BDW - editie 1292

AFGIFTEKANTOOR BRUSSEL X P303153

25 08 11

Ruim baan voor jonge fietser BRUSSEL – Van Vijfhoek tot Jubelpark in vrije baan met de fiets, skatend of te voet. Dat was de bedoeling van de eerste Cyclovia van Brussel, een idee dat komt overgewaaid uit Bogota, Colombia, waarbij de auto moet wijken voor de zachte weggebruiker. De eerste editie in Brussel, afgelopen zondag, was een eerder bescheiden succes. Er kwam niet veel volk opdagen, maar wie deelnam, was meestal wel tevreden. “Het geeft een goed beeld van hoe Brussel er in de toekomst zou moeten uitzien,” klonk het bij enkele enthousiastelingen. Op 11 september wordt Cyclovia herhaald. Het zijn opwarmers voor het grote werk op zondag 18 september als het hele Brussels Gewest autovrij zal zijn. SVG © SASKIA VANDERSTICHELE

N° 1292 VAN 25 AUGUSTUS TOT 1 SEPTEMBER 2011 ¦ WEEK 34: WEEKBLAD, EEN UITGAVE VAN VZW BRUSSEL DEZE WEEK, FLAGEYPLEIN 18, 1050 ELSENE, REDACTIE: 02-226.45.40, ABONNEMENTEN: 02-226.45.45, FAX: 02-226.45.69, E-MAIL: INFO@BDW.BE

BDW 1292 PAGINA 2 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

OPMERKELIJK © JO VOETS

Uitgelicht > Platanen en kasseien Havenlaan zorgen voor fel protest van actiecomité BOERENMARKT AAN SLACHTHUIS ANDERLECHT – Met haar nieuwe initiatief, de Boeremet op donderdag, wil de nv Abatan een nieuw publiek naar de slachthuizen lokken. De weekendmarkten aan de slachthuizen zijn een groot succes. Jarenlang organiseerde Abatan ook veemarkten, maar daar is het bedrijf drie jaar geleden mee gestopt. Om tijdens de week weer wat meer leven in de brouwerij te krijgen, begint Abatan vanaf 1 september met een Boeremet, elke eerste en derde donderdag van de maand. De bedoeling is niet om er een massa-evenement van te maken, zegt Abatan-woordvoerder Paul Thielemans. “De grote massa is voor zaterdag en zondag. De weekendmarkten zijn populair door het uitgebreide aanbod en de voordelige prijzen. Maar wij geloven dat we ook iets te bieden hebben voor een andere groep mensen. En dat heeft niets met geloof of huidskleur te maken. We mikken op mensen die gerust een euro meer wil betalen voor een goed aanbod en een charmante sfeer. Niet dat de weekendmarkt niet deugt. Dit wordt gewoon anders: andere producten, andere prijzen.” Met de nieuwe doelgroep wil Abatan ook zijn toekomstplannen onderbouwen. Het bedrijf zal, met Europees geld, een heuse foodshopping bouwen, een winkelcentrum met alleen voedingswinkels. “Op de lange termijn is het nog maar de vraag of de weekendmarkten, die vanuit hygiënisch en milieu-oogpunt soms vragen oproepen, wel blijven bestaan.” “De standhouders verkopen primeurs, artisanale producten en andere voedingswaren die op de grote weekendmarkten geen afnemers vinden, zelfbereide garnalenkroketten bijvoorbeeld, of biofruit en hoeve- en streekproducten.” Thielemans beseft dat het niet vanzelfsprekend wordt. “Het is niet omdat zo’n markt op de vismarkt en op het Kasteleinsplein lukt, dat het bij ons zal werken. De buurt is niet vergelijkbaar. Wij moeten de mensen naar de slachthuizen krijgen. Daarom gaan we hard werken aan de sfeer. De standjes worden rond een terras met bar geplaatst, alles wordt verlicht met lampionnetjes en we bieden gratis parkeren aan.” De Boeremet duurt van drie uur tot een uur of zeven, acht ’s avonds. “We richten ons tot mensen die na hun werk boodHUB schappen willen doen.” www.boeremet.be

Actie voeren voor gevorderden BRUSSEL – Reuzenspandoeken, boomadopties, petities: de acties rond de platanen en de kasseien op de Havenlaan waren de afgelopen maanden niet te tellen. En vooral: niet uit de kranten te branden. Het parcours van het plaatselijke actiecomité lijkt wel een handboek ‘actie voeren voor gevorderden’. “Je moet gewoon overtuigd zijn van de zaak.”

O

p de eerstkomende ministerraad van 29 augustus zal de Havenlaan opnieuw bij de Brusselse regering op tafel liggen. Minister-president Charles Picqué (PS) liet al weten dat hij wil bekijken hoe er met de wensen van de omwonenden rekening kan worden gehouden. De Ecolo-leden van de regering, Evelyne Huytebroeck en Christos Doulkeridis, hebben zich al openlijk tegen het project gekeerd. “Er zit geen uitgekiende strategie achter,” zegt actievoerder Wim Didelez van de Actie Protectie Kasseien en Platanen, zoals het actiecomité officieel heet. Zo lijkt het nochtans niet. De constante stroom

van actie aan de Havenlaan heeft bevoegd minister Brigitte Grouwels (CD&V) in het defensief gedrongen. Ter herinnering: de heraanleg van de Havenlaan zou betekenen dat de driehonderd platanen langs de laan gekapt en vervangen worden. Beton vervangt de huidige kasseien. De plannen zijn berekend om de extra verkeersdruk van het – geschrapte – logistieke centrum Bilc op te vangen. Dat het Bilc niet gebouwd wordt, rechtvaardigt volgens de actievoerders een revisie van de plannen. Het verhaal slaat zowel aan in de klassieke als in de sociale media. Op Facebook kunt u vriendjes wor-

den met Daan Plataan, hij heeft er al meer dan 1.300. De petitie telt meer dan zesduizend handtekeningen, de acties kregen veel media-aandacht. De slokop op dat gebied was een groot spandoek dat begin augustus opdook aan het Saincteletteplein. “Dat is er toevallig gekomen,” zegt Didelez. “De eigenaar van een publiciteitsfirma liep langs bij een eerdere actie en was gewonnen voor onze zaak. Hij heeft dat spandoek uit eigen zak betaald.” Zelfs al schuilt er geen uitgekiende strategie achter, het actiecomité heeft wel het juiste ‘personeel’ in huis voor een campagne. “Wij hebben een aantal mensen die actief zijn in de sector,” zegt Didelez. “Website­ontwerpers bijvoorbeeld. Ervaring is een andere troef. Veel van onze mensen waren ook al betrokken bij het protest tegen het Bilc.” Actiecomités krijgen wel vaker de kritiek dat ze vooral door hoogopgeleiden gedragen worden. “Dat klopt

bij ons ook,” zegt Didelez. “De buurt is heel divers, maar veel mensen zijn moeilijk te mobiliseren. Maar als je

“Actiegroepen hebben nu meer invloed omdat ze een concreet alternatief aanbieden”

hen tegenkomt op straat, blijken ook zij enthousiast over onze acties.” Ook het Nimby- of Not in my back yard-tegenargument wijst hij van de hand. “Het kan alleen maar een goede zaak zijn als je tegen slechte plannen protesteert.” Of de platanen overleven, is nog geen uitgemaakte zaak. Dat actie-

DE WEEK IN BEELD DOOR JO VOETS

Zondag was de laatste dag van de Zuidkermis. Onder meer door het slechte weer, de economische crisis en het samenvallen met de ramadan zagen de foorkramers minder volk opdagen dan vorige jaren.

© JO VOETS

WEEKOVERZICHT

BDW 1292 PAGINA 3 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

© JO VOETS

DONDERDAG 18 AUGUSTUS BRAAK WORDT TIJDELIJK PARK. Het braakliggende terrein aan de Ninoofsepoort wordt gedurende drie jaar een openbare tuin. Daarvoor zorgt Jeroen Peters, beter bekend als de man die twee jaar geleden zijn voet in beton inkapselde omdat hij in zijn kraakpand wilde blijven. Na drie jaar komen op het terrein sociale woningen. Geen sanctie voor MIVB-chauffeur. Een MIVBchauffeur die op het internet enkele bedrijfskritische filmpjes had geplaatst, krijgt een waarschuwing. In het beeldmateriaal is onder meer te zien hoe de man de draak steekt met niet-werkende microfoons en lichtkranten. Brusselse regering bindt (beetje) in. Minister-president Charles Picqué (PS) en minister van Openbare Werken Brigitte Grouwels (CD&V) willen onderzoeken of er tegemoet kan worden gekomen aan de grieven van het actiecomité Havenlaan. Dat protesteert tegen de heraanleg van die laan en het verdwijnen van driehonderd platanen. De werkzaamheden zijn voorlopig uitgesteld tot 5 september.

VRIJDAG 19 AUGUSTUS Begin deze maand verrees een groot, professioneel spandoek aan het Saincteletteplein. “Dat is er toevallig gekomen. De eigenaar van een reclamebureau was gewonnen voor onze zaak en heeft dat spandoek uit eigen zak betaald.”

comités meer impact hebben op het beleid, is wel een opgemerkte evolutie. “Actiegroepen hebben nu meer invloed omdat ze een concreet alternatief aanbieden,” zegt Eric Corijn, hoogleraar Sociale en Culturele Geo­ grafie aan de VUB. “En dat draagt bij tot een kwalitatief hoogstaander debat. Vroeger ging men ervan uit dat alle expertise bij de ambtenaren zat. Zij stelden de plannen op. Daar rees dan protest tegen, maar in feite vroeg men: ‘Dit is geen goed plan, maak een nieuw.’ Vandaag komen actiegroepen zelf met voorstellen op

“ “

de proppen. Ze maken ook beter gebruik van communicatietechnieken en verzamelen zelf expertise. Het is een evolutie die in Brussel voor het eerst duidelijk werd bij de heraanleg van het Flageyplein, maar ook al aanwezig was in de jarenlange strijd in de Europese wijk.” Dat actiecomités hoofdzakelijk bevolkt worden door hoogopgeleiden, vindt Corijn geen punt. “Dat blijft een aandachtspunt, maar de administraties worden ook grotendeels ingenomen door hoogopgeleiden,” zegt hij. “Beslissingen als deze wor-

den niet genomen door een politicus, maar door hoogopgeleide bureaucraten. De minister legitimeert ze alleen maar. Vreemd dat je deze kritiek altijd hoort op actiecomités, maar nooit op het bestuur.” Dat actiecomités hun zaken professioneler aanpakken, verandert volgen Didelez niets aan het basisprincipe. “Je moet mensen kunnen mobiliseren, en daarvoor moet je overtuigd zijn.” Jelle Couder / brusselnieuws.be

Afspraken rond dit gewest tot in de details grondwettelijk verankeren, zoals nu opnieuw gepland is, dat moet wel verkeerd aflopen.” Bescheidenheid, daarvoor pleit socioloog Luc Huyse (KU Leuven) bij het vastleggen van nieuwe regels voor het Brussels Gewest. De hoofdstad verandert immers razendsnel (in De Standaard).

Ik ben vandaag naar hier gereden met twee bekeuringen onder mijn ruitenwissers. Ik heb ze laten zitten en toen het begon te regenen, stak ik mijn ruitenwissers aan. Voilà, mijn persoonlijke strijd tegen de bureaucratie die onze levens overwoekert.” De Brusselse barones Mia Doornaert, adviseur van Yves Leterme (CD&V), in De Standaard.

HET WOORD

Boomvandaal

WATERMAAL-BOSVOORDE – De vredige bosgemeente in het zuiden van het Brusselse gewest wordt opgeschrikt door een nieuw soort vandalisme: boomvandalisme, uitgevoerd door een boomvandaal. De verdachte(n) houdt/houden zich onledig met het doorzagen van gezonde bomen. Naar de motieven van de daders is het gissen, maar zeker is dat acht bomen aan de Aartshertogensquare moe-

ten worden omgehakt omdat ze onherstelbaar beschadigd zijn door het boomvandalisme. Kost de gemeente duizend euro per boom. Ook op het Rik Woutersplein is een slachtoffer gevallen, maar daar werd de boom ‘gewoon’ aangevallen met een bijl. De acht slachtoffers op de Aartshertogensquare daarentegen werden bewerkt met een kettingzaag. Nightmare on Archduke Square. CD

LE SOIR: ‘PAKISTAN SPIONEERT IN BRUSSEL.’ Volgens de krant Le Soir is het Europees Kasjmir Centrum in Brussel een vehikel van de Pakistaanse geheime dienst ISI. De krant baseert zich op een onderzoeksrapport van de FBI, de Amerikaanse federale inlichtingendienst. Niet alleen schimmelkaas. De politie van de zone West valt binnen in een illegale kaasmakerij in Sint-Jans-Molenbeek. Er worden een soort ricotta en Marokkaanse specialiteiten met kipvulling gemaakt. De ordediensten laten de zaak sluiten omdat er in uiterst onhygiënische omstandigheden wordt gewerkt. Er staat bijvoorbeeld schimmel op de muren.

ZONDAG 21 AUGUSTUS ZUIDKERMIS MET MINDER. Op de laatste dag van de Zuidkermis wordt duidelijk dat deze editie minder bezoekers dan vorig jaar heeft getrokken. Toch zijn er 1,3 miljoen mensen langsgeweest op de kermis, tweehonderdduizend minder dan vorig jaar. De ramadan en het slechte weer zouden mogelijke oorzaken zijn. EERSTE Cyclovia. Van 11 tot 16 uur wordt een traject van het kanaal naar het Jubelpark gedeeltelijk autovrij gemaakt ten gunste van de zachte weggebruikers. Het evenement wordt nog eens herhaald op 11 september en is een aanvulling op de autoloze zondag van 18 september, wanneer het hele Brussels Hoofdstedelijk Gewest afgesloten wordt voor autoverkeer.

MAANDAG 22 AUGUSTUS Uitje OP DE TREINSPOREN. Twee jongeren worden tijdens de avondspits van de treinsporen gehaald tussen de stations Kapelle­ kerk en Zuid. Het treinverkeer loopt daardoor tot vijftien minuten vertraging op. Wat de twee op de sporen doen, is niet echt duidelijk. CITY PARADE VERSUS MOLENBEEK. Volgens het weekblad   Le Vif/L’Express circuleren er mails waarin de City Parade, een technostoet die komende zaterdag door Brussel trekt, verward wordt met de Gay Pride. Daarom zou de Molenbeekse burgemeester Philippe Moureaux (PS) verboden hebben dat feestvierders via de metrostations in zijn gemeente naar huis zouden gaan. Moureaux ontkent, maar zegt wel dat hij liever niet heeft dat dronken feestvierders tijdens de ramadan door zijn gemeente trekken, al wil hij het niet verbieden.

DINSDAG 23 AUGUSTUS GEEN BOTERHAMMEN MET REGEN. Door het onheilsweer wordt beslist het middagfestival Boterhammen in het Park vandaag af te gelasten. Bij beter weer vinden ’s avonds wel de Feeërieën plaats. De organisatoren willen geen massa samenbrengen onder de bomen van het Warandepark, uit vrees voor blikseminslagen. Zwaar onweer verstoort treinverkeer. Een zwaar onweer dat in de ochtend over het land trekt, verstoort het treinverkeer. Er zijn vertragingen van tien tot dertig minuten. In Brussel daalt de zichtbaarheid tot winterse toestanden. Straten staan blank en autotunnels worden afgesloten. Ook het MIVB-net ondervindt plaatselijk hinder. Samengesteld door Christophe Degreef

MEER NIEUWS DE HELE WEEK ROND OP

BDW 1292 PAGINA 4 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

Reeks (4, slot) > Minister-president voor één dag: presentatrice Annabelle Van Nieuwenhuyse

‘We moeten meer omkijken naar onze pubers’ SINT-JANS-MOLENBEEK – Vier persoonlijkheden gingen in op ons voorstel om voor één dag minister-president van Brussel te spelen. Stafhouder Dirk Van Gerven wou een kordatere aanpak van kleine criminaliteit, Emmanuel Petrella pleitte voor nieuwe stadsrivieren, en Nedjma Hadj dacht aan drietalig onderwijs en microkredieten. Annabelle Van Nieuwenhuyse sluit de reeks af en springt resoluut in de bres voor de jongeren. schap’. Dat is toch te gek. Als een Albanese bakker het aan de stok krijgt met een Italiaanse klant, dan zeg je toch ook niet: ‘Albanese gemeenschap vecht met Italiaanse’?” “Had ik moeten weigeren om die headline op de radio voor te lezen?

Reputatie

“Laten we niet onnozel doen. Brussel is geen resort of pretpark, maar een stad waar gewerkt, gewoond, geleefd wordt”

“Als minister-president zou ik de walgelijke reputatie van Molenbeek aanpakken. Sympathieke dingen over Molenbeek zeggen lijkt wel  verboden. Feiten worden niet gecheckt. Elke jongere die iets mispeutert, is meteen een crimineel. Maar zo sluit je een wel héél grote groep uit.” Het zit Van Nieuwenhuyse hoog. “Onlangs was er een ruzie tussen twee cafés, zoals er overal te lande elk weekend ruzies zijn. Alleen was het in Molenbeek, en de headline werd: ‘Algerijnse gemeenschap vecht met Marokkaanse gemeen-

Ik vraag het me af. Volgende keer grijp ik in. Echt, mijn hart bloedt als ik hoor hoe er gecommuniceerd wordt over Molenbeek.” Oplossingen liggen niet voor het rapen. “Om te beginnen geef ik de Molenbeekois zelf het woord. Voorts stuur ik alle bewindsmensen, rekruteringslui en onderwijzers naar een cursus interculturaliteit. Iedereen heeft de mond vol van inter-

© IVAN PUT

D

e zon schijnt alsof ze deze zomer nog niets anders gedaan heeft. De buurjongen heeft zijn overbodige speelgoed, zeker zes stuks, aan de voordeur uitgestald. Hij wacht op kopers in een straatje waar niemand door komt die niet in een van de tien, twaalf gezellige huisjes moet zijn. Drie huizen verderop spreken twee tienjarige meisjes onze minister-presidente voor één dag aan met een familiair “Hé, Annabelle!” Wanneer ze met haar zoon kunnen spelen? Die zoon is vier. Het idyllische tafereel speelt zich af in het vaak verguisde Sint-JansMolenbeek. De van FM Brussel en Couleur Café bekende presentatrice Annabelle Van Nieuwenhuyse verdedigt haar gemeente als een leeuwin.

Wie is Annabelle Van Nieuwenhuyse?

culturaliteit – men zegt hardop de multiculturaliteit beu te zijn – zonder te weten wat dat inhoudt. Ik ben al vijftien jaar allochtoon en ik heb daar nog nooit iets aan gehad. Om de eenvoudige reden dat het niets is; het is veel te vaag en ondefinieerbaar. Een bakker bakt, een loodgieter herstelt, maar wie of wat is een allochtoon of een autochtoon?”

Hart voor pubers De regering-Van Nieuwenhuyse wil twee groepen extra aandacht geven: de jongeren en de bejaarden. “Ouderen worden bang gemaakt. Ze wachten in hun appartement tot de dag voorbij is. Ze schrikken van onheilsberichten in de media. Ze hebben weinig contact, of het is met mensen in dezelfde situatie en dan jutten ze elkaar op. ‘Kom jij nog buiten?’  Die schrik en die eenzaamheid zijn een ramp. We moeten proberen de ouderen er weer meer bij te betrekken.” “Een enorm grote groep jongeren weet niet van welk hout pijlen te maken. Dat ze veel op straat rondhangen, vind ik iets waar we nog van kunnen leren. Binnenblijven is niet gezond. Maar ze worden overal weggepest. We criminaliseren ze voor het minste en we zijn verbaasd als ze zichzelf met zeer grote daadkracht een identiteit schoppen. Als ik één noodkreet slaak, dan is het deze: laten we meer omkijken naar onze pubers. Volgens mij is het verschrikkelijk om een puber te zijn in

© CD

RENOVATIE ELSENSE VIJVERS: MEER DAN TWEE MILJOEN EURO ELSENE – In september wordt de renovatie aan de Vijvers van Elsene hervat. Begin volgend jaar zijn de zwaar gehavende oude balustrades en het grind rond de vijvers aan de beurt. De eerste fase werd volledig gesubsidieerd door Beliris, het federale fonds voor de opwaardering van Brussel. Zo werden onder meer tonnen slijk uit het water gehaald en

werden de oevers verstevigd. Dat gebeurde vorige zomer al. Na een jaar relatieve stilstand wordt binnenkort dan het resterende werk aangevat: vanaf september wor-

Scheefgezakt, maar binnenkort vervangen.

Geboren in Parijs in 1969, groeit op in Brugge. Studeert fotografie aan Sint-Lukas in Brussel. Gaat vrij snel aan de slag als tweetalige presentatrice op festivals en evenementen; geen Couleur Café zonder haar. Werkt voor tvbrussel en presenteert in 1997 het jeugdjournaal op het pas opgerichte Ketnet. Werkt voor zenders als FM Brussel (FM World), Radio 1 en regionale tvzenders (tweetalig cultuurprogramma voor de grensstreek Lille-KortrijkTournai). Modereert en speelt gastvrouw op verschillende NR evenementen.

den de nu nog kale oevers bezaaid met gras. En in februari worden de scheefgezakte gietijzeren balus­ trades ook vervangen. Omdat de Vijvers een beschermd monument zijn, is dat een werk van lange adem. “In zo’n geval moeten de nieuwe balus­ trades identiek zijn aan de oude, en de openbare aanbesteding om een gespecialiseerd bedrijf te zoeken, loopt nog altijd,” vertelt Sébastien De Pauw, woordvoerder van de Elsense schepen van Openbare Werken Pierre Lardot (PS). Waar de eerste fase betaald werd

Brussel. Ze hebben geen ruimte. Ze zijn op zoek naar identiteit en die wordt vooral materieel ingevuld. Je bent iemand als je de juiste kleren en hebbedingen hebt. Brussel biedt niets waaruit ze kunnen afleiden dat ze als mens belangrijk zijn.” Van Nieuwenhuyse pleit voor gemeenschapswerk. “Ik herinner me de papierslag: dan mochten we overal aanbellen om papier en karton op te halen. Dat zal ondertussen wel gecommercialiseerd zijn, maar er moeten toch tal van initiatieven te verzinnen zijn waarbij jongeren  de kans krijgen om iets te doen  voor de stad. Iets waar ze lol aan beleven én wat positieve reacties uitlokt. Bejaarden die zeggen: ‘Goed gedaan, jongens.’ Ik zweer het,  dat is het beste medicijn dat je de stad kunt geven. Dat gemeenschapswerk kan ook een alternatief zijn voor repressie, tieren, schelden en dreigen als jongeren over de schreef gaan.”

Kruispunt-parken Buitenkomen, spelen, elkaar ontmoeten, anderen bezig zien: het is volgens Van Nieuwenhuyse een noodzaak. “Als minister-president zorg ik voor meer openbare ruimte voor iedereen. Kruispunt-parken zouden als paddenstoelen uit de grond schieten. Daarmee bedoel ik parken waar én gevoetbald kan worden én gefietst én waar de kleintjes kunnen klauteren én waar iedereen op een bankje tussen de bloemen kan zitten. Er moet voor iedereen wat zijn. Ik heb nog voor Ketnet gewerkt: ik weet heel goed dat een kind van acht niet hetzelfde wil als een tien-, twaalf- of veertienjarige. De functionaliteit van een park komt eerst. Geef een buurt wat ze nodig heeft, ook al is je park daardoor

met federaal geld, gebeurt de her­ aanleg van de omheining hoofdzakelijk met geld van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest. Twintig pro­ cent van het totaalbedrag van één miljoen is voor rekening van de gemeente. Het gras zaaien is nog een uitloper van de eerste fase, en wordt dus nog betaald met federaal Beliris-geld. De aanleg van een nieuw voetpad in grind ten slotte, direct na de werkzaamheden aan de omheining, komt volledig op rekening van de gemeenCD te.

© IVAN PUT

BDW 1292 PAGINA 5 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

Annabelle Van Nieuwenhuyse: “Mijn generatie was apetrots op haar talenkennis. We spraken verschillende talen goed en waren niet bang om ‘Vamos a la playa’-gewijs bij te leren. Maar dat is helemaal voorbij. Die voorsprong zijn we kwijt.”

elke dag weer bleiten. Vroeger waren veel Brusselse scholen tweetalig of deelden ze gebouwen. We waren geen vreemden van elkaar. Nu zie

menkomen. Brussel is het slachtoffer van de opsplitsingstendens. Met verschillende talen in contact komen zou een enorm pluspunt kun-

Leven en laten leven

Vamos a la playa

“Dat de slimmeriken die willen dat mijn bomma alles met de fiets doet, eerst zelf eens alles met de fiets proberen te doen”

Opvallend: net als haar drie voorgangers breekt minister-president Van Nieuwenhuyse een lans voor meertaligheid. “Mijn zoontje gaat naar het Nederlandstalig onderwijs, daar kies ik bewust voor. Dat we niet terechtkunnen in de school hier op het einde van de straat, doet me

je dat bijna niet meer. De Vlaamse en de Franse Gemeenschap doen alles apart. We groeien uit elkaar en dat is tegenstrijdig met Brussel, een stad waar traditioneel culturen sa-

Van vijf locaties verspreid over de stad naar één. Dat is de bedoeling van de verhuisoperatie die vorig jaar door het VGC-college is beslist en over enkele weken afgerond zou

moeten zijn. De dienst Onderwijs is al verhuisd. Geleidelijk volgen de andere diensten. Driehonderd VGC-ambtenaren zullen hun intrek nemen in het Renaissancegebouw. De VGC heeft vorig jaar een huurcontract voor 21 jaar gesloten, voor een jaarlijkse huur van 1,2 miljoen euro. Het Renaissancegebouw moet het uithangbord van de VGC-adminis­ tratie worden. De Vlaamse Brus-

“Ik was meteen verknocht aan Brussel toen ik hier twintig jaar geleden aankwam. Voor mij is Brussel: leven en laten leven. Maar ik heb de indruk dat die ‘laissez faire, laissez passer’filosofie zwaar onder druk is komen te staan. De vrijheid van denken die ik hier ontdekt heb en die een van dé redenen is waarom ik hier zo graag leef, wordt steeds meer met voeten getreden. Men klampt zich vast aan een idee en weigert te aanvaarden dat iemand anders het anders ziet. Ik heb ook het gevoel dat ik nu als volwassene weer behandeld word zoals in de tijd dat ik bij de nonnen

nen zijn. Nu is taal juist dat wat ons van elkaar vervreemdt.” “Mijn generatie was apetrots op haar talenkennis. We spraken verschillende talen goed en waren niet bang

VGC NEEMT INTREK IN NIEUW KANTOORGEBOUW BRUSSEL – De Vlaamse Gemeenschapscommissie (VGC) zit midden in de verhuizing naar het Renaissancegebouw op de Jacqmainlaan. De VGC wil door een centralisatie de dienstverlening verbeteren.

om, ‘Vamos a la playa’-gewijs, bij te leren. Maar dat is helemaal voorbij. Die voorsprong zijn we kwijt.”

selaar zal er terechtkunnen voor vragen over cultuur, sport, jeugd, welzijn, gezondheid, gezin, onderwijs en vorming. Beneden komt een heuse balie waar bijvoorbeeld de cultuurwaardebonnen kunnen worden aangevraagd. De inrichting hiervan zou begin januari klaar moeten zijn. Het onderwijscentrum (in de Marcqstraat), de uitleendienst en technische diensten verhuizen SVG niet mee.

© RUDI DE RECHTER / MEGALUNA

misschien iets minder smaakvol of architecturaal waardevol.” “De grootste opdracht van een minister-president is: het bien-être van iedereen dienen. Ze moet kunnen inschatten hoe je de stad verbetert voor een grote groep mensen. Er verandert veel, maar ik heb op dit moment de indruk dat die veranderingen telkens een kleine groep of elite ten goede komen.”

op internaat zat. ‘Doe het zo en niet anders.’ – ‘Voor uw bestwil is het nodig dat...’ Er is een opbod van regels, geboden, verboden. En dat verdraag ik niet. Ik ben voor verandering, maar niet op die manier.” “Ik zou me als minister-president ook scherp verzetten tegen de trend om Brussel om te bouwen tot een Kabouterland met tal van attracties en bezienswaardigheden op maat van Vlaanderen Vakantieland. Laten we niet onnozel doen. Brussel is geen resort of pretpark, maar een stad waar gewerkt, gewoond, geleefd wordt. Dat de slimmeriken die willen dat mijn bomma alles met de fiets doet, eerst zelf eens alles met de fiets proberen te doen.” Niels Ruëll

BDW 1292 PAGINA 6 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

© BART DEWAELE

Gejammer bij boetiek Lola in Madou: “De vernieuwde galerie lokte me naar hier, maar de verkoop valt tegen door de arme buurt hierachter. Of ik terug naar Rogier ga zodra het daar klaar is, zal van de kosten afhangen.”

Economie > Metrowinkels ongelukkig over huurpolitiek en constante werkzaamheden

‘Vandaag voor 30 euro verkocht’ BRUSSEL – Van 2008 tot 2010 zijn de huurinkomsten van de winkels in de metrostations met bijna twintig procent gestegen. “Meer vierkante meters beschikbaar, én Madou is vernieuwd”: bingo bij exploitant Metro Shop Company, dus. Aan de andere kant sakkert de middenstand: “Ze doen ons de duvel aan met renovaties en versnelde stijgingen van de huurprijs.” Wie wint, wie verliest?

O

teren andere cijfers dan de metrowinkeliers. Het kooppotentieel van Madou is 5.300 man in een wijk in volle ontwikkeling, met drie nieuwe zaken van zeshonderd vierkante meter die er op straat bijkomen en een bank en veel kantoorlui op een steenworp.” Tegen 2015 breidt de MIVB de tienduizend vierkante meter handelsruimte in de stations uit tot achttien- à twintigduizend. Een eerste rechtstreeks voordeel hiervan is dat Metro Shop Company extra inkomsten kan genereren door de commercialisering van het gangenstelsel. Met een miljoen reizigers per dag zorgt de MIVB voor een interessant passantenverkeer, wat handelszaken ten goede kan komen, zeggen de marketinglui. Ook Brussels minister van Verkeer Brigitte Grouwels (CD&V) was positief, in haar antwoord (lente 2011) aan CD&V-fractievoorzitster Brigitte De Pauw, over de kansen die de MIVB

én de handel geboden worden. Het commerciële management aast wel vooral op de ‘groten’. Naast Delhaize Shop’n Go en Leonidas, en drank- en snoepautomaatverdeler Selecta zijn vooral ketens als de krantenwinkels van Relay en de broodjeszaken van Panos (groep La Lorraine, maar in de metro onder franchise van Autogrill) graag geziene huurders in de metrostations. In drie jaar tijd opende Panos zeven vestigingen in de metrohaltes. In station Louiza is dat goed voor een jaaromzet van 126.000 broodjes en 36.000 koeken (cijfers 2010). In 2008 haalde de MIVB 4,6 miljoen euro binnen uit de verhuur van handelsruimte. In 2009 steeg dit tot 5,3 miljoen. In het jaarverslag 2010 geeft de MIVB 5,6 miljoen op: in twee jaar tijd haast twintig procent meer huurinkomsten, dus.

Tweehonderd gegadigden Inmiddels gaat de vernieuwings-

© BART DEWAELE

p een druilerige augustusdag – belangrijk gegeven – verkocht de wafelman in metrostation Madou voor dertig euro aan wafels. Wat verderop slijt de Nepalese Banazara sjaals en accessoires voor veertig tot tachtig euro per dag. Tijdens de koopjes was dat nog pakweg 350 euro per dag, vertelt de Roemeense winkelbediende. En in station Schuman stonden we een uur lang bij Delice Gaufra, zonder één klant onder de passanten te tellen. De middenstanders kunnen er niet van (over)leven, laat staan dat ze er rijk van worden. Toch beloofde het veel goeds toen station Madou (met zijn negenhonderd vierkante meter handelszone) in juli vorig jaar totaal vernieuwd weer open ging. “In Madou zijn er tevreden handelaars en andere die jammeren,” zegt Pascal Ransbeek, business development manager van Metro Shop Company, die voor de MIVB de handelsruimten exploiteert. “We han-

operatie voort. In de pijplijn zitten Rogier, De Brouckère, Centraal Station, Montgomery, Schuman en Kunst-Wet (Beliris). Net als in andere stations, die buiten de handelszone aangepakt worden, zoals IJzer, Tomberg, Demey, Houba-Brugmann en Zuidstation, wordt de facelift verwacht met vertragingen. “In het nieuwe Rogier (nu één grote bouwwerf, red.) plannen we dertien winkelruimtes van veertig tot negentig

Delice Gaufra houdt zich staande in het puin van Schuman.

vierkante meter groot; daar hebben al tweehonderd geïnteresseerden voor gemaild,” zegt Ransbeek. “We hanteren criteria als maximaal 45 procent foodstores, en de lasten worden berekend volgens de locatie in het station, de passantenstroom en het productengamma: de horeca betaalt meer dan een bloemenzaak. We berekenen een en ander op basis van een macro-economische studie.” En daar knelt precies het schoentje. Omdat de verhuurde winkelzone in een openbare ruimte ligt, verhuurt Metro Shop Company niet met de klassieke handelshuurovereenkom­ sten van minstens negen jaar. Ze sluit kortlopende contracten af, soms van maar één jaar. “We hanteren een maximale duur voor de tijdelijke overeenkomsten, maar geen minimale duur. Als de werkzaamheden in een station vroeger gedaan zijn, kan het contract stopgezet worden,” stelt Ransbeek. Het systeem breekt enkele middenstanders zuur op. “De huurpolitiek doet ons de das om,” stelt Jacques Meulenbergh van boetiek Lola onomwonden. “Toen ik in Rogier weg moest voor de werkzaamheden, kreeg ik een plek in Madou. Maar

BDW 1292 PAGINA 7 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

het loopt hier niet als verwacht; de achterliggende wijk in Sint-Joost is arm. In Rogier draaide mijn zaak. Ook in Montgomery (werkzaamheden tot 2013, red.) zal mijn boetiek eraan moeten geloven. En wie zal onze plaats innemen? De MIVB lonkt naar een merkensfeertje als op Brussels Airport. Wat de maatschappij niet begrijpt, is dat vliegtuigreizigers meer tijd hebben en in een vakantiesfeer vertoeven als ze er shoppen. In de metro zijn mensen gehaast; het koopgedrag is gebaseerd op de snelle blik.” Ook de Indiër Tariq Barlas van Noori, die als laatste in augustus uit Schuman moest vertrekken door de werkzaamheden, liet zich door

“Omdat er werkzaamheden zijn zonder einddatum, strikken ze ons met korte contracten, om nadien tot het dubbele aan huur te vragen” Madou bekoren. Hij slijt schoenen, paraplu’s en tassen. In Schuman betaalde hij 1.800 euro per maand, een paraplu kocht je er voor geen tien euro. “De locatie is belangrijker dan het product voor wie in de metro handel drijft,” praat hij zichzelf moed in, na enkele dagen Madou. In Schuman werd alles voor de renovatie ontruimd. Naast een ‘kot’ voor Leonidas zitten nu alleen nog Snack Tony’s en Delice Gaufra in de doolhof van gangen. De Belgo-Algerijn Sadi Cherif heeft het er niet makkelijk met zijn wafelverkoop. “Ik dacht mijn verlies in Schuman met een extra stand in Madou te compenseren, maar dat werd balen (zie hoger), want naast de huur heb ik er ook een verkoper ten laste. Mocht ik koffie bij de wafels kunnen verkopen, dan zouden de zaken vlotten, maar dat alleenrecht is voor Panos, niet voor een kleine wafelverkoper. Schrijf maar gerust: ‘Madou est une catastrophe’, en elders wordt het al niet veel beter voor kmo’ers. Omdat er werkzaamheden zijn zonder duidelijke einddatum, strikken ze ons met korte contracten, om nadien tot het dubbele van de huur te vragen. De MIVB hanteert prijzen à la tête du client en houdt ze geheim. Ik noem dat maffiapraktijken.” Ook bij de grote ketens, tot slot, is het niet allemaal rozengeur en maneschijn. Panos in het nieuwe Weststation draait maar een derde van de omzet van in station Louiza. De ingang van Delhaize Shop’n Go is verkeerd georiënteerd, want het zijn vooral de wijkbewoners (dus aan de straatkant) die langskomen, en niet de metropassanten (waar de deur is). En ook de gerant van de Relay in metro Centraal Station heeft er genoeg van: “Ik baal van de MIVB-grillen. Ik kap er na zes jaar mee, ook al hebben we klanten.”

Jean-Marie Binst

ADVERTENTIE

P-PRAAT We hebben Cyclovia. Cyclovia is een project van Brussels staatssecretaris voor Vervoer Bruno De Lille (Groen!), dat als aanvulling op autoloze zondag naar voren wordt geschoven. Want, dixit De Lille, je kunt fietsen ook promoten zonder daarvoor de hele stad lam te leggen. De boodschap achter die boodschap: het autoverkeer kan toch niet volledig lamgelegd worden omdat u nu toevallig meerdere zondagen per jaar met de fiets wild wilt doen in de stad? En dat komt dus uit de mond van een Groen!e. Uit de mond van een rooie dan. Philippe Moureaux: “Wanneer na afloop eventuele dronken mensen tijdens de ramadan door de Maritiemwijk zouden trekken, kan dat tot problemen leiden. Dat wil ik koste wat het kost vermijden. Maar ik ga niemand verbieden om toch via Belgica naar huis te keren. We gaan ook voor de nodige politieaanwezigheid zorgen.” U hoort het: u mag niet dronken door Molenbeek trekken, niet omdat de wet zegt dat dat niet mag, maar omdat dat tot problemen kan leiden, want het is ramadan. Nu ja, wat een onzalig idee ook, door Molenbeek trekken na de City Parade, de jaarlijkse Brusselse technohoogmis. Misschien moeten we met z’n allen Sint-Jans vermijden. Moureaux heeft dat trouwens een maand geleden zelf nog eens gevraagd. Herinnert u zich het begin van de ramadan, toen hij opriep het centrum te vermijden bij zonsondergang omdat er dan veel verkeersopstoppingen zijn? We kunnen de burgemeester maar gelijk geven. Wegblijven daar. Maar er zijn nog groenen. De bomen aan de Havenlaan kunnen misschien toch blijven. Evelyne Huytebroeck, Brussels minister van Leefmilieu (Ecolo), is tegen de kap, en dat telt in de Brusselse regering. Niet wat de bevoegde minister ervan denkt. Op naar een vertraagd dossier.

CHIEN ÉCRASÉ ELSENE – Brandschoon is het, het Flageyplein. Dankzij de overvloedige regen van de voorbije dagen zijn alle vetvlekken verdwenen als sneeuw voor de zon (de winter is nog zo’n periode dat het plein proper is...). Maar waarop u zit te wachten: is het stormbekken overgelopen of niet? Neen, al had de exploitant van de parkeergarage-onderhet-plein-maar-boven-het-wachtbekken wel voorzorgen genomen: tijdens de onweersbuien stonden er netjes auto’s geparkeerd op het Flageyplein. ONDER-BRUSSEL – Maar water op of water onder, de onderwereld is vaker droog dan nat en kent andere problemen. Wanneer u een pre­ metro (een tram die onder de grond rijdt) neemt, dan hebt u misschien ook al de relaxte manier van besturen gezien van premetrobestuurders. Zijdelings zittend, voeten op het dashboard. Gsm gangsta style losjes in de hand, alleen tegen de onderkant ervan pratend. Oortjes. Geen wonder dat er zoveel noodstops worden uitgevoerd, die mensen zijn er niet bij met hun gedachten. Wat is een noodstop? U weet wel, wanneer u de ene seconde nog aangenaam stond te staren, maar een fractie erna een ontwrichte arm hebt van zich vast te grijpen en/of het oude besje naast u op te vangen. BOVEN-BRUSSEL – Boven Brussel gaat het beter, daar zeggen buschauffeurs soms goeiedag en rijden ze rechtzittend. Maar wat daar mank loopt, zijn die verdomde lichtkranten van de MIVB. Wat is daarmee loos? Werken ze, dan springt de bus die nog vijf minuten van uw halte is, plots door de hyperruimte en arriveert hij een minuut later. Verwarrend.

16-22 SEPT

RING.IR WWW.WEEKVANVERVOE

ISNET.BE

ADVERTENTIE MINI_0006_ann_BrusselDezeWeek_178x125.indd 1

18/08/11 15:40

BDW 1292 PAGINA 8 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

© SASKIA VANDERSTICHELE

ELSS ST

AD

BRU

Mooie vergezichten in alle windstreken. Jammer dat de kerk niet hoger reikt, zoals het aanvankelijk bedoeld was.

0 25 -

011 8-2

God van de daken (4, slot) > De Sint-Michiels- en Sint-Goedelekathedraal

Doolhof van een kerk De Brusselse kerken lopen leeg. De gebouwen blijven staan. Ze zijn niet uit de wijken weg te denken. Wij kropen op het dak. Zo hoog we konden. En zagen Brussel in al zijn brute schoonheid. Deze week: de kathedraal van Brussel.

B

ij de meeste kerken is het simpel. Je beklimt de trappen, loopt langs het doksaal waar het orgel staat, je gaat nog wat ho­ ger, passeert de klokken en met wat geluk kun je nog een stuk hoger, tot kruis of windhaan. Niets van dat in de kathedraal van Sint­Goedele in hartje Brussel. Nog afgezien van de rijke geschiedenis van de kathedraal (men leze Paul De Ridder, Inventaris van het oud archief van de kapittelkerk van Sint-Michiel en Sint-Goedele te Brussel in drie de­ len of De kathedraal van Sint-Michiel en Sint-Goedele van Guido Jan Bral), is de beklimming van de kathedraal alleen al daarom een avontuur. De Sint­Goedele mocht dus niet ontbre­ ken in ons lijstje. Een en ander komt natuurlijk omdat de kathedraal een immens bouw­

werk is dat in vroeger tijden heel wat meer was dan louter een huis van God. Men vindt er: voormalige woongelegenheden met uitzicht op de middenbeuk, cryptes, galerijen, triforia, vergaderruimtes en zelfs een kleine gevangenis. De gesofi sti­ keerde architectuur van de hooggo­ tiek zorgt voor heel wat ‘overbodige’ ruimtes, bereikbaar langs achter­ deurtjes, verscholen achter steun­ beren of toegankelijk via omgangen, galerijen en stoffige dakgebinten. De kerk moest vooral hoog naar de hemel reiken, de rest was van onder­ geschikt belang. Onze gids Olivier leidt al meer dan tien jaar groepen rond. Hij brengt ons via een wirwar van gangen, to­ rentjes en dakgoten tot de hoogste toren, 69 meter hoog. “Het eerste wat ik heb moeten leren,” zegt Oli­

vier, “is de juiste weg.” Zelfs met een plattegrond in de hand moet dat een hele klus zijn: welke sleutels voor welke deuren, waar zitten de lichtschakelaars: een gids in de ka­ thedraal moet niet alleen een uitste­ kende conditie hebben (het aantal trappen hebben we niet bijgehou­ den), maar moet zich ook kunnen oriënteren.

Waterspuwer Verrassend zijn de zichten op de bin­ nenkant van de kathedraal als we in een hoog triforium terechtkomen: het monumentale Grenzing­orgel, de glasramen, maar ook... de kerk­ bezoekers beneden. Die weten van niets, want je zit haast verborgen in de wand en niemand ziet je staan. Maar er zijn ook kleinere deurtjes in de wanden van het middenschip die

volgens Olivier alleen dienden om de wandtapijten op te hangen die de kerk moesten versieren. Technische ruimtes avant la lettre, dus. Niet voor mensen met hoogtevrees. Het bezoek geeft ook de kans om de waterspuwers van dichterbij te bekijken. De toenmalige beeldhou­ wers lieten daarbij vaak hun inspira­ tie de vrije loop. Dat levert vreemde wezens op, grappige monsters en andere drôleries (zagen we daar een fallus?). Bij de restauratie is op hetzelfde elan doorgegaan, met anachronismen als gevolg: waterspuwers met een bril, maar ook een gebeeldhouwde... Paul De Ridder. Niet onlogisch: de huidige N­VA­mandataris heeft ja­ renlang geijverd heeft voor de res­ tauratie van de kathedraal. We komen langs de stadsbeiaard,

waar ook enkele klokken hangen die de naam dragen van de leden van de koninklijke familie. We zien Astrid, Laurent, Boudewijn en Fabiola. Het zicht boven reikt misschien niet het verst in Brussel, daarvoor staat de kathedraal niet hoog genoeg, maar door het grote platform boven aan de toren is Brussel comfortabel vanuit de hoogte te bekijken. Het levert onvermoede vergezichten op in de vier windrichtingen. En toch: hadden de middeleeuwse kathe­ draalbouwers hun zin mogen doen, dan was er boven op de plompe zuider­ en noordertoren een spitse torenbekroning gekomen en was de kathedraal zomaar eventjes veertig meter hoger geweest.

Steven Van Garsse

Dit was de laatste van vier afleveringen ‘God van de daken’. De hele reeks kunt u blijven nalezen op www.brusselnieuws.be/kerk

BDW 1292 PAGINA 9 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

TELEXREGIO

Schaarbeek > ‘KNT’ aan de rand van het Josaphatpark

Minigolf niet voor minimensjes

Al verschillende gezinnen maak­ ten het mee aan de kassa van de minigolf van het Josaphatpark in Schaarbeek: hun dreumesen van vijf of zes mogen er niet in, ook niet als de ouders beloven dat de kinde­ ren geen golfsticks zullen hanteren. Volgens de uitbater, die de regel in vette letters afficheert, is het risico te groot dat de nieuwe aanplantin­ gen beschadigd worden. Hij is dan ook onverbiddelijk. De minigolf van Schaarbeek, ont­ worpen door René Pechère, werd samen met de rest van het Josa­ phatpark zopas helemaal gerestau­ reerd. Het park is eigendom van de gemeente Schaarbeek. Die geeft de minigolf in concessie.

Op vingers getikt De gemeente Schaarbeek noemt de maatregel buiten proportie.

© FABONTHEMOON

Kinderen onder de zeven jaar zijn niet toegelaten op het minigolfterrein van het Josaphatpark. Ook niet onder begeleiding van hun ouders. Vreemd – minigolf is bij uitstek een familiespel.

BRUG GESLAGEN OP fontainas BRUSSEL – ‘Link’, tot 14 oktober op het Fontainasplein, is een in­ stallatie uit stellingmateriaal die een brug bouwt tussen het plein en het Fontainasparkje achter het vakbondsgebouw. Het is de Bel­ gische bijdrage aan het Europese project Green days, dat ook in Italië (Bologna), Groot-Brittannië (Loughborough) en Roemenië (Napoca) loopt. Het project wil bewoners en overheid laten na­ denken over stedenbouwkundige ingrepen en de rol van groene ruimte. ‘Link’ is een project van de vzw AAA; ontwerper is Wouter De Raeve van Dees en Lepage. Het is een testcase: houdt de fysieke verbinding tussen park en plein een verbetering in? Volgens de ini­ tiatiefnemers heeft het park het in zich om uit te groeien tot een uniek intermezzo langs de noord-zuidverbinding. Nu is het maar DV ‘een park in een probleemwijk’.

Fietsen door groen Ukkel

De minigolfbaan van René Pechère: kleine kinderen mogen er niet in.

“Dit kan niet door de beugel. We hebben de uitbater aan het be­ gin van de zomervakantie al op de vingers getikt. De minigolf is er voor iedereen. En gaat er iets mis, dan zijn de ouders verantwoorde­ lijk,” zegt de woordvoerster bij de dienst Gemeente-eigendommen. Ze is ook verwonderd dat de uitbater nog geen gehoor heeft gegeven aan

de berisping van enkele weken ge­ leden. Maar misschien heeft de uitbater wel het recht om een eigen huishou­ delijk reglement op te stellen? “Zeer zeker,” zegt de gemeente, “maar hij moet dat wel voorleggen aan de gemeente, en dat is hier niet ge­ beurd.” SVG

UKKEL – Bravo Velo! houdt op zondag 28 augustus voor de derde keer een familiale fiets-fotozoektocht door Ukkel. Vertrek tussen 13.30 en 16.30 uur aan het Horzelkruispunt (Drogenbossesteen­ weg naast het frietkot) of het Wijkhuis Carloo (Alfons XIII-laan 68). Voor 2,50 euro krijgt u een plannetje met de fietsroute (15 kilometer), twaalf foto’s van Jeroen van Gent met verborgen parels of ontbrekende fietspaden voor de zoektocht, en een gratis verze­ kering. Kinderen onder de zestien mogen onder begeleiding gratis DV meefietsen. Meer op www.bravovelo.com.

NIEUWE STRAATNAMEN IN EUROPAWIJK BRUSSEL – De esplanade tussen het Europees parlement en het Luxemburgplein wordt op 30 augustus Solidarnosc’80 gedoopt, naar de Poolse vakbond die het einde inluidde van het commu­ nisme in Polen en Oost-Europa. De middenstrook van de esplana­ de – een overkapping tussen verschillende EU-gebouwen – zal de naam Agora Simone Veil krijgen, naar de eerste (Franse) voorzitter JMB van het Europees parlement. Veil is nu 84 jaar.

ADVERTENTIE

Je MOBIB-kaart herladen begint bij de GO, KIOSK en BOOTIK.

www.mivb.be

BDW 1292 PAGINA 10 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

BDW REGIO

© BART DEWAELE

Sint-Agatha-Berchem > Vanaf vier: 100 euro per dier

Steeds minder honden (aangegeven) Ligt het sterftecijfer onder honden hoger, is er minder interesse in de aankoop van puppy’s, of verzuimen burgers hun hondenbelasting te betalen, wie zal het zeggen? Feit is dat het aantal geregistreerde honden in één jaar tijd met bijna tien procent is gedaald.

Maandag 29 augustus worden de prijsbeesten weer geshowd.

Jette > Speciaal parkeerterrein en shuttle voor gehandicapten

Jaarmarkt, ook voor rolstoelgebruikers Dit weekend is het voor de 135ste keer jaarmarkt in Jette. Zoals steeds showen de boeren hun prijsbeesten, zijn er rommelmarkten en is er veel muziek en animatie. De gemeente heeft er deze keer ook voor gezorgd dat het evenement makkelijk toegankelijk is voor rolstoelgebruikers. De jaarmarkt vindt pas op maandag plaats, maar het feestweekend begint al op donderdag met het stripfestival, dit jaar in de Abdij van Dielegem. In de Sint-Pieterskerk is er die avond een concert in het kader van de Jetse Floralia, het bloemenfeest dat op vrijdag begint. Zaterdagavond kan er salsa gedanst worden tijdens Cuba del Central op het Laneau­ plein. En zondag stellen de verenigingen zich voor in het Garcetpark. ’s Avonds luidt een groot vuur­ werk de jaarmarkt in. De bezoekers kunnen zich op maandag verbazen over de kleine en grote boerde­ rijdieren die door boeren uit de omgeving tentoon­ gesteld worden. Zoals gebruikelijk is er die dag ook veel muziek. Op het Spiegelfestival op het Koningin Astridplein treedt Lange Jojo op, terwijl Paul Severs

Vlaamse schlagers zingt op het Joêrmetfestival in het Garcetpark. Voor het eerst besteedt de gemeente bijzondere aandacht aan mindervaliden. Ze deed hiervoor een beroep op de vzw Plain Pied. Mensen met een han­ dicap zullen hun auto kunnen achterlaten ofwel op een groot parkeerterrein bij de Basiliek ofwel op een kleiner terrein in de Ferdinand Lenoirstraat. Van­ daar kunnen ze met een speciale shuttlebus naar het evenement. Op te hoge stoepen zullen platen worden gelegd zodat rolstoelgebruikers makkelijk kunnen circuleren. “Alleen de Léon Théodorstraat is nog een probleem, met de tramsporen daar. Maar die bedekken zou heel duur worden,” zegt schepen van Gelijke Kansen Claire Vandevivere (LBJ). Op de festivals krijgen de rolstoelgebruikers een plek op de eerste rij. Voorts worden er verschillende gehan­ dicaptentoiletten geplaatst. De gemeente neemt zich voor om de rolstoelgebrui­ kers voortaan bij elk evenement speciale faciliteiten te bieden. Bettina Hubo

ADVERTENTIE

Sinds februari 2007 wordt de burger geacht aan te geven of hij of zij een hond houdt. De eige­ naar krijgt dan een identificatie­ medaille voor de hond als bewijs van registratie én verplichting tot hondenbelasting. Jaar na jaar kalft dat aantal af. In 2010 wa­ ren er ‘maar’ twintig aangiftes: dertien aan het gemeenteloket en zeven via ingestuurde aangifte­ formulieren. Het lage cijfer zou betekenen dat er amper nieuwe honden worden gekocht (en gehouden) in Ber­ chem. Een andere oorzaak zou kunnen zijn dat de burger ge­ woon geen aangifte doet, of dat het aantal sterfgevallen onder honden extreem hoog ligt. Om de heffing te ontlopen moet de dood van een geregistreerde hond met een gemotiveerd attest van een dierenarts bevestigd worden, wat burgers overigens wel doen.

Eén hond gratis De gemeentelijke dienst Finan­ ciën houdt de aangiften bij. In 2009 stonden er 382 honden geregis­t reerd (op iets meer dan 22.000 inwoners, red.). “Voor het jaar 2010 zou het cijfer tot een 350-tal gezakt zijn,” bevestigen

ze op de dienst – zou, want de be­ lastingcontrole is nog niet hele­ maal afgerond. Of de nalatigheid om hondenbe­ zit aan te geven, een plausibele oorzaak is van het kleinere aan­ tal honden in de gemeente, kan niet bevestigd worden. “Vroeger checkten de wijkagenten bijvoor­ beeld of honden een identificatie­ medaille bezaten. Maar de politie heeft veel, veel andere taken eerst te doen,” zeggen ze nog. Met de nieuwsbrief van de gemeente krijgt iedere burger nochtans jaarlijks in de herfst een aangif­ teformulier toegestuurd. Zowel particulier, handelaar als hon­ denkweker moet hiermee aangif­ te doen van het aantal honden dat hij heeft rondlopen. De taxatie volgt achteraf. Voor 2011-’13 is het tarief ove­ rigens veranderd. Wie één hond houdt, betaalt vanaf dit jaar 25 euro, 50 euro voor twee en 75 euro voor drie honden. Vanaf de vierde hond moet 100 euro per exemplaar aan de overheid gestort worden. Hondenkwekers betalen sowieso honderd euro per hond. Wel mogen 65-plussers gratis één hond als gezelschapsdier houden. Ook mensen met een handicap (66 procent of meer) betalen geen hondenbelasting. Verplicht blijft wel de spontane verklaring dat men een hond houdt. De dienst Financiën geeft evenwel toe: “Je kunt dit niet goed controleren.” Er wordt dus verwacht dat er eind 2011 nog minder honden in Ber­ chem zullen rondlopen. Jean-Marie Binst

ADVERTENTIE

Kwaliteitsvolle opleidingen met toekomst! Elishout secundair onderwijs, CVO Elishout Ben je op zoek naar een opleiding met toekomst? Wil je jouw kansen op de arbeidsmarkt vergroten? Dan heeft Elishout zeker iets voor jou! Binnen ons ruim aanbod opleidingen, zowel in het secundair als volwassenenonderwijs, vind je vast de opleiding die je zoekt!

Secundair onderwijs

Volwassenenonderwijs

Technisch en beroepssecundair onderwijs in de deelgebieden: • Bakkerij • Slagerij • Hotel en Restaurant • Tuinbouw (Plant, Dier en Milieu)

Hoger beroepsonderwijs in de studiegebieden: • Handelswetenschappen en Bedrijfskunde • Biotechniek • Onderwijs

Meer info?

www.elishout.be Elishout secundair onderwijs: 02 526 76 00 of info@elishout.be CVO Elishout: 02 526 77 40 of cvo@elishout.be

Secundair volwassenenonderwijs in de studiegebieden: • Chemie • Grafische technieken • Handel • Land- en tuinbouw • Voeding

OPEN ATELIERS ZATERDAG 17 SEPTEMBER VAN 14 TOT 18 UUR Edouard de Thibaultlaan 2 - 1040 Etterbeek Kleine Kerkstraat 12-14 - 1150 Sint-Pieters-Woluwe www.rhok-academie.be

BDW 1292 PAGINA 11 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011



OPENBARE BIBLIOTHEKEN IN BRUSSEL aflevering 19 SINT-PIETERS-WOLUWE

Vandaag nog in een noodklasje, morgen in een nieuwbouw op een jongerenplatform. De toekomst van de bibliotheek van Sint-Pieters-Woluwe lijkt verzekerd. De elektriciteit van het jarenvijftig­ gebouwtje achter in het gemeen­ schapscentrum Kontakt kan zelfs geen koffiezet aan. De ploeg van bibliothecaresse Linda Teirlinck is dus toe aan een nieuwe locatie: “Als alles volgens plan verloopt, verhuizen we over twee jaar naar het terrein van het Nederlandstalig atheneum aan de Grote Prijzenlaan. Vlakbij is ook Mater Dei, en beide hebben een kleuter-, een lagere en een middelbare school. De biblio­ theek ondersteunt het Nederlands­ talig onderwijs, zeker in Brussel, waar zoveel anderstaligen op school zitten. Niet iedereen die naar deze bib komt, woont hier, maar als wij ze enthousiast kunnen maken, dan gaan ze misschien ook elders naar de bib. Dat is voor mij ook goed.” De bib oogt en ruikt wat aftands, maar dat kan niet van de collectie gezegd worden, met actuele boeken, dvd’s en strips. De Woluwenaars mogen van geluk spreken met een stripfanate als bibliothecaresse. “Ik heb heel snel stripverhalen voor vol­ wassenen aangeschaft, in samen­ werking met de stripwinkel Het ‘B’Gevaar, en daar was snel een publiek voor. Met de graphic novels is dat nog uitgebreid. Wij raden ze ieder­ een aan, niet alleen het stereotiepe jongerenpubliek. Ook voor anders­ taligen is een goede strip vaak in­ teressanter om in een andere taal te Kaaiad BDW 110824.pdf

1

© AN DEVROE

De bib is dood, leve de bib

Veel ‘betere film’ in Sint-Pieters-Woluwe, en veel anderstalige literatuur: “De verplichte leeslijsten voor Frans, Engels en Nederlands kopen we aan.”

lezen dan de eerstelezertjesboeken met kinderthema’s. Door het beeld word je in het verhaal gezogen, en gaandeweg pik je dan de taal op.” Het zeldzaam geworden rek met Franse boeken is hier nog wel te vinden. “Dat is de verplichte lite­ ratuur voor humaniorastudenten. Hun leeslijsten Engels, Frans en Nederlands bestellen we. Wie meer titels wil, verwijzen we door naar de Franstalige gemeentebibliotheek en naar de grote filialen. Op onze 11/08/11

nieuwe stek willen we vooral de En­ gelstalige collectie uitbreiden. Hier wonen veel Duitse, Nederlandse en Scandinavische gezinnen. Het ge­ beurt zelden dat we Frans moeten spreken.” Fier zijn ze hier op hun Bibliotheekaan-huis, zegt medewerker Sam Peeters. “We bezorgen boeken aan mindervaliden, of aan ouderen die een eindje van de bibliotheek wo­ nen. Na verloop van tijd weet je voor wie je welke genres en schrijvers

16:57 ADVERTENTIE

mag meebrengen, en ‘welke zeker niet.’ We doen ook specifiek aanko­ pen voor hen: heel dankbaar werk.” Bibliotheken gaan alle kanten uit, zo leerden we uit onze negentien bezoekjes, maar klantgericht zijn ze allemaal. En wie nog denkt dat de online bib de fysieke bib kan vervangen, verwijzen we door naar Nicholas Carr. In Het ondiepe – Hoe onze hersenen omgaan met internet (2011) schrijft hij dat Google Boe­ ken een bibliotheek van fragmen­

ten is, geen bibliotheek van boeken. Wij gaan een echt boek lezen.

An Devroe

Orbanlaan 54, 1150 Sint-PietersWoluwe, 02-771.98.86, www.sintpieters-woluwe@bibliotheek.be Dit was de laatste aflevering in een reeks van negentien. De hele serie blijven nalezen? www.brusselnieuws.be/bib

BDW 1292 PAGINA 12 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

renhuis dat al leeggeplunderd was.) Ten slotte – en dat interesseert ons hier – worden de Britten opgeroepen om de strijd aan te binden tegen het ‘moreel verval’, concreet: tegen ‘luiheid, onverantwoordelijkheid en egoïsme’ (de Theodore Dalrympledoctrine). Daarvoor zal Cameron een beroep doen op het onderwijs en zich rechtstreeks tot de gezinnen richten. Totdaar Groot-Brittannië.

Goede manieren

8 augustus, het brandt in de Zuid-Londense wijk Croydon. Kunnen zulke rellen ook overslaan naar Brussel? Johan Leman wikt en weegt.

© BELGA / TOPFOTO

Maatschappij > Johan Leman over rellen in Londen en risico’s in Brussel

BRUSSEL – Relschoppende jongeren zetten eerder deze maand Londen in lichterlaaie. Hoe groot is de kans dat ook de Brusselse jeugd ‘besmet’ geraakt? Johan Leman (Foyer) over verarmings- en generatiekloof, en de rol van het middenveld.

BDWOPINIE De recente rellen in de Britse steden werden niet ingegeven door enig etnisch of raciaal spanningsveld. Evenmin is er sprake van een ideologische achtergrond. De Londense socioloog Anthony Giddens ziet de oorzaak in de algemene verarming van grote delen uit de jongere generaties. In een artikel uit 2007, ‘Generation F*cked’, opnieuw opgenomen in Adbusters (e-journal, 11 augustus 2011), wijst Maria Hampton erop dat een Unicef-rapport laat zien dat van alle ontwikkelde landen de Britse jongeren, afgemeten aan veertig indicatoren, het slechtst scoren. Het gaat om zaken als zich goed voelen thuis, zich veilig voelen op straat, drankverslaving, seks voor hun vijf-

tiende, enzovoort. Ook de Amerikaanse jongeren scoren heel slecht. De verarmings- en de generatiekloof versterken elkaar. Op het Europese continent scoren de jongeren niet echt goed, maar gemiddeld beter. (Gemiddelden zijn uiteraard een gebrekkige weergave van de werkelijkheid.) Wat laten de Britse rellen ons verder zien? Dat de meeste info onder jongeren verloopt via sms en Blackberry, zoals ook bij ons gebeurt. Bij uitstek geviseerde winkelwaar: de nieuw-technologische emblemen, en bij uitbreiding andere consumptiewaar. De ‘slechteriken’? Jongeren en kinderen (!) die aan de moderniteit in haar meest geavanceerde vormen willen deelnemen en die zich in een samenleving weten waar geld de totem is. Zij zijn ervan overtuigd dat

© BART DEWAELE

Het middenveld als buffer en hefboom “Ook bij ons in Brussel kan het soms beter met de ‘goede manieren’ op straat en het respect voor de publieke moraliteit” Johan Leman.

de generatie van hun ouders vooral zichzelf bediend heeft en voor de rest moreel gezien niet veel voorstelt. En natuurlijk, dan heb je criminelen nodig die daarop inspelen. De ‘good boys’? Cameron en de politiek. Bill Bratton, een Amerikaanse voormalige supercop, wordt overgebracht. Opdracht: de Britse politie adviseren. Let op de ‘personalisering’. (By the way, zelf liet Cameron bij het begin van zijn regeringstermijn het politiekorps in

Londen danig afslanken – besparingen, nietwaar? –, terwijl Bratton zijn acties in New York lanceerde met de aanwerving van tienduizend nieuwe agenten.) Cameron roept de rechtbanken op om de relschoppers streng te straffen, en tegelijkertijd benadrukt hij dat die rechters ‘uiteraard volstrekt onafhankelijk’ zijn. (Bij de eerste uitgesproken straffen werd iemand veroordeeld tot vijf maanden cel omdat hij een fles water gestolen had in een grootwa-

Kan dit overslaan naar Brussel? Waarschijnlijk is een politicus voorzichtig als hij dit niet uitsluit. Maar ik zou toch willen benadrukken dat dit geen natuurwet is. Mag ik me beperken tot Camerons oproep tot een strijd tegen ‘moreel verval’, wat hij toch als een oorzaak aanduidt? Het Unicef-rapport indachtig lijken daar in Groot-Brittannië redenen voor te bestaan, en ook bij ons in Brussel kan het soms beter met de ‘goede manieren’ op straat en het respect voor de publieke moraliteit. Maar je moet in Brussel toch niet op rellen wachten om daar iets aan te doen? En verbetering en verslechting zijn toch ‘bespeelbaar’? Laten we vanuit dit oogpunt twee relevante verschillen met GrootBrittannië benadrukken. Ten eerste: ons socialezekerheidssysteem belet een extravagante dualisering zoals die vandaag Groot-Brittannië kenmerkt. En ten tweede: tot in het recente verleden heeft het beleid ernstig geïnvesteerd in sociaal en cultureel kapitaal, tot in onze meest problematische buurten. Dit betekent dat men groeikansen gaf aan verenigingen die begaan zijn met relaties tussen mensen en met hun creativiteit: het middenveld (integratiesector, verenigingsleven). Men heeft kansen geboden aan een ruimte waar mensen, en bij uitstek ook jongeren, hun vrijheid kunnen uittesten zonder nadrukkelijke overheidscontrole, uit zichzelf en samen lerend respectvol om te gaan met partners en met het publieke goed. Maar laat dit nu juist het type beleid zijn waar mensen als Cameron en allerlei Dalrymple-getrouwen het in de praktijk zo moeilijk mee blijken te hebben. Kunnen rellen zoals in Londen overslaan naar Brussel? Wat op de korte termijn bepalend zal zijn, is (1) of er voldoende tekenen van hoop blijven bestaan in die volkswijken, (2) of er voldoende respect blijft bestaan voor de ander en voor de publieke ruimte, en (3) of men de draden kan blijven doorknippen tussen criminele groepen en jongens die hopen op een betere toekomst, maar de weg ertoe niet vinden. Die drie zaken gaan samen. Op de langere termijn zullen onderwijs en arbeidsmarkt mee bepalend zijn. Maar ondertussen zal de zo schromelijk onderschatte welzijns- en integratiesector, zeg maar het middenveld in zijn geheel, de buffer en hefboom moeten zijn om toestanden als in Londen te helpen voorkomen. Johan Leman

Johan Leman is voorzitter van het Regionaal Integratiecentrum Foyer vzw, antropoloog en gewoon hoogleraar aan de KU Leuven

BDW 1292 PAGINA 13 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

BRIEVEN VAN LEZERS   lezersbrieven@bdw.be Tweetalig (1) Met de regelmaat van een klok wordt tegenwoordig gebakkeleid over cijfers van Nederlandstaligen ofte Vlamingen in het Brusselse gewest. Cijfers over nummerplaten, Belgacom-facturen en dies meer moeten getuigen van een al dan niet sterke Vlaamse aanwezigheid in Brussel. Die cijfers schommelen dan tussen vijf en tien procent. Steven Samyn, chef politiek van De Morgen, ontdekte deze zomer dat zijn kinderen Franstalige identiteitskaarten hebben, en hierdoor is hij voor sommigen een slechte Vlaming of een Brusselse mossel, omdat hij er blijkbaar niets aan doet. Mijns inziens zegt dit gebakkelei veel meer over de politici dan over de betrokken burgers. Het zijn zij die een tweetalig Gewest in het leven geroepen hebben zonder tweetalig onderwijs, zonder tweetalige politici, zonder enige mogelijkheid tot tweetalige documenten. Trouwen doe je in Brussel in één taal, je kind aangeven mag je ook maar in één taal, sterven moet je in een van de twee talen. Misschien mag je als Brusselaar die het Nederlands machtig is, binnenkort zelfs niet meer trouwen met een vreemdeling of, god verhoede, met een Franstalige.

Maurice Seewald, Schaarbeek

Tweetalig (2) Weet niet zo goed of mijn perceptie verkeerd zou zijn, maar ook met de regen merkt men dat er tijdens de zomermaanden bitter weinig gebeurt voor kinderen in hoofdstad van Europa. Ik had een aanvraag gedaan voor een week aan de Vrije Universiteit Brussel voor een kind van acht jaar oud, opdat het kind eindelijk in aanraking zou komen met Nederlands en intellect. Niks van. Er zijn alleen (sport)kampen (afschuwelijk woord) mogelijk, en voor deze sportkampen moet je verplicht internet gebruiken om in te schrijven, maar ze zitten al maanden ‘vol’ en dus word je geweigerd. Ik richt mij dan tot de tegenpool, de Université Libre de Bruxelles, en daar is er geen enkel probleem en worden kinderen intelligent en pedagogisch verantwoord opgevangen, ook voor sport. Dat is het verschil. (...) Patrick Pitteman, Koekelberg

Zwart huis Geachte Peter Flamend, Dank u voor uw pertinente artikel in BDW 1291 (p. 10). Oordelen over kunst, hier architectuur, vereist kennis, ik onderschrijf uw mening volledig. Hopelijk zullen ook de contestanten uw artikel lezen, en eventueel dit boek bestuderen om tot een inzicht te komen: Karin Fridell Anter, What colour is the red house? – Perceived colour of painted facades, uitg. KTH Stockholm, 2000. Felix A. D’Haeseleer, professeur titulaire La Cambre, Brussel

Jan de Doper Met veel belangstelling las ik uw bijdrage over de voornaamste kerk van Molenbeek (‘God van de daken’ in BDW 1290, p. 8). De Sint-Jan de Doperkerk is inderdaad een mijlpaal in het Brusselse landschap en een art-decomonument in onze hoofdstad. Ik ben blij dat de burgemeester en de pastoors zich inzetten om ze te bewaren.

BDWOPINIE

Doordat ze opgebouwd is in gewapend beton, wordt ze thans bedreigd door de winters en het vriesweer in het bijzonder. De architect, Joseph Diongre, koesterde destijds de ambitie een onverwoestbare kerk te bouwen dankzij de moderne techniek: zo werd het aan mijn vader, die toen architectuur studeerde, aan Sint-Lukas onderwezen. De waarheid gebiedt ons te zeggen dat dit een waan was en dat deze monumenten vlugger afbrokkelen dan de oudere kerken. Toch loont het de moeite ze te bewaren omdat ze karakter geven aan de stad, oudMolenbeek (en niet ‘laag-Molenbeek’) in het bijzonder. Groeten van een geboren en getogen Brusselaar.

Jean Claude Ahn, Zaventem

Plataan Allerbeste Stefaan De Corte, Je lezersbrief in B‘verleden’W (BDW 1291, p. 11) heeft ons getroffen. Ook wij vragen brede en veilige fietspaden. Ook wij vragen brede en veilige voetpaden. Ook wij vragen een bus (of tram) in eigen bedding. Ook wij vragen veilige oversteekplaatsen. Wij verheugen ons ook over de opleving van de kanaalbuurten, met een ambitieus Tivoli-project, wonen en werken, een eerste echt duurzame wijk in Brussel. Met een bedrijvencentrum in de oude Byrrh-gebouwen, waarin het Brusselse OCMW een kinderdagverblijf integreert. Wij verheugen ons evenzeer over de nieuwe dynamiek. Wij zijn dus ook voor de heraanleg van de Havenlaan. Dat mag wel na meer dan dertig jaar verwaarlozing. Wij zijn voor een respectvolle heraanleg, met respect voor gezonde bomen, respectabele platanen, en een duurzaam hergebruik van goede kasseien op een gezonde fundering. Wij zijn ervan overtuigd dat dit alles met een beetje verbeelding kan. Het heeft ons ontroerd dat jij als eenvoudige buurtbewoner onze zorgen deelt. Het zou ons nog meer verheugen indien jij als CD&V-voorzitter van de Stad Brussel jouw minister, ons aller Brigitte, op het hart zou drukken dat enige flexibiliteit in het beleid slimmer is dan rechtlijnigheid, duurzamer is dan tabula rasa, economischer dan blind doordraven en dat de hedendaagse democratie een participatieve democratie is, een democratie waarin mensen belangrijk zijn. Marcel Rijdams, architect-stedenbouwkundige en OCMW-raadslid, Brussel

Noorden kwijt? In vorige BDW gaf u ons, Vorstenaars, een prachtige reportage over het Hoogte Honderdplein, kort bij de woning van ondergetekende. De tekst heeft het uitvoerig over de Alexandre Bertrandlaan en Bertrands plannen op dat hoogste punt. Daardoor heeft men de indruk dat de mooie foto over die Bertrandlaan blikt naar het noorden over de stad Brussel, die daar hoog wat klein lijkt te zijn. Maar dat is nu de verwarring! Die foto kijkt niet noordwaarts, maar zuidzuidwestwaarts over Ukkel en het Pajottenland daarachter. De centrale laan in beeld met de tramlijn (51) is de Oscar Van Goidtsnovenlaan. (...) Herman A.O. Wilms, Vorst

Aanvulling Het werk ‘Opium’ van Stéphane Mandelbaum, dat we in BDW 1291 op p. 21 afdrukten in de Zaziezomerportrettengalerie, is ons voor publicatie ter beschikking gesteld door Galerie Fred Lanzenberg.

SPELREGELS VOOR LEZERSBRIEVEN: Mail uw bijdrage naar lezersbrieven@bdw.be. Schrijven kan naar BDW-Brieven van Lezers, Flageyplein 18, 1050 Elsene; faxen naar 02-226.45.69. Vergeet niet uw adres te vermelden, ook in e-mails: zonder het adres van de afzender beschouwen we een brief als anoniem, en wordt hij niet gepubliceerd. De maximumlengte van een bijdrage is 2.500 tekens, inclusief spaties. Wilt u graag een langere, meer uitgewerkte opiniebijdrage schrijven (max. 5.000 tekens)? Neem dan eerst contact met ons op voor overleg via lezersbrieven@bdw.be. De redactie mag lezersbrieven redigeren of weigeren. Moties, manifesten of omzendbrieven worden niet (in deze rubriek) opgenomen.

Boerka door Danny Vileyn In een open samenleving mogen mensen zich afsluiten, in vrijheid kiezen voor een onvrij leven. Aan die paradox ontkomen we niet. Het zijn de woorden van de Nederlandse publicist Paul Scheffer in De Morgen van vorig weekeinde. Volgens Scheffer, die in 2000 al bekend werd met Het multiculturele drama, is de integratie grotendeels mislukt. Toch is Scheffer tegen het boerkaverbod, hij noemt het een overreactie. Het boerkaverbod heeft er hier te lande voor gezorgd dat het gemeentehuis van SintJoost-ten-Node vorige woensdag overrompeld werd door cameralui en fotografen. De mediageile Franse politicus-zakenman Rachid Nekkaz, die naar het gemeentehuis was afgezakt om de boetes van twee boerkadraagsters te betalen, werd aldus op zijn wenken bediend. De twee minderjarige meisjes, zestien en zeventien jaar, werden op de bon geslingerd nog voor het boerkaverbod op 23 juli van kracht werd. SintJoost had al langer een reglement dat boerka’s op straat verbiedt. De twee adolescenten, die zich in boerka aandienden om de boete te betalen, laten zich duidelijk niet afschrikken. Hoeveel boetes moeten ze krijgen vooraleer ze de boerka aan de haak hangen? Hoe diep reli­g ieus – of beter: fundamentalistisch – moet een zestien-, zeventienjarig meisje zijn om zich op straat in een hobbezak te hullen? Een journaliste van Het Laatste Nieuws heeft een van de twee meisjes ontmoet en in westerse outfit gezien. Ze omschrijft de Guinese Halimatou als knap en intelligent. Helaas kun je daar als man niet over oordelen. Zelfs haar handen bedekt ze voor vreemde mannen. Haar eigen moeder vraagt zich ook af welke problemen ze zich op de hals haalt, of ze in die kleren ooit werk gaat vinden en of ze in boerka naar de universiteit kan. De moeder, die na Halimatous geboorte Ghana verliet op zoek naar een beter leven, stelt zich terecht de vraag of haar dochter haar toekomst niet vergooit voor een lapje stof. Omdat Halimatou en Imen nog piepjong zijn, zien sommigen in hun hardleersheid graag puberstreken. Zodra de jaren van verstand aanbreken, zouden ook de streken achter de rug zijn. Toch mag de overheid geen boerka’s dulden, ook niet van adolescenten. In een open samenleving moet de overheid de persoonlijke vrijheid, ook de vrijheid om zich te kleden zoals men wil, maximaal respecteren. Toch mag en moet diezelfde overheid grenzen trekken. Net zoals vrouwen niet met bloot bovenlijf langs de straat mogen paraderen, mag de overheid geen boerka’s dulden. Een open samenleving duldt geen bedekte gezichten. Althans niet op straat.

EVA HILHORST

© WEG VAN KLASSIEK

Nieuw festival weg van klassiek

VADROUILLE DE CULTUUR- EN VRIJETIJDSBIJLAGE VAN BRUSSEL DEZE WEEK

© BART DEWAELE

BRUSSEL – Het Pajottenland, onze achtertuin binnen B-H-V, kent wel wat festivals, van het folkfestijn Gooikoorts tot Rock Ternat. Daar komt nu Weg van klassiek! bij, van 26 tot en met 28 augustus, met niets dan kwalitatief hoogstaande, authentieke klassieke muziek, onder meer gebracht door de pianisten Inge Spinette en Jan Michiels, hoornist Luc Bergé, cellist Gavriel Lipkind en ensembles als I Solisti del Vento. De muzikanten ontvangen u op buitengewone locaties: het kasteel van Gaasbeek, de historische kerk van Onze-LieveVrouw-Lombeek, het ge­restaureerde kasteel Saffelberg in Gooik, het domein Hof ter Rijst (Heikruis) en de politiek-legendarische Villa Hellebosch (Vollezele). Er zijn negen concerten, waarvan het gros al is uitverkocht (www.wegvanklassiek.be). Als omkadering bij de concerten zijn er wandelingen (Stiltegebied Vollezele), bezoeken (beeldhouwatelier Koenraad Tinel), aperitiefontmoetingen en JMB diners.

BDW 1292 PAGINA 14 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

Kwarteeuw MidisMinimes op cd BRUSSEL – Tijdens het zomerfestival Midis-Minimes verscheen een box met vijf cd’s, eenvoudig getiteld 25 Midis-Minimes. Het is een verjaardagsbox geworden met 28 concertopnamen uit de periode 2001-’10. Van de beginjaren met het Orchestre de Chambre de Wallonie, dat in 1986 in de Miniemenkerk Beatles-arrangementen speelde, is er geen archief. Wel aan bod komen onder meer Corsicaanse gewijde, Senegalese, Sefardische en Tibetaanse zangen. Net als elke festivaldag heeft elke cd een thema: traditioneel, oude muziek, 18de, 19de, 20ste eeuw,... Het is een blije (her)ontdekking van magische musici: Laterna Magica, La Roza Enflorese, Dialogos, Les Muffatti, Il Gardellino, Guillaume Coppola, Olga Pasichnyk, Steve Houben, David Cohen en Astoria (met Áster Piazzolla). Een fijne selectie van de mooiste interpreJMB taties, voor 25 euro.

ADVERTENTIE

Handicap & informatie Deze dienst wil u de nodige informatie bezorgen om u wegwijs te maken in uw zoektocht naar mogelijkheden, voorzieningen voor personen met een handicap

 02/463.58.58 alle werkdagen van 9 tot 12u30 uitgezonderd donderdag van 14 tot 17u.

Bezoeken enkel op afspraak Informatie@handicap-ambulant.be

Regisseur Koen Boesman: “Voor ons is toneelspelen een hobby, zoals voetbal voor velen een hobby is. Maar je kunt je amuseren in een caféploeg, of kampioen proberen te spelen in eerste provinciale.”

OP ZOEK NAAR NAT BRUSSEL Vandaag, in de slotaflevering, komt Kludde met zijn keet overgevlogen, en de wolven van de Wolvengracht komen hun dorst lessen. Plus: handig overzichtje van waar te wandelen, te joggen, de natuur te ontdekken of de sfeer op te snuiven in nat Brussel.

© KMSKB / FOTO BURO LEFEVRE

© AN DEVROE

BDW 1292 PAGINA 15 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

DE GALERIE VAN ZAZIE Zesde gast in de Zaziezomerportrettengalerie: Gerhard Jäger, de man achter het ABC-huis. In oktober gaat bij ABC Studio Surrealisme open, en in de voorbereidingen daarvan herontdekte Jäger het meesterschap van Pieter Bruegel de Oude. “Hij was een surrealist avant la lettre!”

LEES MEER OP PAGINA 16

ZOEK DE REBELSE ENGELTJES OP P. 22-23

Theater > Amateurs doen mee met de groten

Het D°eFFeKt-effect BRUSSEL – Niet terugdeinzen voor een Griekse tragedie van Aischylos heeft D°eFFeKt vleugels gegeven. Vorig jaar het 74ste Landjuweel winnen was geen eindpunt voor het amateurtheatergezelschap van gemeenschapscentrum De Markten. Zaterdag voert het de klassieke noodlottragedie Agamemnon op tijdens het Theaterfestival in het Kaaitheater. “Tussen de grote jongens.” Regisseur Koen Boesman over het D°eFFeKt-effect.

O

man. “‘Dit soort stukken maak je niet met amateurs,’ kregen we vaak te horen. Ik ben een fervent tegenstander van die opinie. Amateurs kunnen alles aan. Het vergt hoogstens wat meer tijd en oefening. Van een beroepsspeler mag je verwachten dat hij weet hoe hij zo’n klassieke tekst het best aanpakt. Wij moeten dat samen uitzoeken. Hoe ga je om met de zeer beperkte plot – in één zin samen te ballen – en het gefilosofeer? Hoe krijg je die prachtige, poëtische zinnen gezegd zonder dat het publiek zich in de haren krabt? Het is een uitdaging die tijd vergt. Je moet elke zin tot in detail analyseren. Het kan ook zijn dat een van de acteurs nog wat extra werk heeft. Dat hij bijvoorbeeld nog wat dictieles moet nemen. Maar dat is allemaal niet onoverkomelijk.”

Kampioen spelen De standaard of de verwachtingen verlagen is geen optie. Boesman: “Wij hebben dezelfde doelstelling als de profs. D°eFFeKt staat daar

“Amateurs kunnen alles aan. Het vergt hoogstens wat meer tijd en oefening”

toond wordt, vindt Boesman dan ook geen toevalstreffer. “Het is de bekroning van jaren werk. De spelers hebben inmiddels een pak ervaring. Ze werkten met verschillende regisseurs op verschillende manieren. Er was veel © D°EFFEKT

f de zenuwen strak gespannen staan? “En geen klein beetje,” bekent regisseur Koen Boesman. “Maar we zitten met de kloten voor het blok. We moeten zaterdag een laatste keer alles uit de kast halen, en die spanning helpt om alles te geven. Het verschil met het Landjuweel is dat we toen tussen gelijken stonden: de beste amateurgezelschappen van het land. Nu staan we tussen de grote jongens, in diezelfde, supergrote zaal van het Kaaitheater.” Twee zaken spelen in het voordeel van D°eFFeKt. “Agamemnon kan zo’n grote zaal wel hebben. Het is een heftig verhaal. Met ons koor erbij is zo’n groot podium een zegen.” Ten tweede heeft de voorstelling kunnen rijpen. “We hebben Agamemnon voor het eerst gespeeld in De Markten in 2008. We hebben het stuk vaak opgevoerd, en het kreeg twee keer de tijd om te bezinken. Vergelijk het met wijn en goeie kaas die je laat rijpen. De vraagtekens zijn nu weg. De acteurs zijn zeker van het stuk zoals het is en kunnen zich onvoorwaardelijk op hun personages storten. De grootste positieve ontwikkeling is de integratie van het vijftienkoppige koor in het geheel. In het begin was het voor hen vreemd om mee op de planken te staan. Nu is er meer feeling. Scènes worden niet langer onderbroken door liederen. Ze vormen meer een geheel.”

niet alleen in, er zijn verschillende amateurgezelschappen met grote ambities.” De vraag is wat je onder ‘amateurs’ verstaat. “Die grote discussie keert telkens terug. Het is enerzijds een hobby, zoals voetbal voor velen een hobby is. Alleen kun je je amuseren in een caféploeg of proberen kampioen te spelen in eerste provinciale. Dat tussenniveau streven wij ook na. We zijn semiprofs. Je kunt ook zeer degelijk toneel spelen zonder dat het je beroep is. En onze aanpak is professioneel. Regie, decor, kostuums, belichting of muziek worden verzorgd door professionals.” Dat Agamemnon op het Theaterfestival ge-

Extra werk D°eFFeKt ontstond in GC De Markten toen regisseur en docente An Vandevelde naar een vervolg zocht voor de mensen die twee jaar lang de gevorderdencursus ‘Toneel is spelen’ gevolgd hadden. Die cursus blijft voor instroom zorgen. D°eFFeKt verzelfstandigde en maakt nu twee of drie voorstellingen per jaar. Vorig jaar won het jonge gezelschap het 74ste Landjuweel, de prijs voor het beste amateurtoneel, met een bewerking van de Griekse tragedie Agamemnon van Aischylos. “Eerder speelden we al Caligula van Camus, Woyzeck van Büchner, Antigone van Anouilh,” vertelt Boes-

aandacht voor bijscholing. We mogen trots zijn.” Het verhaal eindigt niet in het Kaaitheater. D°eFFeKt heeft grote plannen. “De kracht van Agamemnon zat onder meer in de interactie tussen toneel en muziek. Met dirigent en componist Peter Spaepen, het koor en de acteurs van De Markten willen we nog een stap verder gaan. Spelers gaan zingen en het koor gaat nog meer acteren in onze volgende voorstelling. Het doel is om niet in de valkuil van de platte musical te stappen, noch in die van de hoogdravende, onbegrijpelijke opera.” De opera heet voorlopig 1830 en gaat in april in première in Zinnema, het Vlaams Huis voor Amateurkunsten in Anderlecht. “We zien het groot. We zijn in contact met de Erfgoedcel Brussel en doen opzoekwerk in de archieven van de Munt. Hoe leidde de opera De stomme van Portici tot opstand? Hoe ging het er in Brussel aan toe tijdens de eerste dagen van de Belgische revolutie? We gaan het verhaal romantiseren, maar we willen historisch wel met de voeten op de grond blijven. We maken geen statement over België. We stellen ons gewoon de vraag waar wij vandaan komen. Hoe dit rare, grappige land toch maar blijft verder draaien.” Artistiek acht D°eFFeKt zich klaar voor zo’n grote productie. Ook de praktische kant vormt geen hindernis. Agamemnon was ook goed voor de allereerste Prijs Roger Van de Voorde. Met die naar de stichter vernoemde prijs bekroont Zinnema authenticiteit en creativiteit in de Brusselse amateurkunsten. Zinnema kan D°eFFeKt helpen aan extra budget, repetitieruimte, decor, techniek en een grote zaal om 1830 in op te voeren. Werkingsmiddelen vinden blijft een moeilijke zaak voor semiprofessionele groepen. “We krijgen wel middelen en steun van De Markten en de VGC. We draaien. Maar uiteindelijk is er meer nodig. De regisseurs, muzikanten en vaklui die we erbij halen, kunnen niet overleven met de bescheiden uitkering die we bieden. Die zijn we kwijt als we niet opletten.” Het zijn zorgen voor later. Eerst zaterdag triomferen.

Agamemnon, straks op het Theaterfestival. “We hebben het stuk vaak opgevoerd, het kreeg twee keer de tijd om te bezinken. De vraagtekens zijn weg.”

Niels Ruëll

D°eFFeKt speelt Agamemnon op het Theaterfestival: zaterdag 27 augustus om 20.30 uur. Reserveren op www.theaterfestival.be en www.kaaitheater.be. Meer over het amateurgezelschap op www.deffekt.be

BDW 1292 PAGINA 16 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

Recreatiemogelijkheden te over tussen de vaak bevreemdende boomlandschappen in de moerassen van Jette en Ganshoren (boven, l. en r.). Wandelpaadje (m. onder) in het Moeraske in Evere. Interessant zijn de droge en natte graslanden tussen spoor en moeras, met zeldzame sikkelklaver, slangenkruid en bosrank op de kalkrijke grond, en veel vlinders.

Reportage > Op zoek naar nat Brussel (4)

Moerasvergeet-mij-nietjes BRUSSEL – Een wandeling in een van de vochtige biotopen van de Brusselse valleien kan heel verkwikkend zijn. Maar kijk voor de zekerheid toch ook eens achterom.

D

de nachtvrijers kwelde,” is te lezen meisjes in de wasserijen langs de Vuilstraat (de oude naam voor de in het Brabantsch sagenboek uit 1909 van Alfons de Cock en Isidoor Sint-Lambertusstraat) tot ’s avonds Teirlinck (vader van Herman). In laat werkten, dan bleven ze op hun Koekelberg glipte hij eens tussen de strijkplank slapen in plaats van de benen van een seizoenarbeider, die oversteek naar huis te wagen. Anop zijn rug werd meegenomen. Hij ders kregen ze Lodder op hun nek. werd voor dood achtergelaten in het Volg de geleketting lis moeras. • u voor het geluid van een rammelende Teirlinck en De Cock zagen ook in de Gids Raf Beyns uit Sint-Lambrechtsvele Nekker-plaatsen fossielen van verdwenen sagen. Nekkers waren in de Germaanse mythologie kleine watergeesten. In Ukkel heb je nog het Nekkersgat en de Nekkersgatmolen op de Geleytsbeek; in Laken houdt het gemeenschapscentrum Nekkersdal de naam in ere. In Traditions et récits populaires du Nord-Ouest de Bruxelles situeert Pierre Van Nieuwenhuysen Nekkersdal rond de bron van de oude Lakense Drootbeek, op de grens van Laken, Jette en Molenbeek. Vlak bij het Koning Boudewijnstadion was Woluwe vertelt ook vandaag nog er een Nekkersput of Nekkerspoel, en een Nekkersblok. Volgens Van over Lodder. In Sint-Lambrechts Nieuwenhuysen stamt de slechte woonde je of aan de ene, of aan de naam van de nekker uit de tijd van andere kant van het broek. Als de

Kleudde met zijn keet

Brussel, kind van het moeras, koestert zijn laatste vochtige gebieden. Een zomerse wandeling in vier etappes naar de ziel van onze stad. • Reinhart Croon • Jeff

© REINHART CROON - JEFF BROECKX - KURT CASSAUWERS

e sagen en legenden rond Brusselse moerassen zijn nog niet allemaal vergeten. Ze worden overgeleverd in nieuwe vormen, zoals Brussel in beeldekes, een stripboek uitgegeven op initiatief van de Erfgoedcel Brussel van de VGC in samenwerking met de Vlaamse Onafhankelijke Stripgilde. • Hoedt In het verhaal ‘Kleudde met zijn keet’ (een keet is een ketting) van Reinhart Croon, Kurt Cassauwers en Jeff Broeckx kan de watergeest Kl(e)udde verschillende gedaanten aannemen. In het Suske en Wiskealbum De zwarte madam vloog er ook al een Kludde naar het Natio­ naal Radiodinges (N.I.R.) in het Flageygebouw. Deze kwibus – half mens, half vis – vermomt zich graag als Sidonia’s vriendin, voor wie Lambik zijn beste beentje voorzet. De waterduvel Kludde, ook wel Lodder genoemd, wordt gelinkt aan heel wat Brusselse plaatsen. In Sint-Job, nu opgegaan in Ukkel, zou Lodder met zijn ketting heel bekend zijn. “Een oud manneke uit de Diesdelle heeft mij verteld dat hij vooral

de kerstening. Erfgenamen van het heidendom konden alleen maar een duivelse inborst hebben. Of waren het de zieltjes van overleden kinderen die niet gedoopt waren? Deze geesten dienden waarschijnlijk om het gevaarlijke water te verpersoonlijken, en zo kleine kinderen op afstand te houden. Sommige waterrijke plaatsnamen zijn ook gelinkt aan een verhaal. Zo zou de Wolvengracht haar naam ontlenen een moeras dat zich • Kurtaan • Broeckx Cassauwers

Aan wat nu de Wolvengracht heet, kwamen wolven uit het Zoniënwoud hun dorst lessen

Waterkwelgeest Kl(e)udde of Lodder: ook in Brussel kennen ze hem.

BDW 1292 PAGINA 17 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

AC

ET H

BRUSSEL – Een greep uit de natte zones waar je kunt wandelen, joggen, de natuur ontdekken of de sfeer opsnuiven.

©

NI C

K

TR

© AN DEVROE

NAT BRUSSEL: WAAR?

Moerasvergeet-mij-nietjes  vind je in de Vallei van de  Vuilbeek in het Zoniënwoud.  (Heel wat informatie over de  specifi eke fl ora en fauna vind je  op www.leefmilieubrussel.be  en in het boek  Brussel, groene stad, stad vol natuur van Herman Dierickx, Machteld Gryseels en Serge Kempeneers.)

In de Zennevallei: het Moeraske in Evere   e combinatie moeraszone,  D beek, droge en natte weide,  helling, hoogstammige bomen  en poelen: de Zennevallei zoals  ze er vroeger uitgezien moet  hebben. Deze zone langs het  rangeerstation van Schaarbeek  is ooit gevrijwaard door de  natuurvereniging Milieucommissie Oost-Brussel (MOB). De  Kerkebeek voedt er plassen met  en zonder kroos, soms met half  verzonken bomen, hier en daar  nog verraderlijk, en wondermooi. vroeger  deels  over  het  Muntplein  uitstrekte.  De  dorstige  wolven  uit  het Zoniënwoud kwamen naar daar  afgezakt om hun dorst te lessen.  De  omgeving  van  de  Kreupelenstraat,  de  Broekstraat  en  de  Warmoesberg  was  vroeger  een  moeras  dat  zijn  naam  gaf  aan  de  Broekwijk, later aan de Broekstraat. Bij de Lammen- of Kreupelenborre,  zo  genoemd  naar  het  bedevaartsoord  voor  mensen  met  lamme  en  kreupele ledematen, welde het beste  water  van  Brussel  op.  Dat  broek  was  rond  1350  ook  het  strijdtoneel  van  twee  neven,  de  ridders  Joris  en  Wouter van der Noot, die er vochten  om de hand van de schone Gudula. Eindigen  doen  we  bij  het  symbool  van  Brussel,  de  gele  lis.  Volgens  de  legende  zou  de  moerasplant  het  leger  van  de  hertog  van  Brabant  ooit  een  overwinning  hebben  bezorgd.  Zíj  wisten  namelijk  dat  ze  het  gele  bloemenspoor  moesten  volgen  dat  de  doorwaadbare  plaatsen  aangaf,  terwijl  hun  tegenstanders  domweg  in het moeras bleven steken.  Parijs  heeft  zijn  hippe  wijk  Marais  (‘moeras’),  en  ook  Brussel  gebruikt  natte  gronden  soms  als  verkooptruc.  Le  Marais  is  onder  meer  een  restaurant,  een  tegelzaak  en  een  appartementsblok.  De  spelletjesvereniging  Swamp  (‘moeras’,  maar  ook  kort  voor  S   ociety of weird and mad people) van de VUB heet je welkom met “Wij bijten niet!” Tijd voor  nieuwe verhalen. An Devroe

Dit was de vierde en laatste aflevering in de reeks. U kunt alles nog eens nalezen op www.brusselnieuws.be/moeras

In de Molenbeekvallei: de Moerassen van Jette en Ganshoren (Natura 2000-gebieden)   et natte en landelijke landH schap is typisch voor hoe het  noorden van Brussel er vroeger  uitzag. Fascinerende wilgenbosjes, en een veld vol groot  hoefblad, dat zich verspreidde  via de auto’s die de waterdrukmeters kwamen plaatsen.

In de Woluwevallei: Struybeekmoeras en Maloupark (Natura 2000-gebieden)   en door Leefmilieu Brussel  E herstelde moeraszone met  afgestorven bomen aan de  samenvloeiing van de Woluwe  en de Struybeek. Hier komt de  zeldzame weidebeekjuffer voor,  enig in het gewest.

In de Geleytsbeekvallei: de Kinsendaal-Kriekenputreservaten (Natura 2000-gebieden)   amen met de Keyenbempt in  S Vorst behouden toen de Ring  in 1972 uiteindelijk niet werd  doorgetrokken. In Kinsendaal  werd een vijver heraangelegd op de plaats waar in de  negentiende eeuw al een plas  was. Het gebied stroomde  opnieuw vol, waardoor bomen  omvielen of afstierven, wat een  voor Europa uniek ecosysteem  oplevert. Het is een van de  zeldzame plaatsen in Brussel  waar bittere veldkers groeit. AD

Nick Trachet BRUSSEL EN DE WERELD CULINAIR ONTDEKT

Pinda’s Borrelnootjes hebben in ons land een politieke bijbetekenis gekregen, in Nederland (Duyvis) ontstonden hele industrieën om ons van bolvormige hapjes voorzien die op pinda’s lijken, maar het niet zijn. Gedachteloos eten wij ze op bij de pint of de porto, maar wat zijn het? Is er iets Afrikaanser dan een apennootje? Jazeker  wel,  want  pinda’s  van  vandaag  zijn  helemaal  niet  Afrikaans. In Afrika beweren ze van wel, maar ze  vergissen zich van soort. Voor de Europese veroveraars er kwamen, kenden de Afrikanen wel degelijk  aardnoten.  Deze  oorspronkelijke  soorten  worden  nog steeds geteeld, maar dan heel lokaal, in de landen van West-Afrika. Het  grote  pindageweld  kwam  uit  Zuid-Amerika.  Men vermoedt uit Peru of Bolivia, maar dan in het  vochtige tropische gedeelte van die landen, niet op  de  hoogvlakte.  Nog  steeds  telen  indiaanse  stammen  oude  pindavariëteiten  in  het  oerwoud.  Er  wordt gezegd dat Inca’s en Azteken (de enen in de  bergen  van  Zuid-Amerika,  de  anderen  duizenden  kilometers  noordwaarts,  in  Mexico)  elkaar  nooit  hebben ontmoet. Nochtans moet er contact zijn geweest,  want  toen  de  Spanjaarden  begin  zestiende  eeuw  in  Tenochtitlan  (Mexico-Stad)  arriveerden,  leerden  ze  er  de  peulen  als  t  lalcacahuatl  kennen,  wat  er  ‘grondcacao’  betekent  en  in  het  Frans  de  naam   cacahuète  heeft  opgeleverd.  Vandaar  begon  de triomftocht door de rest van de wereld. Pinda’s  zijn  immers  supervoedsel.  Ze  bestaan  voor  vijftig  procent uit vet (energie) en voor een derde uit eiwitten.  Wie  pinda’s  teelt,  zal  geen  hongersnood  kennen. Tenzij men gaat overdrijven. Waarom  pinda’s  zo  voedzaam  zijn?  Het  zijn  geen  noten,  maar  bonen.  En  wel  heel  bijzondere.  Deze   Arachis hypogea is  een  volwaardig  lid  van  de   Fabaceae-familie, net als de erwt en de sojaboon. De  Amerikaanse naam  peanut is dus niet slecht gekozen. De eenjarige plant krijgt mooie, gele bloempjes  die, eenmaal uitgebloeid, naar onderen uitschieten  en zich in de grond boren. Daar graven ze zich horizontaal nog wat verder door de aarde, en de peulen rijpen ondergronds. Zo hebben ze geen last van  vogels en andere bovengrondse bonenvreters. Van

plantboontje tot oogstboon duurt in de tropen zo’n  honderd dagen; een peul bevat twee tot vijf bonen.  Dit  supervoedsel  kwam  door  de  Spanjaarden  al snel via de Filipijnen in het Verre Oosten  terecht. Vandaag is de grootste producent  ter  wereld  China,  maar  Indonesië  en  India lusten er ook wel pap van. Daarenboven  zijn  de  Indonesiërs  waarschijnlijk  ook  de  echte  uitvinders  van de pindakaas, die zij gebruiken  in  satésaus  en  andere  bereidingen.  De  Amerikanen  zijn  ervan  overtuigd  dat  het  de  gekke  dokter  John  Harvey  Kellogg  was  die  hiervoor  verantwoordelijk  gesteld  moet  worden.  Amerika  wierp  zich  ook  op  de  superboon,  als  wisselgewas  voor  de  katoen.  Waar  katoen  stikstof  uit  de  grond verslond, bracht de pinda die weer  aan.  Het  p   eanut-kapitalisme  heeft  van  één  pindaboer  trouwens  een  president  gemaakt:  onze goeie ouwe Jimmy Carter, mogelijk de meest  progressieve Amerikaanse president van de laatste  halve eeuw. De  andere  grootproducenten  gebruiken  de  boon  vooral  voor  de  olie.  De  verzadigde  en  stabiele  arachideolie  kan  tegen  hoge  temperaturen  en  maakte  het de oosterlingen mogelijk om te gaan experimenteren  met  frituren.  Ook  bij  ons  droeg  de  arachide  in  grote  mate  bij  tot  de  olierevolutie  van  het  einde  van  de  negentiende  eeuw.  Vroeger  had  Europa  een  constant vetgebrek; door de koloniale expansie werd  Frans Afrika vol aardnoten geplant om Europa van  vet te voorzien. Wij hielden er de frieten en de mayonaise  aan  over.  Wat  na  de  olie-extractie  overblijft,  de  spreekwoordelijke   perskoek,  speelt  een  belangrijke rol in de veeteelt. Zo belangrijk dat de prijs van  pinda’s vaak meer bepaald wordt door de koers van  perskoek dan door die van frituurolie. Mali, Senegal  en Nigeria zijn nog altijd grote producenten. Nigeria  stak de VS zelfs voorbij als grootste exporteur van  pinda. Maar zoals gezegd, de mensen gaan al snel overdrijven. Er werd te veel pinda gezaaid, en met de perskoek werd te veel vee gekweekt. Men vertelt dat de  woestijnvorming in de Sahel daar een gevolg van is.  Maar  pinda’s  zijn  ten  minste  nog  voedsel.  Katoen  kan men niet eten. Pinda’s  –  en  we  hebben  het  hier  even  niet  over  de  kant-en-klare gezouten nootjes – worden doorgaans  ‘geroosterd’  verkocht,  zelfs  al  zitten  ze  nog  in  de  peul.  Dat  roosteren  doen  verkopers  om  de  bonen  te  drogen.  Als  dat  niet  gebeurt,  kunnen  de  pinda’s

Waarschijnlijk zijn de Indonesiërs, en niet J.H. Kellogg van de cornflakes, de echte uitvinders van de pindakaas gaan schimmelen, en sommige van die schimmels  (afl atoxines) zijn giftig voor de mens. Bijna alle pinda’s komen dus geroosterd op de markt. De smaak  vaart  er  wel  bij.  Verse  pinda’s  smaken  meer  naar  boon en liggen rauw zwaar op de maag. U  kunt  pinda’s  meekoken  in  uw  geliefde  bonengerecht, of samen met rijst. U kunt ze ook tot poeder  stampen. Rooster ze, al opschuddend, nog even verder in een droge pan en sprenkel ze dan over gebakken kip of geroosterde vis. Of laat ajuinringen in een  pan  kleuren,  voeg  er  gestampte  pinda’s  aan  toe  en  leng  dan  als  saus  aan  met  tomatenpuree  en  chillipepers. Honger zult u niet meer hebben. Smakelijk. nick.trachet@bdw.be De hele reeks nalezen? www.brusselnieuws.be/trachet

BDW 1292 PAGINA 18 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

Vincent Peal: “Met een andere Belg trok ik een week lang op in Colombia, communicerend in het... Spaans. Omdat de een geen Nederlands kent en de ander geen Frans. Dat is het absurde van de Belgische situatie.”

W

e hebben afspraak op het terrasje van La Chaffe op het Vossenplein. De vlooienmarkt straalt mooie tristesse uit op deze druilerige augustusdag. Vincent Peal heeft zijn onafscheidelijke cowboyhoed op het hoofd. Dit is zijn wereld, zijn cocon. Hier heeft hij zijn plaats veroverd nadat zijn vader hem op zijn zestiende de deur had gewezen. Voortaan was zijn thuis niet langer het onooglijke Sart-Messire-Guillaume in het hart van Waals-Brabant, maar Brussel. “Ik wou al langer uit dat keurslijf van het gezapige dorpsleven. Ik was moeilijk in het gareel te houden. De bom moest wel barsten.” “Brussel leek een goede keuze, omdat ik hier vrienden had. Van dan af heb ik, zo goed en zo kwaad als dat ging, mijn plan getrokken; mijn diploma middelbaar onderwijs heb ik behaald via de middenjury. Nu, zoveel jaar later, heb ik het een plaats kunnen geven en weet ik mijn roots te appreciëren. Terwijl ik kan zijn wie ik ben: Vincent Peal. Bijna niemand kent mijn oude familienaam nog. Hoeft ook niet. Mijn vader is uit beeld verdwenen, de bezoeken aan mijn moeder zijn momenten die ik koester.” Maar ook Brussel, hoe boeiend ook, werd Vincent al snel te klein. “Toen ik negentien was, heb ik mijn rugzak genomen en ben ik gaan reizen. Acht maanden lang. De Verenigde

Staten, Mexico, Guatemala, Colombia, Venezuela... Leven van de hand in de tand, andere geuren en kleuren opsnuiven. Het was een prachtige tijd, ik heb er magnifieke dingen gezien en beleefd. Maar helaas zonder er echt iets creatiefs mee te doen: pas helemaal op het einde ben ik foto’s beginnen te nemen.”

opnemen. En kunnen tekenen bij PIAS: plots gingen deuren open, steeds meer optredens kwamen aangewaaid.” “Het was een opwindende periode, live in the fast lane. Ik probeerde alles min of meer binnen de perken te houden, maar soms voelde ik me een beetje een sociaal werker. Het was als rijden met een truck zonder remmen. Cocaïne, speed, drank, wilde dromen van klatergoud. Die dromen werden gevoed door de opwinding van het succes op festivals, in tempels van het nachtleven.” “En toen pleegde Marie zelfmoord. Voor mij was dat de druppel: het was een leven dat ik niet langer wilde. Ik wou mezelf terugvinden.”

Emma Peal

Vive le prince Roland!

Voortaan wilde Peal niet alleen reizen, hij moest ook creatief bezig kunnen zijn. “Een jaar lang heb ik me bekwaamd op gitaar aan de Jazz Studio in Antwerpen. Daarna ben ik opnieuw gaan reizen, dit keer als straatmuzikant. Voor de muziek, voor de kost. Foto’s nam ik waar en wanneer het kon. Gaandeweg werd de muziek steeds belangrijker voor mij, en uiteindelijk heb ik een groepje opgericht, Emma Peal. Dat was een knipoog naar het personage Emma Peel, gespeeld door Diana Rigg in de legendarische Britse tv-reeks The Avengers.” “Emma Peal was electrorock. Een Vlaamse zangeres, Tamara Geerts; Calamity Sev op basgitaar. Ik zorgde voor de elektronische effecten en speelde gitaar. Marie, dochter van Jan Bucquoy, bracht als danseres wat extra pit in de optredens, en we werkten ook met videoprojecties. Veel middelen hadden we niet, maar toch hebben we een cd kunnen

Zichzelf terugvinden, dat deed Peal door te reizen. Door beelden van het straatleven op verre bestemmingen vast te leggen. Op Super 8, op foto. “Cuba, de VS, Afrika, Azië. En nu in september ga ik naar Iran. Beelden als getuigenissen van het feit dat er overal ter wereld mensen op straat proberen te overleven. Ongeacht het regime, het economische bestel, de heersende godsdienst. Van Zweden tot Sri Lanka. Ik breng getuigenissen zonder een beschuldigende vinger op te steken. Alhoewel... aanklagen, lachen met de absurditeit van België, die soms de ogen uitsteekt, dat durf ik ook. Ik ging de straat op met een pancarte ‘Vive le prince Roland!’: daarmee alludeerde ik op de dubbele verspreking van toenmalig premier Guy Verhofstadt naar aanleiding van het nakende huwelijk van prins Laurent. Of het feit aan de kaak stellen dat er miljoenen zijn vergooid aan

© VINCENT PEAL

BRUSSEL – “Ik hou van mensen die op straat leven. Ze zijn schoon in hun lelijkheid, in hun eenzaamheid, hun rauwe menselijkheid. Voor mij zijn ze lichtpunten in een wereld die meer en meer uniform en geformatteerd wordt. De foto’s die ik van hen neem, zitten al eens op het randje van het voyeuristische, soms zelfs erover. Maar ik wil tonen, tonen zoals het is.” Vincent Peal is fotograaf en filmmaker.

© MARC GYSENS

Bebloede man op een bank aan het Zuidstation. Peal vraagt hem wat er gebeurd is, hij weet het niet.

het in se nutteloze proces van Dutroux, terwijl in datzelfde België op straat mensen creperen van de kou. Twee keer heb ik actie gevoerd, twee keer ben ik manu miltari afgevoerd naar de bajes.” “Ben ik al op mijn bek gegaan, ik heb ook al veel teruggekregen. De dingen die ik – blanke man ergens alleen aan de andere kant van wereld – heb mogen zien. De vreugde als ik een afdruk van een foto geef aan mensen die nog nooit een foto van zichzelf hebben mogen zien, laat staan bezitten. Ik heb ook

BDW 1292 PAGINA 19 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

FREDDI SMEKENS Goojendag “Hier kun je nog goedkoop leven als je een beetje je plan weet te trekken. Mede door de goede sociale voorzieningen”

Vincent Peal, fotograaf

‘Laat mij maar doen in de marge’ een aantal van mijn foto’s mogen exposeren op de Wereldtentoonstelling in Sjanghai, in het paviljoen ‘Water in de steden’. Foto’s van de waterlopen in Bombay, waar het water is opgegaan in vuilnis, letterlijk. Beelden van kleuters, naakt spelend tussen het afval op de stranden van Dakar.” “Geld heb ik er niet voor gekregen, maar de erkenning is minstens zo belangrijk. Het opent deuren. Laat mij ondertussen maar werken in de twilight zone. De ervaringen – van angst tot verwondering – zijn onbetaalbaar. Angst voelde ik bijvoorbeeld in Colombo, Sri Lanka, een van de gevaarlijkste steden ter wereld. Ik had er een hotelletje gevonden: één euro per nacht. De ramen waren dichtgespijkerd, het was er vergeven van de kakkerlakken, mensen sliepen er met vier of vijf in een bed, junkies lagen te spuiten in de traphal. Ik was de enige blanke. Toen heb ik mijn camera niet durven boven te halen. Grappig was dan weer de verbazing in de ogen van de Colombiaan, die werd geconfronteerd met het absurde van de Belgische realiteit. Hij kon er maar niet bij dat twee Belgen in zijn Colombia een week met elkaar optrekken, communicerend in het Spaans. Omdat de ene geen Nederlands kent en de andere geen Frans.”

La vie en rose Reizen. Zien, ruiken, ervaren, vastleggen. Op verre bestemmingen, maar ook thuis, in de Marollen. “Het is hier een kosmopolitische mengeling. Echt. Echt zoals alleen echt kan zijn. In al zijn schoonheid en schrijnende pijn. De vrouw van in de zeventig die hier rondloopt met een pop in de armen. Voor dat mensje is

het haar baby, een levend wezen. Ooit is ze zelf een baby geweest, waarna het leven haar allerminst heeft verwend. En beetje bij beetje is ze gek geworden door jaren van eenzaamheid. Zich vastklampend aan een droom die ooit geweest kon zijn. Of misschien ooit geweest is. Zoiets raakt me, tot in het diepste van mijn ziel. En ik wil daar blijvend van getuigen. Omdat het fascinerend is, omdat het nodig is.” “Dat alles heeft uiteindelijk geresulteerd in een korte film, La vie en rose. Zonder subsidies, want die hoef ik niet. Ernaar hengelen kost te veel energie, ze krijgen betekent grenzen opgelegd krijgen. En dat wil ik niet. Ik zal zo ook wel mijn films maken, of mijn fotoboek over daklozen. Ik wil de realiteit tonen zoals ze is, hoe hard het soms ook overkomt.” “Mijn vriendin heeft een beetje hetzelfde parcours afgelegd: ze heeft een tijd als stripper gewerkt, vervolgens een film gemaakt over het wereldje, mede dankzij de hulp van vrienden en kennissen die kosteloos hebben meegewerkt. Een kijk achter de schermen. Die film leidt nu zijn eigen leven op festivalletjes, net als La vie en rose.” “Waar een wil is, is een weg, zeg ik altijd. Tegelijkertijd moet ik bekennen dat ik België, onze maatschappij zoals ze geregeld is, dankbaar moet zijn, ondanks haar minpunten. Hier in België, in Brussel kun je nog goedkoop leven als je een beetje je plan weet te trekken. Mede door de goede sociale voorzieningen. Ik kan en mag van weinig leven. En daardoor kan ik reizen. En getuigen.” Karel Van der Auwera www.vincentpeal.com

W

ie van ons wenst niet praktisch elke dag aan iemand een goojendag? En het hoeft ons niet te verwonderen dat we keer op keer ne goojendag weikraage, waarde lezer. Geloof me of niet, met elke “Goojendag” wordt de dag er zeker niet slechter op. Er zijn tijden geweest dat ik dacht dat we in ons Brussels niet omsprongen met uitdrukkingen als “Goojemèrge” of “Goojenoevend.” Maar sinds ik ze gebruik, krijg ik ze weleens teruggekaatst. En gelukkig maar, zou ik zo zeggen. We kijken even samen in welke vormen een begroeting in het Brussels gegoten kan worden. Het hoeft geen betoog dat “Goojendag” verkort kan worden tot “Dag!” Andere mogelijkheden zijn “Hoowest?”, “Salut”, “Ça va?” en, alvast wat mij betreft, “Helaba!” Als Brusselaar zijn we uiteraard ook niet vies van “Bonjour” of “Hello.” Maar ik moet wel vaststellen, waarde lezer, dat onze begroeting “Goojendag” boven alle andere uitsteekt. Natuurlijk kan een woord ook door een eenvoudige handeling vervangen worden. ’n Hand of ’n handje geive bijvoorbeeld. Over de handdruk waarvan sprake, zijn al menige discussies ontstaan. Je kunt er haast over spreken als over wijnproeven. Volgens mij moot ’n hand ni te steivig, mo kordoet zaain. Over e slap handje wil ik het hier  niet verder hebben. Temeer omdat wie  daarmee uitpakt, zijn handje beiter in zaaine zak haaft. Dat is althans hoe ik er­over  denk. We houden het bij goojendag, waarde lezer, maar toch nog even iets over de handdruk. Ik hem huure zegge, en oek gezeen, da ze in Ingeland gien hand geive. En wanneer het dan toch gebeurt, reikt men de linkerhand aan. In het Frans noemt men dat la main du cœur. Tijd om wat dat betreft een persoonlijke mening te uiten. Ik heb helemaal niets tegen die Engelse begroeting, temeer omdat ik zelf ne linkepuut ben. Maar wanneer iemand hier, op het vasteland dus, zijn linkerhand aanbiedt om zogezegd ’n hand te geive, dan laat men die hand voor wat ze is. Heel anders is het wanneer het om een zogenaamde faaiver gaat. Twee personen die,

om goojendag te wensen, een hand in de lucht steken, de vijf vingers wat gespreid, om ze daarna hard tegen elkaar te kletsen. Ter informatie: in het Engels schrijft men het Brusselse faaiver als fiver. Even de historische toer op, nu. Met een goedendagh bedoelt men het steekwapen dat een geharnaste ridder tussen hoofd en borst kon treffen. Deu het faait da op dat moment zaaine kop e knikske gaf, was het percees dat hem “Goojendag” zaa. Ik hoef er gien panchkes oen te hange, dat er sympateeker maneere zaain om eemand “Goojendag” te doon zegge. Alles komt erop neer, waarde lezer, dat we door een gewone “Goojendag” onszelf kenbaar maken en aan de andere te kennen geven dat hij of zij voor ons bestaat. “Hij es ee waal ne preik on ’t afsteike,” hoor ik daar in de verte opmerken. Ik ga zo’n domme uitspraak niet luidkeels tegenspreken, maar laat me wel de bemerking maken dat er een Brusselse uitdrukking bestaat om iemand op zaain ploch te zette. Die gaat van: “Ge moet giene goojendag zegge, zenne!” Op dat ogenblik is het meestal al te laat om het korte en simpele woordje “Goojendag” nog op de valreep uit te spreken. Het mooie bij dat alles is dat we bij een welgemeende goojendag haast automatisch een goojendag terugkrijgen. En hiermee bedoel ik uiteraard niet de middeleeuwse goedendagh waarvan hierboven even sprake was, waarde lezer. Het komt ons allemaal weleens voor dat we een wildvreemde op straat “Goojendag” wensen, of eventueel “Bonjour!” Ook hier laat een reactie niet op zich wachten en krijgt men een goojendag of een bonjour terug. Het doet deugd om te beseffen da de weireld vantaaid zu schuun in ien zit. Goojendag als begroeting of afscheid: noem het een toverwoordje dat we op elk ogenblik kunnen uitspreken zonder onze mond te scheuren. Uiteraard bestaat er ook de uitdrukking “Jaa sááálu!”, waarbij we willen aangeven dat we ergens helemaal niet mee akkoord gaan. Maar laten we dat laatste niet te veel uit de kast halen; gebruik liever een welgemeende “Goojendag”. Wat ik de lezer hierbij uiteraard ook toewens.

REDACTIE BRUSSEL DEZE WEEK Flageyplein 18, 1050 Elsene, 02-226.45.40, fax 02-226.45.69, info@bdw.be. ABONNEMENTEN Josiane De Troyer (abo@bdw.be), 02-226.45.45, fax 02-226.45.69. Gratis binnen het Brussels hoofdstedelijk gewest. Rest van België 15 euro per jaar; rekeningnummer 424-5529822-66 van vzw Brussel Deze Week. Buiten België 25 euro per jaar. DISTRIBUTIE EN PROMOTIE Ute Otten (ute.otten@bdw.be), Paul De Weerdt. RECLAME IN BDW Rika Braeckman (rika.braeckman@bdw.be), 02-226.45.41, 0477-97.21.27, fax 02-226.45.69. OPLAGE 70.660 exemplaren. HOOFDREDACTIE Anne Brumagne (anne.brumagne@bdw.be). EINDREDACTIE Katrien Stroobants (katrien.stroobants@bdw.be). REDACTIE Jean-Marie Binst (jeanmarie.binst@bdw.be), Christophe Degreef (christophe.degreef@bdw.be), Bettina Hubo (bettina.hubo@bdw.be), Patrick Jordens (patrick.jordens@bdw.be), Freddi Smekens (freddi.smekens@bdw.be), Steven Vandenbergh (steven.vandenbergh@bdw.be), Steven Van Garsse (steven.vangarsse@bdw.be), Danny Vileyn (danny. vileyn@bdw.be). REDACTIESECRETARIAAT Isabelle De Vestele (isabelle.devestele@bdw.be), Lien Annicaert (lien.annicaert@bdw.be), Gerd Hendrickx (gerd.hendrickx@bdw.be). MEDEWERKERS Michaël Bellon, Lieven Bulckaert, An Devroe, Philip Ebels, Eva Hilhorst, Ilah, Francis Marissens, Niels Ruëll, Bruno Schols, Tim Schoonjans, David Steegen, Benjamin Tollet, Georges Tonla Briquet, Nick Trachet, Karel Van der Auwera, Matthias Vanheerentals. FOTOGRAFEN Bart Dewaele, Anja Galicia, Marc Gysens, Ivan Put, Herman Ricour, Dieter Telemans, Saskia Vanderstichele, Jo Voets. VORMGEVING Peter Dhondt (peter.dhondt@bdw.be). FINANCIËLE ADMINISTRATIE Manu De Hertogh (manu.dehertogh@bdw.be). VERANTWOORDELIJKE UITGEVER Anne Brumagne, BDW, Flageyplein 18, 1050 Elsene. ALGEMENE DIRECTIE Marijke Vandebuerie (marijke.vandebuerie@bdw. be). Brussel Deze Week wordt gedrukt op de persen van de nv Roularta, Meiboomlaan 33, 8800 Roeselare en wordt gesubsidieerd door de Vlaamse Gemeenschap en de Vlaamse Gemeenschapscommissie. ONS MAILEN? Al onze mailadressen zijn volgens dezelfde structuur opgebouwd: voornaam.naam@bdw.be (losse bestanddelen van voornaam of naam aan elkaar, en zonder trema’s, verbindingsstrepen en andere tekens).

BDW 1292 PAGINA 20 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

Basketbal > Quentin Serron, dé belofte van het afgelopen seizoen

‘Hard werken en nederig blijven’ BRUSSEL – De Belgian Lions beginnen op 31 augustus aan hun Europees kampioenschap basketbal tegen Georgië: voor het eerst in achttien jaar konden ze zich plaatsen. De beloftevolle Quentin Serron (21) haalde de definitieve selectie op een haar na niet, maar begint wel stilaan te dromen van een transfer naar een Europese topclub.

‘H

et is een goede zaak voor het Belgische basketbal dat de Belgian Lions geplaatst zijn,” vindt Quentin Serron. “Ze hebben goede spelers en veel talent in huis. Ik denk wel dat ze de poules kunnen overleven.” Ook Serron zat in de preselectie en trainde een week met de Lions, maar hij haalde de definitieve selectie niet. “Dat was natuurlijk een ontgoocheling, maar ik respecteer de keuze van de trainer. Ik zal de wedstrijden van de Lions zeker op de voet volgen. Ik ken een paar van de jongens, dat zorgt toch voor een speciale band.” In Litouwen beginnen de Lions op 31 augustus tegen Georgië. Daarna volgen Rusland op 1 september, Bulgarije op 3 september, Slovenië op 4 september en een dag later Oekraïne. De preselectie kreeg Serron niet zomaar in de schoot geworpen. Hij heeft met hard werk en het nodige talent al een mooie carrière uitgebouwd. Die begon op zevenjarige leeftijd, toen de jonge Brusselaar op basket ging. Via Royal Linthout en de Blue Devils belandde hij

de  CLUB

Quentin Serron (l.) in duel met Kyle Weaver van Charleroi: “Belofte van het Jaar mogen zijn motiveert me wel, maar het is nog geen garantie op succes.”

© LUC CLAESSEN / BELGA

Bad-Ton (spreek uit: Bad ‘Min’ Ton), Schaarbeek

‘Bij ons heeft niemand een vaste partner’ “Toen ik begin jaren 2000 naar Brussel verhuisde, was ik op zoek naar een sociaal netwerk,” vertelt voorzitter Tim Cassiers (34). “Ik vond een vermelding van Bad-Ton in het blad van het gemeenschapscentrum De Kriekelaar, maar de club telde toen nog maar een paar leden. Met een paar vrienden hebben we ze nieuw leven ingeblazen.” Bad-Ton is een recreatieve badmintonclub die, naast het sportieve, vooral een ontmoetingsplaats wil zijn. “We trainen maandag en woensdag, telkens van 18 tot 21 uur: drie uur lang wedstrijden onder elkaar. Meestal dubbel, want bij enkelspel ben je snel uitgeput. Er wordt regelmatig van partner gewisseld, niemand mag een vaste partner hebben. Dat is om het sociale aspect te benadrukken. De nieuwelingen zijn zo meteen geïntegreerd. Om de spankracht tijdens de wedstrijden te behouden, worden de meer ervaren spelers gekoppeld aan de beginnelingen.” Het Brusselse badmintontalent Raphael Van Wel komt hier regelmatig training geven. De

© MARC GYSENS

SCHAARBEEK – Badmintonclub Bad-Ton is meer dan pluimpjes en rackets: het is ook een vrolijke vriendenbende.

“Niemand is verplicht om drie uur te komen trainen. Sommigen komen om halfnegen binnen, net vóór het glas dat we na afloop gaan drinken.”

club is dan wel recreatief, er wordt op een degelijk niveau gespeeld. En om te winnen. “We nemen geregeld deel aan toernooien voor recreanten, uiteraard met wie wil. Meestal zijn we dan met een tiental. We hebben ook een

eigen recreantentoernooi, dat in juni nog een succesvolle vijfde editie had.” Bad-Ton heeft vooral twintigers en dertigers onder zijn leden. Zowel ‘oude’ als ‘nieuwe’ Brusselaars vormen een leuke mengelmoes.

“We zijn met vijf begonnen, maar ondertussen hebben we een tachtigtal leden, vooral door mond-tot-mondreclame. Niemand is verplicht om tijdens de trainingen de volle drie uur aanwezig te zijn. Het is heel vrijblijvend, de leden komen wanneer ze willen. Sommigen komen om halfnegen aan om even te badmintonnen, maar vooral voor het glas dat we erna gaan drinken. Dat is vaste prik: na de training zakken we af naar het Colignon­ plein. Dat heeft de club mee gevormd, daar is de vriendenkern gesmeed. Onze sociale activiteiten zijn belangrijk: een barbecue, een fuif of een weekendje samen weg.” “Vanuit de Vlaamse Gemeenschapscommissie is al vaak de vraag gekomen om een jeugdclub te worden, maar we houden de boot nog even af. Misschien is een nevenclub, een soort afsplitsing, de beste oplossing. We denken eraan om lessen voor jongeren aan te bieden, maar dan moet je wel competitie spelen. De jeugd wil zich kunnen meten.” “Op dit moment draaien we goed. We willen vooral de uitstekende sfeer behouden en zo TS voortdoen.” bad-tonschaarbeek.vgc.be

BDW 1292 PAGINA 21 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

de coach me uit de ploeg gehaald en heb ik het seizoen afgemaakt bij Gistel. Oostende had ondertussen ook een andere point guard aangetrokken. Ik speelde niet slecht, maar ook niet super. Je bent dan uiteraard ontgoocheld, maar je weet dat je nog jong bent en dat het enige wat erop zit, hard werken is.”

als zestienjarige bij derdeklasser Excelsior. “Ik mocht er vrij snel proeven van de eerste ploeg. Een monument als Eric Struelens speelde er toen nog: hij heeft me veel bijgebracht. Door blessures heb ik een hele tijd point guard gespeeld (speler die de bal moet opbrengen en het spel leiden, red.). Zo heb ik toch de nodige ervaring opgedaan.” “Op dat moment speelde ik ook bij de natio­ nale jeugdploegen. We zijn met de -18 nog Europees kampioen geworden in de B-divisie, tegen Oekraïne.” Tijdens zijn periode bij Excelsior zag Serron dat zijn toekomst in het basketbal ligt. Op achttienjarige leeftijd haalde Jean-Marc Jaumin hem naar Oostende. “Hij had me al eens gebeld toen ik zestien was, maar ik wilde

Barcelona of Madrid Het harde werk wierp zijn vruchten af. Jaumin werd hoofdcoach en gaf Serron opnieuw zijn kans. Afgelopen seizoen kreeg hij een mooi aantal speelminuten en is hij flink geëvolueerd als speler. “Een basisspeler ben ik nog niet, maar ik vecht wel voor mijn plaats en probeer me altijd te bewijzen.” Zijn puike prestaties leverden de nogal introverte Brusselaar de titel ‘Belofte van het Jaar’ op. “Dat motiveert me wel, maar het is geen garantie op succes. In het verleden hebben heel wat jongeren die de prijs kregen, achteraf de verwachtingen niet kunnen inlossen. Ik moet nederig blijven en hard werken. Maar een boost is het wel.” De voorbereiding voor het komende basketbalseizoen begint binnenkort. Op 1 oktober speelt Oostende zijn eerste match tegen de Leuven Bears. Serron is er klaar voor. “Mijn doelen voor komend seizoen zijn nog meer spelen en bewijzen dat dit seizoen geen toevalstreffer was. Ik wil het vertrouwen van de trainer helemaal winnen, tonen dat ik mijn plaats in eerste verdien.” Serron heeft de voetjes stevig op de grond en beseft dat de weg naar de top nog lang is. Maar met zijn kwaliteiten lonkt het buitenland. “Contacten heb ik nog niet gehad. Ik besef dat ik eerst bij Oostende sterk moet presteren, en dan zien we wel. De NBA? Dat is een jongensdroom, maar dat zal het  ook wel blijven, denk ik. Het is een andere stijl: fysieker, en meer gebaseerd op de aanval en het spektakel. Als ik even mag dromen? Barcelona en Real Madrid spreken mij wel aan.”

“De NBA? Dat is een andere stijl: fysieker, en meer gebaseerd op aanval en spektakel”

eerst mijn middelbare school afmaken. Twee jaar later heb ik niet getwijfeld. Deze kans moest ik grijpen.” “Voor mijn eerste seizoen werd ik uitgeleend aan derdeklasser Gistel, een satellietclub van Oostende. Ik kreeg er de nodige speeltijd en speelde er met jongens die ik al kende. Dat hielp.” Tijdens zijn tweede seizoen aan de kust kreeg Serron onverwachts zijn kans. De point guard raakte geblesseerd en de Brusselaar maakte zijn debuut op het hoogste niveau. “Het was niet gemakkelijk. Point guard is een belangrijke plaats in de ploeg. Daarbij legden mijn ploegmaats me de nodige druk op en ik was nogal nerveus. Uiteindelijk heeft

Tim Schoonjans

Boogschieten aan de Heizel BRUSSEL – Op 3 en 4 september is er het Belgische kampioenschap outdoor boogschieten, in de schaduw van het Koning Boudewijnstadion.

David Steegen Turks fruit Bursa telt net geen twee miljoen inwoners: het dubbele van Brussel. De vierde stad van Turkije, een land van 75 miljoen inwoners, na Istanboel, Ankara en Izmir. Bursa is een industriestad. Er worden massaal auto’s en textiel geproduceerd. Bursa is de grootste textielleverancier van Turkije. Nergens zijn kleren goedkoper. De stad staat ook bekend om de vermaarde Uludag-universiteit. En nog geen veertig minuten rijden verder kun je van november tot maart skiën op de Olympus. Enkele weken geleden mocht ik de club vertegenwoordigen in Nyon, Zwitserland, voor de loting van de laatste voorronde die toegang geeft tot de Europa League. Ik sms mijn goede vriend Ali. “We kunnen tegen Bursa loten.” Ali is daar geboren. We voetballen samen bij de veteranen. Hij groeide op in het Pajottenland en woont al jaren in noord-Brussel, op één straat van de mijne. De Stier van de Bosporus, de sterkhouder van de veteranen van de Ritterklub. De ultieme ploegspeler. Nooit een onvertogen woord, altijd inzetbaar. Onze centrale verdediger antwoordt gevat. “De twee zijn goed. Ik kan nooit ontgoocheld zijn. Anderlecht of Bursaspor in de Europa League, ik zie ze alle twee even graag,” sms’t hij. Het voordeel van een dubbele cultuur. Na de loting is het de gewoonte om te overleggen met de tegenpartij. De vertegenwoordigers van Bursaspor zijn alleraardigst. We spreken alle praktische details af. We hebben veel eerbied voor de Turkse voetbalsport. Turks voetbal mag, ondanks de problemen die het clubvoetbal vandaag teisteren, nooit onderschat worden. Bursaspor is de vierde of vijfde club van een competitie met grote clubs als Galatasaray, Fenerbace, Besiktas en Trabzonspor. Turkije bracht fantastische voetballers voort als Hakan Sükür, of Emre Belözoglu, die onder meer voor

uur de kwalificaties voor de individuele nummers plaats. Na de middag staan de eliminaties gepland. De slechtzienden moeten ook meteen het veld in voor de finales, gevolgd door de prijsuitdeling. Op zondag staan de finales van de andere individuele nummers op het programma, net als de eliminaties en finales van de nummers per ploeg. Zondagavond wordt het kampioenschap feestelijk afgesloten met de medaille-uitreiking. Geïnteresseerden mogen gratis een kijkje komen TS nemen.

Le Grand Serment Royal des Archers de Saint-Sébastien de Bruxelles organiseert en verwelkomt dit jaar het Belgisch kampioenschap boogschieten. Zowel de senioren, masters en veteranen als de mindervaliden en slechtzienden (met begeleiders) trekken met pijl en boog naar de velden aan de Marathonlaan. Op zaterdag 3 september vinden vanaf 8.30

FC Internazionale en Newcastle voetbalde en door Pele in 2004 werd verkozen tot de 125ste beste levende voetballer. Of Volkan Demirel, de doelwachter van de Turkse nationale elf en gehuwd met Miss België, de Brusselse Zeynep Sever. De ster van Bursaspor is Volkan Sen, een heerlijke kleine en wendbare flankaanvaller. De keeper is Scott Carson, de derde keeper van Engeland op het laatste WK in Zuid-Afrika in 2010. We worden hartelijk ontvangen door de mensen van Bursaspor. De voorzitter en de algemeen directeur van RSC Anderlecht worden uitgenodigd om een vlucht over de stad mee te maken in zijn privéhelikopter. We krijgen een rondleiding in het trainingscentrum met olympisch zwembad en eigen tv-studio. Bursa TV is elke dag overal in Turkije te zien. 25 mensen houden zich elke dag bezig met het produceren van programma’s over de club. Bursaspor is een uithangbord van de stad. Op de dag van de wedstrijd wapperen de clubvlaggen tussen de verlichtingspalen van de belangrijkste verkeersaders. Gemeente­ arbeiders hebben ze aangebracht. Echt indrukwekkend. Bursaspor, de kampioen van Turkije twee seizoenen geleden, is de trots van de streek. Daarom financiert de stad de bouw van een gloednieuw stadion in een buitenwijk van de stad. Een hypermoderne arena met veertigduizend plaatsen. Van boze buurtbewoners is er geen sprake, integendeel. De overheid, de lokale bevolking en de club strijden hand in hand voor hun stad, hun club en hun kleuren. Een mooi voorbeeld. Ali mag trots zijn. www.brusselnieuws.be/steegen David Steegen is persverantwoordelijke van voetbalclub RSC Anderlecht

ADVERTENTIE

www.gsrb.be

Sport in het dolle dorp

Op 26, 27 en 28 augustus is het feest in Neder-Over-Heembeek. Muziek, cultuur, gastronomie, ontspanning en sport nemen dan even de gemeente over. Het sport­aanbod begint op zaterdag de 27ste met een volleybaltoernooi. Al om negen uur ’s morgens begint de gelegenheidscompetitie voor en met recreatieve volleybalploegen op de terreinen

van de Peter Benoitschool. Deelnemen kost 15 euro. Zondag worden de Heembeekse straten ingenomen door de jaarlijkse stratenloop. Om halfelf starten de kleinsten met de twee kilometer lange wimpelloop, een halfuur later kunnen de lopers met gerodeerde kuiten kiezen tussen 5,5 en 11 kilometer. De Dolle Dorpsdagen worden speels afgesloten: behalve een pressconcours worden er spijkers met koppen geslagen op de wedstrijd nagelTS kloppen. heembeek-mutsaard.vgc.be

Site Abattoir

Rue Ropsy-Chaudron 24, 1070 Brussel Metro: Clemenceau, Delacroix

lijke Feeste e ur ouvert er b m e t 1 sep

iedere 1ste en 3de donderdag van de maand chaque 1er et 3ème jeudi du mois

de/van 15.00 à/tot 19.00

www.boeremet.be

v.u./ed.resp.: Joris Tiebout, Abatan nv/sa, rue Ropsy Chaudron 24, 1070 Brussel | design: Megaluna | dessin: www.studiomonk.be

NEDER-OVER-HEEMBEEK – Op de 36ste editie van de Dolle Dorpsdagen krijgt sport weer een prominente plaats in het aantrekkelijke aanbod.

BDW 1292 PAGINA 22 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

BD W

zaIE

ZAZIEZOMERPORTRETTENGALERIE (6) ZAZIE

DOOR PATRICK JORDENS

R IEDE

RE

Z

V

OO

O T 99 J A T 9

• R A

EN VAN

W

elk beeld vond je zo bijzonder dat het in je hoofd is blijven hangen? Welk kunstwerk heeft je ooit aan het lachen, huilen, huiveren, dromen... gebracht? We vroegen het aan zeven Brusselse kunstenaars: (strip)tekenaars, prentenboekenmakers, filmregisseurs... Zij tonen jou deze zomer hun favoriete beeld. Dat kan je telkens bewonderen op

De favorieten van Gerhard Jäger

de rechterpagina. En daarnaast stellen ze zichzelf voor. Onder andere met een uniek zelfportret, speciaal getekend of bedacht voor deze zomerreeks.

Geur? De geur van mijn geliefde(n)

Smaak?

Welkom in de Zaziezomerportrettengalerie!! Onze zesde gast is Gerhard Jäger. Hij komt uit Oostenrijk en bedacht de studio’s van Art Basics for Children (ABC): als je die nog niet kent, moet je eens surfen naar www.abc-web.be.

Een salade met look en verse pompoenzaadolie uit Stiermarken

Klank? Zomerregen

Kinderboek? © GORIK LINDEMANS

Jim Knoop en Lucas de machinist en Jim Knoop en de wilde 13 van Michael Ende

Plekje in Brussel? Alle goeie boekenwinkels, van nieuwe of van tweedehandsboeken

Vakantiegevoel? Gaan stappen in de bergen, en stappen, stappen, stappen, almaar verder weg...

Beeld? Tijdens de voorbereidingen voor de studio rond surrealisme, die binnenkort te bezoeken is in het ABC-huis, herontdekte ik het meesterschap van Pieter Bruegel de Oude. We zullen ook werk van hem tonen in onze studio: om jonge bezoekers vertrouwd te maken met de historische Vlaamse voorbeelden onder de vorm van vreemde wezens, gestalten en visionaire beelden. Hiëronymus Bosch en ook Pieter Bruegel, dat waren een soort ‘surrealisten avant la lettre’... Bij ‘De val der opstandige engelen’ hou ik in het bijzonder van de schoonheid van de rebelse engel met de vlindervleugels. De studio Surrealisme in het ABC-huis gaat op 5 oktober open. Voor iedereen vanaf 4 jaar.

Gerhard Jäger en zijn kinderen Anton en Anna Franziska gezien door de ogen van Gorik Lindemans, een vriend van hem.

© KONINKLIJKE MUSEA VOOR SCHONE KUNSTEN VAN BELGIË, BRUSSEL / FOTO GRAFISCH BURO LEFEVRE, HEULE

BDW 1292 PAGINA 23 - DONDERDAG 25 AUGUSTUS 2011

Pieter Bruegel de Oude, ‘De val der opstandige engelen’, 1562.