERTENTIE

Je opleiding gevonden?

Schrijf je in via www.syntrabrussel.be

info@syntrabrussel.be Campus Tour&Taxis ∙ Havenlaan 86C/209 ∙ 1000 Brussel ∙ T 02 421 17 70 Campus Ukkel ∙ Stallestraat 292 ∙ 1180 Ukkel ∙ T 02 331 68 01

BDW REGIO

BDW 1336 PAGINA 10 - DONDERDAG 5 JULI 2012

Deze week in Bosvoorde > Auguste Beernaert, honderd jaar na zijn dood

Een pacifist met villa aan het woud

plannen van Leopold II om Congo te annexeren. De Belgische staat stond leningen toe om infrastructuur in Congo uit te bouwen. Beernaert koppelde daar wel voorwaarden aan. Als de leningen niet werden terugbetaald, moest Congo in handen komen van de Belgische staat – wat jaren later ook gebeurde. Beernaert zou verschillende keren met Leopold II in aanvaring komen omdat de premier zich verzette tegen de uitbuitingspolitiek van de Congolezen door de koning. In 1899 hield Beernaert de politiek voor bekeken en zou hij een belangrijke rol gaan spelen in de internationale vredespolitiek. Hij was overtuigd van het belang van grote en kleine natiestaten, en verzette zich tegen een internationaal gerechtshof, maar vond het desondanks belangrijk dat de landen en volkeren

Beernaert wou het lot van de arbeiders verbeteren, maar deed dat eerder uit tactische berekening dan uit menslievendheid

Het familiegraf waar Auguste Beernaert ligt: een van de weinige sporen van de Belgische premier in Bosvoorde.

© SASKIA VANDERSTICHELE

met elkaar in gesprek gingen om spanningen te ontmijnen. Zijn inzet in de Union Interparlementaire leverde hem in 1911 de Nobelprijs voor de Vrede op. Drie jaar later brak de Eerste Wereldoorlog uit.

Familie

WATERMAAL-BOSVOORDE – Auguste Beernaert, de Belgische premier die in 1911 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg, is nauwelijks bekend bij het grote publiek. Oostende lijft hem in als bekende stadsbewoner, maar het is in het groene Watermaal-Bosvoorde dat Beernaert het liefst verbleef. Tijd voor een (bescheiden) hommage, vindt schepen Annemie Vermeylen (Groen).

W

at de Vlaamse katholiek Auguste Beernaert bond met Bosvoorde, is niet zo eenvoudig te achterhalen. Het rijkgevulde leven van Beernaert staat mooi beschreven in de Biographie nationale, maar dat werk heeft bijna uitsluitend aandacht voor het politieke en internationale pad dat Beernaert bewandelde. Over zijn privéleven valt heel wat minder te vernemen. “Dat Beernaert een belangrijk inwoner van Bosvoorde is geweest, heb ik bij toeval vernomen,” zegt schepen Annemie Vermeylen. “Een oudere man, die ik in de echt verbond, vertelde me dat in Villa Miraval de grote conventie over Congo is getekend. Dat bracht me op het spoor van Beernaert.” De Villa Miraval: wie in Bosvoorde woont, kent ze ongetwijfeld. Het is een magnifiek gebouw met sgraffiti onder de dakrand en een groots terras dat uitkijkt op het Zoniënwoud. Het ligt op een heuvel in de tuinwijk Le Logis. Beernaert had er zijn buitenverblijf. De straat aan zijn villa

heet nog steeds de Ministerstraat, een duidelijke verwijzing naar Beernaerts politieke carrière. Beernaert (1829-1912) was een groots staatsman, daar zijn alle biografen het over eens. Hij was Belgisch premier in een bijzonder onrustige periode. In Europa sluimerden de revoluties. In België braken sociale onlusten uit in de fabrieken, waar slechte werkomstandigheden schering en inslag waren. De schoolstrijd werd op het scherpst van de snee gevoerd. En internationaal hing er oorlogsdreiging in de lucht. Beernaert, die het langst zittende kabinet in de Belgische geschiedenis zou leiden, van 1884 tot 1894, moest tegelijk ook nog eens de machtswellust van Leopold II temperen. In tegenstelling tot zijn partijgenoot Charles Woeste, die de kant van de fabrieksbazen koos, stelde Beernaert alles in het werk om de sociale omstandigheden van arbeiders te verbeteren. Dat had meer met tactische berekening te maken

dan met menslievendheid, zo lezen we in Nieuwe geschiedenis van België 1830-1905 (Els Witte et al., uitg. Lannoo). Beernaert was katholiek en conservatief. Hij wou de sociale onlusten de kop indrukken en tegelijk de opkomende Belgische Werkliedenpartij de wind uit de zeilen nemen. Bekend is zijn uitspraak over de uitbreiding van het stemrecht: “We kunnen de herziening beter doorvoeren dan ze te moeten ondergaan.” Toch zal Beernaerts naam voor altijd verbonden blijven met de eerste sociale wetgeving, waarvoor hij de basis legde. Van zijn hand zijn de wetsvoorstellen om de kinderarbeid in te perken en vrouwen zwangerschapsverlof toe te kennen. Het best nog kan hij getypeerd worden met het woord modération, zowel in de betekenis van ‘gematigd’ als van ‘moderator’: iemand die alles in het werk stelde om het compromis te bereiken. Hij zou bijvoorbeeld de taalrechten voor de Vlamingen uitbreiden door tweetalige postzegels en tweetalige opschriften op

Auguste Beernaert, premier van het langste kabinet in de Belgische geschiedenis.

Brusselse gebouwen toe te laten. Te weinig voor de Vlaamse beweging, maar toch een niet-onbelangrijke verworvenheid in de Vlaamse strijd.

Congo Beernaert heeft ook een cruciale rol gespeeld in de kolonisatie van Congo. Hij was voorstander van de

Terug naar Watermaal-Bosvoorde. Want wij willen weten wat Beernaert, de Vlaming met Oostendse roots, met Bosvoorde te maken heeft. Het belangrijkste is misschien nog dat hij er begraven ligt. Het graf is niet makkelijk te vinden. We spreken met Jan De Paepe, diensthoofd Cultuur van Watermaal-Bosvoorde, af aan de begraafplaats van Watermaal-Bosvoorde, een onbekende parel van de groene gemeente. Wie binnenkomt, ziet in de verte het woud liggen. De rust is alom. Een van de eerste graven aan de rechterkant is dat van Auguste Beernaert. Het is een robuust arduinen graf in neogotische stijl. De inscripties zijn nauwelijks nog te lezen, maar uit wat er staat, valt al snel af te leiden dat het om een familiegraf gaat. Niet alleen Auguste Beernaert zelf, die in Bosvoorde zijn buitenverblijf had, ligt hier begraven, maar ook zijn ouders, zijn zus en zijn vrouw kozen voor de peis en vree aan de zoom van het Zoniënwoud. Als dat geen eerbetoon is aan WatermaalBosvoorde. Steven Van Garsse

Voor de Vlaamse feestdag geeft professor Emmanuel Gerard (KU Leuven) op 8 juli om 11 uur een lezing over Beernaert in het gemeentehuis van Watermaal-Bosvoorde

ADVERTENTIE

BDW 1336 PAGINA 12 - DONDERDAG 5 JULI 2012

DE SUKKELSTRAAT (22)

Anneessens en het wijkcontract van de laatste kans

‘Hier kun je niet oud worden’ zien we ze alweer niet meer. Tijdens de dag, ja, maar het is ’s avonds dat ze moeten komen. En niet alleen op de Anderlechtsesteenweg en in de  Van Arteveldestraat, maar ook in de verkeersvrije Rapenstraat. En we moeten opnieuw een conciërge hebben die een oogje in het zeil houdt – de oude conciërge is met pensioen – en die ook de Stad tot de orde durft te roepen. Er moet meer geveegd worden, en de bomen moeten gesnoeid. Er gebeurt niets. Maar weet je wat me het meest enerveert? Dat de straten enkel schoongemaakt worden als de burgemeester langskomt.”

Op 14 oktober zijn er gemeenteraadsverkiezingen. De afgelopen maanden legde BDW in De Sukkelstraat wekelijks een pijnlijk aanslepend dossier uit een van de 22 Brusselse gemeenten op tafel. Deze week sluit ‘1000 Brussel’ het rijtje af, met de onveiligheid, de vuiligheid en het vandalisme in de wijk rond Fontainas.

Verbod op balspelen In de Fontainas- en de Anneessenswijk is de Stad eigenaar van vele

Wijkcontract

Een (vijf jaar geleden) kapotgereden plantenbak in de Rapenstraat.

honderden appartementen. Toch geraakt de wijk er niet bovenop. In de jaren negentig van de vorige eeuw liet de verguisde schepen van Stadseigendommen (en latere burgemeester) Michel Demaret (PSC) een paar honderd nieuwe appartementen bouwen aan de Rapenstraat: hij wou in de ‘volkse wijk’ – een uitloper van Kuregem – middeninkomens aantrekken. Het was Demaret die voor een sociale mix in de wijk zorgde, zonder overigens die term te bezigen. Ondertussen is er van sociale mix geen sprake meer, zegt François Brabant. “Er zijn hier maar weinig mensen met een baan, en ook de oudere mensen zijn vertrokken. Waarom de kleine appartementjes met één slaapkamer op de gelijkvloerse verdiepingen niet reserveren voor ouderen? Dat zou pas sociale mix

Lilly: “Twee, drie maanden geleden hebben we heel even politie gezien, te paard en met honden”

zijn. Anderzijds: hier kun je niet oud worden. Ik ben zeventig, lang kan ik niet meer blijven. Ik durf na het vallen van de avond niet meer buiten

Brussel > Opleiding tot evenementmedewerker

Eerste hulp op zomerfestivals Rock the City! is de naam van een nieuwe vzw die jongeren een opleiding geeft waarmee ze aan de slag kunnen bij Brusselse evenementen. Het project is een partnerschap tussen de Stad Brussel en de OCMW’s van Brussel en SintJans-Molenbeek. Rock the City! gaat de komende twee jaar jongeren vormen om aan de slag te gaan bij Brusselse evenementen. Concreet zullen vanaf september al een veertiental jongeren de opleiding volgen. De bedoeling is om hen dan te kunnen inschakelen op grote evenementen, zoals Winterpret, Brussel Bad en het Brussels Summer Festival. “Rock the City! richt zich voornamelijk op de integratie van laagge-

schoolde jongeren tussen 18 en 25 jaar,” zegt Perrine Marchal van de Stad Brussel. “Het gaat om jongeren die geen diploma hoger secundair onderwijs hebben. We willen hen aan boord hijsen door opleidingen, leercontracten en werk op het terrein. De vaardigheden die ze leren, houden direct verband met de verschillende onderdelen van de evenementensector. Wij van onze kant hebben de jongeren ook nodig, in bijvoorbeeld de logistiek, communicatie, public relations, horeca en veiligheid.” De kandidaten moeten tweemaal per jaar voor een vaste periode aangenomen worden, in februari en in september. Alles bij elkaar zullen ze veertig dagen opleiding krijgen. MV

TELEXREGIO

Vijf jaar geleden reed een auto in de – verkeersvrije – Rapenstraat een betonnen plantenbak ter hoogte  van nummer 11 stuk. Vorige donderdag was de bak nog altijd niet hersteld of vervangen. De plantenbak staat volgens buurtbewoners symbool voor de wijk. Nochtans is er de jongste decennia heel wat geïnvesteerd in en om Fontainas. De wijk heeft al twee wijkcontracten gekregen, en het derde komt eraan. Het lijkt de investering van de laatste kans. Maar, zegt buurtbewoner François Brabant, “niets is gemakkelijker dan nieuwe gebouwen optrekken, maar de Stad slaagt er niet in haar eigendommen te onderhouden.” Brabant woont al vijftien jaar in de wijk. “Vijftien jaar geleden was het hier nog goed; de laatste twee jaar is het van kwaad naar heel erg gegaan.” Een bevoorrecht waarnemer, die zijn naam liever niet in de krant ziet, bevestigt: “Dat klopt, al is er  de jongste zes maanden wel politie op het terrein. Het aantal carjackings, sacjackings en afgerukte kettingen liep gewoon uit de hand, en de gemeenteraadsverkiezingen komen er­aan, hé.”

© SASKIA VANDERSTICHELE

te komen. En iets zeggen tegen de hasjrokers die ’s avonds op de trappen van ons gebouw zitten, durf ik ook al niet.” De gepensioneerde Lilly Miecret doet haar mond wel open. “Ik laat mij niet doen,” zegt ze, “ik zeg tegen iedereen mijn gedacht. Koning of straatveger, het maakt mij niet uit.” Miecret is vergroeid met de wijk, ze woont hier omzeggens heel haar leven. Heel de buurt kent haar. Ze schreeuwt tegen mannen die in alle hoeken pissen en tegen jongeren die de verkeersvrije straat als voetbalveld gebruiken. Het reglement van de Stad Brussel verbiedt balspelen. Maar klopt het dan niet dat het sinds een paar maanden beter gaat? Miecret: “Twee, drie maanden geleden hebben we veel politie gezien, met honden en te paard, maar nu

Vorige week woensdag hebben burgemeester Freddy Thielemans (PS) en minister van Leefmilieu Evelyne Huytebroeck (Ecolo) het ‘duurzaam wijkcontract Bloemenhof’ voorgesteld. De Stad en het Gewest kochten de vroegere meubelzaak Duyver op. Die wordt afgebroken, en er komen zestig passiefappartementen. Huytebroeck vertelde ook: “Het Fontainaspark zal volledig worden heringericht om de bewoners een echt stadspark aan te bieden, een groene long met een uitstraling tot ver buiten de wijk. Het park wordt aangeplant met inheemse boomsoorten, die de diversiteit van de fauna en flora bevorderen. Daarnaast wordt de plek uitgerust met speeltuigen voor kinderen, rust- en ontspanningszones en collectieve moestuinen.” Dat is veelbelovend – op voorwaarde dat de veiligheid gegarandeerd is. Lilly Miecret: “Een park moet van iedereen zijn, niet alleen van jongeren die kinderen en ouderen verjagen.”

Danny Vileyn

www.brusselnieuws.be/ sukkelstraat

Ecolo-groen mikt op zes zetels in Sint-Joost SINT-JOOST-TEN-NODE – Federaal parlementslid Zoé Genot (Ecolo) trekt de lijst, huidig gemeenteraadslid Frederic Roekens (Groen) bekleedt de tweede plaats. De groenen mikken op zes zetels, een verdubbeling ten opzichte van 2006. Ze hopen de huidige PS-meerderheid te breken. Thema’s als jeugd en scholen, levenskwaliteit, werk- en woongelegenheid en een goed beheer en een goede administratie zijn prioritair. TDM

Tienduizendste mand strijk bekroond SINT-AGATHA-BERCHEM – Woensdagavond 27 juni werd de tienduizendste bestelling bij de gemeentelijke Strijkcentrale, in de Kerkstraat 24, gevierd. Mevrouw Soyer-Van Landuyt kwam haar strijk ophalen en kreeg een genereus onthaal: champagne, bloemen en een cheque ter waarde van ‘tienduizend seconden’ strijkdiensten. Sinds de opening in september 2008 kent de strijkwinkel van het gemeentelijk dienstenchequebedrijf So-Net alsmaar meer succes. Reden is de vlotte bereikbaarheid: auto’s stoppen er voor de deur; twee dagen later halen ze JMB hun wasgoed gestreken weer op.

© DE LAKENSE HAARD

BDW 1336 PAGINA 13 - DONDERDAG 5 JULI 2012

Sint-Agatha-Berchem > Voor minder mobiele mensen

Bernavette, minibus met elf haltes De Bernavette – een samentrekking van Berchem en navette – is een ‘openbaar dienstvoertuig’ voor mensen met een handicap. De gemeente wil hun mobiliteitsprobleem – in- en uitstapproblemen bij openbaar vervoer of taxi – verminderen. Daartoe zette ze, samen met het OCMW en Solumob (die een begeleider levert), het project op. Er is plaats voor acht mensen in de Bernavette. Een pendelservice kost 1,5 euro per traject. De minibus Tegen 2020 zijn alle 1.029 wooneenheden gerenoveerd. Deze blokken kwamen al aan de beurt.

Laken > Renovatie en uitbreiding appartementsblokken Modelwijk

Grootste modernistische wijk van België krijgt opknapbeurt De Lakense Modelwijk blijft moderniseren. Vier jaar na de start van de verbouwing zijn drie appartementsblokken volledig gerenoveerd en drie nieuwe gebouwen voltooid. Tegelijkertijd kondigt de huisvestingsmaatschappij De Lakense Haard twee nieuwe gebouwen aan. In 2008 besloot de Lakense Haard de verouderde Modelwijk aan een grootschalige renovatie te onderwerpen. Verschillende woningen vertoonden serieuze tekortkomingen, en de infrastructuur moest dringend gemoderniseerd worden. Het renovatieproject moest zowel de levenskwaliteit van de bewoners verbeteren als het huisvestingsaanbod uitbreiden. Vier jaar na aanvang van het project zijn de appartementsgebouwen 9, 10 en 11 volledig opgeknapt, en staat de afwerking van gebouw 12 voor 2013 gepland. In een poging om een deel van het tekort aan sociale woningen weg te werken worden de komende jaren twee nieuwe gebouwen opgetrokken op de parkeerzones langs de Citroenbomenlaan. In de gebouwen 16 en 17 zullen 68 woningen komen,

en ruimte voor het opleidingsrestaurant Hazewee. De rehabilitatie van de modernistische wijk houdt ook een heraanleg in van de zeventien hectaren van het omringende park. “Het is van essentieel belang om de groene omgeving gelijktijdig met de gebouwen onder handen te nemen,” zegt Saïd El Hammoudi, de voorzitter van de Lakense Haard. “Op die manier kijken mensen achteraf niet op een braakliggend terrein uit en behouden we het menselijke en aangename karakter van de Modelwijk.” De Modelwijk ontstond naar aanleiding van de wereldtentoonstelling van 1958. Architect Renaat Braem was in de ban geraakt van de Russische avantgarde en zag in collectieve woningbouw een model voor een socialere samenleving. Pas in 1972 was de Modelwijk met haar twaalf gebouwen voltooid. De Lakense Haard ijvert ervoor om tegen 2020 alle 1.029 appartementen van de wijk te renoveren. Ter ere van de opening van de nieuwe gebouwen brengt uitgeverij Aparté het boek De Modelwijk in Brussel – Het levensverhaal van een groot(s) project uit. Dat ligt vanaf september in de boekhandel. Stien Mommaerts

passeert langs elf haltes, waaronder het dagverzorgingscentrum Zonnebloem, rust- en verzorgingstehuis Bloemendal en voorts winkelcentra, cafés en restaurants, de bank, een ziekenfondskantoor, de bibliotheken en de cultuurcentra Le Fourquet en De Kroon. Gewoon even naar het park rijden en later met de BernaJMB vette terugkomen kan ook. Bernavette reserveren: 02-482.13.05 of 02-482.13.35

ADVERTENTIE

Scholengroep BRUSSEL

Scholengroep werft met ingang van

1 september 2012 een HALFTIJDSE

BRUSSEL COMMUNICATIE-

VERANTWOORDELIJKE (m/v) aan

n Diplomavereisten: bachelor of master communicatiewetenschappen. Praktische ervaring in een gelijkaardige job is een pluspunt. n Het gewenste profiel en de functiebeschrijving vindt u op www.scholengroepbrussel.be Kandidaturen, met een motivering en een uitgebreid cv, worden uiterlijk op 20 augustus 2012 per post of via mail gestuurd naar: Peter Luyckx, directeur stafafdeling personeelsbeheer Oudstrijderslaan 200, 1140 Evere sgr8.pers@g-o.be

ADVERTENTIE

S OCIALE V ERHUURKANTOREN Anderlecht > Verkiezingslijst voorgesteld

Elke Roex krijgt tweede plaats op PS-SP.A-CDH-lijst Zoals verwacht trekt boegbeeld Eric Tomas (PS) de lijst waarmee zijn partij samen met CDH en SP.A naar de kiezer stapt; Fadila Laanan, minister van Cultuur van de Franse Gemeenschap (PS), zal de lijst duwen. De tweede plaats is voor Elke Roex (SP.A), de voorlaatste plaats gaat naar SP.A-schepen Leopold Lapage. De drie partijen maakten vorig jaar al bekend dat ze zich, net als bij de vorige gemeenteraadsverkiezingen, samen aan de kiezer zouden presenteren. Dat Tomas en Laanan de lijst zouden trekken, respectievelijk duwen, was eerder bekend. Opmerkelijk is de tweede plaats voor Elke Roex, nog vóór eerste schepen Fabrice Cumps (PS) en Fatiha El Ikdimi (CDH). Naast Roex zijn er nog vijf andere plaatsen voorbe-

houden voor SP.A. De voorlaatste plaats gaat naar schepen van Nederlandstalige Aangelegenheden Leopold Lapage. Voorts krijgen ook OCMW-raadslid Hilde Duroi (op 9), gewezen Animo-voorzitster Anke Gittenaer, Waut Es (21) en Bieke Comer (27) een plek. Op de lijst staan ook zeven onafhankelijke kandidaten. Onder hen Christiane Peetermans, die bij de vorige verkiezingen verkozen geraakte op de CD&V-lijst van Walter Vandenbossche, maar niet langer met hem door één deur kan. Op de lijst staan naast Cumps, Lapage en El Ikdimi met Fabienne Miroir (op 5) en Mustapha Akouz (op 8) nog twee schepenen uit de huidige meerderheid op de lijst. Na twee MR-legislaturen hoopt Tomas de burgemeesterssjerp te veroveren. Bruno Schols

Verhuur uw woning zorgeloos Gegarandeerde huur elke maand Verzekerd verhuurbeheer Onderhoud van uw woning Steun voor de renovatie Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

M�� �� ����� ��� ��� B������� H������������� G�����

BDW 1336 PAGINA 14 - DONDERDAG 5 JULI 2012

De Brusselse Ecopool, met daarin het recyclagebedrijf CF2D: verdienstelijk, maar het blijft een druppel op een hete plaat. Minder dan één procent van de afvalberg komt hier terecht.

© BART DEWAELE

Milieu > Annemie Maes (Groen): ‘Verbranden als allerlaatste optie’

‘Afval is geen probleem’

BDWOPINIE Vanaf wanneer kun je eigenlijk over ‘afval’ spreken? Zodra een object niet meer gebruikt wordt? Zodra het niet meer werkt? Of zodra we het niet meer als relevant beschouwen? We koppelen gebruiksvoorwerpen gewoon los van de primaire mate­ rialen waaruit ze gemaakt zijn. En die materialen zijn vaak eindig en worden in een steeds sneller tempo opgebruikt. Bovendien blijken weinig Brus­ selaars erbij stil te staan waar de inhoud van hun vuilniszak terecht­ komt. Elke Brusselaar produceert per jaar 350 kilo afval. Op een be­ volking van 1,1 miljoen officiële in­ woners, plus pendelaars, toeristen, studenten of tijdelijke bezoekers, komen we snel op 600.000 ton afval per jaar. Elk gezin heeft gemiddeld twintig elektronische apparaten in huis, en die hebben een steeds kortere levensduur. Iedereen kent het feno­

meen van toestellen zoals printers of wasmachines die geproduceerd zijn in de jaren ’60 en die vijftig jaar na datum nog altijd perfect func­ tioneren. Toestellen werden toen gemaakt om een leven lang mee te gaan, en bij mankement kreeg een wisselstuk het ding opnieuw aan de praat. Die periode ligt helaas ach­ ter ons. Nu worden toestellen door producenten doelbewust – vaak om marketingredenen – voor een be­ perkte periode gemaakt. Zolang de garantieperiode loopt, werkt het toestel perfect. Eens die tijd over­ schreden geeft het de geest. Steeds meer toestellen werken computer­ gestuurd. Hierdoor is een bewust geprogrammeerde veroudering per­ fect mogelijk. Het maakt de toestel­ len moeilijker herstelbaar, terwijl er ‘hardwaregewijs’ vaak niets aan de hand is. Resultaat: de consument koopt een nieuw toestel en het oude belandt op de schroothoop. Op de koop toe wordt dit zelfs verkocht als ecologisch argument: door de kortere levensduur worden toestel­ len sneller vervangen door zuinigere

© XXX

BRUSSEL – “Een in afvalverwerking gespecialiseerde privéfirma heeft als slogan ‘Afval bestaat niet’. En inderdaad,” zegt Annemie Maes (Groen), “het afval dat we als Brusselaars nu gewoon (soms letterlijk) op straat laten liggen of onnadenkend verbranden, is vanuit economisch perspectief een goudmijn.”

exemplaren. Een argumentatie die enkel rekening houdt met de ge­ bruiksfase van een toestel, en niet met de volledige levenscyclus. De ontginning van grondstoffen, de productie, het transport, de verwer­ king en de ontmanteling van toe­ stellen hebben immers een enorme impact op het milieu.

Van petfles tot fleece

Annemie Maes op een ecodesign-zitbank van Ognev Vlaminck.

“De producent moet álle plastic inzamelen en zelf opdraaien voor wat hij op de markt brengt”

Willen we de roofbouw van onze planeet een halt toeroepen, dan moeten we dringend op een andere manier met onze spullen omgaan. Op zich is er niets mis mee om je oude wasmachine te vervangen door een zuiniger of gebruiksvriendelij­ ker exemplaar. Als we maar de ga­ rantie krijgen dat het oude toestel een tweede leven krijgt, of dat het tot op het kleinste deeltje ontman­ teld en hergebruikt wordt om er nieuwe voorwerpen van te maken. We moeten nog enorme stappen zetten als we op een integrale ma­ nier naar materiaalstromen gaan kijken, waar bij elke stap in de ke­ ten zo efficiënt mogelijk met mate­ riaal wordt omgegaan. Dat begint bij het vermijden van afval. Produ­ centen hebben hier een enorme ver­ antwoordelijkheid, door te zorgen voor minder en recycleerbaar ver­ pakkingsmateriaal en het ontwerp van duurzame producten met een lange levensduur. Onder de slogan

‘Minder is meer’ moeten we samen – consumenten en bedrijven – afval leren te vermijden. De tweede stap is hergebruik. Voor­ werpen die voor hun eigenaar geen nut meer hebben, kunnen een waar­ devol tweede leven krijgen door eenvoudigweg van eigenaar te ver­ anderen. Ecodesign kan, door (on­ derdelen van) voorwerpen anders te gebruiken of anders te monteren, verrassende resultaten geven. Denk maar aan een lampenkap gemaakt uit oude muziekcassettes of wijn­ kisten die een boekenrek vormen. Vervolgens is recyclage te verkiezen. En enkel wanneer geen van de voor­ gaande stappen mogelijk is, is ver­ branding een optie. Het parlement keurde onlangs een ordonnantie goed die deze hiërar­ chie centraal stelt, waardoor tegen 2020 de helft van het Brusselse af­ val gerecycleerd moet worden. De eerste stappen om dit waar te ma­ ken, worden nu gezet. Ecopool (te vergelijken met de kringloopcentra in Vlaanderen) is zo’n project dat geen moment te vroeg komt. Toch moet de lat nog hoger: één Ecopool is een druppel op de hete plaat, aangezien het centrum op termijn slechts zal instaan voor het beheer van 4.500 ton afval, of minder dan één procent van het totaal. De voorwaarde voor hergebruik of recyclage is een perfecte sortering en een groter aantal gescheiden afvalstromen. Statiegeldsystemen voor blikjes en drankverpakking moeten daarom uit de taboesfeer komen. Het werkt perfect in andere landen, waarom kan het dan niet bij ons? Een petfles heeft tien jaar nodig om op natuurlijke wijze af te breken. 27 goed ingezamelde pet­ flessen maken samen één fleecetrui. Producenten moeten ook meer hun verantwoordelijkheid nemen door enkel nog materialen op de markt te brengen die volledig recycleerbaar zijn. Nu moet je al bijna plastic­ specialiste zijn om te weten wat al dan niet in de blauwe zak mag: PET, PVC, HDPE…. Is het niet gewoon tijd dat de producent álle plastic in­ zamelt en zelf opdraait voor wat hij op de markt brengt? Brussel heeft nu nog drie ovenlij­ nen. Onze ambitie bestaat erin om er op termijn één of twee te sluiten. Hoewel de rookgasbehandeling en de filtersystemen geavanceerd zijn, blijft het absurd dat organische en herbruikbare primaire grondstof­ fen nog altijd verbrand worden. Bovendien blijft er nog steeds een zeer giftig geconcentreerd restaf­ valgoedje over dat opgeslagen wordt in speciaal beveiligde stortplaatsen, zonder de effecten hiervan op mens en milieu te kennen. Sommigen hebben het al lang be­ grepen: afval is big business. De af­ valverwerkings- en recyclage-indus­ trie zet duizenden mensen aan het werk in Vlaanderen, levert herwon­ nen grondstoffen voor de industrie en creëert kansen voor ontwikkeling en innovatie. Brussel kan hier nog veel van leren. Afval als opportuni­ teit, minder afval, afval als grond­ stof – in plaats van het gewoon weg te gooien of te verbranden.

Annemie Maes, Brussels parlementslid (Groen)

BDW 1336 PAGINA 15 - DONDERDAG 5 JULI 2012

BDWOPINIE

Politiek > Vanraes antwoordt N-VA: ‘GGC heeft nut’

‘Stop met drogreden van de blanco cheque’ BDWOPINIE BRUSSEL – ‘Hartsgrondig beu’ is Jean-Luc Vanraes (Open VLD) ‘de manifeste desinformatie door de N-VA’. Want: “de Vlaams-nationale partij spuit mist over de rol van de Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie (GGC) in het Brusselse institutionele model.” Ondertussen werkte Vanraes’ partij, Open VLD, met CDH aan een voorstel van ordonnantie waarin de GGC in Brussel een coördinerende rol krijgt voor het integratiebeleid voor nieuwkomers. Het is niet de eerste keer dat N-VA complete onwaarhe­ den verkoopt als het over Brussel gaat. Zo eist de partij te pas en te onpas dat Vlaanderen een vinger in de pap moet hebben als er Vlaamse centen naar de hoofdstad gaan, en dat er controle moet zijn. Onjuist en met op­ zet misleidend is dat, want N-VA weet maar al te goed dat binnen de Brusselse instellingen de Vlamingen zowel op gewestelijk als op gemeenschapsniveau, dus ook in de GGC, een blokkeringsmogelijkheid hebben. In het Verenigd College van de GGC en in de Brusselse gewestregering kan niets passeren zonder het akkoord van de Vlaamse ministers. Beslissingen moeten overi­ gens unaniem genomen worden. Hopelijk is dit nu voor eens en voor altijd duidelijk en moeten we het verhaal van de ‘blanco cheque’ nooit meer horen. Zo ook werd er (bewust of onbewust) mist gespuid na­ dat Open VLD en CDH hun voorstel over de integratie lanceerden. In dat voorstel krijgt de GGC de taak om de integratieprojecten langs Vlaamse en Franstalige kant te coördineren en een kader te bieden voor de opvang van nieuwkomers. De bevoegde minister in de Vlaam­ se regering, Geert Bourgeois, vond het op Radio 1 in De ochtend op 21 juni nodig om hieruit te besluiten dat door het voorstel de Vlaamse bevoegdheden inzake in­ tegratie zouden worden overgeheveld van de Vlaamse Gemeenschap naar de GGC. “We mogen ons niet uit de hoofdstad laten kieperen,” klonk het. De N-VA-fractie in het Brussels parlement toeterde haar minister na. Er is geen haar op ons hoofd dat eraan denkt om Vlaan­ deren in Brussel bevoegdheden af te nemen. Er wordt in ons voorstel geen afbreuk gedaan aan de bestaande initiatieven, integendeel: door een betere coördinatie worden de projecten zelfs sterker.

door Danny Vileyn

De GGC kan hierbij perfect een ‘kaderrol’ vervullen, zonder te raken aan de bevoegdheden van de gemeen­ schappen. Elke gemeenschap blijft bevoegd op haar domeinen en alle initiatieven worden gewaardeerd. Hoe zien we de rol van de GGC? We zijn van oordeel dat bij elk voorstel om de GGC als samenwerkingskader tussen de gemeenschappen in Brussel in te schakelen, de opportuniteit telkens goed moet worden afgewogen. Volgens de zesde staatshervorming en de overheve­ ling van bevoegdheden van het federale niveau naar het gewestelijke komt bijvoorbeeld de kinderbijslag bij de GGC terecht. Ook de integratie van nieuwkomers is een goed voorbeeld waarbij de GGC als koepel kan werken. In andere domeinen – bijvoorbeeld de cul­ tuursector – is dat niet zo evident. Het institutioneel onderbrengen van het cultuurbeleid onder de GGC zou Brussel afsnijden van zowel de financiële inbreng van de twee grote gemeenschappen als van de aantrek­ kingskracht die Brussel cultureel over het land dient te hebben. Wel is het mogelijk om samenwerking tussen de gemeenschappen in de cultuursector te bevorderen. De GGC kan de mogelijkheid krijgen om een ‘aanvul­ lend’ cultuurbeleid te voeren. De culturele sector is trouwens vragende partij voor samenwerking. Ook voor onderwijs ligt het moeilijk. Wij zijn geen voorstanders van een ‘Brussels’ onderwijs. We willen ook geen ‘Vlaams onderwijs voor de Vlamingen’, maar wel ‘Nederlandstalig onderwijs in Brussel’. Het Neder­ landstalig onderwijs slaat in de praktijk overigens al een brug tussen de gemeenschappen, door zich sterk op te stellen in taallessen. Conclusie: Brussel staat voor enorme uitdagingen. De bevolkingsaangroei heeft gevolgen voor de hele maat­ schappij, voor de kinderopvang, voor het onderwijs, voor mobiliteit en huisvesting. Hier kan het Gewest een rol spelen, maar ook de gemeenschappen mogen de boot niet missen en zullen inspanningen moeten leveren. Wij hebben echter de indruk dat de gemeen­ schappen achterop hinken, en dat is niet gezond. Daar­ om moeten de gemeenschappen hun verantwoorde­ lijkheid in Brussel opnemen, maar moeten ze tegelijk ook een kader krijgen om de krachten te bundelen. De GGC biedt dit kader. Jean-Luc Vanraes, Brussels volksvertegenwoordiger voor Open VLD en voorzitter van de Raad van de VGC

Olivier Maingain is sinds 1995 voorzitter van het FDF. En dat is veel te lang. Dat zeggen niet wij, maar zijn partijgenoten-burgemees­ ters Didier Gosuin (Oudergem) en Bernard Clerfayt (Schaarbeek). Met zijn compromisloze houding heeft Maingain zichzelf en zijn partij in de poli­ tieke marginaliteit gemanoeuvreerd. Zijn verzet tegen de splitsing van Brussel-HalleVilvoorde heeft tot het opblazen van het kartel met de liberalen van de MR geleid. En Brussel werd niet uitgebreid, zoals Maingain eiste. Gosuin en Clerfayt vinden het welletjes. Tijd voor vers bloed. In een interview met La Libre Belgique voorspelt Maingain dat Elio Di Rupo de laatste premier van het federale België zal zijn. Met deze bangmakerij probeert Maingain zijn achterban warm te laten lopen voor de gemeenteraadsverkiezingen: “De toekomst van Brussel begint in de gemeenten. Vandaag ontsnappen de gemeenten nog aan de institutionele chantage van de Vlaamse partijen. (...) We weten dat de Vlaamse partijen morgen de hand willen leggen op de gemeenten. Ze willen de gemeentelijke autonomie negeren, gemeenten fuseren, niet voor een beter bestuur, maar om de Vlaamse aanwezigheid, die in een aantal gemeenten bedreigd is, te verzekeren.” Van dat soort frases krijgen wij stilaan genoeg. In deze onzekere tijden hoeven politici ons niet de hemel te beloven, maar ze moeten ook stop­ pen met ons bang te maken. Van politici verwachten we oplossingen, niet iedere keer opnieuw de aankondiging van een of ander onheil. Het gros van de Brusselse gemeenten heeft overigens wel andere katten te geselen dan ‘hou-die-slechte-Vlamingen-tegen’. Veiligheid, bijvoorbeeld. En netheid. Goede trottoirs, fietspaden. En ook een goede tweetalige dienstverlening – zoals de wet voorschrijft – is niet overal en niet altijd een evidentie. Nu goed, de woorden van FDF-voorzitter Olivier Maingain over de Vlamingen in de gemeenten hadden evengoed van (sommige) politici van enige andere Franstalige partij kunnen komen. Alleen: de anderen schreeuwen het niet van de daken, ze fluisteren het hoogstens in de coulissen. Het wordt overigens een bijzonder interessante oefening om, zodra de lijsten voor de gemeenteraadsverkiezingen compleet zijn, ze te vergelijken: hoeveel Vlamingen staan er op de lijsten van MR, CDH, Ecolo en PS in de negentien gemeenten? En ook: hoe gaan de lijsten heten? Alleen Groen heeft het tot op heden voor elkaar gekregen dat alle lijsten Ecolo-Groen heten. Het kan dus. Zonder plat op de buik te gaan.

© BART DEWAELE

Nieuw evenwicht Waar is het ons om te doen? Het wordt tijd dat we bin­ nen het Brusselse institutionele model een plek hebben waar beide gemeenschappen elkaar kunnen ontmoe­ ten en samenwerken, iets wat N-VA duidelijk niet wil. Die plek zou perfect kunnen worden ingevuld door de GGC. Wij beogen hiermee geenszins de installatie van een ‘Brusselse Gemeenschap’, maar een institutioneel embryo voor een sterk Brussels gemeenschapsbeleid. In het verleden spraken we ons in Brussel herhaal­ delijk uit tegen de oprichting van zo’n ‘Brusselse Ge­ meenschap’ waarin het tweeledige denken in termen van een Nederlandstalige en een Franse gemeenschap achterhaald zou zijn door de huidige kosmopolitische samenstelling van Brussel. Wij verdedigen het stand­ punt dat het kosmopolitische een nieuw gegeven is, dat toegevoegd wordt aan het bestaande evenwicht tussen Nederlands- en Franstaligen. We moeten het ene ver­ dedigen, maar ook het andere, zonder daarbij te plei­ ten voor een scherpe tweedeling en het invoeren van subnationaliteit, het verplicht kiezen voor een gemeen­ schap. Het is geen ‘of/of-verhaal’, maar ‘en/en’. Er moet dus ruimte zijn voor een Brussels gemeen­ schapsbeleid voor zover dit beleid geen alternatief is voor het beleid van Franse en Vlaamse Gemeenschap.

Bangmakerij

Jean-Luc Vanraes: “Niet of/of, maar en/en.”

EVA HILHORST

FM BRUSSEL CALOR ZOMERT EROP LOS

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

© CHRISTOPHE DEGREEF

BRUSSEL – FM Brussel trapte vrijdag de zomerprogrammering FM Brussel Calor op gang. De stadsradio laat enkele nieuwe programma’s op de luisteraars los, waaronder FM Brussel Calor (ma-do, 17-19 uur), Caramba (di-do, 19-20 uur) en het veelbesproken Humoradio (elke weekdag, 20-21 uur). Op dinsdag- en donderdagavond draaien FM Brussel-dj’s hun set in Open Bar Summer Edition. Net als de voorgaande jaren trekt de FM Brusselbus op zomertoer langs de leukste evenementen in en om Brussel. Er wordt live uitgezonden van op Hee Tervuren, Plazey, het Vijverfestival, de Stads Aperos Urbains, Brosella, Feest in Brussel, Bal National, de RSCA-Fandag, Bruksellive, het Brussels Summer Festival, Piknik Elektronik, Boterhammen in het Park en de Jetse Jaarmarkt. Nieuw dit jaar zijn de FM Brusselboot, die op 14 juli bij Brussel Bad uitvaart voor de FM Brusselparty, en de FM Brussel Apero op 3 augustus in het Jubelpark met SM afterparty in de Mr Wong.

BDW 1336 PAGINA 16 - DONDERDAG 5 JULI 2012

Panorama van 360° OP TRIOMFBOOG BRUSSEL – Na bijna een jaar is het noordelijke terras op de triomfboog in het Jubelpark weer open. Sinds ruim een week kunnen bezoekers weer op de terrassen Zuid én Noord op de triomfboog. De terrassen zijn elk 160 vierkante meter groot en liggen op 45 meter hoogte. Sinds vorige zomer was terras Noord gesloten. Van maart tot augustus 2011 had hier The Cube by Electrolux gestaan, een zestig ton zwaar rondreizend restaurant. Na die reclamestunt sloot het Legermuseum het terras. Marie-Hélène Billwatsch van het museum: “Volgens het contract diende de Regie der Gebouwen eerst een controle uit te voeren.” Waarom bleef die bijna een jaar uit? “Vermoedelijk een communicatieprobleem,” zegt Johan Vanderborght van de Regie der Gebouwen. Na de controle ging terras Noord weer open, al is het buitenterras behoorlijk versleten. De plankenvloer heeft een beschermende laag nodig. Ook is er, zegt Vanderborght, “plaksel aan de ingang geconstateerd, vermoedelijk een overblijfsel van The Cube. Dat wordt onderzocht en verwijderd.” De terrassen zijn gratis te bezoeken via het Legermuseum, dinsdag tot en met zondag van 9 tot 11.45 uur en tussen 13 en 17.30 uur, behalve bij SVdb regen en te veel wind.

Het harde bestaan van dansgroep Lundende: repeteren tot je erbij neervalt. Op beton.

Internationaal > KVS op zoek naar jong Congolees geweld

Aan de goede kant van de Congostroom

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

KINSHASA – De Koninklijke Vlaamse Schouwburg organiseerde eind juni voor de vierde keer ConnexionKin, een festival dat jonge Congolezen een springplank naar een carrière wil bieden. Meer dan een week stond alles in het teken van muziek, theater, experiment en dans. En BDW was erbij.

‘Ç

a bouge ici, à Kinshasa, in tegenstelling tot bij ons in Brazzaville, aan de andere kant van de stroom.” Aan het woord is Igor, een danser van het gezelschap DeLaVallet Bidiefono, naar de gelijknamige chef van het broederschap. Zij zijn, voor alle duidelijkheid, afkomstig van het

ándere Congo, Congo-Brazzaville. “Dat kun je totaal niet vergelijken met dit Congo, Kinshasa. Om spannende dingen mee te maken moeten wij de veerpont nemen, de grens oversteken.” Dit jaar organiseerde de KVS al voor de vierde keer ConnexionKin, een festival waarvoor jon-

ge Congolezen met een missie graag afzakken naar het Frans cultureel centrum in Kinshasa, tezamen met het in Kinshasa aanwezige Centre Wallonie-Bruxelles, het Brussels Hoofdstedelijk Gewest, de Belgische Prins van Luikschool en enkele lokale collectieven. Kunst is in Congo springlevend, ondanks de moeilijke omstandigheden. ConnexionKin heeft de ambitie kunstenaars voor het voetlicht te brengen, waar ze anders maar een zeer lokale verankering zouden hebben. Na een voorstelling op het festival kunnen heel wat van hen de sprong wagen naar Afrikaanse buurlanden, misschien zelfs naar Europa en de rest van het Westen.

BDW 1336 PAGINA 17 - DONDERDAG 5 JULI 2012

© CHRISTOPHE DEGREEF

“Er is nog wel wat werk aan de openheid van de Congolezen,” zegt KVS-directeur Jan Goossens. “Zij zijn hun vaste artiesten gewoon; ze staan niet altijd open voor vernieuwing. Let op: er gebeuren hier geweldige dingen, maar de stad en haar cultuur blijven iets kneuterigs hebben. Congolezen zijn veel met hun eigen kunstuiting en traditie bezig. ConnexionKin wil de lat hoger leggen, zeker deze editie.” Dat dat lukt, heeft de KVS te danken aan een goed uitgebouwde link met Congo, meent Goossens. “Wij kijken hier al van vóór 2005 rond, op zoek naar talent. Dat resulteerde in 2009 in een heus festival. Talent is er hier bij

Feestje!

“De Congolese jongeren laten het hoofd hangen. Mijn tegenreactie was een theater oprichten”

K-Mu Théâtre, een cultureel centrum in de volkse wijk N’djili, ontsproten aan het brein van de energieke Toto Kisaku.

nogal excentriek uitziende man – denk aan de geest uit Aladdins lamp – haalt zijn schouders op als we hem erover aanspreken. “Je m’en fous wat ze ervan denken. Het stond niet in het script, maar dansvoorstellingen leven, en af en toe moet zoiets kunnen.” Ach, hij heeft sowieso al een reputatie in de regio, wat het hem gemakkelijker maakt om te experimenteren.

Harde vloer Zij die onder aan de ladder beginnen, kennen

aardsere methodes om hun punt duidelijk te maken: repeteren tot je erbij neervalt. Dat is het geval bij het collectief Lundende, bestaande uit de dansers Ambassa, David, Didier en Jolie. Onder leiding van de Zuid-AfrikaansBrusselse danslerares Moya Michael oefent dit groepje voor de doorbraak. We zien een repetitie met veel beweging en kronkelende lichamen. Vooral danseres Jolie valt op. Op het festival wordt getipt dat zij het wel eens zou kunnen gaan maken. Een

© CHRISTOPHE DEGREEF

de vleet, maar de omstandigheden zijn vaak moeilijk voor jonge artiesten.” Dat blijkt uit het theaterinitiatief van Toto Kisaku, een energieke Congolees die er prat op gaat elke dag een voetbalshirtje van een andere (Europese) ploeg aan te trekken. Hij rijdt rond met een grote jeep. Die jeep is ook nodig om de slechte wegen van de wijk N’djili, naast de luchthaven, te trotseren. Kisaku bouwde er enkele jaren geleden K-Mu Théâtre, een soort van cultureel centrum voor de buurt. Geen evidentie, want N’djili is een buitenwijk, heel volks ook. “In Congo leer je corrupt te zijn nog voor je het alfabet kunt spellen,” zegt Kisaku. “De jeugd laat op allerlei gebied dan ook het hoofd hangen. Mijn tegenreactie daarop was een theater op te richten voor mijn volkse wijk. En het sloeg aan.” De gebouwen van K-Mu zijn bescheiden, maar naar Congolese normen wel kraaknet. De witte buitenmuur met het embleem van het centrum, in een achterafstraatje met modder als wegdek – zoals ongeveer overal in N’djili –, doet niet vermoeden dat de zaak binnen bruist van de energie. Bij K-Mu Théâtre laten ze het hoofd alleszins niet hangen: het podium is in de openlucht, “en als het regent, dan onderbreken we de voorstelling gewoon.” Toch is Kisaku vooruitziend geweest: hij investeerde in een grote noodgenerator die stroom levert als het reguliere net het voor de zoveelste keer laat afweten. “Hoeven we onze stukken alvast daarvoor niet te onderbreken.” Niet iedereen is zoals Kisaku. “Ik vrees dat we in Congo met een verloren generatie zitten, met alle gevolgen van dien.”

Naakt taboe Ondertussen zorgt het broederschap van DeLaVallet, de man uit Brazzaville, voor opschudding in de prestigieuze Halle de la Gombe, het podium in het Frans cultureel centrum. In een geladen voorstelling met veel nervositeit vloeit nepbloed en trekken DeLaVallets medewerkers grimassen alsof ze balanceren tussen leven en dood. Maar het publiek laat pas echt van zich horen wanneer een van de dansers plots tijdens de voorstelling zijn boxershort uittrekt. In Midden-Afrika is naakt in het openbaar nog altijd een groot taboe. “Hier zitten kinderen bij,” zegt een toeschouwer. “Dit is Afrika, hier doe je zoiets niet,” zegt een ander. Het raakt DeLaVallets kouwe kleren niet. De

bekroning, want ze komt uit een straatarme familie. De harde betonvloer van de sporthal waarin ze allen oefenen, deert hen niet. Hier geen matten, alleen rudimentaire douches die de bezwete lijven na afloop wat afspoelen. Het is niet duidelijk wie er nu het meest afziet: lerares Moya of de dansers, die na de repetitie hun naturel behouden.

Tijd voor ontspanning: de reggaegroep Cize N’Kosi krijgt het publiek mee.

Het festival zou geen festival zijn als er geen tijd is om een feestje te bouwen. Daar zorgt de Congolese reggaegroep Cize N’Kosi voor, ook al afkomstig uit N’djili. De toeschouwers staan onder stroom en laten zich in trance meevoeren op de lofzangen over het uitverkoren volk. Er wordt stevig geblowd achter in de zaal – dit is Frans grondgebied –, en het lijkt erop dat dit optreden wel eens een van de hoogtepunten van het festival zou kunnen worden. De energie uit concert en publiek zijn één. Zoiets is voor een Europeaan moeilijk te vatten. Hoe hard de sporadische witte lijven tussen de menigte ook ritmisch proberen mee te kronkelen, het blijft iets krampachtigs hebben. Een van de meest pan-Afrikaanse voorstellingen op het festival is het door het publiek gesmaakte optreden Création Dieudonné Niangouna. We zien een dozijn acteurs uit Brazzaville, Kinshasa, Kisangani en Ouagadougou (Burkina Faso) op het podium, die afwisselend in het Frans en het Lingala de dag doornemen aan de hand van nieuwsberichten op de radio. Flitsend, geestig ook, zo blijkt, want het publiek lacht luidkeels. Het nieuws wordt in perspectief geplaatst, en de acteurs juichen, joelen, lachen en vertellen om de beurt over hun nieuwsuur van de dag. Ze krijgen er een staande ovatie voor. Jammer dat de stukken in het Lingala – de taal die men doorgaans spreekt in Kinshasa – niet ondertiteld zijn, want de teneur lijkt je te ontsnappen als je alleen het Frans begrijpt. Eén voorstelling tart het geduld van de kijkers: een dansvoorstelling van de Nigeriaanse danser Qudus Onikeku, bijgestaan door een indrukwekkende videomuur en snoeiharde synthesizermuziek. Een tikkeltje te Europees, lijkt het publiek te denken. Als Toto Kisaku ons vraagt wat we ervan vonden, antwoorden we met een boutade: “Perfect voor verlaten Europese sneeuwvelden, maar niet voor de Congolese nacht.” Hij moet er hartelijk om lachen.

Minder interesse? Er beweegt heel wat in Congo, zoveel is nu wel duidelijk. De KVS speelt zijn rol in de Congolese hoofdstad aan de goede kant van de stroom, en probeert ook verder te reiken. Een kritiek zou kunnen zijn dat de Vlaamse Gemeenschap er ver van afstaat. Jan Goossens is duidelijk: “Waar Vlaanderen soms laat afweten, springt het Brussels Hoofdstedelijk Gewest meer en meer in. Ik vind het jammer dat de interesse uit Vlaanderen afneemt. Zij hebben dit festival mogelijk gemaakt, maar nu lijken ze te aarzelen om ermee door te gaan. Maar dat ons theater Brusselser wordt, vind ik niet erg. Dat is ook onze missie: een Brussels-Europees stadstheater dat internationaal verankerd is. Zo staan we het best in de wereld.” Wanneer we aan Kathryn Brahy, de verantwoordelijke van het Centre Wallonie-Bruxelles in Kinshasa, een soort ‘ambassade’ van de Franse Gemeenschap van België, vragen wat de link van haar Centre is met Vlaanderen, klinkt het grappend: “Het Centre WallonieBruxelles, waar Vlamingen thuis zijn. Beschouw wat de KVS doet, maar een beetje als evenknie voor ons werk.”

Christophe Degreef

BDW 1336 PAGINA 18 - DONDERDAG 5 JULI 2012

Wie dat wou, kreeg een lichaamsbeschildering.

In de Dance Club kon je onder meer N’dombolo en Katschu Katschu onder de knie krijgen. Deze dames konden er al weg mee, zelfs met kinderwagen.

Couleur Café, groter dan ooit BRUSSEL – Naar jaarlijkse gewoonte werd de zomer écht ingezet door Couleur Café. Vorig weekend stond Brussels grootste festival opnieuw garant voor drie dagen zon, muziek en vreugde. Nieuw dit jaar: een vierde podium voor aanstormend talent en een volledig herziene inrichting van het festivalterrein. Couleur Café heeft het steeds stijgende bezoekersaantal goed opgevangen door de nieuwe inrichting

van het festivalterrein. De drie grote podia stonden op één lijn, met daartussen heel wat ruimte om te be-

wegen, te drinken, te dansen en te genieten van de fototentoonstelling in het Cool Art Café. Een lekker pro-

vocerende expo over het moeilijke evenwicht tussen mens(elijke activiteit) en natuur op onze planeet. Of wat dacht u van een levensgrote grizzly die een ijsbeer ‘pakt’? De twee wereldkeukenstraten verkasten naar de grote hangars van Thurn & Taxis, en het was daar veel minder gezellig dan in de voorma-

Door Benjamin Tollet, Foto’s: Sander de Wilde

lige Rues du Bien Manger. Wel leuk was het nieuwe, vierde podium, Move, aan de ingang van dat eetpaleis. Het solidariteitsdorp moest het stellen met een plekje in een uithoek. Geen prioriteit? Ook het afvalbeheer, met nog altijd wegwerpbekers, liet te wensen over. Muzikaal stond Couleur Café verder

BDW 1336 PAGINA 19 - DONDERDAG 5 JULI 2012

© NICK TRACHET

Nick Trachet ‘Free hugs’: gratis en voor niks geknuffeld worden op Thurn & Taxis.

BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Wier Er staat iets te gebeuren met zeewier. Jarenlang hebben bedrijfjes geprobeerd om ons zeewier te doen eten, maar nu lijkt er een doorbraak te komen.

Een kus voor de futuristische rare vogels die overal rondliepen.

van zijn Afrikaanse roots dan ooit tevoren: dit jaar traden maar vier groepen van Afrikaanse bodem op. Couleur Café noemt zich een ‘urban music festival’, maar dat ‘stedelijke’ wordt maar al te graag ingevuld met popacts. Jessie J (een incarnatie van Britney Spears) was een regelrechte afgang. Een misstap? Niet zo zeker van; Couleur Café wil een zo divers mogelijk publiek aantrekken en laat daarvoor af en toe zijn broek zakken. Zo ook voor Sean Paul en zijn dansende kontjes: veel te plat. En dat de afsluiter Stephen Marley slechts een schim is van zijn vader Bob, dat

wisten de programmasamenstellers toch al? Muzikale toppers waren de Amerikaanse funkdiva Sharon Jones, de toearegrockers van Tinariwen, de Brusselse cumbiaband La Chiva Gantiva, de Duitse reggaezanger Sebastian Sturm en de Amerikaanse hiphopbrassband Hypnotic Brass Ensemble. De ‘Brusselse’ reggaezanger Omar Perry bewees dat hij klaarstaat om het roer van zijn vader, Lee ‘Scratch’ Perry, over te nemen. Maar hét hoogtepunt waren de hiphopbeats met vette rappers en wereldse samples van Chinese Man.

De mensheid eet al heel lang zeewier. Dat is ook wiedes, het groeit als kool langs het strand en is doorgaans makkelijk te plukken, toch voor wie aan zee woont. Daarbij zijn alle grote zeewieren eetbaar. Dat geldt niet voor wieren uit zoet water! We kennen vandaag al wel de groene zeewieromslag van maki sushi, maar voor de rest zit zeewier vooral verborgen in ons eten als E-nummers (E400-E407). Dat zijn dan extracten van industrieel verwerkte zeewieren, meestal uit Azië. Ze zorgen ervoor dat melkproducten in potjes en flesjes niet gaan scheiden in de winkelrekken, dat slappe gelei stevig wordt of dat bierschuim niet inzakt. Voorts zit er ook zeewier in tandpasta. Maar dat is allemaal onzichtbaar voor de consument. Is er dan geen traditionele Europese zeewier-cuisine? Niet echt. Men at zeewier, maar men zweeg erover. In Schotland en Ierland, op de Shetlandeilanden, waar het leven vroeger nooit een pretje was, daar overleefden zeewierrecepten. Neem nu carrageen. De naam zou komen, zo las ik, van een dorpje vlak bij de Ierse haven Waterford. Maar ik kon die naam nergens op een kaart terugvinden. De plant, een roodwier (Chondrus crispus), wordt al eeuwenlang geëxporteerd vanuit Ierland naar onze landen om er geleien mee te maken voor, onder andere, de grafi sche industrie (inkt, bijvoorbeeld). Wij noemden het Iers mos. Maar in Ierland zelf kookte men gedroogd carrageen mee in de melk en zo ontstond een carrageenpudding, een melkgelei met sterke zeesmaak. Maar zo gebruikt is het nog altijd een hulpmiddel, niet echt een groente. De arme inwoners van Wales deden beter: die plukten hopen laver (Porphyra umbilicalis), ook een roodwier. Na een uur of vijf koken gaf dat een groene puree, laver, die gemengd met havermeel en gebakken spek een ontbijt vormde: Welsh laverbread. Het spul zou in de geschiedenis verdwenen zijn als niet een van de beroemdste Welshmen, de acteur Richard Burton, laverbread zou hebben uitgeroepen tot ‘de Welshe kaviaar’. Tegenwoordig verkoopt men er bij Harrods in Londen en in andere chique winkels.

Zeewieren zijn planten, maar niet zoals die op het land. Ze hebben geen wortels en vormen geen bloemen. Het lijkt erop dat ze stengels en bladeren hebben, maar die zitten helemaal anders in elkaar dan bij landplanten. Er bestaan roodwieren, bruinwieren en groenwieren, die elk nogal verschillen in leefwijze; op de rotsen van de kust treffen we de drie vaak door elkaar aan. De grootste variatie aan wieren zijn microscopisch klein, maar daar gaan we het vandaag maar niet over hebben. Microscopische wiertjes kunnen ook bijzonder giftig zijn, maar de grote loebassen op de golfbrekers zijn dat nooit. Ik nam de proef op de som in Roscoff in het westen van Bretagne. De kust daar noemt men la Côte des Goémoniers, ‘de zeewierboerenkust’. Eeuwen leefden er mensen van het oogsten van goémon, het zwarte blaasen knotswier (Fucus spp.) dat onder andere gebruikt werd als mest voor de groentevelden in de streek (artisjokken, bloemkool...). Henri Courtois was mijn gids. Hij werkte jaren in de financiële sector in Frankrijk, maar besliste op een dag om iets nuttigs te gaan doen, zeewier verkopen, bijvoorbeeld. Hij vestigde zich in Roscoff en begon het bedrijfje Algue Service, dat verschillende zeewierproducten op de markt brengt, ook bij ons. U kunt zijn producten al vinden in de supermarkt, zijn merk heet Bord à Bord. Er zijn in de buurt nog bedrijfjes die met zeewier lekkere dingen doen. De laatste tijd steeg de interesse voor ‘natuurvoeding’ en werd zeewier aangeprezen als ‘gezond’. Dat is niet helemaal waar. “Zeewier zal altijd een condiment blijven, geen groente,” stelt Courtois met klem. Zeewier bevat veel te veel mineralen, vitaminen, antioxidanten, zout en nog van die dingen die men maar beter in kleine doses nuttigt. Een mens mag niet meer dan tachtig gram zeewier eten per dag, vindt Courtois. Nu is tachtig gram best een hele hoop. De meeste zeewieren zijn sterk smakend, soms zelfs wat taai. Een mens is dus snel verzadigd. Courtois verkoopt doosjes met dertig gram wier. Dat wier wordt ofwel gezouten, ofwel gemarineerd (met azijn) aangeboden in slaatjes, ofwel in mosterd of zo. In Nederland (maar dan van andere producenten) is er zelfs zeewierjenever te krijgen. Omdat, zoals ik al schreef, zeewier altijd zo armemensenachtig was, hebben zelfs de Fransen geopteerd voor exotisch klinkende namen. Met laitue

Zeewier bevat veel te veel mineralen, vitaminen, antioxidanten, zout en nog van die dingen die men maar beter in kleine doses nuttigt

de mer (Ulva lactuca) en spaghettis des mers (Himanthalia elongata) zitten we nog dicht bij het huishoudelijke niveau, maar de laver van de Welshmen wordt nu met het hippe Japanse nori aangeduid, suikerwier wordt kombu, en dan is er nog wakame, een wiersoort uit Japan die ook Europa heeft veroverd. Die Japanse namen doen het in het land van de taalpuristen vrij goed. Het meeste zeewier hier in de stad komt in klaargemaakte slaatjes, maar er zijn ook doosjes met zuivere kombu of wakame. Daar kunt u dan bijvoorbeeld stukjes vis of garnalen in rollen voor op de barbecue. Volgende keer meer. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1336 PAGINA 20 - DONDERDAG 5 JULI 2012

Stefan De Block, alias Bloc, was in een vorig leven striptekenaar. “Mijn leraar Nederlands wierp zich op als scenarist. Om de eenvoudige reden dat hij de muren opliep van mijn schrijffouten.”

‘De nacht kan nooit genoeg nacht zijn’ BRUSSEL – “Mijn inspiratiebron? Het leven. Daarom dwaal ik hier ook zo graag door de straten, het liefst nadat de zon is ondergegaan. De stad opsnuiven. De nacht is rust, de nacht is het moment dat een mens zichzelf kan zijn, helemaal kan opgaan in wat hij doet – of niet doet. Mooier dan Kafka kan ik het niet verwoorden: ‘De nacht kan nooit genoeg nacht zijn.’” Ooit was Stefan De Block de jongste striptekenaar van het land, nu leeft hij als Bloc van en voor het maken van kunsttekeningen. Aquarellen op hardpapier, waar tevens inkt, UVbestendige stift en potlood bij komen kijken.

T

ekenen – kan het ook anders? – zat er al in toen Stefan De Block nog een kleine Temsenaar was. “Mijn vroegste herinneringen zijn tekeningen. Mijn eerste heb ik gemaakt bij mijn grootmoeder. Een Disney-figuurtje, afgetekend. Volgden: de Daltons, Kwik & Flupke, Nero, Asterix... Voor mijn ouders was dat het sein om me naar de

plaatselijke academie te sturen. Toen ik negen was, ben ik strips gaan tekenen. En die vonden al gauw hun weg naar de drukkerij: ik had het geluk dat mijn vader – een politieinspecteur – een bekend figuur was in Temse en dat de plaatselijke drukker, meneer Boel, een stripfanaat was.” “Ik sleet mijn strips aan schoolkameraadjes,

aan familie. Tegen een zacht prijsje. Het haalde ook de pers; kranten als Het Laatste Nieuws en Gazet van Antwerpen voerden me op als de jongste publicerende striptekenaar van België. Drie helden zijn er aan mijn verbeelding ontsproten. Eerst Oera Poera, vier albums, dan nog eens vier albums met de belevenissen van Bartholt – een soort van Nero, maar dan met meer sprieten op zijn bol –, en dan Valmont. Valmont kreeg één album, met mijn leraar Nederlands als scenarist. Om de eenvoudige reden dat de man de muren opliep van mijn schrijffouten.” “Geen enkele van die strips heeft ooit in de winkels gelegen, maar Valmont heeft wel de interesse gewekt van enkele verzamelaars, door de persaandacht die het kreeg. Zo heeft zelfs een naar Australië uitgeweken Antwerpenaar contact met me opgenomen om het album naar down under te versturen. Met

REPRO MARC GYSENS

Stefan De Block, van strips tot kunst

© MARC GYSENS

Valmont ben ik ook naar de toenmalige directeur van het Stripmuseum in Brussel gestapt. Vriendelijke man, die me veel raad heeft gegeven en die me langs de neus weg zei: ‘Als Marc Sleen een pint te veel op heeft, dan zegt hij wel eens dat Nero hem na al die jaren ferm de keel begint uit te hangen.’ Ik herkende dat. Oera Poera, vier albums – beu. Bartholt, vier albums – beu. Ik denk niet dat ik de discipline gehad zou hebben om jaren met dezelfde stripheld te leven; ik denk ook niet ooit de ambitie te hebben gehad om echt striptekenaar te worden. Ik deed het voor het plezier, zoals elke tiener wel iets voor het plezier doet. Na Valmont – ik was zeventien – is het dan ook een stille dood gestorven. Geen tijd meer, studeren, andere interesses.” Zijn studie voerde De Block naar de techniek. “Daarin was ik ongetwijfeld beïnvloed door Hugo Meersman, mijn leraar aan de Acade-

BDW 1336 PAGINA 21 - DONDERDAG 5 JULI 2012

mie, waar ik publiciteitstekenen volgde. Techniek was zijn dada; het artistieke, het thema, liet hij open. Dat is ook de reden waarom ik achteraf voor een grafische school heb gekozen en niet voor een kunstschool à la SintLukas.”

De lijn Honderdenvijf. Welgeteld 105 trappen voeren mij naar De Blocks studio en atelier. Daar vertelt hij mij, bij een goed glas en een safje, hoe zijn leven vlak na de eeuwwisseling een definitieve wending nam. Richting kunst. “Ik werkte freelance. Cartoons en lay-outs voor slideshows maken voor de dienst interne communicatie van het toenmalige Gemeentekrediet. Een wekelijkse cartoon ook in Het Vrije Waasland zaliger; de belevenissen van Waasman, waarin ik ongestoord een deel van mijn eigenzinnigheid kwijt kon.” “Maar met de jaren voelde ik me meer en meer

“Voilà, dat is mijn leven – het is niet altijd even makkelijk geweest, maar het is mijn leven”

gevangen, wat er uiteindelijk toe geleid heeft dat ik in 2000 heb beslist alles te laten vallen, en naar Italië te trekken voor een sabbatsjaar. Mijn laatste cartoon beeldde dan ook uit dat mijn Waasmanneke de Schelde oversteekt en het afbolt. Ik wilde iets anders zoeken, en dat ‘andere’ werd een leven als kunsttekenaar.” Wat De Block daarmee bedoelt, zie ik opgehangen aan de muren, al bladerend ook door een map. “Het zijn verhalen, inderdaad. Ze willen je dichterbij doen komen om echt te kijken: ‘Wat gebeurt er allemaal?’ Daarbij laat ik het liefst van al ruimte voor lege plekken. Ik laat het verhaal onafgewerkt; wie onbevangen is, kan het zelf aanvullen. Het is en blijft een evenwichtsoefening, want te leeg mag het nu ook weer niet zijn.” “Nu we dat hier samen terugzien, die mentaliteit om onderhuids zo’n beetje kritiek te geven, op een plezante manier: ik denk dat je dat in mijn werk als kunsttekenaar toch nog altijd terugvindt. En natuurlijk is er mijn fascinatie voor de lijn, die er al bovenop lag in Waasmanneke. De lijn hé, de lijn. De lijn die heilig was voor bijvoorbeeld Picasso. Van Picasso hoorde ik voor het eerst in een stripverhaal van Jommeke. Ik vroeg aan mijn pa: ‘Wat is dat, Picasso?’ Hij: ‘Och ja,’ – mijn pa is niet echt een kunstliefhebber – ‘dat is een kunstenaar die ik

weet niet hoeveel geld verdient en die tekent, maar eigenlijk trekt het op niets.’ En meteen was mijn interesse nog meer gewekt.” “Ik heb ook altijd veel films gezien; mijn vader was en is nog steeds een grote filmliefhebber. Wij hadden geen cinema in Temse, films kijken deden we meestal thuis op video. Ik zie graag films van alle perioden. Ik zit dus nog al eens bij Cinematek. Dikwijls voor een film die je anders nooit van je leven te zien zou krijgen.” “Soms werk ik een tekening af in een dag. Soms doe ik er ook weken over: beginnen, een tijd opzijleggen, weer ter hand nemen en afwerken. Of weer ter hand nemen en zeggen: ‘Eigenlijk is het af.’ Of: ‘Brol.’ Geen erg, dan kan het papier nog dienen om filters voor mijn sigaretten van te draaien.” “Voilà, dat is mijn leven – het is niet altijd even makkelijk geweest, maar het is mijn leven. Ça va, met ups and downs. Het is wie ik ben, denk ik. ‘Waarom ben je gestopt met die strips? Waarom ben je gestopt met die cartoons?’ Hoe vaak heb ik het niet moeten horen! Het antwoord is heel simpel: omdat ik ben wie ik ben. Met keuzes die dat reflecteren.”

Opgaan in het niets “Waarom in Brussel je leven beleven?” – nog zoiets wat De Block al dikwijls heeft moeten horen. “Brussel betekent vrijheid voor mij. Je kunt hier in het niets opgaan. Gewoon, weg. Ik heb weinig kennissen hier, de meeste dan nog cafékennissen. Het is wat het is, cela me dérange pas, ik ben nu eenmaal een einzelgänger. Mede door mijn opvoeding: ik ben grootgebracht in een gezin dat niet veel behoefte toonde aan sociale contacten. Ik ben dus alleen, maar niet eenzaam. En om te tekenen moet ik alleen zijn. Anders verlies ik mijn concentratie.” “Brussel is een habitat die aan mijn lijf is gaan plakken. Brussel, dat toch zo vaak scheef bekeken wordt vanuit Vlaanderen. Neem nu Frankrijk, je komt van het platteland, je gaat in Parijs wonen. Je ouders trots: ‘Mijn zoon woont in de hoofdstad... Il est Parisien.’ Maar hier in België... als je in de hoofdstad woont, dan ben je niet goed bezig (lacht). Het enige wat mijn familie en mijn vriendenkring in het Waasland daarover te zeggen hebben, is: ‘Wat zit gij daar te doen in dat Brussel? Het is daar vuil, het is daar gevaarlijk...’ Weten zij veel. Ik voel mij hier goed. Brussels is the place to be. De enige plek in ons Belgenlandje waar ik kan aarden, de enige plek die interessant genoeg is. Dat geen kat uit de streek van mijn jeugd me komt bezoeken, dat neem ik er graag bij. Schol!” Karel Van der Auwera

FREDDI SMEKENS In de wolke

O

ns Brussels maakt een licht onderscheid tussen in de wolke zaain en op e wolkske zitte. We gaan even samen na hoe dat nu zit. In de wolke zaain heeft met een dromerige toestand te maken, daar waar op e wolkske zitte eerder verwijst naar een soort van gelukzaligheid. Op het eerste gezicht althans. Want bij nader inzien hebben ze toch heel wat met elkaar te maken. “Ja mo, wa es ’t na?” zal de attente lezer opmerken – en niet helemaal onterecht. Zeker niet wanneer ik hier de bedenking maak: wee da in de wolke es, kan er eive good op ientje goen zitte. Die redenering klopt volgens mij als een bus. We zullen ze beide hieronder wat nader analyseren. Beginnen we met in de wolke zaain. Ik had het net over dromen. Daarmee bedoel ik wel degelijk dromen in waaktoestand. En in dat geval is de marge tussen dromen en denken zeer klein. Wat dat denken betreft heeft in de wolke zaain onvermijdelijk met positieve aspecten te maken. Kijk daarbij gerust naar de kleur van de wolken waarin u zich bij gelegenheid bevindt. U zult het, waarde lezer, met mij eens zijn dat het nooit onweerswolken zijn. De wolken waarover wij het hebben en waarin we ons gelukkig af en toe bevinden, hebben altijd de kleur van, zeg maar, ’n schuun witte dooif. Natuurlijk is dat gevoel van in de wolke zaain meestal – en ik zou haast zeggen: spijtig genoeg – van tijdelijke aard. Komt daarbij dat we niet altijd zelf te beslissen hebben waar en wanneer we in de wolke zaain. Maar eigenlijk is dat maar goed ook. We beslissen tenslotte ook niet wannier we van onze stool of ooit de locht valle. Men kan gerust stellen dat het de omstandigheden zijn die ons geestelijke weerbericht bepalen. Trouwens, we beseffen omzeggens nooit dat we in de wolke zaain. Het is pas kort (of ietsje langer) daarna dat we ons van die merkwaardige toestand bewust worden en er meestal een mooie herinnering aan overhouden. De wolken als houvast, wie had zoiets ooit durven te denken? Natuurlijk zijn er ook omstandigheden waarbij in de wolke zaain niet helemaal gepast is, of althans niet door iedereen als

gepast ervaren wordt. Een voorbeeld daarvan heb ik tijdens mijn even briljante als memorabele lagereschoolcarrière maar al te dikwijls aan den lijve ondervonden. Zoals menige lezer nog zal weten, was good oplette in die tijd een soort adagium. Iets wat men heden ten dage een ‘must’ zou noemen. Niet dat ik in die prille en kwetsbare jeugdjaren een schoolvoorbeeld van ne fleereflooiter was, hoewel meer dan een medeleerling van het tegendeel zou kunnen getuigen. Mo de dinge zaain na iene ki gelak as ze zaain en gelak as ze woere. Enfin, ik hoop in elk geval niet de enige te zijn die zich tijdens de les af en toe in de wolke bevond. Dat had echter meer te maken met creatief-meteorologische omstandigheden dan met desinteresse. Achteraf bekeken kan ik mij in die uitleg heel goed vinden. De vraag is natuurlijk of de schoolmeester (met al het respect dat ik hem verschuldigd ben) daar ook zo over dacht. In faaite hem ik altaaid gepaasd dat hem gelaaik haa. Maar waar gaat het in dat geval, het mijne dus, concreet om? Met andere woorden: hoo plukte daan brave man ma ooit de wolke? Het is niet zonder schroom dat ik u hierbij uitsluitsel ga geven. Het was de zoveelste keer dat ik van de miester een aanmaning kreeg in de vorm van: “Smekens! Ge zijt weer aan het dromen! Weer niet aan het opletten! Kunt ge voor mij en voor heel de klas herhalen waar ik het hier net over had?!” Van uit de lucht vallen gesproken, waarde lezer. Mo gelak as altaaid bringe de wolke gooje roed en had ik mijn antwoord als een spiekbriefje bij de hand. Dat ging dus van: “Waar u het hiernet over had, meester...” Nooit heeft mijn meester mij daarna nog ooit de wolke getrokke. Maar het mag wel gezegd worden dat zijn schampere glimlach er veel, zo niet alles heeft toe bijgedragen dat ik in het vervolg mier baa de pinke as in de wolke was. Zo ziet men maar dat een goed onderwijzer aan de basis ligt van zowel kennis als zelfkennis. Dit alles gezegd zijnde rest mij te hopen dat we allemaal de kans krijgen om af en toe de wolken te kunnen verkennen en er ons zu good meugelaaik in te veule.

www.lagalerie.be/bloc/index.htm www.brusselnieuws.be/ingesprekmet REPRO MARC GYSENS

Werk van Stefan De Block van na het sabbatsjaar. “Verhalen die je uitnodigen om dichterbij te komen, aandachtig te kijken en de lege plekken aan te vullen.”

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Lien Annicaert (lien.annicaert@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.490 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Tuur De Moor (tuur.demoor@bdw.be), Bettina Hubo (bettina.hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick. jordens@bdw.be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny.vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd. hendrickx@bdw.be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, Freddi Smekens, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw.be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

BDW 1336 PAGINA 22 - DONDERDAG 5 JULI 2012

Voetbal > Michel De Wolf wil RWDM terug naar het Edmond Machtensstadion halen

‘Ik doe dit voor de jeugd’ SINT-JANS-MOLENBEEK – Speelt RWDM binnenkort als derdeklasser in het Edmond Machtensstadion? Als het van Michel De Wolf afhangt wel. De huidige directeur van de jeugdschool van FC Brussels vreest voor de toekomst van ‘zijn’ ketjes en beslist dan maar om zelf met een club te beginnen. “Ik begon bang te worden toen Thierry Dailly (voormalig sportief directeur van Brussels, red.) vertrok,” vertelt de 54-jarige De Wolf. “Dat wil toch zeggen dat er iets grondig mis is bij Brussels. Er is ook die onduidelijkheid over hun toekomst. Gaan ze door? Als ze stoppen, dan is het ook gedaan met de jeugdschool, hé. En dat mag niet gebeuren. Een drietal weken geleden is het idee ontstaan om op zoek te gaan naar een club om de toekomst van die jongeren veilig te stellen.” De ontmoeting met Gregory Heusdens, de voorzitter van RWDM uit vierde provinciale, bracht de bal echt aan het rollen. Hij en De Wolf bleken op dezelfde golflengte te zitten en gingen op zoek naar een stamnummer om over te nemen. De jongeren onderbrengen in een ploeg die in provinciale speelt, was geen optie. “We kwamen snel terecht bij derdeklasser FC Bleid, die op zoek was naar overnemers. Daar zijn alle spelers vertrokken. Je hebt alleen nog de vzw en een stamnummer. Dat zij ook in het zwart-wit-rood spelen, is natuurlijk mooi meegenomen.” “Nog niet alles is in kannen en kruiken, we zijn volop bezig met het papierwerk. Deze of

de  CLUB

Michel De Wolf: “We kennen de weg niet, maar we weten wel waar we heen willen.”

volgende week moet alles rond zijn. Volgend seizoen moeten we Bleid nog in onze naam behouden. Wellicht voegen we daar Molenbeek aan toe. Het seizoen erna wordt de naam normaal gezien veranderd in RWDM. De ploeg in vierde provinciale maakt het komende seizoen nog vol, maar gaat dan op in de nieuwe club.” De Wolf en Heusdens hebben al een vijftienkoppig team om zich heen dat zich met alle fa-

© MARC GYSENS

cetten van een voetbalploeg bezighoudt: commercieel, financieel en sportief. Het sportieve krijgt nu voorrang, want er moet een compleet nieuwe ploeg samengesteld worden. “We zouden uiteraard graag spelers van de jeugdschool aantrekken, maar daarvoor moeten er conventies gesloten worden. Daar is het nu te laat voor, want die hadden voor 15 mei getekend moeten zijn. Het zal dus pas vanaf het seizoen 2013- ’14 kunnen. We zullen voor die

conventies moeten samenzitten met de mensen van Brussels, omdat de jeugdschool onder hun stamnummer speelt. En ook de gemeente zal haar zegje hebben.” “Op sportief vlak moet het nu vrij snel gaan om een competitieve ploeg samen te stellen. Het is mijn rol om rond te neuzen, en ik ga – tijdelijk – de trainingen leiden, maar ik doe dit niet om zelf in de spotlights te komen. Dat maken de media er nu wel van, maar het is niet het

Frisbeeclub Mooncatchers, Ukkel

Met de maan in de hand

“We hebben in twaalf jaar tijd tien Belgische titels binnengehaald in de zaal, buiten en op het strand,” vertelt speler-administrator Pierre-Alain de Laminne de Bex (22). “Samen met het Gentse Gentle hebben we het mooiste palmares. En dat vooral dankzij onze jeugdwerking en de vele toernooien waaraan onze spelers deelnemen. Door tegen betere ploegen te spelen wórd je gewoon beter.” De jeugd van de Mooncatchers is een referentie in België en een van de steunpilaren van de club. “De gemiddelde leeftijd van onze leden, een zestigtal, is 25 jaar. Onze juniorensectie neemt daar met 25 spelers bijna de helft van in. Toch zijn heel wat van onze spelers al heel lang bij de club. Er heerst dan ook een sterke familiale sfeer. We kennen ook wel iets van feesten, al kun je het niet vergelijken met rugby- of hockeyclubs. Bij ons geen binge drinking (lacht). Maar het is wel altijd heel leuk bij ons, en dan zeker tijdens toernooien.” Ultimate Frisbee wordt met gemengde ploegen

© MARC GYSENS

UKKEL – De zomer levert een uitgebreid toernooiaanbod op in de frisbeewereld. De Mooncatchers zijn er traditiegetrouw vaste klant en hebben met hun knappe prestaties al een mooie reputatie opgebouwd.

Mooncatchers in actie. “In Brussel ondervinden we veel concurrentie van hockey.”

gespeeld, maar vrouwelijke spelers zijn bij de Mooncatchers op een hand te tellen. Nochtans zou de club graag meer dames aantrekken. “Dat is niet zo eenvoudig. Je hebt in Brussel bijvoorbeeld veel concurrentie van hockey.

Nochtans is het echt de moeite waard. Frisbee staat open voor iedereen, voor alle leeftijden en wordt altijd gespeeld in een uitstekende sfeer en in een geest van fair play. Er zijn namelijk geen scheidsrechters. Daarbij kun je,

zodra je de basistechniek onder de knie hebt, snel evolueren.” De Mooncatchers eindigden afgelopen seizoen tweede in de competitie en reizen deze zomer regelmatig naar het buitenland voor de een of andere competitie. In 2010 mochten ze zelfs naar het WK voor clubs. “Op die toernooien kennen ze ons wel. Zo zijn we dit jaar op het toernooi van Amsterdam, het grootste van Europa, negentiende geëindigd op een veertigtal ploegen. Vier jaar geleden waren we daar nog zesde. De belangrijkste afspraak is eind augustus, want dan zullen we ons op een kwalificatietoernooi proberen te plaatsen voor de Champions League.” Ultimate Frisbee stond vorige zomer even in de belangstelling toen de nationale ploeg in de gemengde divisie brons haalde op het Europees kampioenschap. Dat knappe resultaat is zeker geen uitzondering, want langzaam aan wordt het niveau opgekrikt. “Onze resultaten gaan in stijgende lijn. Elk jaar ontstaat een nieuwe ploeg in België, dat wil toch iets zeggen. Maar er is zeker nog een lange weg te gaan. Zo is er nog geen enkel officieel frisbeeveld in België, al lukt het ook wel op de voetbalvelden, waar we nu op spelen. Maar subsidies en wat meer middelen zouden de sport zeker een boost geven. In Amerika heb je nu al een professionele liga waar op zeer hoog niveau wordt gespeeld. Langzaamaan waait dat over naar Europa. We willen zeker meegaan in die evolutie, maar het allerbelangrijkste is dat we plezier blijven hebben. Die fantastische clubgeest, die willen we behouden.” TS ultimatemooncatchers.blogspot.be

BDW 1336 PAGINA 23 - DONDERDAG 5 JULI 2012

doel. Ik ben directeur van de jeugdschool en als het van mij afhangt, blijft dat zo.”

Zotte dingen Om een nieuwe club op te richten heb je een pak geld nodig, en dus zijn ze in Molenbeek volop bezig met het ronselen van sponsors. Naast al de kosten van de nieuwe ploeg moeten ook de overgenomen schulden van Bleid betaald worden. Infrastructureel kunnen ze in Molenbeek terecht. “Ons budget zal dat van een gemiddelde derdeklasser zijn, en daar gaan we niet over. We zullen dus geen zotte dingen doen. Het volgende seizoen is een overgangsperiode waarin het voornaamste is om ons te handhaven in derde klasse.” “We zouden graag in het Edmond Machtensstadion spelen, maar daarvoor moeten we

“Ze zeggen dat ik revanche wil, maar dat is niet zo. Ik wil Vermeersch niet dood”

nog een akkoord vinden. Het is alvast zeker dat we op het derde veld achter het stadion mogen spelen. In februari wordt dan een evaluatie gemaakt met de gemeente. Ik vind alvast dat we met twee clubs in hetzelfde stadion kunnen spelen. Het kan toch ook in Brugge of Milaan? Het belangrijkste is dat we in Molenbeek zitten.”

Plek onder de zon voor iedereen Belangrijke spelers in dit project zijn de gemeente Sint-Jans-Molenbeek en FC Brussels. Terwijl de eerste zich gematigd positief toonde, stelt Johan Vermeersch zich vragen

bij het project. Het is een netelige situatie. Er wordt zelfs gefluisterd dat de politiek mee in het spel zit. “Ach, er wordt zoveel gezegd,” riposteert De Wolf. “Ze zeggen ook dat ik revanche wil, maar dat is niet zo. Ik wil de dood niet van Vermeersch. Ik denk aan de jongeren, en voor hen is het goed als er zoveel mogelijk clubs op hoog niveau in de regio zijn. Meer is er niet. We kunnen zonder problemen samenleven.” Het nieuwe RWDM wil profiteren van het talrijke Molenbeekse talent. Jonge spelers die niet naar FC Brussels kunnen, zouden dan bij de derdeklasser aan de slag kunnen. De kweekvijver is alvast groot genoeg. “Bij de jeugdschool van Brussels heb je fenomenale talenten. Maar we willen met de jeugdschool nog groter en beter worden. We willen partnerschappen sluiten met de vele clubs in de grote Brusselse regio, zodat alle spelers aan hun trekken komen. Binnen een paar jaar moet zeker de helft van onze ploeg uit spelers van de jeugdacademie bestaan. Anders zijn we slecht bezig.” De Wolf en Heusdens hebben sinds het bekendmaken van de plannen massa’s positieve reacties gekregen. Ze willen de supporters een stem geven binnen de club en er een echte volksclub van maken. “Een van onze ideeën is om met socios te werken, naar Spaans model. Door een bepaald bedrag te betalen krijg je dan een stem op de vergaderingen. Zo zouden we om de paar jaar de voorzitter kunnen kiezen – en waarom niet ook andere functies binnen de club? We willen de supporters er echt bij betrekken.” “We hebben een pak ideeën, maar we kijken nog niet te ver vooruit. Eerste klasse? De verschillen in budgetten bedragen miljoenen euro’s, dus laten we het rustig aan doen. Het belangrijkste is dat we een gezonde club blijven. Als we vijf of tien jaar in derde klasse moeten blijven, dan is dat zo. We weten niet waar we gaan, maar we weten wél waar we heen willen.” Tim Schoonjans

Geen zomer zonder sport GANSHOREN – Ketjes ouder dan acht jaar kunnen op 10 juli proeven van een mooi sportaanbod, en dat helemaal gratis. Geen zomer zonder sport, en dus trekt de Vlaamse sportadministratie Bloso elk jaar Vlaanderen rond om de jeugd een gratis sportaanbod voor te schotelen. Op 10 juli houdt de sportkaravaan halt in Brussel, aan de Sporthal Richard Beauthier (Vandervekenstraat 114 in Ganshoren). Van 10 tot 12.30 uur en van 13 tot 15.30 uur zal daar doorlopend duchtig ontdekt, gespeeld en gezweet worden. Het aanbod wordt verzorgd door Bloso, de

Vlaamse sportfederaties en de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC). Met wat zij voorschotelen, zullen de ketjes vast en zeker hun sporthart kunnen ophalen. Het aanbod telt een paar vaste waarden, maar vooral veel nieuwigheden. Wat dacht u bijvoorbeeld van spidertower, tumbling op airtrack of drums alive? Deugnieten kunnen naast wat taekwondo ook met de katapult gaan schieten. Wie het rustiger aan wil doen, kan ook gewoon bellen blazen. Het mooie sportaanbod is gratis voor jong en oud. Meer informatie vindt u op www.bloso.be. TS

David Steegen De beste Ze maken veel lawaai, de Spanjaarden. Even terug naar de EK-kwartfinales... Spanje had zich, terecht, geplaatst voor de halve finale, ten koste van Frankrijk. Het weze hen gegund. Spanje voetbalt zonder aanvallers. Na een slaapverwekkende wedstrijd plaatst de wereldkampioen zonder spitsen zich voor de halve finale. Het getoeter is eerst sympathiek, na een tijdje wordt het auditieve vervuiling. Het voetbal van de Spaanse nationale elf is gebaseerd op dat van FC Barcelona. ‘TikiTaka-voetbal’. Geduldig tikken de vaardige voetballers de bal rond totdat de opening gevonden wordt. Zoals in het handbal. Opmerkelijk hoe de voetbalstijl van een deelstaat, Catalonië, de voorbije jaren de indrukwekkende prijzenkast van een land zonder nationale eenheid bepaald heeft. Hoewel de schoonheid van het Iberische voetbal tastbaar is, bestaat er een hogere vorm van esthetiek. Ze is Italiaans. Andrea Pirlo is, op dit ogenblik, de mooiste voetballer van de wereld. Oeverloos bekvechten over wie de beste is, Ronaldo of Messi, is tijdverlies. Het is Andrea Pirlo. Vier perfect op elkaar afgestemde lettergrepen. Zijn bijnamen zijn mooi en verscheiden, dat zegt al veel. Il Campanellino (‘het klokje’) vanwege zijn timing, Il Genietto (‘het genietje’) vanwege zijn geniale invallen, L’Architetto (‘de architect’) vanwege zijn formidabele inzicht om de volmaakte aanval samen te stellen. Pirlo is het beste wat voetbal kan overkomen. Zijn stijl staat voor zuiverheid. Hij is fair, sierlijk, sober en aanvallend. Italië wordt, ten onrechte, regelmatig geassocieerd met negatief voetbal. Catenaccio. Zoals de Belgen toen er nog succes was. Onder de voet gelopen worden en dan, heel plots en laf, die ene kans verzilveren.

Gerechtigheid bestaat niet in het voetbal. Voetbal is zoals het leven, juist is nooit juist. De beste wint niet altijd. Maar dit Italië heeft alles voor altijd veranderd. Dankzij de stilzwijgende Generaal Andrea Pirlo. Verguisd na tien seizoenen trouwe dienst bij de wereldclub AC Milan werd hij omzeg­gens geschonken aan eeuwige rivaal Juventus. Te oud, heette het in Milaan. Juventus Tu­rijn is dit jaar kampioen van de Laars geworden. Pirlo is alles. De ideale schoonzoon. Milde persoonlijkheid, familieman, met charisma. Hij is veruit de beste voetballer van het Europees kampioenschap en, wat mij betreft, de beste ter wereld. Engeland voetbalt zoals de Squadra Azzurra vroeger: verdedigen en counteren. Ondanks een duidelijk gebrek aan kwaliteit halen de Britten de kwartfinale. Joe Hart, de alom geprezen keeper van Manchester City en van de nationale ploeg, had wat grootsprakerig verklaard dat hij klaar was voor strafschoppen en dat hij er zelf een zou willen trappen. Toen na verlengingen, en volledig onverwachts – Italië had minstens twee maal moeten scoren –, de strafschoppenreeks ingezet werd, hield voetbalminnend Italië collectief de adem in. Zo gaat het meestal. De beste ploeg verliest meestal op strafschoppen. De Italianen missen eerst. Montolivo. De Engelsen missen niet. Totdat Pirlo verschijnt. Hij neemt zijn aanloop en doet het ondenkbare. Een ‘Panenka’. Door het midden met een stiftballetje. Iets wat nooit iemand echt durft. Als het lukt, is het geniaal. Die ene penalty van Pirlo straft alle middelmaat af. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

ADVERTENTIE

Rugbyfeest met zeven BRUSSEL – Brussels Rugby 7’s brengt op 7 juli een internationaal rugbytoernooi met, inderdaad ja, zeven. Rugby Sevens is een snelle en spectaculairdere variant van de klassieke rugbywedstrijd. Op 7 juli kunt u aan den lijve ondervinden waarom Rugby Sevens opgang maakt in de wereld van de ovale bal: die dag kunt u in het Georges Pêtrestadion (Gemeenschappenlaan 6 in Sint-Lambrechts-Woluwe) twaalf mannen-, twee vrouwen- en twee veteranenploegen uit België en omstreken aan het werk zien in een spektakel op hoog niveau. Het blijft overigens niet bij het toernooi: het

moet één groot rugbyfeest worden. Jongeren kunnen bijvoorbeeld proeven van rugby tijdens initiaties. Is dat wat te ruw, dan staan er ook nog een pak andere activiteiten gepland. Uiteraard is er ook aan de sfeer gedacht, en dus mogen een concert en een dansavond niet ontbreken. Toeschouwers mogen gratis binnen en zullen kunnen genieten van topsport in een uitstekende sfeer. De strijd zal niet alleen voor de eer zijn, maar de portemonnee zal er ook wel bij varen. De winnende ploeg strijkt namelijk TS vierhonderd euro op. www.brussels7s.com

Al het stadsnieuws in 3 talen Toute l’info régionale en 3 langues The local news in 3 languages

• BD W R A

zaIE

VO

RE

Z

OR IEDE

O T 13 J T A 9

BDW 1336 PAGINA 24 - DONDERDAG 5 JULI 2012

EN VAN

Tekenaar David Merveille brengt legendarisch filmpersonage weer tot leven

Vakantiekriebels Zowat zestig jaar geleden bedacht de filmregisseur Jacques Tati een heerlijk personage: Monsieur Hulot. Hoed, paraplu, eeuwige pijp... Hulot lijkt een doodgewoon, beetje saai heertje. Maar niks is minder waar... En Mister Bean is een van zijn grootste fans! DOOR PATRICK JORDENS

David Merveille en Monsieur Hulot zijn onafscheidelijk geworden.

Je kan Monsieur Hulot nu zelf ontdekken op een heel leuke expo in het kunstencentrum Rood-Klooster. Daar hangen heel wat originele

tekeningen, affiches, strips... van de Brusselse tekenaar David Merveille (je ziet hem op de foto hiernaast links). David is helemaal verzot op

© ROUE

BDW 1336 PAGINA 25 - DONDERDAG 5 JULI 2012

RGUE / RA CINE © ROUER GU E / RA CINE

© ROUE RGUE / RA

van Tati te kijken: Playtime. Die vond ik toen maar niks! Gelukkig zag ik een paar jaar later Les vacances... Sindsdien is Monsieur Hulot mijn idool en doe ik niets liever dan hem regelmatig te tekenen.” Wat vindt David dan zo bijzonder aan dat heertje, behalve de te korte broekspijpen? “Dat hij komisch is zonder het echt te willen zijn. Zo zal hij bijvoorbeeld nooit iemand opzettelijk of met foute bedoelingen een schop tegen zijn achterwerk geven, zoals Charlot van Chaplin wel eens doet. Hulot komt meestal in gekke situaties terecht omdat hij verward en stuntelig is, en omdat hij de regels van de maatschappij niet goed begrijpt. Soms herken ik me een beetje in hem: toen ik achttien was, werd ik eens wakker op een zondagochtend, en ik was ervan overtuigd dat het maandag was. Ik maakte me snel klaar en ging naar school. Toen ik zag dat het daar akelig verlaten was, drong het tot me door dat ik me van dag had vergist (lacht). Dat met-je-hoofd-in-de-wolken-gevoel, ook dat is helemaal meneer Hulot!”

CINE

Vakantie aan zee De film Les vacances de Mr. Hulot speelt zich af in de zomer, in een badplaatsje in Zuid-Frankrijk. David ging als kind ook vaak naar zee, naar de Belgische kust. “Toen ik klein was, stuurden mijn ouders me met mijn twee broers zelfs verschillende keren per jaar op vakantiekamp in Middelkerke. Daar heb ik goeie herinneringen aan. Als ik nu meneer Hulot teken op vakantie, dan komen die beelden uit mijn kindertijd spontaan weer naar boven.”

© ROUERGUE / APLANOS

Hiernaast en hierboven krijg je al een voorsmaakje van de tekeningen van David Merveille.

met meneer Hulot Monsieur Hulot. “Ik wil de liefde die ik voel voor dat personage, delen met anderen. Ook met kinderen, omdat heel wat kinderen van vandaag de films van Jacques Tati niet meer kennen. Terwijl de meeste van die films tijdloos én leeftijdloos

Zin om meer te zien? De tentoonstelling Monsieur Hulot s’expose loopt nog tot en met 22 juli in het Rood-Klooster Kunstencentrum in Oudergem (www.rouge-cloitre.be of 02-660.55.97).

zijn, en nog altijd bijzonder grappig.” David maakte kennis met Mr. Hulot dankzij de film Les vacances de Mr. Hulot uit 1953. “Mijn vader, een grote filmfanaat, had me toen ik veertien was aangeraden om op een avond naar een andere film

Hello monsieur Hulot is een zéér geestig stripalbum van Merveille over Hulot (bij uitgeverij Rouergue, 2010, 14,53 euro).

Als je een glimp van de ‘echte’ Hulot wil opvangen, tik dan eens ‘vacances+hulot’ in op YouTube. In sommige media- of bibliotheken kan je ook de dvd lenen. Voor een gezellige zomeravond met de hele familie!

MEER ZAZIE OP DE VOLGENDE PAGINA'S!!

• BD W R A

zaIE

VO

RE

Z

OR IEDE

O T 13 J T A 9

BDW 1336 PAGINA 26 - DONDERDAG 5 JULI 2012

e groete g i n n on

Z

i l é van... Or Vakantiet ijd, en da n is Oréli w eer van d e partij bij Zazie. La a t al je zott e talent lo s op haar t eken- en knutselo pdrachte n...

1

Wat zit er verstopt onder de exotische eilanden? Wat dobbert er rond onder de zeespiegel? Gebruik je wildste fantasie...

EN VAN

BDW 1336 PAGINA 27 - DONDERDAG 5 JULI 2012

2

Co ole Z

azie-zonneb ril!

e van de twe n e e n a v is oo olgen. Maak iets m r deze richtlijnen te v doo brilglazen od, of kleurpotlo ine zon in het ft ti s t e m n ■ Teke een kle e die jij kiest, r u le k n stralen van d e e e D in . s la g n e en. het brill montuur rak centrum van t e h n a v d n de ra zon moeten zon rond die re ogen te ro g n e e grote zon m e d ■ Teken n a v n le a e str kleine zon. D montuur niet (!) raken. het de rand van ehoekjes pijltjes of dri e rote in le k n e k alen van de g ur. ■ Te tr s e d n a v e d et montu op het uitein e rand van h d n a a t to it zon, en d rpotlood t stift of kleu e en in je m r u le K ■ die verschijn s je k e o h e ri de kleine d tekening. n illende kleure h c t, rs e v in n e pjes (vierkan ■ Tek rm o v e h c is etr Klaar? allerlei geom il. w lf e z K je r n a ip de cirkel...) wa hem o bril uit en k re p ee le e e d n a met de n stuk kar to f zelf hoe het u n in rz e t. Z V ie z n z et hem e ■ nnebril eruit op, en lfde vorm. o z b je e n a s v t s e vrien v r aa g gla je d

(in) om o u d er maken s e . 1 augu Als je dat b en foto van of ebrild j stus n ou te ek aa win je missc r zazie@bd iekje voor hien w.be van on ze vak een origine stuur t, le a n Verme ld in d tiear tieste O poster e réli! ma naam, leeftijd il duidelijk je en adr es. S

UCCES !!

3

Met een portie verbeelding blaas je de aangespoelde zeeschelpen nieuw leven in...

Zazie v liegt e r e ve We ko n tussenuit. m nog éé en deze zom n keer er terug, krant in v de a n do 9 au gu s tu s . H n d e r d a g ou o gaten (met o ns in de f zond er zonne bril!)

• BD W R A

zaIE

VO

RE

Z

OR IEDE

O T 13 J T A 9

BDW 1336 PAGINA 26 - DONDERDAG 5 JULI 2012

e groete g i n n on

Z

i l é van... Or Vakantiet ijd, en da n is Oréli w eer van d e partij bij Zazie. La a t al je zott e talent lo s op haar t eken- en knutselo pdrachte n...

1

Wat zit er verstopt onder de exotische eilanden? Wat dobbert er rond onder de zeespiegel? Gebruik je wildste fantasie...

EN VAN

BDW 1336 PAGINA 27 - DONDERDAG 5 JULI 2012

2

Co ole Z

azie-zonneb ril!

e van de twe n e e n a v is oo olgen. Maak iets m r deze richtlijnen te v doo brilglazen od, of kleurpotlo ine zon in het ft ti s t e m n ■ Teke een kle e die jij kiest, r u le k n stralen van d e e e D in . s la g n e en. het brill montuur rak centrum van t e h n a v d n de ra zon moeten zon rond die re ogen te ro g n e e grote zon m e d ■ Teken n a v n le a e str kleine zon. D montuur niet (!) raken. het de rand van ehoekjes pijltjes of dri e rote in le k n e k alen van de g ur. ■ Te tr s e d n a v e d et montu op het uitein e rand van h d n a a t to it zon, en d rpotlood t stift of kleu e en in je m r u le K ■ die verschijn s je k e o h e ri de kleine d tekening. n illende kleure h c t, rs e v in n e pjes (vierkan ■ Tek rm o v e h c is etr Klaar? allerlei geom il. w lf e z K je r n a ip de cirkel...) wa hem o bril uit en k re p ee le e e d n a met de n stuk kar to f zelf hoe het u n in rz e t. Z V ie z n z et hem e ■ nnebril eruit op, en lfde vorm. o z b je e n a s v t s e vrien v r aa g gla je d

(in) om o u d er maken s e . 1 augu Als je dat b en foto van of ebrild j stus n ou te ek aa win je missc r zazie@bd iekje voor hien w.be van on ze vak een origine stuur t, le a n Verme ld in d tiear tieste O poster e réli! ma naam, leeftijd il duidelijk je en adr es. S

UCCES !!

3

Met een portie verbeelding blaas je de aangespoelde zeeschelpen nieuw leven in...

Zazie v liegt e r e ve We ko n tussenuit. m nog éé en deze zom n keer er terug, krant in v de a n do 9 au gu s tu s . H n d e r d a g ou o gaten (met o ns in de f zond er zonne bril!)