Issuu

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

22 12 11

kerstmagie met kitty crowther en het NOB En ook: Eindejaarsparty’s, Jan Decorte en The Help.

Wonen > Brusselse Bond voor Recht op Wonen laakt gemeentelijke woningverhuur

‘Wie geld heeft, kan huren’ BRUSSEL – De gemeenten bezondigen zich aan ongeoorloofde discriminatie in de toewijzing van de eigen woningen. Dat zegt de Brusselse Bond voor Recht op Wonen. “De regering moet ingrijpen.”

n 2008 heeft het Brussels Gewest orde op zaken gesteld in de verhuur van gemeentelijke appartementen. De gemeenten moeten voortaan met registers werken, over een toewijzingsreglement beschikken en in beroepsmogelijkheden voorzien. Het gaat in totaal om 8500 appartementen die eigendom zijn van gemeenten of OCMW’s, goed voor een vijfde van de Brusselse openbare huisvestingsmarkt. De Brusselse Bond voor Recht op Wonen (BBROW) nam twintig reglementen (van zeventien gemeenten en drie OCMW’s) onder de loep en stelt vast dat, ondanks een verbetering, het nog altijd fout loopt met de toewijzing van de lokale huurwoningen − die, voor alle duidelijkheid, geen sociale woningen zijn, maar eerder voor een middenklassepubliek zijn bedoeld. Een eerste vaststelling is dat nogal

wat gemeenten de wooncode omzeilen. Voor een deel van hun woningpark is er geen transparante systeem dat de wetgever nochtans in 2008 heeft vastgelegd. Het OCMW van de stad Brussel bijvoorbeeld houdt zijn ‘opbrengstwoningen’ uit het toepassingsgebied van de wooncode. “Hier kan dus creatief omgesprongen worden met de verhuur,” zegt Werner Van Mieghem (BBROW) die hiermee niet gezegd wil hebben dat de gemeenten of OCMW’s dat ook doen.

Loonbriefje tonen Maar er is meer. Bepaalde gemeenten bezondigen zich aan discriminatie bij de verhuur van hun appartementen, zegt Van Mieghem. In Anderlecht moeten huurders een zekere band met de gemeente bewijzen, in Sint-Joost worden de OCMW-flats niet verhuurd aan leef-

loners en in Koekelberg krijgen jonge werkende stellen voorrang. Van Mieghem: “Dat er gediscrimineerd wordt zeggen wij niet alleen. Het Centrum voor Gelijkheid van Kansen geeft ons in een advies gelijk.” Andere gemeenten vragen dan

‘Er is een wooncrisis. Kansarmen moeten juist voorrang krijgen’ weer kopies van de loonbriefjes van de afgelopen zes maand om de solvabiliteit van de huurders te kennen. Dat is in strijd met een aanbeveling van de Privacycommissie, die stelt dat de huurder alleen zijn loonbriefje hoeft te tonen. Sommige gemeenten gaan ook erg voortvarend te werk in het schrappen van mensen van de wachtlijst. Vaak zijn de beroepsmogelijkheden beperkt, of worden de kandidaat-

huurders niet op de hoogte gebracht als ze een woning mislopen. Van Mieghem: “De kern van het probleem is dat de wetgever de gemeenten te veel vrijheid geeft.” De BBROW stelt daarom voor om de wooncode te verscherpen. De discriminerende criteria moeten uit de reglementen en er moeten betere beroepsmogelijkheden komen. Ook vindt de BBROW dat de woningen beter door niet-gepolitiseerde toewijzingscommissies kunnen worden toegewezen. Tot slot vindt de BBROW dat de huurwoningen zouden moeten toekomen aan wie er de grootste behoefte aan heeft. Te vaak heeft alleen wie genoeg verdient recht op een gemeentelijke woning. “Er is een wooncrisis. Inkomenplafonds zijn gerechtvaardigd,” vindt Van Mieghem. De BBROW stuurt de studie naar alle gemeentelijke mandatarissen en hoopt zo, in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen, het politiek debat over de gemeentelijke woningverhuur aan te zwengelen. Steven Van Garsse

ANN VAN DRIESSCHE GAAT MUNTPUNT LEIDEN BRUSSEL – Muntpunt, het extern verzelfstandigd agentschap van de Vlaamse Gemeenschap dat burgers moet informeren over cultuur en alle Vlaamse gemeenschapsdiensten in de hoofdstad, krijgt vanaf 1 maart 2012 een baas: Ann Van Driessche. Ze is momenteel woordvoerster van het Gemeenschapsonderwijs en heeft ook ervaring als hoofd communicatie in de ziekenhuis- en erfgoedsector, en als communicatieadviseur op het kabinet van gewezen eerste minister Guy Verhofstadt. “Het eerste wat ik wil doen is de onduidelijkheid wegwerken over het statuut van het personeel, dat Muntpunt van Onthaal & Promotie Brussel en de openbare hoofdstedelijke bibliotheek erft. Ik moet waken over de snelle oplossing die de VGC en de Vlaamse overheid hiervoor moeten aanreiken. We willen ervoor zorgen dat Brusselaars en Vlamingen kennismaken met het Nederlandstalige aanbod in Brussel én dat we mee de uitstraling van de hoofdstad Brussel verbeteren. Ik reik de hand aan alle actoren in het veld.” Jean-Marie Binst

N° 1309 VAN 22 TOT 29 DECEMBER 2011 ¦ WEEK 51: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, FAX: 02-226.45.69, E-MAIL: INFO@BDW.BE

BDW 1309 PAGINA 2 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

OPMERKELIJK © BRU-TAAL

Uitgelicht > De bom ontploft in Matongé

BRU-TAAL WINT DE PLUIM BRUSSEL - Bru-Taal, een vereniging die conversatietafels voor anderstaligen organiseert, wint De Pluim. Al acht jaar zet TV-Brussel in samenwerking met de Koning Boudewijnstichting het vrijwilligerswerk in het zonnetje met De Pluim voor de verdienstelijkste organisatie. Zopas heeft de vzw Bru-Taal de prijs gewonnen. Heel wat anderstaligen merken dat ze, na het volgen van taallessen, het Nederlands nog niet helemaal beheersen, of dat hun kennis weer afkalft. Op zo’n moment komen de taaltafels van Bru-Taal als geroepen. Dankzij die vereniging kunnen zo’n tweeduizend cursisten per jaar op verschillende plekken in de stad hun Nederlands oefenen in een onbevangen sfeer. Elke tafel wordt begeleid door een Nederlandstalige vrijwilliger. Het zijn die vrijwilligers die met de prijs extra in de bloemetjes worden gezet. Steven Van Garsse

Na de tolerantie, het puin ELSENE – Het is al twee weken onrustig in Matongé. Congolezen protesteren er tegen de herverkiezing van Joseph Kabila als president van hun vaderland. De autoriteiten kondigden al op 6 december een samenscholingsverbod af. Keer op keer werden demonstraties getolereerd door het gemeentebestuur. “Om de kerk in het midden te houden.” En toen waren er rellen.

et moet een slechte grap zijn: de Elsense burgemeester Willy Decourty (PS) is een notoir voorstander van de ontbinding van de politiezone BrusselElsene. Als argument daarvoor wijst hij erop dat de vele betogingen die zich op het grondgebied van Brussel voordoen, te veel agenten vergen. Agenten die dan niet in Elsene ingezet kunnen worden. Afgelopen zaterdag werden agenten van de politiezone echter wel ingezet tegen een betoging op Elsens grondgebied, en wel voor de zoveelste maal in twee weken tijd. Daar betoogden aanhangers van de Congolese presidentskandidaat Etienne Tshisekedi tegen de herverkiezing van opponent Joseph Kabila als president van de Democratische Republiek Congo.

Volgens de betogers is de verkiezing ‘gestolen’ en is Tshisekedi de rechtmatige president van het MiddenAfrikaanse land. De demonstratie afgelopen zaterdag begon dan wel aan de Naamsepoort, het grootste deel van de route liep over het grondgebied van Brusselstad. Via de parallelstrook aan de kleine ring trokken de manifestanten richting Amerikaanse ambassade. Onderweg verliet een deel van de betoging het geplande traject en bewandelde de kleine ring. Dat was niet de afspraak, maar werd getolereerd door de politie. Het moet even nadien geweest zijn dat volgens politiewoordvoerster Ilse Van de Keere de afsluithekken geviseerd werden door relschoppers. De rest van het verhaal is bekend: ter hoogte van de

Belliardstraat raakte een groep demonstranten oververhit en begon met projectielen naar de politie te

Werden illegale demonstraties getolereerd om electorale redenen?

gooien. Die chargeerde en begon een kleine veldslag. Ook in de Matongéwijk, waar de betoging begonnen was, eindigde een

rustig begonnen demonstratie in een veldslag met de politie. Winkelruiten werden stukgeslagen, vuilnisbakken en stenen losgerukt en richting politie en winkels gegooid, er werd een juwelierszaak geplunderd. De ordediensten arresteerden 144 mensen, van wie 21 gerechtelijk. Tien werden ter beschikking gesteld van het parket, van wie er vier voor de onderzoeksrechter werden gebracht. Alle vier werden ze vrijgelaten: twee onder voorwaarden en twee zonder. Tot zover einde verhaal. Toch eindigt het verhaal niet helemaal. Hoe is het mogelijk dat, ondanks een samenscholingsverbod afgekondigd na een eerste uit de hand gelopen betoging op 5 december, drie betogingen nadien werden getolereerd én uit de hand mochten lopen? Willy Decourty: “Vier betogingen zijn inderdaad uit de hand gelopen, maar tussendoor zijn er nog een heleboel acties geweest van Congolezen die niet eindigden in geweld. Wij hebben geprobeerd de

DE WEEK IN BEELD DOOR BART DEWAELE

AAN ONZE ABONNEES Tot nog toe ontving u elke week een anoniem postpakket met uw Brussel Deze Week en Agenda. Om het aantal verkeerde afleveringen te beperken worden vanaf deze week de exemplaren verstuurd op naam. Allicht zullen hierdoor een aantal fouten in het adressenbestand aan het licht komen. Ontvangt u nog steeds een exemplaar op naam van de vorige bewoners, staan er fouten in uw adres of ontvangt u nu helemaal niets meer? Laat het ons allemaal weten op abo@bdw.be of bel 02226.45.45 en wij zetten het met plezier recht. En u weet: abonnementen op adressen in Brussel 19 zijn gratis. Voor Belgische adressen buiten Brussel betaalt u een bijdrage in de portokosten van €15/jaar, voor buitenlandse adressen bedraagt die €25/jaar.

Een kozak of Jack Sparrow? Deze meneer ziet er in elk geval erg gelukkig uit met de kleren en attributen die hij zaterdag bij de uitverkoop in de Muntschouwburg op de kop heeft kunnen tikken.

BDW 1309 PAGINA 3 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

WEEKOVERZICHT WOENSDAG 14 DECEMBER Nieuw sociaal akkoord bij MIVB. Directie en vakbonden bereiken een nieuw sociaal akkoord, als aanvulling bij het interprofessioneel akkoord. Er komt een loonsverhoging voor zaterdagwerk, elke MIVB-werknemer krijgt een abonnement op Villo en de afspraken over vervroegd pensioen blijven gelden.

DONDERDAG 15 DECEMBER nieuwe directeur Cinematek. Nicola Mazzanti wordt directeur van het Koninklijk Filmarchief Cinematek. Hij volgt Wouter Hessels op, die de baan na twee maanden voor bekeken hield. Mazzanti is een internationaal gerenommeerd filmrestaurateur. Hij wil naar eigen zeggen snel een secondant om hem te helpen bij de Belgische gevoeligheden. Cinematek is een federale instelling. Vlaams-Brusselse universiteiten en hogescholen groeien sterk. Uit een rapport van de Vlaamse overheid blijkt een sterke stijging van het aantal hogeronderwijsstudenten in het Nederlandstalig hoger onderwijs in Brussel. In Vlaanderen is de stijging minder groot. De VUB en HUB voeren de lijst aan met stijgingen van respectievelijk 9 en 6 procent meer inschrijvingen dit academiejaar.

VRIJDAG 16 DECEMBER Hard tegen hard aan de Naamsepoort: de voorbije twee weken was er sprake van rellen, vermeend politiegeweld en verhitte gemoederen.

kerk in het midden te houden en de Congolese gemeenschap toegelaten te protesteren, hoewel het strikt genomen verboden was. Dat is nu afgelopen.” Decourty meent dat de demonstraties algemeen genomen vredelievend waren, maar gekaapt zijn door stadsbendes. Dat wordt evenwel tegengesproken door de Brusselse politie, die zegt geen enkel lid van een bende aangehouden te hebben. In Le Soir werd in een hoofdartikel geopperd dat de zwakke reacties van zowel burgemeester Decourty

“ “

als minister van Binnenlandse Zaken Joëlle Milquet (CDH) ingegeven zijn door electorale overwegingen. De burgemeester van Elsene wil niet op de aantijgingen reageren, maar zijn herhaalde wil om de kerk in het midden te houden kan wel als een electoraal motief gezien worden. Wat Joëlle Milquet betreft herinneren we ons de intrede in Matongé in de aanloop naar de federale verkiezingen in 2010. Toen werd Milquet tezamen met Brussels CDH-schepen Bertin Mampaka (van Congolese origine, red.) met veel

toeters en bellen in de wijk ontvangen om er campagne te voeren. Op de plaatsen waar het de afgelopen twee weken stenen regende werd er toen gedanst. En volgend jaar zijn er gemeenteraadsverkiezingen, dat is een feit. De politie zal massaal aanwezig zijn tijdens de eedaflegging van Kabila, vandaag bij het ter perse gaan. Er wordt rekening gehouden met nieuwe onlusten, ten minste nog tot volgende week. Christophe Degreef

Binnenkort, met de hulp van Allah, zal België bevrijd zijn van het systeem van afgoderij.” Abu Imran van Sharia4Belgium, roept in een internetfilmpje op om het Atomium af te breken.

De MR heeft over het hoofd gezien dat ze meer kiezers heeft in de gemeenten zonder faciliteiten dan in de zes gemeenten mét faciliteiten.” FDF-voorzitter Olivier Maingain wil voor de gemeenteraadsverkiezingen volgend jaar volop de kaart van de Franstalige kiezers in de rand trekken (Le Soir).

HET WOORD

geen wilde stakingen meer bij mivb. Directie en vakbonden van de MIVB sluiten een akkoord dat wilde stakingen na gevallen van agressie moet voorkomen. De noodprocedure bij spontane acties moet worden gevolgd, zo wordt overeengekomen. Zo niet volgen er disciplinaire sancties.

ZATERDAG 17 DECEMBER RELLEN IN MATONGé. Voor de vierde keer in twee weken tijd wordt de Matongéwijk opgeschrikt door hevige rellen. Congolezen protesteren er tegen de herverkiezing van president Joseph Kabila. Er worden meer dan 140 personen aangehouden. De betoging is illegaal, maar wordt getolereerd.

MAANDAG 19 DECEMBER Elsense schepen van Financiën uit ambt gezet. Olivier De Clippele (MR) wordt van zijn functie ontheven omdat hij weigert de begroting van de gemeente goed te keuren. De Clippele kan zich niet vinden in de vele buitengewone uitgaven in de gemeentebegroting, met name een investering in een nieuw gemeentegebouw in tijden van crisis zit hem dwars. Zijn partijgenote Dominique Dufourny neemt Financiën van hem over. Tot de volgende gemeenteraadsverkiezingen blijft de Clippele schepen zonder bevoegdheden. STAKINGSoproep. De vakbonden kondigen aan massaal te zullen staken op donderdag 22 december. Ze willen daarmee protesteren tegen de pensioenhervormingen van de bevoegde minister Vincent Van Quickenborne (Open VLD). Die wil onder meer de leeftijd voor brugpensioen optrekken. Er worden grote problemen verwacht bij alle openbare diensten en op het spoor, waar er waarschijnlijk geen treinen zullen rijden tussen woensdag- en donderdagavond. Daags na de oproep wordt er in Wallonië bij het spoor al gestaakt. Ook kondigt de MIVB aan dat er op donderdag naar alle waarschijnlijkheid geen enkele tram, bus of metro zal rijden. anderhalf miljoen brusselaars in 2060. Het Federale Planbureau berekent dat er in 2060 35 procent meer Brusselaars zullen zijn dan nu. Dat brengt de bevolking in de stad dan op anderhalf miljoen mensen. Het bureau gaat daarbij wel uit van een gelijkblijvend geboorte-, sterfte- en migratiecijfer. In 2008 rekende het planbureau voor dat er in 2060 ‘slechts’ 1,3 miljoen Brusselaars zouden zijn.

DINSDAG 20 DECEMBER

BruWind

Windenergie is big business. Er worden de komende jaren honderden extra windmolens in Europa verwacht. Als die er staan, zullen ze goed zijn voor tien procent van het elektriciteitsverbruik in Europa. Zopas hebben de Vrije Universiteit Brussel en de Université Libre de Bruxelles Bruwind opgericht, een onderzoeksgroep die de academische expertise over windenergie verzamelt. Het onderzoek heeft zijn nut voor de boomende wind-

Vlaanderen versterkt eigen karakter van Rand. De Vlaamse regering keurt 63 diverse maatregelen goed die het ‘Vlaams strategisch gebied rond Brussel’ moeten versterken. Vlaams minister voor de Rand Geert Bourgeois (N-VA) wil met dit plan het groene en Nederlandstalige karakter van de Vlaamse Rand behoeden voor al te veel grootstedelijke invloeden.

energiesector. Het is de bedoeling om via materiaalverbetering, schadedetectie en locatieoptimalisering het rendement van windenergie-installaties te verhogen. Bruwind is ook wetenschappelijk coördinator voor Flanders Offshore Wind Infrastructure, dat Vlaanderen bijstaat in zijn ambitie om volop windmolens op zandbanken voor de Belgische kust te installeren. SVG

gratis openbaar vervoer op nieuwjaar. Metro, tram en bus zijn volledig gratis tijdens de jaarwisseling tussen 12u en 2u, kondigt de MIVB aan. Het Noctis-nachtnet rijdt daarna tot vijf uur ’s ochtends. Wel rijdt Noctis pas vanaf 1.30u door het vuurwerk in het stadscentrum. Samengesteld door Christophe Degreef en Tuur De Moor

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1309 PAGINA 4 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Samenleving > Viviane Teitelbaum en Fouad Ahidar over joden en moslims in Brussel

‘We zijn ondertussen op elkaar gesteld geraakt’ BRUSSEL – Het conflict in het Midden-Oosten laat ook sporen na in de hoofdstad van Europa. Volgens de Joodse Verenigingen blijft het aantal gevallen van antisemitisme in Brussel stijgen. Een gesprek met parlementsleden Viviane Teitelbaum (MR) en Fouad Ahidar (SP.A) over jodenhaat en islamofobie. “In Brussel gaan we het Israëlisch-Palestijns conflict niet oplossen. Laat staan in Molenbeek.”

ver jodenhaat schreef MRparlementslid Viviane Teitelbaum, afkomstig uit een Antwerpse joodse familie, in 2008 een boek: Salomon, vous êtes juif?, duizend jaar antisemitisme van Middeleeuwen tot nu. Vooral haar boude stelling over de laatste twintig jaar viel op. Er is het traditionelr antisemitisme, bij christenen en bij extreem-rechts, maar daar zijn sinds enige tijd hardnekkige antijoodse gevoelens bijgekomen, met name bij de bevolking van Maghrebijnse origine. Drie jaar na de publicatie van haar boek is de situatie er niet op verbeterd, vindt het MRparlementslid. Viviane Teitelbaum: “Antisemitisme is er nog elke dag in Brussel. Neem alleen nog maar het recente geval van het meisje Océane in Heembeek. Ze werd fysiek aangevallen door meisjes van haar klas vanwege haar joodse achtergrond. ‘Hou je smoel, vuile jodin, en rot op naar je eigen land,’ riepen ze haar toe. Of neem Camille, die een andere school heeft moeten zoeken wegens pesterijen. Dit zijn geen geïsoleerde gevallen. Er ontbreekt bij die jongeren vaak een duidelijke gedragslijn. De ouders geven geen grenzen aan, maar ook de politiek, of de media laten betijen bij antisemitische agressie in Brussel. Dat maakt me kwaad. Daardoor krijgen jongeren de indruk dat er geen probleem is.” “Ik had graag van de media gehoord: dit kan écht niet door de beugel. Maar wat krijgen we te horen? Die jongeren hebben het zo niet bedoeld, ze zijn slachtoffer van hun sociale achtergrond, enzovoort... Dan vraag ik me af: waar zijn mijn vrienden democraten? Waarom zwijgen ze? De Palestijnse zaak verdedigen is één ding, joden aanvallen in Brussel is een andere zaak.” Mijnheer Ahidar, u bent parlementslid, praktizerend moslim en u heeft goede contacten in de Marokkaanse gemeenschap in België. Is er een probleem van antisemitisme? Fouad Ahidar: “Nog niet zo lang geleden stemden een miljoen Vla-

mingen voor een extreem-rechtse partij. Blood and Honour is actief in Vlaanderen, er zijn skinheads. Het zijn groepjes die haat tentoonspreiden ten aanzien van andere bevokingsgroepen. Zijn daarmee alle Vlamingen racisten? We moeten er geen amalgaam van maken. Er zijn gevallen van antisemitisme waarbij

Ahidar: “Zeggen dat het antisemitisme in de Marokkaanse gemeenschap verankerd zit is gewoon niet waar” moslims betrokken zijn, maar niet de hele moslimbevolking moet over dezelfde kam worden geschoren. Zeggen dat het antisemitisme in de Marokkaanse gemeenschap verankerd zit is gewoon niet waar.” “Hiermee wil ik wat er gebeurt in Brussel niet minimaliseren. Antisemitisme is ontoelaatbaar en een krachtig neen van de politici is op zijn plaats. Fysiek geweld is erg. Geweld waarbij een bevolkingsgroep geviseerd wordt is dubbel zo erg. Een vriend van mij uit Parijs komt me regelmatig bezoeken. In Brussel durft hij zijn keppeltje niet opzetten, omdat hij een stenenregen riskeert. Dan is er iets mis, en we moeten dat hardop veroordelen.” “Als sinds ik politiek actief ben, verzet ik me hiertegen. Zowel in de media als binnen de moslimgemeenschap. Dat is geen gemakkelijk debat. Jammer genoeg kom ik alleen in de media als ik racistisch geweld veroordeel, maar haast nooit als er iets moois te vertellen valt over de moslimgemeenschap.” Allochtonen hebben het moeilijker om aan een baan te raken of aan een woning, of ze mogen de dancing niet

in, zeggen sommigen. Daar hebben joden in Brussel minder last van. Akkoord? Teitelbaum: “We zijn er als maatschappij inderdaad tot nu toe niet in geslaagd om de allochtone jongeren in Brussel de toekomst te bieden die ze verdienen. Wie Rachida heet of Mohammed en rechten heeft gestudeerd, of een Solvaydiploma op zak heeft, raakt vandaag toch moeilijk aan een baan. Dat kan alleen maar betekenen dat onze maatschappij faalt. Hier hebben we als beleidsmakers inderdaad nog werk.” Ahidar: “Dat is een ander debat. Rachida met haar diploma van rechten zal niet roepen: ‘Dood aan alle joden!’ En uiteindelijk vindt ze wel werk. Het probleem van antisemitisme zit bij jongeren zonder diploma die in getto’s opgroeien en die geleerd hebben dat het altijd het probleem is van een ander. Wie in een getto opgroeit, heeft niet leren samenleven met een ander. Daar is nog enorm veel werk te verrichten.” Mevrouw Teitelbaum, waarom maakt u onderscheid tussen racisme en antisemitisme? Teitelbaum: “Er is geen hiërarchie in de discriminatie. Elke discriminatie is aberrant. Maar in Europa heeft antisemitisme een bijzondere betekenis. Jodenhaat is geen racisme als een ander. De shoah heeft Europa getraumatiseerd achtergelaten omdat er zes miljoen doden zijn gevallen. Daarom zal ik de term antisemitisme blijven verdedigen.” Er bestaat intussen ook een begripsverwarring. Tegen Israël zijn, hoeft niet te betekenen dat men tegen alle joden is. Ahidar: “Het conflict in het Midden-Oosten heeft een impact op het samenleven in Brussel. Dat is zeker zo. Ik probeer altijd duidelijk het onderscheid te maken tussen joden in het algemeen en de Israëlische regering in het bijzonder, maar eerlijk gezegd: die grens is niet altijd zo duidelijk te trekken.” Teitelbaum: “Een Franstalige Brusselse krant schrijft systematisch ‘de joodse nederzettingen’.

Terwijl het om Israëlische nederzettingen gaat. Ook de media maken dat onderscheid niet duidelijk.” De spanningen waren ook te snijden in het Brussels parlement in 2009. Sommigen vonden dat een bezoek van de Brusselse regering aan Israël niet op zijn plaats was, op een moment dat Israël Gaza blokkeerde. Een PSparlementslid riep: “Leve de Palestijnse staat!” Teitelbaum: “De staat Israël is een mooi project. Noem me een zionist. Daar is niets illegitiems aan. Het joodse volk moet vrij en veilig in Israël kunnen leven. Maar dat belet me niet om de Israëlische regering te bekritiseren.” “Maar ik ben tegen boycotacties. Die hebben nog nooit voor vrede gezorgd. Ze veroorzaken daarentegen een radicalisering bij de bevolking die onder de boycot lijdt. Wat me vooral gechoqueerd heeft is hoe meedogenloos in België de boycot tegen Israël werd verdedigd.” Ahidar: “Israël heeft bestaansrecht. Daarover zijn we het allemaal eens. Alleen moet het de grenzen respecteren. Het kan niet dat Israël

Teitelbaum: “Ik heb soms het gevoel, als ik het halfrond betreed, dat ik een jodenster draag. Dus ja, het is een eenzaam debat” daar keer op keer aan probeert te tornen. De Verenigde Naties (VN) wijzen Israël daar ook keer op keer op in hun resoluties.” Mr. Ahidar, u was op een van de schepen die Gaza probeerde te bevoorraden... Ahidar: “... ik ben uiteindelijk ook via Rafah Gaza binnengeraakt. Het was vreemd dat wij de Palestijnen niet mochten bevoorraden, dat de vloot werd aangevallen in internationale wateren, dat de Israëli’s vreesden dat we wapens zouden

leveren aan Hamas, wat gezien de opvarenden redelijk belachelijk was, terwijl Israël zelf over kernwapens beschikt.” Vanwaar die solidariteit met het Palestijnse volk, mr. Ahidar? U bent van Marokkaanse origine. Ahidar: Het is geen inter-Arabische solidariteit, zoals sommigen denken. Ik ben immers een Berber, al spreek ik ook wel Arabisch. Het heeft met mijn jeugd te maken. Ik ben opgegroeid met Che Guevara. Ik was lid van de PvdA. Daar ligt de kiem voor mijn interesse in de Palestijnse zaak. Het ging om een onderdrukt volk zonder staat. Daarvoor wou ik als Brusselse jongere wel een strijd voeren.” Teitelbaum: “Het klopt dat jongeren zich met de Palestijnse zaak identificeren, vaak vanuit een wat romantisch beeld. Ze hebben dan de affiche voor ogen van de Palestijnse jongere in jeans en gympen die met stenen zijn land verdedigt tegen de oprukkende Israëlische tanks. Jammer genoeg krijgen we veel minder de beelden te zien van wat in Israël wordt aangericht door Hamas.” Ziet u beiden een oplossing voor het conflict? Teitelbaum: “Bescheidenheid is op zijn plaats. In Brussel, waar we zelf met communautaire problemen kampen, gaan we het Israëlisch-Palestijns conflict niet oplossen. Laat staan in Molenbeek. Het klopt dat de VN herhaaldelijk Israël hebben veroordeeld. Het is het land dat de meeste veroordelingen van de hele wereld op zijn naam heeft. Vindt u dat normaal? Ik denk niet dat Israël het land is dat het vaakst de mensenrechten schendt.” “De VN zijn geen toonbeeld van democratie. Dat moet gezegd kunnen worden. Als het bijvoorbeeld over vrouwenrechten gaat, wat me na aan het hart ligt, dan schuiven landen als Saoedi-Arabië mee aan tafel. Dus nee: de VN-resoluties zijn niet de bijbel voor mij.” “Wat me stoort is dat Israël systematisch met de vinger wordt nagewezen in het conflict, alsof de Palestijnen geen schuld treft. Er zijn daarnaast genoeg landen die Israël van de kaart willen vegen. Als een land een oorlog verliest, kan het daarna weer verder. Als Israël een oorlog verliest, dan bestaat het niet meer. Het is nuttig om daar even bij

BDW 1309 PAGINA 5 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Minderheden > Grouwels wil de regie

‘Inburgering en integratie is òns werk’ BRUSSEL - VGC-collegelid voor minderhedenbeleid Brigitte Grouwels (CD&V) ziet weinig heil in de plannen van Vlaams minister Geert Bourgeois (N-VA) om de inburgering- en integratiesector te fuseren. Half juli keurde de Vlaamse regering de conceptnota van minister Geert Bourgeois (N-VA) over de hervorming van het inburgerings- en integratiebeleid goed. Die nota sloeg in als een bom, of het scheelde toch niet veel. Alle Vlaamse onthaalbureaus en integratiecentra moeten opgaan in één Extern Verzelfstandigd Agentschap (EVA), dat verantwoordelijk wordt voor het hele minderhedenbeleid in Vlaanderen en Brussel. De nota voorziet in drie uitzonderingen. Gent, Antwerpen en Limburg ontsnappen aan de grootscheepse fusieoperatie. Ook over Brussel is er een apart hoofdstukje. De Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) krijgt de regie over inburgering en integratie. Vreemd genoeg moeten het Regionaal Integratiecentrum Foyer (integratie) en het Brussels Onthaalbureau voor Nieuwkomers (inburgering) wél opgaan in het Vlaams Agentschap. Volgens Bourgeois heeft de VGC vandaag te weinig expertise om een zelfstandig beleid te kunnen voeren. Met de operatie wil Vlaanderen inburgering (gericht op nieuwkomers) en integratie (gericht op allochtonen en de ontvangende samenleving) beter op elkaar afstemmen. Nu werken beide Vlaamse beleidsdomeinen te dikwijls naast elkaar.

“Zeven jaar lang hebben we elkaar in het parlement nauwelijks aangekeken. Nu wisselen we regelmatig van gedachten.”

de Brusselse moslimgemeenschap.” Mevrouw Teitelbaum, u bent niet de enige parlementariër van joodse origine in het Brusselse halfrond, maar u bent wel de enige die consequent de joodse zaak verdedigt in een parlement waarin ook heel wat moslims zitten. Teitelbaum: “Het is voor mij makkelijker om de MIVB te bekritiseren dan een resolutie over Israël op tafel te leggen, dat klopt. Maar het overgrote deel van mijn interpellaties gaat niet over Israël. Als ik la députée juive ben, dan is dat tegen wil en dank. Ik heb me altijd tegen dit soort communautarisme verzet. Ik wil alle Brusselaars vertegenwoordigen. Sinds enkele jaren heb ik echter het gevoel dat ik een jodenster draag als ik het parlement betreed. Het is een eenzaam debat. Ja, het is hard. Ik ben blij dat de MR me

de kans geeft om vrijuit te spreken.” “Maar ik wil toch ook iets positiefs zeggen. Wat Fouad enkele maanden geleden in een parlementair debat over het negationisme zei heeft me enorm geraakt. Fouad zei dat Gaza niet te vergelijken valt met de naziconcentratiekampen. Sinds die uitspraak ben ik hem als een ander mens gaan zien.” Ahidar: “Je moet weten: we hebben elkaar zeven jaar lang genegeerd in het parlement. We keken elkaar niet eens aan. Zoveel onderling wantrouwen was er. Viviane en ik zijn het op veel vlakken oneens, en zullen dat blijven, maar ondertussen zijn we op elkaar gesteld geraakt. Door die déclic van enkele maanden geleden komen we nu regelmatig samen om van gedachten te wisselen, om de dialoog aan te gaan.” “Dat is toch de essentie van democratie?” Steven Van Garsse en Christophe Degreef

Protest De nota-Bourgeois moet volgend jaar uitmonden in een kaderdecreet. Zover is het echter nog niet. In de sector leeft nogal wat ongenoegen over de plannen. De versnippering is te groot, dat beamen de meeste actoren in het veld. Of dat meteen tot een fusie moet leiden, daarover is minder eensgezindheid. Het plan van Bourgeois ligt ook on-

‘De VGC is de aangewezen instantie om dit beleid uit te tekenen’

situatie. Vijftig procent van de Brusselaars heeft een migratieachtergrond, Brussel is een tweetalige stad. Een apart beleid is dan ook op zijn plaats.” Volgens Grouwels is de VGC de aangewezen instantie om dat beleid uit te tekenen. Grouwels wil intussen de bestaande organisaties in Brussel behouden. “Een fusie is nergens voor nodig,” vindt ze. “Er moet energie worden gestoken in het verbeteren van de kwaliteit eerder dan in het maken van andere structuren.” Ze neemt wel de analyse van de nota-Bourgeois ter harte. Ook in Brussel kan er volgens Grouwels beter samengewerkt worden. Daarom stelt ze voor om de verenigingen van het minderhedenbeleid samen te brengen in een platform. Dat kan dan strategische doelstellingen vooropstellen. De verenigingen voeren ze uit, elk apart, “maar met alle neuzen in dezelfde richSVG ting”.

stil te staan. Wil dat zeggen dat ik de regering in Israël steun? Helemaal niet. Ook ik heb er kritiek op, maar met respect voor beide staten, met liefde voor Israël en met eerbied voor het Palestijnse volk.” Ahidar: “Ik denk dat iedereen in eigen boezem moet kijken. Maar dat wil zeggen dat ook Israël moet toegeven dat het te ver is gegaan. Vanuit de moslimgemeenschap is er dan weer meer begrip nodig voor wat het joodse volk heeft meegemaakt. Als een jongere ‘sale juif ’ roept, dan weet die niet wat dat bij een jood teweeg kan brengen. Maar wanneer je Auschwitz bezoekt, begrijp je emotioneel de geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog. Ook voor mij was mijn eerste bezoek aan Auschwitz, vrij recentelijk nog, een keerpunt, omdat je daar met je eigen ogen ziet hoe een heel volk naar de slachtbank is gebracht. Over enkele weken ga ik terug, en ik neem verantwoordelijken mee uit

der vuur omdat het een te grote centralisatie zou beogen. Met de oprichting van de EVA trekt de Vlaamse regering het hele minderhedenbeleid naar zich toe, zo luidt de kritiek. Er klinkt ook protest in Brussel. Minister Grouwels, in de VGC bevoegd voor het minderhedenbeleid, wil een andere weg inslaan: “In de nota van Bourgeois krijgen wij de regie toegewezen. Daar zijn we heel blij mee. Te lang heeft Vlaanderen in Brussel een inburgeringsbeleid gevoerd los van de VGC.” Grouwels begrijpt evenwel niet dat de Brusselse integratie- en inburgeringssector moet opgaan in dat grote Vlaamse EVA: “Brussel heeft een specifieke

Inburgering en integratie: samenwerking in het veld kan beter.

BDW 1309 PAGINA 6 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

De groep vindt het bezoek weliswaar niet oninteressant, maar naar werkelijke belangstelling voor de Europese Unie is het bij de meesten op dit verplichte uitje vruchteloos zoeken.

Reportage > Een klas pr-assistenten op weg door ‘Europa’

‘En wat roept Europa zoal bij jullie op?’ BRUSSEL – De laatstejaarsklas OPRA van SyntraBrussel ging bij ‘Europa’ op visite om de instellingen binnenskamers te leren kennen. Dat was een goed idee, want vooraf was hun kennis niet erg groot.

‘M

evrouw Frieda Brepoels van N-VA doet haar ‘weekje Straatsburg’ als parlementslid en ik zal u ontvangen,” krijgen de twintigers te horen van haar politiek medewerker Wouter Patho. De man is gids van dienst en pakt de groep zeer interactief aan, met kennisvragen te over. Mooi, ware het niet dat de naam Brepoels na een uur al vergeten is. De ouderenbeweging OKRA kenden we al, maar OPRA nog niet. Het is de opleiding Onthaal en Public Relations Assistenten van het Vlaams middenstands- en opleidingscentrum Syntra in Thurn & Taxis, een tweejarige voltijdse cursus. Lesgever Johan Van Nuffel wacht ons ruim op tijd op in de Vautierstraat, ijsberend tussen de hoofdingangen van de eurotorens. “Mag ik een foto van het meeting point voor groepen,” vraagt hij snel. “Telkens als ik een Syntra-groep

laat afspreken bij het Europees Parlement, moeten ze zoeken naar deze plek. Met een foto in attachment kan het beter lukken.” Van Nuffel geeft economische begrippen aan de laatstejaars pr-assistenten en staat te kleumen van de kou; er laten zich niet veel jongeren zien. Tot het uur van afspraak maar vier, even later acht – “Met zo’n kleine groep laat men ons niet door,” zwaait de gids even. Maar plots strandt een lachende bende jongens die hun auto niet kwijt geraakten. Bijna alle studenten wonen in de Rand. Inmiddels schrijven we hun namen op: Kawtar, Karis, Ayoub, Katherina, Dinah, Viriginie, Arnaut, Amaury, Tatiana, Rocío, Killy, Raya, Joeri en Chaker. “Chaker, je voornaam!” wordt er geroepen. “Hij vroeg mijn naam, mijn voornaam is Mohammed.” Na de photo shoot - zoals ze het werk van fotografe Saskia Vanderstichele

noemen - moeten we dringend naar binnen. O nee, enkele studenten, onder wie de Spaanse meisjes Killy en Rocío – nochtans op hun mooist gemaquilleerd en gekapt –, hebben zich opzettelijk afzijdig gehouden. Nog voor we door de controlepoort bij de bezoekersingang moeten, stellen we vast dat alle gebouwen hier het huisnummer 60 dragen.

politiek standpunt. Trouwens, wat roept Europa bij jullie op?” “Je niet inhouden, hé mannen.” Ayoub, van Marokkaanse origine, lanceert – en zal trouwens altijd het snelst antwoorden blijven geven: “Voor mij is Europa iets positief. Door de Europese Unie is er samenwerking gekomen tussen de landen.” “Al komt Europa wel te vaak negatief in de

“De media zijn veel te eenzijdig, terwijl Europa toch zo belangrijk voor ons is. We horen enkel iets over Merkel of Sarkozy” Wouter Patho leidt de groep eerst een vergaderzaal binnen: “Straks krijgen jullie de plenaire zaal van het parlement te zien,” belooft hij. “Ik heb het liefst dat jullie vragen stellen. Uitleg over de kostprijs van de gebouwen of over hoeveel vierkante meter glas er is, kan ik niet geven. Ik bekijk alles liever vanuit

media, ook in Amerika,” vindt Rocío uit Vilvoorde. Of er stereotiepe beelden over Europa bestaan? “We zijn geen echte Unie met één gezicht als leider, zoals Amerika,” stelt Ayoub. “Jij hebt al de hele analyse van het Europa van vandaag gemaakt,” concludeert de gids. De middag lijkt al afgerond.

Dan volgen beelden van drie mannen: wie is wie? En wie doet wat? Herman Van Rompuy en José Manuel Barroso worden nog vrij snel gevonden. Maar wie is die grijsaard? Het is de voorzitter van het Europese Parlement, Jerzy Buzek, die vandaag (13 december) zijn mandaat beëindigt. Dan komt de structuur van de Europese Raad, de Europese Commissie en het Europese Parlement op het scherm. En de andere EU-hoofdzetels: Straatsburg en Luxemburg. Als de 736 direct verkozenen (uit te breiden tot 751) aan bod komen, vraagt Patho of de Belgen bekend zijn. Het wordt even optellen om aan 22 te geraken. Lesgever Van Nuffel houdt de lippen stijf op elkaar, en lijkt zich te schamen over de namen die gelanceerd worden. “Leterme,” roept een jongen. “Nee, die was premier in de uittredende Belgische regering,” corrigeert Patho. De eerstvolgende naam die na enige treuzeling valt is “De Gucht”. “Nee, die is Commissaris,” verbetert Ayoub. “Er zijn achttien Vlaamse europarlementsleden, acht Franstalige en één Duitstalige,” geeft de gids even mee. Als het rijtje Dehaene, Verhofstadt, Michel volgt – “was toch vroeger Commissaris?” vraagt Ayoub – gaan de hoofden aan het ja-knikken. “En, zoals ik al zei: Frieda Brepoels in de fractie Europese Groene Partij-Europese Vrije Alliantie (EGP/EVA), waar wij als N-VA deel van uit maken,” tipt haar medewerker. Ja, die was iedereen alweer vergeten.

Keltisch en Catalaans Met nog een toelichting over die fractie, en het feit dat naar en van het Keltisch van de “honderdduizend Noord-Ierse boeren en vissers” getolkt wordt in de EU-vergaderingen, wordt de minderhedenkwestie in Europa opgehelderd. “Terwijl de Catalanen met hun zeven à acht miljoen mensen geen officieel erkende taal hebben binnen de EU, en dus Spaans, Engels, Frans, te horen krijgen. Voor ons als N-VA een belangrijk gegeven.” Dat tolken duur is, maar gerespecteerd, wordt duidelijk in de plenaire zaal van het parlement. “Er komt nauwelijks publiek luisteren naar de zittingen, al is het gratis,” geeft Patho mee. “Maar hier zie je het symbool van eenheid door diversiteit, met nog echte communisten die hun salaris aan de partij afgeven.” Als de groep na een kwartier zaalbezoek wordt losgelaten voor een vrij bezoek aan het nieuwe museum Parlementarium (over de geschiedenis en werking van de EU) lopen uiteindelijk maar vier het hele circuit mee. “De media zijn veel te eenzijdig, terwijl Europa toch zo belangrijk voor ons is. We horen enkel iets over Merkel of Sarkozy,” willen ze nog kwijt. Zij zullen hun stemplicht wel goed gebruiken, denk ik dan – want even voordien bleef ik toch even ‘hangen’ bij de clichévraag: “Wat verdient zo’n europarlementeslid wel?” Patho kon of wou er niet op antwoorden. Van Nuffel lanceerde 10.000 euro netto zonder onkosten. Het overheidssalaris als economisch begrip.

Jean-Marie Binst

BDW 1309 PAGINA 7 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Regering > Jean-Luc Vanraes presenteert laatste begroting

Stoelendans bij Open VLD BRUSSEL − De terugkeer van Guy Vanhengel (Open VLD) als Brussels gewestminister van Financiën en Begroting brengt een stoelendans teweeg. Jean-Luc Vanraes is minister af en wordt opnieuw voorzitter van de Raad van de Vlaamse Gemeenschapscommissie, waar Carla Dejonghe het veld moet ruimen. Herman Mennekens, voormalig kabinetschef van Vanhengel, is parlementslid af. Hij wordt (ten laatste) met de verkiezingen van 2014 opnieuw parlementslid, wordt verwacht. Open VLD, met vier parlementsleden, droomt zelfs hardop van een vijfde zetel. Vanhengel werd twee jaar geleden onverwacht federaal minister van Begroting: toen minister van Binnenlandse Zaken en vice-premier Karel De Gucht Europees Commissaris werd, mocht de Open VLD een nieuwe federale minister aanwijzen. Maar Vanhengel is nu terug, hij heeft vorige vrijdag de eed afgelegd. De begroting die het Brussels parlement vorige week vrijdag meerderheid tegen oppositie heeft goedgekeurd was meteen de laatste

van Jean-Luc Vanraes. De oppositie verwijt de meerderheid de schulden op te stapelen. Didier Gosuin (FDF) citeerde alarmerende cijfers over de schuldenlast. Vanraes erkende dat de schulden sinds 2004 (toen de Franstalige liberalen de oppositie in moesten en Ecolo en CDH tot de meerderheid toetraden) gestegen zijn van 1,542 miljard naar 2,910 miljard euro. Dat is nagenoeg een verdubbeling. “Maar nog altijd ver onder de twee miljard stijging waarover Gosuin sprak,” aldus Vanraes. En bovendien zijn de noden volgens Vanraes groot: “Wat hadden we moeten doen? Knippen in het metro-, tram- en busaanbod? De steun aan de gemeenten verlagen? Geen rekening houden met de bevolkingsexplosie? Dat zou onverantwoord geweest zijn.” Ook Paul De Ridder (N-VA) vindt dat het Brussels gewest de schulden blijft opstapelen. Sofie Brouhon (SP.A) vindt dat het een regering die uitgaat van een groeicijfer van 1,6 procent aan sérieux ontbreekt. Danny Vileyn

P-PRAAT “Nieuwe test éénrichtingsverkeer van Topazlaan vergezeld door de oprichting van parking Spurs - In de gemeente mobiliteit Plan, een eerste testen voor éénrichtingsverkeer voortdurend eind 2008 met als doel vermindering van doorgaand verkeer in deze lokale snelwegen had geproduceerd. De evaluatie had wij advies gemengd van de inwoners van het district gedeeld. Op deze basis, de College had voorkeur terug te keren naar de vorige situatie en de dubbele betekenis heeft zijn hersteld. Sindsdien hebben ontwikkelingen te maken uw buurt een 30 zone werd geïmplementeerd. het lijkt erop dat van doorvoer verkeer van de Topazlaan altijd genereert overlast, dit wordt bijzonder weinig doorgaand verkeer respectvol van snelheidsbeperkingen. Buitensporige snelheden en zware kar genereren lawaai op de apparaten instellen om af te dwingen de 30 km. Sommige bewoners daarom opnieuw uitvoering van éénrichtingsverkeer van Topazlaan. Dus besloten we om te testen de éénrichtingsverkeer, begeleidende van een extra stap, namelijk een vermindering van de breedte van de weg, door de oprichting van een zone van parking Spurs. Het doelis altijd om doorvoer verminderen en snelheid. Wij bieden voor extra parkeerplaatsen voor ingezetenen. Deze test zal plaatsvinden tijdens de maanden december, januari en februari. In maart, zal een evaluatie vragenlijst worden verdeeld over de onmiddellijke bewoners. De resultaten van dit onderzoek zullen worden geanalyseerd door het college (hé... het college?) dat dan de onderhoud of niet-unieke zin en bijkomende faciliteiten beslissen zal.” (Anon. 21ste eeuw, België, Gemeenteberichtgeving Schaarbeek 2011, Automatischvertaalds) Graag hadden we inderdaad bijkomende faciliteiten gehad − de huidige faciliteiten voor Nederlandstaligen leveren niet-unieke onzin op (dergelijk proza verschijnt zeker niet voor het eerst in het Schaarbeekse gemeenteblad). Met dank aan een alerte lezer, die door deze rebelse daad waarschijnlijk van het Schaerbeekschap ontheven wordt. En het is Topaaslaan, sukkels.

CHIEN ÉCRASÉ ANTICLIMAX – En jawel, daar is Guy Vanhengel, Brussels minister van Financiën. Twee weekends geleden had hij zich in De Morgen nog voorzichtig laten ontvallen dat de vrienden uit Brussel aan zijn mouw trokken, en deze week zijn er blijkbaar extra gewichten aan die mouw gaan hangen. Proficiat met de titel, mijnheer Vanhengel. Maar volgende keer een beetje meer de spanning erin houden. EINDEJAARSBOODSCHAP – We hebben in 2011 heel wat mensen uitgelachen in deze rubrieken. Of niet echt uitgelachen, maar er toch om gelachen. Geheel terecht natuurlijk, zeker om de preventiemedewerkers van de MIVB. Om wie hebben we nog gelachen? Even de archieven uitpluizen. Om auto’s die één jaar geleden de sneeuwhelling niet op geraakten − u weet wel, vorig jaar, toen de aarde nog opwarmde, lag er veel sneeuw in december. En om Tine Embrechts, die per ongeluk reclame maakte voor Uplace, het Disneyland van Machelen. En gelachen hebben we ook om de Indignado’s, maar dat waren natuurlijk makkelijke slachtoffers, met hun toetertjes en tentjes. Ongetwijfeld hebben we ook onze pen in vitriool gedoopt toen de Havenlaanoorlog werd uitgevochten met aan de ene kant boomknuffelaars en kasseivreters en aan de andere kant een koppige minister. En we hebben ook gelachen om de rookgewoontes van de Ecolo-fractie op de verdieping boven ons, want de groenen, die kunnen zelf paffen dat het een lieve lust is, als het maar bij anderen naar binnen waait. We weten het allemaal niet zo goed meer, want archiefbeheer is niet onze sterkste kant. Maar toch: prettige feesten, en ga door zoals jullie bezig waren, dan doen wij dat ook.

ADVERTENTIE

BDW REGIO

BDW 1309 PAGINA 8 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Deze week in het buurthuis Krakeel > Horecaopleiding Rouppe verzorgt eindejaarsfeestje

‘Geen aardbeien uit Brazilië’ ze houdt ook de ramadan.” Hij wil me aan een Japanse dame die aan het eind van de tafel zit voorstellen. De vrouw ontkent dat ze Japanse is: ze zegt stellig dat ze van SintGenesius-Rode is. Hugo vertaalt: “De dame wil gewoon zeggen dat ze de Belgische nationaliteit heeft.” Het gesprek stokt. Jiallo Boubacar, een van de elf cursisten van dienst, komt me vragen of ik een alcoholvrij biodrankje wil of misschien liever een glaasje wijn. Het wordt een litsjidrankje. Hugo feliciteert de jongeman met de voorbeeldige bediening. Hij straalt.

Etiquette

Een vroeg eindejaarsfeestje met een kleurrijk gezelschap in de Krakeelwijk.

BRUSSEL – Er was pasta met zeevruchten, hutsepot met worst en een lekker dessert na. Buurthuis Krakeel, aan de rand van de Marollen, heeft z’n eindejaarsfeestje al achter de rug. Met dank aan horecaopleiding Rouppe.

er zijn wel nog een paar Brusselaars die Vlaams kennen,” zegt Mariette. Zelf spreekt Mariette geen Nederlands, ze is een Waalse, van Dour. Guillaume spreekt wel de twee, hij is van Vorst maar woont net als Hugo al vele jaren in de Krakeelwijk. Hij is de nestor van het gezelschap. “Zevenentachtig,” zegt hij in het Frans. Hugo maant hem aan om Nederlands te spreken: de journalist is Nederlandstalig. “Pas op,” zegt hij, “ik ben geen flamingant, ik ben het nooit geweest en ga het ook nooit worden. Maar ik heb een Nederlandstalige identiteitskaart en verstop nooit dat ik Vlaming ben.” De vierde aan tafel heet Marco. Hugo legt uit dat Marco Serviër is. Maar hij kent wel wat Engels en Nederlands. De verklaring is eenvoudig, zo legt Hugo uit, Marco is hippie geweest en in die hoedanigheid heeft hij een tijdje in Amsterdam gewoond. De Krakeelwijk is door en door multicultureel, zegt Hugo. “We hebben zelfs de Servische en de Albanese maffia.” Er mag al eens gelachen

de dansvloer wagen krijgen applaus. Een gesluierde vrouw op de dansvloer is volgens Hugo een teken dat de integratie geslaagd is. “Ik ken de dame,” zegt Hugo, “ze is een Algerijnse, ze danst - mét sluier - maar

“De Krakeelwijk is door en door multicultureel. We hebben zelfs de Servische en de Albanese maffia” © SASKIA VANDERSTICHELE

egen. Regen. Regen. Regen over de stad. En daarin een kleine jongen. Het is aan Bartje van Anne De Vries dat ik vele jaren na mijn middelbare school denk als ik op een druilerige woensdagmiddag op zoek ga naar de Wasserijstraat 34. Feit is dat de aftandse sociale hoogbouw van de Krakeelwijk - aan de rand van de Marollen, tegen de spoorweg aan - een mens niet echt vrolijk stemt. Het is loeiharde salsamuziek die uit de kelderverdieping naar boven knalt die me lokt. Hier moet het allereerste eindejaarsfeestje van 2011 plaatsvinden. Een ingehuurde clown - zwart pak, bolhoed, koffer met rol wc-papier - zorgt voor de ontvangst. Binnen is het warm en lawaaierig. Maar de hoge decibels storen de gasten niet. Toch niet het gezelschap bij wie ik aanschuif, Hugo Croonenborgs en tafelgenoten. Hugo moet naar eigen zeggen de enige Vlaming - hij ruilde Geel veertig jaar geleden voor Brussel - onder de zeventig genodigden zijn. “Maar

worden. De glazen worden nog eens vol geschonken. Ondertussen is het diner afgelopen: het eten was volgens Hugo uitstekend en de bediening voortreffelijk. De eerste moedigen die een pasje op

De pasta met zeevruchten wilde er best in.

Coördinator Fabrice Duchenne had het al benadrukt: in het zogeheten ‘duurzaam didactische’ restaurant waar de cursisten van horecaopleiding Rouppe dagelijks trainen komen geen aardbeien uit Brazilië op tafel. Er is gekozen voor slow food, de ingrediënten waarmee de cursisten koken komen uit de omgeving van Brussel. Er wordt alleen met bioproducten gewerkt. Ook alle dranken zijn bio. Het tafelbier wordt speciaal voor het restaurant gebrouwen. Chris Derudder is chef van de opleiding. Hij brengt 32 uur per week samen met de cursisten door. Zelfs als ze ’s middags eten wordt er geoefend, zegt hij. Derudder hecht veel belang aan etiquette. De meeste cursisten komen uit een andere cultuur, van omgang met klanten weten ze weinig of niets. Wij geven klanten geen schouderklopje om hen te bedanken, zoals in andere delen van de wereld wel gebeurt. “Onze cursisten hebben ten hoogste een diploma lager middelbaar,” legt Derudder uit. Sommigen komen rechtstreeks uit Congo of GuineaBissau. Toch maakt hij geen machines van hen. Ze krijgen twintig weken lang Nederlands van Brusselleer; ze moeten in een tweetalige omgeving kunnen werken. Daarna krijgen ze 640 uur horecaopleiding. Ze moeten zowel in de zaal als in de keuken kunnen werken. Na de opleiding kunnen ze ook nog rekenen op jobcoaching. Van de vorige lichting hebben er vijf van de zeven vast werk, zegt Derudder trots. Drie lokale partners - Tracé, de Overmolen en Mission Locale - slaan voor het horecaproject de handen in elkaar. Volgend jaar is er nog een lichting cursisten, maar dan is het afgelopen. Het wijkcontract waarvan het horecaproject deel uitmaakt loopt eind 2012 af. Maar Derudder hoopt commerciële en sociale partners te vinden om het project toch voort te zetten. Danny Vileyn www.duurzaamrestaurant.be

BDW 1309 PAGINA 9 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

ADVERTENTIE

(K)LEEF JE UiT met Vlieg en slaap met de hele familie in het Atomium

Brussel > Voor de zesde keer op rij begroting in evenwicht

Stad vraagt hogere dotatie De stad Brussel rekent volgend jaar op 2,4 procent meer inkomsten dan in 2011. In totaal moet er 676 miljoen binnenvloeien. Ruim één derde daarvan zijn fiscale ontvangsten. Huiseigenaren brengen de stad het meest op. De inkomsten uit de opcentiemen op de onroerende voorheffing stijgen in 2012 bovendien met nog eens vijf procent tegenover 2011. Opvallend: de dividenden gas-elektriciteit brengen de stad jaarlijks niet minder dan veertien miljoen euro op. De stad Brussel krijgt in 2012 bijna 105 miljoen euro dotatie van de federale regering. Maar dat is veel te weinig volgens burgemeester Freddy Thielemans (PS). De dotatie is tussen 1989 en 2012 ‘maar’ met 64 pro-

cent gestegen, terwijl de totale inkomsten en uitgaven van de stad met 111 procent gestegen zijn. Thielemans vraagt dat de dotatie zou stijgen met 30 miljoen euro. Thielemans: “Hoewel de stad zich ten volle bewust is van de budgettaire moeilijkheden die de federale overheid de voorbije jaren had, moet de federale dotatie toch dringend weer stijgen, zodat ze opnieuw overeenstemt met haar oorspronkelijk aandeel in de begroting van de stad, zijnde 20 procent.” Wat de investeringen betreft, zet de stad in 2012 haar politiek voort. Zo zijn er van de ‘Plan 1000 woningen’-woningen volgend jaar 627 klaar, 642 staan in de steigers. DV

Elsene > Nieuwe woonwijk ‘Ernotte’

Gewestelijk Huisvestingsplan stilaan op kruissnelheid © KABINET CHRISTOS DOULKERIDIS - HUISVESTING

Haal vanaf 29/12 je gratis Vliegsticker bij Libelle Mama!

ADVERTENTIE

Architectuur van hoge kwaliteit met aandacht voor mens en milieu.

TELEXREGIO

Vorige woensdag presenteerde de Brusselse Gewestelijke Huisvestingsmaatschappij opnieuw een woonwijk. Het ‘Ernotte’-project telt 232 sociale en 84 middelgrote woningen. De oorspronkelijke kritiek van het buurtcomité werd grotendeels gehonoreerd. Zo zijn er verschillende buurtvoorzieningen en kwam er ruimte voor collectieve en individuele moestuinen, speelpleinen en winkels. Deze maatschappelijke voorzieningen moeten volgens C. Doulkeridis (Ecolo), Brussels

Staatssecretaris voor Huisvesting, een grotere sociale cohesie bevorderen. Er werden verder ook milieuvriendelijke ingrepen gedaan, en een achttal woningen is aangepast voor mensen met beperkte mobiliteit. Het Gewestelijk Huisvestingsplan komt op toerental. Dat is ook nodig, wil Brussel de enorme demografische uitdaging het hoofd kunnen bieden. Het Gewest telt momenteel slechts acht procent sociale woningen. 38.000 gezinnen staan op de wachtlijst. TDM

Pieter cnops ‘everenaar van het jaar’ EVERE − Op donderdag 22 december wordt Pieter Cnops door de Everse gemeenteraad gehuldigd als ‘Everenaar van het jaar’. Cnops (1928) is al meer dan een halve eeuw actief in verschillende heemkundige verenigingen, maar denkt nog niet aan stoppen. Hij organiseerde vele tentoonstellingen, stelde brochures samen en schreef vele artikels, waarvoor hij eerder al de Gouden medaille van de gemeente Evere kreeg.

NIEUWJAARSMIS IN JETS DIALECT JETTE − Al acht jaar helpt het Brussels Volkstejôeter (BVT) bij de organisatie van de enige Vlaams-Brusselse dialectmis in het gewest, telkens een voltreffer van formaat. Pastoor Dirk Vannetelbosch gaat voor in de eredienst op 8 januari (10 uur) in de Sint-Pieterskerk, Kardinaal Mercierplein (02-479.14.70). ’t Kinneke Jezus en de Drâ Keuninge zen den al lang gepasseid.

Atelier Groot Eiland. Da’s een sterk staaltje sociale economie. Sociale economie biedt een waaier aan producten en diensten. Bovendien betekent het voor meer dan duizend Brusselaars een nieuwe kans op werk. Naast Atelier Groot Eiland, kan u in Brussel terecht bij zeer veel sociale ondernemingen. Van catering tot groenonderhoud, van IT-ondersteuning tot seniorenzorg of van strijk- en poetsdienst tot decor- en standenbouw.

Meer weten? www.tracebrussel.be en www.febio.be

Sociale economie in Brussel met de steun van

BDW 1309 PAGINA 10 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Anderlecht > Restaurant sluit na deze week zijn deuren

Parkeerplan velt Alain Cornelis © BART DEWAELE

UIT DE oude doos

Beste lezer, tot nieuwjaar presenteren we u wekelijks een prentbriefkaart met oude (soms verdwenen) beroepen. Veel kijkplezier.

Knipperdeknip

krijg ik ook op die avonden mijn restaurant niet vol.” Maar ook in de week houdt de rode zone in het centrum de klanten weg. “Traditioneel komen er in de week veel zakenlui lunchen, maar zij moeten nu ook betalen. Soms moeten ze even de tafel verlaten om een parkeerticket te kopen, maar dat doe je natuurlijk niet, een klant alleen aan tafel achterlaten,” aldus Cornelis. Ook zij trekken hun conclusies en blijven weg. Na deze week opent het restaurant niet meer op de gewone uren. De zaak staat bovendien al te koop. In januari ontvangt Cornelis nog wat groepen voor een lunch, maar daarna is het dus voorgoed voorbij. Met het sluiten van zijn restaurant geeft Cornelis een belangrijk signaal. “Ik ben een van de middenstanders in de buurt die de voorbije jaren hebben gevochten om stand te houden. Als we hier onder middenstanders vragen: hoe is ’t?, dan is het antwoord steevast: we overleven. Maar binnenkort vertrekken hier alle zaken die al jaren het hart vormen van de Anderlechtse handelswijk. Allemaal staat het water ze bijna tot de lippen. Doorgaan is economisch onverantwoord.” Bruno Schols

TELEXREGIO

“Na zondag stop ik ermee”: Alain Cornelis, chef van zowat het meest gereputeerde restaurant van Anderlecht, houdt ermee op. Met de sluiting van het restaurant verdwijnt een familiebedrijf met een geschiedenis van meer dan tweehonderd jaar. Het restaurant op de Paul Janssonlaan 82, vlak bij het metrostation Sint-Guido, heeft het al een paar jaar moeilijk. Maar het nieuwe parkeerplan in de buurt met betalend parkeren is de spreekwoordelijke druppel. “Mijn klanten komen van ver buiten de gemeentegrenzen. Maar sinds de invoering van het betalend parkeren kunnen ze hun auto niet meer zo makkelijk kwijt en blijven er heel veel weg.” Sinds maart is Alain Cornelis dertig procent van zijn klanten kwijt. Het parkeerverbod op wedstrijdavonden dat de gemeente onlangs nog invoerde maakte de situatie alleen maar erger. “Vooral op RSCA-wedstrijdavonden kwamen er heel wat klanten over de vloer die in de buurt van het stadion hun auto parkeerden, een hapje kwamen eten en dan naar de match gingen kijken. De wedstrijdavonden vormen een groot deel van mijn omzetcijfer maar sinds dat nieuwe verbod

Het allerheerlijkste beroep van vorige eeuw was zonder meer kapper. In kapsalons stond men altijd paraat voor pure verwennerij en een hoge goedgevoelfactor. Waar is de tijd dat vrouwen iedere week naar de kapper gingen? Om uren in een wolk van parfum en poeders te vertoeven. Deze carton d’adresse is van het salon Bardin, gevestigd in de overdekte Koningsgalerij, waar ‘voir et se laisser voir’ van groot belang was. Zelf had ik zes kappers in mijn familie, en ik heb als kind uren fijne motoriek geoefend met het maken van haarstukjes en pruiken. Al gingen er ook ver-

halen over een tante die na de eerste Wereldoorlog in Brussel een kapsalon had. Er werden daar life operaaria’s gezongen door het personeel. Beter dan de muzak van nu bij mijn JMB Vietnamese kapper. Dit was de laatste aflevering. Nalezen kan op www.brusselnieuws.be/oudeberoepen Meer op www.academieroyale.be. Met dank aan Dexia en:

archeologische atlas brussel bijna af Neder-Over-Heembeek is sinds kort de trotse bezitter van een archeologische atlas. Naast een inventaris van de al gedane vondsten wordt daarin ook het archeologische potentieel van het grondgebied in kaart gebracht. Deze publicatie past in een breder erfgoedproject: Atlas van de archeologische ondergrond van het Brussels Gewest, waar de Directie Monumenten en Landschappen en de Koninklijke Musea voor Kunst en Geschiedenis samen hun schouders onder zetten. Wanneer Laken als laatste gemeente het project afrondt, zal het gewestelijk grondgebied archeologisch in kaart zijn gebracht.

ADVERTENTIE

KERSTMIS 2011 25 december, 15u

Familiedienst

een viering voor en door kinderen

Schimmenspel

“Het Bezoek”

naar een verhaal van Leo Tolstoi Evangelische kerk Bethel Haachtsesteenweg 403, Schaarbeek Inlichtingen: www.bethelkerk.be of G. Blokland: 02-245 21 70

Sint-Jans-Molenbeek > Chiro krijgt er vijf allochtone leidsters bij

Eerste Bint-lichting treedt aan Heel wat Brusselse jeugdverenigingen hebben het moeilijk om allochtone leiders te vinden. Om bijvoorbeeld de werking van Chiro Jijipeke in Molenbeek te garanderen moeten noodgedwongen jeugdleiders van buiten de gemeente gerekruteerd worden. Om die situatie om te keren zette de Chiro twee jaar geleden het animatorentraject Bint op, om meer allochtone leidsters op te leiden. Met succes. De eerste vijf meisjes ontvingen zopas hun diploma als animator. “De afgelopen twee jaar hebben we leren omgaan met kinderen,” zegt Amina Serrouck (18). “Vooral het kamp was heel boeiend. Nu zijn we klaar om ons als leidster in de Chiro of in een andere jeugdvereniging te engageren. De komende vakanties zal ik al actief zijn op speelpleinen.” Ook Sarah Bouzibi is tevreden. “We hebben allerhande spelletjes geleerd om met kinderen te spelen. De sfeer in de groep was heel goed.” ‘Bint’ is het Arabische woord voor ‘meisje’. Het project richt zich dan ook uitsluitend op meisjes tussen zestien en negentien jaar oud. “We stellen immers vast dat er op die leeftijd veel minder meisjes dan jongens deelne-

men aan het vrijetijdsaanbod,” zegt Jill Marchant van Chiro Brussel. “Vanuit de gemeenschap of familie worden meisjes vaak afgeschermd en afgeremd. Met ons project willen we dat juist omkeren. We willen ze enerzijds warm maken om zich bij een jeugdvereniging aan te sluiten. Anderzijds leiden we hen op om daadwerkelijk de touwtjes in handen te nemen en jeugdanimator te worden. Dialoog met hun thuisfront staat centraal.” Maar het project heeft ook zo zijn voordelen voor de vele autochtone leiders van de jeugdbewegingen, vertelt Marchant. “Zo worden ze ook meer vertrouwd met diversiteit. Zo staan ze zelfverzekerder in hun schoenen als ze met andere doelgroepen moeten omgaan. De leden en de leiding van Brusselse jeugdverenigingen komen immers vooral uit de blanke middenklasse.” Het Bint-project werd aanvankelijk in Molenbeek opgezet, maar breidde ondertussen uit naar Laken, BrusselStad en Anderlecht.

Matthias Vanheerentals

Meer info op www.chirobrussel.be

BDW 1309 PAGINA 11 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Jette > Heilig-Hartschool begint met verdubbeling leerlingenbestanden

Eerst de containers, dan het kasteeltje

Begin 2012 mag een nieuwe lichting kleuters beginnen in de HeiligHartschool, die haar onthaalklas en eerste kleuterklas verdubbelt (later volgen alle andere leerjaren). Maar net als op Het Kindeken of De Drie Koningen blijft het wachten op de installatie van de containerklassen tegen 9 januari. Over de timing geen paniek: buiten in de kou zullen de kinderen niet staan als de werkzaamheden niet klaar zijn. Dan springt het Franstalige Sacré-Coeur wel bij, en toont haar groot hart voor de Nederlandstaligen, horen we van directrice Vertongen. Het was al in het voorjaar bekend, maar pas op 29 november kwam le petit Château notarieel in handen van de vzw Sint-Guido Brussel, die

Eind november kwam het Bonaventurekasteel achter de HeiligHartlaan, beter bekend als ‘le petit Château’, in handen van de vzw Sint-Guido Brussel. Daarmee is de trein van de versnelde verdubbeling van de Vrije Basisschool Heilig-Hart gestart. Al springt het Brussels Gewest eerst bij met containerklassen... die er na de kerstvakantie moeten staan.

De kleuterklascontainers komen vlak voor het Bonaventurekasteel van de Vrije Basisschool Heilig-Hart. onder meer tien Nederlandstalige vrije basisscholen in Brussel groepeert en één kleuterschool in Zellik. Sint-Guido Brussel wil een oplos-

sing aanreiken voor het tekort aan plaatsen in het kleuter- en lager onderwijs. De Franstalige congregatie Sacré-Coeur had ooit 80 hec-

ADVERTENTIE

tare land op dit terrein. Daar werd eertijds al een deel van aan het gewest verkocht voor aanleg van het Boudewijnpark. Nu is het te restau-

reren kasteel, op een eiland van 18 are (zie foto) midden in de Franstalige school Sacré-Coeur, via een vzw doorverkocht aan Sint-Guido Brussel. Die het op haar beurt in erfpacht geeft aan de Heilig-Hartschool. Omdat het restauratiewerk aan het kasteeltje al snel tot 2015 zal gaan duren (stedenbouwkundige gunningen en dies meer) is als oplossing de bouw van een modulaire school bedacht. “De stedenbouwkundige dossiers zijn net ingediend bij brandweer en gemeente,” weet Pieter Vandermot van Sint-Guido Brussel. Als die modulaire school er dankzij de VGC komt, kunnen alle klassen sneller verdubbelen. “In afwachting wordt al begonnen met de containers voor de kleuters, waarvoor het Brussels gewest een huurtoelage geeft van 2012 tot eind juni 2013.” Precies vanwege die andere betrokken overheid is een en ander wat logger verlopen. “We hebben al prijzen van de aannemers, zodat alles snel kan gaan zodra de gunning is toegestaan. Als we 9 januari niet halen, dan zeker 15 januari. Tot zolang worden de nieuwe kleuters elders ondergebracht.” Jean-Marie Binst

ADVERTENTIE

WIN

EEN ROMANTISCHE NACHT IN HET ATOMIUM *de v spe ioolniet ler is grep inbeen :)

NEEM DEEL AAN ONZE TEKENWEDSTRIJD EN WIN EEN OVERNACHTING VOOR TWEE IN HET ATOMIUM, MET DINER BIJ KAARSLICHT & ONTBIJT.

Het Schoolinterventieteam. Da’s een sterk staaltje sociale economie. Sociale economie biedt een waaier aan producten en diensten. Bovendien betekent het voor meer dan duizend Brusselaars een nieuwe kans op werk. Naast het Schoolinterventieteam, kan u in Brussel terecht bij zeer veel sociale ondernemingen. Van catering tot groenonderhoud, van IT-ondersteuning tot seniorenzorg of van strijk- en poetsdienst tot decor- en standenbouw.

Meer weten? www.tracebrussel.be en www.febio.be

www.atomium.be/love

Sociale economie in Brussel met de steun van

BDW 1309 PAGINA 12 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Spoken World (3) > Kristina Camilleri, filosofe in spe

De natuur van cultuur BRUSSEL – De slotdag van Spoken World, 10 december, was voor de jeugd, met acht Brusselse jongeren die een toespraak hielden in het Kaaitheater. Vandaag presenteert BDW u de toespraak van Kristina Camilleri, een jonge Maltese die sinds drie jaar in Brussel woont en in Leuven filosofie studeert.

BDWOPINIE

Bewustzijn Maar waarom noemen we dingen die dieren maken dan niet kunstmatig? Of waarom zonderen we mensen uit als wezens die buiten de natuur staan, en vinden we dat wat wij maken geen natuurlijke dingen zijn? Waarom is het nest van een vogel of de dam van een bever natuurlijk, en een flatgebouw kunstmatig? Velen onder ons hier denken misschien dat we deze onderscheidingen maken omdat mensen in een aantal opzichten heel erg verschillen van andere levensvormen. Wellicht is dat doordat, als enige wezens in de natuur voor zover we weten, mensen het vermogen bezitten bewuste keuzen te maken, terwijl in de natuur de dingen spontaan en totaal instinctief lijken te gebeuren. Ik denk niet dat mensen los staan van de natuur. Wat is er toch gebeurd met de evolutietheorie, die mensen met grote kracht weer bij de natuur onder-

Technologie is een van de middelen waarmee mensen dagelijks direct met de natuur in contact komen len wassen en er zout op doen, en deze gedeelde activiteit doorgeven aan hun jongen, dan weet ik dat nog niet zo zeker. Ze waren niet genetisch geprogrammeerd hun voedsel te wassen: dat weten we, omdat de oudste leden van de groep dat niet doen. Het moet dus gaan om een culturele uitvinding, die ook via de cultuur is doorgegeven. Als we ervan uitgaan dat mensen, cultuur, menselijke activiteiten en uitvindingen tot de alomvattende categorie van de natuur behoren, dan is een van de gevolgtrekkingen waar we noodzakelijkerwijze toe moeten komen dat enig wezen niet meer of minder natuurlijk kan zijn dan een ander wezen, dat alle wezens, wat hun natuurlijkheid betreft, gelijk zijn. Daarom zou het veranderen van onze opvatting van

Waaraan denkt u als ik het woord ‘natuur’ uitspreek? Misschien roept het wel een beeld op van plaatsen als het oude Bialowiezawoud in Polen, of de open zee, of de bergen van de Himalaya. Maar wat zou u denken van de stad Brussel? Of van welke andere stad dan ook, wat dat betreft? Tegenwoordig maken we onderscheid tussen wat we ‘natuurlijk’ en wat we ‘kunstmatig’ noemen. Maagdelijke wouden worden bijvoorbeeld als natuurlijk beschouwd, terwijl Franse tuinen voor kunstmatig doorgaan; en als mensen zeggen dat ze in de natuur willen zijn, dan gaan we er gewoonlijk van uit dat ze een tijdlang het stadsleven willen ontvluchten. ‘Natuurlijk’ en ‘kunstmatig’ zijn dus termen die we gebruiken om onderscheid te maken tussen dingen die door de mens zijn gemaakt en voortbrengselen van niet-menselijke organismen. Het woord ‘kunstmatig’ betekent eenvoudigweg ‘door mensen gemaakt’, het wordt gebruikt voor dingen die niet ‘vanzelf’ zijn ontstaan. Probeert u het maar eens: waar moet u aan denken als ik het woord ‘kunstmatig’ zeg?

bracht? De mens is een natuurlijke soort, wij zijn natuurlijke wezens. U vraagt zich misschien in stilte af waar zulke dingen als de menselijke geest of cultuur in het plaatje passen. Denk ik soms echt dat die natuurlijk zijn? Wel, in tegenstelling tot ten minste vierhonderd jaar van dualistisch denken, beantwoord ik die vraag met een onvoorwaardelijk JA! De menselijke geest vertoont misschien wel of niet gelijkenissen met de geest van dieren, maar hoe dat ook zij, en zelfs als de menselijke geest volstrekt uniek is, dat laat onverlet dat ze van nature gegeven is. Op zijn minst als een voordeel op korte termijn hebben evolutionaire veranderingen op de een of andere manier geleid tot ons vermogen te denken en ons bij dat denken van onszelf bewust te zijn. We voelen ook de dualistische spanning tussen cultuur en natuur. Maar kan cultuur wel zo resoluut van natuur worden gescheiden? Als ik bijvoorbeeld aan de Japanse makaken denk, die hun zoete aardappe-

de natuur een emancipatorisch effect moeten hebben, en wel op twee manieren. Enerzijds zijn niet-menselijke dieren, land en water gelijk aan de mensen. Op die manier kunnen we naar de natuur kijken op een ecocentrische manier, waarop alle dingen op hetzelfde niveau onderling verbonden zijn, veeleer dan op de manier van een antropocentrische hiërarchie waar de mens het sluitstuk van vormt. Anderzijds zijn ons gedrag en onze culturen ook geëmancipeerd, aangezien ze als even natuurlijk zouden moeten worden beschouwd als die van niet-menselijke organismen. Wat wij mensen doen is altijd natuurlijk, zelfs die handelingen die niet op dierlijke activiteiten lijken. Zo kunnen zelfs vervuiling, giftig afval en besmetting met radioactiviteit toegevoegd worden aan de oneindige lijst der natuurlijk dingen: het eiland van afval in de Stille Oceaan of de ramp in Tsjernobyl zijn daar concretere voorbeelden van.

Rampen Op zijn minst sommigen onder u voelen zich nu vermoedelijk niet prettig bij deze opvatting van de natuur - bij mij was dat in ieder geval wel zo toen ik er pas over na begon te denken. Maar het hele eiereneten is, denk ik, dat je de natuur moet zien zoals ze echt is: niet de harmonieuze evenwichtige natuur die we vaak te zien krijgen, maar de onevenwichtige natuur met al haar rampen. Dan pas kunnen mensen als een deel ervan worden gezien. Het westerse denken over mensen als buiten de natuur staande wezens berust dus op een vergissing. Anderzijds, als we erkennen dat we deel uitmaken van de natuur, kunnen we zien dat sommige manieren om het over de natuur te hebben echt absurd zijn. Sommigen zeggen bijvoorbeeld dat we onszelf niet van de natuur zouden moeten afsnijden, dat we uit de steden naar de bossen zouden moeten terugkeren. Maar we zijn nooit van de natuur afgesneden geweest, we kùnnen dat zelfs niet zijn. Zelfs al woonden we in steriele witte laboratoria vol iPods: we moeten ons realiseren dat technologie een van de midde-

Kristina Camilleri, op het speciale Spoken World-spreekgestoelte: “Mens en natuur vormen geen tegenstelling: wij zijn natuur.”

len is waarmee vele mensen dagelijks direct met de natuur in contact komen, zelfs al zijn ze zichzelf daar misschien niet van bewust. Anderen zeggen misschien dat we onszelf moeten opofferen om de natuur te reddeen van menselijke bemoeienis. Maar we kunnen echt niet blijven denken dat, als wij maar van de natuur wilden afblijven, die eengelukkiger of betere plaats zou zijn. Zeker, we hebben al verschillende stukken van de natuur vernietigd en doen dat nog steeds. Maar

de natuur is vol rampen en disharmonie: aardbevingen, tsoenami’s, de opwarming van de aarde; sommige daarvan worden veroorzaakt door de beweging van tektonische platen, andere door ons, maar voor beide geldt dat het voorbeelden zijn van veranderingen die in de natuur plaatshebben. De conclusie is dus dat mensen een deel van de natuur zijn, en hoe we daarmee omgaan zou in de eerste plaats daarvan af moeten hangen. Kristina Camilleri

Kristina Camilleri werd geboren in Los Angeles in 1988. In 1998 keerden haar ouders, immigranten uit Malta, met haar naar het eiland terug. In 2008, na een eerste jaar aan de universiteit van Malta, ging ze naar Ierland, waar ze acht maanden doorbracht (en haar gedicht ‘Immigrant’ verscheen in de bloemlezing Landing Places: Immigrant Poets in Ireland). In 2009 werd ze toegelaten tot de K.U. Leuven, waar ze tot de huidige dag filosofie studeert. Wonen doet ze sindsdien in Brussel. Dit is de derde en laatste opiniebijdrage in BDW naar aanleiding van Spoken World in het Kaaitheater. U kunt alle bijdragen herlezen op www.brusselnieuws.be/spokenworld.

BDW 1309 PAGINA 13 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Onderwijs > Wat te doen aan de ‘groeiende apartheid’?

Aan de verkeerde kant van de kloof… BRUSSEL – Brussel: ruim een kwart van de bevolking onder de armoedegrens; werkloosheid tweemaal zo hoog als in de rest van het land; een derde van de jongvolwassenen werkloos. Een deel van de oplossing van dit probleem, aldus leerkracht Julien Borremans: leer de Brusselse schoolgaande jeugd beter Nederlands.

BDWOPINIE Ooit klom Richard Pryor het podium op en proclameerde met diepe stem: “My name is Richard Pryor. I’m a negro. I didn’t tell anyone till I was eight years old.” De man wist zijn ‘handicap’ lang te verbergen… In Brussel loopt een hele generatie Richard Pryors rond die slecht is opgeleid, vaak geen diploma heeft en eentalig is. Heel wat onder hen hebben het moeilijk met discipline en zijn weinig gemotiveerd. Ze zijn de dupe van een onderwijssysteem dat niet aangepast is aan de noden van de hedendaagse Brusselse omgeving. Ze worden daarbij veel te weinig gestimuleerd om hun lot in eigen handen te nemen. Als je je aan de verkeerde kant van de kloof bevindt, dan heb je pech. Allochtone en laaggeschoolde medemensen in Brussel lopen een groot risico om maatschappelijk geïsoleerd te raken. Ruim een kwart van de bevolking leeft er onder de armoedegrens. Iets meer dan een derde van de Brusselse jongeren groeit op in een gezin zonder inkomen uit werk. De Brusselse werkloosheid is tweemaal zo hoog als in de rest van het land. Een derde van de jongvolwassen Brusselaars blijft werkloos.

Sociale tijdbom Het Brusselse armoederapport maakt gewag van een bijzonder onrustwekkende schoolachterstand bij de schoolgaande jeugd. Er is duidelijk een Brusselse versie van apartheid in de maak. De getto’s zijn er al. De sociale kloof in Brussel is meer dan ooit actueel en wordt steeds verder uitgediept. De verantwoordelijkheid ligt niet alleen bij de allochtonen, maar ook bij de bestuurlijke klasse. In het Brusselse hoofdstuk van het communautair akkoord staat alles te lezen over BHV, de bevoegdheden van het gewest, de mogelijke financiering… maar niet één keer wordt er gesproken over de sociale tijdbom die onder Brussel tikt. Ik geef les in een ‘zwarte’ school die in dergelijke context baadt. Het is zeker niet correct te stellen dat scholen met meer allochtone leerlingen geen goede onderwijskwaliteit kunnen leveren. Er zijn genoeg

scholen die ruim het tegendeel kunnen bewijzen. Maar anderzijds valt moeilijk te ontkennen dat de kloof tussen de schoolprestaties van de eerste-generatie- en de tweedegeneratiemigranten en die van de autochtonen tot de grootste van Europa behoort. Ik verwijs daarvoor naar het EU-Groenboek. De helft van de Brusselse jongens begint het middelbaar onderwijs met een jaar achterstand. Een kwart van hen verlaat het onderwijs zonder diploma. In het rapport van de Rondetafel

Julien Borremans:

“Er moet een doeltreffend en assertief Nederlands taalbeleid worden ontwikkeld, gericht op maatschappelijke integratie en werkgelegenheid”

van de Interculturaliteit staat duidelijk te lezen dat het aanleren van de landstaal belangrijk is. Vanzelfsprekend. Opmerkelijk is dat het rapport een verband legt tussen het zich vastklampen van minderheden aan hun identiteit en de zwakte van de Belgische identiteit. Heel wat Belgen die hier geboren zijn hebben problemen om zich met België te identificeren. Het is geen gezonde situatie dat er daardoor feitelijk een geïnstitutionaliseerde apartheid ontstaat. Dit blijft onbespreekbaar, juist omdat de kern van het probleem is en

samenhangt met de hybride, gefragmenteerde omgeving waarin de Brusselse scholen moeten functioneren en het gebrek aan krachtdadig beleid van de Brusselse en Vlaamse overheid om iets te doen aan de penibele sociaaleconomische situatie waarmee heel wat nieuwkomers worden geconfronteerd.

Taalbadstages De schoolgaande jeugd heeft een duidelijk referentiekader nodig met een mainstreamcultuur waar ze zich naar kunnen richten. De Vlaamse overheid moet in het Brussels Nederlandstalig onderwijs veel sterker aanwezig zijn. In eerste instantie moet er een doeltreffend en assertief taalbeleid worden ontwikkeld, gericht op maatschappelijke integratie en werkgelegenheid. Momenteel wordt dat meestal op het niveau van de scholen georganiseerd, waardoor het in goedbedoeld amateurisme blijft steken. De middelbare scholen moeten de mogelijkheid krijgen om het studiecurriculum aan te passen aan de taalkundige noden van de leerlingen, en moeten dus meer uren Nederlands kunnen inplannen. Ook moet de mogelijkheid worden gecreëerd om taalbadstages in het Vlaamse onderwijs te organiseren. Er moet in meer goede Nederlandstalige buitenschoolse opvang worden voorzien. Ook dient er veel meer in schoolopbouwwerk te worden geïnvesteerd. Dit is het perfecte instrument om te zorgen voor structurele banden en kruisbestuiving tussen scholen, ouderverenigingen, jeugdverenigingen, zelforganisaties, … en voor het dichten van de kloof tussen ouders, buurt en school. Ideaal gesproken verzorgt en vergemakkelijkt het schoolopbouwwerk contacten tussen scholen en ouders, slaat het een brug tussen het thuismilieu, de school, het straatmilieu, de recreatieve sfeer, begeleidt het leerlingen en vangt het problemen in verband met spijbelen, veiligheid, drugs, enz. op. Er moet daarenboven werk gemaakt worden van een gestuurd inschrijvingsbeleid dat de sociale mix in de verschillende scholen bevordert. Op de vraag hoe het allemaal zo is kunnen scheefgroeien, antwoordde Luckas Vander Taelen onomwonden dat we te bang zijn geweest om onze waarden aan allochtonen op te dringen. Dat is zeker waar, maar we vergeten erbij te zeggen dat ze daarvoor eerst vlot onze taal moeten kunnen spreken. Julien Borremans Leerkracht in het Brussels onderwijs

BDWOPINIE Vertrouwen door Danny Vileyn In de stad Brussel heerst geen crisis. Het zijn woorden van Marion Lemesre (MR), die vanaf de oppositiebanken kritiek levert op de begroting van de stad Brussel. Dat de begroting in evenwicht is en de stad blijft investeren in de bouw van woningen maakt geen indruk op Lemesre. Volgens haar maakt de stad - “die haar eigen patrimonium verwaarloost” - ronduit de verkeerde keuzes. Het is aan de kiezer om er zich in oktober 2012 over uit te spreken. Maar gezien de demografische evolutie is de kans gering dat de PS-CDH-meerderheid in de stad Brussel afgestraft wordt. Of toch wel? De financiële crisis maakt de mensen bang. De besparings- en pensioenplannen van de regering-Di Rupo maken de mensen boos. Er heerst grote onzekerheid. Maar waar het bovenal aan ontbreekt is vertrouwen. Een gebrek aan vertrouwen dat we aan de bankiers te danken hebben, maar zonder vertrouwen kan deze maatschappij niet functioneren. En wordt er ook niet meer geïnvesteerd. Een herstel van het vertrouwen is van levensbelang. De crisis doet zich ondertussen gevoelen tot in de gemeenten. In Elsene hebben burgemeester Willy Decourty (PS) en zijn collega-schepenen Olivier de Clippele (MR) zijn bevoegdheden afgenomen. De Clippele lag als schepen van Financiën in de clinch met zijn collega’s over de bouw van een nieuwe administratieve vleugel van het gemeentehuis: hij onthield zich zelfs bij de stemming over zijn eigen begroting. De Clippele vindt een uitgave van dertien miljoen euro in tijden van crisis onverantwoord. Hij gelooft bovendien niet dat het bedrag voldoende zal zijn. Ook hoopt hij dat het gewest de uitgave zal afkeuren. Met zijn onthouding wilde de Clippele een sterk signaal geven, zonder de meerderheid in het gedrang te brengen. Partijgenoten die ook wilden tegenstemmen raadde hij zulks zelfs af. Het is dan ook vreemd dat zijn collega-schepenen van de MR ermee ingestemd hebben hem zijn bevoegdheden te ontnemen. Beter zou zijn geweest als ze deze kwestie hadden aangegrepen als aanleidingvoor een grondige politieke discussie. Natuurlijk, politiek is altijd keuzes maken, ook als er geen crisis woedt. Ook als er geld in overvloed is. Al moeten in barre tijden de afwegingen tussen investeringen − die ook zeer nodig zijn − en besparingen scrupuleus gemaakt worden. Het zou goed zijn als een onafhankelijke instantie nog voor de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2012 zou berekenen wat de investeringscapaciteit van ieder van de negentien gemeenten is. Zonder de belastingen te verhogen en zonder de rekening door te schuiven naar het gewest. Daar heeft de Brusselaar recht op. Dan kan hij ook oordelen welke investeringen, rekening houdend met de financiële mogelijkheden, voorrang moeten krijgen. En heeft het signaal van de Clippele zin gehad.

EVA HILHORST

KERSTGROOTHERTOGIN VAN GÉROLSTEIN

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

BRUSSEL – Het Brussels Operettetheater (BOT) en het City of Brussels Orchestra presenteren in het Kaaitheater de opera buffa La GrandeDuchesse de Gérolstein (21/12 om 20 u en 22/12 om 18 u) van Jacques Offenbach, in de originele versie, met tweetalige boventiteling. Lieven Baert regisseert, Stijn Saveniers dirigeert. Naast het BOT-koor treden solisten Joëlle Charlier, Stephan Adriaens, Marie de Roy, Matthew Zadow, Dick Vandaele en Jean-Michel Van Oosten aan. Meer kerstentertainment van het BOT op 26/12 (15 uur), in de beschermde ’s-Gravenmolen van Grimbergen. Naar jaarlijkse gewoonte brengt het Brusselse amateurensemble hier jong talent, dit jaar sopraan Aline Lermytte en tenor Dick Vandaele. Begeleid door piano brengen ze een potpourri van musicalliederen, operetteklassiekers en kerstliederen. Er is keuze tussen een concertformule met koffie en gebak (tijdens de pauze) of met een kerstmenu (all-in) achteraf. Wie tickets voor het concert in het Kaaitheater reserveert kan gratis parkeren onder het hoofdgebouw van KBC. Info: 02-201.11.90., www. JMB brusseloperettetheater.be

BDW 1309 PAGINA 14 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Kinderworkshop architectuur ST-AGATHA-BERCHEM – Voor Symbiose 1082 hebben de GC’s De Platoo (Koekelberg), De Zeyp (Ganshoren) en De Kroon (Sint-Agatha-Berchem) een kerstvakantieworkshop architectuur uitgewerkt voor kinderen van drie tot twaalf jaar (in aparte leeftijdsgroepen). De fantasie van het kind wordt gestimuleerd om een mooiere (droom)stad te ontwerpen. Geef de Basiliek van Koekelberg een blits verfje, of de voordeuren van een afbladderend flatgebouw een kleur, of de grauwe stoep een facelift. Of maak een nieuw park, openluchtzwembad, speelterrein. Van 3 tot 6 januari (van 9 tot 16 uur) in De Kroon, Vandendrieschstraat 19. Inschrijven via De Platoo: 02-412.00.50. JMB ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

 02/463.58.58 alle werkdagen van 9 tot 12u30 uitgezonderd donderdag van 14 tot 17u.

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

Asad Qizilbash: “Fanatici willen me dwingen te erkennen dat muziek haram is, verboden. Maar dat soort islam is niet mijn islam.”

BETON IS POËZIE

BDW 1309 PAGINA 15 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

U hoeft ons niet op ons woord te geloven, we weten uiteraard ook wel welke reputatie dit veelgesmade bouwmateriaal meetorst − maar toch: die slechte roep heeft beton niet verdiend. U kunt het zelf nagaan op de tentoonstelling Architectonic inhet Atomium. SCHARNIERMOMENTUM VOOR BETON, PAGINA 16

Zazie viert kerstmis Amani, Prodige en Soulaimane vertellen wat ze zoal gaan doen in de kerstvakantie. Spelen natuurlijk, en Prodige gaat met kerstmis in ieder geval ook zingen, het kerstfeestlied: Jingle bells, jingle bells, jingles all the way... BASISSCHOOL DERTIEN IN ANDERLECHT, P. 26-27

Muziek > Asad Qizilbash, Pakistans laatste sarodspeler

‘Mijn sarod is mijn kalasjnikov’ UKKEL – Negentien snaren en een ziel. Meer heb je volgens Asad Qizilbash niet nodig om goed sarod te spelen. Qizilbash is de enige en voorlopig laatste Pakistaanse sarodspeler, maar internationaal wel gerenommeerd. Gelukkig, misschien, anders zou hij Pakistan niet hebben kunnen ontvluchten. Want muziek is niet overal ter wereld een taal met enthousiaste liefhebbers.

sad Qizilbash (1963) woont en werkt in de Pakistaanse hoofdstad Islamabad. Of liever: woonde en werkte, want in mei van dit jaar voelde hij zich gedwongen te vluchten. Want muziek spelen is zo langzamerhand een zonde in Pakistan. Een die je, als het van sommigen afhangt, zelfs met je leven zou moeten bekopen. Qizilbash: “Na een paar waarschuwingen zeggen die extremisten dat er de volgende keer geen waarschuwing meer komt. Duidelijk, niet?” Qizilbash woont nu tijdelijk in Ukkel. Omdat hij al jaren België frequenteert om er concerten te geven, heeft hij hier een grote vriendenkring opgebouwd. Die kring helpt hem onderdak en zijn weg te vinden in de Brusselse alledaagsheid. Niet makkelijk als je hart en hoofd elke dag in Pakistan zijn.

Snotneuzen Qizilbash speelt sarod, een negentiensnarig instrument dat eerder met India in verband wordt gebracht dan met Pakistan. “Vroeger was de sarod ook Pakistaans, maar één voor één stopten de makers van het instrument met de productie. Ik moest dus naar India om er een te kopen. Dat was een hachelijke onderneming, want hoewel Pakistan en India buurlanden zijn, zijn het ook aartsvijanden. Mijn paspoort werd keer op keer nagekeken en ik kon vrijwel nergens onderdak vinden tijdens mijn zoektocht naar een sarod. Uiteindelijk lukte het, maar alleen omdat ik een bekende sarodleraar in India als vriend had, mijn mentor.” Qizilbash zegt dat muziek zijn enige taal is, en dat hij er liefde in vindt. Liefde om met anderen te delen. “Pakistan wordt overspoeld met popmuziek van de ergste soort. Jongeren verliezen hun roots, en mijn muziek wordt al gauw

ouderwets gevonden, terwijl ze ooit deel was van Pakistan. Dat vind ik triest. Maar erger is dat muziek langzamerhand verboden wordt in Pakistan.” Qizilbash gaf thuis in Islamabad muziekles − hij speelt ook gitaar en zijn vader was een bekende Pakistaanse violist − voor jongeren, maar werd door religieuze extremisten gesommeerd om daarmee te stoppen. “Wat ik niet deed, want ik ben een vechter. Maar op een dag kwam een stel snotneuzen in groene gewaden, de kleur van de islam, mijn zoon,

“Mijn Pakistan is bezig te veranderen in een land waar iedereen de anderen wantrouwig aankijkt”

die thuis was, redelijk hardhandig wijzen op de zonde die ik beging door reclame te maken voor mijn muziekschool. Dat we naar de hel zouden gaan. Mijn zoon werd fysiek belaagd. De volgende keer dat die fanatici kwamen sprak ik ze er zelf op aan, waarom ze mijn kinderen lastigvielen. ‘Wij voeren een strijd voor zuiverheid,’ antwoordden ze. Ik: ‘Maar wat is er mis met muziek en liefde, en wat kunnen jullie daartegen beginnen?’ Zij weer: ‘Als u niet stopt, dan zullen onze waarschuwingen stoppen, en zullen we u moeten doden.’ Stel je voor, een snotneus van nauwelijks twintig

jaar! Ik dan weer: ‘En dan zouden jullie naar de hemel gaan omdat jullie een medemoslim doden?’” Medemoslim, want Qizilbash gelooft zelf ook. “Ik ben sjiiet, en dus ook moslim. Maar ik zie niet in waarom muziek niet zou kunnen stroken met geloof. Die fanatici stopten briefjes met waarschuwingen in mijn bus waarop een koranvers stond dat zogezegd weet dat muziek haram, verboden is. Dat is niet mijn godsdienst. Ik heb het altijd als mijn cultuur gezien. Terwijl die jongeren geïndoctrineerd werden met een streng soennitische, Arabische versie van het geloof. Pakistan is geen Arabisch land.” Qizilbash heeft zijn land zien verworden van een droom voor gematigde moslims tot een onveilig, falend land. “U vraagt me of de politie niets doet? Nee, die durven niet, of ze zijn te corrupt. Ik zie mijn Pakistan veranderen in een land waarin iedereen de anderen wantrouwig aankijkt. Ik herken het niet meer.”

Steen door het raam De muziek houdt Qizilbash overeind. “Toch speel ik hier niet op dezelfde manier als thuis. Ik beperk me tijdens concerten die ik hier geef tot de algemenere nummers die je uit een sarod krijgt. De diepgang erin leggen zoals ik deed in Pakistan, dat lukt me hier niet.” Qizilbash wil in Brussel blijven tot Pakistan veiliger is geworden. Als dat gebeurt, want de situatie wordt erger. “Graag had ik mijn gezin bij mij gehad. Die hebben afgelopen zomer nog een steen door het raam gekregen, zelfs toen ik al gevlucht was. Men wilde testen of ik er nog was.” Om het uur belt hij naar zijn vrouw in Islamabad en laat de bel éénmaal overgaan. “Eénmaal betekent dat ik veilig ben, driemaal dat ik in gevaar ben. En voor hen hetzelfde. Afgelopen zomer dus belde het driemaal.” Overheidshulp wil hij naar eigen zeggen niet. “Onafhankelijkheid blijft mijn doel. Daarom: geen opvang die door de overheid georganiseerd wordt, geen financiële steun van de Belgische staat. Dat wil ik absoluut niet. Ik probeer te leven van wat ik hier met mijn con-

certen verdien, en een groot deel ervan stuur ik op naar mijn familie. Mijn zoon studeert, en als het enigszins kan zou ik hem ook ginder willen laten voortleven. Tijdelijk zou ik hen willen evacueren, maar hun toekomst, en de mijne, ligt in Pakistan. We moeten dat land redden. Ik blijf hier dus niet. Al ben ik dankbaar voor wat al mijn vrienden en kennissen hier doen.”

Niet in de pot roeren Hij slaakt een diepe zucht als we vragen waarom het in Pakistan niet beter kan gaan. “We hebben de pech naast Afghanistan te liggen. Voor 9/11 ging het nog met Pakistan, maar nadien vluchtten vele talibaan de grens over naar Pakistan. De bevolking in de Pakistaanse bergen raakte beïnvloed door hun gedachtengoed, en nu rukt die manier van leven langzaam op in de steden. Het is een conflict dat vermeden had kunnen worden, want hoewel sommige Afghanen fanatici zijn, laten ze andere mensen met rust. Enige voorwaarde: je moet ze in hun bergen met rust laten en hen niet proberen te overheersen. Dat is al eeuwen de regel in de regio en in het grensgebied Afghanistan-Pakistan. Maar zodra je in de pot begint te roeren, is het om zeep. Ik begrijp niet dat de Amerikanen dat niet doorhebben. Die fanatici kun je niet bevechten en laat je het best met rust.” De sarodspeler voert zijn culturele strijd. Eerst tegen de vervlakking van de traditionele muziek, en nu tegen de uitwassen van de islam. ‘Gek genoeg wordt popmuziek meer met rust gelaten omdat die artiesten veel invloed hebben in Pakistan, veel geld ook, en vaak in het buitenland resideren. Dat is niet echt een oplossing, want ik vind dat je deze strijd thuismoet voeren. En mijn sarod, dat is mijn kalasjnikov. Een strijd zonder doden, wel.” Christophe Degreef Asad Qizilbash speelt op 30 december in Ploef te Jette, Bonaventurestraat 100, tel. 02/476.98.07. ploefplus@gmail.com

BDW 1309 PAGINA 16 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Tentoonstelling > Architectonic. Betongevels (1958-1980) in het Atomium

Scharniermomentum voor beton “Beton wordt nu eenmaal verantwoordelijk geacht voor alles wat hier bouwkundig verkeerd is gelopen, zeg maar de verbrusseling,” zegt Arnaud Bozzini van het Atomium. De expo over architectonische betongevels past in een reeks die focust op naoorlogse vormgeving en architectuur, vooral in Brussel. “Het is geen niche-expo, maar voor iedereen die hier voorbij komt.” Enkele blikvangers zijn daarom al op beneden te vinden: een origineel prefabelement en zijn geraamte van wapeningsstaal van het BBL-Marnix-gebouw (van architect Gordon Bunshaft). “Beton is lang niet altijd grijs,” zegt Bozzini. “Dat laten we in onze betonoteek zien. Een beetje volgens het principe van de Tibetaanse gebedsrollen kun je verschillende soorten beton draaien, die naar gelang van de samenstelling een andere kleur of textuur hebben. Hier stelt Wolfgang Bregentzer ook zijn superdunne betonnen bank tentoon.” “En beton hoeft ook niet lomp te zijn. De ge-

BRUSSEL - Verleid worden door ‘architectonisch’ en dan beton op je bord krijgen. Het naast elkaar zetten van decoratieve betongevels uit Brussel moet bezoekers snel het grijze en zware imago van beton doen vergeten.

Bij schokbeton is het teveel aan water en lucht ‘weggeschokt’, wat het heel stevig maakt, maar daarnaast is er ook korrelbeton, slakkenbeton, spanbeton, zelfverdichtend beton... Beton is gewoon poëzie. ADVERTENTIE

Solidariteitsactie

voor mensen door mensen Stalingradlaan 18-20, 1000 Brussel [Premetrostation Anneessens] Tel. 02 242 36 02 E-mail: brussel@deMens.nu Jetse laan 362, 1090 Jette [Bus 13 en 14 halte Legrelle] Tel. 02 513 16 33 E-mail: jette@deMens.nu

Jammer genoeg zijn in de winterperiode een heleboel mensen afhankelijk van de hulp van anderen. Daarom willen we ook dit jaar onze steun verlenen aan projecten voor dak- en thuislozen. We kunnen daarbij uw hulp goed gebruiken. Via deze actie willen we mensen in nood helpen om de barre winterperiode te overbruggen. Elke bijdrage is welkom!

Wat zoeken we? Kleding & schoenen / Sjaals, mutsen & handschoenen Babyspulletjes / Shampoo, douchegel & tandpasta Lakens, kussen & dekens / Schriften & pennen Waar kan je terecht met dit materiaal? huisvandeMens Brussel Stalingradlaan 18-20, 1000 Brussel huisvandeMens Jette Jetse laan 362, 1090 Jette bezoek ons voor meer info op www.deMens.nu

vel van het ASLK-gebouw (Lambrichs/Grochowski/De Lavelaye) lijkt wel van kant door al die mazen, associaties die het Brusselse of Leuvense stadhuis ook oproepen. Sommige gevels lijken op een masjrabia, een decoratief scherm uit de Arabische wereld, het gemeentecomplex van Oudergem (J. Vermeulen/A.M. van Antwerpen) op kop.” Een tijdslijn begint onder aan de roltrap met de negentiende-eeuwse uitvinding van gewapend beton door François Hennebique. Het (nu verdwenen) Foncolin-gebouw, de Cité Moderne, Parking 58, de Pijl, het Flageygebouw en de Brusselse art-decokerken behoren tot de spectaculaire betonbouw. De grens met het postmodernisme wordt getrokken tussen de gebouwen SWIFT I (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication) en SWIFT II. “Een terugval,” volgens Bozzini. Aan enkele losse gevelelementen kun je testen of je de gebouwen herkent (keuze uit het ROB-warenhuis, de Innovation (voor de restauratie), bankgebouwen, en zo verder). Het ‘poortje’ van het Watermaal-Bosvoordse CBRkantoorgebouw (Constantin Brodski) hangt op ooghoogte: “Bezoekers kunnen hier grapAn Devroe pige foto’s maken.” www.atomium.be/architectonic

BDW 1309 PAGINA 17 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

ADVERTENTIE

Syntra Brussel opleidingen

Van Antwerpen tot Austerlitz

vanaf januari 2012 ©PIERRE NOUVEL

Campus ukkel

Praat

Het decor evoceert het traliewerk van de stationsarchitectuur.

Gezien: Austerlitz van Ictus, Jerôme Combier en Johan Leysen, op 14 december in het Kaaitheater.

achteraf

Zelden ben ik van het begin af zo meegezogen in een boek als in Austerlitz van Winfried Georg ‘Max’ Sebald (1944-2001). W.G. Sebald was een naar Engeland geëmigreerde Duitse schrijver. Met Austerlitz was hij op weg om definitief en wereldwijd door te breken. Maar enkele maanden later, op 14 december 2001, kwam hij om het leven bij een auto-ongeluk. Op de dag tien jaar later presenteerde het Kaaitheater een muziektheaterbewerking van zijn laatste roman. Sebald zou de toevalligheid van die datum wel geapprecieerd hebben, want het over en in elkaar schuiven van datums, plaatsen en levens uit verschillende gewrichten van de geschiedenis was een van de principes waar hij zijn literatuur op stoelde. Austerlitz gaat over de ontmoetingen van de verteller met de fascinerende Jacques Austerlitz, een joodse man die opgroeide bij een pleeggezin in Wales, nadat de oorlog hem in zijn vroege jeugd had gescheiden van zijn ouders, zijn geboorteland en zijn taal. Wat de roman voor Belgen extra interessant maakt, is dat hij zich ook op verschillende plekken in ons land afspeelt. Hij begint in Antwerpen, waar het Nocturama van de Zoo en de monumentale, duistere leegte van het (toen niet gerenoveerde) Centraal Station het decor zijn voor de eerste ontmoeting tussen Austerlitz en de verteller. Ook het fort van Breendonk, belangwekkend als voorbeeld van zinloze zeventiende-eeuwse oorlogsarchitectuur maar natuurlijk ook als schuldige plek in de Tweede Wereldoorlog, wordt aangedaan. Net als het Brusselse Justitiepaleis: ‘de grootste opeenhoping van steenblokken in heel Europa’. Deze monumentale stations en andere grote gebouwen die te groot zijn voor de mens, maar nog altijd kleiner dan de geschiedenis, stuwen Austerlitz vooruit in zijn zoektocht naar zijn onbekende verleden. Niet elke stap in de salles des pas perdus is verloren, want zijn geheugen lijkt gestadig terrein te winnen op de tijd. Sebalds roman wordt zo een gelaagde compositie tegen de zin- en betekenisloosheid, met

architectuur, (trein)sporen, herinneringen, plaats en tijd, oorlog, identiteitsconstructie, toeval, fotografie, malaise en mysterie als terugkerende elementen. Van het station van Antwerpen gaat het uiteindelijk naar de Gare d’Austerlitz in Parijs, waar Austerlitz nog voorbij het einde van het boek de zoektocht naar zijn vader zal voortzetten. Die ‘toevalligheid’ - Austerlitz die gaat zoeken in het station dat zijn naam draagt - is een van de elementen die erop kunnen wijzen dat zijn verhaal misschien maar een verzinsel is, terwijl hijzelf ook een verzinsel van de verteller kan zijn, en de verteller zeer zeker een verzinsel van de auteur is. Wat een prachtige, welluidende naam overigens: ‘Austerlitz’. Hij loopt netjes van A tot Z, en los van de associaties met het station, met Napoleon, of zelfs met Auschwitz, heeft hij zo’n mysterieuze lading dat ik niet wil uitsluiten dat de kracht ervan Sebald tot het schrijven van deze roman heeft gebracht. De theaterbewerking dan. De Franse componist Jérôme Combier en scenograaf Pierre Nouvel maakten ze met en voor het Brusselse muziekensemble Ictus en het operafestival van Aix-en-Provence. Het decor evoceert het traliewerk van de stationsarchitectuur, evenals de treinsporen die voortdurend over elkaar schuiven op deze reis kriskras door Europa en door de tijd. Tegenover die scherpe lijnen staan de grijstinten, die de zwaarte en de vaagheid benadrukken van een verhaal dat natuurlijk nooit vrolijker wordt dan het bewolkte België of het verlaten getto van Theresienstadt. Schaduwspel illustreert het twijfelachtige statuut van de personages. Dat alles lijkt, net als het projecteren van zwartwitfoto’s, op een omzettingsoefening, terwijl het samenvatten van het boek, hoe zorgvuldig ook, natuurlijk tegen de essentie van Sebalds zorgvuldige constructiewerk ingaat. Maar dat alles is onvermijdelijk, en ertegenover staat de toevoeging van muziek aan wat in mijn oren nochtans een erg stille roman was. Johan Leysen was dan weer de ideale vertolker. Aan het applaus te horen moet de voorstelling sommige mensen toch gegrepen hebben, zoals de roman met mij deed. Een knappe prestatie.

Michaël Bellon

Bedrijfsbeheer Gezondheidscoach Cosmetisch masseur Welness medewerker Ayurvedische massage Koreaanse massage Visagiste Kruidenstempelmassage Hot stone masage Thaise voetmassage Chinese hoofd-, neken schouder massage Oorkaarsentherapie Babymassage Bamboomassage Cuppingmassage Haarextensions aanbrengen Kindergrime en facepainting Make-up voor zakenvrouwen Lymfedrainage Tuinaannemer Zomerse tafelschikkingen Natuurlijke cosmetica Kruidenzepen maken Werken met gevriesdroogde bloemen Moderne graf- en rouwboeketten Hondentrimmer Aromatherapie voor huisdieren Kruiden en paarden Textielexploratie Patroontekenaar Masterclass bloemen en pluimen Modiste Isolatiedeskundige Installateur centrale verwarming Aannemer tegelzetter/vloerder

Aannemer metsel/betonwerken Cerga professioneel gasinstallateur Aannemer schilderwerken Fotovoltaïsche cellen plaatsen Energiedeskundige Vlaanderen EPB-adviseur Brussel Specialist in kazen Wijnen proeven & kennen

Campus Tour & Taxis

Bedrijfsbeheer Uitbater Bed & Breakfast SQL server database expert Ondernemer e-commerce IT security expert Expeditie in praktijk: transport & logistiek Website bouwen voor niet-technici Webshop bouwen voor niet-technici Hoog scoren bij google E-mail marketing Geomarketing LinkedIn voor- en nadelen Kleuren assorti maken m.b.v. software Boekhouder Praktijkcursus boekhouden Management voor de KMO Adviseur payroll en sociale wetgeving Zakelijk & ondernemend denken voor kunstenaars Zaken doen met Japanners Zelfstandige praktijk voor (para)medici Notarieel medewerker (Assistent) filiaalhouder

Kom langs op onze infodag maandag 9 januari van 14 tot 20 uur Campus Tour&Taxis ∙ Havenlaan 86C/209 ∙ 1000 Brussel ∙ T 02 421 17 70 Campus Ukkel ∙ Stallestraat 292 ∙ 1180 Ukkel ∙ T 02 331 68 01

www.syntrabrussel.be

ÂŠ WAUTER MANNAERT/ EVA HILHORST

Dit is het eigenzinnige grafische verslag van BDW-illustratoren Wauter Mannaert en Eva Hilhorst over de skipiste op de Kunstberg.

BDW 1309 PAGINA 19 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Erfgoeddag > Wijk Pogge in de kijker

Op zoek naar Schaarbeeks iconografisch erfgoed

ADVERTENTIE

S OCIALE V ERHUURKANTOREN

Verhuur uw woning zorgeloos Gegarandeerde huur elke maand Verzekerd verhuurbeheer Onderhoud van uw woning Steun voor de renovatie Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

M�� B�� H�� G��

Nick Trachet

BRUSSEL – In Schaarbeek draaien de voorbereidingen voor de tentoonstelling Alles es just. In de voetsporen van Pogge op volle toeren. Dit folkloristische project zal op 22 april 2012 op en rond het Poggeplein - een verbreding van de Haachtsesteenweg - zijn beslag krijgen. Fotograaf en Schaarbekenaar Philippe Debroe is de grote bezieler van dit project en doet een warme oproep tot alle nieuwe en oude Schaarbekenaren om foto- en beeldmateriaal uit de twintigste-eeuwse geschiedenis van hun gemeente ter beschikking te stellen. Maar wie is die Pogge waaraan de titel van de tentoonstelling refereert? Pogge verwijst naar een negentiende-eeuwse Schaarbeekse volksfiguur. Zijn echte naam was Pierre De Cruyer (1821-1891), maar zijn kleine gestalte leverde hem al vlug de bijnaam Pogge − afkorting van ‘Poesjenel’ − op. De overlevering wil

dat deze publieke figuur een prominente caféheld was. Met zijn legendarische dooddoener ‘Alles es just’ zou hij menige café- en burenruzie hebben beslecht. Debroe wil de sfeer die rond deze volksfiguur hangt aangrijpen om de bevolking en plaatselijke verenigingen bewust te maken van het volkscultureel erfgoed van de Poggewijk en hen samen te brengen rond één bindend project. “Het is de bedoeling om het verzamelde materiaal op Erfgoeddag te projecteren op vier locaties in de onmiddellijke nabijheid van het Poggeplein. Elke locatie zal één of meer aspecten van het Schaarbeekse volksleven belichten. Jules Van Geele is alvast bereid om zijn sinds 1997 gesloten café ‘De Drie Koningen’ voor de gelegenheid nog eens te openen,” aldus Debroe. Met zijn authentieke interieur en ontelbare objecten verwijzend naar de figuur Pogge vormt deze plek het ideale begin- en eindpunt van het parcours. Daarnaast zullen ook de vroegere buurtbioscoop Nova, Zwembad Neptunium en Espace Vogler hun deuren openzetten. “Maar daar blijft het niet bij. We denken ook aan allerlei andere activiteiten, zoals een muziekfestival, buurtwandelingen met gids, versiering van plaatselijke etalages en een stoet.” Al het iconografi sch materiaal in verband met het volksleven kan worden gestuurd naar allesesjust@hotmail.com. Philippe Devroe is ook telefonisch bereikbaar: 0497/28.46.53. Tuur De Moor

BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Zee-egel De zee-egel duikt hier alleen op rond de eindejaarsfeesten. Hij is heerlijk. De zee-egels zijn buitenbeentjes in de familie der zeevruchten. Deze lekkernij wordt beschouwd als een der chicste en exclusiefste hapjes uit de keuken, bijna op gelijke hoogte met kaviaar – en dat terwijl zee-egels niet eens zeldzaam zijn. Dat zee-egels eetbaar waren, ontdekte ik voor het eerst, lang geleden, op de Quai des Belges in de oude haven van Marseille. Rondborstige vissersvrouwen boden ze de verwonderde toeristen aan, netjes opengeknipt met een schaartje en verder zonder poespas: een bordje met een half dozijn zeeegels, dat was dat! Ze zagen er wel mooi uit. De stekels gitzwart, de binnenkant van het kalkskelet wit en de vijf gonaden, de eetbare delen van het dier, knalgeel tot oranjerood. Het was wel lekker maar, zo herinner ik me, altijd veel te weinig. Van wat in zo’n zee-egel zit is slechts een paar procent eetbaar, de rest is om naar te kijken. Ondanks zijn plaats op de zeevruchtenschotel is de zee-egel een schaal- noch een schelpdier. Biologisch behoort hij tot de groep van de stekelhuidigen ofte echinodermen, dat is dezelfde groep als de zeesterren. Theoretisch zouden alle zee-egels eetbaar moeten zijn, tenzij ze op een rif leven waarop een of andere giftige alg voorkomt. Het zijn planteneters en ze brengen hun tijd grazend door tussen de wieren en de rotsen. Zee-egels wandelen wat rond. Daartoe hebben ze voetjes met zuignapjes (zogeheten ambulacraalpoten). Daarmee kunnen ze zich niet alleen voortbewegen, of op de rotsen blijven zitten in de branding, maar ook allerhande materiaal op hun rug vasthouden. Zo verstoppen ze zich voor spiedende rovers zoals trekkersvissen en egelvissen, die met hun stevige tanden niet bang zijn van de egelstekels. Die stekels kunnen overigens ook bewegen. Net zoals alle echinodermen bestaan zee-egels uit vijf identieke delen. Wij mensen hebben de neiging te denken dat alle leven tweezijdig symmetrisch moet zijn, maar hier heeft de Natuur een spelletje gespeeld met radiale dieren. Bijna alles aan de zeeegel is in vijfvoud. Zo heeft hij vijf tanden, maar wel één mond, in het midden onderaan. Er is ook een anus aan de bovenkant (dat is niet zo vanzelf-

sprekend als u zou denken, zeeanemonen hebben er bijvoorbeeld geen). Verder kun je tussen de stekels nog een zeefplaatje zien zitten waardoor het dier water opzuigt. De al genoemde pootjes werken hydraulisch, en daarvoor is zeewater nodig. Een zee-egel om op te eten moet leven (bewegen). U valt er op aan door vanaf het midden met een schaartje breeduit rond de mond te knippen. In Frankrijk zijn er speciale coupe-oursins op de markt die er een beetje als eierknippers uitzien. Als u de schaal open hebt (zonder u teveel te prikken) ziet u de ‘lantaarn van Aristoteles’ zitten op het weggeknipte deel. Dat is de naam voor het apparaat - de sierlijke kalkstructuur - dat de tanden van het dier ondersteunt. Verder zitten er een spijsverteringskanaal en nog wat ingewanden in die je zonder pardon weghaalt met een lepeltje. Hou u enkel bezig met de (vijf ) felgekleurde gonaden (geslachtsorganen), die in stervorm rond de anus zitten. Zowel de mannelijke hom (helgeel) als de vrouwelijke kuit (oranje) is eetbaar. De dieren hebben gescheiden seksen. Langs de Middellandse Zee, de bakermat van de zee-egelkeuken, vergelijkt men de vorm van deze zeevrucht vaak met een kastanje. De smaak doet eerder aan kreeft denken. De soort die daar leeft is de Paracentrotus lividus, die zwart of paars kan zijn. Meer naar het noorden, langs alle Atlantische rotskusten tot in Noorwegen, vindt men de grotere groene Strongylocentrus droebachiensis. Ook lekker! In Noorwegen probeert men vandaag een industrie rond de diertjes op te zetten, voornamelijk voor export naar Japan, maar ook Europeanen zouden hier wat meer van kunnen profiteren. In Frankrijk worden de eerste zee-egelfarms gemeld langs de kusten van Normandië. Hier zouden de dieren moeten opgroeien in gecontroleerde omstandigheden. De lekkerste zee-egelsoort zou de Californische zijn, de Strongylocentrus franciscanus, die meer dan tien centimeter diameter haalt. Over het juiste seizoen bestaat onenigheid. Waarschijnlijk varieert dat van streek tot streek, net zoals

Een echte lekkernij, maar het is peuterwerk: van wat in zo’n zee-egel zit is slechts een paar procent eetbaar (de geslachtsdelen namelijk), de rest is om naar te kijken bij mosselen en oesters. Maar de Noren zeggen in ieder geval dat de eindejaarsfeesten het juiste seizoen zijn voor hun zee-egels. U kunt de gonaden zo, in de schelp, opdienen, zowel rauw als eventueel geroosterd (dat doet men in Dakar). U kunt de lekkernij er ook uithalen en verwerken in een omelet, of in een saus (een hollandaise, bijvoorbeeld). In Italië mengt men ze rauw door de hete spaghetti, samen met wat olijfolie, citroensap en peterselie. U kunt de lege schalen ook nog gebruiken om er een sausje in op te dienen, dan hebt U er extra plezier van. Ten slotte nog dit: met de nieuwe spelling is zeeegel een banaal woord geworden. Hoeveel leuker was dat niet in de oude spelling, toen we nog zeeëgel schreven! Samen met de woorden koeieuier en ooieaaier kon u daarmee elke Nederlandsonkundige met stomheid slaan. Nu niet meer – spijtig, toch? Prettige feesten verder, en... smakelijk! nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

Nieuwjaarsnacht begint bij de MIVB.

Alle Noctis-bussen rijden gratis van middernacht tot 5 uur ’s ochtends. De 4 metrolijnen rijden gratis vanaf middernacht tot 2 uur ’s ochtends. De tramlijnen 3 (Esplanade-Churchill), 4 (Noordstation - P Stalle) rijden gratis vanaf middernacht tot 2 uur ’s ochtends. De tramlijnen 7 (Heysel-Vanderkindere), 19 (Groot-Bijgaarden - De Wand), 39 (Montgomery - Ban-Eik), 92 (enkel tussen Louiza en Dieweg) en 94 (enkel tussen Louiza en Marie-José) rijden gratis vanaf middernacht tot 2 uur ’s ochtends. Plan en dienstregeling op mivb.be

BDW 1309 PAGINA 22 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Meer nog dan door het verzamelen van miniatuurtreintjes is Patrick Wouters gefascineerd door de fotografie: “Dat is een plezier dat nog teruggaat tot mijn studententijd.

Patrick Wouters, un flic pas comme les autres

Strijd tegen het stadhuis BRUSSEL – “Toen ik hoorde dat het Gewest de Havenlaan wou hertekenen – 300 bomen kappen en 1,5 miljoen kasseien weghalen dus –, hebben we met onze vzw Bruxelles-Fabriques/Brusselfabriek, samen met andere organisaties, tegengas gegeven. Brigitte Grouwels, die de plannen had geërfd van Pascal Smet, bleef echter doof. Charles Piqué: wilde niet luisteren. En nu zitten ze met de gebakken peren.” Patrick Wouters, politiecommissaris van de wijk Marollen, is un flic pas comme les autres. Maar niet lang meer. Over vier maanden gaat hij met pensioen. “Het begin van een leven dat ik echt wil. Le bouquet final.”

ij iemand die zo praat kan het bijna niet anders dan dat Brussel hem met de paplepel is ingegeven. Zou je denken. Wat blijkt echter? “Ik ben opgegroeid in Leuven. A Bruxelles, j’ai attrapé l’accent. Mijn ouders hielden in de studentenstad Hotel Majestic open, op de Bondgenotenlaan, een zaak die van mijn grootouders op moeder is overgegaan. Ze heeft het volgehouden tot in 1996. 83 was ze, vader was toen al overleden. Nu heet de zaak Theater Hotel, maar op de gevel pronkt nog steeds Majestic.” “Als kind en puber was ik als een prins in de stad. Le fils du Majestic, de Xavier Wouters, bekend figuur. Raar, ik heb er nooit Nederlands gesproken, al waren er maar 10 procent Frans-

taligen in Leuven. Pas later heb ik me het sappig Zuid-Nederlands eigen gemaakt. Prachtige taal: je voelt daarin nog de modder aan de schoenen. De voeten stevig op de grond, maar de kop in de wolken.” “Ik heb ook het voorrecht gehad dat mijn opvoeding zowel burgerlijk was als volks als elitair. Mijn ouders maakten deel uit van de burgerij; de dames die in het hotel voor het linnen zorgden – volksvrouwen – noemde ik tante. Fratsen uithalen met de chef-kok was dolle pret. En de vrijgezellen-hoogleraars die in het hotel hun vaste tafel hadden, noemde ik nonkel. Zoals monseigneur Lefèvre, of kanunnik Lemaître, die de theorie van de oerknal heeft ontwikkeld. Ze gaven me cadeautjes, hen voor het slapen gaan in pyjama een kusje komen

geven was een vast ritueel. Het heeft allemaal gemaakt dat ik me steeds zowel tussen het volk thuis heb gevoeld als in hogere kringen – ça ne m’impressionne pas, quoi.”

Rijksadministratief Centrum Dat Wouters Leuven heeft geruild voor Brussel heeft met zijn legerdienst te maken. “Ik had een zacht bureaupostje in de kazerne van Heverlee, tot toenmalig minister van Landsverdediging Poswick het in zijn hoofd haalde dat miliciens zich nuttig moesten maken voor de natie. Gevolg: ik werd samen met vijf andere miliciens van over het hele land naar de kazerne Albert I aan de Kleine Zavel gestuurd. Onze taak: bezoekers wegwijs maken in het Rijksadministratief Centrum dat

toen in volle opbouw was. 24 uur wacht, 24 uur congé. Surrealistisch in feite. Dat was daar half leeg, in volle bouwfase. Vier maanden lang zaten we daar in ons lokaaltje te zitten. Altijd met zijn tweeën. En als het nachtdienst was, blokkeerde ik een lift om rustig te kunnen slapen zonder dat iemand mij kon vinden. Ooit heb ik zo zelfs eens de nacht doorgebracht op de canapé in het kabinet van de minister van Openbaar Ambt.” “Na mijn legerdienst ben ik gaan studeren aan La Cambre voor industrieel vormgever, genieten van mijn vrijheid. Het laatste jaar woonden wij met z’n achten in een villa langs het kanaal in Vilvoorde. Vaartdijk 22, net naast de industriële zone. Dat was goedkoper dan achtmaal een kot betalen. Betonnen zwembad in de tuin, groot salon, twee schoorstenen. Dat was daar feesten tegen de sterren op. Il y avait déjà la pilule et pas encore le sida. Super!” “Niet lang daarna ben ik getrouwd en ondertussen had ik al een werkmanshuisje gekocht in Oudergem, de Sint-Anna wijk. In die tijd heb ik geleerd hoe burgers zich kunnen verenigen om te vechten tegen wilde plannen van

BDW 1309 PAGINA 23 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

de overheid. De gemeente wilde ons onteigenen om sociale woningen te bouwen, terwijl die huisjes al sociale woningen waren, opgeknapt door jonge gezinnen. Met buren hebben we een wijkcomité gesticht. We hebben steun gevonden bij Inter-Environnement Bruxelles, zijn ook lid geworden van L’Atelier de Recerche et d’Action Urbaines. Zo ben ik helemaal in de ban geraakt van de geschiedenis van de architectuur van Brussel. Uiteindelijk hebben we de strijd gewonnen en daarna met de ma-

“Dankzij de vlooienmarkt in de Marollen kunnen de armen er nog altijd iets beter overleven dan elders, je vindt er nog een paar schoenen voor 10 euro. Maar sommigen noemen dat overlast. Zij hebben liever propere nepfolklore” teriële steun van de nieuwe meerderheid een speelpleintje laten aanleggen op het braakliggend terrein dat was ontstaan na de afbraak van enkele huisjes. Dat plein had ik zelf uitgetekend en het is er nog altijd.” Met een lach: “Le parc Wouters.” Niet meteen materiaal om een politieman uit te kneden, zou je denken. Toch is Patrick Wouters het nu al dertig jaar. “Het was 1981, mijn twee dochters begonnen op te groeien, er moest brood op de plank komen en in mijn branche was het moeilijk werk vinden. Zo ben ik op de politieschool terechtgekomen. Eigenlijk met ferme tegenzin, maar het loon was interessant. Eerst aspirant adjunct-commissaris geworden, vervolgens adjunct-commissaris in Laken, dan wijkcommissaris, nog later afdelingscommissaris. Altijd in Laken. Maar mijn gevoel voor burgerverzet heb ik nooit verloren. Klagers – mijn buren dit en dat, den traffik op straat... – maakte ik er attent op dat het misschien wel handig zou zijn een buurtcomité op te richten. Mais comment, mijnheer de commissaris, mag da? Evidemment, datta mag!” “Ik heb in die jaren Laken ook grondig leren kennen. De architectuur, de geschiedenis, de mensen. Het heeft ertoe geleid dat ik mee de vzw Laeken Découverte heb helpen oprichten. Het idee was de Lakenaar bewust maken van

FREDDI SMEKENS

zijn patrimonium, zodat hij het beter zou verdedigen. Als zondagsgids was mijn specialiteit het industriële Laken, rond Thurn & Taxis. Die betrokkenheid is uiteindelijk uitgemond in de strijd om de Havenlaan. Die we juridisch gewonnen hebben.” De laatste jaren van zijn carrière zal Wouters uiteindelijk gesleten hebben in de Marollen. “Tussen het gewone volk, tof. Een van mijn doelen hier is de vlooienmarkt iets beter te organiseren en te beschermen. Het is omdat de vlooienmarkt er is, dat je al die commercie hebt, al die horeca, dat die wijk leeft, dat je al die brocanteurs in de Blaesstraat hebt. Want het werkt zo: uw tante sterft, u roept een marchand van de Oude Markt, die een prijs maakt voor de inboedel. De beste stukken verkoopt hij aan de Zavel, de iets mindere aan de minder chique brocanteurs en de rest komt op de vlooienmarkt. Daarom ook kunnen de armen nog altijd iets beter overleven in de Marollen dan elders, daar vind je nog een paar schoenen voor 10 euro. Er zijn echter mensen die vinden dat het voor te veel overlast zorgt. Zonder een echte oplossing aan te reiken, zoals bijvoorbeeld een containerpark voor de marchands. Nee, liever de mensen bestraffen! Het moet folkloristisch zijn, maar proper. Nepfolklore.”

Neuvejoer

elen onder ons zullen zich een bedenking maken in de zin van: het es waal zu veir. Anderen hebben het over: het es waal van da. Maar ook positievere klanken, als daar zijn: we goen er waal neki good invleege, zijn niet van de lucht, waarde lezer. En gelukkig maar zou ik zeggen. Nu we in de periode van wat men in het Brussels noemt de fiëste beland zijn, wil ik er in deze Brusselse rubriek wel even bij stilstaan. We beginnen met de vraag: wa goen we fiëste? Een tijdje geleden is het al begonnen met Sinterkloes, door vele Brusselaars ook ‘Saint-Nicolas’ genoemd. Men noemt het terecht een feest voor de kinderen, maar vele volwassenen geluuve nog altaaid in Sinterkloes. Die uitdrukking heeft mij altijd met een paar vragen opgezadeld. Onder andere het feit dat men, zelfs als absolute oudere, tot zijn laatste snik in Sinterkloes kan blaave geluuve. Mij niet gelaten trouwens. Alvorens naar het begrip ‘Neuvejoer’ over te schakelen bekijken we samen even hoe Saint-Nicolas zijn respectabele carrière met zoveel brio heeft kunnen waarmaken. Ik hem er geweite dee het zu lang ni hemme ooitgehaave. Uiteraard heb ik daarover, en voor een even nieuwsgierig als select publiek, enige uitleg moeten verstrekken. Die kwam hierop neer: “Alleman paast dat er deuzend Sinterkloeze zaain, mo in faaite zaain het er mo e stuk of honderd.” Uiteraard moest daarop de vraag volgen: “En wee es den den echte?” Welnu, waarde lezer, veel meer dan “Da mooj hem zeulf vroege” kon ik daar eigenlijk niet op antwoorden. Bij alles wat voorafging komen we een stapje dichter bij ‘Neuvejoer’. Maar eerst wil ik het hier toch ook even over onze Kerstman hebben. Zowel de Brusselse Vlaming als de Vlaamse Brusselaar ziet er geen graten in om deze brave man ook ‘Père Noël’ te noemen. Of die Kerstman een vriend-collega van Sinterklaas is laat ik in het midden. Maar ik heb persoonlijk altijd gedacht dat zij goed overeenkwamen. In die zin dat de Brusselse uitdrukking ‘gaa geluuft nog in Père Noël” ook zeker van pas kan komen. U merkt het, samen met mij, waarde lezer, dat de aanloop tot Neuvejoer’ elk jaar in

Kunstfoto’s Die strijd in uniform tegen het stadhuis is bijna verleden tijd. Het pensioen wenkt, met goed gevulde dagen. “Ik ga beginnen met het verbouwen van een huis in Molenbeek, voor mijn tweede leven en dat van mijn vrouw, Marianne. Dat zal voor de komende jaren ook mijn kunst- en knutselatelier, mijn bureau worden. Leven en werken tussen mijn boeken over architectuur, over Brussel, tussen mijn verzameling Dinky Toys en miniatuurtreintjes. Het is naast het Weststation, zeer bewust gekozen omdat daar vier metrolijnen passeren en ik geen auto heb.” Als Patrick Wouters het heeft over kunst, dan doelt hij op de abstract-figuratieve foto’s die hij al jaren maakt. Foto’s waarvan er reeds verscheidene hun weg hebben gevonden naar postkaarten van Plaizier. “Op stap gaan om mijn ogen de kost te geven, met de camera opmerkelijke beelden vastleggen, dat is een plezier dat nog teruggaat tot mijn studententijd. Ik fotografeer in Brussel, maar ook in de rest van België en het buitenland. Frankrijk, Zwitserland, tot Cuba toe. Altijd met de fiets. Alleen rondtrekken, weken aan een stuk. Foto’s nemen en nauwgezet alle ervaringen opschrijven in een minuscuul notaboekje, heerlijk.” Karel Van der Auwera De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/ingesprekmet © PATRICK WOUTERS

La maniée prise à cru par son propriétaire, même.

goede handen is. Maar graag over ons aller Neuvejoer zelf nu. Sommige Brusselaars hebben de neiging om het te hebben over ‘Neutjoer’ in plaats van ‘Neuvejoer’. Laat het ons gerust een raadsel wezen waarom dat zo is. Maar er bestaat nog een ander raadsel waarover ik vele van mijn stadsgenoten hun hoofd heb weten breken. Namelijk: “Tot wannier meugde eemand noe Neuvejoer ne gelukkkige Neuvejoer weense?” Op die pertinente vraag heb ik al verschillende antwoorden horen formuleren. Eén daarvan luidt als volgt: “Tot een moind noe Neuvejoer.” Wat mij zeer plausibel lijkt. Want tenslotte is dat Neuvejoer niet de dag zelf, maar het hele jaar dat erop volgt. Natuurlijk denkt niemand eraan om met Neuvejoer stil te staan bij alle gebeurtenissen, blije of droevige, die het voorbije jaar met zich meegebracht heeft. En dat is ongetwijfeld maar goed ook. Het aftellen van de laatste seconden alvorens ons het volgende neut joer te beurt valt heb ik altijd eerder als spannend dan als ontroerend ervaren. Maar vooral sappige commentaren, als daar zijn “We zaain waal er jorke veider” of, ietwat droeviger, “Wa goen we deis joer waal doon”, toveren altijd een blije glimlach om mijn lippen. Maar er is bij dat alles nog iets droevigers dat moet of mag gezegd worden. Namelijk het feit dat er ook mensen zijn die het elk jaar hebben over: “Zaain dei fiëste waal doe...?” Natuurlijk is het niet zo dat we bij de negatieve kant van dei fiëste willen blijven stilstaan. Maar toch stellen die aspecten ons in staat elk jaar weer even aan onze andere, minder gelukkige medemens te denken. Wanneer men mij zegt dat ik met die opmerking wei ne preik on ’t afsteike ben, neem ik er dat graag bij. En persoonlijk heb ik me wel voorgenomen om het jaar niet in te zetten met goede voornemens. Lot de helle er mo mei geplavaaid zaain. Welnu, waarde lezer, fiëste of giën fiëste, ik hoop dat we samen een even creatief als vrolijk jaar tegemoet mogen gaan. Dat is althans wat ik u allemaal van harte toewens.

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; rekeningnummer 424-5529822-66 van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Lien Annicaert (lien.annicaert@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.490 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@ bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Bettina Hubo (bettina. hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick.jordens@bdw.be), Freddi Smekens (freddi.smekens@bdw. be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny.vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd.hendrickx@bdw. be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Francis Marissens, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Sander de Wilde, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw. be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw.be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

BDW 1309 PAGINA 24 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

Roeien > ‘Rebel’ Alain Lewuillon werd vierde op de Olympische Spelen

‘De Joegoslaven waren te pakken’ BRUSSEL – Alain Lewuillon is een vechter. Heel zijn carrière lang moest hij afrekenen met tegenwerking, maar dat liet hij niet aan zijn hart komen. Noeste arbeid en het nodige talent leidden hem naar twee Olympische Spelen. Het hoogtepunt beleefde hij in 1988 in Zuid-Korea met een vierde plaats. “Mijn broer en ik hadden lang haar en dat werd vroeger afgekeurd,” vertelt de 58-jarige Brusselaar. “Onze trainer lag slecht bij de bond en wij waren niet op ons mondje gevallen, dus ongewild hadden we snel een reputatie. Door al die tegenkanting konden mijn broer en ik jarenlang fluiten naar een selectie voor wereldkampioenschappen en Olympische Spelen.” Nochtans verliepen de beginjaren van Lewuillon zeer vlot. Amper een jaar nadat hij als zestienjarige was begonnen te roeien, werd hij samen met zijn broer Belgisch kampioen. Individueel behaalde hij de jaren erna puike resultaten. Zo werd hij bij de junioren zevende op het wereldkampioenschap (WK). Bij de senioren verslapte zijn toewijding. “Ik ben gaan studeren en moest na een tijdje ook werken om dat te bekostigen. Als ik zie hoe jongeren vandaag topsport met studies combineren, chapeau. Op mijn 27ste besefte ik dat ik meer had kunnen bereiken in het roeien, en besliste ik samen met mijn broer een sabbatjaar te nemen om voluit voor de sport te leven. Ons doel was een selectie voor de Olympische Spelen in Moskou 1980.” Ondanks een tweede plaats op de prestigieuze regatta van Amsterdam bekeken de Brusselaars de Spelen op televisie. Gesjoemel aan Vlaamse kant en tegenkanting aan

de CLUB

Alain Lewuillon: in de jaren tachtig doorlopend in de top tien van de wereld.

Franstalige kant bezegelden hun lot. Ze lieten het echter niet aan hun hart komen en bleven hard werken. De broers behoorden tot de mondiale top tien, maar geraakten maar

niet op de grote landentornooien. Tot 1985. “Het WK was toen in België en er waren twee roeiploegen met acht. Ze konden niet meer om ons heen. Het betekende voor ons dat we

aanvaard werden en de jaren erna behoorde ik steeds tot de Belgische selectie. In de skiff (individueel nummer, red.) zat ik altijd in de top twaalf. Voor de Olympische Spelen van 1988

BIGM geniet van mountainbiken en bier

‘Niemand wordt achtergelaten’ “Fietsers die naar competitie snakken, zijn bij ons aan het verkeerde adres,” vertelt bestuurslid James Barnes (41). “We zijn een sociale club, er wordt veel gepraat. We passen ons aan de traagste aan. Competitieve fietsers worden het daarom snel beu (lacht).” BIGM rijdt al negen jaar door Brussel, vooral in het Zoniënwoud, maar gaat ook geregeld naar Overijse, Leuven of de Ardennen. “Onze vaste afspraak is zaterdagochtend tien uur, Ter Kamerenbos, einde Louizalaan. Ook op dinsdag, donderdag en zondag zijn er elke week ritten.” “Van onze zestig leden is ongeveer de helft actief. Per rit kan je drie à acht fietsers rekenen. Dat is genoeg, want met meer wordt het moeilijk om iedereen samen te houden. Als we met meer zijn, splitst de groep zich meestal zelf op.”

BRUSSEL – Brussels International Group of Mountainbikers (BIGM) geniet kalmpjes aan en in gezelschap op de fiets van de hoofdstad.

Geen wedstrijden dus voor BIGM, al zouden ze graag meer deelnemen aan 24-uurswedstrijden. Maar die zijn in België vrij zeldzaam. Af en toe gaat het ook naar het buitenland. Bij de leden zowel twintigjarigen als een 65-jarige. Er fietsen ook een paar vrouwen mee, maar de club zou er graag meer zien. “Ze klagen soms over het hoge testosterongehalte,” aldus José López Gallego (33), die ook in het bestuur zit. “Je hebt inderdaad een paar jongens die elkaar wat pushen, maar het gaat er meestal zeer rustig aan toe. In vier uur rijden we normaal gezien veertig kilometer. Bij ons fietsen is niet de beste manier om fit te worden (lacht).” “Helmdragen is verplicht – je hoeft niet van hoog te vallen om je erg te bezeren. En we laten nooit iemand achter, dat is een heilige regel.” Er fietsen vele nationaliteiten bij BIGM, zowat elk continent is vertegenwoordigd. Naast sporten ontdekken zij ook de stad waar ze, soms tijdelijk, komen wonen. “De club is het laatste jaar weer wat actiever geworden. Zo hebben we een Trappistenronde gedaan, waarbij we in de buurt van een trappistenabdij gingen fietsen en uiteraard ook gingen genieten van hun bier. Dat sloeg wel aan. Daarom doen we volgend jaar een Tripelronde. Het brengt meteen samen waar al onze leden van genieten: mountainbike en bier.”

Het gaat BIGM niet om prestaties: ‘Bij ons fietsen is niet de beste manier om fit te worden.’

http://www.bigm.be

Tim Schoonjans

BDW 1309 PAGINA 25 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

“We hebben tegenwoordig heel wat talent rondlopen, bijvoorbeeld de Brusselaar Jean-Benoît Valschaerts” lerhande extremen. Toppers als Carl Lewis of Ben Johnson herkende je van ver door de horden journalisten om hen heen.” Op het water vlotte het als nooit tevoren. De tactiek van de twee Belgen was steeds rustig te starten om dan de tegenstanders één na één in te halen. In de halve finale eindigden ze zo tweede, terwijl ze 300 meter voor de finish nog vierde waren. Hun doel was met de finaleplaats meteen bereikt. “Wat me stoorde was dat de gezonde spanning nadien wegviel bij mijn ploeggenoot. Zijn gedrag veranderde, maar ik vind dat je je gewoonten niet zomaar moet veranderen. Die gewoonten werden ook verstoord tijdens de finale. Net toen er gevraagd werd of ieder-

In het spoor van Les Barons BRUSSEL – De Brusselse sociale organisaties hebben sinds kort hun eigen voetbalcompetitie. In de Brussels Cup strijden thuislozen en mensen zonder papieren voor de trofee en een regionale selectie. “De elf deelnemende ploegen spelen elke maand één wedstrijd,” vertelt Nick Janssens (22), verantwoordelijke van de Brussels Cup. “We willen hen niet overladen, anders haken ze af. De meeste ploegen hebben een vaste kern van tien à vijftien spelers. Maar bij sommigen kan dat wel eens afwisselen. Bij Sampa bijvoorbeeld, dat hulp biedt aan nieuwkomers.” De trainingsintensiteit verschilt van ploeg tot ploeg. Het Klein Kasteeltje heeft bijvoorbeeld wekelijks één vaste training geprogrammeerd, maar niet elke organisatie slaagt daarin. De middelen, zowel menselijk als financieel, ontbreken soms. En sportzalen zijn in Brussel nu eenmaal dun gezaaid. “Elke week hebben we op woensdag een zaal in het Molenbeekse Sippelbergcomplex één uurtje ter beschikking. Mede hierdoor zijn we bij elf deelnemende ploegen gebleven. Er zijn andere organisaties die interesse tonen, maar het gebrek aan zalen remt ons even af. Volgend seizoen hopen we wekelijks

David Steegen

een klaar was, zag ik dat de plank waar mijn voeten op steunen gebarsten was. Daardoor werd de start uitgesteld en werd het in allerijl vervangen. Maar ik had een systeem waarmee ik via mijn schoen de boot richting kon geven, en dat was helemaal ontregeld. In het midden van de wedstrijd belandden we in de boeien en verloren we kostbare tijd. Uiteindelijk werden we vierde. Zonder die problemen waren de Joegoslaven te pakken voor het brons. We waren ontgoocheld, maar achteraf gezien was het toch een mooie prestatie. De herinnering blijft en dat is het belangrijkste.’ De jaren na zijn hoogtepunt vormde Lewuillon opnieuw een ploeg met zijn broer. Maar de komst van een Oostduitse trainer leidde nog maar eens tot problemen bij de federatie. “Hij probeerde ons te saboteren en was oneerlijk. Toch heb ik naar de Spelen van 1992 in Barcelona kunnen gaan. Daar heb ik deelgenomen met de dubbel-vier. De ploeggeest was er niet zo goed en de omstandigheden waren er allesbehalve ideaal. Toch hebben we er een twaalfde plaats behaald.” Na de spelen van 1992 doofde Lewuillons carrière langzaam uit. Hij stopte even helemaal met de sport, maar kwam terug in het nieuws met opvallende prestaties. In 2001 stak hij met zijn broer de Atlantische oceaan over in 49 dagen. Vier jaar later staken de broers de Golf van Bengalen over (van Thailand naar Sri Lanka) als steunactie voor de slachtoffers van de tsunami. Een project om jongeren op school te laten proeven van het roeien bracht hem weer in aanraking met de roeiwereld. “Zo ben ik in het Be Gold-project gerold, waarmee we jonge talenten begeleiden in het vooruitzicht van de Olympische Spelen van de komende jaren. We hebben heel wat talent rondlopen, bijvoorbeeld de Brusselaar Jean-Benoît Valschaerts. Hij zal snel de beste Belg worden. De Spelen van volgend jaar komen nog wat te vroeg, maar in 2016 moeten we er staan. Ik hoop uiteraard een roeier op de Spelen te brengen. Of ik dan meereis is niet zo belangrijk. Al zou het mij niet storen om een derde keer naar de Olympische Spelen te gaan.” Tim Schoonjans

toch twee wedstrijden te kunnen spelen.” De Brussels Cup ontstond uit het succes van de Belgian Homeless Cup (BHC), dat vorig seizoen gewonnen werd door Les Barons de Bruxelles. Tijdens de vorige drie edities zorgde de daklozenwerking Hobo voor de Brusselse vertegenwoordiging. Nu krijgt iedereen dus zijn kans. De competitie loopt nog tot eind mei.

Allemaal samen Een ongewone combinatie: sport en cultuur. Maar het kan. Een zekere Stephan Galon komt me op de club opzoeken. Een gedreven man, die iets wil doen tegen sociale uitsluiting. Hij is verbolgen door het steeds aangroeiende leger mensen die steun nodig hebben. Gepensioneerden die naar voedselbanken moeten om te kunnen eten, ondanks hun pensioen. Galon wil een groot solidariteitsconcert organiseren in de Ancienne Belgique. Together. Op de persconferentie is de culturele wereld aanwezig. We zijn erin geslaagd ook enkele voetbaljournalisten op te trommelen. Het moet een van de eerste malen zijn dat beide sectoren elkaar ontmoeten om artiesten als Suarez, School Is Cool, The Tailors of Panama, Riguelle, Axelle Red en de komst van voetballers Sacha Kljestan en Behrang Safari aan te kondigen. Zij hebben allen hun belangeloze medewerking beloofd aan het Together-concert in de Ancienne Belgique. Het initiatief is niet politiek gekleurd. Verre van. De gedrevenheid van Staphan Galon is bewonderenswaardig en aanstekelijk. De man zet zich voortdurend in, zonder enige pose, voor anderen. Een medewerker van Sporting Telenet – de rechtenhouder van het Belgisch voetbal – had gevraagd of de ploegafgevaardigde van zijn zaalvoetbalploeg kort een speler van paars-wit mocht ontmoeten. De brave man is licht mentaal gehandicapt en een groot supporter van RSC Anderlecht. Ik vraag Guillaume Gillet of hij de jarige man even kort wil groeten voor de opwarming voor de wedstrijd. De Luikse middenvelder gaat hier graag op in. Even later zal hij tweemaal scoren. De supporter zal zijn twee minuten durende ontmoeting nooit meer vergeten. De kracht van voetbal. Sport brengt alle soorten mensen samen. Dat kan niet genoeg herhaald worden. Cultuur ook. Royal Sporting Club Anderlecht

zet zich sinds enkele jaren op een gestructureerde manier in voor mensen en gemeenschappen die het moeilijk hebben. De aanvragen zijn legio. Daarom is besloten om uitsluitend Belgische, als het even kan Brusselse, hulpprogramma’s te ondersteunen. Anderlecht is de eerste Belgische club die een stichting oprichtte om fondsen te kunnen verzamelen voor de minderbedeelden. Voorzitter Roger Vanden Stock verdient alle lof voor de oprichting van het steunfonds. De RSCA Constant Vanden Stock Foundation ondersteunt vele instanties en mensen. Nog voor de oprichting van de Foundation had de club al een speciale tribune voor blinden ingericht, met gespecialiseerd commentaar. Ook de aangepaste tribune voor supporters met beperkte mobiliteit mag er zijn. Vorig seizoen hebben de spelers 18.000 euro geschonken aan het kinderziekenhuis Koningin Fabiola. Dit seizoen organiseerde de club samen met de vzw Red mijn Kind een gala-avond ten voordele van hetzelfde ziekenhuis. Er werd 178.000 euro geboden. Soms zijn de steunacties kleinschaliger. Zo steunt de club een ploeg van de Homeless Cup door truitjes en materiaal te schenken. Voor het solidariteitsconcert schonk de club twee wedstrijdshirts van de aanstormende jongeren Ziguy Badibanga en Lamisha Musonda. Met de opbrengst worden tientallen mensen, die anders nooit een concert kunnen meepikken, uitgenodigd. Misschien een druppeltje op een heel grote plaat, maar Stephan Gallon heeft gelijk. Als we niets doen gebeurt er niets. Bij voorkeur doen we het allemaal samen. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

in Zuid-Korea werd besloten dat ik samen met Wim Van Belleghem zou roeien in de twee zonder stuurman (waar elke roeier één riem heeft, red.).’ De Olympische Spelen in Seoel maakten de carrière van Lewuillon. In de aanloop naar het toernooi trainde hij zeer hard, naar eigen zeggen zelfs te hard, met zijn Vlaamse ploegmaat. Ter plaatse kwamen ze terecht in een andere wereld. “De schrik zat er goed in dat Noord-Korea een aanslag zou plegen. Overal werd uitvoerig gecontroleerd en als dat niet naar behoren gebeurde, kreeg de schuldige slaag van zijn overste. In het restaurant verbaasde ik me dan weer over de lichaamsbouw van de atleten. Je verwacht mooie sportmannen, maar dat was niet het geval. Smalle lopers, kleine gewichtheffers of dikke kogelstoters; echt al-

Laagdrempelig “De beste spelers van elke ploeg worden geselecteerd voor de Brusselse ploeg die deelneemt aan de volgende BHC. Die begint in februari met de eerste van de drie nationale toernooien. De jongens trainen daar nu al elke week één keer voor en ik moet zeggen dat het spelpeil bij momenten vrij hoog is.” “Het succes van de Cup is volgens mij de laagdrempeligheid. Deze spelers voetballen zeer graag, maar ze kunnen het zich niet permitteren om zich bij een sportclub aan te sluiten. In de Brussels Cup krijgen ze het materiaal van de clubs en is er geen inschrijvingsgeld. Ze moeten zich wel aan de regels houden. Dan bedoel ik bijvoorbeeld aanwezig zijn op training, rustig blijven tijdens de wedstrijden en steeds sportief blijven.” Tim Schoonjans

Kaatsen in de Zennestraat BRUSSEL – In BDW 1299 van 13 oktober 2011 besteedden we aandacht aan de rijke kaatstraditie van Brussel. Daarbij vroegen we onze lezers om bovenstaande foto te duiden. William Renquin uit Anderlecht belde onze redactie met het verlossende nieuws dat deze foto moet zijn gemaakt in de Zennestraat ter

hoogte van de Camuselstraat, in de periode tussen 1945 en 1950. William Renquin woonde daar toen vlakbij, in de Curensstraat. Hij vertelde nog dat in de Slachthuisstraat, ook heel dicht bij de plek waar de foto genomen werd, een café was waar kaatsclub ‘Le Diable Rouge’ zijn vaste stek had. PD

De vierde klas van Basisschool Dertien in Anderlecht leert meer over ‘feesten in verschillende religies’

‘Het feest van de dj-man dj-man!’ • BD W R A

zaIE

O VO

R IE D E

O T 13 J A T 9

DOOR PATRICK JORDENS

AFLEVERING 3

BDW 1309 PAGINA 26 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

EN VAN

S: “Het offerfeest. Dat is een feest waarbij we terugdenken aan de profeet Ibrahim die zijn kind moest offeren voor God. Maar uiteindelijk heeft hij in de plaats van zijn zoon een schaap geöfferd. Om ©20 dat te vieren, slachten wij ook een schaap en eten 09 T urtle we met heel de familie schapenvlees. Dan gaan we ook op bezoek bij mekaar, en bidden we in de moskee.” Amani en Prodige, bidden jullie met Kerstmis? A: “Niet zoveel, nee.” P: “Wij wel. We bidden om God te bedanken en ook om te vragen dat we mogen kalm zijn.”

Amani, Prodige en Soulaimane wensen jullie allemaal een zalig kerstfeest. Zelfs in het Chinees!

“Jingle bells, jingle bells, jingles all the way, dat zingen wij altijd als het Kerstmis is, vertelt Prodige (10) van de vierde klas uit Basisschool Dertien in Anderlecht. In die klas zitten ook veel kinderen die geen kerstboom zetten, of cadeautjes krijgen. Zoals Soulaimane (8), die moslim is. “Wij hebben in de tuin ook wel een grote denneboom staan, maar die versieren we nooit.”

mani (9) heeft een Belgische mama en een Syrische papa, en ze zijn katholiek. Prodiges ouders komen uit Congo en zijn protestanten. De mama en papa van Soulaimane zijn geboren in Marokko, en zij zijn moslims. Kerstmis ziet er bij elk van hen anders uit. Amani (A): “Wij zetten voor Kerstmis altijd een kerstboom met slingers erin en ballen en lichtjes en zo. We eten dan ook lekkere dingen, vooral veel groenten, want dat is gezond. En we geven cadeautjes...” Prodige (P): “Wij versieren ook een kerstboom. Weet je waarom we die boom zetten? Dat komt eigenlijk uit het verhaal over het paradijs in de Bijbel: de eerste mensen op aarde, Adam en Eva, mochten niet van de vruchten van een speciale boom eten, maar ze deden het toch. De kerstballen moeten eigenlijk de vruchten van die boom voorstellen. Het waren appels, denk ik. Verder geven wij ook cadeautjes zoals bij Amani thuis, maar die

zijn eigenlijk niet zo belangrijk. Maar als ik flink ben geweest, krijg ik er wel twee!” Soulaimane, vieren jullie Kerstmis thuis? Soulaimane (S): “Nee.” En wat denk je dan als je nu bijvoorbeeld al die kerstversieringen overal in de stad ziet? S: “Vroeger begreep ik er niets van, maar nu weet ik dat Kerstmis er is omdat ze dan terugdenken aan de geboorte van Jezus. In de Koran is Jezus er ook, maar hij is een gewone profeet, net als Mozes of Abraham. Mohammed is voor ons de belangrijkste profeet.” En vieren jullie de geboorte van Mohammed soms? S: “Dat weet ik niet.” Wat is een belangrijk feest in jullie godsdienst?

Kalm zijn? P: “Ja, dat niemand problemen komt zoeken bij ons en zo...” Wordt er ook gezongen tijdens jullie feesten? Soulaimane: “Nee.” P: “Ik wel, ik zing altijd het kerstfeestlied!!” En hoe gaat dat? P (begint te zingen): “Jingle bells, jingle bells, jingles all the way, jingle bells, jingle bells, jingles all the way, hé!” A: “Ik zing dan altijd het liedje van ‘O denneboom’!” Als jij het voor het zeggen had, welk nieuw feest zou je graag verzinnen? Amani: “Euh, geen idee...” S: “Het feest van de spelletjes, want ik speel graag. Zoals oorlogje spelen met plastic geweren. Het zou een groot feest kunnen zijn in de maand augustus, als er geen school is en iedereen veel tijd heeft om te spelen.” P: “Het feest van de dj-man! Telkens als er een verjaardag is, komt de dj-man de hele dag muziek draaien en mag iedereen dansen!!” (lacht)

Meer weten over dit project? Luister naar ‘Klets’ op FM Brussel (zaterdag van 12 tot 13 uur), kijk naar ‘Brussel vandaag’ op vbrussel (zondag vanaf 18 uur) en surf naar www.klasindemedia.be

BDW 1309 PAGINA 27 - DONDERDAG 22 DECEMBER 2011

IDENTIKIT

MISSING LINK

De mollige broer van Sinterklaas

De vierde klas van meester Nicky Met z’n hoevelen zijn jullie? Met 22

Welk cijfer geven jullie je school? 10 op 10!

Kennen jullie een leuke bijnaam voor de meester? Mickey Nicky Mouse

Welk nieuw vak zouden jullie graag krijgen? Zingen

Wat is jullie lijflied?

ATELIER

Mr. Tombola (waarop de kinderen plots allemaal spontaan begonnen te zingen en dansen. Party-time!)

De Amerikaanse naam voor Kerstman is ‘Santa Claus’. En dat is eigenlijk een vervorming van het Nederlandse woord Sinterklaas. Daar hoort een heel verhaal bij. In de negentiende eeuw emigreerden heel veel Nederlanders naar Amerika om daar een nieuw leven op te bouwen. Ze wilden in dat nieuwe land voor hun kinderen graag hun Sinterklaastraditie behouden. Na een tijdje ging men ‘Sinterklaas’ almaar meer op z’n Engels uitspreken en dat werd dus ‘Santa Claus’. Ook zijn uiterlijk veranderde: de mijter werd een muts, de staf verdween en hij kreeg een mooie rode blos op de wangen. En... “hij is ook flink dikker geworden dan Sinterklaas”, zoals één van de vierdeklassers uit Basisschool Dertien slim opmerkte.

Sercan en Soulaimane maakten een feestkruiswoordraadsel voor Zazie. Kan jij het woord vinden dat we zoeken?

Kruiswoordpuzzel: FEEST ! 

Je hebt het nodig als je dorst hebt

Je hebt het nodig als je dorst hebt.  We eten het op een verjaardag We eten het op een verjaardag.  Je krijgt er kiespijn van Je krijgt er tandpijn van.  is op december Het Het is op 2525december.  Je moedermaakt maakt het voor jou jou. Je moeder het voor  Maak stuk, en en erervalt snoep uit uit. Maak hethetstuk, valt snoep  Je viert hetals als je jaarjaar ouder wordt Je viert het jeeen een ouder  is eengroot groot instrument Het Het is een instrument  Je doet hetmet met een Je doet het eenbalbal

Als je verliefd  Als bent je verliefd bent Wij We kunnen zingen  kunnen het het zingen s Morgens datmet met melk  ’s Morgenseet eet je je dat melk

bent