BDW - Editie 1304

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

17 11 11

SUNDAY BELL RINGERS KLEUREN FESTIVAL AUTUMN FALLS En: Spinvis, Biënnale Charleroi Danses, Vrijheidsfestival.

Kwarteeuw Klein Kasteeltje

FOTO: SANDER DE WILDE

BRUSSEL – Het asielcentrum Klein Kasteeltje, het oudste, grootste en bekendste van het land, bestaat 25 jaar en vierde daarom drie dagen feest. Het gebouw werd in 1986 omgevormd van militaire kazerne tot opvangcentrum, beheerd door Fedasil. In de loop der jaren vonden 55.000 asielzoekers er een plek. Op dit moment werken in het Klein Kasteeltje meer dan honderd mensen en verblijven er 850 asielzoekers. Onder hen de jonge Ahmed Mirzaye uit Afghanistan, die geprobeerd heeft zijn hoekje in de slaapzaal op te fleuren met tekeningen en posters. HUB

ATRIUM ACTIEF IN ALLE HANDELSKERNEN

Economie > Bedrijvencentra huiverig voor toepassing nieuwe wetgeving

Opkrassen na vijf jaar BRUSSEL – De bedrijvencentra moeten voortaan, nog meer dan nu, mikken op starters. Dat staat in een ordonnantie uit 2009 die maar niet uitgevoerd geraakt. De bedrijvencentra vrezen voor hun toekomst.

I

n februari 2009 keurde het Brussels parlement, op initiatief van minister-president Charles Picqué (PS), de ordonnantie goed die de regels vastlegt voor de acht gesubsidieerde bedrijvencentra in Brussel. Die zijn er gekomen met Europese steun, maar ze hadden nog geen wettelijk kader. Bijna drie jaar later heeft minister Benoît Cerexhe (CDH), die de bevoegdheid van Picqué heeft overgenomen, nog altijd geen uitvoeringsbesluiten klaar. Met de bedrijvencentra wordt daarom elk jaar een, relatief soepele, subsidieovereenkomst gesloten. Daardoor kan het dat sommige eenmansbedrijfjes al meer dan acht jaar genieten van de voordelige faciliteiten in de bedrijvencentra. Waarom dat getreuzel? Blijkt dat de toepassing van de ordonnantie de bedrijvencentra in zwaar weer kan

brengen. Volgens de nieuwe regels moet minstens de helft van de ondernemingen die onderdak krijgen in een bedrijvencentrum, jonger zijn dan vijf jaar. De centra zullen ook meer subsidies krijgen naarmate ze meer prille starters herbergen. Dat is ergens logisch. Overheidssteun aan bedrijven mag van Europa, maar alleen als tijdelijke maatregel in economisch achtergestelde gebieden. Deze strikte leeftijdsvoorwaarde blijkt de toekomst van de bedrijvencentra te hypothekeren. Dat leert een rondvraag bij enkele bedrijvencentra. “Sommige van onze huurders hebben een lange staat van dienst, maar zijn hier met een nieuw project begonnen,” zegt Ronald De Greef, directeur van de Ateliers des Tanneurs in de Marollen. “Wij huisvesten bijvoorbeeld D’Ieteren, een van de oudste Belgische bedrij-

ven. Ze huren 250 vierkante meter voor een innovatief project rond alternatieve mobiliteit. Ons restaurant is dan weer in handen van een traiteur die al vijftien jaar bestaat, maar pas onlangs met een restaurant is begonnen. De nieuwe regeling is te rigide. We gaan problemen krijgen.” Volgens De Greef mikt de ordonnantie ook te veel op de economi-

“Ons restaurant, de biomarkt en het strijkatelier brengen leven in de buurt. Moeten die na vijf jaar weg?” sche heropleving van de buurt en te weinig op de sociale interactie. “Ons restaurant, onze biomarkt, ons strijkatelier brengen leven in

BRUSSEL – Atrium, de gewestelijke dienst die de handel moet bevorderen, wordt actief in heel Brussel.

de buurt. Moeten die naar vijf jaar weg?” Ook bij M-Village voelen ze de bui hangen. Het bedrijvencentrum in Schaarbeek is gespecialiseerd in nieuwe media. Met de crisis van 2009 raakte M-Village een derde van de klanten kwijt. “We hebben dat opgelost door de bestaande huurders meer kantoorruimte te geven. Als ondernemingen ouder dan vijf jaar weg moeten, dan is het voor ons niet langer leefbaar. En het is nog maar de vraag of alle bedrijfjes na vijf jaar rijp zijn om op eigen benen te staan,” zegt Alain Brossé. Binnen de regering zit het dossier muurvast. Cerexhe draalt met de uitvoeringsbesluiten en bestelde, om tijd te kopen, een studie bij een duur consultancybureau. De resultaten weigerde hij vorige week in het parlement vrij te geven, ondanks een uitdrukkelijke vraag van oppositielid Serge de Patoul (FDF). Wel beloofde hij de uitvoeringsbesluiten voor het einde van het jaar. Bettina Hubo en Steven Van Garsse

Nu werkt Atrium nog maar in veertig van de 104 Brusselse handelswijken; een handelaar uit pakweg Oudergem kan geen beroep doen op de dienst. In het regeerakkoord staat dat de bevoegdheid moet worden uitgebreid, en vanaf volgend jaar zal dat ook zo zijn. Minister van Economie Benoît Cerexhe (CDH) wil nochtans geen nieuwe antennes. Voor de nog niet gedekte winkelbuurten worden zonemanagers aangesteld. Hiervoor moet het budget van Atrium, nu zes miljoen euro, opgetrokken worden met minstens 400.000 euro. Ook de subsidies voor vzw’s als Brussels Louise en Promotie Middenstand Georges Henri zullen naar Atrium gaan. Cerexhe: “We willen echt één organisatie overhouden.” Volgens de middenstandsorganisatie Unizo blaast de minister warm en koud tegelijk. “Hij investeert in de handelskernen, maar maakt shoppingcentra aan de rand mogelijk die de winkelbuurten leegzuigen,” zegt Anton HUB Van Assche.

N° 1304 VAN 17 TOT 24 NOVEMBER 2011 ¦ WEEK 46: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, FAX: 02-226.45.69, E-MAIL: INFO@BDW.BE

BDW 1304 PAGINA 2 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Uitgelicht > Onze reporter werd uitgeloot voor de G1000

‘We zijn eindelijk wakker geschoten’ BRUSSEL – Afgelopen zaterdag namen 704 Belgen in Thurn & Taxis deel aan de langverwachte G1000-top. De deelnemers debatteerden over de toekomst van België en zochten naar oplossingen voor moeilijke politieke vraagstukken inzake sociale zekerheid, welvaart en migratie. Elke deelnemer besefte maar al te goed: dit moment is historisch. Matthias Vanheerentals was een van de 704.

N

ooit eerder discussieerden zoveel Belgen tezamen over de toekomst van dit land als zaterdag. Het gevoel dat overheerste, laat zich samenvatten als: ‘Jarenlang stonden we aan de kant en moesten we toekijken hoe de ene vloedgolf na de andere, financieel of politiek, het land overspoelde.’ Zaterdag, tijdens de G1000, was de uitzichtloosheid weg. We waren allemaal fier dat we mee konden zoeken naar oplossingen. Per tien namen we plaats aan een van de 85 gesprekstafels. In een temperatuur van 18 graden debatteerden we tien uur lang over onder meer de sociale zekerheid, welvaart in tijden van crisis en migratie. Wel jammer dat de diversiteit aan mijn tafel ver te zoeken was. Zo zat er bijvoorbeeld niemand van allochtone origine aan tafel. Dat is jammer, omdat we ook gingen debatteren over migratie. Op

één Franstalige vrouw na, die in het Nederlands mee debatteerde, waren het allemaal Nederlandstaligen, een burgemeester, een bedrijfsleidster, een BSO-leerkracht, een student... Een professionele gespreksleidster leidde het gesprek in goede banen. Onze tafel lanceerde enkele opvallende ideeën. Dat je bijvoorbeeld voortaan ook zou moeten kunnen pensioensparen bij de overheid, wat meer garanties en zekerheid biedt dan bij privébanken. Of dat kleine bedrijven, die verankerd zijn in de stad, minder belastingen moeten betalen dan de grote internationale firma’s. Inzake werkloosheid stelden we voor dat schoolverlaters onmiddellijk een werkloosheidsuitkering moeten krijgen, op voorwaarde dat ze intensief op zoek gaan naar werk. En zodra ze werk gevonden hebben, moeten ze ook een premie krijgen als beloning. Toen het thema

‘migratie’ aangesneden werd, werd voorgesteld om nieuwkomers intensiever dan ooit te begeleiden, vooral op taalvlak. De BSO-leerkracht, een man uit Limburg, getuigde over nieuwkomers die amper Nederlands spreken. “Ik moet hun zelfs uitleggen wat een hamer is, zo ernstig is de situatie bij ons in Limburg.” Na elk onderwerp waarover gedebatteerd werd, werden een drietal problemen met bijbehorende oplossingen op papier gezet. Die werden vervolgens in ijltempo verwerkt en gegroepeerd door de central desks. De thema’s die het vaakst voorkwamen, werden geprojecteerd op videoschermen. Vervolgens kon elke deelnemer met een druk op de knop aangeven welke maatregelen hij of zij het belangrijkst vond. Enkele resultaten: 38 procent van de deelnemers van de G1000 wil werken aantrekkelijk maken door het mi-

nimumloon te verhogen. 23 procent wil de pensioenen transparanter en gelijker. 45 procent wil eenzelfde bedrag aan kinderbijslag voor het eerste, tweede, derde... kind. En 35 procent wil meer gelijkheid in de toegang tot de sociale zekerheid. Op het eind werden de resultaten overhandigd aan de zeven parlementsvoorzitters, die er wat onwennig bij stonden. Ook de Brusselse

Van 1000 naar 32 De Brusselaar Jonathan Eden is maar wat blij dat hij aan de G1000 heeft deelgenomen. “Het is duidelijk dat de politici van het volk vervreemd zijn. Ze hebben lang hun verantwoordelijkheid niet genomen.

“Voor de allereerste keer heb ik met Walen, Vlamingen en Brusselaars tezamen kunnen discussiëren. Dat lucht op” parlementsvoorzitster Françoise Dupuis (PS) stond ervan te kijken. Voor een keer waren het niet de politici die in de aandacht stonden, maar de gewone burgers. Organisator David Van Reybrouck kon op het einde, tijdens het applaus, zijn tranen niet meer bedwingen. “Ik ben onder de indruk van de energie en

De Belgen hebben echt wel wakker gelegen van de politieke en financië­ le crisis, maar ze hebben te weinig hun stem laten horen. Het feit dat ze nu toch wakker zijn geschoten en massaal aan dit evenement deelnemen, is historisch.” Ook Abdel Medoki, Brusselaar met Afrikaanse roots, is tevreden. “Het

KOGEL DOOR KERK: PLEK VOOR MARKT ÉN GEBED

DE WEEK IN BEELD DOOR SANDER DE WILDE

11 november, Wapenstilstand. Bij het graf van de Onbekende Soldaat, aan de Congreskolom, legt een Zuid-Afrikaanse hoogwaardigheidsbekleder een krans neer.

de toewijding van onze deelnemers. Je proeft echt een gevoel van verantwoordelijkheid. Indrukwekkend.”

© SANDER DE WILDE

BRUSSEL – Het aartsbisdom Mechelen-Brussel gunt een deel van de Sint-Katelijnekerk een herbestemming. Mogelijk als overdekte groente- en fruitmarkt, zoals schepen van Toerisme Philippe Close (PS) wil. De Stad is eigenaar van de kerk, en die onderhandelde met de gebruiker, de kerkfabriek. “Dit was voor de Kerk een moeilijke, delicate en niet-pijnloze aangelegenheid. Er blijft in elk geval een bescheiden cultplaats behouden,” staat in het officiële communiqué van het vicariaatgeneraal. Tony Frison, adjunct van de Brusselse hulpbisschop en belast met het dossier, kadert de beslissing breed: “We moeten ons de vraag stellen of de hele samenleving de financiële last moet dragen van kerken die maar beperkt gebruikt worden. Bovendien komt een gemeenschap sterker uit haar geloofsbeleving in grotere groep. Ons criterium was: hoe kunnen we als Kerk aanwezig blijven in de stad?” Tegen de herbestemming lanceerden omwonenden onlangs nog een petitie (vorige week 1.266 handtekeningen). JMB

WEEKOVERZICHT

BDW 1304 PAGINA 3 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

© DRIES LUYTEN / BELGA

WOENSDAG 9 NOVEMBER BRUSSELS AIRLINES WIL STAKEN. Er is na veertien dagen nog altijd geen toenadering tussen vakbonden en directie bij luchtvaartmaatschappij Brussels Airlines. De vakbonden achten stakingsacties de komende tijd dan ook ‘zeer reëel’. Ze protesteren tegen een te hoge werkdruk en te lage lonen. Hommeles binnen N-VA. Een lid van de Anderlechtse N-VA verspreidt op eigen initiatief een pamflet waarin CD&V ‘het paard van Troje van de Franstaligen’ wordt genoemd. De rest van de Brusselse Vlaams-nationalisten was niet op de hoogte van het pamflet, dat door CD&V-gemeenteraadslid Walter Vandenbossche werd ontdekt, en keurt het af.

DONDERDAG 10 NOVEMBER ‘Uplace komt er.’ Op een persconferentie maakt Bart Verhaeghe, Club Brugge-voorzitter en ontwikkelaar van het winkelcentrum, zich kwaad op wie kritiek heeft op zijn project. Volgens de ondernemer komt de mall van zeshonderd miljoen euro er zeker. Spoorstaking. Door een actie bij de spoorvakbonden ondervindt de ochtend- en avondspits aanzienlijke hinder. ’s Ochtends worden er 45 treinen afgeschaft op de drukke lijnen naar Leuven en Antwerpen. Reden van de staking is dat de NMBS in de werkgelegenheid van de treinwerkplaatsen wil snoeien. David Van Reybrouck, bezieler van de G1000 (r.) op 11 november in Thurn & Taxis: “Ik sta te kijken van de energie en de toewijding van de deelnemers.”

is goed dat er eindelijk eens een dialoog ontstaat tussen de Belgen. Voor de allereerste keer heb ik met Walen, Vlamingen en Brusselaars tezamen kunnen discussiëren over problemen. Dat lucht op. Toch zijn heel wat thema’s te complex om in zo’n korte tijd te bespreken, zoals migratie.” Mireille Robert, van Congolese origine, treedt hem bij. “Migratie is zo complex. Ik ben opgegroeid in België. Toch willen mensen nog altijd dat ik ‘integreer’ in de maatschappij, terwijl ik hier verdorie geboren ben. Ik ben een

“ “ HET WOORD

Belgische, zoals jullie allemaal.” Er waren wat onduidelijkheden, onder meer over het elektronisch stemsysteem. “Verwarrend,” vond Guy De Kee uit Gent. “De ene keer gaf het zendertje een rood licht, de andere keer lichtte het groene lampje op als we moesten stemmen.” De organisatie benadrukte dat er bewust gekozen is voor een goedkoper stemsysteem, maar dat alle stemmen wel degelijk geregis­t reerd zijn. Ook online namen enkele honderden mensen deel aan het debat. Op het evenement waren maar liefst

tachtig journalisten en twintig tvploegen aanwezig, ook internationale. Ook de acht internationale waarnemers waren onder de indruk. Aan de organisatie van het evenement werkten de afgelopen negen maanden niet minder dan achthonderd vrijwilligers mee. De G1000 is nog maar het begin. De komende maanden zullen 32 burgers, ‘de G32’, de voorstellen en prioriteiten verder uitwerken tot een pakket concrete aanbevelingen voor de politici. Matthias Vanheerentals

VRIJDAG 11 NOVEMBER G1000. Een zevenhonderdtal mensen komt samen in Thurn & Taxis voor de G1000-top. Dat is een initiatief van schrijver David Van Reybrouck dat een nieuwe vorm van democratie wil testen. WAPENSTILSTAND. Vandaag wordt het einde van de Eerste Wereldoorlog herdacht, nu 93 jaar geleden. Aan de Congreskolom vindt een plechtigheid plaats.

ZATERDAG 12 NOVEMBER METROSTAKING NA AGRESSIE. Metrobestuurders leggen spontaan het werk neer wanneer een collega aangevallen wordt. De collega was uitgestapt na een incident met een kinderwagen die geblokkeerd zat tussen de deuren, en kreeg klappen van de vader van het kind. In metrostation Clemenceau vond dan weer een vechtpartij plaats tussen dronken Engelsen en jonge buurtbewoners van NoordAfrikaanse origine, en daarnaast waren er nog vier incidenten in andere metrostations.

MAANDAG 14 NOVEMBER

In België lijkt een hoop ondernemers en politici vastbesloten om de vergissingen te herhalen waardoor tientallen binnensteden in de VS de voorbije decennia naar de haaien gingen.” Tom Vandyck, VS-correspondent voor De Morgen, kijkt met verbazing naar de steun van de Vlaamse regering aan Uplace in Machelen.

De G1000 heeft veel weg van een democratische kuur waarvan de werkzaamheid niet verder reikt dan een homeopathisch geneesmiddel.” Publicist Frank Thevissen gelooft niet in steekproefdemocratie (in De Tijd).

Erasmix

Op hun webstek erasmix.be leest u er alles over: zes studenten journalistiek van de Erasmushogeschool hebben Europees goud, zilver en brons gewonnen. Ze kregen de Karel Van Miert-prijs uit de handen van Europees president Herman Van Rompuy. De Karel Van Miert-prijs bekroont een journalistiek product over de invloed van de EU op het dagelijks leven. De Erasmushogeschool ging

met alle journalistieke prijzen lopen. De 22-jarige Frederik Eraly kaapte de hoofdprijs (1.500 euro) weg voor zijn afstudeerproject De eurocrisis, een tv-reportage in het format van Terzake over de schuldencrisis in Europa en de gevolgen voor België. Eraly haalde in juni zijn bachelor aan de EhB, nu studeert hij verder voor een master in DV de communicatiewetenschappen.

‘METROPOLITIE BLUST ALLEEN BRANDJES.’ Dat schrijft De Morgen. Volgens de christelijke vakbond is het bijna dagelijkse geweld niet meer te controleren met het huidige personeelsbestand. Lid STADSBENDE schuldig aan doodslag. Beklaagde Serge Lokadi van de stadsbende 1140 wordt voor het Brusselse hof van assisen schuldig bevonden aan doodslag op een lid van de rivaliserende stadsbende Versailles. Drie andere beklaagden gaan vrijuit voor doodslag, maar zijn wel schuldig aan slagen en verwondingen met de dood tot gevolg. Welzijn in Woluwe. Volgens de zevende Brusselse Welzijnsbarometer leeft een inwoner van Sint-Pieters-Woluwe gemiddeld vijf jaar langer dan een inwoner van Sint-Jans-Molenbeek. Dat zou het resultaat zijn van sterk verschillende levensomgevingen. Algemeen genomen leven mensen in de zuidoostelijke Brusselse gemeenten langer dan die in de noordwestelijke, stelt de barometer.

DINSDAG 15 NOVEMBER Aalst trekt Franstalige leerlingen aan. Scholen in Aalst krijgen de jongste jaren meer en meer leerlingen van Frans­talige ouders over de vloer. Dat weet De Morgen. Volgens het stadsbestuur reikt de Brusselse periferie al tot bij hen. Eerder dit jaar waren er al soortgelijke berichten over Grimbergse scholen. te deum. Door het jaarlijkse Te Deum ondervindt het Brusselse verkeer ernstige hinder. Vandaag viert de koninklijke familie haar feest met een mis in de Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal. Op de middag is er op het Paleizenplein een militaire plechtigheid. Daarvoor wordt het plein voor het paleis afgesloten. Even wordt de plechtigheid verstoord door enkele tientallen betogende Vlaamsnationalistische studenten. Samengesteld door Christophe Degreef

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP SURF NAAR BRUSSELNIEUWS.BE EN SCHRIJF JE IN OP DE NIEUWSBRIEF

BDW 1304 PAGINA 4 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

© SASKIA VANDERSTICHELE

Gunther Van Neste, directeur van het Brusselse Huis van het Nederlands: “Nederlandstaligen hebben de slechte gewoonte om, zodra ze een accent horen of een kleurtje zien, over te schakelen op een andere taal.”

Onderwijs > Steeds meer anderstaligen willen Nederlands leren

‘Nederlands is een surplus’ BRUSSEL – Het Huis van het Nederlands is een succesnummer: het aantal aanmeldingen om Nederlands te leren is in vijf jaar verdubbeld. “In Brussel blijft Nederlands een surplus,” zegt directeur Gunther Van Neste. Een gesprek over heden en toekomst van het Nederlands in een meertalige hoofdstad.

H

et Nederlands en Brussel, het blijft een moeilijk verhaal. Zo boden er zich tijdens het schooljaar 2006-2007 in de Philippe de Champagne­straat 7.684 anderstaligen aan voor een intakegesprek, in 2010-2011 waren dat er 16.833: meer dan dubbel zoveel. Maar het aantal Nederlandstaligen neemt verkiezing na verkiezing wel af. Wordt er over een halve eeuw nog Nederlands gesproken in de hoofdstad van Europa? “Ik heb geen glazen bol, maar ik ben bijna zeker van wel. In de geschiedenis is vijftig jaar een korte periode,” zegt Van Neste, historicus van opleiding. Maar: “Dat het Nederlands nog minder als thuistaal gebezigd zal worden, is zeer goed mogelijk.”

Het Brusselse Huis van het Nederlands wordt, tot in het Vlaams parlement toe, een laboratorium genoemd voor de andere Huizen van het Nederlands in Vlaanderen. Licht u dat eens toe. Gunther Van Neste: “De Vlaamse Gemeenschap en Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) hebben  het Brusselse Huis van het Nederlands al van in het begin, in  2003, extra taken inzake taalbeleid en taalpromotie toegewezen. De Huizen van het Nederlands  in Vlaanderen hoefden dat niet  te doen. De VGC gaf ons opdracht een taalbeleid voor bedrijven en  instellingen te ontwikkelen. Bijvoorbeeld: hoe ga je als bedrijf om

met meertaligheid op de werkvloer?” “Taalpromotie hebben we een eigen invulling gegeven: interesse om lessen Nederlands te volgen is er in Brussel genoeg, het aantal NT2’ers (anderstaligen die een cursus Nederlands volgen, DV/SVG) stijgt explosief, maar de cursisten zijn gefrustreerd omdat ze niet méér kunnen oefenen buiten de les. We wijzen hen, naargelang van het niveau dat ze bereikt hebben, door naar Nederlandstalige activiteiten in Brussel. Nederlandstaligen hebben de slechte gewoonte om zodra ze een accent horen of een kleurtje zien, over te schakelen op een andere taal. Dat maakt het voor anderstaligen die Nederlands leren wel heel moeilijk.“ “Waarom zijn we dan een labora-

torium? We zijn hier acht jaar mee bezig en we hebben succesvolle projecten kunnen ontwikkelen vanuit de specifieke situatie in Brussel. We zien ondertussen ook dat bedrijven in Antwerpen en Gent worstelen met meertaligheid op de werkvloer. En ook de provincie Vlaams-Brabant en de stad Antwerpen hebben al een beroep gedaan op onze expertise en onze modellen.” “De concepten voor taalpromotie zijn bedacht, ze moeten alleen maar vertaald worden naar een lokale context. Ook in de Rand bijvoorbeeld moet cursisten de weg gewezen worden naar plekken waar ze hun Nederlands kunnen oefenen. Onze knowhow kan ook in Vlaanderen dienen, en de Vlaamse regering heeft dat ook erkend.” In Vlaanderen worden taalpromotie en taalbeleid binnenkort onderdeel van de integratiesector.

Wie is Gunther Van Neste? n Geboren in 1976. n Groeide op in Schaarbeek en

Diegem. Woont in Brussel. n Studeerde geschiedenis aan

de KU Leuven. n 2000: Gelijkekansenbeleid

bij het ministerie van Onderwijs. n 2002: coördinatie van het

onderwijsteam bij het Minderhedencentrum in Antwerpen. n 2004: leidt de afdeling

Beleid van het Vlaams Minderhedencentrum. n 2008: directeur van het Huis

van het Nederlands in Brussel.

In Brussel niet. Waarom? Van Neste: “In Brussel hangt de kennis van het Nederlands niet af van de mate waarin je geïntegreerd bent in de samenleving. In Vlaanderen daarentegen is het Nederlands een conditio sine qua non voor integratie en inburgering. In Brussel is Nederlands een surplus.” De doelgroep verschilt in Vlaanderen en Brussel. Wat is uw doelgroep? Van Neste: “In het verleden waren het mensen met een zwak sociaaleconomisch profiel, veelal bewoners van de kanaalzone. De jongste jaren is onze doelgroep verbreed, we

“De openheid van de Vlaamse Gemeenschap levert ons veel krediet op”

hebben nu ook meer expats. Onze doelgroep is een doorsnede van de Brusselse bevolking, al zullen we bij de sterksten iets zwakker scoren en  bij de lagere sociale klassen iets  beter. We maken ook geen onderscheid tussen anderstaligen en Franstaligen die Nederlands willen leren.”

het Huis van het Nederlands moeten vinden. Nochtans is het Nederlands daar vaak abominabel. Van Neste: “Er zijn gemeentebesturen – Sint-Pieters-Woluwe is een voorbeeld – waar de Vlaamse schepen (Carla Dejonghe, DV/SVG) het Nederlands op de kaart zet. SintPieters-Woluwe doet het al jaren, andere gemeenten beginnen nu ook. Sint-Gillis is een van de gemeenten die inspanningen willen leveren. Zelf op de gemeentebesturen toestappen doen we niet, de ervaring leert dat dit als een rode lap op een stier werkt.” Het Nederlands krijgt stevige concurrentie van het Engels. Is het niet dweilen met de kraan open wat u doet? Van Neste: “Nee, heel zeker niet. In de jaren 1980 kon je in Brussel amper een affiche in het Nederlands vinden. Dat is nu wel anders. Bedrijven en gemeentebesturen doen een beroep op ons. Nederlands heeft aan belang gewonnen omdat bedrijven het belangrijk vinden dat hun personeel de tweede landstaal spreekt. De drijfveer van mensen om Nederlands te volgen, is niet om een praatje met de buren te slaan, maar om aan werk te geraken. Vorig jaar hadden we zestienduizend intakegesprekken. Als er geen interesse voor het Nederlands was, dan haalden we dat cijfer nooit.” U zegt: Vlamingen schakelen te makkelijk over op het Frans. Waarom voert u geen campagnes zoals destijds ‘Spreek je taal in Brussel’? Van Neste: “Daar worstelen we mee. Enerzijds leggen we wel uit dat we het belangrijk vinden om Nederlands te spreken met anderstaligen. Anderzijds willen we in Brussel het Nederlands een plaats geven in de meertalige context, maar willen we Brussel niet veroveren. We willen geen campagne die communautair geïnterpreteerd wordt. Trouwens, als de communautaire gemoederen oplaaien, dan neemt het aantal belangstellenden voor het Nederlands af. Toen de burgemeesters in de faciliteitengemeenten the talk of the town waren, in de Vlaamse en de Franstalige media, daalde onze instroom.”

Er is een tendens bij de Vlaamse overheid om aan mensen die in Brussel van haar diensten gebruikmaken, te vragen zich aan te sluiten bij de Vlaamse Gemeenschap. Dat staat haaks op wat u doet. Van Neste: “Onze filosofie is dat je de Brusselaars niet kunt indelen in een Vlaamse en een Franse Gemeenschap. Dan laat je de helft van de Brusselaars aan hun lot over. Veel Brusselaars bekennen zich, alhoewel ze les volgen in het Franstalig onderwijs, nog niet automatisch tot de Franse Gemeenschap.” “Maar het klopt wat u zegt: er zijn stemmen die pleiten voor een sterke betrokkenheid bij de Vlaamse Gemeenschap. Hierin meestappen zou een groot deel tenietdoen van het werk dat we geleverd hebben. We zijn geen Huis van het Nederlands voor de Vlamingen in Brussel. Het blijft een evenwichtsoefening. Maar natuurlijk stoppen we niet weg dat we Nederlandstalig zijn en tot de Vlaamse Gemeenschap behoren. Het is dankzij de openheid van de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie dat we bestaan. Die openheid levert ons veel krediet op, we krijgen veel aandacht in de Franstalige media, meer zelfs dan in de Nederlandstalige. Wat ook de bedoeling is.”

Het dialect is aan een opmars bezig. Dialect spreken mag weer, overal, ook op tv. Van Neste: “Dat is rampzalig voor ons. We hebben vormingen ‘Duidelijke taal’ om zo klaar mogelijk te communiceren met anderstaligen. Onze vormingen zijn erop gericht dialect, schuttingtaal en idiomatische uitdrukkingen te vermijden. De emancipatie van het dialect, hoe sympathiek ook, komt erg ongelegen. Wij willen dat anderstaligen Nederlands leren, maar we hebben lang nagelaten om na te denken hoe wij omgaan met de anderstaligen. Met duidelijke taal laten we zien dat we de anderstaligen die Nederlands spreken, au sérieux nemen.”

Dus zouden de Brusselse gemeentebesturen de weg naar

Danny Vileyn en Steven Van Garsse

BRON: KABINET JEAN-LUC VANRAES. INFOGRAFIEK: © PETER DHONDT/BDW

BDW 1304 PAGINA 5 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Jette Heilig-Hart Basisschool

Jette - GO! basisschool De Kleine Geuzen

Neder-Over-Heembeek K.K. Assumpta Basisschool (Donderberg) Brussel-Stad Gemeentelijke basisschool t Klavertjevier Schaarbeek Sint-Lukas Basisschool

Anderlecht Basisschool Sint-Niklaasinstituut

Watermaal-Bosvoorde Sint-Jozef Basisschool

Bijna alle Nederlandstalige scholen die mogen uitbreiden, liggen in het noorden van het gewest.

Onderwijs > Omstreden noodplan Brussels Gewest klaar

Zeven Vlaamse scholen mogen uitbreiden BRUSSEL – De Brusselse regering trekt 12,25 miljoen euro uit voor een kleine vierduizend extra plaatsen in de schoolbanken op 1 september 2012, in 22 Franstalige en zeven Vlaamse scholen. De extra plaatsen zijn volgens minister-president Charles Picqué (PS) en minister Jean-Luc Vanraes (Open VLD) nodig om de demografische groei op te vangen. Tegen 2015 zijn er vijftienduizend extra plaatsen nodig. Picqué herhaalde het nog eens: dit is ‘een eenmalig initiatief’. De Brusselse regering gaat met de investering haar boekje te buiten, maar zegt dat ze geen keuze heeft. De Vlaamse en de Franse Gemeenschap reageren volgens haar te traag op de (toekomstige) onderwijsnoden. Vanraes noemt het zelfs een ethische plicht om in klasjes te investeren. Meer kan het

Gewest echter niet doen; het zijn de gemeenschappen die voor leraars moeten zorgen. De Vlaamse Gemeenschap trekt in 2011 en 2012 acht miljoen (extra) uit voor Brusselse lagere scholen. Voor het middelbaar onderwijs is in 2011 tien miljoen euro uitgetrokken. 29 scholen krijgen Brussels geld voor containerklassen of lichte renovaties. Er komen 3.836 plaatsen bij, waarvan 951 Nederlandstalige. Zeven Nederlandstalige scholen in Brussel-stad, Neder-Over-Heembeek, Jette (2x), Schaarbeek, Anderlecht en WatermaalBosvoorde vallen in de prijzen. En alhoewel containerklasjes een voorlopige oplossing zijn, duurt ‘voorlopig’ soms heel lang. Volgens Brussels parlementslid Elke Van den Brandt (Groen!) zijn er genoeg bouwgronden om nieuwe scholen te bouwen. Ze baseert zich op een studie van het Agentschap Territoriale Ontwikkeling DV (ATO).

ADVERTENTIE

Ontdek de meest volledige UiTagenda voor Vlaanderen en Brussel. Met duizenden tips voor cultuur en vrije tijd.

Een avondje UiT blijft je inspireren.

BDW 1304 PAGINA 6 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

© BART DESEYN

Voedingsdeskundige Marie-Laure Prévost: “In een gesloten inrichting in Engeland waar jongeren extra omega 3 toegediend kregen, daalde het aantal incidenten met een derde.”

congres van het Lokaal Gezondheidsoverleg (Logo) Brussel dat het personeel van de bijzondere jeugdzorg behoefte had om meer te weten over gezonde voeding. “Er waren wel bijscholingsmogelijkheden over

thema’s als agressie, seksualiteit en gedrag, maar rond voeding was er niets.” Prévost, die ook lector is aan de opleiding Voedings- en Dieetkunde van de Eramushogeschool, diende in overleg met Logo een onderzoeksproject in en kreeg ook een beurs van de Koning Boudewijnstichting voor een driejarig project rond voeding bij Tonuso. Deze vzw vangt op verschillende plekken in Brussel kinderen en jongeren in moeilijke opvoedingssituaties op. Het eerste jaar ging Prévost, geholpen door haar studenten, aan de slag met de kokkinnen van vijf opvanghuizen. “Meestal zijn zij geen kok van opleiding; het zijn vrouwen die naast andere logistieke taken ook het eten klaarmaken,” zegt Prévost. “We merkten dat ze vooral hun best deden om de kinderen iets lekkers voor te schotelen, eerder dan dat ze begaan waren met de gezondheid. Op het menu stonden dan ook heel vaak gehakt en worst, macaroni met kaas en hesp en veel wit brood.” Volgens Prévost zijn er inmiddels studies die duidelijk aantonen dat

voeren zit er niet in. Als er dan ergens op dat metronet iets ernstigs gebeurt, een vechtpartij bijvoorbeeld, dan duurt het vaak lang eer er politie ter plaatse is en de veiligheid van de reizigers opnieuw gegarandeerd is. Regelmatig gebeurt zoiets op het Brusselse metronet, waardoor de agenten van de spoorwegpolitie gefrustreerd raken en met een staking dreigen omdat er te weinig nieuw personeel wordt aangeworven. Personeel aanwerven, dat gebeurt bij de MIVB zelf, die de laatste jaren

fors heeft geïnvesteerd in preventiepersoneel, metromedewerkers en veiligheidsagenten. Die mensen hebben echter zo goed als geen bevoegdheden. Ja, de veiligheidsagenten van de MIVB hebben het recht om iemand dertig minuten staande te houden in afwachting van de politie. Als die niet komt, dan wordt de aangehoudene vrijgelaten. Ook mogen die agenten een identiteitskaart vragen, maar kan de eigenaar van de kaart niet verplicht worden die ook daadwerkelijk te laten zien. U hoeft niet gestudeerd te hebben om te

Gezondheid > Goed eten, ook in de bijzondere jeugdzorg

Minder worst, meer vette vis BRUSSEL – Volkorenproducten, vette vis en veel groenten en fruit. Dat zouden de hoofdbestanddelen moeten zijn van het voedingspatroon van elk kind, en zeker van kinderen met gedragsproblemen, zegt voedingsdeskundige Marie-Laure Prévost. Ze rondde zopas een driejarige bewustmakingscampagne af in de bijzondere jeugdzorg in Brussel.

V

oeding was lange tijd geen prioriteit in de bijzondere jeugdzorg. “Men was in de eerste plaats bezig een oplossing te zoeken voor de crisissituatie waarin het kind of de jongere verkeerde. Als

men er al mee bezig was, dan ging het vooral om het bijbrengen van tafelmanieren en het creëren van rustige eetomstandigheden,” zegt Prévost. Toch bleek vier jaar geleden op een

666, HET GETAL VAN UW VEILIGHEID BRUSSEL – De metropolitie luidt de alarmbel, en niet voor het eerst. Nochtans is er officieel steeds meer personeel bevoegd om reizen met de metro in goede banen te leiden. We zullen het nog eens berekenen: op het Brusselse metronet zijn volgens de recentste cijfers 666 personen bevoegd voor preventie, informatie en veiligheid. 115 onder hen beschikken daarbij over politiebevoegdheden: het zijn federale

agenten van de spoorwegpolitie. Die 115 zijn duidelijk met te weinig, waardoor hun handhavings- en veiligheidsbeleid bijna altijd alleen van kracht is in de drie grote treinsta­ tions. Patrouilleren op het metronet en daar een aanwezigheidsbeleid

gezonde voeding een gunstig effect op het gedrag kan hebben. “Volkorenproducten zorgen voor een stabiele bloedsuikerspiegel. Uit onderzoek blijkt dat jongeren die de dag beginnen met volkoren brood, muesli of havermout, zich beter kunnen concentreren en minder snel gefrustreerd raken dan zij die zoete ontbijtgranen vol snelle suikers eten. Ook de positieve invloed van omega 3-rijke vette vis op de hersenfunctie staat inmiddels vast. In een gesloten inrichting in Engeland waar jongeren extra omega 3 toegediend kregen, daalde het aantal incidenten met een derde.” Tijdens enkele workshops kregen de kokkinnen zowel theoretische als praktische tips. “We stelden geen nieuwe menu’s voor, maar pasten de bestaande aan. Zo maakten we van macaroni met hesp volkorenpasta met hesp en broccoli.” Wel moest rekening gehouden worden met het budget, dat uiterst beperkt is. “Zo’n voorziening heeft vier tot vijf euro per kind voor alle maaltijden. Om het niet te duur te maken, suggereerden we seizoensgroenten en stelden we voor om minder, maar kwalitatief beter vlees op het menu te zetten.” In het tweede jaar werkten Prévost en haar studenten met de begeleiders, die samen met de kinderen aan tafel zitten. In het derde jaar kwamen de kinderen zelf aan bod. Prévost: “De ouders van deze kinderen stellen meestal geen grenzen. Ze hebben vaak geen energie om te koken, voelen zich toch schuldig en laten hun kinderen, ter compensatie, naar believen in de koelkast graaien of frisdrank en snacks nuttigen.” Prévost koos er bewust voor om de kinderen en jongeren niet de les te spellen over hun eetgedrag. “Ze krijgen al zoveel te horen, en bovendien, het zijn kinderen die zich de les niet laten spellen.” Dus werd geopteerd voor een ludieke aanpak met veel voel-, reuk- en smaakspelletjes om het smaakpalet van de kinderen en jongeren te verbreden. De campagne, die vorige maand afgerond werd, heeft volgens Prévost vruchten afgeworpen. In de vijf huizen wordt nu gezonder gekookt. Of dat effect heeft op het gedrag van de jongeren, kon in het kader van dit onderzoeksproject niet worden gemeten. Prévost hoopt dat het project op de een of andere manier een vervolg krijgt. “Er is zoveel verloop in de bijzondere jeugdzorg, zowel bij het personeel als bij de kinderen. Een korte jaarlijkse opfrissing zou ideaal zijn.” Bettina Hubo

beseffen dat de gemiddelde herrieschopper dit maar al te goed weet. Maar dus: alles bij elkaar zijn er 666 mensen bevoegd om het samenleven in de metro in goede banen te leiden. Waarom er massaal allerhande statuten worden aangeworven die bijna geen legitimiteit hebben, en geen agenten, is een logische vraag. Hoewel er al menig parlementair debat over is gegaan, hebben we nog geen antwoord gekregen. Of ja, dit: te weinig geld.

Christophe Degreef

BDW 1304 PAGINA 7 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Politiek > Vakbonden willen uitleg over Muntpunt

P-PRAAT Kindjes en veiligheid, dat doet het ’m altijd in de media. Misschien net daarom dat Philippe Moureaux, de PS-burgemeester van Molenbeek, niet happig is om een betoging door zijn gemeente te laten stappen. Een betoging die pleit voor een veiligere gemeente. Sint-Jans-Molenbeek blijkt af en toe niet erg veilig te zijn, de kindjes die willen protesteren, mochten afgelopen maand zelfs een heuse schietpartij meemaken in de buurt van hun schooltje. Sinds Moureaux’ uitval afgelopen zomer, toen hij de media de mantel uitveegde omdat die nu eenmaal berichten over wat er allemaal gebeurt, lijkt de man te willen dat de wereld uit zijn gemeente wegblijft. Misschien moet Moureaux dat maar eens overwegen: een gedemilitariseerde zone op de brug over het kanaal, en een grote draad rond Postcode 1080 zodat lastpost noch journalist erin komt en er geen bloedjes van kinderen meer komen wonen die er door hun ouders toe aangezet worden een veilige gemeente te eisen. Brigitte Grouwels (CD&V) wil de fiscale voordelen op bedrijfswagens afbouwen, en ze krijgt daarbij steun van de Brusselse Raad voor het Leefmilieu. Bien étonnés de se trouver ensemble, heet dat in het Frans. De liefde van Bral voor het Brusselse Mädchen wordt ook geïllustreerd in de laatste versie van Alert, het blad van Bral, waar Grouwels in een spannend Superman-pakje wordt afgebeeld. Hier is wat aan de hand.

CHIEN ÉCRASÉ NEDER-OVER-HEEMBEEK – Bent u ooit al eens Brussel met de trein langs de noordkant binnengereden? Doe het, en u zult zien dat Neder-Over-Heembeek, op uw rechterkant, goed te zien is. Het staat daar namelijk vol met bouwkranen omdat verschillende overheden besloten hebben dat daar veel woningen met sociale inslag kunnen komen, en ook omdat een gezant van een Brusselse overheid onlangs in China gedecreteerd heeft dat er een paddenstoelenfabriek moet komen in N-O-H. Geen plukje groen blijft er binnenkort over in de zandbak van Brussel, ondanks het ecologische etiket dat menige politicus op deze stad wil kleven. ONDERGRONDS – Toegegeven, het is een makkelijke prooi voor deze rubriek, die goeie ouwe MIVB, en misschien is het niet helemaal eerlijk om elke week een stuk te plegen over het wel en wee in Brussels metrostee. Maar ze maken het ons makkelijk, te makkelijk zelfs. Of wat dacht u van de schoonmaakheld die onlangs besloten had metrostation Albert te kuisen, maar bij gebrek aan ruimte dan maar besloot om alle vuilniszakken buiten aan de ingang van het metrostation op een hoop te gooien? Tip voor de snuggere: gebruik in het vervolg vuilniszakken zonder het bedrijfslogo. De zakken hebben er toch een paar dagen gelegen. Promo promo promo.

Bibliotheekpersoneel slaakt noodkreet BRUSSEL – Muntpunt staat in de steigers. Althans, het gebouw. Het personeel van de Hoofdstedelijke Openbare Bibliotheek (HOB) weet niet waar het aan toe is. Het personeel van de HOB had het liever anders gezien. Vlaanderen en de Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) spenderen een slordige twintig miljoen euro aan de verbouwing van het Monnaie House op het Muntplein tot een bibliotheek- en communicatiecentrum. Maar over het personeel is nog altijd geen duidelijkheid. Tot overmaat van ramp lopen de verbouwingen vertraging op. Het personeel van de HOB moet zo met de boeken van de ene tijdelijke locatie (Prinsenstraat) naar de andere (Wolvengracht) hossen. “Met bibliotheekwerk heeft dit niets te maken,” klinkt het bij de vakbonden. “Wij zijn geen verhuizers.”

Kerntaak Eind maart 2010 heeft het VGCcollege beslist dat het personeel van de HOB, voornamelijk eigen VGC-personeel, zal worden over-

genomen door een Extern Verzelfstandigd Agentschap (EVA) dat de bibliotheek zal runnen. Dat blijft niet zonder gevolgen voor het personeel. Contractuelen zullen opnieuw moeten solliciteren, statutair vastbenoemd personeel wordt een aflopend verhaal. Dat laatste is wat vreemd: een bibliotheek is een kerntaak van de overheid. Maar de vakbonden lijken zich erbij te hebben neergelegd. “We konden moeilijk anders,” zegt Rudi De Coster (ACV). “De oprichting van het Agentschap is immers door Vlaanderen beslist.” Maar de vakbonden pikken het niet dat het VGC-college talmt met onderhandelen over de personeelsovername, goed voor 42 voltijdse banen. “Anderhalf jaar na de beslissing over de overname kennen we nog steeds de details niets,” zegt De Coster. “Het informeel overleg met het kabinet wordt keer op keer afgelast.” Donderdag zouden de onderhandelingen met het kabinet van Bruno De Lille (Groen!), collegelid voor Ambtenarenzaken, van start moeten gaan. Nu voor echt. Steven Van Garsse

ADVERTENTIE

ZET JE VUILNISZAK OP DIEET

Stel jezelf de juiste vragen tijdens het winkelen.

In Brussel produceren we jaarlijks gemiddeld 325 kg afval per persoon. Veel te veel dus. Zet daarom je vuilniszak op dieet. Begin bijvoorbeeld al bij het winkelen jezelf een aantal concrete vragen te stellen : • Heb ik dat écht allemaal nodig ? • Bestaat dit product niet onverpakt ? Of met minder verpakking ? • Ga ik dat allemaal wel voor de vervaldatum kunnen opeten ?

Meer info op : www.leefmilieubrussel.be/afval 02 775 75 75 ALLE BEETJES HELPEN, WANT WE ZIJN MET MEER DAN ÉÉN MILJOEN BRUSSELAARS

Een initiatief van de Brusselse Minister voor Leefmilieu, Energie en Stadsvernieuwing

Neem deel aan de Europese Week van de Afvalvermindering van 19 tot 27 november.

Met de financiële steun van de Europese Commissie

BDW REGIO

BDW 1304 PAGINA 8 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Deze week in het Dudenpark > 37 jaar na de ontsnapping uit Melipark aan de Heizel

Gewéldige rotbeesten, die halsbandparkieten zegt Grandio. “Maar er mag zoveel niet, en dus doen we het toch. Eigenlijk mogen we zelfs onze hond hier niet laten loslopen, maar zolang de politie het niet ziet, is er geen probleem.”

De studenten

Zoek de Psittacula krameri. Slapen doet de halsbandparkiet niet in het Dudenpark – al jaren verzamelen de vogels met duizenden in Koekelberg –, maar overdag laat hij flink van zich horen.

VORST – Het Dudenpark is een plek voor velen: kuierende bejaarden, sporters en flaneurs, op eekhoorntjes jagende honden, filmschoolstudenten. Maar overdag worden ze allen overstemd door een bende lawaaierige parkgenoten, de Psittaculae krameri ofte de halsbandparkieten die hier met honderden in de bomen rondhangen.

L

angs de ene kant wordt de drukbereden Besmelaan geflankeerd door statige artnouveauhuizen, aan de overkant van de straat ontplooit zich het uitgestrekte Dudenpark. Koning Leopold II wilde hier een openbare plek in het groen waar mensen gezellig konden wandelen en van de zon genieten. En met z’n 24 hectaren leent het Dudenpark zich daar perfect toe: bosjes bejaarden kuieren door het park, joggers lopen hun rondjes en ergens jaagt een hond speels op een eekhoorntje. Een  idyllisch tafereeltje uit een kinderboek. Toch is het niet allemaal peis en vree in het Dudenpark. Je moet er maar een voet binnenzetten om te horen dat hier iets aan de hand is. Uit de boomtoppen stijgt een hels kabaal op: korte, schrille fluit­tonen,

de mengeling van een fluitketel met een autoalarm. Wie naar boven kijkt, ziet tussen de groene bladeren goed gecamoufleerde schimmen van boom naar boom vliegen. In 1974 werden er in het Melipark aan de voet van het Atomium een vijftigtal halsbandparkieten (Psittacula krameri) losgelaten. Er werd gedacht dat de beestjes de koude Belgische winter niet zouden overleven. Maar ondertussen zijn de grote groene vogels al met tienduizend in België, en van die tienduizend zitten er zevenduizend in de Brusselse parken. Het is deze vogel die er met zijn schelle lokroep voor zorgt dat je in het Dudenpark al snel een lichte ergernis ontwikkelt voor alles wat pluimen heeft.

De senioren Een groepje oudere mannen – drie

geruite petten en een wandelstok – lijkt zich absoluut niet te ergeren. Ze wandelen rustig door het park. Een van hen bukt zich, raapt een blad op, laat een ander eraan ruiken, waarna

© SASKIA VANDERSTICHELE

weer voor de volgende dag. Parler du temps pour passer le temps. Onder een boom houdt het grijze gezelschap plotseling stil. “Dit is het grote nest van parkieten,” vertelt Antonio Grandio, een Brusselaar van Spaanse afkomst. “Wij komen elke dag in het park wandelen, en we vinden de vogels geweldig.” Niet iedereen is Grandio’s mening toegedaan. Daarom wordt er ook

“De politie heeft ons al gewaarschuwd dat we de vogels in de winter geen eten mogen geven. Maar er mag zoveel niet...”

ze tien minuten lang discussiëren over de Latijnse naam van het ding. De twee andere leden van het groepje voorspellen ondertussen – op zeer accurate wijze, blijkt later – het

geprobeerd om de populatie een beetje onder controle te houden. “De politie heeft ons inderdaad al gewaarschuwd dat we de vogels in de winter geen eten mogen geven,”

Het Dudenpark ligt vlak bij Hoogte Honderd, het hoogste punt van Brussel. Op bepaalde plaatsen in het park heb je dan ook een fantastisch uitzicht over de stad. Maar om dat te kunnen aanschouwen moet je natuurlijk eerst uit het beboste gedeelte klimmen om het hoogste punt te bereiken. Te midden van de bomen staat een klein paviljoentje: vandaar kun je langs een oude bostrap een belve­ dèreplek bereiken. Ook de steile klim wordt begeleid door de kreten van de halsbandparkieten. Vanuit de hoge bomen lijkt hun lokroep nu eerder op hoongelach. Maar wie eenmaal boven geklauterd raakt, wordt onthaald op een onverwacht tafereel. Uit het niets staat daar plotseling een roze kasteeltje dat zó lijkt weggeplukt uit Disneyland. Achter dit sprookjes­ paleis ontvouwt zich een schitterend panorama over de stad. Het roze kasteel wordt gebruikt door Narafi, de oudste filmschool van het land. Er staat veel volk rond het gebouw, want enkele derdejaarsstudenten houden er vandaag een friet- en hamburgerverkoop om het budget van hun korte film een beetje op te krikken. Achter de friteuses staan Stijn Deprez en Brecht Apers. Ze zijn zeer tevreden met de opkomst en met de locatie van hun frietkraam. “Het is echt super om les te krijgen in een roze kasteel in een park,” zegt Deprez terwijl hij de Bicky’s in het frituurvet gooit. “Maar er zijn wel docenten die pratende studenten naar buiten durven te sturen om de les verder te zetten in ‘ons prachtige park’.” De halsbandparkieten zijn bij de studenten niet zo geliefd. “In  ons eerste jaar hadden we hier in het park een oefening in geluids­ opnametechnieken,” vertelt Apers. “De vogels maakten zoveel lawaai dat we er met stenen naar moesten gooien om ze weg te krijgen. Rotbeesten.”

Michiel Van de Winckel

Michiel Van de Winckel is derdejaarsstudent Journalistiek aan de Erasmushogeschool Brussel

© DOMINIQUE BOGAERT

BDW 1304 PAGINA 9 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Links: de oude spoorwegbrug over de Tervurenlaan rond 1910, met rechtsboven het houten stationsgebouw. Op de recente foto – van Dominique Bogaert – zie je de voetgangersen fietsersbrug uit 2001. Rechtsboven ligt nu het paviljoen van Woluwe, dat in de jaren 1930 een dakterras met parasols had waar nu een tweede verdieping is.

Sint-Pieters-Woluwe > Fotoboek ‘vroeger & nu’

Wortel schieten in Woluwe Na Stokkel en Mooi-Bos & Sint-Paulus heeft de dienst Cultuur nu een fotoboek uit over het centrum vroeger en nu. Bij het ontdekken van dat ‘vroegere’ op de foto’s van vandaag maakt je hart een sprongetje. Vergeleken met een foto uit 1890 van de François Gaystraat, de vroegere Hertogstraat, is vandaag maar één herkenningspunt overeind gebleven: de toren van de Sint-Pieterskerk uit 1775. Niet eens de hele kerk, want de huidige kerk uit 1935

is dwars door de oude gebouwd. De witte hoekstenen zouden zelfs nog afkomstig zijn van het oorspronkelijke romaanse kerkje. In en om de oude dorpskern binnen de Kleine Kerkstraat, het Sint-Pietersvoorplein, de Félix Poels- en de

Louis Thysstraat kun je de publieke gebouwen in verschillende tijdperken volgen. Het huidige gemeentehuis uit de jaren 1960 kwam in de plaats van moestuintjes. Het gesloopte houten station van Sint-Pieters-Woluwe uit 1905 lijkt wel een Chinees paviljoen. In de Stations­ straat is het oude postkantoor uit 1909, dat ooit beide Woluwes bedeelde, nog niet veranderd. Door

de bevolkingsexplosie verhuisde de Post naar een nieuw gebouw. Nu we vooral virtueel post krijgen, kan het oude eventueel opnieuw dienen. Vanaf de jaren 1960 is de kaalslag te zien, rijen huizen moesten wij­ ken voor de aanleg van het kruispunt Woluwelaan/Tervurenlaan. Het mo­­nument der gesneuvelden op de hoek van Tervuren- en Parmentierlaan van de beeldhouwer Marcel Wolfers stond ook in de weg van het verkeer. Op de foto uit 1920 stapt

Vernissage en boekvoorstelling op 18 november om 19.30 uur. Inschrijven bij GC Kontakt, Orbanlaan 54, 02-773.07.64. Expo loopt tot eind december; gratis toegang. Boek 12 euro

© FILIP VAN ZANDYCKE

ADVERTENTIE

Met zijn foto ‘Stuurloze rondvaart’ won Filip Van Zandycke de wedstrijd.

Brussel > Fototentoonstelling over de kanaalzone

Het verhaal van het kanaal Nog tot en met 24 november loopt in het Kaaicafé de fototentoonstelling Tegen de stroom, een initiatief van Curieus Brussel. De vzw wil dat burgers meer betrokken worden bij de stedenbouwkundige projecten, dus ook bij de plannen rond het Brusselse kanaal. Daarom organiseerde Curieus deze zomer een fotowedstrijd. Brusselaars konden hun verhaal over het

kanaal vertellen via een foto. Op de vernissage, begin deze week, maakte de jury  de winnaar bekend: Filip Van Zandycke met zijn foto ‘Stuurloze rondvaart’. Ook  de inzendingen van Jean-Pierre Beké en Leen Cools werden bekroond. Van de winnende foto’s worden kaartjes en affiches gedrukt. HUB

nog iemand van zijn fiets om ernaar te kijken. Alleen in het Woluwepark lijkt de tijd stil te staan, op de grazende schapen na, want nu lopen er eenden rond. Ook nieuwe inwoners zonder herinneringen aan oude bruggen, kastelen of hoeves waar meer dan een generatie burgemeesters opgroeide, kunnen iets aan dit (drietalige) boek hebben. Het lijkt ons prima meststof om wortel te schieten in de wijk. An Devroe

BDW REGIO

BDW 1304 PAGINA 10 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Anderlecht > PS, SP.A en CDH samen voor burgemeesterssjerp

‘Wij beschikken over een dreamteam’ Net als bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 presenteren PS, SP.A en CDH in Anderlecht zich in oktober 2012 samen aan de kiezer. Inzet: de burgemeesterssjerp voor boegbeeld Eric Tomas (PS).

TELEXREGIO

De partijen zaten tussen 2000 en 2006 samen in de oppositiebanken, nadat de overwinnaar, wijlen Jacques Simonet (MR-PRL), de socialisten uit de meerderheid had geknikkerd. Na die oppositie­ kuur gingen ze samen naar de kiezer om de MREcolo-meerderheid te breken. Het overtrof de verwachtingen: de lijst werd de tweede grootste, met zeventien van de 45 zetels, ofwel een zetel minder dan de burgemeesterslijst. Samen hebben ze nu een ruime meerderheid met 35 van de 45 zetels. Aanvoerder Eric Tomas is voor de volgende verwachtingen nog ambitieuzer: hij wil de grootste worden. Hij haalt de resultaten van de voorbije gewest- (2009) en federale verkiezingen (2010)

aan, waarbij de drie partijen samen meer dan het dubbele van het aantal MR-stemmen behaalde. Ook de splitsing van FDF en PRL kan in hun voordeel uitpakken. “Én we hebben een dreamteam,” zegt Tomas onomwonden. Met de PS’ers Fabrice Cumps, Fabienne Miroir en Mustapha Akouz, Leo­ pold Lapage (SP.A) en Fatiha El Ikdimi (CDH) hebben ze vijf schepenen in hun rangen; Guy Wilmart (PS) is OCMW-voorzitter, Elke Roex de Brusselse SP.A-fractieleidster. Roex heeft het over een ‘evidente keuze’ om samen naar de kiezer te stappen. “Onze kracht samen reikt veel verder dan alleen. Dat hebben we de voorbije jaren ook getoond door heel nauw samen te werken. Ons gezamenlijke onderwijsplan is daarvan het beste voorbeeld.” Over de lijst zelf werden nog geen details gegeven, behalve dan dat bij de eerste tien plaatsen twee plaatsen naar CDH en twee naar SP.A gaan.

UIT DE oude doos

Een naam als een klok In de wereld van de muziek is Mahillon een naam als een klok. De foto die u hier ziet, is genomen aan de Antwerpsesteenweg of aan de Bergensesteenweg, waar het geslacht van instrumentenbouwers zijn ateliers had. Er waren ook winkels op het De Brouckèreplein en aan de Broekstraat. Mahillon was in Brussel gevestigd tussen 1836 en het einde van de twintigste eeuw. Victor-Charles Mahillon was componist, instrumentenbouwer en -verzamelaar en werd wereldbe-

Bruno Schols

NIEUW OPENBAAR ONDERZOEK VOOR WALCKIERS SCHAARBEEK – Het openbaar onderzoek over het Walckierspark moet worden overgedaan: de rode affiches waren onvolledig. Leefmilieu Brussel wil een wandel- en fietspad aanleggen door het na-

Beste lezer, tot nieuwjaar presenteren we u wekelijks een prentbriefkaart met oude (soms verdwenen) beroepen. Veel kijkplezier.

tuurgebied, én een speeltuin. Natuurverenigingen vrezen het ergste. Nu is het Walckierspark nog volledig gesloten voor het publiek. Het uitstel geeft SVG tijd om tot overeenstemming te komen.

roemd met zijn classificatiesys­ teem. In het Muziekinstrumenten­ museum, door hem opgericht, vindt u een honderdtal ‘Mahillons’. DV www.brusselnieuws.be/­ oudeberoepen Meer op www.academieroyale.be Met dank aan Dexia en:

‘Bergensesteenweg zit helemaal strop’ ANDERLECHT – De Bergensesteenweg, een belangrijke toegangsweg tot het Brusselse gewest, zit al jaar en dag – om preciezer te zijn: sinds de Zweedse meubelgigant Ikea er neerstreek – strop. Er is maar één rijstrook om de massale toestroom van wagens op te vangen, en de andere strook in deze rijrichting is – tot tachtig meter voor het verkeerslicht – voorbehouden aan de bussen van De Lijn, waardoor de auto’s moeten ritsen. Aan het verkeerslicht moeten ze dan een minuut stilstaan om de uitrijdende Ikea-klanten door te laten. An-

En als een reactie op onze rubriek ‘Uit de oude doos’ kregen we een oude prentbriefkaart toegestuurd van lezer Francis De Roeck uit Jette. Hierop is de levering van brood te zien in het jaar 1920.

derlechtenaar en Brussels PS-parlementslid Eric Tomas nam de proef op de som. “In één minuut rijden er slechts vier of vijf auto’s het parkeerterrein af, tegenover ongeveer 28 van de Bergensesteenweg.” Tomas dringt er bij minister van Mobiliteit Brigitte Grouwels (CD&V) dan ook op aan het verkeerslicht anders af te stellen en de steenweg over de tweehonderd meter voor het verkeerslicht te verbreden, deels op Ikea-terrein, met een extra rijstrook. Grouwels laat weten dat er nog geen geBS sprekken lopen met Ikea.

ADVERTENTIE

KVS_INTERNATIONAAL FADHEL JAÏBI FaMiLia ProdUCTionS & bonLieU SCÉne naTionaL anneCY

LEMI PONIFASIO MaU

www.kvs.be – T 02 210 11 12 ARDUINkAAI 7 – 1000 bRUsseL

13 > 14 DEcEMBER

cONGO

FLAMME KAPAyA STUdioS KabaKo

BANNINGSEXIT / EXIST VILLE GREGORy MAQOMA VUYani danCe TheaTre

© aGaThe PoUPeneY

08 > 10 DEcEMBER

© LeMi PoniFaSio

29 & 30 NOVEMBER

BIRDS WITH SKyMIRRORS LE cARGO

ZUID-AFRIKA

FAUSTIN LINyEKULA STUdioS KabaKo

© MohaMed Frini

AMNESIA yAHIA yAIcH

cONGO

15 > 16 DEcEMBER

17 DEcEMBER

© SoMeThinG eLS

SAMOA

© John hoGG

TUNESIË

BDW 1304 PAGINA 11 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

© SASKIA VANDERSTICHELE

Anderlecht > ‘Heel actief, maar je moet hem intomen’

N-VA-militant verspreidt anti-CD&V-pamflet René Demol stak een pamflet bij het partijblad dat hij in de Anderlechtse brievenbussen ging steken. De Brusselse N-VA-afdeling distantieert zich ervan.

Tot juli volgend jaar krijgen de vier agentes een doorgedreven opleiding in de paardenkazerne.

Etterbeek > Vier Brusselse agentes krijgen ruiteropleiding

‘Zichtbaarder en makkelijker aanspreekbaar’ De lokale politiezone Brussel-Elsene wil meer agenten per paard laten patrouilleren. Vier vrouwelijke inspecteurs begonnen zopas aan een intensieve opleiding in de paardenkazerne van de federale politie in Etterbeek. Tot dusver patrouilleert alleen de federale politie met paarden door Brussel, maar daarin komt verandering. Tegen de zomer wil de lokale politiezone Brussel-Elsene eigen inspecteurs laten patrouilleren per paard. “De Brusselse inspecteurs zijn nog beter vertrouwd met de wijken dan hun federale collega’s,” zegt Ilse Van de Keere, woordvoerster van de Brusselse politie. “Met hun paard zijn inspecteurs nog beter zichtbaar en makkelijker aanspreekbaar. Met paarden geraken we bovendien op plaatsen waar we met onze voertuigen niet geraken, zoals de toeristische autovrije zone rond de Grote Markt en enkele parken.” De politie lanceerde een oproep naar geïnteresseerde Brusselse agenten. Uiteindelijk werden vier vrouwelijke agenten geselecteerd. Zij zullen Kaaiad BDW 111116 DEF.pdf

1

25/10/11

een intensieve opleiding van negen maanden volgen, vijf dagen per week, tot juli volgend jaar. Politie-inspecteur Inneke Michiels is zopas aan de opleiding begonnen. “Ik rij al sinds mijn zevende, en het is altijd mijn droom geweest om ook bij de politie paard te rijden. Je ziet meer als je met een paard rijdt. Mensen durven ook sneller iets te komen vragen als je op een paard zit. En bij betogingen is een paard dan weer afschrikwekkend.” Ook politie-inspecteur Cindy Denil is tevreden dat ze aan de opleiding kan beginnen: “Paardrijden is een jeugdliefde.” Benoît Vanhoutte van de federale politie, die de paardenopleiding coördineert, is maar wat blij dat de zone Brussel-Elsene agenten naar de opleiding stuurt. “De politiezone was al langer vragende partij om meer paarden naar Brussel te sturen, maar daarop konden we – door een gebrek aan middelen – niet ingaan. Daarom zijn we tevreden dat de politiezone eigen agenten stuurt. Die leiden we heel intensief op.” Matthias Vanheerentals 15:10 ADVERTENTIE

“De CVP-CD&V is het paard van Troje van de Franstalige monarchie binnen Vlaanderen.” En: “Wie heeft BHV, de faciliteiten en de financieringswet gecreëerd? Een partij die dit alles (Vlaams geld en grondgebied) nalaat aan de Franstaligen en aan Maingain: de CVP-CD&V.” Het Anderlechtse CD&V-gemeenteraads­ lid Walter Vandenbossche schrok zich een hoedje toen hij het pamflet te lezen kreeg. Het schotschrift, waarin Vandenbossches partij onder andere ‘een Franstalige, anti-Vlaamse partij, een partij met baronnen die de Vlaming verraadt’ wordt genoemd, vindt hij ‘beneden alle peil’ en ‘totaal onaanvaardbaar’. Hij schreef dan ook prompt een brief naar het Brusselse N-VA-parlementslid Paul

De Ridder, waarin hij een verklaring eist. De Ridder zit duidelijk verveeld met de zaak. “We distantiëren ons natuurlijk helemaal van het blad,” zegt hij. “Dit is een tekst die militant René Demol op eigen houtje heeft geschreven, zonder de partij te consulteren. Hij had de opdracht om het partijblad uit te delen in Anderlecht en heeft daar zijn eigen pamflet aan toegevoegd.” De N-VA veroordeelt de tekst en noemt de actie van Demol ‘onaanvaardbaar’. “We zullen maatregelen nemen tegen de man, al kunnen we nog niet zeggen wat die precies zullen inhouden,” verklaart De Ridder. De Ridder kan (of wil) de contactgegevens van Demol niet doorgeven. Hij laat wel weten dat Demol vreemd genoeg een Franstalige is die zich “heel actief inzet voor de partij. Maar je moet hem geregeld intomen.” Bruno Schols

Jette > Expositie in de maak

‘Geef ons uw stoel’ In maart organiseren het Centre Culturel van Jette en de dienst Franse Gemeenschap een tentoonstelling in de Abdij van Dielegem over het zitmeubel in al zijn verschijningen. Het is de bedoeling om een historisch overzicht te geven en stoelen en zetels uit verschillende periodes te tonen. Daarom lanceren de organisatoren een oproep. Eigenaars van bijzondere stoelen of zetels

wordt gevraagd die voor enkele weken uit te lenen. Om de tentoonstelling extra kleur te geven mogen creatieve geesten bovendien een zelfontworpen exemplaar insturen. Een jury zal uit de inzendingen vijftien zetels kiezen. Die worden geëxposeerd op de vernissage op 2 maart en achteraf verkocht voor een goed doel. HUB Meer bij Guy Paulus op 0475-51.69.06

BDW 1304 PAGINA 12 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Rotterdam. Daar wordt één (1!) gebruiksvriendelijke en volledige toeristische gids-plus-kaart voor bijna geen geld en overal ter beschikking gesteld. De gids, die op jaarlijkse basis wordt uitgegeven, bevat nuttige en bondige informatie over de vele verschillende aantrekkingspolen in de stad. Het concept is eenvoudig, transparant en goedkoop. Wie vandaag Brussel bezoekt, beschikt over een veelheid aan gidsen en brochures: elke organisatie stelt met haar eigen (beperkte) budget zelf een gids samen. Helaas is de erin verwerkte informatie vaak verouderd, en soms moet de toerist er dan ook nog eens zeven euro voor betalen! De informatie is vaak beperkt tot enkele wijken, zoals het stadscentrum of de Europese wijk. Terwijl Brussel zoveel meer te bieden heeft – denken we maar aan de prachtige art-nouveauhuizen in Sint-Gillis.

Ambitieus

“Als Brussel echt een interessante, gastvrije en hulpvaardige citytrip-bestemming wil worden, dan zullen alle overheden moeten samenwerken en zich achter één visie scharen.”

© IVAN PUT

Toerisme > CD&V vraagt snel een sterke visie op citymarketing

En ondertussen loopt de toerist verloren BRUSSEL – “Stel, je wilt de hoofdstad van Europa bezoeken, je komt aan in het Centraal Station en je gaat op zoek naar een stadsplan. Pech... ten hoogste vind je een papiertje met ‘No tourist info’, en een pijltje naar het toeristisch bureau op de Grote Markt. Voorwaar geen gastvrij onthaal.” Emmanuel Boodts en Paul Delva willen een sterk toeristisch beleid met één visie.

BDWOPINIE Als Brussel de wereldkaart wil halen als leuke bestemming voor een citytrip, dan zal het meer dan een tandje moeten bijsteken in onthaalbeleid, toeristische informatie en adequate bewegwijzering. Waarom hinkt Brussel zo achterop? Dat is voor een deel te wijten aan de complexe institutionele structuren van dit land: toerisme is (tot op vandaag) een gemeenschapsbevoegdheid, en dus zijn de Vlaamse Gemeenschap en de Cocof hiervoor bevoegd. Maar ook de Stad Brussel, die met haar toerismebureau VisitBrussels (eertijds BITC) toeristen

wil lokken, speelt een belangrijke rol. En het Brussels Hoofdstedelijk Gewest doet ook zijn duit in het zakje, want het Gewest is bevoegd voor citymarketing en voor de economische ontwikkeling van de stad.

Rotterdam Met het akkoord over de staatshervorming en de overdracht van bevoegdheden zal toerisme binnenkort een gewestbevoegdheid worden. Ook in Brussel. Maar de gemeenschappen blijven wél bevoegd voor de promotie van Brussel en de toeristische infrastructuur. Het is overigens niet meer dan logisch dat Vlaanderen promotie kan blijven voeren voor zijn hoofdstad... Ook na de overdracht van toerisme

Emmanuel Boodts (r.) en Paul Delva.

“Niemand is toch tegen een rationeel gebruik van de beschikbare financiële middelen?”

naar de gewesten blijven dus dezelfde spelers op het Brusselse schaakbord staan. Die – vele! – spelers houden er dikwijls een andere visie op na. Overlegmomenten en -structuren tussen de overheden zijn schaars. Overleg tussen de gemeenschappen en het Brussels Hoofdstedelijk Gewest? Ho maar! Overleg tussen de Vlaamse Gemeenschap en het stadsbestuur? Tot enkele jaren geleden was dit onbestaande, nu komt het eindelijk op gang, maar mondjesmaat en traag... En ondertussen lopen in Brussel de vele (buitenlandse) toeristen er vaak verbaasd en verward bij, op zoek naar geschikte informatie en de juiste weg. Als Brussel echt een interessante, gastvrije en hulpvaardige citytripbestemming wil worden, dan zullen alle overheden moeten samenwerken en zich achter één visie over het toeristisch informatiebeleid scharen. Hiervoor is durf en moed nodig. We kunnen inspiratie halen in steden waar wel gewerkt is aan goede toeristische communicatie, zoals

Het toeristische beleid in Brussel zal zich ook moeten richten op verschillende doelgroepen én thema’s: families met kinderen, fans van Belgische mode en design, jonge budgetreizigers,... Kunnen de verschillende toeristische diensten nu echt niet tot één gezamenlijke toeristische gids over Brussel komen, die dan (nagenoeg) gratis beschikbaar is op allerlei openbare plaatsen in Brussel en over de hele wereld in alle buitenlandkantoren? Een bundeling van informatie en budgetten is ten zeerste aangewezen. Niemand is toch tegen een rationeel gebruik van de beschikbare financiële middelen? De Vlaamse minister van Toerisme vermeldt in een antwoord op een parlementaire vraag alvast het idee van een rondetafelconferentie met de verschillende organisaties die in Brussel met toeristisch onthaal bezig zijn (Toerisme Vlaanderen, VisitBrussels, OPB,...). Zo’n samenkomst zou een eerste aanzet zijn voor een betere afstemming en doorstroming van informatie (en van een efficiëntere bewegwijzering van bezienswaardigheden). Toch lijkt een meer structurele oplossing aangewezen. Het samenwerkingsakkoord inzake het toeristisch beleid, waarover sprake in het Vlinderakkoord, mag voor Brussel best ambitieus zijn. Het moet – op korte termijn – alle bevoegde politieke instanties structureel samenbrengen, met als doel: de stroomlijning van de toeristische informatie over Brussel. Idealiter kan het samenwerkingsakkoord de verschillende overheden achter eenzelfde visie inzake het toeristisch informatiebeleid in en voor Brussel krijgen, zodat ook één kernboodschap de bezoekers (buiten- en binnenlandse) bereikt. Zo zal Brussel, vandaag een ruwe toeristische diamant, eindelijk vriendelijk schitteren voor de vele toeristen. Emmanuel Boodts en Paul Delva

Paul Delva is Vlaams volksvertegenwoordiger (CD&V), Emmanuel Boodts zit in de raad van bestuur van VisitBrussels

BDW 1304 PAGINA 13 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be Slachthuis en sluikstort We willen reageren op een artikel in BDW 1301 (p. 2). In de rubriek ‘Opmerkelijk’ verwijst schepen Jan Gypers van de gemeente Sint-Jans-Molenbeek naar ‘de sluikstorters uit Anderlecht’. Deze stelling is compleet uit de lucht gegrepen en doet onze firma onrecht aan. Vooreerst wensen we te zeggen dat de site van de markten van het slachthuis zeker niet verantwoordelijk gesteld kan worden voor sluikstorting van derden. Wij voeren al geruime tijd een operationele sortering van groente- en fruitafval, papier en karton, van pallets en van het overige algemene afval na elke markt. De handelaars die bij ons komen, gebruiken een plastic bak waarin ze hun fruit- en groenteafval kunnen dumpen. We zetten een grote aangepaste container voor dit afval waarin ze dit afval tegen een redelijke prijs kunnen storten. Die container wordt door een gespecialiseerde firma opgehaald. Uiteindelijk wordt dit biologisch afbreekbare materiaal omgezet in biogas voor groene stroom en meststof voor de landbouw. Het papier en karton worden ingezameld, tot een compact volume geperst en vervoerd naar het recyclagecircuit om nieuw papier en karton te maken. Ook de pallets worden opgehaald door een handelaar, die ze verder verkoopt, herstelt of toelevert voor Spano-platenproductie. Het restafval ten slotte wordt door onze firma opgehaald en voor verbranding aangeboden in Neder-Over-Heembeek, volledig op kosten van onze nv. Een deel van de handelaars komt uit Molenbeek, waar ook markten op de openbare weg zijn. Vanwaar dan die vingerwijzing naar Anderlecht? Vaak worden wij geconfronteerd met het probleem dat handelaars vuil van andere markten aanvoeren naar onze site en hier illegaal storten. Zou elke marktorganisator dezelfde inspanningen leveren als wij, dan zou hiertoe geen aanleiding meer zijn. Wij hebben ook last van zwerfvuil dat handelaars of derden op onze site achterlaten. Toch zetten we een eigen schoonmaakteam in en trachten wij door grote investeringen in camerabewaking dit fenomeen een halt toe te roepen in samenwerking met Leefmilieu Brussel. Het slachthuis van Anderlecht gaat zelfs nog een stap verder. We schakelen namelijk de firma Manus in om na elke markt – dus vrijdag, zaterdag én zondag – alle straten rond het slachthuis manueel te reinigen (hoewel het hier om de openbare weg gaat). Hierdoor zijn onze straten vaak een stuk netter dan andere in het gewest. Bij ons is zorgvuldig sorteren en schoonmaken alledaags, ook al is het niet altijd evident. We vinden het dan ook bijzonder jammer als uit dit artikel zou worden geconcludeerd dat de nv Abatan geen inspanningen levert. Sluikstorten treft veel Brusselse gemeenten, ook Anderlecht. (...)

Paul Thielemans, namens de nv Abatan, Anderlecht

Parkeerplannen Het artikel op de voorpagina van BDW 1302 ging over het Gewestelijk Parkeerbeleidsplan en vooral ook de reac­t ie van de Conferentie van Burgemeesters, die ermee dreigt de wet aan te passen als het plan niet wordt gewijzigd. Naar mijn inschatting bevat het Gewestelijk Parkeerbeleidsplan een aantal goede uitgangspunten. De autodruk in onze hoofdstad moet omlaag, en om dat te doen is het noodzakelijk het parkeren in de stad te reglementeren. Als dat uitgangspunt als gevolg heeft dat parkeren voor bewoners gemakkelijker wordt, des te beter, toch? Ik ken geen enkele Europese hoofdstad waar parkeren zo goedkoop is als in Brussel. Met een dergelijk beleid worden autobestuurders hoegenaamd niet gestimuleerd

om alternatieven te overwegen. Het gevolg is een grote overlast als gevolg van de parkeerdruk in de stad. Natuurlijk is parkeren aan het Zoniënwoud anders dan in het hart van de stad. Een gedifferentieerd beleid biedt hier toch een oplossing? En het is een gedurfde, maar toch ook gemakkelijk verdedigbare optie om ook het afleveren van bewonerskaarten te beperken. Eindelijk een plan met oog voor de toekomst! De reactie van de Conferentie van Burgemeesters en de argumentatie zoals ik die gevonden heb in BDW, houdt voor mij geen steek. Integendeel, het getuigt mijns inziens van een totaal gebrek aan langetermijnvisie op waar we met onze hoofdstad naartoe willen. Minder auto’s, minder overlast, gewoon een aangenamere stad.

Raf Myncke, Sint-Jans-Molenbeek

Flamand de service Een persbericht van de Stad Brussel doet opnieuw de wenkbrauwen fronsen (BDW 1303, p. 7). “De Stad Brussel is om te investeren in stedelijke vernieuwing wijken onveilig.” In het gemeentelijk blad van de gemeente Elsene stond ooit “De stoepen zullen bezaaid zijn met baby’s niet toegelaten.” (...) Het gaat telkens om slechte of letterlijke vertalingen uit het Frans. (...) Dit toont ook aan dat in deze gemeenten amper Nederlandstaligen tewerkgesteld zijn. Ondertussen wordt het Brussels Hoofdstedelijk Gewest wel extra gefinancierd met aanzienlijke miljoenen omdat Brussel beweert een hoofdstad te zijn. Die hoofdstedelijke functie wordt meer dan eens onderuitgehaald door dergelijke fratsen van lokale politici, die er maar niet in slagen respect te tonen voor de Nederlandstalige inwoners. Het is een publiek geheim dat de inwoners van Brusselse gemeenten inspanningen moeten doen om hun documenten in het Nederlands te bekomen. Zelfs als de schriftelijke aanvraag voor bijvoorbeeld een identiteitskaart of rijbewijs in het Nederlands is gesteld, krijgen heel wat Brusselse Vlamingen hun documenten in het Frans. Met alle gevolgen van dien, omdat men dan als Franstalige inwoner wordt ingeschreven in bevolkingsen rijksregister. Documenten en officiële mededelingen van de gemeentelijke, gewestelijke en zelfs federale diensten zullen dan niet meer in het Nederlands volgen. Maar evenmin een aangetekende brief van een adminis­ tratie, een aanslagbiljet van de belastingen, een dagvaarding voor de rechtbank... Het is niet alleen een wettelijke, maar zelfs grondwettelijke plicht om te zorgen voor tweetaligheid in Brussel. Het is ook een vorm van beleefdheid en hoffelijkheid ten aanzien van Nederlandstalige inwoners. Als hoofdstad zijn er maar liefst 250.000 pendelaars uit Vlaanderen die dagelijks in contact kunnen komen met lokale diensten. Langs Franstalige kant bestaat al lang de vraag om de tweetaligheid van ambtenaren af te schaffen. Hun argument is dat er amper tweetalige kandidaten worden gevonden. Te weinig aandacht wordt dan ook besteed aan taalopleidingen. De Vlaamse overheid investeert al jaren in de Huizen van het Nederlands om de taalkennis bij nieuwkomers in Vlaanderen, maar ook in de hoofdstad, te verbeteren. De kennis van het Nederlands is bij nieuwkomers een troef om werk te vinden. Brusselse overheden zouden kandidaten naar de Huizen van het Nederlands kunnen sturen, of zelf instaan voor een grondige taalopleiding. Opnieuw is aangetoond dat un flamand de service niet volstaat om van Brussel een doorleefd tweetalige stad te maken. Als Brussel zelf niet investeert in tweetaligheid, dan is de stad het niet waard een hoofdstad te zijn.

Karl Vanlouwe, senator N-VA, Ganshoren

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

BDWOPINIE Uplace door Anne Brumagne In de kranten van afgelopen weekend mocht Uplace-topman Bart Verhaeghe zijn versie van het verhaal geven. Zijn shoppingproject in Machelen kreeg een bouwvergunning van de Vlaamse regering, maar wordt nu bedolven onder de kritiek. In de interviews geeft hij er een serieuze lap op. De beschuldigingen aan het adres van zijn tegenstanders, zoals de Bond Beter Leefmilieu, zijn er niet naast. In De Morgen klinkt het zo: “Ze hebben in al die overlegorganen en besluitvormingen hun gelijk niet gehaald, en nu bedienen ze zich bewust van verkeerde informatieverstrekking.” Ook wat de inhoudelijke kritiek op het project betreft, schuwt Verhaeghe de cassante uitspraken niet. Het dreigende algemene verkeersinfarct op de Brusselse Ring? “Toen ik twaalf was, reed ik met mijn fiets onder de brug van Grimbergen naar school. Er stonden toen ook al ellenlange files, en dat was niet de schuld van Uplace. Sinds 1978 is er niets ondernomen om dat probleem te verhelpen.” Dat shopping malls buiten de stad nefast kunnen zijn voor de handel en het leven in de binnensteden? “Wij bouwen geen mall in Machelen. En het is ook niet buiten de stad. Heel Vlaanderen is verstedelijkt. Als je dat niet aanvaardt, ben je niet van deze wereld” (twee citaten uit De Standaard). Dat het verkeersinfarct op de Brusselse Ring in 1977 al even groot was, klopt natuurlijk niet. Dat grote delen van Vlaanderen intussen verstedelijkt zijn, (helaas) wel. Maar betekent dat dan dat er geen kritiek meer mag worden geleverd op een megaproject van privé-investeerders dat, hoe je het ook draait of keert, ernstige gevolgen zal hebben voor de hele regio Vlaams-Brabant/Brussel? Op de handel in de historisch gegroeide (binnen)steden, en bij uitbreiding op het leven in die binnensteden. Kleinhandel, en dan zeker de zogenaamde ‘beleveniswinkels’ waarvan Uplace de mond vol heeft, hoort in een stadscentrum thuis. Cinema’s, een theater: idem dito. Wat voor zin heeft het nog dat steden hun handelsbuurten, met hopelijk ook nog wat kleine zelfstandigen, aanlokkelijker proberen te maken wanneer er even verderop met groot geld mammoetprojecten mogen worden neergepoot die alles kunnen ontwrichten? Gaan we het verkeer dat binnenkort niet meer over de Ring kan, dan maar door de verlaten winkelstraten van Vlaamse centrumsteden of door Brussel sturen? Vlaanderen, maar ook Brussel zijn veel te dubbel over dit vraagstuk. Het Brusselse Neo-project op de Heizel heeft betere kaarten op het vlak van openbaar vervoer, maar ook daar wordt zedig gezwegen over de gevolgen voor de kleinhandel elders in de stad.

EVA HILHORST

BDW 1304 PAGINA 14 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

afspraak met ezelsoren

DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

© SASKIA VANDERSTICHELE

BRUSSEL – Met honderden figuurtjes, afbeeldingen, kunstvoorwerpen, verhalen en anekdotes van en over ezels heeft het Huis van Folklore en Tradities (Eikstraat 19) de tentoonstelling Een afspraak met ezelsoren uitgewerkt. Ook het gebruik van de ezel door de eeuwen komt aan bod: van lastdier tot kermisattractie. Zo lang de expositie duurt (tot en met 15 januari 2012) voert het Brusselse marionettengezelschap Les Cœurs de Bois de poppenspelproductie Le roi Midas op (in het Frans). De speeldata zijn pas vanaf morgen bekend, op 02-279.64.11 en www.brupass.be. JMB

VADROUILLE

Groot KOORGEWELD VAN De Zinnefolee ANDERLECHT – Na dinsdag in De Platoo (Koekelberg) de kelen te hebben opengezet, geeft het dialectkoor De Zinnefolee op zaterdagavond 19 november het beste van zichzelf in kunstencentrum Zinnema. Het koor is ontsproten uit een vrijwilligersgroep die in april 2010 tijdens de Week van de Amateurkunsten het ‘Brussels Klachtenlied’ ten gehore bracht. Enkele maanden later, in september, begonnen de amateurzangers – deels Brusselaars, maar vooral randbewoners met Brusselse roots – aan een eigen repertoire, onder leiding van Guido Schiffer en met pia­nist Erwin Eysackers als vaste begeleider. Sindsdien staan ze een aantal keer per jaar op de planken, en op maandag (soms dinsdag) repeteren ze in Zinnema. Extra zangtalent is overigens nog welkom. Ditmaal staat het gezelschap paraat voor de Twiedoêgse van et Brussels Dia­lect. ‘Onze’ Freddi Smekens, gewezen Brusseleir van ’t Joêr en dialectkenner, hertaalde voor de gelegenheid liedjes naar het Brussels, en ook uit de oude doos van chansons met een zwans en een traan wordt gretig geplukt. Meer op www.zinneJMB ma.be of 0479-78.87.85.

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

 02/463.58.58 alle werkdagen van 9 tot 12u30 uitgezonderd donderdag van 14 tot 17u.

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

Bij Aan tafel in Thurn & Taxis: een hemel vol sterren(koks).

GLUREN BIJ BEKENDE BUREN

Zazie bij de indianen Celia, Alex en Sonja nemen je deze week mee naar het Jubelparkmuseum, voor de indianententoonstelling Indios no Brasil. Schieten alle indianen met bananen? (Nee, op apen schieten ze met botte pijlen!)

INDIANEN IN VRAAG & ANTWOORD, P. 24-25

BINNENGLUREN, P. 18-19

Culinair > Boeiend opgezette tentoonstelling rond tafelen in Thurn & Taxis

Met negen miljard aan tafel BRUSSEL – Op 11 november ging in Thurn & Taxis de al flink aangekondigde tentoonstelling Aan tafel open. Deze educatieve show vormt de ruggengraat van Brusselicious, het gastronomische thema van het jaar 2012. Een evenement dat ons aan het denken moet zetten.

E

Telen Eerst komt het kweken van voedsel aan bod. We leren er de voornaamste gewassen kennen en de productiemethodes, we leren hoe water, grond, planten en dieren schaars en kostbaar goed zijn. In animaties en getuigenissen (zowel geluid als filmpjes) horen we de standpunten van onder meer Piet Vanthemsche van de Boerenbond en sterrenchef Frank Fol over de uitdagingen van de landbouw en veeteelt. Via een gang met reproducties van meesterwerken uit de schilderkunst over tafelen en drinken komen we terug bij de tikkende tijdbom op de centrale tafel.

gemeten wordt, ook zonder dat de fabrikant dat wil. De technologie wordt ons uitgelegd op educatieve panelen (met soms kleine lettertjes). Hier zien we ook een kleine collectie distributietoestellen uit heel de wereld, een winkel op een boot, een Afrikaanse slagersbakfiets. Hoeveel kilometer wordt er afgelegd om een potje Duitse bioyoghurt te maken? De weg die ons terugleidt, gaat over reclame.

Eten In de derde zaal komt het inhoudelijke van ons eten op het bord. Hoe we moeten eten. Het maatschappelijke aspect van zich te voeden wordt belicht met de wel opmerkelijke vraag van de organisatoren: “Bestaat er een meer culturele handeling dan zich te voeden?” Over voedsel als status, ook. Een aparte hoek gaat over vertering (met film), over de voedsel­ piramide, over gezonde voeding... Maar je kunt ook ruiken, kijken en luisteren naar voedsel.

Dromen Dit is misschien de grootste eyeopener van de tentoonstelling. De tekortkomingen van de (bio)landbouw die in het verschiet ligt. De ver-

anderende eetpatronen die we opgelegd zullen krijgen. We zien hoe kweekvlees wordt ontwikkeld dat nooit aan een dier heeft gezeten, hoe we in de stad en op onze daken eten zullen kweken, welke nieuwe soorten we als voedsel zullen gebruiken – meelwormen, sprinkhanen, ratten en muizen passeren de revue. We zoeken ons een weg door een labyrint van bouwstenen. Er is een grafische weergave van de pro’s en contra’s van genetisch gemanipuleerd voedsel. We zien in het rondgaan ook nog een historische collectie menukaarten en films over eten. We verlaten de tentoonstelling via een vijfde blad aan dit klavertjevier: het cooking theatre, een plek voor een zittend publiek, waar uitleg of demonstraties gegeven kunnen worden. Een groot scherm zal de mogelijkheid bieden evenementen die er vroeger plaatsvonden, heruit te zenden. De aanpalende ruimte is een soort schrijn ter ere van de Belgische sterrengastronomie. Ernstige portretten van de bekende sterren uit de keuken hangen er rond een perfect gedekte tafel. Op zuilen worden recepten getoond. We verlaten de tentoonstelling via een shop.

© SASKIA VANDERSTICHELE

en educatieve tentoonstelling opzetten rond alleen maar gastronomie is in deze tijd niet meer denkbaar. Genieten van voedsel moet gekaderd en geduid worden binnen een ruimere context van voedselverdeling in heel de wereld, ‘duurzaamheid’ en eerlijke handel. “Wat gebeurt er op ons bord? Hongersnood aan de ene kant, obesitas en slechte voedingsgewoonten aan de andere kant, prijsstijgingen en hongerrellen; tegelijkertijd is ‘koken’ een heel aantrekkelijk onderwerp op alle televisiezenders. Eten is geen banale handeling. Het legt verbanden bloot in onze samenleving, verraadt onze culturele achtergrond en vertelt onze geschiedenis. En hoe zal het zijn in 2050 – morgen – wanneer we met 9 miljard op Aarde zijn?” Zo luidt de samenvattende tekst voor deze tentoonstelling. Langs een nauwe ingang bereikt de bezoeker een verlichte zaal. Daar wordt hij geconfronteerd met de snel groeiende wereldbevolking, met een Aarde die geschild wordt en een gedekte nabootsing van een eettafel die in de grond wegzakt. Een beeld van de doem die op ons afkomt wanneer we gewoon blijven eten. Op deze centrale zaal komen vier zalen en vier gangen uit.

Transformeren Vandaar worden we de sector van de verwerking en distributie binnen geleid. Wat er allemaal in een broodje gaat, wat er aan polluenten en additieven in een bord zalm met sla

Maak van uw biefstuk-friet gerust eens een friet-biefstuk(je).

© SASKIA VANDERSTICHELE

Een nieuw, inspirerend fotoboek biedt een kijkje achter de voordeur van zestien (doorgaanse Bekende) Brusselaars. Van de Darwinstraat tot de Brusilia-toren: ook zo benieuwd hoe uw (bekende) stadsgenoten wonen?

© SASKIA VANDERSTICHELE

© DIANE HENDRIKX

BDW 1304 PAGINA 15 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Klavertjevier en voedselpiramide, iedereen is gebaat bij variatie.

Een algemene tentoonstelling maken over voeding, eten en tafelen, is een immense uitdaging. Er was dan ook een groot gevaar dat de show gerecupereerd zou worden door drukkingsgroepen, sponsors, politiek of commerciële leut. Al bij al is het een vrij evenwichtig geheel geworden, en het wetenschappelijke comité achter Aan tafel verdient daarvoor een pluim. De aanpak is vrij schools en educatief. De ‘fun’ die tegenwoordig bij tentoonstellingen hoort, is een beetje verwarrend. Op het eerste gezicht is niet altijd duidelijk waar bepaalde opstellingen voor dienen of wat er bedoeld wordt. De installatiekunstwerken van Mike Meiré, Bertrand Gadenne, Fred Eerdekens en Pascal Bernier zijn cryptisch. Bij individueel of groepsbezoek (reserveren verplicht) is een gids daarom zeker aan te raden, om niet te verdwalen in de kleine lettertjes en symbolen. Er is zoveel materiaal aanwezig dat een grondig bezoek enkele uren kan duren, maar wij vrezen voor de leefbaarheid bij grote opkomst. Heel wat tentoongestelde objecten zien er broos uit en we kunnen alleen maar hopen dat ze zes maanden tentoonstelling overleven. Deze tentoonstelling bezoeken is vooral panelen lezen en video’s kijken. De uitgebreide teksten zijn drietalig (N/F/E) en vallen daarom vaak piepklein uit. Dat is spijtig. Er is ook zoveel denkmateriaal aanwezig dat een indigestie dreigt. Maar wie een overzicht wil krijgen van wat er allemaal rond onze tafel en keuken draait, krijgt met deze tentoonstelling een boeiend instrument mee. Er is een catalogus te koop, maar die konden wij bij ons bezoek nog niet inkijken. Nick Trachet Aan tafel, nog tot en met 3 juni in Thurn & Taxis, Havenlaan 86C. Maandag tot en met vrijdag van 9 tot 17 uur; weekend, vakanties en feestdagen van 10 tot 19 uur. Er zijn nocturnes mogelijk op woensdagen. De tentoonstelling verhuist daarna naar Libramont. Prijzen en algemene informatie op 02-549.60.49 of www.expo-aan-tafel.be

BDW 1304 PAGINA 16 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Muziek > Vrouwenstemmenfestival in Espace Senghor

‘Vrouwen zijn ons culturele geheugen’ © VOIX DE FEMMES

ETTERBEEK – Op 18 november gaat in Espace Senghor de tiende editie van het Vrouwenstemmenfestival van start, vijf concerten met zangeressen uit Europa, Afrika en Latijns-Amerika. De biënnale zet de twintigste verjaardag in het teken van de vrouwenverenigingen in België en in het Zuiden. “Wij zijn gefascineerd door de diversiteit van culturen.”

H

et Vrouwenstemmenfestival ontstond twintig jaar geleden in Luik uit een internationaal netwerk van vrouwentheatergezelschappen. Die wilden de rol en de plaats van vrouwen in de wereld in de schijnwerpers zetten. “Vrouwen spelen een ontzettend belangrijke rol in de overlevering van cultuur. Ze zijn belangrijke dragers van de culturele diversiteit, en  wij laten projecten zien die door sterke vrouwen gedragen worden,” zegt Brigitte Kaquet, de directrice van het Vrouwenstemmenfestival. Als voorbeeld haalt ze Bako Dagnon aan, het levende geheugen van de Malinese gezangen. “Deze vrouwelijke griot toont aan dat een vrouw in een zuiderse cultuur een zeer belangrijke rol kan spelen, zowel artistiek als in het overdragen van kennis. Tijdens ons festi-

Op de affiche: Bako Dagnon uit Mali (l.) en Marta Gomez uit Colombia.

val staat zij op een en hetzelfde podium met vrouwen van andere culturen; iedereen krijgt dezelfde plaats omdat al deze vrouwen belangrijke dragers zijn van hun culturele erfenis. Het maakt niet uit of de vrouwen afkomstig zijn uit een dorp in Burkina Faso of aan het conservatorium gestudeerd hebben, bij ons straat diversiteit centraal. Want die diversiteit is onze kracht.” Deze tiende editie staat in het teken van ver-

enigingen die zowel hier als in het Zuiden met vrouwen werken. Er staan speciale middagconcerten geprogrammeerd in Brussel, Luik en Namen zodat vrouwen die om culturele of familiale redenen de kans niet krijgen om naar de avondconcerten te komen, toch de sterke vrouwenstemmen aan het werk kunnen zien. Vrouwenstemmenfestival, van 18 tot en met 25 november in Espace Senghor, Senghor Waversesteenweg 366, 1040 Etterbeek. Na vijf edities in Luik is het festival in 2000 Meer op www.voixdefemmes.org

ADVERTENTIE

Solidariteitsactie

voor mensen door mensen Stalingradlaan 18-20, 1000 Brussel [Premetrostation Anneessens] Tel. 02 242 36 02 E-mail: brussel@huisvandeMens.nu Jetse laan 362, 1090 Jette [Bus 13 en 14 halte Legrelle] Tel. 02 513 16 33 E-mail: jette@huisvandeMens.nu

uitgebreid naar Brussel en het Antwerpse wereldculturencentrum Zuiderpershuis. In Brussel was dat eerst drie keer in de Hallen van Schaarbeek, dan twee edities in Flagey en dit jaar voor het eerst in Espace Senghor. “We zochten een plek die warmte uitstraalt en waar al een vast publiek bestaat voor wereldmuziek. Daarbij sluit de artistieke lijn van Espace Senghor goed aan bij die van het festival,” vertelt Kaquet. In Brussel staan er vijf concerten op het programma: de Griekse Nena Venetsanou, de Colombiaanse Marta Gomez, de groep Caci Vorba uit Polen, de Malinese Bako Dagnon en het Italiaanse vrouwenkoor Voci de Finis Terrae, dat ook een workshop zal geven. In Luik is het programma veel uitgebreider, met dans, theater, een tentoonstelling en ontmoetingen, met het publiek maar ook onderling onder de artiesten, want uitwisseling tussen de vrouwenstemmen die naar het festival komen, is een van de pijlers van het festival. Benjamin Tollet

Momenteel ben je misschien druk bezig je kleerkast op te ruimen en is het wat vroeg om aan de winter te denken. Jammer genoeg, zijn in de winterperiode een heleboel mensen afhankelijk van de hulp van anderen. Ook dit jaar willen we meehelpen aan projecten voor dak- en thuislozen. We starten er nu al mee.

Wat zoeken we? Kleding / Shampoo / Babyspulletjes / Douchegel Lakens / Schriften & pennen

Waar kan je terecht met dit materiaal? huisvandeMens Brussel Stalingradlaan 18-20, 1000 Brussel huisvandeMens Jette Jetse laan 362, 1090 Jette bezoek ons voor meer info op www.deMens.nu

BDW 1304 PAGINA 17 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

© DEBUREN

Evenement > Veertiendaagse van de Gelijke Kansen en de Diversiteit

Nog lange weg te gaan, maar nu: feest

Paul Muys (l.) en Aad van den Heuvel reflecteren met Annelies Beck over nieuws vroeger en nu, en nieuws in Noord en Zuid.

achteraf

Praat

De hoofdpunten van gisteren Gezien: Krasse knarren – Oud nieuws?, gespreksavond met Aad van den Heuvel en Paul Muys, 8 november in de Beursschouwburg (www.deburen.eu).

Annelies Beck en Jeroen Pauw die geïnterviewd worden over hun lange carrière in de media: dat zou in 2036 de invulling kunnen zijn van een aflevering Krasse knarren, waarvoor organisator deBuren anno nu de oud-journalisten Aad van den Heuvel en Paul Muys uitnodigde. De Nederlander Aad van den Heuvel (1935) is oud-verslaggever en -presentator van het actualiteitenmagazine Brandpunt en het satirische consumentenprogramma Ook dat nog!. Paul Muys (1945) kennen de meesten nog als voormalig anker van Panorama op de openbare omroep. Annelies Beck was ditmaal nog de gespreksleidster. Ze kwam – waar blijven sommige mensen toch hun energie vandaan halen? – met tien minuten vertraging uit de VRT-studio’s geduikeld, waar ze net de laatste hand had gelegd aan een reportage over de parlementaire desavouering van premier Silvio Berlusconi. De tijdsbesteding van journalisten zou wat later een onderwerp worden in dit gesprek over de evolutie van de media. Omdat het niet noodzakelijk veel revelaties oplevert als mediamensen het over de media hebben, ook niet als het om mediamensen gaat die nog kunnen vertellen hoe het vroeger was, mochten de grijze eminenties elk drie fragmenten uit hun persoonlijk archief meenemen. Paul Muys begon met een stuk uit het BRT Jaaroverzicht van 1974 over de impeach­ ment van Richard Nixon na Watergate, wat vooral grappig was omdat de ijdele, zwetende, corrupte president nogal wat gelijkenissen vertoonde met Berlusconi. Muys had het fragment vooral gekozen omdat Watergate zowat de eerste nieuwssoap was zoals we die nu zo goed kennen. Het beeldmateriaal van Nixon kwam natuurlijk niet van de BRT zelf. Muys merkte op dat de BRT-journalisten, in tegenstelling tot hun Nederlandse collega’s, nooit ver buiten de landsgrenzen mochten of konden. We zagen Muys in een tweede fragment wel couscous eten in een appartement in Antwerpen, waar

het Vlaams Blok in 1988 een electorale doorbraak bij de gemeenteraadsverkiezingen had geforceerd. Dat fragment koos hij om te laten zien hoe ook de media soms lang ziende blind kunnen blijven voor een thema dat de samenleving al lang beroert. Tot slot was Muys dan toch tot in Amsterdam geraakt voor een reportage over drugs. Beck vroeg hem hoe lang zijn ploeg toen de tijd kreeg om zo’n reportage van twintig minuten te draaien. Het antwoord was zes weken (!). Beck registreerde dat met een hoofdknikje waaruit enig begrip sprak, maar het is de vraag of ze zich wel iets kon voorstellen bij zo’n zee van tijd. Aad van den Heuvel kon inderdaad met spectaculairder materiaal uitpakken. Hij vertelde hoe hij de bouw van de Berlijnse Muur noodgedwongen zonder geluidsband gefilmd had. Dat had hij elegant opgelost door er geluiden op te monteren die de sfeer van een bouwplaats adequaat nabootsten. Voor die toen gangbare methode heeft de journalist Robin Ramaekers (valse impressie van de sfeer in Haïti, weet u nog?) bijna een jaar in de hoek gestaan op de VRT. Aan Van den Heuvels Brandpunt-reportage over de oorlog in Biafra in 1969 was dan weer niets gefaket: doodleuk commentaar gevend tussen de live op een klein stadje gedropte bommen illustreerde Van den Heuvel dat de Nederlanders toen al durfden te gaan waar vandaag zelfs Rudi Vranckx zou terugdeinzen. Verder ging de vergelijking van de Nederlandse en Belgische media niet echt. Vooral omdat de heren elkaars media nauwelijks kenden. Ook het tijdsperspectief leverde dus weinig bruikbare conclusies op. Hoewel Muys en Van den Heuvel minstens even verdienstelijk waren, en in hun pioniersrol wellicht avontuurlijker en vernieuwender te werk gingen dan hun huidige collega’s, hoef je geen cultuuroptimist te zijn om toe te geven dat er vandaag veel meer, intelligenter, sneller, kritischer, internationaler, onafhankelijker, gedetailleerder en deskundiger bericht wordt dan vroeger. De ondertitel Oud nieuws? van deze Krasse knarren staat er dus niet helemaal voor niets, maar we zijn toch al benieuwd wat Annelies Beck in 2036 te zeggen zal hebben. Michaël Bellon

ELSENE – De tweede editie van de Veertiendaagse van de Gelijke Kansen en de Diversiteit, van 9 tot en met 25 november, heeft in haar tweede helft nog heel wat te bieden om jongeren en verantwoordelijken bewuster te maken van the long way to go naar meer gelijkheid. Brussels staatssecretaris voor Gelijke Kansen Bruno De Lille (Groen!) heeft het initiatief niet louter ingekleurd richting etnisch-culturele diversiteit en de strijd tegen homofobie. Ook agressie binnen het gezin, en vooral tegen de vrouw, krijgt opvallend veel aandacht binnen het thema. De hele week zijn er debatten als ‘Intrafamiliaal geweld’, ‘Van alle genders thuis’ en ‘Strijd tegen geweld op vrouwen’. Een buurtfeest aan de Papenvest (19/11), een beroepsbeurs voor jongeren (23/11, zie www.bravvo.be) en filmvertoningen met debat achteraf, zoals het Pink Screens Festival en Ruil je rok! Ruil je rol! lonken naar een  geïnteresseerd publiek.

Dove dj’s Opvallend is het aanbod voor gehoorgestoorden en doven. Zo is er onder meer de tentoonstelling Deaf gain, activiteiten in La Chocolaterie (Sint-Jans-Molenbeek) en een

heuse ‘festivaldag van de dove kunsten’. Het dovenkunstenfestival toont het resultaat van een vijfdaags samenwerkingskamp rond video, choreografie en dj’en voor jonge doven. Ook een podium waar poëzie, moppen en verhalen in gebarentaal op tafel worden gegooid, werpt een nieuw licht op de culturele identiteit en de creativiteit van deze jongeren (www.pivi­ sual.com). De Veertiendaagse wordt afgesloten op vrijdag 25 november (vanaf 19 uur in Are 42, Palei­ zenstraat 46A, Schaarbeek). Die dag zijn er workshops met urban art-kunstenaars die de ruimtes gaan aankleden. JMB www.gelijkekansenbrussel.be

ADVERTENTIE

DAAN

LANGE JOJO toots tHielemans

Jacques BREL

TELEX RAYMOND VAN HET GROENEWOUD

ZAP MAMA

DE

BRUSSELSE

TOP 1OO KIES JOUW FAVORIETE BRUSSELSE DRIE op FMBRUSSEL.BE EN WIN 1 JAAR GRATIS CONCERTEN in AB & BOTANIQUE

DE BRUSselse top 100, zaterdag 26 november van 13u tot 20u met chantal de smedt

BDW 1304 PAGINA 18 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Wonen > Kijk- en inspiratieboek van Muriel Verbist en Diane Hendrikx

Binnengluren bij bekende buren

Foto 1 en 2: blitse hal en gezellige boekenchaos in de oude hoedenfabriek waar Dimitri Jeurissen woont. 3 en 4: sobere badkamer en de collectie geglazuurde vazen van Ruth Collier.

BRUSSEL – Trots op hun smaakvolle, verfrissend creatieve, altijd aparte huis tonen zestien (doorgaans bekende) Brusselaars hun interieur in Living in Brussels.

I

nterieurstyliste Muriel Verbist bracht samen met lifestylefotografe Diane Hendrikx een lijvig droom- en inspiratieboek uit over Brusselse huizen, interieurs en hun bewoners: Living in Brussels. Eerder

dit jaar kwam van het duo al Belgische architecten en hun huis uit, en deze week verschijnt ook Belgische designers en hun huis, waarvan twee derde over de woning van Brusselse ontwerpers gaat.

Wat de zestien uit Living in Brussels gemeen hebben, is dat ze heel vaak een ‘esthetisch’ beroep hebben, architect, reclameontwerper, kunstexpert of kunstenaar, vintagewinkelier of modeontwerper. Elke kennismaking begint bij hun huis of appartement, representatief voor de verscholen architectuurparels die Brussel rijk is, van een beschermd

art-nouveauhuis en woningen van vooroorlogse architecten met faam tot lofts in een fabriek van hoeden, papier of doodskisten. Een appartement uit de Schaarbeekse Brusilia wilden de auteurs er stellig bij, alleen al voor de hal, de liftknopjes en het vergezicht vanuit de wolkenkrabber. Ze lieten zich tippen om er 35 hoog de mannelijk-

koele flat van Iwan Strauven van Bozar Architecture te fotograferen. Vrij elementair gemeubeld met wat design-gerelateerde vondsten, “maar vooral aantrekkelijk door het duizelingwekkende panorama,” vindt Verbist. In de Vorstse Darwinstraat stap je binnen in de bed & breakfast van Elena Barenghi, boetiekhoudster van EM72. Rond een © LEEN LAGROU

Idee > Online game moet fondsenwerving aantrekkelijker maken

Voor hippe gulle gevers BRUSSEL – PLOT.form is een nieuw fundraisingproject dat zich bekommert om de gebrekkige infrastructuur in ontwikkelingslanden. Zopas lanceerde de vzw haar interactieve website in aanwezigheid van Vlaams minister van Jeugd en Gelijke Kansen Pascal Smet (SP.A). Toen de oud-Sint-Lukasstudentes Saskia Aelen, Freya Candel en Karolien Claes vorig jaar vrijwilligerswerk deden bij de ngo Amani in Tanzania, kregen ze herhaaldelijk de vraag naar fondsen uit het Westen. Aelen, Candel en Claes begonnen te broeden op een origineel idee om die fondsenwerving op een andere, aantrekkelijkere, manier te organiseren. Samen ontworpen ze een interactieve website die potentiële donateurs veel meer bij de door hen gesponsorde werken betrekt. Voor haar eerste project werkt PLOT.form samen met Amani, een ngo die zich inzet voor straatkinderen. PLOT.form bouwt mee aan een

nieuw opvangtehuis, maar onderscheidt zich van de klassieke manieren van fondsenwerving omdat het

de schenker toelaat om de opbouw van het weeshuis live te volgen op de website. Daarbij kan de schenker ook zelf bepalen welke materia­len bij de opbouw gebruikt zullen wor-

den. Aelen, Candel en Claes beschouwen de virtuele bouwwerken daarom als een spel waarbij virtue­ le acties naar de werkelijkheid vertaald worden. De samenwerking met Amani is een testproject. PLOT.form wil onderzoeken of deze nieuwe manier van fondsenwerving aanslaat bij het publiek. Als dat zo is, dan wil de vzw haar concept ook aanbieden aan andere ngo’s. Bij de lancering prees minister Smet het initiatief, dat hij een mooie illustratie noemde van hoe jonge Vlaamse ondernemers minder welvarende regio’s hoop kunnen geven. Smet legde ook de eerste virtuele steen van het weeshuis.

Alexander Cornet

www.plotform.eu

Het team van PLOT.form bedacht een interactieve manier van geldinzameling.

©

N

K IC

TR

AC

H

ET

BDW 1304 PAGINA 19 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

© DIANE HENDRIKX

reuzenhaard schaart zij haar knusse zit- en bibliotheekhoek, en overal in de kamers zorgen speelse accenten voor een sterke identiteit: een kanjer van een lampion, een herschilderde kinderstoel, Afrikaanse trommels, een ladder die handdoekdrager werd naast het bad. Als topper komt een enorme tank in beeld, helemaal uit verkleefd papier uit joodse gebeds-

boeken, een werk van de kunstenaar Pietro Ruffo. Ruth Collier van het Kunstenfestivaldesarts, wier huis door de B-Architecten werd vertimmerd, kan pronken met oude vloeren en een vintage-collectie geglazuurde vazen en bloempotten uit de jaren 1960 en 1970. Zo tonen alle Brusselaars in het boek hun favoriete object in huis. Voor Catherine Arnould zijn dat Marokkaanse accessoires en serviezen, voor JeanLuc Moerman Japanse etsen, voor Rodolphe Janssen een ‘Puppy’-vaas van Jeff Koons, en voor Remi Maddens, die in het Schaarbeekse Tuynhuis woont, gewoon de strandstoel van zijn oma. Wie wegdroomt bij een aantal kamers, merkt dat smaak en sfeer ook door goedkoop spul bekomen kunnen worden. Zo vult Geertje Milis van Underwear haar slaapkamer met naaktschilderingen die duidelijk door verlichte amateurs gemaakt zijn – en toch heeft het wat. Opvallend is wel dat iconen als de ‘Panton Chair’ (de oorspronkelijke of de remake) en meubels van Willy Van der Meeren meermaals terugkomen in de interieurselectie. “Maar dat zal onbewust te maken hebben met onze smaak,” geeft Verbist toe. Jean-Marie Binst

Muriel Verbist en Diane Hendrikx (foto’s), Living in Brussels, uitg. Luster, 239 p., 39,95 euro

ADVERTENTIE

S OCIALE V ERHUURKANTOREN

Verhuur uw woning zorgeloos Gegarandeerde huur elke maand Verzekerd verhuurbeheer Onderhoud van uw woning Steun voor de renovatie Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

M�� �� ����� ��� ��� B������� H������������� G�����

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Salamander Verzamelen is een ziekte en hebbedingetje is een lelijk woord. Maar niemand is perfect, ik zeker niet. Daarom kan ik de drang niet weerstaan om van overal keukenspulletjes mee te brengen. Rommelmarkten zijn gevaarlijk. Voor ik het weet, kom ik thuis met kookboeken, oude jachttrofeeën, Torhouts aardewerk of gigantische koperen pannen die ik nauwelijks kan tillen. En ik heb al rommel genoeg. Brocantes zijn overigens een uitstekende bron voor kookgerei. Mensen kopen designkastrollen, maar doen de uitzet van hun grootouders weg. Daartussen zitten vaak gietijzeren ketels, praktische stalen pannen, sierlijke schuimspanen, professioneel alaam dat er alleen maar wat vuil uitziet, maar eigenlijk het eeuwige leven heeft. Men maakte toen deugdelijke spullen die generaties mee konden. Op brocantes liggen ze voor een habbekrats, vooral wanneer de verkopers amateurs zijn die winkeltje komen spelen met het hele gezin. Dit vreemde object op de foto vond ik aan zee. Vreemd genoeg – ik had het nooit eerder gezien – wist ik onmiddellijk wat het was. De ‘kop’ is van gietijzer, en de lange steel doet vermoeden dat die dient om iets heel heets op afstand te houden. Ik had erover gehoord van een collega-culinair journalist, toen we van gedachten wisselden over crème brûlée. “Dat is een voornamelijk Iberische specialiteit,” wist hij me te vertellen. “De suiker op de crème wordt gekorst met een speciaal daartoe ontworpen gloeiend ijzer dat er net boven wordt gehouden.” Een metalen voorwerp dat van boven verhit, heet in ouderwetse keukentermen een salamander, naar het mythische dier van de alchemisten dat zogezegd in het vuur leefde en zich ermee voedde. In het Spaans heet zo’n ding een pala of palita. Vandaag noemen ze ook de warmhoudlampen in grootkeukens salamanders. Half afgewerkte borden worden eronder warm gehouden terwijl men er verder het eten op schikt. De vrouw die mij deze salamander verkocht, was opgewonden dat ik het kende. Ooit op vakantie in Catalonië gekocht, zei ze, en dat was dus het ding om crema catalana mee te maken. Ik kon zien dat

het gebruikt was, er zaten verbrande suikerresten op. Ik ben vergeten te vragen waarom ze het weg deed. Vermoedelijk lijdt ze aan dezelfde ziekte als ik. Of crème brûlée nu hetzelfde is als crema catalana, kan aanleiding geven tot heftige nationalistische debatten. Het eerste wordt doorgaans met vanille op smaak gebracht, het tweede met kaneel en citroenschil, maar de basis voor beide is in de grond crème anglaise, die – ra ra – in het Engels custard heet, een woord dat is afgeleid van het Franse croustade, iets met een korst, dus! Dergelijke crèmes maakt men al sinds de oudheid. Ze dienden als vulling voor gebak of werden in hun blote staat gegaard in de deels afgekoelde oven na het broodbakken. Crème brûlée is niet van Porto, noch van Barcelona, maar van Iedereen. Het kraken van de suikerkorst onder het dessertlepeltje is een van de kleine pleziertjes in het leven, zo leerde ik bij Amélie Poulain. Hier een recept. Begin de dag voordien. Maak in een pan een 300 milliliter room heet, maar niet kokend. Doe er van in het begin wat vanille bij, of citroenschil en een pijpje kaneel indien u de Catalaanse versie wilt maken. In een kom klopt u vier eierdooiers los met 50 gram suiker. Giet de hete room al roerend over de eigelen door een vergiet; zo blijven citroenschil, kaneel of vanille achter. Zet het mengsel dan in de pan weer op het vuur en laat dikken zonder koken (desnoods au bain-marie, in een grotere pan met water) onder gedurig roeren. Wanneer de crème mooi aan de lepel blijft plakken, giet u ze in individuele kommetjes (of in één grote). Zet deze kommetjes een achttal minuten in de oven bij 200 °C. Laat afkoelen en verder stijven in de koelkast. Haal de volgende dag de puddinkjes (want dat zijn het eigenlijk) uit de koelkast en laat op temperatuur komen. Crème brûlée mag niet koud zijn! Strooi er een laagje griessuiker over, zeker niet te dik want anders wordt het straks een glaslaag in plaats van een korstje. Nu komt die salamander/ keukensoldeerbout boven. Maar, wacht eens even, hoe heet moet die zijn, en hoe krijg ik hem zo warm? Gezocht op YouTube om de salamander aan het werk te zien – Spaanse huisvrouwen gebruiken blijkbaar allemaal elektrische fornuizen. Ik zette mijn palita

Mensen kopen designkastrollen, maar doen de uitzet van hun grootouders weg, die het eeuwige leven heeft

op het gasvuur, maar daar lukte het niet. Ze moet roodgloeiend worden: ‘al rojo vivo’. Een kolenstoof heb ik ook niet, en de barbecue leek wat omslachtig. Dus moest ik mijn experiment stopzetten. Het korstje kan natuurlijk ook gevormd worden onder de grill van de oven of, moderner, met een soldeerlamp op gas. Eén opmerking: dit recept gebruikt geen bindmeel zoals maïzena. Volgens mijn bron hoeft dat niet. Maar het lukt wel beter mét, natuurlijk! Op deze manier hebben generaties mensen miljoenen eigelen verorberd. Maar wat gebeurde er met het eiwit? Een Marseillais vertelde mij dat crème brûlée in feite een bijverschijnsel van de wijnbouw is. Om wijn te klaren gebruikte men destijds industriële hoeveelheden eiwit. Het geel had men daarbij niet nodig. Tot ons grote plezier. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1304 PAGINA 20 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Nabil Issa: “Als ik ooit een huis koop, dan zal het in Brussel zijn. Ondanks de hoge vastgoedprijzen. Het is Brussel en het zal Brussel blijven.”

© MARC GYSENS

Nabil Issa, kajotter met Syrisch bloed

‘Voor jongeren, door jongeren’ BRUSSEL – “Toen vrienden me vroegen om eens een activiteit van de Kristelijke Arbeiders Jongeren bij te wonen, had ik mijn reserves. Niets voor mij. Niet genoeg tijd, ik zal daar de vreemde eend in de bijt zijn, de enige ‘buitenlander’... Dat ik toch ben gegaan, was een van de beste beslissingen van mijn leven.” Het verhaal van Nabil Issa, kernlid van KAJ-Schaarbeek en medeoprichter van KAJ-De Mug aan het Fontainasplein, leest als dat van een modern Zinneke. Een van de velen die in dit Jaar van de Vrijwilliger een klein eresaluut verdienen.

A

ls u deze regels leest, zit Nabil Issa in Syrië, zijn geboorteland, om er te trouwen met Gina, het meisje van zijn dromen. Het huwelijk wordt voltrokken in Toumine (Tumin), een christelijk stadje omgeven door moslimdorpen en -steden. Stress vooraf hoort erbij. Issa nipt aan zijn Guldenberg in het biercafé Moeder Lambic, en zucht eens diep. “Wat een namiddag... Ik heb de hele tijd van hot naar her gelopen om papieren bijeen te krijgen. Het Justitiepaleis,

het ministerie van Volksgezondheid, dat van Buitenlandse Zaken, van Justitie. Én de ambassade van Syrië. ‘Er zijn nog zoveel wachtenden voor u.’ Maar bon, we hebben het overleefd.” Dat soort ongemakken is het lot van de immigrant die zijn vaderland niet los laat. “Ik was pas anderhalf toen mijn ouders emigreerden, en toch heeft Syrië altijd een bijzondere plaats in mijn hart gehad. Twee jaar geleden ben ik voor het eerst teruggegaan. Ik heb er mijn

ogen uitgekeken: fantastisch land, fantastische mensen. En ik heb er Gina leren kennen. Liefde, maar lang op afstand. Omdat ik maar één keer per jaar Syrië binnen mag zonder onder de wapens geroepen te worden. Die dienstplicht zal nog tot mijn 43ste als een molensteen om mijn nek hangen.” “Vorig jaar ben ik van april tot begin juni gebleven, en toen hebben we ons verloofd. Gina is echt wel de ware voor mij. Helaas kan mijn vader ons huwelijk niet meer meema-

Nabil Issa en Gina, die eerdaags zijn vrouw wordt. Ze trouwen in Toumine, een overwegend christelijk stadje in Syrië.

BDW 1304 PAGINA 21 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

ken, hij is vorig jaar aan kanker overleden.” “Nee, het ideale moment is het niet, met de onlusten in het land. Ik ga me er niet over uitlaten, al vind ik wel dat het regime zich soepeler zou mogen opstellen tegenover de internationale media. Het land is een kluwen van culturen. Het regime is in handen van de alawieten, een minderheid. Ikzelf behoor tot de orthodoxe christenen, ook al een minderheid. De opstandelingen zijn soennieten die de

“Ik kan alle Brusselse jongeren alleen maar aanraden om zoveel mogelijk talen te leren. Dat zal ze een heel eind op de goede weg helpen”

echt Zinneke. Brussel is echt wel het ankerpunt in mijn leven. Deze plek straalt van alles uit. Je hebt de mengelmoes van talen en culturen; altijd is er wel iets te doen, op elk uur van de dag en de nacht. Als ik ooit een huis koop, dan zal het in Brussel zijn. De hoge vastgoedprijzen ten spijt. Het is Brussel en het zal Brussel blijven.”

Jozef Cardijn In Brussel maakte Nabil Issa ook kennis met het gedachtegoed van Jozef Leo Cardijn, de sociaal bevlogen priester die in 1924 aan de wieg stond van de Kristelijke Arbeiders Jongeren en het later tot kardinaal schopte. Mooi ook: het is voor Issa begonnen bij de KAJ-afdeling Schaarbeek, het Schaarbeek waar Cardijn het levenslicht zag – morgen dag op dag 119 jaar geleden. “Op een dag vroegen vrienden mij een KAJactiviteit bij te wonen. Ik twijfelde, maar uiteindelijk heb ik me laten overhalen. Van dan af ben ik gedurende anderhalf, twee jaar geregeld teruggekomen. De activiteiten waren heel plezant. Er waren thema-avonden, zwemmen, met de andere afdelingen op ledenweekend... En toen kwam de vraag: ‘Nabil, je bent er altijd, je bent sociaal. Wil je geen kernlid worden?’ Eerst was er weer even die gêne: ‘Is dat  niet te veel voor mij? Niet te veel verantwoordelijkheid?’ Uiteindelijk heb ik de stap toch gezet, en ik heb het mij nog geen seconde beklaagd.”

Klein Kasteeltje meerderheid van de bevolking uitmaken. Het is een kluwen én, vooral, een binnenlandse aangelegenheid waar een westerling niet echt zicht op heeft.”

Van Rijnland naar Lint “Het fijne heb ik er nooit van geweten, maar ik heb altijd verstaan dat onze emigratie er een om politieke redenen was. De drang naar vrijheid.” “Eerst hebben we enkele jaren in Duitsland gewoond, in Rijnland-Palts, dicht bij Koblenz. Toen ik vier was, zijn we naar België verhuisd. Vader, moeder, drie van mijn vijf broers en ik. Twee broers zijn in Duitsland gebleven, een andere broer is ondertussen uitgeweken naar Zweden. Waarom mijn ouders voor België hebben gekozen? Door het huwelijk van een van mijn broers. We kwamen naar hier  voor de feestelijkheden. De kennismaking  met het land en de mensen was zo aangenaam dat mijn ouders besloten hier hun kans te wagen.” “Eerst kwamen we terecht in een opvangcentrum in het Antwerpse Lint, daarna zijn we naar Brussel verhuisd, naar Sint-Joost. De rest is geschiedenis, en nu noemen we ons Brusselaars. Trotse Brusselaars.” En die trotse Brusselaars hebben hun weg gezocht en gevonden, al was het met vallen en opstaan. “Na mijn middelbare school ben ik naar de universiteit gegaan: rechten. Eén jaartje heb ik het volgehouden. Ik zat een beetje in de problemen, onder de stress; toen dan ook nog eens al mijn cursussen werden gestolen, heb ik er de brui aan gegeven en ben ik gaan werken. Eerst enkele jaren in Zaventem, daarna voor de Stad Brussel, bij schepen Jean De Hertog als verantwoordelijke voor Vlaamse aangelegenheden. Nu ben ik sinds een aantal dagen weer werkzoekend. Maar geen nood: ik spreek vijf talen – Nederlands, Frans, Engels, Duits en Arabisch – en dat is een enorme troef. Zeker in een internationale stad als Brussel. Een troef, niet alleen op de arbeidsmarkt, ook voor het sociaal contact. Ik kan alle Brusselse jongeren dan ook alleen maar aanraden om zoveel mogelijk talen te leren. Het zal ze een heel eind op de goede weg helpen.” “Ik voel me Brusselaar in hart en nieren. Geen Vlaming, geen Waal, maar Brusselaar. Een

En nu is er KAJ-De Mug, in de Muggenstraat aan Fontainas. “De vraag kwam twee jaar geleden van de proost, die de noodzaak zag van een afdeling in het centrum. Aanvankelijk weer getwijfeld. ‘Kan ik dat wel aan? Kan ik dat combineren met een voltijdse baan, met mijn activiteiten als kernlid in Schaarbeek?’ En alweer besloot ik toch de sprong te wagen. Want het zijn net buurten als deze die dit soort initiatieven nodig hebben.” “We begonnen met het organiseren van tochten door Brussel. Opdat jongeren hun stad, hun gewest beter zouden leren kennen. Tochten door arme wijken, door rijke wijken. En vervolgens hebben we hier in de Muggenstraat een lokaal geopend waar ze kunnen samenkomen, iets drinken, een kleinigheid eten, gezelschapsspelletjes spelen. Zo is het langzaam op gang gekomen. Uiteindelijk zijn we dan op het idee gekomen om ons te concentreren op het Klein Kasteeltje. Omdat die mensen een grote behoefte hebben aan sociaal contact in een voor hen vreemde omgeving. We zijn toen met een groepje kernleden naar het Klein Kasteeltje gegaan, hebben ons voorgesteld. Vervolgens hebben we op het binnenplein een kleine happening georganiseerd. Met een springkasteel, spelletjes, voetbal. En nu hebben we zelfs een zaalvoetbalploegje.” “Een probleem is wel dat er een groot verloop is. Zodra ze goed nieuws krijgen over hun papieren, zijn ze weer weg, naar elders. Zo hadden we twee Albanezen die kernlid waren geworden, maar die jammer genoeg naar zee zijn verhuisd. Het is een ongemak dat we erbij nemen; belangrijk blijft dat die jongeren een plek hebben waar ze welkom zijn en waar ze zich thuis kunnen voelen, waar ze zelf ideeën kunnen aanbrengen.” “We proberen ook samenwerkingen op te zetten met andere verenigingen. Zo hebben we net een vergadering gehad met A Place to Live in Laken. Dat is een vereniging die vaak kampen organiseert voor allochtone jongeren. We hebben afgesproken dat we om te beginnen samen een filmavond gaan organiseren en een kamp van een week. Want dat is de geest van de KAJ: samen aan de kar trekken. Organiseren voor jongeren, door jongeren en met jongeren.”

Karel Van der Auwera

FREDDI SMEKENS Ooitvinne

W

anneer we de opmerking krijgen: “Ge zaait waal eet on ’t ooitvinne,” moeten we eerder vereerd dan verbolgen zijn. Eet ooitvinne mag zeker deel uitmaken van ons dagelijks leven. Hoeveel voorbeelden bestaan er niet, waarde lezer, van situaties waarin we verplicht zijn eet ooit te vinne? Al was het maar om de sleur te breken of een conversatie wat meer pit en inhoud te geven. Ik ga hier zeker niet beweren dat ooitvinne alles te maken heeft met liegen of ’n dikke bloes opgeive. Wat ik mij er het beste bij voorstel, is bijvoorbeeld een verhaaltje opdissen of een mop vertellen. En over moppen gesproken, waarde lezer, ik hem ma altaaid afgevroegd woe da ze vandoen komme. Maar voor hetzelfde geld kan ik mij ook  afvragen wie ooit de Bijbel geschreven heeft. Eet ooitvinne kan natuurlijk ook op het ogenblik zelf gebeuren. Het zou mij verwonderen mocht ik het volgende voorval al eerder te berde gebracht hebben, maar soit, hier gaan we. Tijdens een panchekermis kreeg iemand de volgende opmerking: “Mo enfin, Charel! G’hèt al vaaif witte panchen in a kas gesloege! Pakt a doe toch neki e stuk bruud!” Waarop Charel uiteraard niet anders kon doen dan onmiddellijk een gepast antwoord ooit te vinne. En daarin slaagde hij wonderwel. “Mo doe es bruud in!” sprak hij. Uiteraard heeft ooitvinne ook veel met wetenschap en vooruitgang te maken. Onze Brusselse uitdrukking “Hij heit het werm woeter ni ooitgevonne” is daar een duidelijk bewijs van. Gelukkig staan we niet altijd stil bij wie wat ooit heeft ooitgevonne. Van de meeste gebruiksvoorwerpen hebben we echter wel een vaag idee. De gloeilamp, de saxofoon en het strijkijzer zijn daar maar een paar voorbeelden van. “Tiens,” viel men mij toen in de rede, “wee heit er na het straaik­aaizer ooitgevonne?” Ik moest eerlijk toegeven, waarde lezer, dat ik op die vraag niet direct een antwoord kon formuleren. Maar dat was buiten mijn enorme capaciteit om eet ooit te vinne gerekend. “Het straakaaizer ooitgevonne? Weutte gaaile dat den ni?” Ik moet zeggen dat het lang geleden

was dat men nog zo aan mijn lippen was blijven hangen. Toen ik echter achteloos uitpakte met Adolf Straaik, was het hoongelach niet van de lucht. Laten we bij dat alles niet vergeten, waarde lezer, dat we haast elke dag eet ooitvinne om het ons in het dagelijks leven gemakkelijker te maken. Zo heb ik onlangs nog ooitgevonne dat de beste manier om een naald te verstoppen, niet is ze in nen berg struut te steike. Want wie goed in die hooiberg woelt, zal zich vroeg of laat prikken en op die manier de speld vinden. Op de vraag “Woe mooj dei spelle den wel stoppe?”, moest ik alweer eet ooitvinne. “In faaite es de sumpelste maneer ze tusse deuzend andere spelle te steike,” sprak ik glunderend. Zoals hierboven aangegeven zijn we er allemaal op aangewezen om haast elke dag eet ooit te vinne. Maar laten we ons daar niets te ingewikkelds bij voorstellen. Bij de eenvoudigste beslissing die we nemen, mogen we ervan uitgaan dat we eet ooitgevonne hemme. En dan is er ten slotte nog iets merkwaardigs wat ik de lezer zeker niet wil onthouden. Niet later dan vanochtend dacht ik bij mezelf: “Wa goen ik naa waal ooitvinne vè in onze Brusselse Rubreek auver te schraaive?” Ik laat het aan u over, waarde lezer, om te raden welk woordje mij onmiddellijk te binnen schoot... Ooitvinne in de zin van ‘verzinnen’, met veel verbeelding en – waarom soms niet? – met verbijstering. Want ik ben echt wel kurjeus wa ik noste ki waal goen ooitvinne. Met alles wat u vandaag al hebt ooitgevonne, zult u deze Brusselse Rubriek met brio kunnen aanvullen. Laten we nog even nadenken wat we als de beste ooitvinding aller tijden beschouwen. Het zou mij veel plezier doen om daar van u een antwoord op te krijgen, zodat ik een heuse top 10 kan samenstellen. “Allemoe gemakkelaaiker gezeid dan gedoen,” merkt men daar terecht op. “En wa es den vè aa de belangraaikste ooitvinding?” Welnu, waarde lezer, het antwoord moet ik gaan halen bij een collega-dichter. Met name Habakuk II de Balker, die de onsterfelijke versregel schreef: ‘Ik woonde toen in een land / waar de aardappelsorteermachine kwam’.

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; rekeningnummer 424-5529822-66 van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Lien Annicaert (lien.annicaert@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.490 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@ bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Bettina Hubo (bettina. hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick.jordens@bdw.be), Freddi Smekens (freddi.smekens@bdw. be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny.vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd.hendrickx@bdw. be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Francis Marissens, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Steven Vandenbergh, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw.be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

BDW 1304 PAGINA 22 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Basketbal > Eerste klasse is verre droom voor Excelsior

‘Promoveren is kwestie van geld’ NEDER-OVER-HEEMBEEK – Topsport draait steeds meer om geld. In de tweede klasse van het basketbal zorgt dat zelfs voor een volledige stilstand. Excelsior Brussel laat het niet te zeer aan het hart komen. “We zijn een gezonde club met meer dan vijftig jaar op de teller,” zegt Serge Crèvecoeur (40), trainer en directeur-generaal van Excelsior, met enige fierheid. “Er zijn heel wat ploegen die dat niet kunnen zeggen. We hebben steeds het juiste pad bewandeld en groeien stap per stap, gezond en rustig.” Excelsior Brussel is aan zijn derde seizoen bezig in de tweede klasse, de hoogste klassering sinds zijn ontstaan. Tijdens de afgelopen twee seizoenen verbaasden ze door telkens de play-offs te halen. Ze lagen er telkens meteen uit in de kwartfinales, maar veel blijken die eindrondes niet uit te maken. “De afgelopen seizoenen zijn de kampioenen uit de tweede klasse niet opgegaan. Promoveren is dan ook een puur financiële kwestie. Er bestaat een licentiesysteem zoals in het voetbal en je moet het minimumbudget hebben om in eerste te spelen. De C-licentie vraagt minimaal vierhonderdduizend euro, de B-licentie achthonderdduizend en de A-licentie één miljoen. Niemand uit de tweede klasse kan dat op tafel leggen, en dus bleef en blijft iedereen waar hij is.”

Trainer-directeur Serge Crèvecoeur gelooft erin: “We groeien stap voor stap, gezond en rustig.”

© PHILIPPE ELIAS

Pervers “Er is beslist om de eerste klasse de komende drie seizoenen gesloten te houden. Dat betekent dat geen enkele van de negen ploegen kan zakken, maar er mogen wel ploegen stijgen –

de  CLUB

als ze de nodige financiële middelen op tafel kunnen leggen, uiteraard.” Dat heeft het perverse gevolg dat niet de beste ploeg kan promoveren, maar degene met de

dikste portefeuille. “Eindig je tiende en kun je het nodige geld op tafel leggen, dan mag je op. Dat wil zeggen dat als er nu een grote geldschieter bij ons aanklopt, we kunnen pro-

moveren. Maar die kans acht ik klein. Met wat moeite zouden we een C-licentie kunnen halen. Maar wat dan? Als je elke match verliest, dan is niemand tevreden. We hebben vandaag

Klimvereniging Boulderbrock, Sint-Jans-Molenbeek

Spelenderwijs steeds hoger

“De Brockzaal was aanvankelijk een avonturenzaal voor de jongeren,” vertelt Said Ait Ichou (31), begeleider van de zaal en van club Boulderbrock. “In 2000 sloegen we een nieuwe richting in dankzij de samenwerking met Buurtsport, en vandaag is het een echte klimzaal. We zijn nu ook al een paar jaar lid van de klimfederatie De Bergstijgers. Dat is een kwaliteitslabel dat ons tegelijkertijd heel wat voordelen biedt. Zo kunnen we onze kinderen elk derde weekend van de maand een uitstapje naar bijvoorbeeld Wallonië aanbieden om in de rotsen, in het ‘echt’, te klimmen.” De Brockzaal is in de eerste plaats de speeltuin van kinderen tot twaalf jaar. Zij komen meestal na de schooluren langs. Zo zijn er permanente naschoolse klimactiviteiten voor onder meer de buitenschoolse opvang van De Verliefde Wolk en De Buiteling. De zaal zit ook in de Sport-Na-School-actie, waarmee kinderen met een speciale pas uit een mooi pakket aan sporten kunnen kiezen.

© MARC GYSENS

SINT-JANS-MOLENBEEK – Kinderen zijn gek op spelen en ravotten, en in de Brockzaal hebben ze een waar speel- en klim­paleis te hunner beschikking. Jongeren uit de buurt klimmen er vol plezier de muren op.

De Brockzaal zit al een paar jaar bij klimfederatie De Bergstijgers. “Een kwaliteitslabel.”

“We brengen de kinderen in contact met de verschillende facetten van de klimsport. Zo kunnen ze stap per stap groeien, want onze zaal biedt verschillende moeilijkheidsgraden.

Wie vrij wil klimmen, moet dinsdagavond langskomen tussen zeven en halftien. Dan is onze club Boulderbrock actief. Dat zijn vooral jonge en volwassen klimmers.”

Een zaal gevuld met tien à twintig sportende kinderen is uiteraard allesbehalve rustig. Ait Ichou kan er wel van genieten. “Kijk om je heen: al die kinderen amuseren zich. Het is echt heel leuk. Speels en levendig. En als er wat tijd over is, mogen ze soms in de speleobox. Dat is altijd een groot succes. Die speleobox is een mooi instrument om de kinderen in groep te leren werken. Ze moeten elkaar begeleiden en helpen om eruit te raken. Voor de kleinsten hebben we hoofdlampen, want sommigen zijn bang in het donker. Ik heb er al uit moeten halen (lacht). De ouderen dragen die lampen niet, anders is de pret eraf.” De prijzen om hier een jaar te klimmen, variëren van dertig tot zestig euro. Lage toegangsprijzen, lage drempel. “Klimmen brengt veel waarden bij. De klimmers tanken bijvoorbeeld heel wat zelfvertrouwen. In het weekend kunnen geïnteresseerde groepen of organisaties de zaal afhuren, uiteraard steeds met een van onze begeleiders erbij. Zo is er niet zo lang geleden een meisjesbasketbalploeg komen klimmen om de groepsgeest te versterken.” De Molenbekenaars trekken jaarlijks even de deuren van de klimzaal achter zich dicht om in de rotsen te gaan klimmen. Vorig jaar ging het met een twintigtal kinderen naar Frankrijk. “En dan is er elk jaar ook nog onze Open Boulder in maart, een ludieke klimwedstrijd. De Brockzaal doet er alles aan om de klimsport te promoten en kinderen het plezier van klimmen te laten ontdekken.” TS www.brockzaal.be

BDW 1304 PAGINA 23 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

gemiddeld 350 supporters per match. Bij een paar nederlagen op rij zou dat snel slinken.”

Eén miljoen Een sportman wil altijd beter en meer. De een neemt daar risico’s voor, de ander wil zekerheid inbouwen. De goede huisvaders van Excelsior houden vooral de gezondheid van de club voor ogen en willen dan ook een structureel plan met de nodige zekerheden. “Als we opgaan, dan moeten we een budget hebben dat groot genoeg is om toch af en toe een match te kunnen winnen,” vervolgt Crèvecoeur. “Nu is dat niet het geval. Het zou leuk zijn om te promoveren, zeker. Maar niet tegen om het even welke prijs. Niet om

“Geen enkele tweedeklasser kan een miljoen op tafel leggen, en dus blijft iedereen waar hij is”

gewoon te kunnen zeggen dat we in eerste spelen. Je mag ook niet vergeten dat we een jeugdschool hebben met 250 spelers en dat we ook nog eens 150 leerlingen op school volgen.” “Deze situatie is niet frustrerend. Het is de filosofie van de club om onze gezondheid voorop te stellen, en die volg ik volledig. We hebben tijd, we zien wel. We houden de voeten op de grond. Natuurlijk wil ik van de eerste klasse proeven, zien of we het aankunnen. Maar, opnieuw, niet tegen elke prijs. We mogen onze identiteit niet verliezen.” Het geld moet voornamelijk van sponsors komen. Die tekenen samenwerkingsakkoorden

over verschillende seizoenen met de club, met meestal een clausule voor een hogere bijdrage bij promotie. Maar daarvoor is nog heel veel geld nodig. “Een miljoen per jaar boven op ons huidige budget hebben we nodig om naar eerste te gaan. Elk jaar, structureel. Ik wil niet dat het een eenmalige geld­injectie is waardoor we later in de problemen komen.”

Na de 310 vechters van vorig jaar worden ook nu heel wat jiujitsufanaten verwacht om het tegen elkaar op te nemen in Dojo Victoria (Léon Autriquestraat 4). Sfeer en respect zijn ontzettend belangrijk; de leuze is en blijft: ‘Vriendschap eerst, dan de competitie’.

Leve Cercle

Lege zaal Excelsior heeft vandaag zijn thuisbasis in Neder-Over-Heembeek, maar zou in de toekomst kunnen verhuizen naar het nieuwe Vorst Nationaal. Die verhuizing ziet Crèvecoeur als verre toekomstmuziek, in een zaal die pas binnen een paar jaar beschikbaar zal zijn. “We hebben een intentieverklaring getekend waarin staat dat we akkoord gaan om daarheen te verhuizen als we op het hoogste niveau spelen. In tweede klasse heeft Vorst Nationaal geen zin. De nieuwe zaal zal tweeà drieduizend plaatsen tellen. Die kunnen wij niet vullen. We gaan daar niet in een lege zaal spelen.” En dus speelt Excelsior nog altijd in Heembeek. Daar heeft de club wat moeilijkheden in de competitie. Crèvecoeur heeft er vertrouwen in dat het nodige talent in huis is om een rustig seizoen te draaien. Het niveau van de tweede klasse gaat de hoogte in door de aanwezigheid van sterke Belgen, die soms door buitenlanders uit de eerste klasse weggeconcurreerd zijn. “Tweede klasse wordt in feite de beste divisie van de Belgen aangezien het voor hen moeilijker wordt om in eerste te spelen. Je hebt echt sterke Belgische spelers in tweede. Bij ons worden de beste jongeren weggeplukt door clubs die een mooier project kunnen voorleggen. We hebben twee Brusselaars in de ploeg, maar er is zeker een groot potentieel in Brussel. We beseffen dat we als club nog moeten groeien, maar laten we het stap voor stap doen. En vooral: als een gezonde club.”

Tim Schoonjans

Op en top jiujitsu KOEKELBERG – De Brussels Brazilian Jiujitsu Academy (BBJJA) organiseert op 27 november haar negende Challenge.

David Steegen

De deuren gaan om halfnegen open, en de kleinsten worden het eerst op de mat verwacht. Door de dag wordt er gestreden per leeftijdscategorie om omstreeks vier uur te beginnen met de laatste, de volwassenen. Jongens en meisjes kampen niet tegen elkaar. Tegen 18 uur moeten de winnaars bekend zijn. Deelnemers betalen vijf euro en krijgen naast deelnamerecht allemaal een TS medaille. Meer op www.bbjja.be.

29 mei 1985. Het Heizeldrama. Niet bepaald het finest hour van de Brusselse en nationale instellingen en van de Voetbalbond. Alle voetballiefhebbers zijn in diepe rouw na de onlusten die het leven hebben gekost aan 39 voetbalsupporters, onder wie 32 fans van Juventus Turijn. Een charge van Liverpool-fans maakt veel slachtoffers. De Italiaanse minderheid van het bestormde vak Z probeert te vluchten. Lichamen worden vertrappeld, een muurtje bezwijkt onder de vluchtende fans. Die muur maakt de meeste slachtoffers. We voelen de gevolgen van het drama nog. Gescheiden supportersvakken, veel politie, stewards bij elke wedstrijd en andere veiligheidsmaatregelen hebben van een voetbaluitje een veilige gebeurtenis gemaakt. Een Europese finale heeft de hoofdstad nooit meer mogen organiseren sinds die zwarte woensdag. De onmiddellijke gevolgen van het drama blijken bij de organisatie van de bekerfinale van het seizoen ’84-’85, enkele dagen na de slachtpartij. Het stadion is verboden terrein; later wordt het helemaal gerenoveerd en omgedoopt tot het Koning Boudewijnstadion. De bekerfinale van dat seizoen wordt uitzonderlijk verplaatst naar de net vernieuwde tempel van toenmalig RSC Anderlecht-voorzitter Constant Vanden Stock. Beveren-Cercle Brugge: 1-1 na negentig minuten. Strafschoppen beslissen over de uitslag. Cercle haalt het. Vorige zondag, 26 jaar na het drama in Brussel, in het Jan Breydelstadion. Cercle-RSCA. Anderlecht slikt een doelpunt in de laatste minuut. Ik sta aan de rand van het veld, net naast de bank van de Bruggelingen. Het stadion ontploft. Verliezen is een kunst. De eerste minuten na de wedstrijd zijn de moeilijkste. Sterspeler Jovanovic heeft na een halfuur spelen een onterechte rode kaart aangenaaid gekregen door oude rot Arnar Vidarsson, een rasacteur. ‘Jova’ is een Ser-

vische heer. De gentleman verlaat het veld zonder morren. Stoïcijns. Na de wedstrijd zal hij nog grootser zijn. De aanvaller gaat de interviews niet uit de weg. Ik ben de bevoorrechte getuige van een geniale, geïmproviseerde, maar oprechte mediacampagne. Een snelcursus public relations ontvouwt zich voor mijn ogen en oren. Ik geniet. Dit neem ik mee wanneer ik tijdens de zomerstage het mediabeleid van de club aan de jonge aanstormende talenten van paars-wit zal toelichten. De perfecte reac­t ie na een publieke (en onjuiste) bestraffing. Milan Jovanovic is zoals hij doet. Authentiek, menselijk en eerlijk. Het helpt om het verlies te verwerken. Na het vertrek van de spelers keer ik terug naar de catacomben. Daar valt mijn oog op een van de mooiste voetbalfoto’s die ik ooit gezien heb. In de spelerstunnel van het door Club en Cercle gedeelde Jan Breydelstadion is elke zijmuur versierd met een verwijzing naar een triomf van elke club. Club Brugge heeft voor iets kunstigs gekozen, een ietwat onbestemde afbeelding. Een ingekleurde foto van het legendarische kampioensjaar 1919-’20. Het kunstwerk verbleekt bij de keuze van Cercle Brugge: de foto van de bekertriomf in ’85. Wim Kooiman, kapitein van Cercle, houdt lachend de beker van België in de lucht in het Vanden Stockstadion. De Nederlander wordt geflankeerd door voorzitter Constant Vanden Stock en door de medespelers. Cercle Brugge gaf RSCA stervoetballers als Wim Kooiman, Tom De Sutter, Josip Weber, Charly Musonda... De spelerstunnel van het Jan Breydelstadion kleurt voor een groot deel Brussels. Ik ben de 1-0 al lang vergeten. Leve Cercle. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

ADVERTENTIE

Broothaerts in slechte papieren BRUSSEL – Hordeloper Damien Broothaerts (28) is voor twee jaar geschorst. “Ik doe er alles aan om de Olympische Spelen in Londen te halen,” vertelde Broothaerts begin april in deze krant. Vandaag lijkt die deelname een verre droom. Voor fouten in zijn whereabouts en het missen van een dopingcontrole liep hij een schorsing van een jaar op. Door een positieve antidopingtest komt daar een tweede jaar bij. De Brusselaar laat het hier niet bij. “Ik ga zeker in beroep,” reageert Broothaerts. “Maar dat is advocatenwerk, en dat kan maanden duren. Er is in mijn bloed geranamine gevonden, een stof die ik zelfs niet ken. Ik moet het via iets anders in mijn lichaam hebben ge-

kregen, door voedingssupplementen bijvoorbeeld. Maar er is helemaal geen sprake van prestatiebevorderende middelen.” “Wat die gemiste controle betreft, kan ik door mijn gsm-verkeer aantonen dat de controleur me na zeven uur ’s ochtends opbelde (controleur beweert om 6.58 uur, red.) om te zeggen dat hij voor mijn deur stond. Ik was onderweg naar mijn werk. Toen ik voorstelde terug te keren, zei hij dat dat niet nodig was.” Broothaerts beleeft de zwartste periode uit zijn carrière. Zelfs zijn trainer en vriend Jonathan Nsenga heeft afstand van hem genomen. “Dit is niet het einde van mijn carrière; dat beslis ik zelf wel. Als het niet de Spelen van Londen worden, dan die van São Paulo in TS 2016.”

DÉ WOON- EN INTERIEURBEURS 19-27 nov 2011 Brussels Expo

www.cocoon.be tickets online : - 2 €

BDW 1304 PAGINA 24 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

Europalia Brazil ië, aflevering 2: d e tentoonstelling Indios no Brasil

En geen één schie t

met

Indianen, we ken nen ze vooral uit strips en cowboy spelen. In het Ju films, waarin ze belparkmuseum vaak de roodbes ka n je ze nu anders Indios no Brasil (‘ childerde slechte – béter – leren ke indianen in Brazi riken moeten lië’). Zazie kreeg nnen, dankzij de Sonja (10) en Ale er een boeiende wondermooie te x (11). rondleiding van dr ntoonstelling ie jonge gidsen, Celia (9),

In wigwams?

“Nee,” zegt Soni a, “ze leven ni et meer in van ty pische w ig wam die s. Nu bouwen ze grote hutten waa ze soms wel met rin 35 tegelijk wonen , de vrouwen ap van de mannen. ar t Waar ik wel wat jaloers op ben, is ze altijd in hang da t mat ten slapen. D ie maken ze vast palen zodat ze ee aan n flink st uk bove n de grond ligge Zo kunnen ze n. zich beschermen tegen slangen of gevaarlijke insect en. Vergeet niet dat ze vooral in natuur leven.” de

Met pijl en boog?

“Ja, die gebr uike n ze nog,” weet Alex. In een van vitrinekasten op de de tentoonstelli ng zien we zelfs minipijltjes waa rmee de kleinste jongens kunnen oefenen. “Maar meestal gebr uike n ze die niet meer om mensen te doden – dat de nk ik toch. Eerd voor de jacht, om er te kunnen eten. Maar op vogels en apen jagen ze met botte pijlen. ” Botte pijlen? “Ja, dan zijn de dieren niet dood al s ze geraak t zijn, alleen bew usteloos. Van de vo ge ls w illen ze meestal alleen de veren, om een ho of dd ek sel van te maken. Voor de indianen zijn veel vo ge ls eigenlijk goddelijke wezen s. En apen, die w ill en ze hebben als huisdieren. Weet je waarom ? O m da t die de giftige spinnen va ngen en opeten.” “Ja, maar soms st elen die apen ook het eten uit de keuken,” komt Ce lia er nog achteraa n.

Boys don’t cr y?

“Ik zou toch niet graag bij de indianen geboren zijn,” bekent Alex. “A ls de jongens twaalf jaar worde n, moeten ze de test met de

(Van boven naar on der) Alex, Sonja en Celia namen door de wereld va Zazie mee n de indianen in Brazilië.

ER ST ICHEL E

Op de ex po valt veel te zien en no g meer te ontdek We pikken er ee ken. n paar opvallend e dingen uit. Of onze jonge gidsen beter: Celia, Sonja en Al ex doen dat voor Duik je mee met ons. hen het Amazon ewoud in?

© SA SK IA VA ND

Eerst dit: deze te ntoonstelling ga at NIET over het indianen vroege leven van r, maar van vand aag. In Brazilië le altijd zo’n 750.00 ven nog 0 indianen, voor al in het Amazon Oorspronkelijk, ewoud. lang geleden, war en ze met veel m zo’n vijf miljoen! eer. Met Toen de Port ug ezen in de ze stiende eeuw binnenvielen, wer Brazilië den enorm veel indianen gedood stierven aan ty pi . Of ze sch westerse ziek ten, waartegen ze bestand waren. M niet aar het indianen volk is taai. Of lie indianenvolkeren ve r, de . Want er zijn 234 verschillende stam die maar liefst 18 m en, 0 verschillende talen spreken. D indiaan is dus de e en e andere niet!

REE N V

” LO PAU

SÃO

DE

©E

TN

A DE RSID IVE UN DA IA G OLO

DOOR PATRICK JORD

Het meest onder de indr uk waren onze gidsen en w verenk ransen en ij van de kleurrijk de mag nifieke m e askers. Die indian duidelijk graag m en maken zich ooi. En ze hebben smaak! Bij feeste zetten ze meest n en ceremonies al zo’n prachtig e, veelkleurige plui Echte kunstwer menkroon op. ken zijn het. “D e w itte pluimen kostbaarst. Voor vi nden ze het hen zijn ze meer waard dan de ge dan goud,” weet kl eu rde, en zelfs Celia. Ons bezoek eind ig t met een grap pige anekdote di was eens een bran e Alex kent: “Er d in een hut waa rin heel veel moo Die waren allem ie veren lagen. aal opgebrand. M aar voor een fees toch een krans no t hadden ze dig. Toen is een in diaan op zijn mot de w inkel gerede or snel naar n om plastic rietje s te kopen. En m heef t hij een orig et die rietjes inele kroon gem aakt. Als andere ook zo’n kroon in dianen nu van rietjes w illen maken, moeten betalen.” ze hem eerst Dat rietjesexempl aar is ook op de ex po te bewonde de gevederde pron ren, naast al kstukken. Toch m oderner dan we da indianen... chten, die

[ SORRY ] SNORR

Veren of rietjes?

BLIKVANGER

mierenhandschoe n doen. In die ha ndschoen zitten die heel hard pr wel vijftig miere ik ken. Anderhal n f uur lang moete handschoen drag n de jongens die en, én er een dans je mee doen. Ze m Als ze huilen, zi ogen niet wenen jn ze niet sterk ge ! no eg om volwassen zagen op een vide te worden. We o dat hun hand nadien helemaa zoveel mierenbet l gezwollen is va en.” Hij kijk t er w n at beduusd bij. “Ja, stammen trek ke en in sommige n de oudere vrou wen bij de meisjes twaalf worden,” de haren uit als ze vertelt Sonja nog. Aiaiai...

Y?

ENS

© IL AH

een crea-atelier dank zij de JUBclub, n se gid ge jon ie dr x deelnamen. Zazie vond deze n Sonja, Celia en Ale aa ar wa e nti ka tva cht tijdens de herfs r meemaken. Verenpra kan je ook zo’n atelie / /nl .be kg In de kerstvakantie km w. op ww t, en alle info vind je en toverkracht heet da erkr acht. verenpracht-en-tov Als je g ewoon e en b e z wil bren o ek gen aan Indios no B r as il, dan li gt er e en au d io-/vide ogids voor je klaar. D a arin ver telt op a Gus t a af, een indiane nkenne r , a an zijn bet wete rige kle indochte Juliette r allerlei weetjes over sja m anen , lipschij ven en het leve na de d n ood bij de Indio S ur f n a s . ar w w w .kmkg.b e. gspart y houden! kan je zelfs een verjaarda In het Jubelparkmuseum de verenkrans op je gelegenheid zo’n schitteren Misschien krijg je voor de zonewoud. mkg.be/nl/feest-het-ama hoofd. Kijk snel op ww w.k

r tier tje Het leukste k wa van de dag

eek. Die valt dit ns de Voorleesw de tij n pe ra je n alen ku es week, dus! Meer straffe verh Een dikke Voorle r. be m ve no 27 cel Vanthilt jaar tussen 18 en s Mathilde, Mar se in pr n ve ge r op drie novembe n Voorleesontbijt Nu vrijdag 18 ee et m ot ch ts oren het star en Sabine Haged len. mpagne Voorlees week-ca verschillende scho de et m il w n, Stichting Leze oud om nog De organisator, lezen krijgen. Te t he n aa l se us l en van en Br aal van het verhaa heel Vlaanderen m le al t ng ha at D orden, zeg je? een spannend voorgelezen te w ders zelf niet eens an je u zo m ro waa en? Want de voorlezer af. En en en hun vriend ss zu of rs oe br de kleinere dag” (zeg t de verhaal lezen voor ar tiert je van de kw e st uk le t he is toch voorlezen, “dat n de campagne). reclameslogan va r n.be vind je mee Op w w w.voorleze enkele tips van info. Bijvoorbeeld voor tieners, heerlijke boeken lenen tot zo’n die zich perfec t moment. gezellig voorlees st je En schakel geru ntes, ouders, ooms, ta s in! juffen of meester n: te En leuk om te we n de tekeningen va de Voorleesweek zijn gemaakt door o de Brusselaar Le Timmers.

EN

E ED

bananen...

e je hiernaast de verenk rans di et he zo , n oo kr BrasilDe verticale le uit de Indios no ve de n va n ee is et op de foto ziet. H api-indianen n dragen de Waj oo kr e ez D . ng lli ar is een tentoonste te duwen’. En da el m he de om s tijdens hun ‘dan verbonden... mooi verhaal aan rde bij het erden hemel en aa w i ap aj W de ns “Volge . Maar op een wereld gescheiden ontstaan van de n. Gelukk ig ar beneden valle na el m he de u zo dag oud hem e bomen in het w hielden de hoogst aar werd, t de hemel zo zw da om r aa M n. ge te eunen, te en te buigen, te kr begonnen de bom en dieper, kte almaar dieper za el m he e D . en krak nkerder... De donkerder en do het werd almaar an, en iedereen meer op jacht ga et ni lfs ze en nd indianen ko ster ven... Maar mensen zouden le Al . er ng ho de n onder boven kreeg buik pijn va ging de hemel w ’ en w du te el m om de he dank zij ‘de dans r stijgen.” wonder toch wee ekan. Dat n de ara en de to va en m ko n oo kr n de verticale lpen de hemel De lange veren va t vliegen, en zo he ch lu de in og ho die heel zijn twee vogels houden. op zijn plaats te

/ STICHTING LEZ

9 TOT N 1 A

s n a d e d n a v l a a h r Het ve n e w u d e t l e m e h e om d

VO OR I

IE

D W

za Z

3

BDW 1304 PAGINA 25 - DONDERDAG 17 NOVEMBER 2011

© LEO TIMMERS

JAAR • B