BDW - editie 1299

Signé Bonom

13 10 11

BLUE BIRD, OF DE SPEELVOGEL IN GUST VAN DEN BERGHE En ook: Indios no Brasil, Bâtard en The artist. AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

A ND E R L EC HT – Bank sy in Londe Brussel . G n, Bonom in raffiti is in . De nieuwe ling voor st belangstelreetar t insp ireerde de voor Beeld Academie ende Kunst en er toe de het histori gevels van sche, bouw vallige pan Dapperheids d aan het plein te la ten opsmu een muurtek kken met ening. De A cademie ko Bonom in n daar voor hoogsteigen persoon st tekende in rikken. Die een mum va n tijd een raamte. De walvisgegr af fiti kom en er voor jarige best het veer tigaan van de Academie. groot feest: Zondag is er meer op p. 13 in deze kr ant. S VG © JO VOET S

Energie > CDH: ‘Strenge regels bemoeilijken vrije markt gas en elektriciteit’

Energiemonopolie dreigt ELECTRABEL

SPE (LUMINUS) BRON: BRUGEL/VREG. GRAFIEK: BDW.

BRUSSEL – De vrijmaking van de energiemarkt in het Brussels Gewest verloopt nog altijd met horten en stoten. Lampiris blijft gekant tegen de verplichting om een klantendienst te openen in Brussel.

ENI (NUON)

D

e vrijmaking van de energiemarkt verloopt in Vlaanderen vlotter dan in Brussel. In de hoofdstad heeft voormalig monopolist Electrabel nog steeds negentig procent van de residentiële gas- en elektriciteitsmarkt in handen; in Vlaanderen is dat maar zestig procent. Daar zijn twee belangrijke redenen voor: Brussel is later gestart, en Vlaanderen kende voor de liberalisering al meerdere marktspelers. Toch gaat de Brusselse overheid niet helemaal vrijuit. Heel wat leveranciers laten Brussel liever links liggen omdat de regels er strenger zijn dan elders. Vooral de overbescherming van de klant maakt de Brusselse energiemarkt onaantrekkelijk, zeggen de energieleveranciers. Nuon heeft vorig jaar zelfs beslist nog dit jaar de Brusselse markt te verlaten.

De Brusselse regering heeft in juni de energieordonnantie gewijzigd. Daarin zitten merkwaardig genoeg opnieuw een pak maatregelen ter bescherming van de klant. Zo krijgt die voortaan een contract van drie jaar. Leveranciers met meer dan tienduizend klanten moeten dan weer met een klantendienst aanwezig zijn in Brussel. Beide maatregelen vallen slecht bij de leveranciers. Het Nederlandse Eneco, nieuw op de Belgische markt, liet in augustus weten niet naar Brussel te komen. De klantendienst is dan weer slecht nieuws voor Lampiris, de enige leverancier in Brussel die al marktaandeel heeft kunnen wegsnoepen van Electrabel. “Een klantendienst betekent voor ons de doodsteek,” klonk het nog in februari bij het Luikse bedrijf. Dat heeft niet veel indruk gemaakt

LAMPIRIS

ESSENT

ANDERE

Marktaandeel voor huishoudelijk gas in Brussel (links) en Vlaanderen (rechts) in juli. Electrabel blijft een dominante speler in de hoofdstad. op het Brussels Gewest, dat de maatregel toch heeft ingevoerd. Lampiris wil vandaag niet gezegd hebben dat het de Brusselse markt verlaat. “Brussel is een mooie markt,” zegt Tom Van de Cruys, CEO van Lampiris. “We hebben niets tegen een klantendienst, wel tegen de verplichting ervan.” Van de Cruys zegt dat Lampiris het grootste deel van de klanten over het internet werft: die zitten niet te wachten op een loket in de stad. Daarnaast betekent het een concur-

rentieel nadeel voor Lampiris: kleinere leveranciers ontsnappen aan de verplichting, en voor het grote Electrabel is een klantendienst een relatief kleine kostenpost. Lampiris

ADVERTENTIE

haalt zijn winst net uit de lage vaste kosten. Een klantendienst opzetten kost al gauw 300.000 euro. Minister van Energie Evelyne Huytebroeck (Ecolo) heeft Lampiris nu uitstel gegeven tot in de lente. Dat geeft tijd om te onderhandelen. Van de Cruys: “We hopen tegen dan op een compromis.” CDH-parlementslid Mahinur Özdemir waarschuwt voor overdreven regulering. “Zeker als het gevolg daarvan is dat leveranciers Brussel verlaten. Dan heeft de Brusselse klant helemaal geen keuze meer.” De waarschuwing is opmerkelijk: CDH keurde voor de zomer de ordonnantie mee goed. Steven Van Garsse

ADVERTENTIE

NISSAN

N° 1299 VAN 13 TOT 20 OKTOBER 2011 ¦ WEEK 41: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, FAX: 02-226.45.69, E-MAIL: INFO@BDW.BE

BDW 1299 PAGINA 2 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Uitgelicht > Minister van Financiën Jean-Luc Vanraes blij met redding bank

Hoop doet leven, ook bij Dexia BRUSSEL – Jean-Luc Vanraes (Open VLD), de Brusselse minister van Financiën, is tevreden dat Dexia als bankier van steden, gemeenten en gewesten gered is. De knowhow van Dexia is volgens hem onovertroffen. Wat de redding ons gaat kosten, is minder duidelijk: alvast vier miljard euro voor Dexia Bank België (DBB). De Gemeentelijke Holding komt in de bad bank terecht.

M

ismanagement gaf doodsteek aan Dexia, kopte De Standaard dinsdag. De top van Dexia Holding, voorzitter JeanLuc Dehaene en CEO Pierre Mariani, mogen het ontkennen, ook specialisten als hoogleraar Economie Paul De Grauwe (KUL) en Ivan Van de Cloot van de denktank Itinera wijzen de top van Dexia en de politici terecht. De raad van bestuur van de Gemeentelijke Holding bestaat uit politici. Voorzitter is de burgemeester van Zaventem, Francis Vermeiren (Open VLD); de ondervoorzitster is Anne-Sylvie Mouzon (PS), OCMW-voorzitster van Sint-Joostten-Node. Ondertussen werd in de krant De Morgen gelekt dat Mariani, sinds hij in 2008 CEO van Dexia werd, een appartement geweigerd heeft. Mariani heeft gekozen voor een suite in het vijfsterrenhotel Amigo. Hij krijgt daar wel een fikse korting, hij

betaalt voor de junior suite geen duizend euro per nacht, maar ‘slechts’ 545. Nu het hek van de dam is, is de kans groot dat we de komende weken vergast worden op nog meer pikante nieuwtjes uit de bankwereld: de bankiers, die volgens specialisten geen (of veel te laat) lessen getrokken hebben uit de crisis in 2008, hebben het bij de publieke opinie goed verkorven. Maar ter zake. De federale regering heeft Dexia genationaliseerd. Dat kost de Belgische belastingbetaler vier miljard euro. Een pak  geld, maar zowat alle waarnemers zijn het erover eens dat er geen  andere keuze was. Maar het betekent ook wel dat formateur Elio  Di Rupo naar nog meer geld op  zoek moet. Nog meer belastingverhogingen of besparingen, dus. De federale overheid is niet van plan om voor altijd bankier te spe-

len. Een paar jaar, klinkt het vaag. “Het is een goede zaak dat Dexia gered is,” zegt minister van Financiën en Begroting Jean-Luc Vanraes. Voor de spaarders en klanten van de bank, maar ook voor de openbare besturen. Vanraes: “Dexia is een gespecialiseerde bank. Toen ik OCMW-voorzitter (in Ukkel, red.) was, hebben we ooit met het idee gespeeld om de concurrentie tussen banken te laten spelen. Dexia bleek echter de enige die de nodige knowhow had om bankier van het OCMW te zijn.” In de jongste gemeenteraad van de Stad Brussel – dat was nog vóór de nationalisering – klaagde burgemeester Freddy Thielemans (PS) dat Dexia dit jaar geen dividenden uitkeert. Nochtans had Dexia op de nieuwe inbreng van de gemeenten in 2008 een opbrengst van dertien procent beloofd, zei de burgemeester. Die dertien procent werd maar één jaar uitbetaald. De Stad Brussel is echter niet de enige gemeente die de komende jaren de uitkering van een dividend door haar neus geboord ziet. Alle gemeenten verliezen geld. De negentien Brusselse gemeenten hebben samen meer dan zes miljoen aandelen; een zesde is in handen van

Schaarbeek; Anderlecht vervolledigt de top drie. Schaarbeek is zelfs de derde grootste aandeelhouder van het land. De gemeenten hoeven de komende jaren alvast geen inkomsten uit de Gemeentelijke Holding te verwachten. Vanraes: “Aandeelhouders nemen altijd risico’s. Het is

Schaarbeek is de grootste aandeelhouder van het Brussels Gewest jammer dat de inkomsten wegvallen, maar ze hebben ook jarenlang mooie dividenden gehad.” Het is zeer waarschijnlijk dat de gemeenten bij het Gewest gaan aankloppen voor hulp. En dat ze een deel van het geld van de herfinanciering van Brussel gaan opeten, zodat het Gewest opnieuw geen middelen heeft om het eigen beleid te versterken. Vanraes: “De gemeenten moeten hun uiterste best doen om hun problemen zelf op te lossen. In echt dramatische omstandigheden kan het Gewest wel bijspringen.” Het

is dan ook zeer de vraag of hogere belastingen in gemeenten die veel dividenden moeten missen, kunnen uitblijven. Tenzij ze kiezen voor besparingen. En wat met hogere gewestbelastingen? Vanraes: “Ik heb hogere belastingen al twee jaar kunnen tegenhouden. Zoals in het verleden zullen we onze uitgaven goed beheren.” Brussel, Vlaanderen en Wallonië dringen er bij de federale regering op aan dat de drie gewesten aandeelhouder kunnen worden van de nieuwe DBB. Ze vrezen dat DBB de waarborg zou opeisen die de gewesten voor de schuld van de Gemeentelijke Holding aan Dexia gegeven hebben. Vanraes: “We vragen de federale overheid zeer uitdrukkelijk om dit niet te doen.” Het Brussels Hoofdstedelijk Gewest stelde zich borg voor 97 miljoen euro. Ondertussen overweegt Moody’s om de rating van het Vlaams en het Waals Gewest en van de Franse Gemeenschap te verlagen. Omdat Brussel geherfinancierd wordt, vreest Vanraes niet voor het Brussels Gewest. De nieuwe rating is pas voor december. Wie weet wat er ondertussen nog allemaal gebeurt.

Danny Vileyn

OPMERKELIJK

DE WEEK IN BEELD DOOR IVAN PUT

© ROSAS © WWW.DAILYMOTION.COM

‘Beyoncé kopieert Rosas’

Vossenplein. “Huil maar niet,” lijkt het kind zichzelf te troosten. “Alles komt goed. Ik zal je traan drogen.” Wie denkt dit nog te kunnen verkopen, en aan wie? Achteraf heb ik spijt dat ik het niet gekocht heb. Sentimentele zeikerd die ik geworden ben als vader.

© IVAN PUT

In haar nieuwe videoclip ‘Countdown’ heeft de Amerikaanse zangeres Beyoncé fragmenten van choreografieën van Anne Teresa De Keersmaeker “nagenoeg exact” gekopieerd. Dat zegt het dansgezelschap Rosas. De gelijkenissen met de voorstellingen Rosas danst Rosas en Achterland zijn inderdaad opvallend: zelfde type danseressen, zelfde kleren, zelfde ruimte en bovenal zelfde choreografie. Rosas heeft zijn jurist op de zaak gezet. HUB

© BART DEWAELE / IMAGEDESK.BE

BDW 1299 PAGINA 3 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

WEEKOVERZICHT WOENSDAG 5 OKTOBER B-H-V GERECHTELIJK gesplitst. De federale onderhandelaars hebben, na de kieskring, ook een akkoord bereikt over splitsing van het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde. Het parket van Brussel wordt gesplitst, de rechtbanken worden ontdubbeld. MUNT IS OPERAHUIS VAN HET JAAR. Het Duitse operatijdschrift Opernwelt roept de Muntschouwburg uit tot operahuis van het jaar. De jury is ook vol lof over algemeen directeur Peter de Caluwe. De Munt is het eerste niet-Duitse operahuis dat de titel wint. STREEP DOOR HAVENLAAN. De milieu­stakingsrechter oordeelt dat de bouwvergunning voor de heraanleg van de Havenlaan niet geldig is. Daarmee komt waarschijnlijk een einde aan de werkzaamheden. Volgens de rechter is de vergunning slecht gemotiveerd en ontbreekt er een milieueffectenrapport.

DONDERDAG 6 OKTOBER 15-jarig meisje verzint verkrachting. Een meisje dat zei dinsdagmiddag in de Brusselse metro verkracht te zijn, blijkt haar verhaal verzonnen te hebben. Ze kwam te laat op school na de middagpauze en diste daarom het verkrachtingsverhaal op. ‘Voetbalstadion blijft op heizel.’ Als het van ministerpresident Charles Picqué (PS) afhangt, komt er geen nieuw voetbalstadion op Schaarbeek-Vorming. Hij belooft wel een opfrisbeurt voor het Koning Boudewijnstadion. Picqué ziet voorlopig geen fondsen om een nieuwe voetbaltempel te bouwen.

VRIJDAG 7 OKTOBER GEMEENTEPLEIN AUTOLUW. Het Gemeenteplein in Sint-JansMolenbeek krijgt een grondige opknapbeurt. Auto’s zullen er niet meer op mogen parkeren. In de lente van 2013 gaat het werk van start.

ZATERDAG 8 OKTOBER POLITIE ONTRUIMT ELISABETHPARK. De politie verwijdert enkele tientallen indignados uit het Elisabethpark als ze weigeren te vertrekken. De actievoerders kwamen na een voettocht uit Madrid aan in het park en wilden er hun tenten opzetten. Ze verblijven nu in een gebouw van de Hogeschool-Universiteit Brussel (HUB). Dexia, bankier van steden, gemeenten en gewesten, wordt een staatsbank; de Gemeentelijke Holding verdwijnt in de bad bank.

“ “

De splitsing van het gerechtelijk arrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde heeft geen enkele meerwaarde.” Volgens Luc Hennart, de voorzitter van de Brusselse rechtbank van eerste aanleg, zal de ontdubbeling van de rechtbanken in B-H-V flink wat geld kosten (in Terzake).

We hebben van Didier Gosuin geen lessen in democratie te krijgen. Hij, die in Oudergem weigert een Vlaamse schepen aan te duiden.” Parlementslid Els Ampe (Open VLD) haalt in Le Soir uit naar de FDF-burgemeester. Die is verontwaardigd omdat de Vlaamse partijen moeilijk doen over de erkenning van het FDF als fractie in het Brussels parlement.

ZONDAG 9 OKTOBER DEXIA WORDT STAATSBANK. De Belgische staat wordt eigenaar van Dexia Bank België. De regering heeft beslist de bank te kopen nadat ze door de eurocrisis in zwaar   weer terecht was gekomen. Veel Brusselse gemeenten zijn aandeelhouder en zien nu   de dividenden door hun neus geboord. Het agentschap Moody’s dreigt er ondertussen   mee de rating van de gewesten in België te verlagen.

MAANDAG 10 OKTOBER Staking in gevangenis sint-gillis. Het personeel van de gevangenis in Sint-Gillis legt het werk neer. De gevangenis is over­ bevolkt en krijgt er nu dertig extra gevangenen uit Verviers bij. Voor het personeel is dat de spreekwoordelijke druppel. 20 jaar voor doodslag op nachtwinkelier. Vier mannen die schuldig zijn aan doodslag op een nachtwinkelier in juli 2008, krijgen celstraffen tot twintig jaar. Ze schoten drie jaar terug de gerant van een nachtwinkel op de Leuvensesteenweg dood. Tot vier jaar ACHTERSTAND. De achterstand bij het Brusselse hof van beroep schommelt tussen zes maanden en vier jaar. Vooral voor burgerlijke en fiscale zaken is de toestand ernstig. Het hof van assisen is al volgeboekt tot 2013.

DINSDAG 11 OKTOBER

HET WOORD

Sleutelgattoerisme

Het sleutelgat van het Paviljoen van de Menselijke Driften in het Jubelpark is het meest doorgluurde van België. Dat is ook parlementslid Carla Dejonghe (Open VLD) niet ontgaan. Dejonghe is net als ondergetekende een fan van het paviljoen, dat helaas maar zelden toegankelijk is voor het publiek. Gelukkig wordt het gerestaureerd. De jongste jaren ging het paviljoen, het eerste bouwwerk van Victor Horta, danig achteruit. Al in 2006 trok Beliris een goede 600.000 euro uit voor de renovatie, en daarin

is het bas-reliëf van Jef Lambeaux nog niet eens meegerekend. Dat alles in Brussel zo tergend traag vordert, heeft te maken met het grote aantal partijen dat zowat bij elk project betrokken is. In het geval van de menselijke driften zelfs Saoedi-Arabië. Misschien moet de Belgische regering maar onderhandelen met de oliestaat om de Menselijke Driften permanent toegankelijk te maken. En mochten ze onwillig zijn – wat we niet durven te veronderstellen –, dan dreigen DV we met sleutelgattoerisme.

NMBS-FIETSEN zijn flop. De Blue-bikes, de deelfietsen van de NMBS, zijn geen succes. De prijs schrikt gebruikers af. Een jaarabonnement kost 31 euro en per uitleenbeurt komt daar 3,50 euro bij. DI RUPO PRESENTEERT COMMUNAUTAIR AKKOORD. Formateur Elio Di Rupo stelt ‘zijn’ communautair akkoord voor. Daarin zit 461 miljoen extra voor Brussel. Het bevat ook een interne stadshervorming en extra bevoegdheden, zoals toerisme.

Samengesteld door Jelle Couder

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP

BDW 1299 PAGINA 4 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Geneeskunde > Fertiliteitsspecialist dr. Paul Devroey gaat vandaag met pensioen

‘Je kind is nooit van jou’ JETTE – Precies 31 jaar na de oprichting van een spermabank in het UZ Brussel en de eerste vruchtbaarheids- en inseminatiebehandelingen neemt prof. dr. Paul Devroey afscheid als hoofd van het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde. “Any embryo is destined to die,” was een van de laatste charming phrases die hij rondmailde. Maar zijn laatste uitspraak wordt het geenszins.

Wat heeft u als jongeling geprikkeld om geneeskunde te studeren? Paul Devroey: “Ik ben opgevoed in de geest van het traditioneelascetische denken van de jezuïeten van het Sint-Jan Berchmanscollege (humaniora in Brussel, red.). Dat heeft me geïnspireerd to take care. De logische evolutie was dat ik me zou bezighouden met het beginnende leven dat het meest in nood is: vandaar mijn latere keuze voor de gynaecologie. Daar viel me de weifelende houding van de medische wereld op tegenover iemand die onvruchtbaar was. Alles bleek schokkerig gesplitst: vrouw óf – amper – man. Ik heb me altijd beziggehouden met de eenheid man-vrouw.” Is die betrachting ook de kernboodschap van uw afscheidsrede? Devroey: “Mijn redevoering heet Brussels is a city without borders en is geïnspireerd op het global effect of science. Daarmee wil ik zeggen

dat Brussel als centrum van Europa fantastische mogelijkheden biedt. Door haar meertaligheid is de stad een aantrekkingspool voor onderzoekers. Van hun passage heb ook ik gebruik kunnen maken. Want: wetenschap betekent kansen grijpen.” Dat ruikt opvallend veel naar wierook voor de VUB. Devroey: (direct) “Ik ben de mensen van deze campus dankbaar voor hun full support. Zonder hen was het niet

“Neen, je mag mij niet vragen of het een jongen of meisje mag worden. Dan zeg ik aan de ouders in spe: wees nederig voor de natuur” mogelijk geweest. Want als je praat over embryo’s, gaat bij vele mensen meteen een symbolische alarmklok af. Velen blijken ongerust omdat wij interfereren in de volle ontwikkeling van het leven.” Mogen we van manipulatie van het leven spreken?

Volgend jaar bestaat het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde dertig jaar. Hoe verliep de evolutie? Devroey: (zucht) “Ontzettend traag, maar ik werk ook traag. Wel heeft de wereld die tijd nodig gehad om zich bewust te worden van het probleem van onvruchtbaarheid. Met als eerste vraag: heeft het zin om onvruchtbaren te behandelen als er al zeven miljard mensen zijn?” Nobelprijswinnaar Chris­ tian de Duve zweert bij geboortebeperking om de wereld leefbaar te houden. Het CRG interfereert in de afwijking door natuurlijke selectie. Devroey: “In bepaalde delen van de wereld hebben de ‘vruchtbaren’ inderdaad veel kinderen. Anderzijds worden zij die geen kinderen hebben, uit de maatschappij gestoten.

© LIBERA AL AR CH

EMANUEL HIEL, FRANSTALIGE MAÇONS EN DE VLAAMSE STRIJD

Devroey: “Manipulatie klinkt te negatief. We proberen vruchtbaarheidsproblemen te verschalken (‘to circumvent’, zegt Devroey, red.). Daarvoor heb je zaadcellen en embryo’s nodig. Dat is straightforward science. In 1978 is in Engeland de eerste proefbuisbaby geboren; de boom volgde meteen. Na mijn militaire dienst ben ik begonnen met in-vitrofertilisatie (reageerbuisbevruchting), de spermabank, ovulatie-inductie, chirurgie en micro­ chirurgie,... Vrij snel heb ik me geconcentreerd op het omzeilen en verhelpen van het probleem.”

IEF

BRUSSEL – De Dendermondse dichter Emanuel Hiel speelde een actieve rol in de Vlaams-Brusselse emancipatiestrijd. Het Willemsfonds wijdt een boekje aan hem. In de beginjaren van België was er van taalrechten voor Vlamingen nauwelijks sprake. Niet in Vlaanderen, en al helemaal niet in Brussel,

waar de Franstalige bourgeoisie de plak zwaaide. Al in Dendermonde, waar Emanuel Hiel (1834-1899) opgroeide, verdedigde hij de Vlaamse zaak. Hij hield er een Nederlandstalig boekhandeltje open. Dat was ongezien in het provinciestadje. Toen het slecht ging met de zaken, verkaste Hiel naar Brussel, waar hij een opgemerkt figuur werd en als

Emanuel Hiel was een opgemerkt figuur in Brussel.

© IVAN PUT

T

waalf specialisten uit binnenen buitenland loven vandaag met redevoeringen het pioniers- en onderzoekswerk van prof. dr. Paul Devroey. De ‘schutspatroon der proefbuisbaby’s’ gaat met emeritaat aan de Vrije Universiteit Brussel. Wij staken een wachtzaal vol dertigers (koppels en mannen alleen) voorbij en klopten bij Devroey aan. Zijn afscheid vraagt om een terugblik en om quotes.

Wie is prof. dr. Paul Devroey?

n Paul Devroey (1946)

studeerde geneeskunde, heel- en verloskunde (Universiteit Leuven, 1971). n Doctor in de filosofie en de gynaecologie (Vrije Universiteit Brussel). n Sinds 1986 hoogleraar reproductieve geneeskunde (VUB). n Diensthoofd Centrum voor Reproductieve Geneeskunde (CRG, UZ Brussel). n Stichtend voorzitter van de Belgian Society of Reproductive Medicine. n Kreeg 4 internationale en 3 nationale research awards. n Gaf 726 lezingen in 53 landen, schreef 4 boeken en 536 internationale artikels. n Het CRG is de meest geciteerde medische groep in de wereld. JMB

onvoorwaardelijk verdediger van de Vlaamse zaak door het leven ging. Door de verfransing werd die strijd in Brussel feller gevoerd dan in een Vlaamse stad als Gent. Hiel verdedigde Nederlandstalige straatnaambordjes, een tweetalige administratie in de hoofdstad en onderwijs in het Nederlands in Schaarbeek. Met evenveel vuur stond hij erop om Nederlands te gebruiken bij de kaartjescontrole in de trein. Die strijd liep vaak gelijk met de strijd tussen liberalen en katholie-

Als je dat met een kleine tussenkomst kunt oplossen, dan bespaar je veel leed. Door de injectie in one way technology zijn twee miljoen mensen geboren: dat getal is verwaarloosbaar. Bovendien moet men zich in Europa, waar in sommige landen een vrouw maar één kind heeft, ernstige vragen stellen over de maatschappijevolutie. De globaliteit van de wereld steunt niet op het Europees gedachtegoed. Dat debat wordt niet gevoerd.” “Voor mij is het politieke debat dat men vermijdt in Europa, zelfs niet het grootste probleem. Het grote probleem draait rond de autonomie van het denken. Aangezien de technologie bestaat, moet een onvruchtbaar paar de kans krijgen om die te gebruiken.” Vindt u fertiliteits­ ondersteuning dan een recht of een plicht? Devroey: “Het is niet echt een individueel recht. Maar het is wel een plicht van de maatschappij om mensen te helpen. Bepaalde landen zijn tegen reproductie, omdat het bijvoorbeeld raakt aan religie.” U zei ons vier jaar terug dat de moslimgemeenschap toleranter stond tegenover kunstmatige reproductie dan de christenen. Devroey: “En nog steeds. Als officiële documenten belangrijk zijn, dan wil ik er eentje van 1987 aanhalen. Het Vaticaan heeft toen de instructie Donum Vitae uitgevaardigd, waarin deze daad als moreel ongeoorloofd wordt beschouwd. Dat is toch duidelijke taal van het hoofd van een mondiale organisatie? Is dát een positieve attitude? De moslims, de hindoes en – vooral – de joden hebben wel allemaal een positieve houding in dezen.”

ken, toont Alistair Dempsig aan. De liberale vrijzinnigen steunden de emancipatiestrijd van de Vlamingen, zelfs al waren de meeste loges Franstalig. Toch kan Hiel bezwaarlijk een Vlaams-nationalist in de huidige betekenis worden genoemd. De taalstrijd die hij voerde, vertrok altijd vanuit een Belgisch staatsverSVG band. Alistair Dempsig, Emanuel Hiel, uitg. Willemsfonds, 5 euro, bestellen op 0495-21.05.01 of johan.basiliades@vldbrussel.be

BDW 1299 PAGINA 5 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

© IVAN PUT

Ondertussen verkoopt u uw knowhow in Koeweit en Dubai. Devroey: (lacht) “Ikzelf niet. Een vraag over akkoorden tussen universiteiten moet u aan de directie van het UZ Brussel stellen. We geven onze kennis niet af, we wenden ze ginder aan. Ik stel vast dat er in die landen een grote nood aan behandelingen is. Als zij naar hier moeten komen, is dat heel omslachtig. Dat de behandeling duurder is voor buitenlanders (30 procent van de patiënten, red.) dan voor Belgen, heeft vooral te maken met het verbod op behandeling in eigen land. De strenge wetten in sommige landen (Italië, Duitsland en andere, red.) benadelen er de mensen die het minste geld hebben. Als Europa de wetenschap zou laten prevaleren en een gezonde houding zou hebben,

“In Europa zou het recht om een kind te krijgen evident moeten zijn, maar het politieke debat daarover wordt geweerd”

dan zou deze ondemocratische regel niet bestaan.” U klampt zich beroepshalve vast aan ‘veiligheid’. Hoe staat u tegenover leenmoeders, die het kind voor anderen dragen? Devroey: “Daar hou ik me ver van. Ik heb altijd gedacht dat werken met zaadcellen en embryo’s veilig was. Het wordt moeilijk(er) om met volwassenen te werken. Want hier gaat een persoon baarmoeder spelen voor iemand anders. Aangezien verloskunde een vak blijft met veel risico’s – denk aan buitenbaarmoederlijke zwangerschap, keizersnede... –, sta ik huiverig tegenover het onvoorspelbare. We mogen blij zijn dat vrouwen onder de 35 bij ons al vijftig procent kans op slagen hebben dankzij in-vitrofertilisatie.” Jonge koppels stellen hun eerste zwangerschap heel lang uit. Is dat erg?

Emeritus hoogleraar Paul Devroey bij de spermacontainers in het Centrum voor Reproductieve Geneeskunde, dat hij op de wereldkaart zette. ADVERTENTIE

het sleutelmoment voor uw woning Het Woningfonds van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest kent hypotheekleningen tegen een lagere rentevoet toe die voornamelijk bestemd zijn voor de aankoop of bouw van een woning. De regels

voor die kredieten werden onlangs versoepeld. De veranderingen hebben hoofdzakelijk betrekking op : energielening, kleine en grote gezinnen & jongeren.

www.boosterlening.be 0800/95.034

GRATIS NUMMER

C.V.B.A. WONINGFONDS VAN HET BRUSSELS HOOFDSTEDELIJK GEWEST ZOMERSTRAAT 73 - 1050 BRUSSEL

Devroey: “Het heeft zware en dure gevolgen, op vele vlakken. Een enorm probleem is hoe de maatschappij de vrouw vandaag ziet. Daardoor staat ze voor grote uitdagingen. Zij moet – preferentieel – opgevoed zijn; dat betekent dat ze intensief gaat werken. Dan verwacht men ook dat ze ‘zorg draagt’ voor haar lichaam en voor de kinderen die geboren worden, en misschien nog veel meer. Kortom, een enorm zware opdracht. Het gevolg daarvan is – en ik zie het alle dagen – dat ze haar eerste zwangerschap uitstelt. Dat verhoogt de kans op hopeloze situaties. De kern van alle problemen blijft dus dat de populatie die zwanger wil worden, veroudert.” Typisch een probleem van de rijke landen, lijkt wel. Devroey: “Correct. Ik vraag me echter vaak af of dat ‘laat’ zwanger geraken – of dan nog proberen zwanger te geraken – wel een vrije keuze is. Zelfs al vriezen we sperma en eicellen in, zelfs al kan de zwangerschap later plaatsvinden, de situatie voor de vrouw wordt er niet makkelijker op. Een zwangerschap op je veertigste houdt sowieso meer risico’s in, ook voor haar eigen lichaam. In feite gaat het om een belangrijke politieke beslissing over carrièremogelijkheden van de vrouw, reïntegratie, enzovoort. Ik heb daar geen pasklaar antwoord op. Maar ik roep al jaren in de woestijn: hier wordt geen debat over gevoerd.” Vragen de nieuwe ouders ook om het geslacht van het kind te kiezen? Devroey: “De Belgische wet laat sekseselectie niet toe. En ik vind dat maar correct ook. Het gaat in dezen niet over ‘mijn’ kind, maar over het kind dat je zult opvoeden, met alle positieve en negatieve kanten. De keuze van een geslacht is een heel possessieve daad. Het is een slechte, hebberige gedachte dat iemand ‘jouw kind’ is. Je kind is nooit van jou. Mensen denken dat ze alles bezitten, maar ze krijgen alles. Ik stuur regelmatig tweehonderd mensen een charming phrase per mail. Mijn laatste was: ‘Any embryo is destined to die, testifying modesty’: je zult je kind ooit moeten afstaan. Je moet als wetenschapper bijpassen wat je kunt, maar meer niet. Wij zijn geen designers. Een stap verder maakt een kolossaal verschil. Bij een aantal zaken moet je je als mens neerleggen: je moet helpen waar je kunt, maar zonder bezitterig te zijn.”

Jean-Marie Binst

BDW 1299 PAGINA 6 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

© CD

Gennevilliers, het voorbeeld voor Schaarbeek-Vorming. Deze Parijse haven leeft vooral van containervervoer.

Economie > Brusselse regering kijkt naar Parijs voor havenuitbreiding

De slag om het stadswater PARIJS – Als het van Brigitte Grouwels, minister bevoegd voor de Brusselse Haven (CD&V), afhangt, dan komt er in de nabije toekomst een containerterminal op Schaarbeek-Vorming, compleet met nieuwe dokken. “Buiten die site zijn er niet bijster veel plaatsen waar de Haven van Brussel nog kan uitbreiden. En uitbreiden is nodig,” klinkt het tijdens een handelsmissie naar de Parijse haven.

O

p uitnodiging van de havenautoriteiten van Parijs reist Brigitte Grouwels met een groep ondernemers van de Brusselse Haven twee dagen naar Parijs. Op het programma: een bezoek aan enkele stadshavens, waar economische activiteit zoveel mogelijk aan het leven in de stad wordt gekoppeld, en een bezoek aan de grote haven van Gennevilliers even buiten het stadscentrum. Ook al ligt Parijs niet ver van Brussel, er zijn grote verschillen tussen de twee havens. Hoewel ze allebei binnenhavens zijn, havens die niet aan de kust liggen, heeft Brussel als haven een veel internationaler afzetgebied, met name in de buurlanden. De haven van Parijs dient vooral als doorgeefluik voor de regio Île-de-France, het economische en politieke hart van Frankrijk. Toch is Parijs groter: rechtstreeks genereert de haven er twintigduizend banen, indirect zestigduizend. Gennevilliers, veruit het grootste havenge-

bied in Île-de-France, is ook nog eens vierhonderd hectare groot, en dat is nog maar een deel van wat als de volledige Parijse haven doorgaat. De Brusselse Haven stelt indirect zo’n 13.000 mensen te werk en is alles bij elkaar slechts 85 hectare groot. Toch zijn de grootste troeven voor Brussel: op vijftig kilometer van grote buur Antwerpen en dus aan zee, centraal gelegen en toegankelijk voor schepen van 4.500 ton. Parijs gaat maar tot 2.500 ton. Beide havens zijn op hun manier bezig met uitbreiding: in Parijs plant men in de nabije toekomst een nieuwe, veel grotere containerterminal dan de nu al bestaande in Gennevilliers. En in Brussel plant men een nieuwe containerterminal of nieuw logistiek centrum op de site van Schaarbeek-Vorming, een vijftigtal hectare groot.

Kaden versus dokken Mensen die het dossier rond Schaarbeek-Vorming al een tijdje volgen,

weten dat de grondreserve bijzonder interessant is en dat er binnen de Brusselse regering een consensus bestaat om een deel van de site te reserveren voor nieuwe havenactiviteiten. Daar moet wel bij gezegd worden dat er, ondanks die consensus, vooral traagheid heerst. Maar Brigitte Grouwels ziet het groots, en ze wordt bijgestaan door het gros van de Brusselse havenbedrijven. Een nieuwe containerterminal daar waar er plaats is, is een opsteker voor de soms gecontesteerde Haven van Brussel. Gecontesteerd, want wie goed luistert naar de ondernemers die mee zijn op handelsmissie, bespeurt een zekere angst. Angst dat er voor een ‘ouderwetse’ havenfunctie geen plaats meer is in een stad, waar mensen vooral willen wonen en zich verplaatsen zonder al te veel hinder van zwaar transport. “Eerlijk gezegd, wij vragen ons af of men ons nog wil,” zegt een Brusselse ondernemer. “Als je bijvoorbeeld de recente plannen van de Brusselse

SP.A bekijkt, dan lijkt het alsof men van heel de kanaalzone een woongebied wil maken. Zeg het ons anders gewoon als we naar buiten Brussel moeten vertrekken.” Grouwels nuanceert: “Uiteraard moet een deel van de Brusselse kanaalzone gereserveerd blijven voor een eerder residentiële functie, zoals tussen Anderlecht en de Sainctelettebrug. Maar je kunt niet ontkennen dat ons Hoofdstedelijk Gewest nog altijd een economische functie te spelen heeft. En daarvoor moeten we onze haventroeven uitspelen.” In Parijs hebben ze de balans gevonden, lijkt het. Naast de grote dokken in Gennevilliers zijn er in Parijs talloze kades die kleinere onderdelen van de totale haven vormen, zoals de havens van Grenelle in het centrum en Tolbiac, dicht bij het Gare d’Austerlitz. De havens in het centrum worden gereserveerd voor toeristische of recreatieve doeleinden (denk maar aan de bateaux-mouches), maar evengoed durft men in Parijs industriële economische activiteit toe te laten in het centrum. In Tolbiac bijvoorbeeld vind je langs de kades betoncentrales, vlak naast nieuwe lofts en wandelboulevards. “De afspraak is dat deze centrales overdag werken en ’s avonds

een deel van de kade openstellen voor de bewoners,” zegt directeur François Landais. “Onze bedrijven hebben een charter ondertekend waarin ze dit soort omgevingsfactoren erkennen, en we moedigen deze werkwijze dan ook aan.” Het gros van de Brusselse bedrijfsvoerders fronst de wenkbrauwen. “Dat lijkt ons wel iets, alleen hebben we de laatste jaren last van de stijgende criminaliteit in de Brusselse haven,” stelt Serge Schaderon, bedrijfsleider van een cementbedrijf en binnen de Haven bevoegd voor veiligheid en milieu. Waarop de voltallige Parijse welkomstdelegatie op haar beurt de wenkbrauwen fronst. “Op muurtekeningen na hebben we niet echt veel last van criminaliteit,” klinkt het. “In de stadshavens in het centrum zijn geen beveiligingscamera’s en ook zelden patrouilles.” Gennevilliers vormt wel een uitzondering, want het ligt dicht tegen een grote Parijse banlieue, zij het wel daarvan geïsoleerd door een drukke snelweg. Grouwels ziet wel wat in het charter dat economie met wonen verzoent en in het openstellen van een deel van de haven voor wandelaars. Maar ook Gennevilliers spreekt haar aan. De minister laat verstaan dat de site

BDW 1299 PAGINA 7 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

in het noorden van het Brusselse gewest een kleinere versie van Gennevilliers kan worden, met nog meer troeven. “Ik heb de mogelijkheid van dokken op Schaarbeek-Vorming laten onderzoeken, en men was toen verdeeld, maar toch zouden we een tweede opinie kunnen gebruiken. We hebben nu de kans.” Zo’n forse uitbreiding is echter niet op maat van alle bedrijven. Vooral de fruitbedrijven en bedrijven die afhangen van containervervoer, zien uitbreiding wel zitten; de betonbedrijven willen blijven waar ze zijn: langs de al bestaande kanaalkades. “Wij willen gewoon zekerheid.” De CD&V-minister wil ook inzetten op het nogal prestigieuze hogesnel-

Veiligheid is geen thema in Parijs, terwijl de Brusselse haven kampt met criminaliteit

heidscargovervoer, al is daar in Parijs geen spoor van. In Gennevilliers zegt men onomwonden dat TGVvrachtvervoer niet nodig is, het gewone spoor volstaat.

Bouwboten Parijs staat verder, zowel in visie als in uitvoering, zo blijkt. Men heeft er plannen om een nieuwe grote haven te bouwen even buiten de stad; men verzoent stad en economie, en evalueert dat. En men kent zijn limieten: de binnenhaven is vooral geschikt voor toerisme en voor de aanvoer en verwerking van bouwmaterialen en -afval, en dat is volgens hen ook de toekomst. “Île-de-France is de regio met het grootste aantal bouwwerven, en aangezien het verkeer dagelijks urenlang strop zit, is scheepvaart de manier om aanvoer in de toekomst te regelen,” zegt de Parijse haven­ directeur. Hoewel Grouwels dezelfde mening is toegedaan, blijft de vraag of de modale Brusselaar wel oren heeft naar een duidelijke aanwezigheid van de Brusselse haven, en naar de bouw van een nieuw stuk haven op Schaarbeek-Vorming. Ter vergelijking: in Parijs opent in 2017 een nieuw kanaal dat de Franse hoofdstad met het Scheldebekken zal verbinden. In Brussel heeft Infrabel net een beetje geïnvesteerd in de al bestaande kleine containerterminal, en is het vrijwel zeker dat er in 2017 nagenoeg niets op Schaarbeek-Vorming te zien zal zijn. Laat staan dat er meer naar het centrum van Brussel een nieuwe Havenlaan aangelegd zal zijn, want naast kasseien herbergt die laan ook heel wat havenactiviteiten.

Christophe Degreef

www.havenvanbrussel.be www.paris-ports.fr

ADVERTENTIE

P-PRAAT Staatssecretarissen hebben een hard leven, daarom verdienen ze al eens wat ontspanning. Zo melden welingelichte bronnen ons dat Zijne Excellentie Bruno De Lille (Groen!), om tot rust te komen, een beroep doet op de diensten van een persoonlijke masseur die langskomt op het kabinet. Wij begrijpen dat. Niets beter dan een stevige massage om tot rust te komen tussen twee topmeetings door. Benieuwd welk soort massage Bruno prefereert. Thais? Shiatsu? Sweda? Mogen zijn chakra’s er alvast wel bij varen. Op het moment dat verschillende rechters de her­aanleg van de onvermijdelijke Havenlaan voorlopig onder de zoden stopten, bracht bevoegd minister Brigitte Grouwels (CD&V) een bezoek aan de Haven van Parijs. Stond op het programma: een geleid bezoek aan een beton­ centrale. Onze man ter plaatse wist te melden dat de minister vlak voor het eigenlijke bezoek aan de betonfabriek haar terugreis naar Brussel aanvatte. Om de ironie niet te pijnlijk te maken. PS-minister Paul Magnette heeft een nieuw soort Brusselaar ontdekt. Zijn geestverwant Louis Tobback wees ons met de hem bekende fijnzinnigheid enkele jaren geleden al op het bestaan van de Dansaertvlaming, nu duikt ook de Dansaertwaal op. Die heeft zijn geboortestek in la Wallonie profonde verlaten, is naar de grote stad getrokken en is nu fan van alles wat Vlaams en hip is in de hoofdstad. Hij houdt van Arno, Luc Tuymans en Tom Lanoye en frequenteert cultuurhuizen als de AB en de KVS. “Dansaert­ walen zijn de voornaamste begunstigden van de grote culturele investeringen die de Vlaamse Gemeenschap in Brussel doet,” denkt Magnette. Op het N-VA-hoofdkwartier wordt ongetwijfeld al druk gerekend om deze extra transfer in rekening te brengen.

Visie op een duurzaam Brussel Steven Vanackere: ‘Steun voor groene energie in binnen- en buitenland’ Tijdens zijn werkbezoek aan Zuid-Afrika bezocht vice-eerste minister Vanackere het Belgische energiebedrijf, dat in Port Elisabeth het eerste Zuid-Afrikaanse windmolenpark bouwt. Belgische speerpunttechnologie ten dienste van een beter milieu in een land dat totnogtoe zijn energie haalt uit steenkoolverbranding. Steven Vanackere De belangstelling van de minister betekent extra wind in de wieken van een bedrijf dat Federaal Vice-Premier zijn ervaring in het opwekken van groene Minister van Buitenlandse zaken stroom in eigen land ondermeer aanwendt in de bouw van de windpolenparken op de Noordzee.

Helmut De Vos: ‘Gezonde binnenlucht in scholen is belangrijk, ook voor de Brusselse scholen’ Het Vlaams project ‘Lekker Fris’ geeft aan hoe men de binnenlucht in de klas kan verbeteren op een haalbare en budgetvriendelijke manier. Leerkrachten en leerlingen leren op een leuke manier waarom er een probleem kan zijn met de binnenlucht in de klas en vooral wat ze eraan kunnen doen. Jammer genoeg kunnen momenteel geen (Nederlandstalige) scholen in BrusHelmut De Vos sel deelnemen aan dit project omwille van de OCMW-Raadslid in ingewikkelde institutionele structuur van dit Sint-Pieters-Woluwe land. Ik pleit daarom voor een oplossing voor dit probleem zodat alle kinderen in het Brussel Hoofdstedelijk Gewest van een gezondere binnenlucht in scholen kunnen genieten.

Jean De Hertog: ‘Initiatieven ondersteunen voor een duurzaam lokaal handelsbeleid’

CHIEN ÉCRASÉ BRUSSEL – Als u nog eens een taxi met hoge snelheid ziet voorbijrijden, zoek dan onmiddellijk dekking. Er wordt namelijk gemeld dat de nieuwe spoetniks, de lichtbakken op het dak, weleens loskomen bij sterke wind of bij snel rijden. Onrustwekkend, zeker met de herfststormen voor de deur. Aan de factor snelheid valt weinig te doen. Die ligt bij het taxikorps het hele jaar door op een hoog niveau. ELISABETHPARK – Dan kom je na 1.700 kilometer wandelen aan in Brussel, word je door de politie meteen uit je tent gesmeten. Het overkwam een paar indignados na hun aankomst in het Elisabethpark. Zij wilden daar na hun tocht vanuit Madrid kamperen, maar dat was buiten Koekelbergs burgemeester Philippe Pivin (MR) gerekend. Hij verbood het kampement. Laten we hopen dat de burgemeester ook iets doet tegen djembéspelers, samenzang en het verkondigen van warrige ideologische standpunten. ELISABETHPARK (BIS) – De actievoerders zitten nu in het vroegere gebouw van de Hogeschool-Universiteit Brussel (HUB), dat leeg staat sinds de school naar de veiligere Stormstraat in het centrum verhuisd is. Doen ze toch ten minste iets aan de leegstand in de stad. DEN AMIGO – Iets waar wij behoorlijk indignado van worden: volgens onze confraters van De Morgen bezet Dexia-CEO Pierre Mariani al drie jaar een suite in het vijfsterrenhotel Amigo in de Vruntstraat. Prijskaartje: 545 euro per nacht.

Brussels schepen van Economie en Handel, Jean De Hertog, voorziet jaarlijks financiële middelen voor de Brusselse handelaars die bijdragen tot het respect van onze woonomgeving. Dankzij deze subsidies gebruiken milieubewuste handelaars ecologisch verantwoorde LED-lampen of vervangen ze stelselmatig hun oude bestaande lamJean De Hertog pen. Het gebruik van deze economische LEDSchepen in stad Brussel lampen kadert in de stadsactie van ‘Agenda 21’, een nieuw engagement van de stad Brussel, dat zich concretiseert in doelgerichte acties die moeten bijdragen tot een duurzame ontwikkeling.

Brigitte De Pauw: ‘Groene energiepremies voor iedereen toegankelijk maken’ Hernieuwbare energie is de toekomst, daarover zijn we het allemaal eens. Maar deze ‘groene energie’ is er nog niet voor iedereen, aangezien ze vaak gepaard gaat met een stevig prijskaartje. Sinds begin 2011 heeft de Brusselse regering er weliswaar voor gekozen om inkomensgerelateerde energiepremies in te voeren. Een stap in Brigitte De Pauw de goede richting, maar ik blijf ervoor pleiten om nog meer te hameren op het belang van de Brussels Volksvertegenwoordiger basispremies voor energiebesparende maatregeSchepen in Jette len, en dit onder het motto: eerst isoleren, dan reduceren, en vervolgens vergroenen. Dat is volgens mij de meest realistische, efficiënte én sociale aanpak.

www.visieopbrussel.be

www.cdenv-brusselsparlement.be

BDW 1299 PAGINA 8 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Europa > EU-bezoekerscentrum Parlamentarium wil half miljoen bezoekers lokken

Brood voor hongerige toerist BRUSSEL – Vrijdag gaat Parlamentarium open. Het Europese bezoekerscentrum biedt een multimediale kijk op de geschiedenis en de besluitvorming van de Europese Unie. Zeven dagen op zeven open. En gratis. Hoe zet ik een bezoekerscentrum op waar op een klare manier – en in 23 talen – de ingewikkelde geschiedenis en besluitvorming van de Europese Unie worden uitgelegd? Het Duitse Atelier Brückner is wonderwel in die opdracht geslaagd. De meertaligheid van Europa wordt opgevat als een troef. “Europa is meertalig, maar gaat toch op zoek naar één betekenis,” legt ontwerper Uwe Brückner uit. “Wij noemen dat debabelisatie.” Niet iedereen spreekt 23 talen, en dus krijgen bezoekers een handige touchscreen-gids mee waarmee ze de taal van hun voorkeur kunnen activeren op de meer dan honderd schermen in het museum. De virtuele reis door de EU begint met een korte geschiedenis waarin de vraag wordt gesteld: ‘Waar komt het Europese eenmakingsidee vandaan?’ De twee wereldoorlogen komen aan bod, maar ook de Koude Oorlog en Mei ’68. Daarna komt de bezoeker in een zaal waar hij of zij een persoonlijke boodschap kan krijgen van een van de 750 europarlementsleden of aan een parlementariër een vraag kan mailen.

Europese verhalen: de invloed van de Unie op het leven van elke dag. En vice versa. Indrukwekkend is de 3D-ervaring in een ronde filmzaal waar de besluitvorming van het Europees parlement echt wordt gemaakt. Knap gedaan, maar de aandacht erbij houden is wel nodig om het hele beslissingsproces te begrijpen. Speelser is de verhalenkaart. Door met rollende schermen over een plek in Europa te glijden, wordt het verhaal van die plek verteld en de invloed op de Eu-

ropese besluitvorming. Zo heeft de dioxineramp in Seveso geleid tot de gelijknamige Europese richtlijn. Parlamentarium wil de betrokkenheid van de Europese burgers bij de Unie verhogen. Isabelle Durant, vice­voorzitster van het Europees parlement (Ecolo), vindt dat een goede zaak. “Wie weet bijvoorbeeld dat de verplichte energieprestatiecertificaten of EPC’s een omzetting

© EUROPEES PARLEMENT

zijn van een Europese richtlijn?” Die invloed van Europa op het leven van elke dag komt ook aan bod in een mooi ingerichte ‘salon’ waar bezoekers rustig naar verhalen van Europeanen kunnen luisteren. Op de achtergrond verschijnen levensechte landschappen. De ontwerpers slagen erin een indrukwekkende sfeer op te wekken, zonder afbreuk te doen aan de rijke

content die bij de Europese Unie hoort. Pret dus, maar ook genoeg ernst. Critici zouden kunnen argumenteren dat Parlamentarium goed in elkaar gestoken promopraat voor de Europese Unie is, terwijl er ook wel heel wat kritische aantekeningen gemaakt kunnen worden. Daar is iets van, maar een kritische blik op de EU zou voorbijgaan aan het doel van Parlamentarium. Het is in eerste instantie een bezoekerscentrum van het EU-parlement, dat informatie wil verschaffen. Belangrijker is dat de toeristen nu eindelijk een stek in Brussel hebben waar de Europese hoofdstad voluit voor het voetlicht wordt geplaatst. Tot nu bleven toeristen in Brussel die uit zijn op het Europese verhaal, in de kou staan. En al helemaal in het weekend, als de Europese wijk er volkomen verlaten bij ligt. Parlamentarium stelt de ambitie hoog. Vandaag heeft het Europees parlement 150.000 bezoekers per jaar. Omdat Parlamentarium laagdrempelig is (een pasje is niet nodig) en zeven dagen op de zeven open is, rekent het Europees Parlement op 450.000 bezoekers. Parlamentarium oogt duur, en dat is het ook. Het gebouw bestond al (D4 op het Luxemburgplein), dus moesten alleen de museale inrichting en multimedia worden ontworpen. Het Europees parlement telde hier 21 miljoen euro voor neer. Al valt dat al met al nog mee: het is het eerste bezoekerscentrum waar 23 talen worden gehanteerd, en het weliswaar veel grotere Capitol Hillbezoekerscentrum in Washington kostte maar liefst 421 miljoen euro.

Steven Van Garsse

www.europarl.europa.eu/ parlamentarium

Architectuur > Koning Boudewijnstichting kiest voor duurzaamheid bij renovatie kantoren Brederodestraat

Passiefrenovatie aan het koninklijk paleis

De meeste architecten zijn het erover eens: het is makkelijker om een nieuw passiefgebouw neer te zetten dan een historisch gebouw energiezuinig te maken. Maar onmogelijk is het niet. Dat bewijst het Brusselse bureau Trio Architecture. Zij namen de kantoren van de Koning Boudewijnstichting in de Brederodestraat onder handen, met als uitdrukkelijke bedoeling: een renovatie met meer comfort, voor meer werknemers én met een energiefactuur die fors naar beneden kan. “We hebben eerst de bestaande toestand bestudeerd,” zegt architect Sébastien Petit. “Met een blowdoortest hebben we de luchtdichtheid van het gebouw getest. Wat we ver-

wachtten, kwam uit: de eiken ramen en de gevel mogen dan in goede staat zijn, het gebouw was vergeven van de kieren en spleten.” De architecten hebben werkelijk alle spleten gedicht. Vervolgens was het zaak het gebouw te isoleren. Bij veel historische gebouwen is buiten­ isolatie geen optie, en ook hier werd gekozen voor binnenisolatie. “Nadeel is het vocht in de muren,” zegt Petit. “We hebben daarom voor een nieuw materiaal gekozen: een lichte betonstructuur met de karakteristieken van cellulose. Het combineert een goede isolatiewaarde met vochtbestendigheid.” Typisch voor een passiefgebouw is het gebruik van de inertie van het hele gebouw om de warmte (in de winter) of de koelte (in de zomer) vast te houden. Ook daar hebben de architecten dankbaar gebruik van gemaakt. De betonnen gewelven op de bovenste verdiepingen werden

blootgelegd. “Die verhogen de inertie. Nadeel is de slechte akoestiek,” zegt Petit. “Het is een voortdurend balanceren tussen de inertie van het gebouw verhogen, isoleren en de akoestiek verbeteren.” Een gebouw dat potdicht is, moet verlucht worden. Dat kan met een luchtcirculatiegroep. Zo is er altijd frisse lucht. Bovendien kan warmte gerecupereerd worden met een warmtewisselaar. Dubbele winst. De resultaten van dit alles zijn spectaculair. De energievraag van drie verdiepingen is gedaald van 144 kilowattuur per vierkante meter naar 30 kWh. Dat betekent niet alleen een forse daling van de energiefactuur, de KBS behaalt hiermee ook de Brusselse norm ‘zeer lage energie’, net boven ‘passiefbouw’ (15 kWh/m2). Eerlijk is eerlijk: de gelijkvloerse verdieping is daar niet in meegerekend. Daar liggen mooi gedeco-

© BART DEWAELE

BRUSSEL – Een achttiende-eeuws beschermd pand ombouwen tot een lage-energiekantoor? De Koning Boudewijnstichting bewijst dat het kan.

De Koning Boudewijnstichting stoot voortaan fors minder CO2 uit.

reerde salons, waar de architecten niet hebben ingegrepen. Erg is dat niet, vindt Petit. “Ook respect voor het erfgoed is belangrijk. Zelfs al kunnen we daar geen optimaal energierendement behalen.”

De renovatie kostte 1,2 miljoen euro. Volgens de architecten is deze ‘passiefrenovatie’ amper zes procent duurder dan een klassieke renovatie. SVG

BDW 1299 PAGINA 9 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

ADVERTENTIE

© IVAN PUT © BART DEWAELE

CD&V’ers Bianca Debaets, Kris Peeters en Brigitte Grouwels bij Syntra-voorzitter Eddy Marstboom (midden).

Economie > Bezoek aan samenwerkingsprojecten Vlaanderen-Brussel

Vlaamse parelvissers vinden elkaar bij kanaal BRUSSEL – Om de samenwerking tussen Vlaanderen en Brussel aanschouwelijk te maken, stapten Vlaams minister-president Kris Peeters en Brigitte Grouwels, Brussels minister bevoegd voor de Haven, maandag op drie adressen in de kanaalzone af. In hun kielzog Brusselse en Vlaamse CD&V-fracties en -parlementariërs. Drie investerings- of samenwerkingsprojecten tussen Vlaanderen en Brussel werden bezocht: groothandel in bouwmaterialen Mpro, het opleidingscentrum Syntra Brussel en het podiumkunstenhuis Kaaitheater. Mpro aan de Havenlaan, een nazaat van Ets. Ackermans en sinds 2005 deel van de Franse groep Saint-Gobain, wil zo diep mogelijk in de stad verankerd blijven, om de transportprijs van de grondstoffen te minimaliseren. Dat zou ook de eindverbruiker in zijn portemonnee moeten voelen. In hoofdzaak draait de binnenvaart van de onderneming op zand en grind in bulk (Mpro verzet 200.000 ton van dit materiaal). Van deze bulkgoederen komen per jaar zes tot zeven schepen tot aan de bedrijfskaden. De binnenschepen bevoorraden ook twee andere Brusselse afnemers op hun vaart. Vrachtvervoer per schip is een stokpaardje van minister Grouwels (lees het verslag van haar handelsmissie naar Parijs op p. 6-7: ‘De slag om het stadswater’). Voor het vervoer van de kade naar werven in de stad heeft Mpro vooralsnog geen alternatief. Vandaag telt dat transport nog jaarlijks 14.000 (vrachtwagen)ritten, naast 50.000 afhalingen door aannemers, kleinhandelaars en dies meer. En naast het scheepstransport krijgt Mpro ook nog 26.000 ton bouwmateriaal per vrachtwagen geleverd. Een deel van de (meer delicate) leveringen van beton- en snelbouwblokken op pallets probeert men meer en meer per vrachtschip te doen. Daartoe werd in 2009 een bufferkaai gebouwd, waarvan twee derde bekostigd werd door de Haven van Brussel (Grouwels’ bevoegdheid) en de nv Waterwegen en Zeekanaal. Dit heroriënteringsproject ontlast de straten. Voor het vervoer per schip van 10.000 ton betonblokken op pallets (2011-’13) krijgt het bedrijf dit jaar een subsidie van 1,32 euro per pallet van de Vlaamse overheid. Het mate­ riaal is bestemd voor de bouw van UP-site, de hoogste woontoren van België (in aanbouw),

op vierhonderd meter van de Mpro-kade. “Dit is de enige manier om samen vooruit te gaan, Vlaanderen én Brussel,” stelde ministerpresident Peeters onomwonden. Over de opruimideeën van bedrijven langs de vaart door Vlaams minister Pascal Smet (SP.A), bevoegd voor Brussel, werd met geen woord gerept. Nadien ging de intergewestelijke sleepboot Peeters/Grouwels naar het opleidingscentrum Syntra Brussel. De Vlaamse Gemeenschapscommissie (Brussels Gewest) betaalt de huisvesting van Syntra in Thurn & Taxis. Binnenkort wordt de steun grondig verhoogd, voor uitbreiding met ateliers en ruimte op de gelijkvloerse verdieping. Vlaanderen subsidieert de werking van de instelling an sich.

Kris Peeters op werfbezoek:

“De enige manier om samen vooruit te gaan, Vlaanderen én Brussel” Syntra Brussel ziet in dat er meer cursisten uit Brussel moeten worden bereikt. Nu komt maar een derde (34 procent) uit Brussel, 43 procent uit Vlaams-Brabant en zelfs 23 procent uit de rest van Vlaanderen (hoofdzakelijk pendelaars die na hun werk een opleiding volgen). Grouwels vraagt ook aan de Vlaamse instelling om de vakken te onderbouwen met taallessen Nederlands, en om meer in te spelen op de werkgelegenheidskansen voor zelfstandige beroepen. Typisch grootstedelijke beroepen komen te weinig aan bod. Ook het verlies van leerjongens/-meisjes (nog maar dertig meer) aan het Franstalig onderwijs blijkt een teer punt. Tot slot staken Peeters en Grouwels de loftrompet over het Kaaitheater. De ministerpresident noemde die werking een ‘pareltje’ en een mooi voorbeeld van Vlaams-Brusselse samenwerking. Meteen tipte zakelijk leider Hugo Vanden Driessche het aanpalende, voormalige VGC-hoekhuis aan te kopen. De hele hoek zou een Vlaamse vuurtoren aan de haven kunnen worden. Jean-Marie Binst

Met het Triple Play Start-pack voor 29,90€ per maand* kan je: • Gratis telefoneren naar alle Numericable abonnees • Digitale televisie met 120 zenders + 16 zenders in High Definition. • Internet tot 15 Mbps

* Aanbod onderworpen aan voorwaarden. Beschikbaar in de volgende gemeenten: stad Brussel, Laken, Molenbeek, Anderlecht, Neder-Over-Heembeek, Haren, Watermaal-Bosvoorde, Sint-Joost-ten-Noode, Wemmel en Drogenbos. Verbintenis voor één jaar. U hebt een Cablebox decoder en een modem nodig. Tarieven ATI op 12/09/2011 exclusief de huur van de decoder, exclusief bijkomende downloads van internet, exclusief telefonische oproepen en exclusief VOD-gebruik. Enkel voor de eerste 5000 klanten. Triple Play Start is slechts toegankelijk: (1) voor nieuwe klanten of (2) voor Numericable-klanten die enkel het product televisie hebben (met uitsluiting dus van de beschikbare multi play-formules) en die niet konden genieten van het Numericable Internetaanbod na 1 september 2010. Om te genieten van het tarief aan 29,90 €/maand, moet de klant verplicht betalen via bankdomiciliëring. Zie voorwaarden op www.numericable.be

BDW REGIO

BDW 1299 PAGINA 10 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Vigneron. “We hebben tijdens het uurtje drum een ritme aangeleerd dat we gebruikt hebben tijdens het samenspel, en dat werkte perfect.”

Deze week in Sint-Gillis > Pianofabriek wordt Allemuziekjesfabriek

‘We zijn een grote muzikale familie’

Nationaal Orkest Sint-Gillis Het orkest staat open voor iedereen, jong en oud, met of zonder ervaring. Sarah Goldfarb zou graag veertig deelnemers hebben en vanaf december ook meteen concerten geven, want dat is ook een leerrijke ervaring die mensen motiveert om verder te doen. “We hebben een partnerschap met het Nationaal Orkest van België voor twee van onze scholen. Ik wil voor het Orchestra of Our Time ook zo’n samenwerking met een klassiek orkest of jazzcombo. Dat is ontzettend leerrijk, voor alle partijen,” zegt Goldfarb. ‘Niet te snel, jongens!’ zou je denken, maar neen, het gaat wel degelijk snel. Met een goede begeleiding en de motivatie die versterkt wordt door het samenspel, leren

“Ik kreeg privéles en amuseerde me niet. Ik wou wel verder met mijn viool, maar niet op die manier”

Eerste sessie van het Orchestra of Our Time, afgelopen zaterdag in de Pianofabriek: “Samenkomen en muziek maken, puur voor het plezier.”

SINT-GILLIS – Al langer zin om te gaan drummen of trompet te spelen, maar de muziekacademie – te formeel, te academisch – schrikt je af? Dan kun je nu elke zaterdagvoormiddag terecht in de Pianofabriek. Je krijgt er muzikale vorming, leert een instrument te bespelen en kunt meteen je vooruitgang testen bij het Orchestra of Our Time. “Hier leer je muziek spelen zonder je het hoofd te breken.”

H

et muzikale buurtproject is een initiatief van Remua, een expressie- en creativiteitscentrum van professionele muzikanten die op een ludieke wijze hun kunnen doorgeven aan aspirant-muzikanten. “We werken al twee jaar in scholen, waar muziekleraars meestal bitter weinig middelen hebben. Wij komen met onze instrumenten en leren de kinderen in groep muziek spelen op een speelse manier,” zegt Sarah Goldfarb van Remua. Na twee jaar ervaring in scholen wou Remua een intergenerationeel en tweetalig buurtorkest oprichten. De Pianofabriek sprong meteen op de kar, en vorige zaterdag vond de eerste sessie plaats. Er was een tien-

tal deelnemers, kinderen en volwassenen, die konden kiezen tussen viool, dwarsfluit, saxofoon, trompet, klarinet, drum en keyboard. De sfeer was gemoedelijk, met veel lachende gezichten, en het was tijdens het uurtje samenspel op het einde wonderlijk om te zien hoe ze er toch al in slaagden samen een behoorlijk muziekstukje te brengen. De alternatieve manier om een instrument te leren bespelen werkt als volgt: om halftien is er een uurtje notenleer en muzikale vorming; dan volgt een uur les per instrument, en ten slotte volgt nog een uur waar alle instrumenten bijeenkomen om samen te spelen. Al doende leren, dus. Het idee van een gemeenschaps­ orkest komt overgewaaid uit Groot-

Brittannië, waar veel mensen samenkomen om muziek te maken. Goldfarb: “Het gaat ’m niet om het niveau van de muzikanten, wel om het samenkomen om muziek te spelen, gewoon voor het plezier. Die geest willen we naar hier brengen.” De zestienjarige Mathieu is enthousiast. Hij volgde al vijf jaar vioolles, maar kapte er drie jaar geleden mee: de klassieke muziekopleidingen aan academies zijn hem ‘te eenzaam’.

© BENJAMIN TOLLET

“Ik kreeg privéles, was altijd alleen en amuseerde me niet. Ik had wel zin om verder viool te spelen, maar niet op die manier,” zegt de jongen. “Ik heb lang moeten zoeken alvorens ik dit orkest vond. Het is exact wat ik zoek: je maakt vorderingen tijdens de muzieklessen per instrument én je kunt samenspelen met andere muzikanten. Dat is er net zo plezant aan!” Percussieleraar Laurent Vigneron begeleidt twee jonge ketjes die zo enthousiast op hun drumstel meppen dat hij ze moet intomen opdat ze het orkest niet overdonderen. “Het is fantastisch om les te geven aan kinderen, om te zien hoe het ritme hen gelukkig maakt,” zegt

de deelnemers al snel twee of drie nummers. Speciaal voor het buurt­ orkest schrijven drie profs nieuwe composities. De Engelse klarinettist Nick Hayes is gespecialiseerd in het schrijven van klassieke muziek voor jongerengroepen. De tweede is de saxofonist Jan Rzewski, een echte jazzman. Hij zal enkele jazzy composities schrijven waarin plaats is voor improvisatie. En dan is er nog Raphaël Dagostino, die zich als trompettist vooral laat inspireren door New Orleans jazz. Remua wil jongeren warm maken voor klassiek. “Klassieke muziek is niet aantrekkelijk omdat ze is blijven steken in de tijd. Het Orchestra of Our Time brengt klassiek tot leven,” zegt Goldfarb. Tijdens de eerste bijeenkomst speelde het orkest, onder leiding van Nick Hayes, de zestiende-eeuwse Ita­liaanse compositie ‘La mourisque’ van Tielman Susato. “Het is fantastisch om zo’n nummer te kunnen ontleden, er eenvoudige melodieën uit te halen en die dan samen te spelen,” zegt Hayes met evenveel enthousiasme als tijdens zijn moment de gloire als dirigent van het Orchestra of Our Time. “Zo maak je muziek uit het verleden opnieuw springlevend.” Benjamin Tollet

Het Orchestra of Our Time is een initiatief van Remua en de Pianofabriek, met de steun van gemeente Sint-Gillis, OCMW, VGC, Centrum voor Gelijkheid van Kansen en United Fund. Elke zaterdag van 9.30 tot 12.30 uur in de Pianofabriek, Fortstraat 35. Voor iedereen van 8 tot 88 jaar, in het Nederlands en Frans. Instrumenten lenen is mogelijk, voorkennis is niet vereist. Deelnemen kost tussen 120 en 380 euro per jaar, afhankelijk van formule en financiële situatie. Meer informatie en inschrijven op www.remua.be (02-537.74.38) of www.pianofabriek.be (02-541.01.70)

TELEXREGIO

BDW 1299 PAGINA 11 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Heel weinig overlastboetes SINT-JOOST-TEN-NODE – Oppositieraadslid Frederic Roekens (Groen!) is boos op het gemeentebestuur, dat volgens hem veel te weinig administratieve boetes (GAS) uitschrijft. Sedert 2008 zijn er maar 85 pv’s op het bureau van de gemeentesecretaris beland en werden er maar 44 boetes effectief uitgeschreven. Roekens vergelijkt met de Stad Brussel, waar elke dag negentien DV boetes uitgeschreven worden voor het vervuilen van de openbare weg alleen al.

Duur sinterklaasfeestje BRUSSEL – Els Ampe (Open VLD) en Jacques Oberwoits (MR) zijn niet te spreken over het sinterklaasfeestje voor het personeel van de Stad Brussel. De Stad trekt er niet minder dan 40.000 euro voor uit, en dat vinden de liberalen al te gek. Schepen van Personeelszaken Philippe Close DV (PS) was in de gemeenteraad niet onder de indruk van de kritiek.

SALON BOMBARDON IN DE HUISKAMER

UIT DE oude doos

SCHAARBEEK – Naar goede traditie organiseert de gemeente ook dit jaar Salon Bombardon, een evenement waarbij podiumkunstenaars in huiskamerkring hun ding kunnen doen. Dit jaar is er dans (Charlotte Vanden Eynde), elektropop (Mastercab), chanson (Oscar Beek), pop (Sarah Carlier), poppentheater (Cie Froufrou), poëzie (Brigitte Dedry) en burlesque (Neoretro). Salon Bombardon, van vrijdag 21 tot en met zondag 23 oktober. Snel zijn is de boodschap: het aantal SVG plaatsen is beperkt. Reserveren op 02-240.34.34 of www.salonbombardon.site11.com.

Jette > Wachten op antwoord Vlaamse Gemeenschap

School Poelbos verdubbelt De gemeente Jette wacht vol ongeduld op het fiat van de Vlaamse Gemeenschap om de capaciteit van school Poelbos te kunnen verdubbelen. Tegelijkertijd zal een aantal Jetse Nederlandstalige wijkschooltjes dichtgaan. Vorig jaar werd bekend dat Jette school Poelbos flink wil uitbreiden. De gemeente diende intussen een subsidiedossier in, zowel bij de Vlaamse Gemeenschap als bij de Vlaamse Gemeenschapscommissie. Van de VGC kreeg de gemeente inmiddels een positieve reactie. Het is nu wachten op het antwoord van de Vlaamse onderwijsadministratie, die normaal gesproken zeventig procent van de kosten op zich neemt. De gemeente wil vier nieuwe kleuterklassen en zes lagereschoolklassen neerzetten. “We willen de capaciteit van het Jetse lager onderwijs

afstemmen op de huidige, grotere capaciteit van het kleuteronderwijs,” zegt schepen van Onderwijs Brigitte De Pauw (CD&V). De kleutertjes van de verouderde en te klein behuisde wijkschooltjes Florair, Dielegem en Blangchard zullen verhuizen naar Poelbos. De vrijgekomen gebouwen zullen overgeheveld worden naar het Franstalige gemeenteonderwijs. Alleen het wijkschooltje Dageraad in de Van Rolleghemstraat blijft open. “Dat is ook verouderd, maar ligt te ver van Poelbos,” zegt De Pauw. Het is de bedoeling van de gemeente om op de Poelbos-site een nieuwe sportzaal en refter neer te zetten en daarbovenop tien nieuwe klassen te bouwen. Om sneller vooruit te gaan zal gewerkt worden met prefab modules. Bettina Hubo

Beste lezer, tot nieuwjaar presenteren we u wekelijks een prentbriefkaart met oude (soms verdwenen) beroepen. Veel kijkplezier.

Toen waren ze nog Vlaams Nu is de Bloemenmeisjesgang het binnenpleintje geworden van Hoeksteen/ Pierre d’Angle, nachtopvang voor daklozen, maar eind negentiende eeuw was het steegje tussen Nieuwland 173 en 175 een heuse impasse waar veel Spaanse families woonden. Dat er een steegje naar de bloemenverkoopsters genoemd werd, bewijst hun toenma-

lige populariteit. Zoals deze kaart uit 1908 ons leert, waren ze toen ‘Vlaams’; ondertussen zijn het vooral Roma. DV Meer op www.academieroyale.be Met dank aan Dexia en:

Jette > 250 euro per stuk

Lantaarnpaal te koop Het Kardinaal Mercierplein wordt gerenoveerd, en ook de groene lantaarnpalen in retrostijl moeten plaatsmaken voor modernere exemplaren. Eigenaar Sibelga recupereert er maar een tiental en dus blijft de gemeente Jette zitten met 25 straatlampen. Burgemeester Hervé Doyen (LBJ) wil ze nu verkopen tegen 250 euro per stuk.

Wie interesse heeft en het ziet zitten de metershoge palen zelf op te halen, moet snel een brief schrijven naar het College van Burgemeester en Schepenen, Wemmelsesteenweg 100, 1090 Jette. Als ze tegen 1 november niet de deur uit zijn, worden ze per kilo verkocht aan een oudijzermarchand. HUB

ADVERTENTIE

offresd’emploiwerkaanbiedingen werkweekevolutiecarrière ontplooingambitionambitiecontact engagementbrussel/bruxelles offresd’emploiwerkaanbiedingen 17>21.10.2011motivationmotivatie Volledig programma op

www.actiris.be

BDW 1299 PAGINA 12 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

BDW REGIO

© HISTORIC.BRUSSELS

Sint-Jans-Molenbeek > Kennel voor 15 politiehonden volgt

Commissariaat Mettewie vernieuwd Het commissariaat Mettewie op de Gentsesteenweg is helemaal vernieuwd. Voortaan kunnen de Molenbekenaren veel beter ontvangen worden.

Martelaarsplein: Belgisch symbool, zenuwcentrum van de Vlaamse regering, stilteplek in de stad.

Brussel > Plein wacht al vele jaren op heraanleg

Martelaarsplein krijgt gezaagde kasseien Hooggehakte vrouwen zullen er geen traan om laten. Met stiletto’s over het Martelaarsplein stappen moet een ware kruisweg zijn. Geen nood: het Martelaarsplein wordt heraangelegd, het middenstuk met afgezaagde kasseien. De Stad Brussel heeft ruim een miljoen euro veil voor de her­aanleg. Normaal gezien beginnen de

werkzaamheden in maart 2012. Ze zouden zes maanden duren. Geoffroy Coomans de Brachène (MR), die het Martelaarsplein consequent ‘de eerste begraafplaats van het land’ noemt, hoopt dat het werk erop zit tegen september. Hij wil op een proper plein de Belgische Revolutie van 1830 herDV denken.

Het gebouw dateert van de jaren 1950, en renovatie was meer dan noodzakelijk. Ramen, deuren en sanitaire voorzieningen zijn vervangen. De binnenmuren werden uitgebroken en heropgebouwd; tuin en parkeerterrein zijn volledig opnieuw aangelegd. Bij de renovatie werd vooral gelet op de energieprestaties. “We kozen voor hoogwaardige isolerende materialen,” zegt politiewoordvoerder Johan Berckmans. “Bovendien kwamen er zonnepanelen op het dak, zodat het commissariaat zijn eigen stroom kan opwekken. Het hemelwater wordt gerecupereerd voor de toiletten en het onderhoud van de tuin.” Het gebouw beschikt over een inbraak- en brandalarmsysteem. Rond het gebouw staan drie surveillancecamera’s. “Het welzijn van onze personeelsleden en onze bezoekers is toegenomen.” Vlak bij het commissariaat wordt

binnenkort begonnen aan de bouw van een nieuwe kennel voor vijftien honden. “Zo kunnen we met de honden meer dan ooit in de wijken patrouilleren, wat de veiligheid ten goede komt,” zegt Berckmans. “We kunnen ook patrouilleren waar onze motorvoertuigen niet kunnen komen, zoals in parken. Met de honden doen we ook aan ordehandhaving, zoals tijdens de matchen van FC Brussels.” Het commissariaat Mettewie is een van de veertien gebouwen van de politiezone Brussel-West. Het is de thuisbasis van de sectorteams Mettewie en Marie-José. Burgers kunnen er onder meer terecht met allerlei klachten, buurtproblemen, burenruzies, parkeerproblemen en schade aan de openbare weg. “Het is cruciaal dat we zoveel mogelijk onze werking decentraliseren,” zegt Berckmans. “Ons hoofdkantoor aan het metrostation Graaf van Vlaanderen kan de toevloed van bezoekers niet slikken.” Het onthaal van het hoofdkantoor krijgt volgend jaar een opknapbeurt. De renovatie van het commissariaat Mettewie kostte meer dan 600.000 euro. MV

ADVERTENTIE

Tijdens een woontour verkennen we alle wijken van Brussel met een woonbril. U verneemt alles over huren en kopen in de hoofdstad. U krijgt er een heleboel praktische informatie over de buurten bovenop: de bereikbaarheid met het openbaar vervoer, de aanwezigheid van scholen en groen, de sfeer … Info en inschrijving via 0800 20 400 of www.woneninbrussel.be.

BDW 1299 PAGINA 13 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

© OCMW SINT-JANS-MOLENBEEK

Een gelukkige OCMW-voorzitter Christian Magérus (l.) op de feestelijke opening van het filiaal in de Delaunoystraat.

Sint-Jans-Molenbeek > OCMW heeft nu al zes bijhuizen

Gerichter werken in de buurten Het OCMW van Molenbeek heeft een nieuw bijhuis in de Brussels Event Brewery in de Delaunoy­straat. De bedoeling is om nog gerichter te kunnen werken in de buurt. “Deze nieuwe vestiging was meer dan noodzakelijk omdat onze hoofdzetel veel te klein was geworden,” zegt maatschappelijk werkster Marijke Bachely. “Het is een heel gezellig gebouw geworden, mensen voelen zich hier echt thuis.” In de Delaunoystraat werken twaalf sociaal werkers, die elk ruim 120 dossiers beheren. De verbouwing werd grotendeels uitgevoerd door de technische ploeg van het OCMW. In die ploeg werd de helft van de werknemers aangeworven in het kader van een herinschakelingsproject. Het OCMW heeft nu zes ‘sociale antennes’ of lokale filia­

len. Zo wordt de werking gedecentraliseerd, om dichter bij de Molenbekenaars te staan. Een jaar geleden herzag het OCMW ook zijn maatschappelijk integratietraject. “Het nieuwe parcours is opgedeeld in etappes,” vertelt Bachely. “Eerst is er een afspraak met een maatschappelijk werker. Daarna wordt het socioprofessionele project bepaald. Dat kan een studie of opleiding zijn, maar ook een opfrissingscursus voor talen of een actieve zoektocht naar werk.” Onder de vierduizend mensen die aan een parcours bezig zijn, zijn er 1.500 jongeren die een studie of opleiding volgen. Meer dan vijfhonderd OCMW-klanten bereiden zich met een talenopfrissingscursus voor op de arbeidsmarkt, en ongeveer zevenhonderd personen zijn actief op zoek naar werk. Matthias Vanheerentals

Anderlecht > Academie wordt veertig jaar

Feest met koperblazers, vuurwerk en sterk water De Academie voor Beeldende Kunsten viert deze zondag, 16 oktober, haar veertigjarige bestaan en ze doet dat in stijl. Bekende namen als Josse De Pauw en Jan De Smet dragen hun steentje bij.

je ook genieten van twee eendags­ tentoonstellingen: in het atelier Vrije Grafiek wordt Elephant skull getoond, een serie van 28 etsen van de Britse beeldhouwer Henry Moore, en er is de installatie/choreografie van Vincent Dunoyer.

Al veertig jaar kan jong en oud in het historische Vandenpeereboomhuis zijn artistiek talent botvieren. In het brede cursusaanbod vind je naast de klassiekers als beeldhouw- en schilderkunst ook cursussen foto- en mediakunst en digitale beeldverwerking, en daarnaast heeft de academie ook een afdeling kunstambachten, restauratie en renovatie. Het feest wordt vanaf 14 uur letterlijk in gang geblazen door een koperblazersensemble, samengesteld uit leerkrachten en leerlingen van de nabijgelegen muziekacademie, en een openingstoespraak van Jacky Goris, de directeur van de Scholengemeenschap. Heel de dag kun je de brandnieuwe muurkunst van Bonom (zie p. 1) bewonderen, en doorlopend kun

Tussen kunst en kitsch

ADVERTENTIE

met de steun van

www.samennaarschoolindebuurt.be

Van halfdrie tot zes kun je je kunstschatten laten bestuderen door een vierkoppig team van experts, en zo nodig ook laten restaureren. Om halfdrie staat Jan De Smet op de planken met Solo voor het jonge grut, die vooral uit zijn repertoire kinderliedjes put. ’s Avonds om achten leest Josse De Pauw voor uit Moskou op sterk water van Venedikt Jerofejev. Hij wordt daarbij begeleid door het Ensor Strijkkwartet. Als afsluiter is er een receptie in de garage, met interactief vuurwerk van Showflame en livemuziek van de contrabassist Elias Bartholomeus.

Bruno Schols

www.academieanderlecht.be

BDW 1299 PAGINA 14 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

de schoolbanken zonder diploma. De helft van de jongens heeft bij het begin van het secundair onderwijs schoolachterstand opgelopen. Dit is geen verhaal van zwarte of witte scholen, van nationaliteit en taal. Onderzoek toont aan dat de sociaaleconomische factoren veel zwaarder doorwegen. Daarom moeten we ook voor het secundair onderwijs een maximumfactuur invoeren. Algemeen moet er blij­ vend werk worden gemaakt van de kostenbeheersing in het onderwijs. Ook eenvoudige maatregelen, zoals duidelijke afspraken rond (het alge­ meen gebruik van) schoolmateriaal, of rond het geven van cadeautjes in de klas kunnen veel verhelpen. Daarom vinden we vorming over armoede voor leerkrachten – ook tijdens de basisopleiding – een eer­ ste stap in de goede richting. Socia­ le ongelijkheden moeten we bij alle leeftijden bestrijden. Voor het on­ derwijs begint dit in de kleuterklas. Waarom krijgt het kleuteronderwijs bijvoorbeeld niet dezelfde financie­ ring als de lagere school?

Blijvende littekens

Jongeren optillen uit de armoede, daar draait het voor Welzijnszorg om. “Eenoudergezinnen, lage scholing, geen betaald werk in het gezin, slechte huisvesting: allemaal risicofactoren voor armoede bij kinderen.”

© ALAIN BACHELLIER

Welzijn > Campagne wil vicieuze cirkel armoede doorbreken

Armoede is geen kinderspel BRUSSEL – Brussel is jong en arm. Een Brusselaar op de vier is jonger dan twintig, een Brusselaar op de vier leeft onder de armoedegrens. Welzijnszorg slaat alarm: “Armoede is geen kinderspel! Het is een acuut probleem in onze welvaartsstaat, en een schande voor de hoofdstad van Europa.”

BDWOPINIE

“Ook voor het secundair onderwijs moet er dringend een maximumfactuur komen”

leven die cruciaal zijn in deze cirkel: de leefomgeving en het onderwijs.

Recht op spelen Twintig procent van de Brusselse jongeren leeft van een uitkering. Meer dan een derde groeit op in een gezin waar niemand werkt, en bij eenoudergezinnen loopt dit op tot zestig procent. In de armere wijken stijgt de werkloosheidsgraad bij jon­ geren tot veertig procent. De kinder­ sterfte bij arme gezinnen neemt toe. Armoede spreidt zich uit over ver­ schillende levensdomeinen die als een web met elkaar verbonden zijn. Het is een veelkoppig monster dat niet weggaat met een trucje van mama of papa of met een lampje naast het bed. Kinderarmoede aan­ pakken kan alleen door de cirkel van armoede en sociale uitsluiting te doorbreken. Daarom wil Welzijns­ zorg Brussel de aandacht vestigen op twee elementen in een kinder­

De woningmarkt in Brussel is on­ toereikend om voor elk gezin het recht op wonen te verzekeren. Een goede woning is meer dan een be­ taalbare woning. Kinderen en jon­ geren ontberen vaak de ruimte om te spelen, te studeren, samen te zijn met het gezin of gewoon eens alleen te zijn. Nochtans hebben ook zij be­ hoefte aan een gezonde woning met voldoende licht, ruimte, geen vocht­ problemen, goede isolatie enzo­ voorts, om gezondheidsproblemen en schoolachterstand te vermijden. Zeker in een stadsomgeving groeien kinderen ook op in hun buurt, op straten en pleinen. In Brussel is de openbare ruimte schaars. Als er al mogelijkheden zijn tot ontspan­ ning in de buurt, dan lijkt het in het weekend eerder op een pretpark in

Bart Van Walle (Welzijnszorg).

het hoogseizoen. Daarnaast zijn die locaties niet altijd aangepast aan het samenleven en spelen van ver­ schillende leeftijdsgroepen. Wat kan hieraan gedaan worden? Ten eerste moet iedereen het recht krijgen op een kwalitatieve en be­ taalbare woning op maat van het gezin. Brussel moet daarom drin­ gend meer sociale woningen bou­ wen. Wie op de wachtlijst staat, moet recht krijgen op een substan­ tiële huursubsidie. Daarnaast moet het Gewest ac­ tief inzetten op het ‘recht op spe­ len’. In elke woonwijk moet er openbare ruimte beschikbaar zijn

om veilig te spelen en jong te zijn.

Maximumfactuur Een inclusief armoedebeleid maakt ook werk van een geslaagde onder­ wijscarrière. Dit is de enige opstap naar een succesvolle carrière op de arbeidsmarkt. Vandaag verlaat 22 procent van de Brusselse jongeren

Algemeen moet er meer geïnves­ teerd worden in het Brusselse sociale middenveld. Welzijnszorg sub­­sidieert jaarlijks verschillende organisaties in Brussel. Hoewel we relatief kleine bedragen schenken, maakt dit bij vele organisaties een substantieel verschil. Dat maakt duidelijk hoe frappant het tekort aan middelen is. Met concrete voorstellen willen we armoede aanpakken. Voorstellen aan het beleid, aan mensen uit het onderwijs, de gezinszorg... Want laat het duidelijk zijn, armoede is geen kinderspel. Eenoudergezin­ nen, lagere scholing, geen betaald werk in het gezin, slechte huisves­ ting... zijn risicofactoren voor ar­ moede bij kinderen en jongeren. Een paar jaar in armoede leven, in een onveilige woning, met een zwakke gezondheid, uitgesloten van socia­ le contacten en met beperkte on­ derwijskansen: dat is lang voor een kind. Het laat blijvend littekens na. Een kinderleven in armoede is bo­ vendien de ideale springplank naar een volwassen leven in armoede. Doeltreffende acties op het ter­ rein, mogelijk gemaakt door goede beleidskeuzes van onze politici, kunnen het veelkoppige monster verjagen. Maar ook uw steun is noodzakelijk. Elk van ons moet de ogen openen voor dit soms verbor­ gen onrecht. We moeten onze in­ dividuele houding ten aanzien van armoede ombuigen naar een col­ lectief gevoel van verontwaardiging. Zo kunnen we allemaal ons steentje bijdragen en het beleid onder druk zetten. Op die manier zal het lampje naast het bed niet langer nodig zijn om het armoedemonster weg te ja­ gen. Want eigenlijk... dat lampje werkt toch niet... Bart Van Walle

Bart Van Walle is educatief medewerker bij Welzijnszorg Brussel. 17 oktober is Werelddag van Verzet tegen Armoede. Op zondag 16 oktober vertrekt om 13 uur de manifestatie ‘Stop armoede bij kinderen en jongeren’ aan het Noordstation; op woensdag 26 oktober wordt de campagne 2011 Armoede is geen kinderspel gelanceerd in Zinnema, Veeweidestraat 24-26, 1070 Anderlecht

BDW 1299 PAGINA 15 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be

MIVB-stewards In ‘Chien Écrasé’ (BDW 1298 van 6 oktober, p. 7) deed uw reporter zijn beklag over de stewards van de MIVB in het Zuidstation. Ik had een vergelijkbare ervaring in het metrostation Simonis, waar ik vijf minuten bleef schuilen voor de regen. Het viel me op dat zowat de helft van de reizigers met twee of drie tegelijk de poortjes bin­ nenglipte, blijkbaar zonder geldig vervoerbewijs. Ofwel glipten ze binnen achter een reiziger met geldig bewijs, ofwel had een van de groep een geldig bewijs. Wat me nog meer opviel, was de aanwezigheid van MIVB-pre­ ventiepersoneel: eerst twee personen, later vier, nauwe­ lijks enkele meters verder. Ze keken een andere kant op en waren helemaal niet geïnteresseerd. De MIVB liet me weten dat “onze preventie- en stations­ medewerkers vooral een informatieve, assis­terende en preventie functie hebben. Het is dus niet hun taak, noch hebben ze de bevoegdheid, om fysiek in te grijpen in een dergelijk geval. Dit is voorbehouden aan onze interventiemedewerkers en controleploegen, die uiteraard snel ter plaatse kunnen zijn als de situatie dat vereist. Deze bevoegdheden gaan gepaard met een intensieve opleiding en vereisen veel kwalificaties (ze worden dan ook strikt gereguleerd door de zogenaamde wet-Tobback).” En voorts mailt de MIVB-dienst Klantenrelaties: “De ervaring in vergelijkbare steden leert dat dergelijk gedrag in het begin weleens voorkomt, maar na verloop van tijd vermindert. Ook hier zijn er verschillende elementen die in dit verband sterk ontradend zullen werken: - De gestage voortgang van de afsluiting van de metrostations. Intussen is meer dan de helft van de metrostations uitgerust, en de rest van het netwerk volgt in een gestaag tempo; - Een striktere afstelling van de toegangspoortjes, waardoor het nog veel moeilijker zal worden om er met meerdere personen door te gaan. Deze striktere afstelling is sinds kort van kracht in de meeste stations, na een periode die onze klanten de kans gegeven heeft om zonder moeilijkheden vertrouwd te raken met deze nieuwigheid; - Op de middellange termijn: het ontwaarden bij het verlaten van het metronetwerk. Nu gaan de toegangspoortjes nog automatisch open bij het buitengaan. Ontwaarden ook bij het verlaten van het netwerk verplicht maken, maakt vals spelen nog veel moeilijker.”

Jo Verwimp, Asse

Nederlands (1) Ook geboren en getogen in Brussel zoals Julie Selvais (lezersbrief in BDW 1297 van 29 september) kan ik haar heel goed begrijpen en haar gelijk geven, toch wat de tweetaligheid van de gemeenteambtenaren in Schaar­ beek betreft. In augustus wou ik informatie krijgen over de nieuwe Nederlandstalige school de Kattepoel die op 1 septem­ ber haar deuren zou openen. Op het gemeentehuis kon niemand me (telefonisch) helpen. Niemand sprak er Ne­ derlands en ik heb van de os naar de ezel (!) gebeld, maar niemand wist iets af van die school. Na verschillende telefoons werd ik zelfs in het Frans doorverbonden naar de Franstalige school nummer-’k-weet-niet-hoeveel, die het in Keulen hoorde donderen. Een Nederlandstalige school?!? Toen kreeg ik toch ook wel lichtjes de indruk dat ik niet ernstig genomen werd. Uiteindelijk heb ik naar het kabinet van schepen Luc De­ nys gebeld, en daar werd ik onmiddellijk en in het Ne­ derlands doorverbonden met een heel vriendelijke dame die me alle inlichtingen over de Kattepoel kon geven. Ik denk dat er nog heel wat werk aan de winkel is voordat

BDWOPINIE

alle gemeenteambtenaren in Schaarbeek Nederlands zullen (willen) verstaan en spreken. Beste mevrouw Sel­ vais, geef de moed niet op, ik ben al 62 jaar Vlaamse Brusselaar en ook tweetalig!

Ivet Gonnissen, Laken

Nederlands (2) Naar aanleiding van een contact dat ik deze morgen had met een ambtenaar van de gemeente Schaarbeek, heb ik onderstaande mail naar de gemeente gestuurd. “Deze morgen heb ik telefonisch contact gehad met mevrouw Buekenhoudt van de dienst Burgerlijke Stand. Toen ze hoorde dat ik een medewerker ben van de Nederlandse ambassade, heeft zij zelf en spontaan voorgesteld om het gesprek in het Nederlands te voeren. Mevrouw is van oorsprong Franstalig, maar spreekt heel goed Nederlands. Ze bleek uiterst bekwaam, professioneel en bijzonder behulpzaam. Ik sta erop mevrouw Buekenhoudt via deze weg nogmaals te bedanken, en ik zou het erg op prijs stellen dat u haar mijn felicitaties overmaakt. Zij mag zeker als voorbeeld dienen voor iedere ambtenaar in het Brussels Gewest. Door wederzijds respect te tonen is men al een eind op de goede weg! Proficiat en doe zo voort!” Als iets goed is, mag het ook eens gezegd worden.

Stefan De Roo, Laken

Opgehangen Heden heb ik kennis genomen van een artikel aangaan­ de de zelfmoord die heeft plaatsgevonden in de Brus­ selse metro. Joeri Hamvas, lid van de partij SP.A en lid van de politieraad van de politiezone Brussel-Elsene, liet zich nogal negatief uit over de korpsleiding en de burge­ meester van Brussel. Hij doet volgende verklaring: “Hoe kunnen Brusselaars nog vertrouwen hebben in hun agenten als ze toeschouwer zijn bij een drama en geen EHBO kennen? De korpschef en de voorzitters van de politiezone Brussel Hoofdstad-Elsene hebben niet enkel een imagoprobleem. Nu blijkt het dat de agenten zelfs niet getraind worden om hun werk naar behoren uit te voeren!” Ik wens toch even te reageren op Hamvas’ opmerkingen. Hij beweert dat hij poogt mee te werken aan een politie die dicht bij de bevolking staat en efficiënt werkt. Weet hij dan na vijf jaar nog niet dat ‘zijn’ politie niet in de metro werkt?? Zoiets hoort hij toch te weten? Weet hij dan niet dat hij samen met de politieraad en de gemeenteraad heeft goedgekeurd dat er werd overge­ gaan tot de aankoop van defibrillators die in de interven­ tievoertuigen werden geplaatst, en dat er verschillende personen zijn opgeleid om de eerste zorgen (bijna op niveau van verpleger) te kunnen doen? Een investering waarvan ook de heer Hamvas op de hoogte zou moeten zijn! De reactie van deze man is totaal misplaatst en onge­ grond. Hoogstwaarschijnlijk heeft hij een slechte raad­ gever. Zijn reactie geeft alleen een blijk van zwartmake­ rij van de burgemeester van Brussel, de korpschef van Brussel-Elsene en vooral de personeelsleden van het hele Brusselse korps. Aangezien hij lid is van de poli­ tieraad, denk ik dat de schande helemaal voor hem is en niet de mensen die dagdagelijks op de baan staan in heel moeilijke omstandigheden. (...)

Mario Thijs, provinciaal voorzitter NSPV, Brussel

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

Capaciteit door Anne Brumagne Onze collega’s van Le Vif zijn soms toch wel verregaand geobsedeerd door het commu­ nautaire. Het grootste gevaar voor Brussel lijkt voor hen een ‘flamandisation’. Nu is het de MIVB die behoed moet worden voor een verregaande vorm van ‘vervlaamsing’. Vorige week publiceerde het tijdschrift een artikel waarin een anonieme (Franstalige) bestuur­ der van de MIVB voor die vervlaamsing waarschuwde. Het zit namelijk zo volgens die naamloze bron. Omdat Alain Flausch de laatste tijd veel in het buitenland verbleef, was het in de feiten al de Vlaamse Kris Lauwers die de maatschappij leidde. En bovendien, aldus Le Vif, is de voor de MIVB bevoegde minis­ ter Brigitte Grouwels “het paard van Troje van Vlaanderen in Brussel”. De leden van haar kabinet die vanwege de overheid in de raad van bestuur zitten, komen alleen maar tussenbeide om voor de Vlaamse belangen te strijden. Ze bepleitten bijvoorbeeld een bus van het station van Jette naar het UZ. Aldus opnieuw de anonieme klager. Openbaar vervoer naar een groot ziekenhuis onzinnig? In het Leuvense passeert ongeveer elke bus van De Lijn op de ziekenhuissite van Gasthuisberg! Bij Le Vif zouden ze, in plaats van de communautaire toer op te gaan, beter lezen wat Kris Lauwers vorige week in onze krant verklaarde over de prioriteiten voor de MIVB bij de onderhandelingen over de nieuwe beheersovereenkomst: het opdrijven van de capaciteit. Ik denk dat elke gebruiker van de MIVB hem alleen maar gelijk kan geven. Nu ook de studenten weer in Brussel zijn neergestreken, vormen sommige MIVB-trajecten een ware beproeving. Niet omdat die studenten zulke vervelende mensen zijn (al zijn er die het volume van hun iPod wel wat mogen dimmen), maar gewoonweg omdat het met die bijkomende reizigers op sommige tijdstippen ondoenbaar is geworden om nog een beetje comfortabel te reizen. Met tientallen samengepakt op een kluitje: zo ga je spontaan naar het isolement van de auto verlangen. En dus moet die capaciteit omhoog. En het autoverkeer ontmoedigd worden. Want het is vooral door dat autoverkeer dat trams of bussen moeten afwijken van hun schema en er soms lange tijd geen voertuig te bespeuren valt. En er weer te veel reizigers staan te wachten. 135 miljoen euro, dat is het bedrag dat tegen 2015 wordt uitgetrokken voor mobiliteit in het kader van de herfinanciering van Brussel. Om een performant openbaar vervoer te krijgen, is er nog veel meer geld nodig. De komende acht jaar 1,2 miljard euro, volgens Kris Lauwers. Dat is een gigantisch bedrag. Maar van performant openbaar vervoer in de hoofdstad zal iedereen beter worden.

EVA HILHORST

BDW 1299 PAGINA 16 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

VADROUILLE BIBLIOTHEEKWEEK: KIEZEN ZONDER TE VERLIEZEN

DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

BRUSSEL – De affiche van de kus in de bib, overdreven? En toch kennen wij zo’n stel, waarbij het tien jaar geleden begon in de Hoofdstedelijke Openbare Bibliotheek. Iedereen vult ‘Dankzij de bib...’ anders aan, het is de slagzin van de Bibliotheekweek, van 15 tot en met 23 oktober. Locus, steunpunt van cultuur in de gemeenten, spoorde alle Brusselse en Vlaamse bibliotheken aan om hun bezoekers zelf aan het woord te laten, naar het aloude ‘Goede waar prijst zichzelf’. De quotes worden in de meeste bibliotheken opgehangen, en hier en daar ook beloond, met boekenbonnen of een bibontbijt met verse lectuur. “Toch is dat thema maar de kapstok: het kan dus zijn dat je het niet overal ziet terugkeren,” zegt Bram Tollenaere van Locus. “We geven wel altijd het signaal dat de Bibliotheekweek een krachtige motor is voor de publiekswerking. De campagne is dus liefst meer dan een vrijblijvend ‘feestje in de bib’.” Veel bibliotheken houden dat feestje in ere, zeker op de verwendag. Ontbijt in de bib is een klassieker, of er wordt op geklonken, in Berchem en Etterbeek gebeurt dat met live muziek. De hele week kun je lezingen meepikken, over onderwerpen als de Lakense armoede, misdaad in Brussel, Kafka, het steekspel tussen politici en journalisten,... Of wat dacht je van bibliofagie, boekenvraatzucht? In Sint-Agatha-Berchem gaat het over de in zijn Berchemse huis (op de schoorsteenmantel) nagelaten gedichten van Jotie T’Hooft. En in Jette kun je op leesconsultatie. Vorst houdt het visueel met video’s en grafi sch werk van Stefaan Quix en een workshop voor kinderen met Olivier Barrea. Het zal bibhoppen worden, maar de Ukkelse bibliothecaresse Anneke Verbeeke stelt gerust: “Dankzij de bib kan ik kiezen AD zonder te verliezen.” ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

 02/463.58.58 alle werkdagen van 9 tot 12u30 uitgezonderd donderdag van 14 tot 17u.

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

Beeld > Boekhandel, galerie, pub en restaurant in het teken van de strip

De kinderdroom van een Parijse chirurg BRUSSEL – Een jaar geleden werden in het zeventiende-eeuwse pand aan de Zavel nog meestergravures verhandeld, nu staat alles er in het teken van de strip. Het Stripdorp van de chirurg Francis Slomka beslaat 1.500 vierkante meter en is een ode aan de Negende Kunst.

T

ien dagen voor de opening is het Stripdorp aan de Zavel nummer 8 nog (deels) een werf. Maar in de voormalige kapel staan de tafels al gedekt waar

straks de Popeye- en Obelixburgers (XXL!) opgediend worden. Aan de zijwanden hangen genummerde gravures van Hergé. Helemaal vooraan hangt een afbeelding van de raket van

Kuifje, negen vierkante meter groot, met een geschatte waarde van 20 à 25.000 euro. Er zijn er maar vijftien van, Francis Slomka heeft er twee in de aanbieding. Strips zijn big business: in 2006 werd voor een eerste, genummerde en gesigneerde editie van Tintin au pays des Soviets 50.000 euro neergeteld, en eerder al haalde een cover in gouache van Tintin en Amérique de fabuleuze som van 800.000 euro.

© SASKIA VANDERSTICHELE

© NICK TRACHET

BDW 1299 PAGINA 17 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

GEZONDER DOOR DE VETTAKS? Denemarken heeft een vettaks ingevoerd, Nederland overweegt een extra belasting op vlees. Goed idee? Onze culinaire recensent Nick Trachet analyseert: “Nooit in de geschiedenis hebben we minder vet gegeten; nog nooit zijn we zo dik geweest.” LEES MEER OP PAGINA 21

Ten behoeve van onze fotografe werden Kuifje en Bobbie vorige week al (voorlopig) op hun plaats gezet.

ZAZIE HET BOS IN! Joepie, het is weer Week van het Bos (en zelfs Internationaal Jaar van de Bossen)! Tijd om een frisse neus te gaan halen tussen de koekjes- en de hartjesbomen. En als je dan omhoog kijkt, zie je misschien wel hoog in een kruin boomverzorger Steven Warson aan het werk. Zazie interviewde hem. LEES MEER OP PAGINA 26-27

© SASKIA VANDERSTICHELE

Een lunch of diner op z’n Amerikaans, temidden van de stripprenten.

© SASKIA VANDERSTICHELE

Francis Slomka heeft verschillende Europese tekenaars – Hergé, Morris, Peyo, Moebius, Tabary en anderen – persoonlijk gekend. Daardoor heeft hij een indrukwekkende collectie met originele tekeningen kunnen uitbouwen. Slomka, in 1958 geboren in Parijs, is een chirurg met een passie voor stripverhalen. In Parijs heeft hij een eigen ziekenhuis, de Clinique du Genou. Al vanaf zijn veertiende was hij bedrijvig als stripjournalist. Van zijn achttiende tot zijn twintigste werkte hij voor Antenne 2. Op zijn eenentwintigste werd hij uitgever van Iznogoud van Tabary en Goscini. En in 2008 richtte hij in de Lichtstad samen met zijn drie zonen de Galerie Slomka op. De galerie is vertegenwoordigd op grote beurzen als Art Paris Art Fair en Brafa, de Brussels Antiques and Fine Arts Fair. Dat hij ooit een galerie zou openen aan de Zavel, stond in de sterren geschreven, zegt hij zelf. “Ik vind de Zavel een magische plek, ik kom hier al sinds mijn jeugd. Een paar jaar geleden stapte ik de lingeriewinkel binnen die zich op de plaats bevond waar we nu staan en vroeg ik of er niets te koop of te huur stond. Van het een kwam het ander.” Slomka werd eigenaar van een deel van de drie panden aan de Zavel nummer 8, andere delen

huurt hij met een optie tot kopen. Toen hij in 2010 in Brussel was voor de Brafa, besloot hij zijn Village de la Bande Dessinée/Stripdorp te openen. En als om te onderstrepen dat strips aan de Zavel thuishoren, organiseert de veilingzaal Pierre Bergé tegenover het Stripdorp volgende week een veiling van tekenverhalen.

New York

Francis Slomka (l.) en Kuifje (r.).

De formule om een restaurant in een kunstgalerie of een kunstgalerie in een restaurant te openen, leerde Slomka in New York kennen. Een restaurant werkt volgens hem drempelverlagend: “Er zijn niet weinig mensen die bang zijn om een kunstgalerie binnen te stappen.” De formule heeft ook het voordeel dat je er niet hoeft te eten of strips of kunstwerken te kopen. Je kunt er gewoon stripplaten van beroemde meesters bewonderen. “Grote verzamelaars hebben nu al aangeboden om hun collectie tentoon te stellen.” Slomka belooft dat de boekhandel een van de grootste van Europa wordt. Naast alle nieuwe albums worden er ook oude albums aangeboden die elders niet meer te verkrijgen zijn. De stripliefhebber kan er ook zeldzame edities,

gesigneerde albums en dito lithografieën op de kop tikken. Er liggen strips in het Frans, Nederlands, Engels en Spaans. Kuifje is er in alle beschikbare talen. In de kinderhoek met kussens kan het kroost de recentste strips lezen. Aan de ingang wordt op 21 oktober, op de vooravond van de filmpremière van The adventures of Tintin – The secret of the unicorn, een standbeeld van Kuifje en Bobbie onthuld. Het bronzen beeld is van de hand van de bekende beeldhouwer Nat Neujean. De Antwerpenaar Neujean was de eerste die in 1953, na lang aandringen van Hergé, diens papieren helden in drie dimensies vereeuwigde. Het beeld van Neujean dat aan de ingang van het Stripdorp komt, heeft nog een tweelingbeeld dat in een cultureel centrum van Ukkel staat. Dat beeld, oorspronkelijk bedoeld voor het Wolvendaelpark, werd in 1975 besteld voor de dertigste verjaardag van het weekblad Kuifje. De zoon van Neujean stond model voor Kuifje. Toen Slomka het bronzen beeld twee jaar geleden in Parijs kocht, beloofde hij het terug naar Brussel te brengen. Dat is ondertussen gebeurd. Danny Vileyn

BDW 1299 PAGINA 18 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Literatuur > Letterenmuseum opent met Georges Simenon (1903-1989)

Twee keer man met pijp

ECT IE / MUSEUM

DER LET TEREN

EN MANUSCRIP

TEN

togen in Luik, de stad waarmee hij levenslang nauw in contact bleef, woonde hij in Frankrijk, Zwitserland, de VS en Canada. Op weg naar de Noordkaap riep hij in het Nederlandse Delfzijl de figuur van commissaris Maigret in het leven. Er zouden nog vele tientallen Maigrets volgen. Simenon schreef ook nog 200 romans, 155 novellen en 25 autobiografi sche werken. De tentoonstelling Georges Simenon – Parcours van een Belgisch schrijver slaagt er met foto’s, documenten, manuscripten, brieven en video’s in de sfeer van Maigret op te roepen. Zeker voor een liefhebber van Simenon, vast ook voor literair geïnteresseerden. Bruno Cremer en Le bourgmestre de Furnes kijken discreet over de schouder mee: meer dan honderd boeken van Maigret werden verfilmd, niet alleen de Maigrets. Twee Maigrets spelen zich (ook) in Brussel af: Le locataire en Le suspect. In dat laatste boek komt de Schaarbeekse rue Snieder voor, een magere vermomming voor de rue Snieders of Sniedersstraat. Een Frans-

© PRI VÉC OLL

BRUSSEL – Hij begon zijn schrijverscarrière bij La Gazette de Liège, waar hij de rubriek gebroken armen en benen verzorgde. Hij is de meest vertaalde Belgische auteur en de op drie na meest vertaalde Franstalige schrijver wereldwijd. Georges Simenon (1903-1989) behoort samen met Hergé en Jacques Brel tot de top van Bekende Belgen. Georges Simenon, de geestelijke vader van commissaris Maigret – ook altijd met pijp –, was een veelvraat, in heel veel opzichten. Ook sek sueel. Hij zou het gedaan hebben met tienduizend vrouwen. Maar Simenon had ook aandacht voor andere aspecten van het leven. Aan Nobelprijswinnaar André Gide schreef hij: “Men moet proberen. Voelen, gebokst hebben, gelogen... Alles gedaan hebben, niet ten gronde, maar genoeg om te begrijpen.” Ook het marginale interesseerde hem. Simenon was ook een kosmopoliet en een groot reiziger. Geboren en ge-

man die er op nummer 23 woont, verdwijnt en wordt ervan verdacht een vliegtuigfabriek in Parijs te willen opblazen. Le locataire speelt zich deels in Brussel, deels in Charleroi af. De entraineuse Sylvie Baron verlaat The Palace aan het Rogierplein om zich per taxi naar Au Bon Marché aan de Kruidtuinlaan te begeven! Op de bovenverdieping van het Museum der Letteren en Manuscripten huist de permanente collectie. Je vindt er brieven van Félicien Rops en René Magritte, een tekening van Alechinsky, een autobiografi sch manuscript van Paul Verlaine, tekeningen van Hugo Claus en fragmenten uit diens Oostakkerse gedichten. Het museum bezit 80.000 documenten, brieven, manuscripten en foto’s. Danny Vileyn

Het Museum der Letteren en Manuscripten is een bijhuis van het Parijse Musée des Lettres et Manuscrits en ligt in de Koningsgalerie 3, 1000 Brussel. Open van dinsdag tot en met zondag van 10 tot 19 uur, zaterdag tot 20 uur, donderdag nocturne tot 21 uur. Toegang 7 euro ADVERTENTIE

H E T E N E R G I E P R E S TAT I E C E R T I F I C A AT V O O R G E B O U W E N

Gedaan met de onaangename verrassingen bij de lasten voor uw nieuwe woning Voortaan komt u te weten wat de energieprestatie is van de woning die u wenst te kopen of huren. Tussen een energieverspillende (G) en een energiezuinige (A) woning voelt uw portefeuille vast en zeker het verschil ! Deze energie-identiteitskaart zal volle duidelijkheid verschaffen over het gebouw dat wordt verkocht: theoretisch energieverbruik, CO2-uitstoot. Een echte garantie voor transparantie en consumentenbescherming !

Hoe werkt het? Voor elke woning die te koop of te huur wordt gesteld moet de eigenaar een EPB-certificaat voorleggen. Dat certificaat vermeldt, net als bij een koelkast, een schaal van A (zeer energiezuinig) tot G (zeer energieverspillend). Zo kan de kandidaat-koper/-huurder het vastgoed dat hij bezoekt vanuit energetisch oogpunt vergelijken. SindS 1 mei 2011 : eLKe WOninG die Te KOOP WORdT AAnGeBOden VAnAf 1 nOVemBeR 2011 : eLKe WOninG die Te HUUR WORdT AAnGeBOden

Wie stelt die energiecertificaten op? Door Leefmilieu Brussel erkende certificateurs (de lijst hiervan is beschikbaar op onze website). Op vraag van de eigenaar brengt de certificateur een bezoek aan het gebouw en analyseert hij er de energiekenmerken van. Heel eenvoudig, dus !

I N F O : W W W. L E E F M I L I E U B R U S S E L . B E / E P B c E R t I F I c a at · 0 2 7 7 5 7 5 7 5 Alle beetjes helpen, wAnt we zijn met meer dAn een miljoen brusselAArs

BDW 1299 PAGINA 19 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

ADVERTENTIE

© VBKU

Praat

Alles voor Brussel, Brussel voor Christus Gelezen: De intrede van Christus in Brussel van Dimitri Verhulst (uitg. Contact, 173 p., 21,95 euro).

achteraf

Ik kruiste Dimitri Verhulst ooit eens in, godbetert, de Nieuwstraat. Geen idee dat de ereburger van Reetveerdegem, tevens inwoner van een Waals dorp dat wij natuurlijk niet kennen, iets met Brussel te maken had. Maar kijk: straks schrijft hij voor de KVS een monoloog over Raymond Goethals, terwijl ondertussen een roman van hem in de winkel ligt die waarlijk als een Brusselse roman omschreven mag worden. De intrede van Christus in Brussel werd in de pers vrij lauw ontvangen, maar aan het plots opgedoken Verhulst-bashen doe ik niet mee. Het enige wat Verhulst misschien verkeerd doet, is zijn boeken laten weggeven bij kranten en tijdschriften. Iets wat die kranten en tijdschriften duidelijk te veel, en zijn boeken wellicht te weinig eer aandoet. Het klopt anders wel dat De intrede weinig plot heeft: we volgen en aanhoren een Brusselse ik-verteller die de hectische build-up naar de in een persbericht aangekondigde komst van Christus naar Brussel meemaakt. Misschien had Verhulst door een andere titel voor zijn roman te kiezen, en zodoende de verwijzing naar het beroemde schilderij van Ensor wat toe te dekken, op meer krediet kunnen rekenen. Trotse lezers die men zelf verwijzingen laat ontdekken, zijn altijd positiever in hun oordeel. Het klopt ook dat De intrede een beetje leest als een lange column waarin Verhulst nogal dapper in de clinch gaat met zowat alle Belgische en Brusselse clichés – van het onbestemde weer over het miskende volkslied tot de verkeerschaos. Met zijn stijl en grappen probeert hij de platgelulde paden nog één keer het bewandelen waard te maken. Soms lukt dat niet, bijvoorbeeld als hij aan de gang gaat over onze wildgroei aan parlementen en regeringen. Vaak genoeg lukt het wel, bijvoorbeeld als hij de enthousiaste Belgen een welkomstlied voor de Heer laat componeren met van een website geplukte rijmwoorden op ‘Christus’: Airbus, alcoholicus, abortus, amateur-historicus... De intrede heeft iets van een pamflet. Wat overigens perfect te verantwoorden is, want Ensors schilderij was dat ook, ondanks zijn

enorme proporties en lange ontstaansgeschiedenis. Naar Ensors voorbeeld schildert Verhulst ook een monumentaal slottafereel in de Brusselse straten, als de ‘horecaffers’ van de rue des Bouchers voorwaar stoppen met ronselen, nieuwsgierigen een ‘vijfhonderdbeurtenkaart’ op het reuzenrad van de Zuidkermis kopen om niets te moeten missen, de publiciteitskaravaan met saucissen gooit, alle Belgische folkloristische stoeten zich aaneensluiten, een acteur van de Nieuwkerkse toneelkring De Vlasbloem alvast wat scènes uit het leven van Jezus mag voorspelen, en de treinconducteurs tóch nog staken. Het is aan de lezer om mee te gaan in dat welgezinde geloof in een Verlossing van buitenaf, gestoeld op een ongecontroleerd persbericht. Maar de kans dat voorzitter Vermeersch van FC Brussels de aftrap van zijn vriendschappelijke wedstrijd tegen de B-kern van Standard door de Hoge Gast kan laten nemen, lijkt toch klein. Wat mij vooral voor dit boek inneemt, is dat Verhulst zijn stinkende best heeft gedaan om Brussel af te beelden. Een paar weken geleden schreven we nog hoe het Brussel van Tom Lanoyes Monstertrilogie het Brussel is van de Belgen die hooguit van het Beursgebouw naar de Falstaff durven te lopen. Verhulst kent het traject echter van aan de inmiddels verdwenen Brasserie ExpressMidi aan het Zuid tot aan de laatste stadskoeien in Koekelberg, en van bloemenwinkel Les Jardins du Luxembourg in Elsene tot aan café Dupont aan het kerkhof van Evere. Tijdens die trip is zijn verteller boos, zelfs meedogenloos om alles wat hier misgaat. De veertien hoofdstukken van het boek worden niet voor niets aangeduid als de ‘staties’ van de kruisweg. Maar het valt ook op dat hij sommige zaken aan het hart drukt. Een hoogtepunt in mededogen bereikt de verteller op de Zuidkermis (“Deze buurt kon een beetje feeërie gebruiken ... Weinig viel daar makkelijker te gedogen dan de leugen van een reuzenrad bij nacht”). Misschien gaat mijn exegese te ver als ik in de verteller met zijn tijdelijke vriendinnetje Veronique (Veronica?) een christusfiguur zie die anoniem door de straten van Brussel loopt, maar zijn betrokkenheid en verontwaardiging zijn toch een beetje evangelisch. Michaël Bellon

ADVERTENTIE

Nederlandstalig Jezuïetenonderwijs in hartje Brussel

Sint-Jan Berchmanscollege

OPENDEURDAG Zaterdag 15 oktober 2011 • 13.00 uur - 18.30 uur Wil u weten welke mogelijkheden ons college te bieden heeft aan jongens en meisjes vanaf 12 jaar? Breng dan een bezoekje aan onze schoolgebouwen en maak o.a. rond 15.00 uur het optreden van ons jeugdkoor mee. Alle inlichtingen betreffende inschrijvingen kunnen op deze opendeurdag verkregen worden. Zie hiervoor ook onze website www.sint-jan-brussel.be Voor meer info: Sint-Jan-Berchmanscollege, Ursulinenstraat 4, 1000 Brussel tel 02/5120370 fax 02/5126475

BDW 1299 PAGINA 20 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Film > Koekelbergse animatiestudio bracht Franse film tot leven

Als het druppelt in Brussel, overstroomt Parijs

Scènes uit Het monster van Parijs van EuropaCorp, de filmfabriek van Luc Besson. Het Brusselse 3D-bedrijfje Walking the Dog werkte anderhalf jaar met 120 man aan het tot leven brengen van de film.

KOEKELBERG – Met veel vertoon is woensdag in Frankrijk en België Het monster van Parijs gelanceerd. Deze 3D-animatiefilm is het kind van Bibo Bergeron, een Fransman die eerder voor Hollywood The road to Eldorado en Shark tale tekende. Een groot deel van het monnikenwerk werd verricht door de Brusselse animatiestudio Walking the Dog. Met dank aan Mick Jagger.

W

alking the Dog doet niet voor het eerst van zich spreken. De animatiestudio op de grens tussen Koekelberg en Sint-Jans-Molenbeek had eerder al een groot aandeel in  Les triplettes de Belleville en Brendan and the secret of Kells, twee Europese animatiefilms die zo­ waar met een oscarnominatie  beloond werden. “Vooral ons werk

voor Les triplettes heeft ertoe geleid dat EuropaCorp, de filmfabriek van Luc Besson, ons vroeg om samen te werken aan Ruby tuesday,” zegt Eric Goossens, die Walking the Dog samen met Anton Roebben oprichtte. “Het idee was om een animatiefilm te baseren op dertien songs van de Rolling Stones. Mick Jagger was er nauw bij betrokken. Wij zouden instaan voor de look en de feel. Die

moesten geïnspireerd zijn op het werk van de bekende Amerikaanse schilder Edward Hopper. Om dat waar te maken ontwikkelden we een nieuw procédé, dat we met een klein hartje zijn gaan voorstellen in Parijs, maar dat heel enthousiast onthaald werd.”

Zware investering Een clash tussen de ego’s van Bes-

Oproep > Museum van de Stad Brussel zoekt getuigen

Het zwarte gat van 1946-1956 BRUSSEL – Hoe was het om te wonen of te werken in de hoofdstad na de bevrijding tot aan de vooravond van de wereldtentoonstelling? Wat kwam er op tafel, welke kleren werden er (af )gedragen? Wat veranderde

er zoal op straat? Het Museum van de Stad Brussel zoekt getuigenissen naar aanleiding van de fototentoonstelling over Brussel van de Nederlander Cas Oorthuys (1908-1975), die in april 2012 opent.

“Oorthuys was oorspronkelijk een oorlogsfotograaf die illegaal bezet Amsterdam fotografeerde. Na de oorlog bezocht hij voor een reeks promoboekjes over Europese steden onder andere Brussel,” zegt Jo

son en Jagger resulteerde in een voorlopige stopzetting van het project. “We hadden al zwaar in het project geïnvesteerd en via de Belgische tax shelter de nodige fondsen verzameld. EuropaCorp stelde ons een ander belangrijk 3D-animatiefilmproject voor: Het monster van Parijs.” Even was er twijfel. “We krijgen veel 3D-voorstellen van Duitsers, maar die projecten zijn zo slecht dat we er buikpijn van krijgen. Daar bedanken we voor. We zoeken graag de uitdaging op. Het monster van Parijs was een kans om te tonen dat we ook zulke zware producties tot een goed einde kunnen brengen. Nu al word

“We krijgen veel 3D-voorstellen van Duitsers, maar die projecten zijn zo slecht dat we er buikpijn van krijgen. Het monster van Parijs bood ons wel een uitdaging”

De Witte van het stadsmuseum. “In het Rotterdams Fotomuseum mochten we een selectie maken uit zo’n duizend contactafdrukken over Brussel. Het is frappant hoe je op de foto’s van 1946 nog paard en kar ziet, en in 1956 al de grote billboards van Expo 58. Bij de beelden zal ook mondeling commentaar te horen zijn.” Daarvoor werkt het museum samen met de vereniging Brussel Behoort Ons Toe-Bruxelles Nous Appartient

(BBOT-BNA), die vooraf geluids­ opnamen zal maken tijdens een gezellige babbel. De soms heel poë­ tische foto’s van Oorthuys waarop kastanjes gepoft of duiven verkocht worden, kunnen een en ander losweken. Wie ervaringen of anekdotes wil delen, of iemand kent die deze periode beleefd heeft, kan contact opnemen met Séverine Janssen op severine@bna-bbot.be of  02-223.21.51. AD

© STICHTING MARC SLEEN

Met Nero op stap BRUSSEL – Ook Petoetje en Petatje kennen hun Brusselse geschiedenis. Nog vijf maanden kunt u in het Marc Sleen Museum (Zandstraat 33) talloze Brusselse verhaallijnen in de Nero-strips ontdekken. Een geleide groepswandeling in de stad kan ook: kijk op www.marc-sleen.be. Ook de komende weken nemen Nero & co u in deze kolommen op sleeptouw door die ‘mooie, heerlijke hoofdstad’:  JMB zie www.brusselnieuws.be/nero.

BDW 1299 PAGINA 21 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Papierloze 2D

© BIBO BERGERON / WWW.HETMONSTERVANPARIJS.BE

ik  overal  naar  de  voor-  en  nadelen  gevraagd  van  een  samenwerking  met een  major,” zegt Goossens.

De duvels van de Walvis   nderhalf  jaar  werd  er  in  BrusA sel  met  120  man  gewerkt  aan  het  tot  leven  brengen  van  de  fi lm.  “We  stonden  in  voor  de  belichting  van  scènes, matte  painting zoals het invullen  van  de  straten  en  huizen  op  de  achtergrond,  maar  ook  speciale  effecten zoals de rook bij een explosie. We zijn druk bezig geweest met  water,  aangezien  het  verhaal  zich  afspeelt in het onder water gelopen  Parijs van 1910. Een groot deel van  de  ploeg  stond  in  voor  de   compo-

at  de  toekomst  brengt,  is  onduiW delijk. Dankzij de investeringen die  nodig  waren  om   Het monster van Parijs  te  maken,  beschikt  de  studio alvast over meer slagkracht dan  vroeger. Op dit moment tekent een  bende  2D-animatoren  in  Koekelberg  Pinocchio. Personages en achtergronden zijn van de hand van de  befaamde  Italiaanse  striptekenaar  Lorenzo Mattotti. De animatoren werken exclusief op  tekentablets,  wat  van   Pinocchio  de  eerste papierloze 2D-fi lm in Europa  zal maken. Wel nog op papier wordt  straks  L   e jour de corneilles  getekend,  een  coproductie  met  Frankrijk,  Canada  en  Luxemburg.  De  hond is nog niet moe gewandeld.

Niels Ruëll

Een bespreking van Het monster van Parijs vindt u deze week in onze Agenda

ADVERTENTIE

S OCIALE V ERHUURKANTOREN

Verhuur uw woning zorgeloos Gegarandeerde huur elke maand Verzekerd verhuurbeheer Onderhoud van uw woning Steun voor de renovatie Fiscale voordelen

www.fedsvk.be 02 412 72 44

M�� �� ����� ��� ��� B������� H������������� G�����

CK

TR

AC

HE

T

Golden  Sixties  werd  graatmager  de  norm  en  werd  dik zijn ‘een probleem’. Van Brillat-Savarin  weet niemand nog wat, en met de logica  van de holbewoner gaan we er met z’n  allen iets aan doen. We gaan minder  vet  eten,  en  minder  verzadigd  vet.  Welnu,  na  dertig  jaar  margarine,  olijfolie,  ‘light’-kaas  en  magere  yoghurt zien we het resultaat. Nooit hebben  we  minder  vet  gegeten  en  nog  nooit  zijn  we  zo  dik  geweest.  Er  heerst  een  ware  vetvrees. En toch worden we allemaal obees? Andreas Eenfeldt, een Zweedse dokter die zich met  diëten  bezighoudt,  gaat  zelfs  zo  ver  om  het  begin  van de obesitasexplosie te traceren tot 1984, precies  het jaar waarin de grote Amerikaanse campagne  voor  minder  cholesterol  en  minder  vet  in  het  voedsel begon. Als  we  van  iets  minder  eten,  dan  moeten  we  van  iets  anders  meer,  natuurlijk.  In  al  de  ‘light’-producten  (die  nog  nooit  iemand  gewicht deden verliezen) werd het vet  vervangen  door  suiker,  en  het  liefst  de  goedkoopste  suiker  van  allemaal,  fructose. Deze suikers maken onze organen  hardhorig  voor  de  schreeuw  van  onze  hormonen. Fructose maakt ons  leptine-resistent, zoals dat  heet in het medische jargon. Leptine is het hormoon  dat vet doet verbranden. Wie continu suiker in zijn  bloed  heeft,  verhindert  dat  de  vetreserves  worden  aangesproken. Er kan alleen nog bij, niets meer af.  BRUSSEL EN DE WERELD Vaak  wordt  gezegd  dat  obesitas  een  gevolg  is  van  CULINAIR ONTDEKT te  weinig  beweging  en  te  veel  snoepen.  Welnu,  de  leptine-resistentie  maakt  mensen  loom  en  hongerig, waarna ze weer meer suiker eten. De ‘oorzaak’  is dus eigenlijk het gevolg. Professor Lustig uit Californië merkte dat dikke mensen die leptine kregen  toegediend, spontaan begonnen te sporten. De strijd tegen de vetbuik moet dus niet gestreden  worden door vet duurder te maken, maar door suiker uit onze voeding te weren. Dat zal niet voor ieDenemarken heeft een vettaks ingevoerd. dereen zo zijn, maar toch voor de meesten onder ons  die overgewicht hebben en maar niet willen vermaNederland denkt aan een vleestaks (de dieren geren, wat ze ook doen. worden er immers officieel vertegenwoordigd in het parlement). De politiek maakt zich weer eens Dat  was  het  geheim  achter  het  fameuze  Atkinsdieet, dat werkte, maar waarover de specialisten fulbelachelijk. Of om het met de Franse diplomaat (en gastronoom) Talleyrand te zeggen: “C’est pire mineerden dat het niet gezond kon zijn. Na zijn dood  bleek dat Atkins volkomen gelijk had. In Zweden is  qu’un crime, c’est une faute.” nu  een  voedingsrevolutie  bezig.  Eenfeldt  toont  aan  Want bij een misdaad, beste lezer, is het de bedoe- dat de obesitascijfers in zijn land perfect omgekeerd  ling dat iemand (de crimineel) er beter van wordt.  evenredig  met  de  verkoop  van  boter.  In  de  laatste  Een  fout  daarentegen  is  voor  niemand  nuttig.  dertig jaar slonk het verbruik van boter zo snel als  Waarom zou een mens van vet eten vet worden? Dit  is  een  overblijfsel  van  het  magisch  denken  van  de  holbewoners,  millennia  geleden.  Die  aten  tegenstanders op om hun kracht te verwerven, zegt men,  en  ze  smulden  gazellevlees  om  sneller  te  kunnen  lopen.  Maar  is  er  vandaag  nog  iemand  die  gelooft  dat hij door het eten van duiven beter kan vliegen of  van gefrituurde hersentjes slimmer wordt? Neen. We weten al heel lang dat ons metabolisme  zo niet werkt. Om te groeien en schade te herstellen moeten we proteïnen eten. Suiker en vet eten we  om energie binnen te krijgen. Ze zijn onze kolen en  benzine. Maar binnen onze cellen wordt alleen glucose, een suiker, gebruikt als brandstof; vet wordt  afgebroken  en  circuleert  nauwelijks  in  ons  bloed.  Vet  wordt  afgebroken  en  we  maken  er...  glucose  van.  Wanneer  er  meer  dan  voldoende  glucose  in  het aantal obesitasgevallen toenam. Sinds een jaar  ons bloed zit, roept ons lichaam, via hormonen, dat  is  er  een  duidelijke  kentering  waarneembaar:  het  het tijd is om weg te stouwen voor slechtere tijden.  aantal gevallen daalt, het botergebruik stijgt. Heren die ons regeren, laat u niet leiden door wat de  Die opslagvorm is bij ons vet. Van veel suiker eten gaan onze vetcellen dus zwel- volksmond zegt. De mensen geloven wat hun wordt  len  (er  komen  er  geen  bij,  het  aantal  ligt  ongeveer  voorgehouden door verkopers van onverzadigde vetvast  bij  onze  geboorte).  Brillat-Savarin  wist  dat  al  ten  en  vooral  van  veel  suiker.  Vermageren  op  spek  op het einde van de achttiende eeuw. In zijn  Physio- met eieren en bearnaise is perfect mogelijk. Duizenlogie du goût merkt hij op hoe dikke mensen altijd  den  mensen  deden  het  verleden  jaar  in  Nederland,  grote  liefhebbers  van  brood  blijken  te  zijn.  Brood  en vermagerden elk tien kilo in tien weken. Ik deed  bestaat uit zetmeel en zetmeel is suiker. mee en het lukte mij ook. Word mager, eet vet. GeTot na de Tweede Wereldoorlog bestonden er voor- zond  worden  door  een  vettaks?  Maak  dat  de  foienamelijk diëten om te verdikken. Dik was gezond.  grasganzen wijs. Smakelijk. Maar met de antibiotica zijn ziektes niet meer ‘slopend’,  we  zijn  veel  minder  ziek  en  we  overleven  nick.trachet@bdw.be niet  meer  door  onze  energiereserves,  maar  door  effi ciënte  geneesmiddelen.  We  hebben  dus  ook  De hele reeks nalezen? geen vetbandjes nodig om gezond te blijven. Na de  www.brusselnieuws.be/trachet ©

NI

siting (samenvoegen van beelden, NR).” De animatoren kwamen uit België,  maar  ook  uit  Spanje,  Duitsland,  Italië  en  Canada.  Voor  hen  huurde  Walking  the  Dog  22  appartementen.  “De  ploeg  werd  één  hechte  familie. Er zijn drie kinderen geboren.  Ik  merkte  ook  een  groot  verschil  tussen deze 3D-mensen en de tekenaars aan  Les triplettes en  Brendan.  Dat waren monniken. De 3D-mensen daarentegen hoefde je niet voor  tien uur in de studio te verwachten.  Dat  waren  echte  partybeesten  die  er  serieus  van  profi teerden  dat  de  Duvel in de Walvis drie keer minder  kost dan in Parijs. Wie een hele dag  achter  een  computer  zit,  heeft  een  uitlaatklep  nodig,”  zegt  Goossens  met  een  lach.  “De  centrale  ligging  en  het  klimaat  –  en  dat  bedoel  ik  niet weerkundig – in Brussel zijn gigantische  troeven.  Geen  producent  die opkijkt tegen een vergadering in  Brussel.  Geen  animator  die  ervoor  terugdeinst  om  hier  anderhalf  jaar  te leven.”

Nick Trachet

Vettaks?

Nooit in de geschiedenis hebben we minder vet gegeten, en nog nooit zijn we zo dik geweest

BDW 1299 PAGINA 22 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Amor Mistiaen op zijn hightech bakfiets, alle herstellingsmateriaal bij de hand. “Met die fiets glip je als een paling door het verkeer.”

BRUSSEL – “Op mijn achtste fietste ik al alleen naar school. Op de stoep, drie, vier straten verder. Veel ouders vonden het niet kunnen, de mijne hadden er geen probleem mee. Zo heb ik gaandeweg ontdekt hoeveel vrijheid de fiets je in Brussel biedt.” Amor Mistiaen is de Velofixer: een belletje, en hij staat op de drempel om je tweewieler te herstellen. Een primeur voor Brussel, voor het hele land zelfs. Twintig pas en al zelfstandig ondernemer, faut le faire.

H

et liefst van al verplaatst Amor Mis­ tiaen zich met zijn koersfiets. Geen exemplaar van dertien in een dozijn, merk ik in het atelier dat hij van zijn ouders huurt. Hij heeft hem zelf omgebouwd; de hou­ ten velgen – van Italiaanse makelij – zijn een lust voor het oog. “Weinig mensen weten het, maar voor de op­ komst van aluminium in de jaren 1940 was hout de norm voor velgen. Het frame heb ik tweedehands gekocht. Ik heb er alles af ge­ gooid, een terugtraprem gemonteerd, de wie­ len zelf gebouwd. Waarom een terugtraprem? Remblokjes veroorzaken te veel sleet aan de velgen. Met de vijf, zes koersframes die ik hier nog heb staan, wil ik hetzelfde doen. Een vol­ waardige racefiets bouwen en dan verkopen. Maar deze, deze verkoop ik niet. Mooi, super om mee te rijden, pure fun. Bang voor het drukke verkeer ben ik niet. Tegenover agressi­ viteit stel ik assertiviteit. Ik neem mijn plaats. In het midden van de weg, anders proberen ze je toch voorbij te steken, met alle risico’s van dien. Ik rij meestal vrij snel, en dat betekent dat ik steeds alert moet zijn. Automobilisten verwachten niet dat je hen voorbijsteekt, voet­ gangers durven over te steken zonder te kijken als ze geen motorlawaai horen.” “Ik heb jaren aan freestyle BMX gedaan: acro­ batische toeren in het skatepark. Ik kon me er volledig in uitleven, en ik zou het nog graag doen, maar dat risico kan ik me niet meer ver­ oorloven. Iets breken zou nu wel heel slecht

uitkomen. Maar oké, ontspanning vind ik tus­ sen het werken door op mijn racefiets, bij mijn vriendin en in het muurklimmen.”

Centrale Examencommissie Op de autoloze zondag vorige maand heeft Brussel kennis kunnen maken met Amor, de Velofixer. “Ik reed rond, deelde kaartjes uit, gaf uitleg aan wie daarom vroeg.” “Het is werk, maar net zo goed een hobby. Al van kleins af was ik gefascineerd door tech­ niek, ik deed niets liever dan elektronische toestellen uit elkaar halen om te zien hoe ze functioneren. Gelukkig waren dat meestal defecte toestellen. Het zette zich door toen ik kunsthumaniora volgde, en uiteindelijk heb ik besloten om voluit voor fietsmechaniek te gaan. Ik volgde een beroepsopleiding bij Syn­ tra, gecombineerd met een leercontract bij Ve­ lodroom in de Arteveldestraat.” “Het idee voor het herstellen van fietsen aan huis is een beetje toevallig ontstaan, de dag dat ik een lekke band ging plakken bij een vriendin. Achteraf zei ze: ‘Misschien is dat wel een goed idee, zo’n mobiele herstellings­ dienst voor fietsen.’ Ja, waarom ook niet? Bij Velodroom had ik ondervonden dat het fietsen in Brussel boomt, met ellenlange wachttijden voor herstellingen tot gevolg, omdat er te wei­ nig gekwalificeerde fietsenherstellers in Brus­ sel zijn. Ik was ook een beetje uitgekeken op het werk bij Velodroom. Toen ik de knepen van het vak na zes maanden onder de knie had, be­

gon ik een wel heel erg goedkope werkkracht te worden in verhouding tot het geleverde werk. Bovendien stelden de cursussen, één keer per week bij Syntra in Aalst, weinig voor als het om herstellen van fietsen ging. Dat nog twee jaar doen zag ik echt niet zitten. Ik wou ook zo snel mogelijk beginnen, ik was als de dood dat iemand mij de kaas van het brood zou eten. Dus heb ik mijn attest van beroepsbekwaam­ heid behaald bij de Centrale Examencommis­ sie.”

Snelle service De investering bedroeg om en bij de tiendui­ zend euro. Essentieel was de keuze van het vervoermiddel. Het werd een bakfiets, die staat te pronken in het atelier. Een hightech Bullitt, aluminium, slechts 22 kilogram droog aan de haak. “Licht, handig: je kunt er echt als een paling mee door het verkeer glippen. Er is niets vergelijkbaars op de markt; staal is de norm, en dat weegt twee keer zoveel. Hydraulische schijfremmen, naafversnelling – minder onderhevig aan sleet door vuil dan derailleurs –, een open zadel. Het frame heb ik bij Velodroom op de kop kunnen tikken, de baas wou ervan af. De bak heb ik zelf aange­ past. Bovenop liggen de tools of the trade, op hun plaats gehouden met een magneetsys­ teem. Mijn vader zei dat het niet zou werken, maar het heeft ondertussen zijn deugdelijk­ heid bewezen. Het schuivensysteem voor andere kleine benodigdheden heb ik ook zelf

© MARC GYSENS

ontworpen. Het werkt goed, maar als ik over kasseien rij, durft het weleens te verzakken. Daar moet ik nog iets op vinden, net als op en­ kele andere kinderziekten die nu naar boven komen. Gaandeweg leren, zoals ik mijn stiel heb moeten leren.” “Klanten betalen een verplaatsingsvergoe­ ding van 8 euro, of 25 euro voor een expres­ service, de dag zelf. Heel belangrijk: ik wil echt wel dezelfde kwaliteit van herstelling bieden als die van een fietsenatelier. Zelfs al gaat het om een ingewikkelde mechaniek als die van een Brompton-plooifiets. Essentieel is mijn uitneembare statief. Het weegt wel­ iswaar zeven kilogram, maar dat neem ik er graag bij. Het werkt goed, al kan ik nu nog niet zeggen of op termijn sterk genoeg zal zijn. Het is echt wel de bedoeling dat de herstelling ter plekke wordt uitgevoerd, niet hier in het ate­ lier. Als ik toch de klant vraag om tot hier te komen, dan is het omdat ik speciale onderde­ len moet bestellen.” De verplaatsing is niet altijd evident in een stad met zoveel kuitenbijters. “Al met al valt dat allemaal nogal mee. Zelfs de steilste hel­ lingen – zoals in de Noordwijk – kan ik nemen. Alleen gaat het wat trager, het kan al eens zijn dat ik me even aan de kant moet zetten om te verpozen, iets te drinken. In het begin heb ik nog even gedacht: ‘Ik steek een elektrische hulpmotor in het voorwiel.’ Kan natuurlijk nog altijd, maar ik wil het eerst zonder pro­ beren. De winter? Eventueel de banden die er nu op liggen, vervangen door exemplaren met een sterker profiel. Of als het echt moet, ban­ den met metalen pinnen, maar dat gaat echt al ver. Ik ga natuurlijk ook wel minder oproe­ pen krijgen in die periode, omdat veel mensen bij slecht weer hun fiets aan de kant laten.” “Samen met mijn vader, die me helpt met mijn

BDW 1299 PAGINA 23 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

FREDDI SMEKENS “Van kleins af was ik gefascineerd door techniek. Ik deed niets liever dan elektronische toestellen uit elkaar halen om te zien hoe ze functioneren”

Gelaaik

O

oit heb ik met een Nederlander in Brussel opgetrokken die altaaid gelaaik had. Sindsdien is mijn vrien­ denkring uitgebreider geworden, vooral – en gelukkig maar – met mensen die nog mier gelaaik hemme als allemoe d’ander. Tot mijn scha noch tot mijn schande, waarde lezer, beken ik graag dat ik op dat gebied tot mijn eigen vriendenkring behoor. Uiteraard gaan we ervan uit dat wat we  aan anderen meegeven, op de een of an­ dere manier zin en inhoud heeft. We zoude vè minder ons bakkes haave. Tenslotte  beslissen we zelf of we gelaaik hemme of ni. Een ander aspect van gelaaik hemme heeft te maken met begrip en met een soort van mededogen. Hier gaat het namelijk over gelaaik geive. En dat laatste is, althans in bepaalde gevallen, gemakkelijker gezegd dan gedaan. We beginnen met de vraag “Hoo veir kunnen we eemand gelaaik geive?” Welnu, waarde lezer, we kunnen tot niet veel minder komen dan “G’hèt honderd percent gelaaik.” U zult het ongetwijfeld met mij eens zijn dat een uitspraak als “G’hèt vè veufteen percent gelaaik” volstrekt nergens op slaat. Ik wil bij wat voorafging, aangeven dat zo­ wel gelaaik geive als gelaaik kraaige altijd plezier doet. Maar toch kan ik het niet laten mij een wereld voor te stellen waarin we allemoe altaaid gelaaik hemme. Of, nog mier bizaar, eentje waarin alleman altaaid on alleman gelaaik geift. Ik gun de lezer graag de tijd om even over die twee situaties na te denken. Laat mij er ook even op wijzen, waarde le­ zer, dat we met gelaaik geive af en toe, in specifieke gevallen, ons voordeel kunnen doen. Als men bijvoorbeeld met een rede­ nering of uitspraak van iemand helemaal niet akkoord gaat, dan kan men altijd uit­ pakken met: “Bon! ’t Es al good! G’hèt gelaaik.” Op die manier stelt men paal en perk aan een eindeloze discussie. Behalve natuurlijk wanneer de gesprekspartner dan op een even gevatte als triviale manier re­ pliceert: “Ni vè ’t ien of ’t ander, mo g’het oek ’n betche gelaaik.” Zo kan men uiteraard

Amor Mistiaen herstelt je fiets aan huis

‘Dankzij mijn vriendin met de lekke band’ administratie, heb ik een softwareprogramma ontwikkeld. Via een server in Canada sta ik constant in verbinding met mijn minilaptop. Ik voer alle gegevens van de fiets van mijn klanten in, ik kan ter plekke een factuur in pdf opmaken en versturen. Voorts ga ik een sys­ teem invoeren met stickers om op herstelde fietsen te kleven. Als de eigenaar weer in pan­ ne valt, dan moet hij enkel een code sms’en en dan weet ik alles over de fiets. En binnenkort heb ik ook een mobiele elektronische betaal­ terminal.” Al staat het nog in zijn kinderschoenen, toch heeft Mistiaen iets in beweging gezet. “Ik heb ondertussen een eerste businessklant, de Ge­ westelijke Ontwikkelingsmaatschappij voor Brussel, de Gomb: onderhoud en herstelling

van het volledige elektrische fietsenpark. Ook ben ik zopas gevraagd te helpen bij een project voor het Centrum Mode Design Brussels. Ze willen twintig designers en kunstenaars fiet­ sen laten maken en stileren, vertrekkend van tweedehands frames, om ze daarna te veilen. Ik moet ervoor zorgen dat de fietsen ook echt rijvaardig zijn. Technisch advies, onderdelen bestellen, montage, dat zou allemaal via mij gaan. We zullen wel zien... Ik weet zelfs niet of het mogelijk is, want ieder van die gasten gaat natuurlijk zijn goesting willen doen.”

Karel Van der Auwera

www.velofixer.com © MARC GYSENS

Mistiaens koersfiets, met houten velgen. “Deze verkoop ik nooit. Pure fun.”

weer tot in het oneindige voort discussië­ ren, waarde lezer. Ik stel vast dat ons woordje gelaaik nog veel meer in zijn mars heeft dan gelaaik hemme en gelaaik kraaige. Neem nu de uitdruk­ king: “’t Es gelaaik as ge wilt.” Wie voor zo’n dilemma komt te staan, moet uiteraard een keuze maken. Men kan zich er in dat geval moeilijk van afmaken met een antwoord als “Mo ik wil ekik niks!” Ook in dat geval gaat men de eindeloze toer op. Iets droeviger klinkt de verzuchting “’t Es ma allemoe gelaaik”, die uiteraard overeen­ komt met “’t Es ma allemoe iender.” Maar graag even terug naar het Grote Gelijk dat we altijd graag in pacht hebben. Volgens mij is de beste methode om gelaaik te hemme, er af en toe (mo ni te veul!) op te wijzen dat de gesprekspartner het weleens bijna bij het rechte eind zou kunnen hebben. In elk geval mogen we nooit het gevoel hebben ons auver te geive as we on eemand gelaaik geive. En het kan weleens voorkomen da we alle twie – of eventueel allemoe – gelaaik hemme. Natuurlijk zou in dat geval elke dis­ cussie vlug uitdoven en zal er een keuze ge­ maakt moeten worden tussen gelaaik geive en gelaaik kraaige. Hierbij ’n trukske dat ik graag gebruik als het mij moeilijk valt ie­ mand gelaaik te geive. Dat trukske zit vervat in één zinnetje waarmee men op een sub­ tiele manier aangeeft dat de ander het bij het verkeerde eind heeft, en dat is: “G’hèt auverschot van gelaaik!” Ik kan me voorstellen, waarde lezer, als een moraalridder over te komen. Mo zu lang da ge ma gelaaik geift auver wa da ’k auver gelaaik gezeid hem, zal ik geire daan ridder zaain. En in die hoedanigheid wil ik aan wat voorafging, toevoegen dat ik nooit iemand gelaaik zal of kan geven die beweert dat de aarde rond de zon draait. Ik maak van deze Brusselse rubriek graag gebruik om vè iene ki gelaaik te kraaige. Hier gaan we dan, waarde lezer. Vermits in het heelal zowel de sterren als de planeten draaien, drooit de weireld ni rond de zonne, mo mei mè de zonne. Hoor ik daar niet er­ gens iemand fezelen: “Tiens... hij heit vè iene ki gelaaik”?

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; rekeningnummer 424-5529822-66 van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.490 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Bettina Hubo (bettina.hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick.jordens@bdw.be), Freddi Smekens (freddi.smekens@bdw.be), Steven Vandenbergh (steven.vandenbergh@bdw.be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny.vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Lien Annicaert (lien.annicaert@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd.hendrickx@bdw.be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Eva Hilhorst, Ilah, Francis Marissens, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw.be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

BDW 1299 PAGINA 24 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Werkelijk overal in Brussel werd er gekaatst, op de Zavel (l. boven), aan de Anderlechtsepoort (r. onder), op plekken (kleine foto’s r.) die wij op de redactie niet konden identificeren. Kunt u ons helpen, lezer?

© ED. MONDELAERS / VERZAMELING MNJP

Kaatsen > Nu nagenoeg verdwenen, vroeger dé Brusselse sport bij uitstek

‘Voetbal? Daar was amper sprake van’ BRUSSEL – Kaatsen heeft de Brusselse sportgeschiedenis sterk gekleurd. Op haar hoogtepunt telde de hoofdstad meer dan driehonderd ballodromen en duizenden spelers. Vandaag is de sport in Brussel vergeten. Maar de rijke geschiedenis, die blijft.

‘D

en Vlamingen. De Ketjes adopteerden de kaatssport al snel. In die tijd had je niet veel ander vertier.” “Elke dag werd er in Brussel gekaatst. Trainingen of trainers waren

“Goede kaatsers kregen een baan bij de gemeente, waardoor ze in de namiddag vrij konden nemen” er niet: oudere spelers gaven advies aan jongere. En omdat er toen niet voor iedereen werk was, werden er al na de middag wedstrijden gespeeld. Dan kwamen al de mannen samen, want vrouwen zag je amper in en rond de ballodromen. Achteraf was er dan altijd een stevige ‘derde helft’ op café.”

Tramkabels en bomen In die periode telde alleen de eigen buurt, en de concurrentie met de andere wijken was dan ook groot: ‘transfers’ tussen

toen amper auto’s, je kon gewoon op straat spelen. Het gebeurde weleens dat er tramkabels hingen of een boom in de weg stond, maar dan werden de regels gewoon wat aangepast.” Tijdens de oorlogen werd in Brussel amper gekaatst: de schrik om gevangen genomen te worden zat er goed in. Kaatsers waren sterke mannen, en die konden de Duitsers goed gebruiken. “Maar de jaren na de Tweede Wereldoorlog beleefde de kaatssport in Brussel nog steeds hoogdagen,” vertelt museumconservator Camille Rasson (73). “Pas met de komst van de auto werd het minder evident om in de straten te spelen. De opkomst van radio en televisie maakte het de sport nog moeilijker. Vanaf 1970 was het dan goeddeels afgelopen in Brussel. De jeugd kreeg steeds meer mogelijk-

heden; immigranten pikten het spel niet op. Kaatsvelden moesten steeds meer plaats ruimen voor parkeerterreinen of gebouwen. Kijk maar naar de Zavel.” Vandaag heb je in Brussel alleen nog de jaarlijkse Grote Prijs, die op de Grote Markt wordt gespeeld. In de regio van Halle en Aat daarentegen is kaatsen nog springlevend en verdienen de topspelers zelfs grof geld. Brusselse spelers zijn er nog amper. “Of de sport terugkomt in Brussel? Onmogelijk is het niet... Je kunt bijvoorbeeld ruimte vinden in parken of op sportvelden. Op het Sint-Denijsplein in Vorst is zelfs een kaatsveld op de kasseien getekend. Maar je moet vrijwilligers vinden, en dat is een zeldzaam goed. Jammer, want Brussel heeft een mooie kaatsgeschiedenis.” Tim Schoonjans

www.museenationaldesjeuxdepaume.be © VERZAMELING MNJP

e kaatssport is zo oud als de wereld,” beweert – niet vies van een beetje overdrijving – Claude Simoulin (75), de schatbewaarder van het kaatsmuseum van Aat. “Er is een document van de stad Oudenaarde uit de veertiende eeuw waarin het spel rond de kerk verboden werd omdat het de kerkdienst verstoorde. Tijdens het kaatsen wordt er nu eenmaal veel heen en weer geroepen. De spelers en het publiek dagen elkaar plagend uit. ‘Slechte verliezer!’, ‘Valsspeler!’ Dat volkse is ook een deel van de charme.” Kaatsen is de verzamelnaam van balsporten waarbij de spelers de bal met de handpalm of vuist zó proberen te slaan dat de tegenpartij de bal niet geldig kan terugslaan. In Brussel werd de sport al in het begin van de achttiende eeuw gespeeld, misschien zelfs vroeger. In 1837 werd de grootste Brusselse club opgericht: de vennootschap van de Zavel. Twee jaar later begonnen ze er met hun Grote Prijs, die tot in 1964 werd georganiseerd. Op dat evenement was steevast de koning aanwezig, uiteraard met een geuze in de hand. “De sport werd in Brussel geïntroduceerd door geïmmigreerde Walen

buurten waren onbespreekbaar. De beste spelers werden gekoesterd. “Die kregen dan een baan bij de gemeente, waardoor ze in de namiddag vrij konden krijgen om de matchen mee te spelen. Een burgemeester wou een goede kaatsploeg hebben. Dat was een kwestie van trots.” “Die toppers kregen geen geld, ze werden betaald in natura, met horloges of mooie muntstukken. Kaatsen stond altijd in het middelpunt van de belangstelling. Heel de buurt kwam naar de matchen kijken. De supporters stonden rijen dik, ze waren soms met duizenden. Kaatsen was dé sport. Voetbal? Daar was amper sprake van.” In de twintigste eeuw begon voetbal aan een steile opmars, en sommige Brusselse voetballers combineerden dat met kaatsen. “Henri Meert (doelman van Anderlecht en de Rode Duivels in de jaren 1940-’60, red.) was een professionele kaatser. Hij speelde bij Ganshoren en is getransfereerd naar ’s-Gravenbrakel. Voor zijn overstap naar de eerste divisie heeft hij zelfs een huis gekregen. Ook Union-doelman André Vanderstappen was een goed kaatser.” Het Helmetseplein, Flageyplein of Dapperheidsplein: over heel Brussel werd er gekaatst. Een kaatsveld werd gewoon afgespannen met een koord: kaatsen kan namelijk op alle ondergronden. “Zodra je een veld van 72 meter lang had, werd er gespeeld,” zegt museum­archivaris Jean-Marie Dumont (65). “Je had

BDW 1299 PAGINA 25 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

David Steegen

Sportfeest voor senioren JETTE – Vijftigplussers kunnen zich op 13 oktober uitleven tijdens een nieuwe editie van Senior-Kicks. Het Brusselse sportaanbod voor senioren wordt in HealthCity in Jette geëtaleerd voor sportievelingen tussen vijftig en 99. De sporten zijn onderverdeeld volgens moeilijkheidsgraad. Zo vallen pilates en lijndansen onder de rustige activiteiten, zijn salsa en nordic walking al wat steviger en behoren Sh’bam en 25 kilometer fietsen tot de intensiefste sporten. Om 9.40 uur begint de opwarming en wordt het programma voorgesteld. Senioren kiezen vier sporten die ze elk een uurtje zullen beoefenen. Na de eerste twee sporten is er middagpauze. Na de laatste sport volgen een cooldown en de prijsuitreiking. Inschrijven kan onder meer op www.seniorkicks. be of bij uw plaatselijke seniorenvereniging of verantwoordelijke. Wie nog wil inschrijven, telt 6 euro neer. Wie er moeilijk geraakt, TS kan door een busje thuis opgehaald en afgezet worden.

AFlossing op z’n Japans BRUSSEL – Op de Heizel klinkt op 15 oktober het startschot voor de Acerta Brussels Ekiden. De aflossingsmarathon komt overgewaaid uit Japan. De Ekiden (eki betekent ‘plaats’, den ‘bezorgen’) is gebaseerd op een koerierdienst van lopers die vroeger belangrijke documenten leverde. Vandaag bestaan de teams uit zes lopers, en de aflossing gebeurt met een speciaal aflossingslint, de tasuki, dat schuin over de borst hangt. Elke loper in de ploeg heeft een belangrijke functie, en dat is meteen een reden waarom dit evenement zo aanslaat bij bedrijven. Op zaterdag 15 oktober wordt op de middag het startschot gegeven van de Chiquita Kids Run over één kilometer. Om 13 uur begint de aflossingsmarathon. De eerste loper neemt vijf kilometer voor zijn rekening, de tweede tien. Zo wordt afgewisseld tot de zesde, die 7,195 kilometer loopt. De eerste ploegen mogen verschillende honderden euro’s prijzengeld onder elkaar verdelen. Meer op  www.acertabrusselsekiden.be. TS

De toekomst De jeugd heeft de toekomst. De revelatie van Romelu Lukaku en Fernando Canesin bewijzen het. Paars-wit bleef lang in gebreke als het om het opleiden van jong talent ging. Luxe maakt lui. Opleiden was geen must. Status en macht maakten een doorgedreven jeugdopleiding overbodig. Zo nu en dan brak er eentje door. Georges Grün, Bertrand Crasson, Enzo Scifo. Tien jaar geleden was het nog mogelijk om de economische superioriteit te laten gelden. RSC Anderlecht kocht Club Luik leeg in de jaren 1980, dan volgde KV Mechelen, en de dartele strateeg Marc Degryse werd eenvoudigweg weggeplukt bij aartsrivaal Club Brugge. De tijden zijn ingrijpend veranderd, de voetbalwereld is geglobaliseerd. Een koopje kun je nog met moeite doen in de Argentijnse tweede klasse, maar ook die tijden lijken voorbij. De absolute top is niet meer weggelegd voor Belgische topclubs. Daarenboven plukken de grote Europese liga’s onze begaafde voetbalkinderen weg. Vele landen mogen jonge spelers al vanaf vijftien jaar een contract aanbieden; in België mag dat niet. Vorig seizoen verloor RSCA om die reden het talent Adnan Januzaj aan Manchester United. Maar een fractie van de huidige nationale heeft ooit in België gevoetbald. Spelers als Jan Vertonghen, Toby Alderweireld (allebei Ajax), Eden Hazard (Rijsel) en Dries Mertens (PSV) hebben zelfs nooit in de Belgische eerste klasse gevoetbald. Mertens is onder hen een uitzondering. Die werd destijds te klein en te frêle bevonden bij paars-wit. Dat vond hij zelf ook. Elke speler volgt zijn eigen weg. Jeugdopleiding is geen exacte wetenschap. Mertens ging na Anderlecht in Gent en Aalst voetballen om via de Nederlandse tweede klasse bij FC Utrecht te belanden. Daar speelde hij de pannen van het dak, en PSV Eindhoven telde ADVERTENTIE

Met steun van de Instelling Morele Dienstverlening Brussel

naar verluidt dertien miljoen euro neer voor hem en zijn ploeggenoot (bij Utrecht) Kevin Strootman. Driesje is dit seizoen Dries geworden. Een toekomst kun je niet voorspellen, maar Mertens had niet misstaan in het eerste van paars-wit. Maandag zal RSCA zijn nieuwe jeugd- en opleidingscentrum plechtig openen. Trots zal de club 74.000 vierkante meter opleidingsmogelijkheden aan de buitenwereld tonen. Zeven oefenvelden, waarvan vier in een eerste fase, de grootste fitnesszaal van alle professionele voetbaltrainingscentra en binnenkort ook een eigen hotel. De infrastructuur is om trots op te zijn, maar het echte verschil wordt gemaakt door de mensen met kennis van jeugdopleiding en de fijnmazige omkadering. Het beleid van de club staat vandaag in het teken van jeugdopleiding. ‘Neerpede’ kwam er niet alleen dankzij de club: het Brussels Hoofdstedelijk Gewest is de bevoorrechte partner van de nieuwe infrastructuur. Op een boogscheut van het jeugd- en trainingscomplex ligt de campus Elishout, Coovi/Ceria, waar de toekomstige keukenchefs en andere horecasterren klaargestoomd worden. De hoofdstad leeft van het toerisme, van haar cafés en restaurants. De gewestelijke overheid is een echte partner geworden. Daar zijn de gloednieuwe gebouwen als het jeugd- en trainingscentrum van RSCA in Neerpede en de prachtige kooktoren van Elishout het bewijs van. Anderlecht heeft de toekomst. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

BDW 1299 PAGINA 26 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

VO

e j b e h n e zaIE ‘Van bom ’ ! g Z e o n e g t i o o n r e O R IE D E

RE

AA

O T 13 J T 9

Steven Warson r e rg o rz e v m o o b t Interview me

R • BD W

ENS DOOR PATRICK JORD

EN VAN

n ker. Soms moete er kw da na d, el ep ter wer e. Steven is gevaarlijkste bero de ee tw t Warson aan Zazi he en is ev St “Het gt ze !” jes eter de hoogte in gen we hem vlot m za ig rt en de ur t rv to Te el in w we oretum les beroep. In het Arb vertelde hij ons al n d va r on gr ge or de rz op ve en boom et de voet immen. Terug m kl in tuurlijk. uk be e ot gr een e voor bomen, na fd lie jn zi en – i n, Walib over zaagbroeke © SA SK IA VA ND

E EL

ER ST ICHEL E

© SA

SK

IA V AN DE RS

TI

CH

godsnaam? omverzorger in Wat doet een bo moet dode boomverzorger n Ee ): (S en Stev die gevaarlijk en halen, takken takken uit de bom is of een ld boven een hu ee rb oo jv bi en zijn e ook de kroon . Soms moeten w speeltuin hangen om te groot chten. Als een bo rli ve om bo de van kken uit halen, er enkele grote ta wordt, gaan we ichtige vorm n mooie, evenw ee r ee w j hi t zoda et dat. krijg t. Snoeien he men beter t jullie zieke bo Het is niet zo da maken? en dat r je kan wel zegg aa M . et ni l aa m S: Nee, hele leidt van zijn r een boom bege ge or rz ve om bo een illen bomen zo zijn dood. We w geboor te tot aan ant van bomen leven houden, w in ijk el og m lang s in als . We grijpen pa hé , eg no ge t oi heb je er no , anders niet. gevaarlijk wordt te ht ec om bo een bomen planten of omverzorger ook Soms zal een bo verplanten. omverzorger? Hoe word je bo ongeveer de cursus duur t : en er ud st or vo S: Je moet er ld met snoeiren er bijvoorbee le e W . ar ja f al van de anderh Het laatste deel n. ke er w te en en kettingzag men! Je hebt e: in bomen klim st uk le t he is cursus oi ik een en doen: eerst go uw to et m t da e gezien dat w gew icht je van . Daar hang t een om bo de in w ou dan het wer pt t gew icht je komt da n aa en n, aa zo’n 200 gram is te zwaar om t dat klimtouw an W . uw to im kl en we de echte gooien. Dan gesp en nn ku te in hoog de boom hoog! Je moet l, en dan hop, om de id m s on om touwen lenig voor zijn... er wel een beet je hoog tevrees? Heb je last van og tevrees, zeg een gezonde ho b he Ik . el w moeilijk S: Toch n, wordt het heel be er et m 25 op maar. Als ik denk dat veel r te klimmen. Ik ge ho g no om ij meestal voor m n hebben, maar va st la ar da rs boomverzorge dat, hé... toegeven. Je kent , je voelt w illen ze het niet en ook een kick m im kl n va je Tegelijk krijg heel hard waait, .. Alleen als het e. lin na re ad de gewoon

s, als het rboretum: “Som A t he in tie ac in Steven Warson is Walibi!” Boomverzorger n... Jongens, dat ve bo l aa m le he t waait, en ik zi

hard

BDW 1299 PAGINA 27 - DONDERDAG 13 OKTOBER 2011

Y

[ SORRY ] SNORR

an...

omverzorger te ddroom om bo ug je n ee t he as W worden? t beroep totaal kind kende ik da s al t an w , ee N S: een beet je an en ik was het m in tu s al e kt er niet. Ik w n of gras te r hagen te schere aa m d tij al om u be een andere d moment zag ik al pa be n ee p O maaien. t ik: “Waw, dat ac tie. Toen dach in r ge or rz ve om bo lijkt me wel iets!” gelukjes gehad? En nog nooit on de pees van zijn n een collega die ke ik r aa m , ee N S: role over d. Hij was de cont ag za ge er ov t ef duim he el een complete ijt. We hebben w kw g aa gz in tt ke de ongelukjes te s tegen dat soor t uitr usting om on beschermen. n een t het uniform va aa st be it ru aa W zoal? boomverzorger k en en, een zaagbroe S: Uit zaagschoen gemaakt ingstukken zijn zo ed kl ie D . en w ou zaag m geraak t. Deze g er niet doorheen dat de kettingzaa verschillende rbeeld heef t zes zaagbroek bijvoo en we ook een t ze.) En dan zett lagen! (Steven toon agsel van de , zodat je geen za op er zi vi n ee et helm m aag ik ook fijne krijg t. Meestal dr takken in je ogen takken heb. ik beter grip op de t da zo , en en ho handsc n mee naar kilo sleep je da Wow! Hoeveel boven? lo zwaarder lijk vijf tot zes ki ke ak m ik t da nk S: Ik de heb. ijn kost uum aan ben als ik heel m

j en Warson nog bi omverzorger Stev bo i ze ,” n e, ve st le in m us be . “Ten je ook met je ne ar een koekjesboom na ee m e zi “De natuur moet Za j m nam hi en)... Cercidiphyllu t Arboretum. Dus ven diep inadem (e is ons bezoek aan he am . na je e rt ël ci fi n een ha zei Steven. “De of bben de vorm va he en er ad bl jn zo noem ik hem,” Zi sentaal. rfst wordt en de tjesboom’ in men Telkens als het he n. pa Ja t japonicum, of ‘har ui t m ko . Daardoor ruik t De hart jesboom paalde stof fen af be j hi t id he sc , geel ans arbre bladeren kleuren r dat hij in het Fr de on w en Ge .” lekker zoet hij naar koek jes, Kuchenbaum. d, en in het Duits em no ge dt or w caramel in het omsoor ten die je bo 0 46 de n va n is ee l met bomen uit De koek jesboom t. Het staat er vo nd vi en ur rv Te n bomentuin Arboretum va ning Leopold II de ko e gd le 05 19 In en. ageren als ze hier andere werelddel t andere landen re ui en m bo e ho frisse neus aan, om te zien ek om er nu een pl le ea id n ee is l Het n het Bos is. Hee werden geplant. dat het Week va om en le al r t oo ie rd N eur. Daa te gaan halen. en vroeger van kl er nd ra ve en m e bo en wat Amerikaans tum nog mooier ent in het Arbore om m t di op er ziet de herfst veelkleuriger uit. t Internationaal tgeroepen tot he ui is s ie at N e gd Vereni derwel bij het dat 2011 door de ? En dat past won n’ ze en Wist je trouwens gr r de on a ‘Z n Chinees woud en, met als them komt er langs ee en in s bo Jaar van de Boss ns aa tbos.be! merik w w w.weekvanhe t er een Noord-A op op f lo /o je en : m be tu n. re re Arbo arboretum-ter vu jk eens op w w w. weer buiten... Ki

© ILAH

BLIKVANGER

n dit t allerleukste aa he je nd vi at W Zware job! nd het beroep? , natuurlijk. Ik vi ur tu na de et m t S: Het contac iets mee rijk om een levend ng la be k oo en d moet boeien s ik toch een boom al s, m So . en ud levend te ho op zijn stam eleens mijn hand w ik g le n da n, altijd velle aatje.” Ik heb daar m , hé ry or “S : ik en dan zeg hartzeer van...

Koekjesherfst

RC SL EEN

! Dat is Walibi, m

© ST ICH TING MA

n... olalaaaa en ik zit boven, da (lacht)

pa m o B n a v f a t s e Op stap met d

n een bekende izer, maar ook va ke e ns ei m Ro te ch heef t die heel wat am van een beru n 1951 tot 2002 Nero: het is de na Va n. ee Sl c ar M r tad af, want kenaar-ridde ak in onze hoofds va stripfiguur van te ch zi en el sp Ze bums gemaakt. grappige Nero-al oonstelling die van Br ussel. m een kleine tent eu us Marc Sleen hield M n ee Sl c langs Mar k loopt er in het k een tocht maken oo nu n ka je Sinds vorige wee En . ussel heet et je geluk zie je Marc Sleen en Br ussel. Met een be Br heel toepasselijk in s je ek pl e en minder bekend heel wat bekende ippen... w van Nero weggl er net de schadu rips én onze stad zo deze Nero-st om , an ga te stap leerjaar) Zin om mee op (4de, 5de of 6de as kl n éé ag m e e en? Zazi achteraf lekker te (her)ontdekk ling mét gids + de an w is at gr n trak teren op ee useum! s in het Stripm el af Brusselse w van Bompa (uit o-album De staf er N t he In . op l en even dit raadse chtbaar te maken Zin? Los dan wel rstaf om zich onzi ve to n ee o ?? rd t? ca da boef Ri elk museum is 1997) gebruikt de sels museum. W us Br n ee in en eg pl weg helpen.) zo een diefstal te s hierboven je op tje en pr de jaar + school + en nn vermeld je leer (Misschien ku en e .b w bd e@ oord naar zazi atis met Nero Stuur het antw je binnenkort gr of en et w n te . We la contactpersoon c-sleen.be.) op stap mag! den op w w w.mar oa nl w do k oo je ling kan (De Nero-wande

WIN!