BDW - editie 1332

HACKERS, GEEN CRACKERS 07 06 12

HELMUT LOTTI EN ROLAND: ONVERWACHTE BLUESBROEDERS En ook: Posy Simmonds, Brussels Film Festival en Out Loud!

8

Mee-experimenteren met Hackerspace Brussels

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

© VINCE

Economie > Tweeduizend vacatures

MIVB massaal met pensioen BRUSSEL – Tot na 2016 kampt de MIVB met een heuse pensioengolf. Meer eigen middelen zorgen ervoor dat de vervoersmaatschappij een eigen koers kan varen.

De VGC stelt politieke cartoons tentoon, zoals deze van Vince (oorspronkelijk uit Le Soir Magazine).

Leeuw triomfeert op Flagey BRUSSEL – De ontzetting in Franstalig Brussel was groot toen Bert Anciaux (toen bij de partij Spirit) in december 2004 als Vlaams minister van Cultuur voorstelde om de vzw Flagey over te nemen: hoe illustreer je zoiets beter dan met een reusachtige, agressieve Vlaamse Leeuw boven op de pakketboot? De culturele vzw Flagey verkeerde in 2004 in geldnood en de privésector – lees: de eigenaar van het gebouw – was niet bereid bij te passen. De Vlaamse Gemeenschap stelde voor om net als de Franse Gemeenschap en het Brussels Gewest met 500.000 euro over de brug te komen. Brussel hapte toe, maar de Franse Gemeenschap aarzelde, waarop Anciaux zijn bod deed. Deze en 53 andere cartoons over de taalstrijd zijn nog tot en met 11 juli te zien op de Press Cartoon Belgiumtentoonstelling Je t’aime – Ik u ook niet in de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie in de LombardDV straat. Meer op p. 14-15 in deze krant.

Al sinds 2009 kent de MIVB een pensioengolf. Maar liefst dertig procent van het huidige personeel is ouder dan vijftig. Tussen nu en vier jaar is de golf op haar hoogtepunt. Van de tweeduizend nieuwe aanwervingen dient zestig procent ter vervanging van gepensioneerden. “De MIVB is in volle expansie dankzij het stijgende aantal reizigers,” zegt personeelsdirecteur Bauduin Auquier. “We hebben vooral dringend technische profielen en chauffeurs nodig. De grote pensioengolf is een gevolg van de grote aanwervingen die in de jaren 1970 plaatsvonden om het metronet uit te bouwen. Die mensen gaan weg. Maar doordat het bedrijf gegroeid is, hebben we ook veel nieuwelingen nodig, boven op de vervanging van oude werknemers.” Problematisch, want hoewel er in Brussel veel werklozen zijn, vindt de MIVB maar weinig onderlegde kandidaten. “Veel jonge Brusselaars willen voor ons werken. Dit jaar alleen kregen we 16.000 sollicitatiebrieven toegestuurd, evenveel als in heel 2011. Maar vaak hebben jonge werklozen geen goede opleiding. Daarom gaan we nu samenwerken met de Brusselse arbeidsdienst Actiris, die voor ons zal selecteren. Vervolgens bieden wij een degelijke technische opleiding aan, en voor wie doorbijt een interessante baan. Dat is onze maatschappelijke verantwoordelijkheid.” Die logica past de MIVB ook toe bij de aanwerving van preventiemedewerkers. “Het aantal sollicitanten voor veiligheidsberoepen is mee gestegen,” zegt Auquier. “Dus nemen

we per jaar tachtig mensen aan die een preventieopleiding en een jaarcontract krijgen. Het gaat om mensen met nauwelijks een opleiding en weinig arbeidsethos. In de meerderheid van de gevallen blijven ze bij ons en kunnen ze doorstromen.” De grote aanwervingsgolf heropent de discussie over de maatschappelijke rol van de MIVB. In het nieuwe beheerscontract wordt eenmalig een bedrag van 1,2 à 2 miljard uitgetrokken voor de grote investeringen die eraan komen, zoals het automatiseren van de metro. Maar voor Brussels minister van Vervoer Brigitte Grouwels (CD&V) neemt dat niet weg dat de MIVB door de gestegen kostendekkingsgraad haar werking meer met eigen middelen zal kunnen sponsoren, en dus ook haar personeelsbeleid. Op die manier wordt de MIVB minder een overheidsbedrijf. Christophe Degreef ADVERTENTIE

NISSAN

TEST

PL Y

DAYS

100

TE WINNEN ADVERTENTIE

SPECTACULAIR OPENINGSWEEKEND VRI JDAG 15 JUNI VANAF

15:00!

Laeken Van Praet ADVERTENTIE

Lees de Gazet v/d Vrijwilliger

in het midden van deze krant.

N° 1332 VAN 7 TOT 14 JUNI 2012 ¦ WEEK 23: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, E-MAIL: INFO@BDW.BE, WWW.BDW.BE

OPMERKELIJK

BDW 1332 PAGINA 2 - DONDERDAG 7 JUNI 2012 © GOOGLE STREET VIEW

Uitgelicht > Minister Schauvliege zet interne keuken kunstensubsidies op internet ‘GEEN ALDI, GEEN MOSKEE’ SINT-JANS-MOLENBEEK – Nu de gemeentelijke overlegcommissie een positief advies geeft over een nieuwe moskee in hoog-Molenbeek, willen buurtbewoners de zaak voor de Raad van State brengen. Alles draait rond het industriële pand in de Potaerdegatstraat 10-14, een oude verfspuiterij. De vzw Anwars-Chababs, voor­ gezeten door imam Mohamed Laghouaji, wil er een moskee van maken en vroeg onlangs een bouwvergunning aan. Voor de tweede maal, want vorig jaar kreeg de aanvraag een negatief advies. Om hun verzoek kracht bij te zetten stuurden de aan­ vragers tijdens het openbaar onderzoek een petitie met bijna vijfhonderd namen in. Maar net als vorig jaar zijn er ook veel tegenstanders. Buurtbewo­ ners, uit het Potaerdegat, maar ook uit de omliggende straten, verzamelden een kleine zeven­ honderd handtekeningen. “Het Potaerdegat is een smal straatje met veel oudere eigenaren die de rust willen behouden die hier altijd is geweest,” zegt JeanClaude Scaut, die naast het in­ dustriële pand woont. “Daarom is er in deze buurt geen plaats voor grootschalige projecten, niet voor een Aldi of andere su­ permarkt en ook niet voor een kerk of moskee.” De tegenstanders menen dat de geplande moskee – “de negen­ tiende al in Molenbeek” – par­ keer- en lawaaioverlast zal ge­ ven: “Vijf maal per dag gebed, huiswerkklassen en culturele activiteiten.” Maar er is nog een andere vrees, met name dat de moskee zijn wetten oplegt aan de buurt, bijvoorbeeld aan de lokale handel. Scaut: “Daarom hebben ook mensen van Marok­ kaanse origine meegetekend. Ze zijn vanuit laag-Molenbeek naar hier verhuisd om het in dat op­ zicht rustiger te hebben.” Vorige week gaf de overlegcom­ missie desondanks een positief advies, op voorwaarde dat er maximaal 170 personen toege­ laten worden, dat er geen trouw­ feesten plaatsvinden en dat er geluidsisolatie komt. De buurtbewoners zijn ontgoo­ cheld. Scaut: “Wie gaat de men­ sen tellen? En waarom neemt de commissie genoegen met drie parkeerplaatsen? Niet alle mos­ keebezoekers komen te voet.” Hoewel de bouwvergunning formeel nog afgeleverd moet worden, laten de buren nu al onderzoeken of ze verzet kun­ nen aantekenen bij de Raad van HUB State.

Knibbel, knabbel, taai subsidiehuisje BRUSSEL – Zoals het subsidievoorstel 2013-2016 van minister van Cultuur Joke Schauvliege nu op tafel ligt, wordt de Brusselse regio met haar vele Vlaamse verenigingen en kunstenaars al met al niet slecht bedeeld. Wiels en het Kaaitheater stijgen zeker, maar een heleboel andere Brusselse kunstenaars en organisaties zien hun subsidie ferm teruggeschroefd – of vallen helemaal uit de boot.

groepen die traditioneel een en an­ der hopen bij te sturen – al kan dit eigenlijk niet meer volgens de letter van het draaiboek.

O

Maar mevrouw de minister heeft nog wat rek, ondanks de naakte cijfers op het internet (in bijlage op www.brusselnieuws.be). De defini­ tieve beslissing wordt genomen na het politieke debat. Bovendien be­ schikten de adviescommissies over een richtbedrag waarbinnen ze de koek verdeelden, waarnaast het restbedrag (6 miljoen euro) nog wat ruimte liet voor verschuivingen. Bo­ vendien is de ranking (dit is de optel­ som van de individuele quoteringen door de commissies) geen decretaal gegeven en is het dus ver van aller­ heiligst en ‘absoluut’ – ook al is die collectief besproken door de Advies­ commissie. De ranking is ook afge­ toetst op het hele kunstenlandschap en op de motiveringstekst. Bijgevolg moet de ranking niet anders geïnter­ preteerd worden dan als ‘een vorm

p 29 juni kan de Vlaamse regering beslissen over het (tegen dan definitieve) voorstel van Vlaams minister Joke Schauvliege (CD&V) over meerja­ rensubsidies voor de kunstensector. ‘Kan’, schrijven we, want bij ondui­ delijkheid, patsituatie in de stem­ ronde of welke hindernis dan ook mag de bevoegde minister een jaar uitstel inroepen. In dat geval wordt de huidige jaarsubsidie van elke vereniging verlengd om de continuï­ teit te verzekeren. Gelukkig ligt dat ‘rampscenario’ niet in de lijn van het beleid. Wat dreef nu de vorige dagen de spanning ten top? Vlak voor het weekend zette de minister een copy-paste van de subsidieverdeling 2013-’16 op het internet, zoals die

haar door haar Agentschap Kunsten & Erfgoed (de adminis­t ratie) was voorgelegd. De administratie had zelf maar een eindvoorstel gedaan,

nistratie op internet zetten: ‘boe’ klonk het uit verschillende hoeken. ‘Nieuwe’, transparante politiek zou dat bij de jonge garde politici heten,

De minister heeft nog wat ‘rek’. De definitieve beslissing valt na het politieke debat

omdat de overkoepelende Advies­ commissie na haar huiswerk geen globale conclusie aan de minister  kon of wou geven, ook al had Schau­ vliege om een finaal akkoord ge­ vraagd. Het subsidievoorstel van de admi­

toen die een paar jaar geleden aan­ trad. Nu steigerden Yamila Idrissi (SP.A) en Alexander De Croo (Open VLD): de openheid kon het politieke debat counteren. In feite zou de zet ook de impact zichtbaar maken van het lobbywerk binnen de belangen­

Niet decretaal, niet heilig

DE WEEK IN BEELD DOOR JO VOETS

EuroFeria Andaluza: drie dagen lang Spaans feest (en zondag jammer genoeg ook veel regen) aan de voet van het Atomium.

© JO VOETS

WEEKOVERZICHT

BDW 1332 PAGINA 3 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

© IVAN PUT

WOENSDAG 30 MEI VAN DEN BROM COACHT RSCA. De Nederlander John van den Brom wordt de nieuwe trainer van landskampioen Anderlecht. Van den Brom komt over van Vitesse Arnhem en tekent een contract voor drie seizoenen in het Astridpark. UPLACE KRIJGT MILIEUVERGUNNING. Vlaams minister van Leefmilieu Joke Schauvliege (CD&V) kent een milieuvergunning toe aan het shoppingcentrum Uplace in Machelen. De minister krijgt veel tegenwind. Verschillende milieugroeperingen, steden en organi­ saties trekken tegen de beslissing naar de Raad van State.

DONDERDAG 31 MEI GROOTSTE BAR VAN BRUSSEL OPEN. In de Alhambrawijk gaat Flamingo, de grootste bar van Brussel, officieel open. In drie maan­ den tijd hebben bargoeroe Frédéric Nicolay en zijn ploeg het pand van vierhonderd vierkante meter tegenover de KVS gerenoveerd. Het café opent op 7 juni de deuren voor het grote publiek.

Het Kaaitheater, dat eerder al bewierookt werd door minister-president Kris Peeters (CD&V), zou volgens het voorlopige plan bijna dertig procent meer subsidie krijgen.

van motivering’. Dat maakte de ad­ ministratie duidelijk op een in zeven haasten bijeengeroepen ‘bijles’ voor de pers (afgelopen dinsdag). Verder blijft het voor minister Schauvliege nog mogelijk om deze maand ‘persoonlijke’ accenten te (ver)leggen. Ze beschikt name­ lijk nog over het externe criterium dat ze kan inroepen: de regionale spreiding van het geld. Toch is pro­ vinciaal geruzie binnen Vlaanderen het laatste wat het cultuurland­ schap verdient. Laten we er dus van uitgaan dat het subsidieadvies grotendeels het huidige voorstel wordt, en daarin is

“ “

Brussel 23,9 miljoen euro ‘waard’. Kleine Brusselse verenigingen die het wel zeker kunnen schudden, doordat ze een dubbel negatief ad­ vies hebben gekregen (nul euro), zijn Cimatics (audiovisuele kunst), Danscentrum Jette en Great In­ vestment (beide dans), Irma Firma (kunsteducatie), Nadine, ZebrArt, ZSenne, Ars Musica, Bookman, Komplot, Freemusic, Y (Kultuurkaf­ fee), Les Ateliers Claus, Corban, NMT Productions, Globe Aroma en De Parade. Mogelijk halen Sarma (dans) en Bloet, Crew en Pantalone – na hun dubbele positieve advies – bij de

laatste politieke kans toch nog wat overlevingsgeld binnen. Voorts zakt de KVS van 2.365.000 naar 2.150.000 euro. Aan de andere kant klimt Wiels van 570.000 naar 850.000 euro en het Kaaitheater van 1.560.000 naar 1.845.000 euro. Natuurlijk roept elk waarde­oor­deel over een subsidietoekenning vra­ gen op: een cheque van 80.000 euro  voor Jan Decortes project Schiller, terwijl Hilde Wils 6.000 euro krijgt? Maar ja, de ene krijgt chocola, de andere moet het met pepernoten stellen. Jean-Marie Binst

Het aantal shoppers blijft heel hoog, maar hun profiel daalt.” Hoogleraar marketing Gino Van Ossel (Vlerick Management School) over de Brusselse Nieuwstraat. Die wordt volgens hem niet zozeer bedreigd door Uplace, dan wel door Neo (in De Morgen).

Er is voldoende wetgeving om Sharia4Belgium aan te pakken.” Johan Leman, hoogleraar antropologie en voorzitter van Foyer, ziet weinig heil in een verbod op extremistische moslimgroepen (op FM Brussel).

ONRUST IN MOLENBEEK. In Sint-Jans-Molenbeek breekt een vrouw in nikab de neus van een politieagente. Tijdens een con­ trole weigert de vrouw haar nikab af te leggen. De agente krijgt een kopstoot en moet naar het ziekenhuis. Na het voorval is het enkele dagen zeer onrustig in Molenbeek. Volgens burgemeester Philippe Moureaux (PS) hitst Sharia4Belgium de mensen op. Hij kondigt een samenscholingsverbod af.

VRIJDAG 1 JUNI DE KEERSMAEKER KRIJGT CULTUURPRIJS. De Brusselse danseres en choreografe Anne Teresa De Keersmaeker wint de Prijs van de Vlaamse Gemeenschap voor Algemene Culturele Verdienste 2011-’12. De Keersmaeker richtte onder andere de PARTS-dans­ school en het dansgezelschap Rosas op. Ze krijgt 20.000 euro. CULTUURSUBSIDIES: STIJGERS EN DALERS. Vlaams minister van Cultuur Joke Schauvliege (CD&V) publiceert de adviezen voor de subsidies 2013-’16. De Brusselse cul­ tuurhuizen komen er redelijk goed uit, maar toch dreigen enkele van hen een groot deel van hun subsidies te ver­ liezen: voor de KVS zou het om 215.000 euro minder kunnen gaan. Ook bijvoorbeeld Pantalone moet mogelijk inleveren. Kaai­t heater en Wiels zouden dan weer meer geld krijgen.

ZATERDAG 2 JUNI ‘INFOSALON DEMENTIE’ LOKT 200 BEZOEKERS. De tweede editie van de beurs ‘Mijn geheugen laat me in de steek’ lokt zo’n tweehonderd aanwezigen. Een veertigtal Brusselse organisaties geven in Square op de Kunstberg informatie over dementie. De Brus­ selse Gemeenschappelijke Gemeenschapscommissie (GGC) kondigt een Dementieplan aan.

ZONDAG 3 JUNI ACTIE TEGEN VERBREDING RING. In het Laarbeekbos pro­ testeren inwoners van Jette en Wemmel tegen de verbreding van de Brusselse Ring. Hierdoor zou een groot deel van het bos moeten verdwijnen. De actievoerders uiten ook hun bezorgdheid over de hoeveelheid fijn stof die er zal bijkomen. BRUSSEL BESPAART HONDERD MILJOEN. De Brusselse regering wil dit jaar nog honderd miljoen besparen. Dat willen ze be­ reiken door de vele geplande investeringen over een langere periode te spreiden. Zo’n vijftig miljoen wordt opzijgehouden als spaarpotje, zodat de regering al in 2015 een begroting in evenwicht bereikt.

MAANDAG 4 JUNI JUSTITIEPALEIS STRENGER BEVEILIGD. In het Justitiepaleis loopt een proefproject om de beveiliging te verbeteren. Het gerechts­ gebouw telt nu nog maar twee ingangen: één voor het publiek, en één voor magistraten, justitiemedewerkers, advocaten en journalisten. Voortaan wordt iedereen gecontroleerd aan de ingang.

DINSDAG 5 JUNI

HET GETAL

PROCES DODELIJKE CARJACKING. Het proces over de juwe­ liersoverval en de carjacking in Ukkel twee jaar geleden gaat van start. Na een overval op een juwelier willen twee mannen een auto carjacken, maar de automobiliste reageert niet snel genoeg en wordt neergeschoten. De vrouw overlijdt later aan haar verwondingen. Het proces loopt wellicht tot 20 juni.

1 op de 20

Met 309 zijn ze, de ambtenaren van de Vlaamse Ge­ meenschap die in Brussel werken én wonen. Dat is vijf procent, of een op de twintig, want in Brussel werken er 6.400 ambtenaren op een ministerie van de Vlaamse Gemeenschap. Een gunstige evolutie, want in 2006 wa­ ren ze met 258. In zes jaar zijn er dus 51 bij gekomen. De cijfers komen van Vlaams parlementslid Paul Delva (CD&V), die ze opvroeg bij minister Geert Bourgeois

(N-VA). Bourgeois zegt dat er geen moeilijkheden zijn om mensen bereid te vinden om in Brussel te werken, en dat er daarom ook geen speciale maatregelen hoeven te worden genomen om meer Brusselse Vlamingen aan te trekken. Bovendien is de woningmarkt in Brussel eerder gericht op jonge alleenstaanden, en minder op gezin­ nen, stelt Bourgeois. CD

Samengesteld door Lynn Pasteleurs

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1332 PAGINA 4 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Portret > Bernard Clerfayt, burgemeester van Schaarbeek (FDF), klaar voor derde mandaat

‘Ik ben geen radicaal’ © SASKIA VANDERSTICHELE

BRUSSEL – Burgemeester Bernard Clerfayt (FDF) gaat met een zeker gemoed de verkiezingen tegemoet. Met een voorakkoord met Ecolo en CDH op zak zou hij het blok MR-PS moeten kunnen weerstaan. De balans van zes jaar beleid oogt mooi, al geeft hij toe dat er nog werk aan de winkel is. “Ik krijg elke dag de politie­ rapporten. Ik weet wat er gaande is.”

‘P

olitiek heb ik met de paplepel meegekregen,” zegt Bernard Clerfayt. “Op mijn tiende ging ik al affiches plakken met mijn vader.” Die vader, Georges Clerfayt, zou later de grote verdediger worden van de francofonie in de Rand rond Brussel. Nochtans ging de carrière van Bernard Clerfayt totaal anders van start. Hij zou prof worden. Hij was assistent Economie aan de Université Catholique de Louvain (UCL) en aan de Katholieke Universiteit Leuven. Zijn mentoren daar waren Paul De Grauwe en Theo Peeters. “Dankzij hen kon ik stage lopen bij het Internationaal Monetair Fonds (IMF) in Washington,” zegt Clerfayt. Na twee jaar KUL keerde hij terug naar de UCL, waar Alexandre Lamfalussy, een van de grondleggers van de Europese Centrale Bank, een grote naam was. “Van Lamfalussy herinner ik me nog als de dag van gisteren de lessen over de bankencrisis in de jaren 1930. Als staatssecretaris in de regering-Leterme kwam dat van pas. Alles kwam terug.” Een doctoraat dat niet wilde vlotten en een politieke partij die aan zijn mouw trok, deden Clerfayt uiteindelijk in de politiek belanden. Hij was intussen in Schaarbeek gaan wonen. Het FDF moest helemaal opnieuw opgebouwd worden nadat Roger Nols de partij in stukken had gereten.

Lijken uit de kast Met amper vier gekozenen in 1988 moest Clerfayt nog even wachten op de grote slag. Pas in 1994 kon hij schepen worden, onder Francis Duriau, die intussen Nols had vervangen. Clerfayt trok als schepen al snel de aandacht. Hij had onder meer Stedenbouw in handen. “Ik ben geen architect, maar ik had snel door dat stedenbouw in feite economie is. Als een vastgoedontwikkelaar met een voorstel kwam, dan kon ik heel snel de meerwaarde berekenen. Wat  was het voordeel voor de ontwikkelaar? En voor de gemeente? Zo konden we de stadsrenovatie met rasse schreden laten vooruitgaan.”

Clerfayt zag al vrij snel dat er meer uit de gemeente te halen viel. Schaarbeek was in een lethargie gesukkeld na het desastreuze beleid van Nols. In 2000 voerde Clerfayt de PRL-FDF-lijst aan en werd hij burgemeester. De lijken vielen uit de kast. Het OCMW bleek over ‘geheime’ appartementen in Spanje te beschikken waar schepenen met vakantie gingen. Erger nog: er moest een jaarlijks deficit van 21 miljoen euro worden weggewerkt. “Vergelijkbaar met Luik,” zegt Clerfayt. Maar zijn beginperiode als burge-

“Het Brussels Gewest wordt slecht bestuurd. Dat is een ontgoocheling: het was ons paradepaardje”

meester zou vooral flink door elkaar geschud worden door een vreselijk voorval. Een bange blanke man moordde een Marokkaans gezin uit, stak het huis in brand en kwam om. “We hebben nooit geweten of dat door de brand was of door een politiekogel,” zegt Clerfayt. “De stoppen waren volledig doorgeslagen. Hij moest voor de rechter komen omdat zijn hond kinderen had gebeten. Hij had de hele tijd ruzie met de buren; de gemeente had hem verplicht een ander onderkomen te zoeken. Op de koop toe won Jacques Chirac de verkiezingen in Frankrijk en niet JeanMarie Le Pen, waar hij zo op gehoopt had. Het was een wanhoopsdaad.” Het waren bange dagen voor Clerfayt. Nine Eleven was nog maar net achter de rug. Clerfayt vreesde een staat van oorlog tussen moslims en niet-moslims in zijn gemeente,

Bernard Clerfayt: “We mogen de bevolking nooit de indruk geven dat we de hoop hebben opgegeven. Dat is de sleutel tot een goed stadsbeleid.”

BDW 1332 PAGINA 5 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Geen RoboCop Toch gaat Clerfayt er prat op dat hij ondanks alle moeilijkheden zijn gemeente onder controle heeft. Rellen zijn er de laatste tien jaar niet meer geweest. Maar dat er nog geweld is, wil hij niet ontkennen. “Ik krijg de politierapporten elke dag. Ik weet wat er gaande is. Er is bijvoorbeeld veel familiaal geweld. We hebben ook te kampen met bendes uit het voormalige Oostblok.” Clerfayt heeft altijd sterk op veiligheid ingezet. Niet met RoboCoppolitie, maar toch. De huidige politiecommissaris David Yansenne is een ex-rijkswachter. Hij en Clerfayt kunnen het goed met elkaar vinden. En nu komen er ook camera’s in Schaarbeek. Dat klinkt als een ver-

“Laten we zeggen dat de houding van Maingain binnen de partij zwaar ter discussie staat. Meer zeg ik daar niet over”

betering, maar zegt het tegelijk niet veel over hoe de gemeente eraan toe is? “Niet akkoord,” zegt Clerfayt. “Ten eerste zijn die camera’s er pas gekomen nadat we het politiekader vol hadden gekregen. Ten tweede dienen de camera’s niet alleen de veiligheid, maar ook bijvoorbeeld de mobiliteit.” Het mooiste moment voor Clerfayt was zijn burgemeestersverkiezing in 2006. Hij moest toen de strijd aangaan met Laurette Onkelinx (PS). Heel Franstalig België volgde de strijd op de voet. “Op papier waren wij de verliezer, hé. De PS was samen met de andere partijen zeker van een meerderheid.” Het draaide helemaal anders uit, tot afgrijzen van Onkelinx en Di Rupo. Clerfayt won op een eclatante manier de verkiezingen, hij kreeg een kwart van alle stemmen achter zijn naam. Ecolo ging met de winnaar praten, de PS verdween in de oppositie. Ook met Ecolo zette Clerfayt volop in op stadsvernieuwing en op de uitbreiding van scholen en crèches. Vraag blijft of de investeringen betaalbaar zullen blijven. In Schaarbeek dalen de inkomsten door een verarmde bevolking en stijgen de uitgaven voor OCMW en politie. En er is het Dexia-debacle. Zit er een

belastingverhoging aan te komen? Clerfayt: “Ik ben het ermee eens dat de inkomsten omhoog moeten. Dat kan door jonge – en waarom niet Vlaamse – gezinnen naar Schaarbeek uit te nodigen om zich hier te vestigen. Of door een herziening van het kadastraal inkomen voor eigenaars die hun huizen in appartementen verdelen. Aan de uitgavenzijde hebben we al heel veel gedaan. Schaarbeek heeft in verhouding het laagste aantal gemeenteambtenaren per capita, en toch is de dienstverlening zeker niet minder. Kijk naar Elsene, een gemeente die volgens mij slecht bestuurd wordt. Daar zijn veel meer ambtenaren, en het is er veel vuiler.” “We moeten ook af van het gratisverhaal. Neem nu het parkeerbeleid. Wij vragen 45 euro voor een bewonerskaart. Daar kun je moeilijk tegen protesteren. De helft van de inwoners in Schaarbeek heeft geen wagen. Het is niet meer dan fair dat automobilisten méér bijdragen tot de gemeentekas.” Een grote ontgoocheling voor Clerfayt is het beleid in het Brussels Gewest. “De oprichting van het Gewest was het paradepaardje van het FDF. De Brusselaars moesten het heft in handen kunnen nemen. De eerste legislatuur – ik was toen parlementslid – was prima. Sindsdien is het er alleen maar op achteruitgegaan. Het Gewest wordt slecht beheerd. Huisvesting, het grote PSthema: nog iets van gehoord? Mobiliteit? De hele stad rijdt zich vast. Tewerkstelling? Het aantal werklozen neemt hand over hand toe.” Voor Clerfayt is niet zozeer de relatie gemeente-Gewest een probleem, dan wel het institutionele kluwen én – Clerfayt blijft een FDF’er – de oververtegenwoordiging van de Vlamingen in Brussels parlement en Brusselse regering. Het maakt een slagkrachtig beleid moeilijk. Vraag blijft welke rol het FDF als stadspartij nog te spelen heeft in het Gewest, nu het zonder kartel nog maar goed is voor elf procent van de stemmen. Clerfayt doet er het zwijgen toe. Hij vindt wel dat discussies tussen de partijhoofdkwartieren niet mogen wegen op de lokale politiek. Dat de nationale partijen geen oekazes moeten uitvaardigen tegen lokale afdelingen, zoals in Schaarbeek, waar de MR nu apart opkomt onder druk van MR-voorzitter Charles Michel. Ook het FDF is in datzelfde bedje ziek. Olivier Maingain eist dat kandidaten op een FDF-lijst de Franstalige burgemeesters in de Rand steunen. Clerfayt vindt dat een brug te ver: “De inzet in Schaarbeek is niet de Rand, het is de heropleving van de wijken.” Dat pragmatisme steekt schril af tegen een Prinzipienreiter als Maingain. “Ik heb nooit gezegd dat ik zo radicaal ben als Maingain. Ik ben het vaak oneens met hem. Dat maakt deel uit van de interne partijdiscussie en zal zeker op tafel komen bij de hernieuwing van het voorzittersmandaat na de gemeenteraadsverkiezingen. Laten we zeggen dat de houding van Maingain binnen de partij zwaar ter discussie staat. Meer zeg ik er niet over.”

Steven Van Garsse

Politiek > Vlaams minister-president Kris Peeters spreekt

‘Dit is onze hoofdstad, punt uit’ BRUSSEL – CD&V vindt het tijd voor een grondig debat over de rol van de Vlaamse Gemeenschap en de Brusselse Vlamingen in hun hoofdstad. “De hoofdstad wordt niet bemind.” Er waren de afgelopen twee weken twee bijeenkomsten waar de oude these ‘Vlaanderen laat Brussel niet los’ herhaald werd: de N-VA-persconferentie voor de Brusselse lijsttrekkers, en de bijeenkomst met Vlaams minister-president Kris Peeters (CD&V), georganiseerd door de Brusselse afdeling van de christendemocraten. De strijd om de Vlaamslievende kiezer lijkt er alvast een beetje mee geopend. CD&V benadrukt dat zij ‘vooral een positief verhaal’ willen brengen. Voor Kris Peeters komt dat neer op zowel de erkenning van Brussel als een gewest als op de tweeledigheid van dat gewest. De christendemocraat vertelt daarmee niets nieuws, maar zet de lijn van zijn partij voort: Brussel is een tweetalig Hoofdstedelijk Gewest. De gewaarborgde vertegenwoordiging waarover Vlamingen in hun hoofdstad beschikken, mag allerminst onder druk komen te staan, zegt de minister-president. Maar daarnaast moet de Vlaamse gemeenschap in Brussel ook het debat met Vlaanderen durven aan te gaan over de precieze afbakening van de bevoegdheden en de te volgen koers. Het zogenaamde kerntakendebat (de afbakening van die bevoegdheden tussen de Vlaamse Gemeenschapscommissie en de Vlaamse Gemeenschap) moet volgens Peeters leiden tot een sterkere band. “Dit is onze hoofdstad, punt. We mogen niet de kapitale fout begaan om daarvan af te zien.

© IVAN PUT

“terwijl we al die tijd aan de pacificatie hadden gewerkt. Ik vraag me nog altijd af of het wel een goed idee is geweest om het Josaphatpark in te richten voor de herdenkingsplechtigheid. Waarschijnlijk konden we niet anders, maar het park was even één grote moskee, met hoogwaardigheidsbekleders uit de hele Arabische wereld. Dat heeft de spanningen tussen moslims en nietmoslims zeker niet verminderd.”

economisch vergroeid met Vlaanderen, en ook dat rechtvaardigt de investeringen. Maar toch moeten we optornen tegen de torenhoge Brusselse werkloosheid. Bij jongeren bedraagt die maar liefst 31 procent. Laten we eerlijk zijn: de vele Brusselse niveaus die bestaan, zijn een luxe als je zulke cijfers voorlegt. Kan dat niet beter? De politiek moet dat aan de burger uitleggen, en moet kunnen toegeven dat ze het niet goed doet.” Peeters beseft dat daar het schoentje wringt. “De hoofdstad wordt niet bemind in Vlaanderen. We kunnen een herfinanciering van het Gewest alleen verantwoorden als die gepaard gaat met een bestuurlijke vereenvoudiging van de hoofdstad.”

Afgesproken

Kris Peeters, hier op een archiefbeeld. “Kan Brussel niet beter?”

En tegelijk zijn er ook absoluut geen argumenten om Brussel uit te breiden, politiek noch demografisch.” Dan sluipt de drang naar Vlaamse efficiëntie het discours binnen. Peeters: “Vlaanderen moet investeren in cultuur, onderwijs en gezondheidszorg in deze stad. Brussel is sociaal-

Waar de N-VA twee weken geleden eigenlijk min of meer hetzelfde zei, alleen veel scherper, kiest de CD&V voor de zachtere lijn om de Vlaamse aanwezigheid in Brussel te benadrukken. Opvallend afwezig was openlijke kritiek op de Vlaams-nationalisten, kritiek die nog niet zo lang geleden verwoord werd toen nationaal partijvoorzitter Wouter Beke te gast was om voor de Brusselse CD&V de staatshervorming toe te lichten. Toen bleek dat heel wat van het Brusselse deelakkoord bij de staatshervorming al van bij het begin van  de institutionele onderhandelingen door de PS en de N-VA afgesproken was. Dat stemde de Brusselse CD&V-afdeling toen niet zo gelukkig. “Een Brusselse Vlaming geraakt niet meer verkozen in het federale parlement,” klonk het.

Christophe Degreef

LUIFELS EN PERRONS ZUIDSTATION WORDEN GERENOVEERD BRUSSEL – Na de verweerde luifels wil Infrabel de verouderde perrons van het Zuidstation opknappen. Aan de trappen van de parallelgang van het Zuidstation komt een gehaaste vrouw met grote reistas tot stilstand. Een dranghek belemmert haar de toegang tot het perron. Op een bordje leest ze dat infrastructuurbeheerder Infrabel, in overleg met NMBS Holding, aan de luifels werkt. Zuchtend stapt ze naar de hoofdgang. Sinds enkele weken kunnen treinreizigers de trappen aan de kleine gang in het midden van het Zuidstation niet of nauwelijks gebruiken. Infrabel maakt namelijk de sterk verweerde luifels aan sporen 7 tot en met 22 waterdicht met roofing. Onderdelen in mindere staat worden vervangen en metalen elementen ontroest. Ook krijgt de infrastructuur een likje grijze verf. Om ongelukken te vermijden

worden sommige doorgangen tijdelijk afgeschermd. Nadien wil Infrabel de perrons van dezelfde sporen vernieuwen. Zo zullen klinkers de vervuilde en vaak ongelijk liggende tegels vervangen. Voor slechtzienden komen er noppentegels. “We beperken de hinder voor de reiziger zoveel mogelijk,” zegt Frédéric Petit. Over het budget en de timing van de perrons heeft de Infrabel-woordvoerder nog geen details. Nieuwe luifels en perrons moeten het comfort en de veiligheid van de reizigers verhogen. Voor Jan Vanseveren, woordvoerder van de reizigersvereniging TreinTramBus, is het “een schande” dat de luifels in een van de belangrijkste stations van België lekken. “Deze opwaardering is dringend nodig.” Volgens Infrabel krijgt Brussel-Zuid dagelijks ongeveer vijftigduizend treinreizigers over de vloer. Enkel BrusselCentraal doet beter, met 73.000. Steven Vandenbergh

BDW 1332 PAGINA 6 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

pen staat als ze tegenwoordig doet, dan moeten de Vlaamse en Franstalige minister van Onderwijs (Pascal Smet en Marie-Dominique Simonet, DV) maar rechtstreeks contact met elkaar opnemen.” En Sonville: “Niet nog een beleidsniveau met nog een adminis­t ratie erbij! De Franse Ge-

We weten nog altijd niet hoeveel spijbelaars er zijn

Dat de bevolking in Brussel fors groeit, daar is men het over eens. Maar langs Franstalige noch langs Vlaamse kant weet men hoeveel plaatsen er te kort zijn in de scholen.

© SASKIA VANDERSTICHELE

Onderwijs > Reserve tegenover tweetalige scholen blijft

Besparen om meer geld in onderwijs te pompen BRUSSEL – Het Nederlandstalig onderwijs is een van de weinige plaatsen in België waar Frans- en Nederlandstaligen dag na dag op een positieve manier met elkaar in contact komen. Dat zei de perfect tweetalige Laurence Mettewie op een studiedag over de toekomst van het Brusselse onderwijs. Een uitspraak om over na te denken nu er steeds meer anderstalige kinderen in het Nederlandstalig onderwijs zitten.

L

aurence Mettewie is professor aan de Facultés Universitaires Notre-Dame de la Paix in Namen. Zij was de boodschapper met goed nieuws. Haar collega, de Nederlandstalige ULB-professor Dirk Jacobs, tapte uit een ander vaatje: hij mist een maatschappelijke discussie over de toekomst van het on-

derwijs. Jacobs klonk pessimistisch, vooral (maar niet alleen) over het Franstalig onderwijs. Maar het gehoor keek als afsluiter van de ochtendsessie vooral uit naar het politieke debat. Van minister Guy Vanhengel (Open VLD), parlementslid en Molenbeeks schepen Jef Van Damme (SP.A), staatssecretaris

Christos Doulkeridis (Ecolo) en MRparlementslid Nicolas Sonville werd een antwoord verwacht op de vraag of het onderwijs losgeweekt moet worden uit de Franse en Vlaamse Gemeenschap en naar het Brusselse niveau overgeheveld moet worden. Die vraag staat bij sommigen hoog op de agenda omdat zij ervan over-

© BOGDAN & VAN BROECK ARCHITECTS

UNESCOSCHOOL EN REGINA PACIS IN HET NIEUW BRUSSEL – Tegen 2016 wil de Vlaamse Gemeenschap tweehonderd nieuwe schoolgebouwen optrekken. Scholen van morgen werd het ambitieuze project gedoopt. Minister van Onderwijs Pascal Smet (SP.A): “Voor het eerst worden zoveel scholen in zo’n korte tijd

gebouwd. Dit project bepaalt hoe  de scholen er in Vlaanderen de komende decennia uitzien.” Het kostenplaatje bedraagt 1,5 miljard euro. Op dit moment zijn er al 68 architectenteams aan de slag; vijftig voorstudies zijn al afgerond. Eind

tuigd zijn dat de organisatie en regelgeving van de Vlaamse en Franse Gemeenschap niet langer werkbaar zijn in Brussel. Van Damme: “Het mini-eilandje Brussel dat een eigen onderwijssysteem opzet, is niet de oplossing. Wel moet het Brussels Gewest onderwijs coördineren. Maar de taskforce onder leiding van minister-president Charles Picqué werkt niet. Een voorbeeld: de cijfers van de spijbelaars in het Nederlands- en het Franstalig onderwijs zijn nog altijd niet gekoppeld.” Repliek van Vanhengel: “Als de Vlaamse regering zo op haar stre-

Zo ziet het Koninklijk Atheneum Koekelberg er in 2016 uit.

2013 moet de laatste bouwaanvraag ingediend zijn. In het Brussels Hoofdstedelijk Gewest vallen twee scholen in de prijzen: de Unescoschool/Koninklijk Atheneum van Koekelberg voor het gemeenschapsonderwijs en het Regina Pacisinstituut van de Zusters van Vorselaar in Laken voor het vrije net. In Laken wordt een van de drie schoolgebouwen (‘Blok B’) afgebroken; in de plaats komt een nieuwbouw die de ruimte beter benut.

meenschap heeft nu al een enorme achterstand in scholenbouw en rekrutering.” Vanhengel en Van Damme staan in het dagelijkse politieke leven lijnrecht tegenover elkaar. Van Damme voert in Brussel oppositie tegen Vanhengel; Open VLD voert in het Vlaams parlement oppositie tegen Smet. De demografische boom die de politiek veel te laat heeft zien aankomen – dat gaf Van Damme ook toe –, dreigt in het gezicht van de politici te ontploffen. Smet krijgt het verwijt dat hij niet genoeg scholen bouwt. Van Damme: “Anders dan zijn Franstalige evenknie kan de Vlaamse minister van Onderwijs niet rechtstreeks scholen bouwen. Het zijn de gemeenten, het vrij onderwijs en het verzelfstandigde gemeenschapsonderwijs die het initiatief moeten nemen. De minister van Onderwijs heeft alle ingediende dossiers goedgekeurd.” Vanhengel knikte bevestigend. Beleidsmakers zijn een stuk genuanceerder in een academische dan in een politieke omgeving. En dan was er het tweetalig onderwijs: nog zo’n onderwerp dat hoog op de agenda staat bij een hoogopgeleid publiek. Vanhengel: “U moet de reserve van de Vlamingen begrijpen. Vaak zijn tweetalige instellingen alleen tweetalig in naam. De ziekenhuizen moeten tweetalig zijn, en zijn het niet. Openbare besturen moeten tweetalig zijn en zijn het niet altijd.” Eén ding staat vast: de komende jaren moeten er scholen bijkomen. “Tien als we rekening houden met het voorrangsbeleid, vijftig als we de vraag willen beantwoorden,” rekende Vanhengel voor. Hoe slecht de overheidsfinanciën in België ook zijn, de volgende jaren zal er niet op onderwijs bespaard kunnen worden. Vanhengel: “Integendeel; er gaat elders bespaard moeten worden om meer in onderwijs te investeren.”

Danny Vileyn

De Unescoschool, een modernistisch gebouw, wordt normalerwijze gestript en functioneler gemaakt, maar ook gedeeltelijke afbraak met nieuwbouw behoort tot de mogelijkheden. Met de Vlaam­se Gemeenschapscommissie lopen in­t ussen gesprekken voor een multifunctionele sportzaal. Als die er komt, moet ze ook voor de buurt – buiten de schooluren, welteverstaan – toegankelijk zijn. DV

BDW 1332 PAGINA 7 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Mobiliteit > Schoolvervoerplan nieuw leven ingeblazen

Autoverkeer naar school terugdringen Brussels staatssecretaris voor Mobiliteit Bruno De Lille (Groen) vindt het niet kunnen dat meer dan de helft van de kinderen tot twaalf jaar met de auto naar school komt. Het Schoolvervoerplan wil die verplaatsingsgewoonten veranderen. Uit de recente Timenco-studie (2011) blijkt dat schoolverplaatsingen in Brussel goed zijn voor twintig procent van het autoverkeer tijdens de spits. Meer dan de helft van de kinderen uit het lager en het kleuteronderwijs worden per auto naar school gebracht, terwijl twee derde van hen op minder dan twee kilometer van de schoolpoort woont. Ook in het secundair onderwijs is er nog marge: “Er zijn heel wat leerlingen die te voet, met de fiets of het openbaar vervoer naar school zouden kunnen komen,” zegt De Lille. De Lille gelooft in het Schoolvervoerplan, dat sinds 2006 bestaat. Sindsdien hebben ongeveer tweehonderd scholen (ongeveer dertig procent) zich vrijwillig ingeschreven voor dit initiatief, met positieve effecten. Het Besluit Schoolvervoerplan, in april goedgekeurd door de Brusselse regering, giet dit nu in een

reglementair kader. Het staat elke school vrij zich in te schrijven, maar vanaf 2013 zal elke school verplicht worden om jaarlijks een stand van zaken op te maken van de mobiliteit en de verkeersveiligheid in de omgeving. Elke school die meedoet, volgt een concreet stappenplan. Dat wordt op gewestelijk niveau ondersteund. De nodige financiële en materiële middelen worden ter beschikking gesteld. Green en Coren, twee vzw’s die werken rond duurzame ontwikkeling, worden daar als partners bij betrokken. In een eerste fase maakt een werkgroep van ouders en leerkrachten een analyse van de vervoerssituatie, “want elke school is anders,” zegt Arnout Ruelens van Green. “Vervolgens wordt er een actieplan opgesteld, komen er workshops en allerlei praktische initiatieven. Uiteindelijk is het de bedoeling dat de leerkrachten dit op termijn zelf in de lessen integreren.” Met certificaten wil De Lille de huidige dynamiek verder stimuleren. Een jaarlijkse mobiliteitsprijs zal de scholen die de origineelste initiatieven en projecten ontwikkelen, in de TDM bloemetjes zetten.

P-PRAAT Met Fransen moet je opletten. Vluchten uit Parijs omdat de Franse PS daar het feest dreigt te vergallen met belastingen, kopen dan in Elsene uit balorigheid al het moois op en stemmen dan doodleuk vanuit hun herenwoning aan de avenue Lepoutre voor... de Franse PS. Dat heeft een naam: masochisme. Nu ja, in de hele Benelux bedroeg de opkomst voor de presidentsverkiezingen amper 24 procent, misschien stemde de avenue Lepoutre gewoonweg helemaal niet. Geen zin. Wie er wel zin in heeft, is het Brusselse stadsbestuur. Eerst Elsene en Ukkel een beetje laten schrikken met een of ander zot plan om het Ter Kamerenbos autoluw te maken, en dan het nog zottere idee lanceren om een parkeerplan op te stellen. Een parkeerplan, een plan dus om het autoverkeer min of meer ordentelijk te laten parkeren, zelfs tegen betaling. Om Philippe Van Parijs de loef af te steken met zijn braspartij op de Anspachlaan, waarschijnlijk. We zien het al voor ons: komen al die wereldverbeteraars aan met hun mandjes vol lekkers, valt er geen auto te bespeuren omdat iedereen direct parkeerplaats heeft gevonden. Bizar in deze parkeerplan-affaire is het standpunt van Open VLD-gemeenteraadslid Els Ampe: “Twee parkeerkaarten voor 110 euro, dat is te duur.” Terwijl de voorzitter van Jong VLD Brussel zegt dat “elke gedragsverandering begint bij de inwoners zelf”, ter ondersteuning van Van Parijs’ feestje. Een kronkel zoals alleen de Fransen die hebben.

CHIEN ÉCRASÉ ARDUINKAAI – In de media wordt er afgekeken en gekopieerd dat het een lieve lust is, beste lezer. U als intelligente mediaconsument weet dat, en u leest dan ook BDW voor de nodige ernst, diepgang, en in deze rubriek ook een beetje scherts, uiteraard. Daarom had het moeten volstaan om onze reportage van vorige week over de verbrusseling van Aalst te lezen, en te glimlachen bij die schone brok journalistiek. Maar neen, de ijverige journalisten van De Morgen vonden het niet goed en trokken de hort op naar de Ajuinstad om ons stuk fijntjes over te doen. Waarvoor dank. FLAGEYPLEIN – Toch, voor in ’t vervolg: bespaar jullie de moeite en knip en plak het gewoon, met als bovenkop: ‘De redactie van BDW zocht het voor u uit en wij bij De Morgen maken daar dankbaar gebruik van’. De factuur volgt wel, kunnen wij nog eens op café. PYONGYANG – Cafépraat of niet, ons gedweep met Pyongyang vorige week heeft wenkbrauwen doen fronsen. Niet in het minst bij onze specialist Noord-Korea alhier, net terug van het rode Aards Paradijs. Die was niet opgezet met onze verwoording ‘Noord-Korea’. Dat moet Democratische Volksrepubliek Korea zijn, vertelde hij. Ginds krijg je voor zulke vergissingen vier jaar kamp, aldus onze reporter-Volksrepubliek. DE HORT OP – Volgende week in De Morgen: ‘De Democratische Volksrepubliek,   een Brussels verhaal’.

ADVERTENTIE

BDW REGIO

BDW 1332 PAGINA 8 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Deze week achter de blauwe poort > Bij de hackers van Schaarbeek

‘Geef de hardware terug aan de mensen’

Hackers (‘geen crackers’) aan het werk. Op de koelkastdeur een monitor: “Nu nog even een programmaatje schrijven, en dan zal iedereen die een drankje neemt, elektronisch kunnen betalen.”

SCHAARBEEK – Sinds een drietal jaar heeft Brussel een hackerspace. Mensen met heel verschillende profielen delen er hun passie voor alles wat met technologie en informatica te maken heeft. Elke dinsdagavond stelt Hackerspace Brussels zijn blauwe garagepoort open.

P

rinses Elisabethlaan 48, dinsdagavond acht uur, de poort staat wagenwijd open. Binnen zitten al een vijftiental mensen, hoofdzakelijk mannen tussen twintig en 35. Streekbieren worden in het flesje geconsumeerd, wel honderd apparaten draaien op volle toeren. Pascal verorbert stokbrood met camembert en trostomaatjes. Hij heet me welkom, maar waarschuwt ook: “Ik wil alleen met mijn voornaam in de krant, en niet op de foto. Ook al doen we hier niets illegaals, mijn baas en mijn cliënten zouden het niet begrijpen. Wat we hier dan wel doen? Bestaande technologie modificeren – hacken – voor uiteenlopende legale doeleinden, of als experiment of creatieve oefening. Die filosofie ligt geheel in de lijn van de hackers van de jaren 1970 en heeft niets te maken met de huidige crac-

kers die, illegaal, beveiligde systemen binnendringen.” Pieter is een van de oprichters van de hackerspace, die de afgelopen twee jaar steeg van tien naar veertig leden. Hij zegt dat de leden hier heel uiteenlopende achtergronden hebben: van grafisch vormgevers over ingenieurs tot mensen die banksystemen beveiligen. “Daarnaast is iedereen die wil leren of iets bijdragen, welkom. Je kunt hier op dinsdagavond binnenstappen, of meedoen aan een van de workshops.” Pascal pikt in: “Hier mag je fouten maken. We helpen elkaar, iedereen heeft zijn specialiteit of interesseveld. Doen is bij ons belangrijker dan slagen. Op school krijg je die kans niet.” De voertaal hier is Engels, maar dan doorspekt met Frans en Nederlands. Pascal is iets ouder dan de rest. Hij

lijkt een beetje de goeroe van de bende. Ondertussen staan er wel zes hackers om me heen. Ze hebben allemaal wel iets te vertellen, er wordt gediscussieerd en in dialoog

© IVAN PUT

puterspelletje uit de jaren 1980.

Arduino Frédéric, een elektricien met een baardje, geeft me een rondleiding. Hij heeft het over de Arduino, specifieke hardware die in 2005 werd ontwikkeld en die communicatie tussen de pc en de elektronicawereld mogelijk maakt. “Het is heel elementaire elektronica, we expe-

“Sommige mensen worden betaald om te doen wat wij hier doen: experimenteren, spelen, onderzoeken” gegaan. En behoorlijk wat afgelachen, dat ook. Marthe, een van de weinige vrouwen van het gezelschap, zit te solderen. Zij is de uitvindster van de DJ-ette, een fiets die via een dynamo muziek draait. Ergens anders klinken pianogeluiden. Twee jonge mannen spelen een com-

rimenteren er hier duchtig mee.” Pieter ziet gelijkenissen met een homecomputer uit de jaren 1980: “Nu is die technologie gewoon een pak goedkoper en kleiner, maar vooral: de hardware is nu opener.” Frédéric gidst me naar de koelkast, die volgestouwd zit met bier. De democratische prijzen worden mo-

menteel nog cash betaald, maar hij heeft een alternatief bedacht. “Op de frigo heb ik een monitor geïnstalleerd. Nu hoef ik alleen nog een programmaatje te schrijven, en iedereen zal elektronisch kunnen betalen.” Olivier heeft een uitgesproken visie op wat hier gebeurt. Hij is gefascineerd door hoe gegevens versleuteld zijn en in systemen worden gegoten. “Iedereen heeft een sleutel in handen, en hier delen we dat enorme vat aan informatie. Alle soft- en hardware is door mensen gemaakt, en uiteindelijk zo complex geworden, dat we hier de koppen bij elkaar steken om die informatie terug naar de mensen te brengen.” Hij heeft het over Linux, de alternatieve en open software waarmee nagenoeg iedereen hier werkt. Plots gaat de bel. Geen gewone, maar een gehackte, zoals bijna alles hier. Pieter leidt een korte vergadering in. De vzw botst in de garage stilaan op haar grenzen. Enkele leden hebben deze week een beschikbaar pand van maar liefst duizend vierkante meter bezocht. Pieter vindt drieduizend euro wel heel veel geld. Omdat de huidige garage gratis door de gemeente ter beschikking wordt gesteld, zou huren tegen dit tarief betekenen dat elk lid maandelijks bijna honderd euro moet bijleggen, bovenop de tien euro werkingskosten nu. Het idee wordt in beraad gehouden. Pascal kondigt aan zondag naar het Vossenplein te gaan. “Daar is de laatste tijd interessant hackmateriaal te vinden.” Bovendien kent hij de kunst van het afdingen. Plek en uur worden afgesproken. Nicolas kijkt rond als ik hem naar zijn beroep vraag. Mijmerend antwoordt hij dat “sommige mensen betaald worden om te doen wat wij hier doen. Experimenteren, spelen, onderzoeken. Bedrijven als Google en Apple hebben dat goed begrepen.” Hij vertelt dat hij gefrustreerd is in zijn job als ingenieur. “Tachtig procent van wat ik doe, leidt nergens toe. Herstructureringen, consultants, je kent dat wel.” Voor ik vertrek, wil Pascal me nog aan iemand voorstellen, “want deze jongen heeft een speciaal verhaal.” Pierre is kunstenaar en kwam hier via-via terecht. Vandaag is hij hier voor het eerst. “Voor een tentoonstelling wil ik in een museumruimte via een flash een woord op het netvlies van mensen projecteren, dat dan een tijdje blijft nazinderen, zoals wanneer je te lang in de zon hebt gekeken. Ik prutste er thuis weken aan en kwam maar niet vooruit. Een Arduino bleek de oplossing. Enkele leden hebben me vanavond geholpen. Het kunstwerk kan vrijdagavond in La Louvière worden tentoongesteld.” In het naar buiten gaan stoot ik op een winkelkarretje, volgestouwd met elektronica. ‘Hack it, before it becomes garbage’ staat erop. Buiten is het donker, enkele rokers zwaaien me uit. “Altijd welkom op dinsdag,” hoor ik nog. Tuur De Moor Prinses Elisabethlaan 48 (bij het station van Schaarbeek), elke dinsdag vanaf 19 uur

© GEMEENTE KOEKELBERG

BDW 1332 PAGINA 9 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Sint-Joost-ten-Node > Nieuw Initiatief Buitenschoolse Opvang

‘Kinderen kind laten zijn’ De Buiteling heeft er sinds vorige week een nieuw Initiatief voor Buitenschoolse Opvang (IBO) bij. De vzw opent in Sint-Joostten-Node haar vierde IBO in Brussel. De nieuwe locatie kan 83 kinderen opvangen, wat de totale capaciteit van De Buiteling op 331 plaatsen brengt: goed voor bijna de helft van de Nederlandstalige opvangplaatsen in Brussel. Coördinator Geert Meys: “Wij willen kinderen gewoon kind laten zijn en hen in een ontspannen situatie leren omgaan met diversiteit.” En divers is dit IBO wel. De groep begeleiders telt niet minder dan veertien verschillende nationaliteiten, van alle leef-

tijden. Zo’n 25 procent van de begeleiders is man, ook een vrij hoog getal. “Met het basisprincipe van diversiteit in het achterhoofd focussen we vooral op ateliers: sport en spel, crea, media, expressie. Daarnaast werken we heel buurtgericht samen met plaatselijke organisaties, zoals de bibliotheek.” In de IBO’s wordt Nederlands gesproken. “Zo kunnen de kinderen leren dat Nederlands een leuke taal is, waarin je je kunt amuseren, en niet ‘die vervelende taal van op school’. Maar ze worden niet gestraft als ze eventjes geen Nederlands spreken. Het moet ook leuk blijven.” Nele Derde

Sint-Agatha-Berchem > Ministerieel bezoek aan de Gentsesteenweg

Koekelberg > Buurtbewoners maken spoorwegberm afvalvrij

Dienstencentrum Ellips nu ook officieel open

Composteren bij Simonis © IVAN PUT

Onlangs plaatsten enkele buurtbewoners compostbakken in de spoorwegberm aan de Herkoliersstraat. Ze kregen voor dit initiatief de steun van de vzw Worms en een financieel duwtje in de rug van de gemeente. Die kwam ook de berg afval ophalen die zich in de loop der jaren gevormd had in de berm en die de

buurtbewoners vooraf hadden gesorteerd. Meer informatie over wijkcompost Simonis bij Katleen Deruytter (leerling-compostmeester), kasiastani@gmail.com. Toegang op de spoorwegbrug in de Herkoliersstraat; elke zondag permanentie van 10 tot 13 uur. HUB

ADVERTENTIE

Vorige vrijdag, 1 juni, onthulde minister Brigitte Grouwels, als VGC-collegelid bevoegd voor Welzijn en Gezondheid, de gedenkplaat van het nieuwe lokaal dienstencentrum Ellips. Ellips zit in de rustige achterbouw van Woonzorgcentrum Arcus, bekend als ‘Le 1050’ aan de Gentsesteenweg. Het gros van het lokale verenigingsleven en seniorenverbond tekende present voor taart en spelletjes op de tonen van het Neder-

landse allround- en retro-orkest Twilight. Na de opening van de ontmoetingsruimten binnen, enkele weken terug, is nu ook het omsloten binnenterras af, uitgerust met zitjes en parasols. Ellips wil niet alleen diensten, workshops en uitstapjes aan thuiswonende senioren aanbieden, maar probeert ook anderstaligen te betrekken bij de lokale seniorenzorg JMB met een taal- en cultuurbad.

opleidingsbeurs 2012 Uw schakel naar werk

bourse de la formation 2012 En route vers l’emploi

TELEXREGIO

Nederlandstalige opleidingstrajecten in Brussel - Parcours de formations en néerlandais à Bruxelles

dinsdag 12 juni / 10u - 16u mardi 12 juin / 10h - 16h

Wielklem voor buitenlanders SCHAARBEEK – Automobilisten met een buitenlandse nummerplaat krijgen voortaan een wielklem als ze de parkeerschijf niet plaatsen of geen parkeergeld betalen. Dat heeft de gemeenteraad beslist. Volgens burgemeester Bernard Clerfayt (FDF) is dat een primeur in België. “We kunnen buitenlandse chauffeurs geen retributie afdwingen. Ze weten dat en maken vaak misbruik van deze situatie door nooit te betalen.” De wielklem moet soelaas brengen. Wie de retributie van 25 euro betaalt, wordt van de wielklem verlost. De gemeente loopt jaarlijks naar schatting 500.000 SVG euro parkeergeld mis door buitenlandse wanbetalers.

Ancienne Belgique Boulevard Anspachlaan 110 1000 Brussel/Bruxelles Gratis inkom/Entree gratuite Tram lijn 3 en 4 – halte Beurs Tram ligne 3 et 4 – arrêt Bourse

www.tracebrussel.be

Nieuwe crÈche op nieuwland BRUSSEL – Het kinderdagverblijf Nieuwkinderland maakt sinds enkele weken deel uit van de Brede School Nieuwland, vlak bij het Zuidstation. De crèche is omringd door de ontmoetingsplaats Baboes, kleuter- en basisschool Sint-Joris, het buitengewoon onderwijs Zaveldal, de buitenschoolse opvang van De Buiteling en de Hoofdstedelijke Academie voor Muziek, Woord en Dans. De huidige capaciteit van 45 TDM plaatsen wordt op termijn uitgebreid tot zestig.

Georganiseerd door/Organisée par:

Met de steun van/Avec le soutien de:

BDW 1332 PAGINA 10 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Eerste spadesteek ten vroegste over twee jaar

DE SUKKELSTRAAT (18)

Een crematorium voor Evere Op 14 oktober zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Nog enige tijd legt BDW in de reeks De Sukkelstraat elke week een pijnlijk aanslepend dossier uit een van de 22 Brusselse gemeenten op tafel. Deze week: een crematorium dat op zijn limieten botst, en graven die verplaatst moeten worden.

Het crematorium van Ukkel barst uit zijn voegen. Zesduizend cre­ maties per jaar, meer kan niet in de huidige omstandigheden. Een nieuw crematorium in het noorden van Brussel dringt zich op. De plannen slepen al zeven jaar aan. “Heeft u gehoord van dat dodelijk motorongeluk in Ternat?” vraagt Xavier Godart, de directeur van het crematorium in Ukkel. “De vrouwelijke motorrijdster is hier bij ons gecremeerd. Een hele rij HarleyDavidsons stond klaar voor haar afscheid. Tijdens de uitvaart ronkten de zware motoren.” Godart vertelt de anekdote om te illustreren dat afscheidsplechtigheden anno 2012 de vreemdste vormen aannemen, “en ik vind dat op zich heel mooi. Alleen duren de plechtigheden daardoor ook langer. Dat begint zwaar te wegen op de capaciteit van ons crematorium.” Vandaar: een tweede crematorium. Het liefst in het noorden van Brussel. Want niet alleen de afscheidsdiensten worden jaar na jaar langer, ook de files. Met de wagen door Brussel op een zaterdag is al gauw

De families wilden de graven behouden, de rechtbank gaf hen geen gelijk. Hier komt, in naam van het algemeen belang, een crematorium.

goed voor een uur hels verkeer. De plannen voor een tweede Brussels crematorium dateren al van 2005. Pas zeven jaar later is er licht aan het einde van de tunnel. Er kwam zelfs een rechtbank aan te pas. In april gaf het hof van beroep het crematorium gelijk in een zaak die was aangespannen door de nabestaanden van overledenen die in Evere begraven liggen. Precies op de plek waar het crematorium moet komen. Graven verplaatsen voor een crematorium? Dat was voor de families een brug te ver. “Maar de rechter heeft beslist om het algemeen

In Brussel zijn crematies populair: zeventig procent kiest ervoor

© SASKIA VANDERSTICHELE

belang – een nieuw crematorium – voorrang te geven op het behoud van de graven,” zegt Godart. Er is intussen een schikking getroffen met de families. De graven zullen met het grootste respect verplaatst worden. “Ja, we zijn opgetogen dat we hier in Evere kunnen bouwen,” zegt Godart. “Volgens de wet van 1971 moet een crematorium dicht bij een begraafplaats liggen. Dat gaf ons al niet veel vrijheid. Bovendien liggen alle nutsvoorzieningen hier al en is de mobiliteit ideaal: dicht bij de snelweg, met veel parkeerplaats en goed bereikbaar met trein en bus.”

De gemeente Evere stelt een terrein van 24 are ter beschikking. Dat is niet al te groot, zeker niet vergeleken met de begraafplaatsen van bijvoorbeeld Kortrijk of Court-SaintÉtienne, waar bekende architecten aan de slag zijn gegaan voor mooi ontworpen crematoria op weidse terreinen. “Het terrein is bescheiden, dat klopt,” zegt Godart, “maar we zitten dan ook in Brussel. We willen wel een crematorium waarvan de mensen zeggen: ‘Waauw.’” Het Brussels Gewest heeft voor de bouw drie miljoen euro subsidie veil. Intussen kan een architect worden aangezocht. En dan is er nog de milieuvergunning. Godart: “In de jaren 1980 was cremeren de ‘propere manier’ om de overledene een rustplaats te geven. Maar in de jaren 1990 zijn Leefmilieu Brussel en Vlarem milieueisen gaan stellen. Ze stelden bij de verbranding concentraties van kwik, dioxine en fijn stof vast. Dat hebben we met filters opgelost. Die investeringen zijn niet min. In 2008 hebben we er in Ukkel 1,6 miljoen euro aan besteed.” Of de bevolkingstoename in Brussel tot een nieuw crematorium noopt? Er zijn jaarlijks 11.000 overlijdens, maar er is vooral een verjonging van de bevolking. “De babyboomers komen er nu stilletjes aan. En in Brussel zijn crematies populair. Zeventig procent wordt gecremeerd. In Vlaanderen is dat maar de helft. Maar als het aantal overlijdens in Brussel stijgt, zijn wij in elk geval voorbereid.” Steven Van Garsse www.brusselnieuws.be/ sukkelstraat

ADVERTENTIE

S OCIALE V ERHUURKANTOREN

Verhuur uw woning zorgeloos Gegarandeerde huur elke maand Verzekerd verhuurbeheer Onderhoud van uw woning Steun voor de renovatie Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

M�� �� ����� ��� ��� B������� H������������� G�����

Sint-Jans-Molenbeek > Strijd tegen leegstand opvoeren

Betere huisvesting voor iedereen De nieuwe beleidsploeg moet van wonen een absolute prioriteit maken in Molenbeek. Dat staat in het me­ morandum dat Buurthuis Bonnevie en La Rue opstel­ den in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. De bouw van voldoende sociale woningen en de strijd tegen leegstand en onbewoonbare woningen moeten dé beleidsprioriteiten worden in Molenbeek, zegt Aurelia Van Gucht van Buurthuis Bonnevie. “Om die uitdaging aan te kunnen moet er opnieuw een schepenambt voor Wonen komen, met duidelijke en samenhangende bevoegdheden. We willen ook een woonbeleidsplan opgesteld zien, in samenwerking met alle betrokkenen.” Voorts moet er een nieuw instrument komen voor de renovatie van woningen. “Het ontbreekt Molenbeek aan een krachtig, concreet instrument om de kwaliteit op de privémarkt te verhogen,” zegt Marie-Pierre Deltombe van La Rue. “Wij pleiten voor een ambitieus project dat de renovatie van woningen koppelt aan een beroepsopleidings- en tewerkstellingsproject, naar het voorbeeld van Project X in Brussel. Laten we ernstig nadenken over

een fonds dat gebruikt kan worden voor de renovatie van onbewoonbare of leegstaande woningen. Eigenaars die een beroep doen op dit fonds, zouden als tegenprestatie hun woningen in beheer moeten geven aan een sociaal verhuurkantoor. Ze zouden begeleid worden bij de verbouwing en verplicht worden om alle voorschriften nauwgezet op te volgen.” De Molenbeekse verenigingen pleiten er ook voor dat de cel Huisvesting de strijd tegen leegstand kan coördineren. “Er moet overleg komen om concrete oplossingen te zoeken voor probleemdossiers. De opvolging en de controle van onbewoonbaar verklaarde of leegstaande woningen is op dat vlak van kapitaal belang.” De gemeentelijke dienst Huisvesting benadrukt dat er sinds 2012 een agent speciaal op deze taken wordt gezet. “Vele dossiers van leegstand worden opgevolgd, maar zoiets vraagt tijd,” zegt Michel Renard, verantwoordelijke van de dienst. “Ik verwacht toch dat er tegen juni een oplossing is voor belangrijke en problematische dossiers.” Matthias Vanheerentals

Anderlecht > Schoolgebouw open na verbouwing van twee jaar

© HERMAN RICOUR

Sint-Guido vernieuwt op Sainte-Adresseplein

BDW REGIO

© STAD BRUSSEL

BDW 1332 PAGINA 11 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Voor en na: gevels in de Fransmanstraat kregen een vrolijk kleurtje.

Laken > Dankzij wijkcontract Leopold tot Leopold

Nieuwe straten, vrolijke gevels en een binnentuin Burgemeester Freddy Thielemans (PS) zelf was onlangs present voor een korte wandeling langs enkele realisaties van het wijkcontract Leopold tot Leopold. Dat liep van 2006 tot 2010, maar er is nu nog twee jaar om de projecten af te werken. De wandeling begon in het commerciële gedeelte van de Fransmanstraat, dat de afgelopen jaren heel wat winkels heeft zien komen en gaan. Hier is nog niets gebeurd, maar er staat wel een project op stapel, los van het wijkcontract. Dat zal geleid worden door de vervoersmaatschappij MIVB, die de tramsporen wil verbreden. In het tweede deel van deze straat en ook in de Mode Vliebergh-, Breesch-, Thys-Vanham-, Jacobs Fontaine- en Jan Bollenstraat werden voetpaden en straten heraangelegd en werd de straatverlichting vernieuwd. In de Fransmanstraat werden ook enkele gevels opgefleurd. Dat gebeurde door de vzw Régie de Quartier, een organisatie die leefloners opleidt tot schilders en eerder ook aan het werk was op het OnzeLieve-Vrouwvoorplein. In plaats van grauw en grijs zijn de gevels nu rood, lichtgeel of groen. De bewoners moesten overigens maar een kleine bijdrage leveren: 125 euro per gevel. Ook het kruispuntje voor het vredegerecht werd aangepakt.

Onder impuls van het wijkcontract vormde de Regie der Gebouwen het om tot een pleintje. Wat verderop ligt de voetgangersbrug over het spoor, die dringend aan renovatie toe is. Er werd beslist de brug niet op te knappen, maar te vervangen. Ook deze klus valt buiten het wijkcontract. De nieuwe brug, volledig in staal, is besteld en zal volgend jaar in één dag geïnstalleerd worden; kostprijs: 2,3 miljoen euro. De wandeling eindigde in het huizenblok Ramaekers. Temidden van de sociale woningen is er een enorme binnenruimte die tot voor kort modderig en saai oogde. Nu is het een aangename binnentuin met speeltuin, bankjes en schaduwplek. Ook de lokalen van buurtcentrum Oasis werden uitgebreid en gerenoveerd. Het gebouw heeft een nieuwe gevel en een glazen doorgang die uitkijkt op de Ramaekerstuin. In het centrum worden huiswerkklassen en sportieve en culturele activiteiten voor kinderen georganiseerd. Voor Leopold tot Leopold was 25 miljoen beschikbaar. Stad en Gewest droegen elk elf miljoen bij, de federale overheid vulde aan. Met dit geld werden ook woningen gebouwd, kwamen er twee stripmuren en werd een industrieel pand in de Fransmanstraat omgevormd tot opleidingscentrum en sociaal restaurant. Bettina Hubo

Afgelopen zaterdag openden Vlaams minister van Onderwijs Pascal Smet (SP.A) en de Brusselse ministers Guy Vanhengel (Open VLD) en Brigitte Grouwels (CD&V) het gerenoveerde schoolgebouw van het Sint-Guido-Instituut aan het Sainte-Adresseplein. Sint-Guido beschikte aanvankelijk alleen over gebouwen in de Dokter Jacobsstraat en de Itterbeekselaan. In 2004 nam de school, die de afgelopen jaren flink gegroeid is en momenteel ruim negenhonderd leerlingen telt, ook het gebouw aan het Sainte-Adresseplein in gebruik. Omdat dat

behoorlijk verouderd was, werd twee jaar geleden beslist om alles te vernieuwen. De school kreeg hiervoor een subsidie van 2,5 miljoen euro van de Vlaamse Gemeenschap en 200.000 euro van de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC). Ook gaf de VGC een bedrag voor de vernieuwing van het didactisch materiaal. De nieuwe lokalen geven vanaf september onderdak aan een hele reeks TSO- en BSO-richtingen: pr & toerisme, veiligheid, gezondheids- en welzijnswetenschappen, organisatiehulp, handel en HUB kantoor, verpleegkunde en verzorging.

Sint-Jans-Molenbeek > ‘Fietsers van koudwatervrees afhelpen’

Mettewielaan heraangelegd De heraanleg van de Mettewielaan is begonnen. De laan krijgt onder meer nieuwe fietspaden, zebra­ paden en een busbaan. De gewestelijke administratie Mobiel Brussel is begonnen met de eerste fase van de heraanleg van de Mettewielaan tussen Lemairelaan en Idyllestraat. Aan weerszijden komt er een fietspad, in het verlengde van de bestaande fietspaden van de aanpalende straten. “Door 1,6 kilometer fietspad aan te leggen gaan de veiligheid en het comfort van fietsers aanzienlijk omhoog,” zegt minister Brigitte Grouwels (CD&V). “Om nog meer mensen op de fiets te krijgen wil ik blijven investeren in dit soort van comfortabele fietspaden. Alleen zo helpen we mensen van hun koudwatervrees voor de fiets af. Deze nieuwe fietspaden vullen het Gewestelijk Fietsroutenetwerk en de andere fietsroutes tussen de wijken aan.”

Ook de zebrapaden worden vernieuwd en aangepast aan de behoeften van mensen met een beperkte mobiliteit. De trottoirs worden breder. Om de vlotte doorstroming van het openbaar vervoer te garanderen komen er aparte busbanen. Molenbeeks schepen van Mobiliteit Jef Van Damme (SP.A) is tevreden: “Heel tof dat het werk eindelijk van start gaat. En bijkomende fietspaden op Molenbeekse gewestwegen zijn een goed idee. Ikzelf heb daar trouwens de afgelopen jaren sterk op ingezet. In zes jaar tijd verhoogde ik het aantal fietspaden in mijn gemeente van één naar twaalf kilometer. Wel jammer dat de heraanleg zo lang heeft moeten duren. De plannen dateren van 2008 en worden nu in stukken en brokken afgewerkt.” Onder voorbehoud van de weersomstandigheden duren de werkzaamheden nog tot begin september. MV

ADVERTENTIE

BDW 1332 PAGINA 12 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

De Brabantstraat, “de enige winkelstraat die nog niet ten prooi is gevallen aan de eenheidsworst van de ketens, een essentieel stuk Brussels DNA,” vindt Matthias Van Wijnendaele (SP.A).

© MATTHIAS VAN WIJNENDAELE

Economie > Plan voor Brussels meest kosmopolitische handelskern

‘Maak de Brabantstraat autovrij’ SCHAARBEEK – “Investeer in de bereikbaarheid en leefbaarheid van de meest kosmopolitische handelswijk van Brussel,” zegt Matthias Van Wijnendaele. Hij noemt zichzelf ‘trotse inwoner van Schaarbeek’, is lid van de SP.A en werkt als beleidsmedewerker Mobiliteit en Stedenbouw.

BDWOPINIE Wie alle aspecten van de Turkse, Marokkaanse, de oosterse cultuur in Brussel wil zien, heeft veel dagen nodig. Maar wie in één dag van deze mengelmoes wil proeven, moet in de Brabantstraat in Schaarbeek zijn. De straat achter de hoerenbuurt begint aan het Liedtsplein met een grote toegangspoort die aangeeft dat je in een andere wereld terechtkomt: le Marché d’Ali Baba. Als enig permanent kosmopolitisch toevluchtsoord kan de Brabantstraat de vergelijking met de Zuidmarkt en de Molenbeekse Marché de Marrakech aan. Klanten uit heel België, uit Duitsland en Nederland vinden er de meest gevarieerde koopwaar zoals

kleurrijke tegels, luchters en exotische snuisterijen. Schoenen koop je er vanaf vijf euro. Vooral de kleurrijke stoffen springen in het oog. Er worden danskostuums, gordijnen en stoelovertrekken van gemaakt. Er zijn genoeg cafés en eethuisjes, vaak met fastfood. De Brabantstraat is een sociale ruimte waar culturen elkaar ontmoeten en ondernemende winkeliers nog een betaalbare winkelruimte vinden. Het is de enige winkelstraat die nog niet ten prooi is gevallen aan de eenheidsworst van de winkelketens. Ze ademt een volkse sfeer uit. Niet iedereen heeft immers het geld voor Abercrombie & Fitch, en een op de twee Brusselse gezinnen heeft geen auto. In de Brabantstraat kom je gemakkelijk met het openbaar vervoer of te voet. De

“Niet iedereen heeft geld voor Abercrombie & Fitch, en een op de twee Brusselse gezinnen heeft geen auto” Matthias Van Wijnendaele.

stadswijk is uitgegroeid tot een essentieel stuk DNA van Brussel. Dat mag niet verloren gaan.

De authentieke stad Ondanks de internationale reputatie en de 7,4 miljoen bezoekers per jaar is de toekomst van de Brabantstraat onzeker. Consumenten worden veeleisend en Brussel speelt hierop in. Vandaag is de Brabantstraat de vijfde drukste Brus-

selse winkelstraat. Dit jaar werd de Kleerkopersstraat volledig autovrij, en voor Picnic the Streets! mag de Anspachlaan binnenkort volgen. Het zijn net deze twee winkelstraten die in 2009 de Brabantstraat uit de top 3 stootten. Ondertussen werd het doorgaand verkeer omgeleid op de Leuvensesteenweg voor Walking Madou en wil de Louizalaan het foutparkeren aanpakken. In de Sint-Katelijnekerk

zou een fruit- en groentemarkt komen, en de nv Abatan wil van de Anderlechtse Slachthuizen de ‘Buik van Brussel’ maken. Het is duidelijk: Brussel zit niet stil om zijn potentiële klanten te verleiden. Hoe zal de Brabantstraat uit deze ratrace komen? Vandaag lopen consumenten meer en meer weg van de artificiële monocultuur van winkelcentra. Ook toeristen willen op hun citytrip de authentieke stad ontdekken. De Brabantstraat beschikt over troeven, maar kreunt tegelijkertijd onder haar eigen succes. Ten eerste is er een totaal gebrek aan visie op mobiliteit in de wijk. Dat blijkt uit de permanente autofile en aan de parkeerplaatsen langs beide kanten van de Brabantstraat. Fietsen is er onmogelijk, en een gepland Villo-station werd er ontmanteld nog voor het operationeel was. Ondanks de ideale ligging is de Brabantstraat slecht bereikbaar. Ten tweede heeft het feit dat de auto meer dan zestig procent van de openbare ruimte inneemt, een negatieve impact op de sfeer in de drukke handelsstraat. De mensenmassa wordt gedwongen te manoeuvreren op een benepen ruimte tussen geparkeerde auto’s en uitgestalde waar. De Brabantstraat leeft volledig op bij de jaarlijkse – autovrije – handelarendag. De rest van het jaar laten de uitstraling, de sfeer en de bereikbaarheid te wensen over. De Brabantstraat barst uit haar voegen en snakt naar een oplossing. De straat permanent autovrij maken zou de eerste cruciale stap zijn naar een oplossing. Zo’n ingreep vergt wat paaltjes, politieke moed en een slim mobiliteitsplan. Doorgaand verkeer hoort hier niet thuis, maar op de Kleine Ring. Vooral in het weekend staan ondergrondse parkeergarages van de kantoren in de Noordwijk leeg, terwijl auto’s toertjes maken in de wijk, op zoek naar een parkeerplaats in de Brabantstraat. Stel een beheerder aan en maak de garages toegankelijk. Naast laad- en loszones kan er geïnvesteerd worden in een laadkar die grote aankopen van de winkel naar de auto brengt. Richt de uitgang van het Noordstation op de Brabantstraat met een rode loper, noem een bushalte ‘Soukh de Bruxelles’ en bouw een Villo-station. Zodra het Rogierplein af is, kan de verbinding met de Nieuwstraat hersteld worden. De vrijgekomen kostbare ruimte komt de handelaars en klanten toe. Een volledige heraanleg is minder belangrijk dan investeringen in groen, verlichting, terrasjes en straatmeubilair. Ook etalages kunnen aantrekkelijker worden gemaakt door typische koopwaar achter in de winkel naar voren te halen. De Brusselaars koesteren hun exotische winkelstraat nog niet zoals de Turken hun Ĭstiklal Caddesi. In de meeste steden zijn autovrije winkelstraten een evidentie. Door de Brabantstraat autovrij te maken sluit Brussel zich aan bij de groten zoals Brick Lane in Londen. Naarmate het besef groeit dat deze gemeenteweg van grootstedelijk belang is, zal ook de trots van de handelaars en inwoners toenemen.

Matthias Van Wijnendaele

BDW 1332 PAGINA 13 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be

Picnic the streets (1) Jong VLD Brussels Hoofdstedelijk Gewest steunt volmondig de oproep van Philippe Van Parijs tot burgerlijke ongehoorzaamheid (in BDW 1330 van 24 mei, p. 14, in Le Soir en The Bulletin). Jong VLD Brussel vindt dat het tijd wordt dat de burgers van dit gewest de straat heroveren op Koning Auto. Een revolutie dringt zich op! Eigenlijk moet de discussie veel breder gevoerd worden en moeten de verschillende overheden, die actief zijn als beleidsmakers in Brussel, bewijzen dat het hen menens is met de inrichting van de publieke ruimte ten voordele van de Brusselse burgers. Om de verschillende overheden wakker te schudden en om hen alert te maken op deze gegronde eis van de Brusselse bevolking, zijn acties zoals de oproep van Philippe Van Parijs meer dan welkom. Het gaat immers om veel meer dan om mobiliteit alleen. Het gaat over leefbaarheid en (het bijna afgezaagde) duurzaamheid. De inrichting van onze beperkte publieke ruimte is een verhaal van luchtkwaliteit, een verhaal van verkeersveiligheid, stadspromotie, toegankelijkheid, verantwoordelijkheid. Het is echter geen verhaal van ‘wij tegen zij’, van inwoners tegen pendelaars of van zwakke tegen sterke weggebruikers. In dit debat moeten we ons richten naar een gemeenschappelijk doel, namelijk een gewest in beweging als reactie op een institutioneel en politiek verlamd gewest. Verantwoordelijkheid is in deze discussie cruciaal. Iedere gebruiker van de publieke ruimte moet in de eerste plaats zijn eigen gebruik van die ruimte aan een kritisch onderzoek onderwerpen. Elke gedragsverandering begint immers bij de inwoners van dit gewest zelf. Als mensen gaan nadenken over hoe ze zich verplaatsen en op welke manier ze zich gedragen in het verkeer, als eigenaars van een hond zich de vraag durven te stellen wat er met de hondenpoep gebeurt die ze achterlaten op de stoep, en als de vlijtige lenteschoonmakers even stil zouden staan bij de gedachte dat ze oude meubels, koelkasten en ander huishoudelijk afval gewoon op straat zetten, dan denk ik dat het in het Brusselse gewest al heel wat aangenamer en leefbaarder wordt. Reinout Van Hullebus, voorzitter Jong VLD Brussel, Etterbeek

Picnic the streets (2) Al meer dan tweeduizend, vooral jonge, Brusselaars kondigen op Facebook aan mee te doen aan de ‘1st giant picnic @ Anspachlaan’. Mijn steun hebben ze alvast. Ik deel dan ook grotendeels de analyse van de jonge Facebook-generatie en van Philippe Van Parijs in Brussel Deze Week dat Brussel helaas nog steeds een stad op maat van de auto is. Het gewestelijk niveau mag dan nog zo aan de kar trekken om van Brussel meer een stad op mensenmaat te maken, als het gemeentelijke niveau niet mee bougeert, dan verandert er helaas te weinig. Symptomatisch hiervoor zijn het Beursplein en de belendende straten. Het Beursplein moet volledig autovrij worden. De centrale lanen, die nu dienstdoen als een expres-sluipweg, moeten doorgeknipt worden. Maak ter hoogte van de Delhaize richting noord en ter hoogte van de Ancienne Belgique richting zuid een bocht van 180 graden, waardoor de auto’s teruggeleid worden, richting Rogierplein respectievelijk Zuidlaan. De hele ruimte tussen Delhaize en Ancienne Belgique moet het paradepaardje van Koning Zachte Weggebruiker worden. De middelen voor een totale heraanleg van de openbare ruimte zijn nú al uitgetrokken. Waarop wachten we?

BDWOPINIE

Wordt het niet eens tijd dat een plein of wijk van duidelijk bovengemeentelijk belang en dito uitstraling beheerd wordt door het Gewest in plaats van door een van de negentien Brusselse gemeenten? Brigitte De Pauw, Brussels volksvertegenwoordigster (CD&V), schepen in Jette

Duden Puur toeval: in de vorige BDW (1331 van 31 mei, p. 13) verschenen er twee lezersbrieven van twee Vorstenaren die beiden Herman heten. Mijn voornaamgenoot beklaagde zich erover dat Franstaligen “geen eerbied opbrengen voor der mensen eigennamen”. Dat is hier in Vorst ook, waar Herr Duden in zijn park eenzelfde lot beschoren is. Zowat vijf jaar geleden plaatste het BIM, het Brussels Instituut voor Milieubeheer, aan de ingang van het park een tweetalig houten infobord met een vleugje geschiedenis. In 1869 kwam het park in het bezit van een rijke Duitse kanthandelaar (uit Dortmund), genaamd ‘Guillaume Duden’! Het gaat hier wel degelijk om Wilhelm (Friedrich Karl Ludwig) Duden, geboren in Dortmund in 1824, overleden in Elsene in 1894. Of hoe men ook in Vorst ‘geen eerbied opbrengt voor der mensen eigennamen’. Blijkbaar is dat een algemene ziekte bij de Franstaligen, want nu ga ik naar mijn Vlaamse kapper in de Guillaume Tellstraat in Sint-Gillis, een valse noot in de oren als ik denk aan Rossini’s beroemde opera Wilhelm Tell.

Herman A.O. Wilms, Vorst

Asociaal De kwalitatieve en pedagogische werking van het Sociaal Vervoer Brussel in BDW 1327, onder de rubriek ‘Streekpersoneel’: “We zoeken een begeleider met rijbewijs B”... Als werkzoekende telefoneerde ik op 3 mei om 12.10 uur naar het opgegeven nummer 02-534.27.54. Een elektronische stem wist mij te vertellen dat dit nummer niet in gebruik was (?). Ik moest me wenden tot andere telefoonnummers (?)... Pas op 24 mei kreeg ik een e-mail: “Geachte, we hadden momenteel een antwoorddienst van Belgacom ingeschakeld op dit nummer. U had een andere dag kunnen proberen.” U had een andere dag kunnen proberen...? Zeer sociaal van deze dienst, moet ik zeggen. Ik denk niet dat deze werkaanbieding strookt met mijn sociale gerichtheid.

Wim Muylaert, Anderlecht

We geven het toe: het is een ingewikkelde constructie, maar BDW en De Streekkrant (met onder meer de zoekertjes en de rubriek ‘Streekpersoneel’) worden voor Brussel in één krant gedrukt, maar hebben elk een andere uitgever en hebben ook redactioneel niets met elkaar te maken. De redactie

Rechtzetting Een van de kandidaten op de FDF-lijst van Martine Payfa, burgemeester van Watermaal-Bosvoorde, kwam vorige week (BDW 1331, p. 10: ‘Een zeer gewilde gemeente’) met een verkeerde naam in de krant: het is Philippe Desprez, niet Deprez. Onze excuses.

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

Potdicht, potdichter door Anne Brumagne ‘Pic Nic the Ring and Uplace’, staat er ergens op Pic Nic the Streets, de Facebook-pagina die in navolging van filosoof Philippe Van Parijs oproept om nu zondag te picknicken op het Beursplein – uit protest omdat de auto zo almachtig blijft in het centrum van Brussel. Ik kan de auteur van die slagzin geen ongelijk geven. Want ook in een heel wijde regio rond het nieuwe shoppingcentrum in Machelen dreigt het autoverkeer nog massaler en dus nog meer nefast te worden dan het nu al is. Het is jammer dat de Uplace-discussie de voorbije dagen is afgeleid naar de vraag wie de loyaalste partner in de Vlaamse regering is. Want naast de gevolgen voor de bestaande handelskernen is het mobiliteitsvraagstuk hét grote pijnpunt van het hele Uplace-dossier: het mobiliteitsinfarct dat er nu al is op de Ring, en dat nog zal vergroten met Uplace, lijkt danig te worden onderschat. De woorden van minister van Leefmilieu Joke Schauvliege (CD&V) afgelopen weekend in De Standaard klonken onrustwekkend: “Experts hebben dat aspect (mobiliteit, AB) grondig onderzocht. Hun conclusie was dat de Ring inderdaad al heel vaak potdicht zit. Zij zeggen cru gesteld dat de Ring niet nog meer potdicht kan zitten. Dus zullen mensen gedwongen worden het openbaar vervoer te nemen, en daar wordt de komende jaren fors in geïnvesteerd, ook met geld van Uplace, waardoor de extra druk op de Brusselse Ring fel gemilderd wordt.” Lazen we dat echt goed, dat de Vlaamse overheid alleen nog maar de ambitie heeft om de extra druk te milderen? Die druk is nu al vaak niet meer te harden! En dan hebben we het niet eens over de dagelijkse files op de Brusselse Ring zelf, maar over het sluipverkeer in de dorpskernen van Vlaams-Brabant. De ‘sluipers’ zijn lang niet alleen mensen die naar hun werk vijftien kilometer verderop rijden, maar net zo goed zware opleggers (soms uit verre Europese landen) die de potdichte Ring proberen te vermijden en dan maar met hun gps als kompas een binnenweg langs scholen en parochiezalen zoeken. Brussel ontsnapt evenmin: hoeveel doorgaand verkeer rijdt er niet dwars door Brussel om de Ring te vermijden? Brussel, waar de auto’s in overvolle tunnels terechtkomen en het verkeer weer zijn weg zoekt... over de centrale lanen waar zondag zal worden gepicknickt? Als Uplace zijn streefcijfer inzake bezoekersaantallen wil halen, dan zal het allicht mensen uit het hele land en zelfs uit het buitenland moeten aantrekken. Ik vrees dat het een illusie is te geloven dat die mensen tram of bus nemen om met hun koopwaar weer huiswaarts te trekken. En dan spreken we over een tram die er nog lang niet is.

EVA HILHORST

© KVS

KVS zet nieuw seizoen feestend in BRUSSEL – Op zondag 10 juni lanceert de KVS zijn nieuwe seizoensprogramma. Het plein achter de KVS_Bol vormt de setting voor verschillende festiviteiten.

Deelnemen is gratis; geïnteresseerden kunnen nog tot en met 9 juni inschrijven: www.kvs.be ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

✆ 0800-15045

alle werkdagen van 9 tot 12u30, maandag, dinsdag en donderdag van 13 tot 15u30

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

© ZAZA

Het komende cultuurseizoen treedt de KVS buiten de muren. Het project Tok Toc Knock trekt naar de Lakense Modelwijk, Sint-Joost-ten-Node en de Europese wijk, waar een tiental artiesten samen met de buurt theater zullen maken. In de KVS-zalen Box en Bol komen het hele jaar producties op de planken die de voorbije tien jaar de revue passeerden. De KVS stelt de twee pijlers van het seizoen op zondag 10 juni voor op een groot openluchtfeest. Alle activiteiten staan in het teken van het programma. Om 14 uur vertrekt er een fietstocht naar de Lakense Modelwijk, waar Tok Toc Knock in het najaar van 2013 neerstrijkt. Een gids van Brukselbinnenstebuiten leidt de fietsers langs de Lakense trekpleisters. Geïnteresseerden kunnen op hetzelfde moment in het kielzog van de Tok Toc Knock-artiesten te voet naar Sint-Joost en de Europese wijk. ’s Avonds is er op het plein achter de KVS_Bol een buffet volgens het auberge espagnole-concept: deelnemers zorgen voor hapjes uit het vuistje; borden, bestek en drank zijn ter plaatse verkrijgbaar. Wie nu al wil watertanden, kan op de site van de KVS een lijst met gerechten terugvinden. Om 20 uur stelt Willy Thomas, de bezieler van Tok Toc Knock, de artiesten voor die de drie Brusselse wijken onder handen nemen. Deze kunstenaars zijn een mix van jong en oud, Nederlands- en Franstalig en Brusselaars en niet-Brusselaars. Daarna bezetten acteurs zoals Geert Van Rampelberg en Koen De Graeve het podium met een concert dat een combinatie is van liedjes en dansjes uit het repertoire. Een greep: Het leven en de werken van Leopold II, Singhet ende weset vro en Schitz. Stien Mommaerts

BDW 1332 PAGINA 14 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Zaza in De Standaard.

Cartoons > Een graai in de geschiedenis van PCB

Taalstrijd met een kwinkslag BRUSSEL – Met de tentoonstelling Je t’aime – Ik u ook niet haalt de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie het kruim van de Belgische cartoonisten in huis. “Een graai in de geschiedenis van Press Cartoon Belgium,” noemt PCB-voorzitter en voormalig journalist Karel Anthierens het. Hij toont in de Lombardstraat meteen ook tien jaar politieke geschiedenis van België. Karel Anthierens (1935) heeft al heel lang ‘iets’ met cartoons. Hij was het die Kamagurka, Zak en Royer bij Knack binnenhaalde toen hij het

er voor het zeggen had, en toen hij hoofdredacteur bij Het Volk was, kon Marec er aan de slag. “Heel mijn journalistieke loopbaan lang

heb ik het jammer gevonden dat er zoveel journalistieke prijzen waren, maar geen enkele voor cartoons. Zolang ik echter professioneel bezig was, kon ik zelf geen initiatief nemen.” Toen Anthierens in 1999 met pensioen ging, richtte hij dan ook stante pede Press Cartoon Belgium op. “Er bestond geen prijs voor gepubliceerde cartoons.” Dag na dag bekijkt Anthierens de cartoons die in de hele Belgische pers, Frans- en Nederlandstalig, verschijnen. Dat zijn er al gauw vijfduizend per jaar. An-

© CLOU

BDW 1332 PAGINA 15 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

© MAREC

Clou in La Libre Belgique.

worden cartoons met als thema ‘de taalstrijd’ tentoongesteld. 54 stuks, evenveel uit Franstalige als uit Vlaamse media – al is dat toeval. Even groot toeval: pas in 2005 kaapte een Franstalige de eerste prijs weg. Maar waarom de taalstrijd als thema terwijl de oogst in aantal niet zo weelderig is? 54 cartoons, dat zijn er gemiddeld vijf per jaar. Anthierens: “Misschien betekent het dat cartoonisten minder met communautaire kwesties bezig zijn dan je zou denken, maar even belangrijk: deze cartoons hebben al op de longlist gestaan. Het zijn dus goede. Misschien zijn er honderden slechte cartoons verschenen met nog maar eens – ik geef maar een voorbeeld – Manneken Pis.” Maar bovenal: de taalstrijd is een thema dat Vlamingen én Franstaligen begrijpen. Een gemeenschappelijk onderwerp vinden is er in de loop der jaren overigens niet makkelijker op geworden. “Neem nu de Waalse regering. Hoeveel Vlamingen kennen die ministers?” vraagt Anthierens zich af.

Danny Vileyn

Je t’aime – Ik u ook niet, van 8 juni tot en met 11 juli in de lokalen van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, Lombardstraat 61-67, 1000 Brussel. Toegankelijk op weekdagen tussen 10 en 17 uur

© KIM

© KROLL

thierens: “De bedoeling is om cartoonisten aan te moedigen om beter werk te leveren en de media aan te sporen om méér cartoons te publiceren.” Tot grote frustratie van schrijvende journalisten zegt een cartoon in een oogopslag vaak evenveel als een doorwrocht stuk. “Als je een tekening moet uitleggen, is het geen goede tekening,” zegt Anthierens. Zelf heeft hij nooit in de jury willen zetelen; de eerste juryvoorzitter was niemand minder dan Jean-Luc Dehaene (CD&V), toen premier. Vorig jaar jureerden kunstpauzen, dit jaar stand-up comedians. Maar koken kost geld, “al werk ik zelf gratis,” zegt Anthierens. De eerste prijs van PCB bedraagt 6.000 euro, de tweede en de derde 800 euro. Ondertussen is er ook Press Cartoon Europe, eveneens met mooie prijzen, en eveneens niet gesubsidieerd. In 1999 vond Anthierens in verzekeraar Royale Belge een enthou­siaste sponsor. Maar overnemer AXA zag geen brood in de sponsoring. “Die Fransen hadden geen zin voor humor,” zegt Anthierens. Gelukkig nam Knokke (waar dit jaar al voor de 51ste keer het Internationaal Cartoonfestival plaatsvindt) de sponsoring over. Dat betekent wel dat de cartoons eerst in Knokke-Heist en nadien ook nog in Louvainla-Neuve geëxposeerd moeten worden. “En ik wil al heel lang graag eens in Brussel tentoonstellen,” zegt Anthierens. Die tentoonstelling is er nu. Een maand lang

© KROLL

Marec in Het Nieuwsblad.

Kim in De Morgen.

Twee keer Kroll in Le Soir.

BDW 1332 PAGINA 16 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Kunst > Hommage aan surrealisme wint Bruocsella Prijs

Kleur op de stoep JETTE – De straten van de Essegemwijk worden binnenkort opgefleurd met zo’n tachtig kleurrijke mozaïektegels. Het project van het wijkcomité Magritte krijgt de Bruocsella Prijs 2012, goed voor 17.500 euro. Elk jaar reikt de bedrijvenclub Prométhéa de Bruocsella Prijs uit aan projecten die het levenskader en de stedelijke omgeving in Brussel verbeteren. Vorig jaar ging de prijs naar Kuregem, waar bewoners van de Bergensesteenweg hun straat mochten opwaarderen door hun gevels in felle kleuren te schilderen. Dit jaar viel het project Identités mosaïques: hommage au surréalisme van het Jetse wijkcomité Magritte bij de jury in de smaak. Die oordeelde dat ‘de zichtbaarheid, duurzaamheid en betrokkenheid van de omwonenden’ de doorslag gaven in de keuze voor dit project. “Heel het initiatief staat in het teken van het surrealisme,” zegt Emmanuelle Le Texier van het Comité Magritte. “Een indirecte knipoog naar het Magrittehuis, dat in onze wijk ligt.” Concreet plant het wijkcomité een dag in het teken van het surrealisme. Buurtbewoners kunnen eerst in het Magrittehuis inspiratie opdoen en nadien onder begeleiding van mozaïst Jean-Christophe Duperron een mozaïek maken in diens atelier. Nadien zullen de tegels op de stoepen van de wijk komen te liggen. Enkele tegels zijn al te zien bij de ingang van het gemeenschapscentrum Essegem. “Hier wonen veel culturen en generaties door elkaar, en soms is communicatie een heikel punt,” vertelt Le Texier. “Met de mozaïektechniek bereik je een vrij groot publiek en breng je iedereen samen.”

School en werkplek Het tweede deel van het project omvat een mozaïekmuur aan de ingang van de Nederlandstalige Vande Borneschool en de Frans­ talige École Jacques Brel.

“Met de mozaïektechniek bereik je een vrij groot publiek en breng je iedereen samen.” Dat verdient een prijs, vond de bedrijvenclub Prométhéa.

Jacques Huyge, de directeur van Vande Borne, is opgetogen met het project. “De muur wordt het herkenningspunt van onze school. Dit initiatief is het bewijs dat de school en de wijk goed kunnen samenwerken. Dat is een boodschap die wij onze leerlingen ook willen meegeven. Ze zullen dus zelf een grote rol spelen in de realisatie van de muur.”

De Ruggensteun-prijs ter waarde van 7.500 euro gaat naar het initiatief Het web van de werkwereld van BruxellesFabrique-BrusselFabriek. Die vzw gaat een website maken met een overzicht van belangrijke Brusselse werklocaties die met geschiedenis beladen zijn, aangevuld met getuigenissen van mensen die er ooit hebben gewerkt. Initiatiefnemer Guido

© JO VOETS

Vanderhulst wil jongeren een interactief platform bieden en hen zo bewustmaken van het stedelijke erfgoed. “Dit initiatief sluit perfect aan bij de fundamentele doelstellingen van de Bruocsella Prijs: het stedelijk erfgoed opwaarderen en bewaren voor de toekomstige generaties.” Lynn Pasteleurs

ADVERTENTIE

Het Wit-Gele Kruis van Vlaanderen vzw is een werkgeversfederatie die kwaliteitsvolle thuisverpleging ondersteunt in 5 autonome provinciale vzw’s. Binnen het Wit-Gele Kruis zijn meer dan 6.075 personeelsleden actief om jaarlijks aan meer dan 150.000 personen thuisverpleging en aanvullende dienstverlening op maat aan te bieden, zonder winstbejag en dit zonder onderscheid in rang, stand of overtuiging. Wij zoeken momenteel een voltijdse (m/v):

verpleegkundig beleidsmedewerker FUNCTIE: Je draagt actief bij tot de wetenschappelijke en organisatorische ondersteuning van het beleid van het Wit-Gele Kruis. Je werkt samen met de algemeen coördinator, de diensthoofden en inhoudelijke deskundigen binnen enkele specifieke beleidsdomeinen. Je werkt mee aan kwaliteitsverbeterings- en onderzoeksprojecten. Je publiceert in wetenschappelijke tijdschriften en presenteert de bevindingen van je projecten op relevante fora. Je volgt de actualiteit en de wetenschappelijke literatuur op over het beleid in verband met thuiszorg, ouderenzorg, ziekteverzekering, enz. Je formuleert bruikbare adviezen. Je vertegenwoordigt het Wit-Gele Kruis van Vlaanderen in de toevertrouwde beleidsdomeinen. ToEvErTroUwdE bElEIdsdomEINEN: Ontwikkeling en professionalisering van het (thuis)verpleegkundig beroep • Federale overleg- en adviesfora voor verpleegkundigen • Beroepsorganisaties • Overleg en onderhandelingsfora voor verpleegkundigen in het RIZIV • Dienst Gezinszorg ‘Beter Thuis’ • Erkenning diensten voor thuisverpleging en Kwaliteitsbeleid • Vlaams Agentschap Zorg en Gezondheid • Projectwerking binnen de verpleging • Veranderingsmanagement en innovatieve projecten. ProFIEl: Verpleegkundige met masteropleiding en enkele jaren ervaring in de zorg • Zelfstandig kunnen werken, analyseren en synthetiseren • Interesse voor of ervaring met statistische gegevensverwerking (bv. SAS) • Ervaring met projectmatig werken • Goede kennis van het Frans en het Engels • Loyale medespeler in het professionele team • Aantoonbare interesse in thuisgezondheidszorg.

AANbod: Gevarieerde job in een multidisciplinair team • Aantrekkelijk salarispakket, aangevuld met extralegale voordelen • Onmiddellijke indiensttreding met een contract van onbepaalde duur • Flexibele arbeidsvoorwaarden. INTErEssE? Stuur je kandidatuur met een uitgebreid cv en pasfoto vóór 25 juni 2012 naar Hendrik Van Gansbeke, algemeen coördinator. E-mail: hendrik.van.gansbeke@vlaanderen.wgk.be Wit-Gele Kruis van Vlaanderen vzw - Frontispiesstraat 8, bus 1.2, 1000 Brussel, tel. 02 739 35 11.

www.witgelekruis .be

BDW 1332 PAGINA 17 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Praat

© DIRECTIE MONUMENTEN EN LANDSCHAPPEN

CHARTRES. © LEA TITZ

manier beïnvloed door een recent sterfgeval in Utrecht van een Italiaan met nagenoeg dezelfde naam als een Italiaans diplomaat die drie eeuwen eerder mee onderhandelde over de Vrede. In elke stad maakte een professionele fotograaf telkens een reportage van 24 foto’s. Toeristische plaatjes zijn het natuurlijk niet. De fotografe die nog het dichtst in de buurt daarvan komt, is Frosina Stojkovska, die de teloorgang van haar oude Skopje betreurt, en in aangezette roze en oranje tinten vastlegt wat nog niet door grote woon- en kantoorblokken is weggevaagd. Ook David Bocking uit Sheffield deed zijn best om zijn stad er goed te laten uitzien. Dat betekent dan vooral zónder het grijs van de oude industrie. Elders is het realisme minder rooskleurig. Over het Poolse Lublin op de foto’s van Maciej Rukasz hangt een dichte mist die nog net zicht biedt op lege banken, een lege markt, een lege manege, een leeg winkelkarretje. Filip Berte laat de periferie van Tbilisi zien, met torengebouwen en interieurs van oude Sovjet-hotels die nu door vluchtelingen uit Abchazië en Zuid-Ossetië worden bewoond. Autochtoon Kakha Kakhiani fotografeert dezelfde stad wel in kleur, maar ook hij legt vooral schaduwen en overgangsgebieden vast. In Boekarest komt de kleur vooral van de billboards die Christian Binder er overal aantreft. Dan stemt het Charleroi van Sander Buyck vrolijker, als je de humor van de sociale contrasten op zijn foto’s (het statige Palais des Beaux-Arts samen met de schreeuwerige Palace Bar afgebeeld) kunt smaken. Sommigen fotografen gooien het over een andere boeg. Lisa Van Damme brengt in Utrecht niet de stad, maar een deel van haar zenuwstelsel in beeld, door twee weken lang personeelsleden van de openbare busmaatschappij te volgen. Zo vertelt ze meer dan de anderen een verhaal met haar foto’s. Ook Lea Titz doet zowel met haar foto’s van Graz als van Chartres wat extra’s. Op de foto’s van de Zwitserse stad arceerde ze stukken weg om zo bepaalde reliëfs, gebouwen en perspectieven bloot te leggen of te accentueren. In Chartres speelde Titz een spelletje met de dominante kathedraal. In plaats van hem te ontwijken maakt ze hem het onderwerp van een reeks zoekplaatjes. Zelfs in de vorm van een half verwijderde sticker op een vuilnisbak herken je de twee torens. Michaël Bellon

Het gaat om verschillende kamers, de gevel en het dak van een herenhuis dat in 1873-1874 door de toenmalige stadsarchitect Gédéon Bordiau werd opgetrokken. Het pand, gebouwd in een stijl die geïnspireerd is op het neoclassicisme, ligt vlak bij het beschermde geheel van de Zavel. Van in het begin heeft het herenhuis steeds onderdak geboden aan een notariaat, en dat is ook nu nog zo. Het pand is een mix van stijlen: het notariskantoor is neogotisch; de vestibule, trappen, ontvangstsalons en woonvertrekken getuigen van de klassieke stijl, terwijl het kantoor van de klerken naar de neorenaissance verwijst. De parel van het huis is de eetkamer in art-nouveaustijl, ontworpen door de Belgische architect-decorateur Gustave SerrurierSM Bovy.

© KABINET CHARLES PICQUÉ

SHEFFIELD. © DAVID BOCKING

TBILISI. © KAKHA KAKHIANI

achteraf

“Wat hebben steden als Boekarest, Charleroi, Chartres, Graz, Lublin, Sheffield, Skopje, Tbilisi, Oostende en Utrecht met elkaar gemeen?” vroeg deBuren-directeur Dorian van der Brempt bij de vernissage van de tentoonstelling Citybooks in De Markten. “Niets,” was het antwoord dat hij meteen zelf gaf. Alleen dat het niet de voor de hand liggende steden zijn om een artistiek project rond op te bouwen. Ze hebben niet de allure van Parijs of Londen, maar deBuren vond deze ‘Verenigde Steden van Europa’ toch geschikte plekken voor het multimediale programma Citybooks. Voor Citybooks maakt een zich nog steeds uitbreidende groep internationale kunstenaars stadsportretten aan de hand van gedichten, essays, foto’s, video’s en kortverhalen. Vijf schrijvers en één fotograaf resideren telkens twee weken in één stad, en hun output is geheel gratis raadpleegbaar op de website. Zo staat er op www.city-books.eu al een hele reeks kortverhalen die als audioboek (podcast), e-book of webtekst kunnen worden beluisterd of gelezen. Telkens in het Nederlands, Engels, Frans én in de lokale taal van de steden. Thomas Gunzig, Anna Luyten, Stefan Hertmans, Pascal Verbeken, Caroline Lamarche, Saskia de Coster... ze vertrokken allemaal en kwamen terug met uiteenlopend materiaal. Hertmans zoekt in een erg zintuiglijk verhaal tevergeefs naar de oude Abchazische messenmaker van het Georgische Tbilisi; Verbeken haalt verhalen uit de trommels van de Eurowash 2000-wasserette in Charleroi, De Coster vindt het Macedonische Skopje geschikt voor een potje exuberante crime-kolder. De mate waarin de verhalen echt doordringen tot de stad, verschilt. Sommige verhalen lijden onder vluchtigheid van vlieghavens en kortstondige ontmoetingen, zoals dat van Joost Zwagerman over Sheffield. Soms gebeuren er ook wonderlijke zaken, zoals bij het bezoek aan Utrecht van de Italiaanse schrijver Davide Longo. Diens research naar de Vrede van Utrecht (1713) werd op een wel heel bizarre

Kleine Zavel 14 beschermd BRUSSEL – De Brusselse regering heeft besloten de procedure ter bescherming van het gebouw op de Kleine Zavel nummer 14 op te starten.

Op citytrip met een muisklik Gezien: fototentoonstelling Citybooks van deBuren en De Markten, nog tot en met 11 juli in De Markten (Oude Graanmarkt 5, dinsdag tot en met zondag van 12 tot 18 uur, met op 28 juni om 20 uur een voorleesavond met Arnon Grunberg). Gelezen: verhalen op www.city-books.eu.

Erfgoed > Mix van stijlen in notarishuis

Kleine Zavel 14, binnen en buiten. Sinds de negentiende eeuw een notariskantoor.

‘OPEN KEUKEN’ BIJ KOKS UIT ZEVEN LANDEN SCHAARBEEK – Amateurkoks uit zeven landen laten zaterdagavond 9 juni de potten pruttelen voor een royale table d’hôte. Aanschuiven kan, reserveren is de boodschap. Met deze eerste editie van Salon cuisson zet de gemeente

voor een zacht prijsje het hele weekend de mondiale gastronomie in de kijker. Zondagvoormiddag zijn er kookworkshops in een mooi art-decoherenhuis aan de Huart Hamoirlaan. SVG Meer op www.saloncuisson.be.

ADVERTENTIE

Broodje Brussel Culturele middagpauzes in het Museum van de Stad Brussel 12 en 14 juni 2012 om 12.30u

Het hertogelijk paleis op de Koudenberg De rondleiding is gratis! Toegang museum: € 4

Museum van de Stad Brussel Grote Markt (tegenover het Stadhuis) Info: 02 279 43 71 | musea.brussel.be

BDW 1332 PAGINA 18 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Culinair > Bewoners bereiden beignets, korma, kabeljauw met bier- en mosterdsaus

Koken in de Noordwijk

Lekker in de Noordwijk, met (vlnr.) Maïté Vivanco uit Spanje, Grégory Frangos van Kreta, Marie Yoko uit Guadeloupe, de Kroatische Stefica Slunjski en Silvia Olari uit Roemenië.

BRUSSEL/SCHAARBEEK – Er is een nieuw kookboekje geboren. In twaalf recepten stellen de bewoners van de Noordwijk zich aan ons voor: een uitnodiging om de wijk beter te leren kennen en appreciëren. Op 12 juni wordt het officieel voorgesteld, later zal het in de buurt te koop zijn. Enkele restaurants gaan er zelfs uit koken.

‘T

ussen het kanaal en de spoorweg, tussen de Kleine Ring en De Trooz ligt de Noordwijk, waar mensen met verschillende achtergronden een thuis zoeken. De Stad Brussel en

de gemeente Schaarbeek hebben de handen in elkaar geslagen en zijn op zoek gegaan naar wat mensen in de Noordwijk bindt. We vonden mensen die fier zijn op hun buurt en op een constructieve manier met

elkaar trachten samen te leven.” Zo begint de inleiding van dit boekje van 54 pagina’s vol eenvoudige recepten en foto’s. De Vlaamse schepenen van beide gemeenten trokken socioloog Adil

Fares aan om iets rond cultuur te doen in de Noordwijk, om er de sociale cohesie te verbeteren. Fares kreeg een contract via het gemeenschapscentrum De Markten, hij keek rond in de wijk wat de mensen zoal kon verbinden en kwam al snel bij koken uit. Hij sprak mensen aan in cafés en wasserettes, in het buurthuis en het dienstencentrum. Niet altijd eenvoudig, maar na een tijd kon hij een selectie maken

van 24 enthousiaste deelnemers. “Er gebeurde hier weinig over de gemeenschappen heen, iedereen leeft apart,” ondervond Fares. “De mensen vinden ook dat de buitenstaanders een slecht beeld hebben van de wijk, maar ondanks alle problemen wonen ze hier wel graag.” Bij de deelnemers thuis werd gekookt, de twaalf recepten werden te boek gesteld door ervaren keukenschrijfster Malika Hamza, en er

Erfgoed > Zomercursus bij De Markten

Culinair > Belgische klassiekers per provincie

Met andere ogen kijken naar ‘kansloos’ industrieel erfgoed

De kroonjuwelen van Albert Verdeyen

BRUSSEL – Barrières tussen industrie, wetenschap, kunst en cultuur worden doorbroken tijdens een driedaagse cursus industriële archeologie door Amarant (kunsteducatie) en SIWE, het Steunpunt Industrieel Wetenschappelijk Erfgoed.

BRUSSEL – Brusseleir van ’t Joer 2011 en tv-kok Albert Verdeyen brengt een nieuw boek op de markt. Albert de Belgique bundelt de culinaire kroonjuwelen van de Belgische keuken, netjes per provincie.

Lesgever Patrick Viaene, voorzitter van SIWE, bekijkt samen met zijn cursisten het ontstaan en de hobbelige weg van deze tak van de wetenschap. Aan de hand van kunst reveleert hij verdwenen technieken en aspecten van de industrie. Viaene houdt er nog wat de spanning in: “De klassieker Constantin Meunier zit er uiteraard bij, en ook de inspiratie van de fabriek als werkterrein op kunstenaars als Béjart, De Keersmaeker, Josse De Pauw. Wiels, de Elektriciteitscentrale... – ze zijn niet meer weg te denken.” De Belgische en de internationale industriële archeologie komen aan bod, maar Brussel is een buitenbeentje.

“Hoe vreemd het nu ook mag klinken: tot kort na de Tweede Wereldoorlog was Brussel de belangrijkste industriestad van ons land. Niet enkel kwantitatief zijn de industriële erfgoedrelicten spectaculair, ze zijn ook heel divers in schaal, inplanting en stijl. Even bladeren in de onvolprezen inventaris in 25 volumes van AAM (1980-1985) volstaat! Veel landen benijden ons dit erfgoed, maar omdat de middelen beperkt zijn, gebeurt er zelden iets mee, of het moeten de lucratieve ‘verloftingen’ zijn, waarbij het hart en de hele inboedel van vroeger geaborteerd worden. Het dossier-Magazijnen Godin toont dit aan. En er is ook het bijna kansloze erfgoed, zoals de zink- en loodindustrie. Met de site van de Brusselse loodtoren, hoek Kruitmolenstraat/ An Devroe Fabriekstraat, gebeurt er niets.” Zomercursus industriële archeologie op 23, 24 (cursus) en 25 augustus (wandeling). Inschrijven op www.amarant.be of 070-23.30.48

Na de Stoemp!- en de Start to cookboeken is Albert de Belgique het zesde boek dat voortvloeit uit de samenwerking tussen chefkok Verdeyen en schrijver Marc Van Staen. “Maar als je het boek bekijkt, merk je dat het niet zomaar opnieuw een kookboek is,” vertelt Verdeyen. “We willen opvallen tussen alle andere kookboeken. In ons boek vind je de rasechte Belgische klassiekers, zoals de echte Brusselse filet américain, maar ook vergeten recepten en traditionele gerechten waar een moderne toets aan is ge-

geven. Voor iemand die al jaren in het vak staat, was het enorm interessant om terug naar de oorsprong te gaan.” Het duo heeft zes maanden lang in de Belgische provincies opzoekwerk gedaan en is heel trots op het resultaat. “We bundelen de recepten per provincie,” zegt Van Staen. “Overal zijn we dus op zoek gegaan naar traditionele, soms oeroude gerechten en echte streekproducten. Achter elk recept zit een heel verhaal. Mochten we alle verhalen vertellen,

BDW 1332 PAGINA 19 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

© NICK TRACHET

café komen, en verder in de wijk zelf, zoals in buurthuis Millennium, dienstencentrum Harmonie, café Lucia, een Pakistaans restaurant, de Roemeense winkel. Wie het boek wil vinden, gaat dus best

Te koop in buurthuis Millennium, café Lucia, een Pakistaans restaurant, de Roemeense winkel...

© BEA BORGERS

© UITGEVERIJ LANNOO

kwamen warme foto’s bij van Bea Borgers. De recepten variëren van Roemeense chorba over Pakistaanse groentekorma tot Siciliaanse beignets, zonder de Vlaamse kabeljauw met mosterd en bier te vergeten. Het boek wordt op 12 juni voorgesteld op het stadhuis van Brussel en zal daarna te koop zijn op verschillende plekken, zoals bij De Markten of ook het Kaaitheater, waar de recepten ook op het menu van het

eens neuzen in de Noordwijk, of bij Jeugd in Brussel, de uitgever. Ondertussen mag de cultuursocioloog Adil-Ahmad Fares weer ander werk zoeken, want op dit project is vandaag geen vervolg gepland. “Er is wel vraag naar keukenateliers of zo,” zegt hij. “Bij analfabete vrouwen bijvoorbeeld: voor hen is koken zowat hun enige expressiemogelijkheid, het is ook iets waar ze nog fier over kunnen zijn. Bij hen moet je niet aankomen met toneel of schilderkunst.” Gewone mensen identificeren zich – en geven zichzelf een identiteit – via hun keuken. Het zou dus zeker de moeite lonen om op dit project verder te borduren. Koken kan mensen verbinden. Nick Trachet

dan zouden we zeker nog twee boeken vol kunnen schrijven.” De Brusselaar Verdeyen is niet van plan om nu op zijn lauweren te gaan rusten. “Er komen nog nieuwe projecten aan, maar mijn grote droom is een boek vol echte Brusselse gerechten, het liefst geschreven in het plat Brussels. Ik hoop dat we dat tegen 2014 kunnen verwezenlijken.” Lynn Pasteleurs

Volgende project? “Een boek vol Brusselse gerechten, geschreven in het plat Brussels.”

Albert Verdeyen en Marc Van Staen, Albert de Belgique, uitg. Lannoo, 236 p., 29,99 euro, verkrijgbaar in het Frans en in het Nederlands

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Chips Chips zijn onontkoombaar in de hedendaagse kindercultuur, men zou kunnen stellen dat een teken van volwassenheid de afgenomen drang naar chips is. Een fenomeen in de winkelrekken. Toen ik klein was, mee op café met de Grote Mensen, bleek het gebruikelijke rondje – drie drankjes – veel te veel voor mij. Na twee glazen cola of limonade had ik het wel gehad, en voor alle kinderen is een cafébezoek waar de Grote Mensen veel te vertellen hebben, een vervelende tijd. Het ultieme antwoord was dan: een reep chocolade. Cafés hadden dan ook altijd chocolade in voorraad: voor de nietmeer-meedrinkende kinderen, voor klanten boven hun theewater en ook voor andere aanwezigen die niet meer wilden meedrinken. Want een consumptie weigeren tijdens een rondje was sociaal onaanvaardbaar, een belediging voor wie het aanbood. Mijn vader insisteerde dan ook altijd dat ik toch íéts zou consumeren. “Een reep chocolade misschien?” Die hoefde trouwens niet onmiddellijk opgegeten te worden, maar het was de enige beleefde uitweg uit de drankrondjes. Vandaag paait men de kinderen met een pak chips. Het mogen ook Grills of Bugles zijn, maar het blijft ‘lawaai met zout’, zoals onze noorderburen zeggen, nu en dan ook met extra paprika. Veel antieke hapjes zijn van de comptoir verdwenen: geen hardgekookte eieren meer, nauwelijks bouletten, hier een daar nog een druugsossis (het Voedselagentschap doet moeilijk over artisanale vleeswaren op de bar). Chip betekent ‘spaander’ of ‘scherf’ in het Engels, het woord leefde vroeger vooral onder houtbewerkers en bij antiquairs, want als uw antieke theeservies chipped bleek, dan was het waardeloos. De geschiedenis wil nu dat de Britten tijdens de Eerste Wereldoorlog on the Continent zagen hoe men aardappelen in spaanders hakte om ze te frituren. Dat was bij de gewone Brit toen nog ongezien, onze frites werden hun ‘frenched fries’, wat niet onmiddellijk Franse, maar in wezen ‘gehakte’ frituur betekent, van het werkwoord to french, ‘hakken’. Maar dan gehakt ‘met de Franse slag’, zoals u zult begrijpen. Het alternatieve woord was aardappelspaanders, potato chips. Alles wat in stukjes gefrituurd wordt, zijn volgens de Engelsen chips. De friet had in onze streken al een hele geschiedenis achter de rug en kende tal van varianten.

Oost-Europese Reibekuchen of latkes waren pakjes geraspte aardappel, gefrituurd. Frietjes werden niet alleen in balkvorm gesneden, maar ook in schijfjes. Dat leidde in Frankrijk tot de pommes soufflées, want bij het tweede baksel kunnen de schijfjes opblazen. Deze ontdekking zou gedaan zijn in 1837, wat betekent dat men toen al schijfjes van zo’n drie millimeter dik sneed. Maar dat is nog kookkunst. Hoe dunner men aardappelen snijdt, hoe sneller ze gaar zijn in het frituurvet. Al heel lang geleden moet men erachter gekomen zijn dat heel dunne schijfjes sneller werken, net zoals frietjes in de jaren zeventig tot pommes allumettes werden gereduceerd: snel klaar en veel krokanter dan het echte spul (maar wel veel vetter, want meer oppervlakte per volume aardappel waar het vet aan blijft hangen). Pommes allumettes en chips zijn – letterlijk – fastfood. Onze hedendaagse chips bestonden ook al in Duitsland, waar men ze bedacht met een waarlijk poëtische naam: Herbstlaub (‘herfstloof’). Dat kan ook kraken, onder de voeten. Maar de Amerikanen willen zich de chips toe-eigenen. Met hun typische personencultus en drang naar mythevorming schrijven zij de uitvinding van de chips toe aan een miljonair en een eigenzinnige kok. De miljonair zou Cornelius Vanderbilt zijn geweest. Hij vond zijn gefrituurde aardappelschijfjes in het restaurant te dik. De gefrustreerde kok was ene George Crumb, en uit boosheid maakte hij ze belachelijk dun, maar Vanderbilt vond dat juist lekker. Maar het was zeker Crumbs uitvinding niet. Er bestaan oudere recepten voor chips. De gewoonte om chips koud te verkopen in zakken is wel degelijk Amerikaans. Dat begon zo in de jaren tien van de vorige eeuw. Toen de Amerikanen hun chips gingen slijten in Engeland, vanaf de jaren 1920, stuitten ze er op het probleem dat het woord chips er al was ingepikt voor ‘onze’ frietjes. De Britten bedachten dus een nieuwe naam: crisps, ‘krokantjes’ zeg maar. Ondertussen hebben diezelfde Britten zich de crisps

De Amerikanen willen zich de chips toe-eigenen. Met hun drang naar mythevorming schrijven ze de uitvinding toe aan een miljonair en een eigenzinnige kok helemaal toegeëigend en zijn ze er de gekste smaken bij gaan bedenken: cheese & vinegar, stilton, beef & onion... Ik kocht zelfs ooit een zakje met turkey stuffing-smaak. Ondertussen hebben chips de reputatie opgebouwd ongezond te zijn, maar is dat ook zo? Ze bevatten ongeveer een derde vet, maar vooral veel zetmeel en natuurlijk nogal wat zout. Maar er bestaat geen ongezond voedsel, het zijn de omstandigheden waarin u chips eet, die het verschil maken. Een zak chips is bedoeld om te delen met een min of meer grote groep meegenieters. Ieder een eigen zak, dat wordt al snel te veel. Ondertussen weten we ook dat we beter geen koolhydraten verspreid over de hele dag eten, dat houdt ons insulinepeil hoog. Maar wat chips bij de maaltijd, één keer per jaar of zo, is niet ongezond. In de vroege jaren zeventig was het trouwens weer even mode: chips bij de beefsteak in plaats van frietjes. Ten minste een beschaafde manier van chips eten. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1332 PAGINA 20 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Aïda Kazarian in haar atelier: “Schilderen is een dialoog. Je doet iets, de verf geeft iets terug. Soms ben ik het die dirigeer, soms ook niet.”

© MARC GYSENS

Aïda Kazarian, vingers als penselen

‘Drijvend op emotie’ ELSENE – “In 1997 is de man van een hartsvriendin onverwachts overleden. Ik wou voor haar een tableau maken om te helpen in het rouwproces. Maar ik mocht proberen wat ik wilde, het resultaat stelde me teleur. Tot ik in een opwelling besloot om alleen nog mijn vingers te gebruiken. Ritmisch.” De Armeense kunstschilderes Aïda Kazarian is lid van de Académie Royale de Belgique. Schilderen met de vingers in rechtstreeks contact met het canvas is haar handelsmerk geworden.

H

et atelier: hoge plafonds, mooi licht, maagdelijk witte muren. Prominent: een monumentaal abstract doek, waarin paars de toon zet. Een doek dat een hommage wil brengen aan de moed van de mensen van Fukushima. Een doek waarvan de perceptie verandert naargelang van de afstand tot the eye of the beholder. “Tijdens het scheppingsproces maak je voortdurend keuzes. Je doet iets, de verf geeft iets terug. Het is een dialoog. Je begint met een bepaalde bedoeling, maar het resultaat kan helemaal anders uitdraaien dan wat je voor

ogen had. Soms ben ik het die dirigeer, soms ook niet.” “De warme herinneringen aan het mooie ambacht van mijn ouders – het restaureren van oosterse tapijten – spelen een grote rol in mijn werk. Dat ben ik maar bij toeval gaan beseffen. In mijn vorige atelier, thuis, keek ik uit op mooie tuinen. De meeste van mijn doeken die er stonden, waren lichamen, naakt of gekleed. Geïnspireerd door de kleurenpracht van de tuinen ben ik op een dag die tableaus gaan overschilderen, met de impressies van de kleuren die mijn netvlies streelden. Tijdens

dat proces heeft iemand me de opmerking gemaakt dat ik altijd van rechts naar links en van links naar rechts werkte. Dat ik eigenlijk hetzelfde deed als de mensen die oosterse tapijten vervaardigen of restaureren. Van toen af ben ik het bewust blijven doen – maar niet altijd: soms gun ik mezelf toch de luxe van wat meer vrijheid.”

Jo Delahaut Het is alsof Kazarian met deze manier van schilderen hulde brengt aan haar vader en moeder, die niet lang na het einde de Tweede

Wereldoorlog hier in Brussel hun atelier openden. “Mijn vader was soldaat in het Sovjetleger. Na de oorlog heeft hij zijn uniform afgegooid; hij verkoos in België te blijven. Mijn moeder is geboren in Frankrijk. Een kind van de Armeense migratie na de genocide op het Armeense volk tijdens de Eerste Wereldoorlog in de nadagen van het Ottomaanse Rijk. Daar, in een voorstad van Parijs, hebben ze elkaar leren kennen. Op een bal voor Armeense migranten. En later is moeder vader gevolgd naar Brussel.” “Thuis leefden we echt wel in een cocon, in ons eigen universum. We spraken Armeens. De muren waren gesierd met iconen, oosterse tapijten waren alom aanwezig. Net als het zingen van mijn moeder. Omgeven door liefde was ik. Omgeven door kleuren, ook: van de iconen, van de tapijten. Ik hield echt van het lichamelijke contact met de tapijten. Erover rol-

BDW 1332 PAGINA 21 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

len, er met de hand over strijken om de kleuren te doen veranderen. Mijn paradijsje: ik heb er tot mijn zesde met volle teugen van kunnen genieten. Pas toen ben ik voor het eerst naar school gegaan. En ik mocht dan wel nog geen Frans spreken, me aanpassen was geen enkel probleem. Ik was een kind zoals alle andere, kunstenaar worden kwam toen nog niet in mij op.” Dat laatste veranderde in het lyceum van Elsene. “Twee leerkrachten hebben daar een hand in gehad. Mijn tekenlerares, Berthe Dubail, en mijn lerares Frans, die getrouwd was met Jo Delahaut, befaamd vertegenwoordiger van de geometrische abstractie. Al in het eerste jaar troonden die twee dames ons mee naar een tentoonstelling van Delahaut. De abstracte benadering van de schilderkunst, de kleuren die je in het gezicht sprongen: het was een revelatie voor het meisje van twaalf dat ik was.

wilde zijn die mijn hart had gestolen. En in mijn milieu kon dat niet zonder boterbriefje, samenwonen was des duivels.” “Ik zat aan de haard, hij studeerde voor arts. Onze liefde werd al snel bezegeld met twee kinderen. Een zoon, Araz, en een dochter, Céline, die geboren is New York, waar mijn man een specialisatie volgde. Maar ik ben wel altijd blijven schilderen, als autodidacte. Ik heb er bovendien een coup de foudre gehad, vergelijkbaar met mijn kennismaking met het werk van Jo Delahaut: de ontdekking van abstracte Amerikaanse kunstenaars als Barnett Newman, Jackson Pollock en Mark Rothko. Abstracte werken op monumentaal canvas. Kunstwerken die een mens zich nietig  doen voelen, kunstwerken waarin je als het ware helemaal kunt binnentreden en verdrinken.” “Na onze terugkeer naar Brussel voelde ik echt wel de behoefte aan een opleiding met een stevige basis en heb ik me ingeschreven aan de Academie voor Schone Kunsten. De opleiding was interessant, de interactie met andere studenten en andere schilders was zo mogelijk nog interessanter. Ik heb ook twee keer geluk gehad op het juiste moment: bij mijn afstuderen kwam er net een plek vrij voor een assistent; op het einde van mijn driejarige mandaat als assistente kwam er een plaats vrij voor een docent in de middelbare afdeling van de academie. Voorheen was het nooit bij mij opgekomen om les te gaan geven, en toch heb ik er geen seconde spijt van gehad dat ik toen heb toegehapt.” “25 jaar lang heb ik het met hart en ziel gedaan, dat lesgeven. Niet in het minst omdat ik mijn leven verrijkt voelde door het contact met jonge studenten. Zij leerden van mij, ik leerde van hen. Ik kon mijn passie doorgeven en kreeg er tegelijkertijd veel voor terug. En geef toe, wat is er mooier dan jonge mensen die hun eerste onzekere stappen zetten, hun potentieel te helpen ontdekken?”

“Iemand merkte op dat ik altijd van rechts naar links en van links naar rechts schilder. Net als een tapijtwever”

Het is ook mee bepalend geweest voor de weg die ik later zou kiezen. Het besef was er nog niet, maar het zaadje was gestrooid. En toen ik het in het vierde jaar van het lyceum moeilijk begon te krijgen, heeft Berthe Dubail me de raad gegeven om voor een artistieke richting te kiezen. In Bischoffsheim. Het theoretische gedeelte was er veel minder moeilijk dan aan het lyceum, we kregen veel kunstpraktijk. Daar ben ik helemaal opengebloeid.”

Verrijkend

Monumentaal Toch is Kazarian in eerste instantie niet verder gegaan met haar kunstopleiding: ze koos al snel voor een leven als echtgenote en moeder. Schilderen werd min of meer een hobby. “Ik ben heel jong getrouwd. Niet zozeer omdat ik wilde trouwen, wel omdat ik bij de man REPRO MARC GYSENS

Het lesgeven gaf Kazarian genoeg vrije tijd om haar weg te zoeken als artieste. Die ontwikkeling heeft geleid tot erkenning en, in 2005, tot lidmaatschap van de Académie Royale de Belgique. “Voor mij was dat een mooie bekroning van het parcours dat ik heb afgelegd. Spijtig alleen dat mijn moeder het niet meer heeft mogen meemaken. Een bekroning, en tegelijk de bron van ongelooflijk veel interessante ontmoetingen met mensen uit de meest uiteenlopende disciplines. Verrijkend op professioneel vlak, verrijkend op persoonlijk vlak.” “Het is een van de vele dingen die België en Brussel me hebben gegeven. Ik ben hier geboren, ik ben hier opgegroeid, ik hou van mijn leven hier. In Parijs, waar de familie aan moeders zijde woont, is het alsof je midden in de ratrace zit. Vergeleken daarmee is Brussel een huiskamer. En tegelijkertijd lopen hier mensen van over heel de wereld rond en is er een ongelooflijk rijk cultuurleven.” “En ook al is Brussel het hart van Europa, toch blijft het leven hier menselijk en betaalbaar. Het is een constellatie waarin ik me veel beter thuis voel dan wat New York me bood. Het wonen daar, het onderwijs, de gezondheidszorg: allemaal peperduur. Het publieke onderwijs was een ramp, privéscholen waren onbetaalbaar. De sociale verschillen zijn ook veel te groot naar mijn zin. Voor mij haalt een maatschappij haar waarde uit de kansen die ze biedt op een deftige toekomst aan iedereen. En dat vond ik in New York allerminst. Het was een sociaal slagveld. Daarbij vergeleken zijn Brussel en België een klein paradijs.”

De vierjarige Aïda helpt tapijten te restaureren in het Brusselse atelier van haar ouders.

Karel Van der Auwera

De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet

FREDDI SMEKENS Kartoebel

W

e vragen iemand om een leerling te tekenen. Negen kansen op de tien dat hij of zij er hét attribuut van de leerling bij tekent: de kartoebel, in de wandeling ook wel ‘boekentas’ genoemd. Ongetwijfeld stamt ons Brusselse woordje kartoebel van het Franse cartable. Persoonlijk heb ik die kartoebel altijd aan de hand gedragen. De tijd dat men hem op de rug bond, was na de mijne. En ongetwijfeld zullen sommige lezers nog ’s avonds heule kartoebel moeke om er de volgende dag gezwind mee naar school te trekken. Een ritueel dat ik mij nog levendig voor de geest kan halen. Evenals de zin: “Ik moon maaine kartoebel nog moeke.” Soms heb ik de indruk dat de hedendaagse leerling een zodanig monumentale kartoebel meezeult dat hij op zondagavond ne kartoebel vè giel de weik kan moeke, of het scheelt niet veel. Ik had het hiernet over een ritueel, en dat was het ook. De schaulboeke in ’t ieste vak, de schrifte in ’t twiede vak. Vooraan in die kartoebel bevonden zich twee kleinere vakjes, een soort van uitstulpingen. Een ervan werd gewoonlijk gebruikt om de pennenzak in op te bergen, de andere als bergplaats voor de schoolagenda. ’n Ploch vè alles en alles op zaain ploch, zeg maar. In de klas stond een kast waarin we onze schoolboeken konden opbergen. Kwestie van ze niet elke keer mee te hoeven torsen. De schriften daarentegen moesten na elke schooldag onvermijdelijk mei nor hoois. In dat laatste schuilt wel enige logica. Want vèwa zou onze kartoebel anders deene? Naast de kartoebel beschikten we ook over nen turnzak. Die werd niet alleen gebruikt vè ons turnslache en dito broekske in op te bergen. Eén keer in de week werd hij ook gebruikt vè mè ons zwumgereef no den bain te trekken. Maar terug nu naar de kartoebel. Voor zover ik mij herinner, waren er in de tijd dat ik naar school ging, geen merkbare verschillen tussen de kartoebels van joenges en dei van de maskes. Maar misschien heb ik daar toen niet zo op gelet. Wat ik wel meen te weten, is dat het weinig of niet voorkwam dat twee leerlingen mè dezeulfde kartoebel

rondleepe. Maar ook in dat geval zou het kunnen dat mijn opmerkingsvermogen wat te wensen overliet. Over de kleuren kan ik me duidelijker uitlaten. Die gingen van lichtbruin naar donkerbruin. Hee en doe leep er wel iene of ien rond mè ne ruuje kartoebel, maar dat was dan wel héél uitzonderlijk. Ne witte daarentegen kan ik mij in de verste verte niet herinneren. Wat ik wel nog weet, is dat ik, naar het einde van mijn middelbareschooltijd toe, het vredesteken op maaine kartoebel aanbracht. Niet zozeer om op te vallen, eerder om zichtbaar uiting te geven aan mijn gevoelens en ideeën. “Da leste heit hem waal neki schuun gezeid,” merkt men terecht op. Trouwens, in die lang vervlogen tijd werd er niet of nauwelijks gepronkt met merknamen. Ne kartoebel was ne kartoebel en doemei ooit. Er was dus geen enkele vorm van discriminatie op dat gebied, ook niet wat de materie van het object betreft. Maar voor zover ik nog weet, heb ik nooit één medeleerling mè ne kartonne kartoebel weite rondluupe. Ook een boekentas van plastic kan ik mij niet voor de geest halen. U hebt het intussen al gemerkt, waarde lezer, over het icoon van de leerling valt een en ander te vertellen. Iets anders wat mij in de loop der jaren is opgevallen, is dat geen enkele van mijn vroegere kartoebels nog in mijn bezit is. En baa het leize van wa ’k auver daan kartoebel allemoe weit te zegge, vin ik da wel spaaitig. Niet dat ik het zo ver zou drijven om er ma wei iene oen te schaffe. Hoewel, men weet maar nooit. Even terug de tijdscapsule in. Het was niet zo dat iedereen baa het begin van elk schauljoer mè ne neuve kartoebel veu de pinne kwam; het tegendeel is waar. Temeer omdat die kartoebel tot op zekere hoogte deel ging uitmaken van onze persoonlijkheid. Het mag wel gezegd worden dat iemand die mè ne neuve kartoebel verscheen, kon rekenen op commentaar van zijn of haar medeleerlingen. En: giene neuve kartoebel zonder ne neuve porteplume. Maar naar mijn gevoel ben ik voor deze week al voldoende de educatieve toer op gegaan. De inhoud van het pennenzakje is voor een volgende rubriek.

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be, www.bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; IBAN: BE07424552982266, BIC: KREDBEBB van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Lien Annicaert (lien.annicaert@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.490 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Tuur De Moor (tuur.demoor@bdw.be), Bettina Hubo (bettina.hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick. jordens@bdw.be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny.vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd. hendrickx@bdw.be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Wauter Mannaert, Francis Marissens, Karolien Merchiers, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, Freddi Smekens, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw.be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

BDW 1332 PAGINA 22 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

Schermen > Delphine Groslambert meet zich met Europese top

‘Studie en topsport, een goed evenwicht’ BRUSSEL – Delphine Groslambert heeft een overvolle agenda: behalve haar examens heeft ze ook twee Europese schermkampioenschappen op het programma staan. Een zware combinatie, maar je hoort haar niet zeuren. Het zorgt voor evenwicht, én het is een stap op weg naar haar droom: schitteren op de Spelen in Rio de Janeiro.

‘I

k heb schermen als jong meisje ontdekt bij Club Med,” vertelt de 22-jarige schermster. “Terug in Brussel schreven mijn zus en ik ons in bij La Maison de l’Escrime. Aanvankelijk was het louter voor het plezier, helemaal niet met het idee om ooit internationaal te presteren.” Een paar jaar later stapelden de successen zich al op, en snel werden Delphine en haar zus Julie te groot voor België. Ze wonnen zowat alles waar ze aan deelnamen. Onder impuls van (en soms gepusht door) hun moeder trokken ze naar het buitenland. “Zo kwamen we op de grote toernooien terecht. Ik moet mijn moeder hiervoor bedanken, want als jong meisje was het nooit in me opgekomen om pakweg zevenhonderd kilometer verder in Duitsland te gaan schermen.” “Het is moeilijk te zeggen waarom ik zo graag scherm. Zowel techniek en tactiek als fysiek spelen een rol. Je zet acties op en bouwt daarop verder. In feite moet je bluffen: je kunt iemand aanvallen met de bedoeling dat zij afweert, om dan echt toe te slaan. Met een sportpsycholoog werk ik al even op verbeelding en acties

visualiseren, om mijn tactiek te verbeteren.” Het kopje erbij houden is dus van groot belang. Daarbovenop komt een uiterst zware fysieke prestatie in een snikheet pak. Het heeft heel wat weg van boksen. “Het voetenwerk is vergelijkbaar. Ik ben vooral sterk in defensie, maar offensief wat minder. Mijn aanval is een werkpunt.”

Te weinig tegenstand Groslambert schermt met de floret, bij de CEEB. Om zich te meten met toppers moet ze naar het buitenland. “In België scherm ik geen

“Tussendoor even naar Italië reizen om er het EK te schermen... Gelukkig valt het in een vrij rustige examenweek” wedstrijden meer omdat die er bijna niet meer zijn. Je hebt wel nog het Belgisch kampioenschap, dat ik dit jaar trouwens heb gewonnen. Al moet ik erbij zeggen dat mijn zus toen in het buitenland zat voor een andere competitie. Zij is ouder dan ik en is professional.”

“De wedstrijden zijn echt over heel de wereld. Het wereldbekercircuit begint in Europa en trekt dan naar Azië, naar Sjanghai en Seoel. Gelukkig krijg ik nu financiële steun van de federatie om het allemaal te bekostigen.” Ook voor haar trainingen legt de Brusselse heel wat kilometers af. Omdat ze naar eigen zeggen amper tegenstand vindt in Brussel, gaat ze nu regelmatig naar Gembloers. Niet zo lang geleden trainde ze wekelijks in Rijsel. “Ik zou nog meer schermtrainingen willen, maar het is moeilijk om die hier te vinden. Nu zijn dat er een viertal per week, aangevuld met wat badminton, want daar heb je heel wat vergelijkbare bewegingen.” “Mijn Franse trainer komt wekelijks over om me hier les te geven in de sportzaal van de Jetse HealthCity. Onze relatie is opperbest, en gelukkig maar. Mijn vorige trainer heeft me zonder boe of ba laten vallen, dat viel me zwaar. De afgelopen twee jaar waren niet zo goed, maar nu gaan mijn prestaties opnieuw in stijgende lijn.” Groslambert staat nog redelijk ver van de wereldtop, maar kan toch al een paar adelbrieven voorleggen. In de wereldbeker behaalde ze al een paar knappe kwartfinales en won ze zelfs de wereldbeker in Luxemburg. Maar haar hoogtepunt beleefde ze op het WK 2006 in Zuid-Korea. “Ik haalde daar bij de cadetten een bronzen medaille. Als ik eraan terugdenk, zit ik weer op een wolkje. Maar ik besef dat er een groot verschil is tussen de cadetten- en de seniorencategorie, waar ik nu in zit.”

Ondertussen is het money time voor Groslambert. Vorige week trok ze naar het Europees kampioenschap -23, waar ze echter niet kon doorstoten tot de beslissende rondes. Vanaf 15 juni zit ze op het EK voor senioren, en dat terwijl ze in volle blok zit voor haar eerste masterjaar biomedische wetenschappen aan de VUB. “Tussendoor even naar Italië reizen om er het EK te schermen... Gelukkig valt het in een vrij rustige examenweek. Het wordt in één dag geschermd, dus ik verlies niet zoveel tijd. Alles hangt af van de vorm die dag. Maar ik besef

EK 2012 > Samen voetbal kijken op groot scherm (en met bitterballen)

Oranje boven in Brussel

De duizenden Europeanen die in Brussel verblijven, zijn vanaf vrijdag 8 juni in de ban van het voetbal. Terwijl het voetbalfeest aan veel Brusselaars – bij gebrek aan een eigen ploeg – voorbijgaat, is het de buitenlanders bittere ernst. Wie de Europese voetbalsfeer wil opsnuiven, kan in Brussel terecht in heel wat cafés en pubs. Traditiegetrouw is O’Reilly’s aan de Beurs de ontmoetingsplek voor topsport op groot scherm. De Ierse pub krijgt in de buurt concurrentie van onder meer de Celtica, Rooster’s en Six Nations. Aan het Flageyplein zal er naast de verschillende Portugese cafés ook heel wat sfeer zijn bij De Valera’s, terwijl Fat Boy’s aan het Luxemburgplein heel wat expats verwacht. In het Jubelpark komt er dan weer een heus Eurovillage, waar elke wedstrijd wordt uitgezonden. Uiteraard is dit maar een greep uit de vele

© HOLLAND HOUSE

BRUSSEL – Internationaal Brussel maakt zich op voor een groots voetbalfeest. Terwijl de Rode Duivels op vakantie vertrekken, spelen zestien landen in Polen en Oekraïne voor de Europese titel. En dat zullen we geweten hebben.

Nederlanders van ‘gezelligheidsvereniging’ NedCafé, nu nog strak in het pak, straks in de verplichte dresscode ‘oranje’.

broeihaarden van voetbalgekte in Brussel. De naar schatting 35.000 noorderburen in Brussel kunnen voor de matchen van hun Nederland terecht in het Holland House Brussels. “Al de wedstrijden van onze nationale ploeg zullen te zien zijn in de W XYZ Bar van het Aloft Hotel Schuman,” vertelt Charlotte Geerdink (25), bestuurslid van NedCafé, een ‘gezelligheidsvereniging’ voor Nederlanders in Brussel. “Een hotel: het mag misschien wat raar klinken, maar we halen alles in huis om

er een feest van te maken. Zo staan er verschillende schermen opgesteld en zullen er typisch Nederlandse snacks zijn, zoals bitterballen en kaas. Alleen het bier is Belgisch.” “De zaal kan vijfhonderd man aan. We maken alvast reclame om zoveel mogelijk Nederlanders te verwelkomen. Dat is ons voornaamste doelpubliek, maar Belgen zijn ook welkom. Liefst dan wel met een oranje shirt aan (lacht).” NedCafé organiseert minstens één keer per maand een activiteit. Het is niet het enige

Nederlandse netwerk in Brussel, denk bijvoorbeeld aan de Nederlandse Open Gespreksgroep, de Nederlandse Vereniging en sportclub Oranje, allemaal terug te vinden op de website van Dutch Network Brussels. “Zelfs al kennen we elkaar niet, Nederlanders zijn één grote familie. Of je nu CEO of secretaresse bent, iedereen zal tijdens het EK samen feesten, in het oranje. Dat is bij ons de verplichte dresscode. We willen ‘Oranje boven’ hooghouden, ook in Brussel. Dat samenhorigheidsgevoel is heel mooi.” Nederland neemt het in de groepsfase op tegen Denemarken (zaterdag 9 juni, 18 uur), Duitsland (woensdag 13 juni, 20.45 uur) en Portugal (zondag 17 juni, 20.45 uur). Maar de ambitieuze Hollanders willen het daar uiteraard niet bij laten. “Zo nodig kunnen we het Holland House langer openhouden, hopelijk tot het einde van het kampioenschap. Ik denk dat een halve finale moet kunnen voor Nederland. Voorzichtig beginnen en dan door­ knallen.” TS www.nedcafe.be, www.dutchnetwork.be

BDW 1332 PAGINA 23 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

© MARC GYSENS

David Steegen England-Belgium

Delphine Groslambert: “Schermen is bluffen: je kunt iemand aanvallen met de bedoeling dat zij afweert, om dan écht toe te slaan.”

dat het bij de senioren moeilijk zal worden. Het feit dat ik studeer en aan topsport doe, zorgt voor een goed evenwicht. Het is niet gemakkelijk, maar het helpt om mezelf op beide vlakken gemotiveerd te houden.”’ Groslambert wil in de toekomst studeren met topsport blijven combineren. Ze denkt eraan om volgend seizoen een halftijds contract bij het Adeps, de Franstalige tegenhanger van Bloso, aan te vragen en misschien ook nog voeding- en dieetkunde te gaan studeren. Eén ding staat vast: ze wil naar de Olympi-

sche Spelen 2016 in Rio De Janeiro. “Volgend seizoen zal ik hopelijk meer kunnen laten zien. Sommigen stoppen, anderen nemen even de tijd om een kindje te krijgen: zo gaat dat meestal in een jaar na de Spelen.” “De Olympische Spelen halen is mijn grootste droom. Niet alleen erheen gaan, maar er ook deftig presteren. Al wordt dat heel moeilijk, de kwalificatiereeksen zijn zwaar. Maar ik laat me niet afschrikken.”

Tim Schoonjans

Voetbalsupporters aan de beurt SINT-JANS-MOLENBEEK – Tientallen voetbalsupporters sluiten het seizoen af met een toernooi onder elkaar. Het International Fans Tournament beleeft op zaterdag 9 juni zijn zevende editie. Het wordt ter ere van het in 2002 ter ziele gegane RWDM gespeeld en kan opnieuw op een gevarieerd deelnemersveld rekenen. Naast Belgische ploegen als RWD Molenbeek, Union, Racing Genk, Namen, Club Luik en Cercle Brugge tekenen ook de Italianen van Torino, de Fransen van Lyon, de Schotten van Hearts, de Engelsen van Everton en Hat-

field Sports FC en de gemengd Braziliaans/ Belgische Corinthians present. Alle deelnemers zijn trouwe supporters van de ploeg die ze vertegenwoordigen en zijn ondertussen uitgegroeid tot een grote vriendengroep. De sfeer zit er tijdens het International Fans Tournament dan ook steevast goed in. Het toernooi wordt omstreeks negen uur op gang getrapt; in de late namiddag is de winnaar bekend. Een veld achter het Molenbeekse Edmond Machtensstadion is het strijdtoneel. Toeschouwers zijn meer dan welkom en kunnen zeker rekenen op een leuke dag, vol TS authentieke voetbalsfeer.

Brussel op wiEltjes BRUSSEL – De komende maanden nemen skaters en andere boarders opnieuw (eventjes) de straten in. De Roller Bike Parade maakt weer haar opwachting: naar goede gewoonte trekt ze op vrijdag door de straten van Brussel, van 8 juni tot en met 28 september. Overigens zullen ook de straten van Hasselt, Namen, Koksijde, Gent en Leuven wekelijks een Parade over zich heen krijgen.

Let op, het wisselvallige Belgische weer kan roet in het eten gooien. Wilt u weten of de parade doorgaat, kijk dan op www.belgiumrollers.com. De parades worden de dag zelf omstreeks 16 uur bevestigd door de politie. Wie zelf geen rolschaatsen heeft, kan voor de parade (best één uur op voorhand) naar de startplaats gaan om een paar te huren bij een partner van de organisatie. En tot slot: wie de organisatie graag helpt als vrijwilliger, is TS zeer welkom (meer op de website).

De jongens zijn om drie uur ’s ochtends vanuit Brussel met de supportersbus vertrokken. Het bier heeft rijkelijk gevloeid. In één ruk naar Londen. Ik ben – gelukkig – een dag eerder al afgereisd. De reisbus van de ‘Belgium-fans’ staat al op het parkeerterrein wanneer ik aankom in het piepkleine stadionnetje van Marlow FC in de schaduw van Heathrow, de grootste luchthaven van Europa. De gastheer is Garford Beck, een oer-Engelsman. Beck is de uiterst formele voorzitter van England Fans FC, een voetbalploeg die Engelse fans verzamelt voor elke offi­ciële interland van de ‘echte’ nationale elf. Een lieve man die zich op alles grondig voorbereidt. Beck is hoofddouanier. Engeland, het land der tradities. Zo speelt England Fans FC voor elke officiële inter­land tegen een ploeg van supporters van de te­ genpartij. België heeft geen supporterselftal. Ik werd aangezocht door een van de supportersverenigingen van RSC Anderlecht. De roerganger van het RSCA-sfeervak Purple Heart heeft een aantal jongens opgetrommeld. De eerste nationale supportersvoetbalploeg bestaat volledig uit Anderlechtsupporters. We hebben geen schijn van kans. Nooit  samen gespeeld, en minstens de helft van  de spelers is licht of zwaar aangeschoten. Eentje loopt rond in een bruidsjurk. De sfeer zit erin. Onze trainer, Jappe, wordt samen met mij ontvangen door de gastheer in de bestuurskamer van Marlow FC. De ontvangst is een echte plechtigheid. We krijgen thee en koekjes. Onze coach is er  niet echt op gekleed. Jappe draagt een short, een sweatshirt en een sjaal van de Rode Duivels. Na de plichtplegingen ontspannen we allemaal en voeren we een fijn gesprek waarin onder meer het Belgische elftal respectvol

geroemd wordt. Straks zullen de fans voetballen om de Cuthbert Ottaway Cup. Ottaway was de kapitein van Engeland tijdens de eerste officiële interland in 1872 tegen Schotland. Traditie en eerbetoon. Coach Jappe vraagt ijs. “Voor de spelers?” vraagt Beck. “Neen, voor ons bier,” antwoordt de coach met een uitgestreken gezicht. Jappe is een echte Belg. Onze coach zal tijdens de volledige tweede helft van de supporterswedstrijd in de bar te vinden zijn. Voor de wedstrijd worden de volksliederen gespeeld, en er wordt zelfs een minuut stilte geëerbiedigd als eerbetoon voor de verongelukte Belgische kinderen in Sierre, Zwitserland. Klasse. Tientallen Belgische fans moedigen ons tijdens de wedstrijd luidruchtig aan. Ondanks de logische rammeling – 8–0 – tegen de goed ingespeelde Engelsen kan de dag niet meer stuk. “Grass root football,” de essentie van voetbal, stelt Beck met veel flegma vast. Na de wedstrijd volgt nog een plechtigheid in de kantine van het clubje, met de onvermijdelijke speeches. Ik heb een RSCA-geschenk meegebracht voor elke mascotte die voor de match aan onze hand het veld op liep. Na afloop vertrekken de Belgische supporters naar Wembley voor de echte interland. Ik blijf wat hangen en vertrek met Beck en mijn Londense vrienden naar Wembley. Tijdens de opwarming ben ik trots Belg te zijn. Mijn Engelse vrienden zijn vol lof voor de Belgen in de Premier League. Ik neem de complimenten graag in ontvangst, want de beste voetballer in Engeland is een Brusselaar. Daar is ongeveer het hele stadion het over eens. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

ADVERTENTIE

Brusselleer is het centrum voor basiseducatie van het Brussels Hoofdstedelijke Gewest, erkend door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie

WIJ ZIJN DRINGEND OP ZOEK NAAR: M/V

FINANCIEEL EN ADMINISTRATIEF STAFMEDEWERKER IN EEN DEELTIJDS CONTRACT 80% VAN ONBEPAALDE DUUR n PROFIEL: Kennis over beheer & beleid, (analytische) boekhouding voor vzw’s, subsidiebeheer, sociale en arbeidswetgeving, loonadministratie, verzekeringen. n DIPLOMA: Hoger Onderwijs (Bachelor of Master) richting Juridische, Economische of Sociale Wetenschappen of evenwaardig door ervaring. n Een bijkomende opleiding Bedrijfsmanagement is een pluspunt.

Het volledige profiel vind je op : www.brusselleer.be

Gemotiveerd schrijven met CV vóór 15 juni 2012 t.a.v. Jan Van Gompel sturen naar solliciteren@brusselleer.be met vermelding SOL. FA-stafmedewerker

BDW 1332 PAGINA 24 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

en

t: B

rus

sel

nie

© SASKIA VANDERSTICHELE

Cli

uw

s-

Pro

Luna (links) en Nathan (rechts), omringd door een politie-escorte op de Pat Rouilledag, een afsluitdag vol actie.

Vijfde klas van de Zavelput in Sint-Agatha-Berchem ‘geadopteerd’ door de politie

Hé, de juf is een

POLITIEMAN...?!

En wat kwam hij doen in jullie klas, behalve leuke gadgets uitdelen? Nathan (N): Hij kwam ons meer vertellen over wat de politie doet. Bijvoorbeeld voor veiligheid zorgen

ING

Luna (L): Onze politie-peter heet Hugo Vandenborre. Hij was vriendelijk. Telkens als hij bij ons langskwam, gaf hij een cadeautje, zoals een fluojasje of een speciale sleutelhanger.

VER

De voorbije maanden stond in het vijfde leerjaar van de Zavelput wel vier keer een politieagent voor de klas. Niet om de leerlingen te straffen of te berispen, integendeel, wel om hen te adopteren! Wat dat precies wil zeggen, kwam Zazie van Luna en Nathan te weten op de afsluitende Pat Rouilledag. DOOR PATRICK JORDENS

AFLE

in het verkeer. Hij vertelde ook dat we de verkeersregels moeten kennen als we met de fiets rijden en zo. En hij heeft met ons over vandalisme gepraat.

©2 Wat is dat, vandalisme? 00 N: Dat mensen opzettelijk dingen kapot 9 Turt le Ind maken, bijvoorbeeld met een sleutel krassen ust r maken op een auto, of vuilnisbakken omkieperen. Dan zal de politie die mensen oppakken.

Welke les van Hugo vond jij het interessantst, Luna?

L: Die over vandalisme, want ik wist niet dat je voor een vuilnisbak omkieperen of ramen kapotgooien ook in de gevangenis kan belanden. N: Ja, of dat je een boete kan krijgen van zo’n 500 euro of meer. Ook als je graffiti spuit, kan je oje ct: een boete krijgen. Kla L:s iHugo heeft ons ook uitgelegd wat er zoal aan nd e de riemMvan ed zijn uniform hangt: een stok, een ia -D pistool, een walkietalkie... We weten nu meer ate :1 5 over de politie. .09

© SASKIA VANDERSTICHELE

BDW 1332 PAGINA 25 - DONDERDAG 7 JUNI 2012

.20

09

Is de politie nodig, vinden jullie? L: Ja, toch wel. Bijvoorbeeld als iemand in een winkel steelt, en je zou geen politie kunnen bellen, dan is dat een probleem. N: De politie zorgt voor de veiligheid van de mensen. Zonder hen kunnen mensen soms bang zijn om buiten te komen.

©S

AS KIA

VA

ries ™

ELE ICH

En nu zijn jullie hier op een soort afsluitfeest, de Pat Rouilledag, samen met vele andere Brusselse klassen die ook ‘geadopteerd’ zijn door de politie. Leuk? L: Ja, ik heb al een paard mogen aaien waarmee de politie door de stad stapt. N: En we mochten spelen dat we betogers waren. We gooiden met plastic flessen naar de politie, en zij liepen achter ons, met hun stokken en schilden... Maar nu moeten we weg, want we mogen nog een toertje maken op de motor van een agent!

T RS DE N

:4

Wijkagent Hugo Vandenborre omringd door zijn twintig adoptieleerlingen van 5L.

De vijfde klas van juf Katrien IDENTIKIT

En jij, Luna? L: Ja, maar ik was nog heel klein toen. Mijn mama heeft het me later verteld. Ik lag te slapen, het was al laat en ineens hoorde mama een raar geluid. Onze hond begon te blaffen, en fel met zijn poten op de lift te krabben. Toen dacht mama dat het waarschijnlijk dieven waren en heeft ze de politie gebeld. Maar ik heb ze zelf niet gezien. Ik heb liever niet te veel met politie te maken. N: Ik wel! Het zijn gewoon vriendelijke mensen, zoals iedereen. Soms moeten ze zich wel kwaad maken, zeker tegen dieven en criminelen en zo. Later wil ik zelf bij de politie gaan werken, want ik ben ook vriendelijk met de mensen. Maar ik kan ook kwaad zijn als het moet, en dan kan ik andere mensen overtuigen met mijn kwaadheid. L: Voordat Hugo bij ons in de klas kwam, dacht ik wel dat politiemannen veel minder vriendelijk waren.

ge

Met hoeveel zijn jullie?

“Met twintig.” Welk cijfer geven jullie je school?

“8 op 10.” Kennen jullie een leuke bijnaam voor de juf?

“Juffie.” Welk nieuw vak zouden jullie graag krijgen?

“Film en toneel.” Wat is jullie lijflied van het moment?

“‘I follow rivers’ van Lykke Li” (dat ze spontaan beginnen te zingen...)

MISSING LINK

Hebben jullie zelf al met de politie te maken gehad, behalve dan met Hugo in de klas? N: Ja, allez, toch bijna. Ik ben op straat ooit geagresseerd door de broer van Ibrahim. Nadien bloedde ik. Ik dacht naar huis te gaan en mijn mama te vragen om de politie te bellen. Maar ik heb het toch niet gedaan. Mijn vriend Maxim uit het zesde leerjaar heeft goed voor mij gezorgd en toen was ik gekalmeerd.

Pa

‘Kinderen zijn geen kinderen meer, meneer’

Dat zei de politieagent Hugo Vandenborre (je ziet hem op de klasfoto hierboven), toen we hem vroegen of hij zelf ook iets had geleerd uit zijn bezoekjes aan het vijfde leerjaar in Sint-Agatha-Berchem. “Wel, ik dacht dat kinderen van tien, elf jaar heel onbezorgd door het leven gaan. Het verbaast me dat ook zij soms al het slachtoffer kunnen zijn van stalking: dat ze bijvoorbeeld verplicht worden om hun boterhammen af te geven, of hun zakgeld. Daar stond ik wel van te kijken, van dat soort pesterijen. En verder was ik verrast dat deze jonge gasten al zoveel weten, over het verkeer bijvoorbeeld. Ze zijn goed op de hoogte en stellen ook veel interessante vragen. Amai, wat een verschil met toen ik zo jong was, zo’n veertig jaar geleden,” besloot onze sympathieke agent. Meer weten over dit project? Luister naar Klets op FM Brussel 98.8 (zaterdag van 12 tot 13 uur), kijk naar Brussel vandaag op tvbrussel (zondag vanaf 18uur) en surf naar www.klasindemedia.be.