Issuu

BLUESPAPER

SPONSORS I 5 VRAGEN I BAND VAN HET EERSTE UUR I BLUES VINYL I DE BANDS I

EDITIE 25 ZONDAG 31 JULI 2016

Mis ’m niet...

de 25e Brielle Blues! WIST JE DAT…

De afgelopen 25 jaar hebben enorm veel bands op het podium gestaan in Brielle. Grootheden uit de Nederblues, lokale helden, maar ook hier en daar een bijzondere gast uit Duitsland, België, of zelfs Amerika.

...je ook ‘vriend van Brielle Blues’ kunt worden? In 2011 is bij het 20-jarig bestaan de ‘vrienden van Brielle Blues’ opgericht. Het aantal 'vrienden' neemt elk jaar toe en inmiddels heeft de stichting 65 vrienden. Ook vriend worden? Meld je dan aan als vriend op brielleblues.nl ...er elk jaar een groep Britten naar Brielle komt voor BB? Zij verblijven altijd op camping De Krabbeplaat. • er ook elk jaar een ‘Afterblues’ is? Om 22.00 uur klinken de laatste noten van het festival, maar dat wil niet zeggen dat het daarna stil wordt in Brielle. Het feest gaat gewoon verder in de kroegen, waar veelal een band live optreedt.

Wat begon als een kleinschalig, intiem bluesfestival om wat leven in de brouwerij te brengen op de laatste zondag van juli, is uitgegroeid tot een begrip in de Nederlandse blueswereld. En zelfs daarbuiten. Aan de ene kant is het inderdaad heel erg gegroeid, aan de andere kant is het nog precies hetzelfde als hoe Evert Tielrooij en Rob van Beek het 25 jaar geleden, onder het genot van een biertje, voor ogen hadden. Dat intieme en gezellige, o zo typische sfeertje is nog steeds één van de kenmerken van Brielle Blues. Het festival is nog steeds gratis toegankelijk en steevast op de laatste zondag van juli. Kijk samen met ons terug naar hoe het allemaal begon, maar natuurlijk ook naar het prachtige en bijzondere programma van dit jaar. Want het belooft er weer één voor in de boeken te worden!

• er nog nooit zoveel vrouwen op Brielle Blues stonden als dit jaar? AJ Plug, Dede Priest, Tineke Schoemaker (Barrelhouse), Britt Jansen (Leif de Leeuwband) en Floor Kraayvanger als zangeres van de Etta James Experience bewijzen dit jaar dat de blues niet alleen voor mannen weggelegd is. Maar oordeel gerust zelf, als je durft...

Brielle Blues steunt Villa Joep! Villa Joep zet zich in voor kinderen met neuroblastoom kinderkanker. De genezingskans van het meest agressieve type neuroblastoom is schrikbarend laag. Het ultieme doel is ieder kind met neurobla-

stoom kanker te genezen. Dit is mogelijk, maar alleen door onderzoek. Dit kan slechts plaatsvinden bij voldoende financiële middelen. Alle donaties worden voor 100% besteed aan onderzoek. Dus steun

Villa Joep, zodat nog meer onderzoeken gestart kunnen worden! Brielle Blues draagt Villa Joep een warm hart toe. Kijk op villajoep.nl voor meer info of om te doneren.

5 vragen over vroeger 25 jaar is een mooi moment om weer even stil te staan

Hoe ben je bij Brielle Blues betrokken geraakt?

Wat was jouw rol bij Brielle Blues?

Hoe vind je BB door de jaren heen veranderd?

Welk Brielle Blues moment zal je nooit vergeten?

Wat is voor jou het ultieme Brielle Blues gevoel?

Welke plaat zit er op dit moment in jouw cd-speler?

bij hoe het ook weer allemaal begon. Samen met 5 mannen van het (oké, bijna…) eerste uur kijken we terug op 25 jaar Brielle Blues. 5 mannen, 5 vragen en een bonusvraag!

Grondleggers... Evert Tielrooij & Rob van Beek 1 Rob: “Ik werkte voor Evert, bij ’t Schaep. Onder het genot van een biertje hadden we het samen regelmatig over Brielle en wat er zoal georganiseerd werd”. Evert: “We kwamen tot de conclusie dat er één goed feest was: 1 april. Wij vonden dat er nog iets origineels bij moest komen. Al snel waren we het erover eens dat het een muziekfestival moest worden”. Rob: “Evert was meteen voor een bluesfestival. Hoewel ik eigenlijk meer een jazzliefhebber ben, hebben we toch gekozen voor blues”. “Er was namelijk nog niets op dat gebied”, licht Evert toe. 2 Evert: Toen we een stichting oprichtten moest er op papier een voorzitter komen. Die rol kreeg ik toebedeeld. Rob hield zich meer bezig met sponsors en voerde

gesprekken met de horeca”. Rob: “Iedereen was meteen positief. We hebben toen Ton van Driel en Martin Philipse gevraagd ons te helpen en zijn begonnen!” Evert: “In de praktijk was ik met name verantwoordelijk voor het binnenhalen van de bands. Daarvoor heb ik meteen John Zwetsloot ingeschakeld. Hij heeft dit altijd heel goed geregeld. Ik heb zelf ook in bandjes gespeeld, dus ik wist met welke problemen je te maken kan krijgen omtrent loonbelasting e.d. Met Brielle Blues hebben we hier nooit problemen mee gehad. Chapeau!” 3 Evert: “Niet. Het festival moest gratis zijn en het moest in de zomer plaatsvinden. Dat waren de uitgangspunten en die gelden vandaag de dag nog steeds. Natuurlijk zijn er nadat wij gvestopt zijn heel veel dingen

verbeterd, maar er is nog steeds dezelfde sfeer als tijdens het eerste jaar”. Rob: “Het is nu veel professioneler. In het begin deden we alles samen. Iedereen was wel ergens anders goed in, dus pakte je vanzelf die taken op. Nu is alles net even wat strakker geregeld. Er spelen internationale bands, terwijl het in eerste instantie alleen Nederblues was. Maar het hart van het festival is nooit veranderd. De intentie was een gemoedelijke dag voor iedereen te organiseren, voor jong en oud, bluesliefhebber of niet. Die geest is blijven leven. Complimenten aan het huidige bestuur!” 4 Rob: “Dat was het jaar dat ik definitief gestopt ben met de organisatie. Voor het eerst in mijn leven liep ik er als bezoeker rond en maakte ik mee wat het publiek elk jaar ervaart. Onder het genot van een biertje realiseerde ik me voor het eerst wat we eigenlijk voor moois hebben neergezet! Nog een moment: Julian Sas was net klaar met spelen op de Turfkade. Ik wilde een toegift, dus ben toen zelf maar het podium opgestapt, pakte de microfoon en vroeg of hij nog één keer terug wilde komen. Dat was ook een mooi moment, om daar zo op dat podium te staan en over al die mensen uit te kijken. Verder blijft het eerste jaar bijzonder. Het enthousiasme van iedereen, de dames die broodjes stonden te smeren voor de muzikanten…” Evert: “Voor mij is dat toch ook de allereerste editie. Magic Frankie speelde bij ’t Schaep voor de deur. De zanger, Frank van de Bergh, kon niet zwemmen, maar kwam al spelend vanaf de boot aanvaren. Bang dat hij was joh!” 5 Evert: “Brielle Blues is altijd heel relaxt geweest. Niet alleen de sfeer als je het festival bezoekt, maar ook alles eromheen. Iedereen vindt het leuk en werkt graag mee. We hebben ook altijd een hele goede samenwerking met de gemeente en alle andere partijen gehad”. Rob: “mooi weer, lekker veel mensen en goede muziek. Maar belangrijker nog dan de muziek vind ik dat iedereen geniet! En dat is toch wel iets dat elk jaar weer het geval is”. B Rob: “Ik heb geen cd-speler meer! Maar ik ga binnenkort wel naar een concert van de Rival Sons, daar kijk ik erg naar uit”. Ook de cd-speler van Evert staat inmiddels onder een dikke laag stof. “Ik luister tegenwoordig alleen nog maar muziek via Spotify. Vooral blueslijsten. Ik selecteer ze bijna nooit op artiest, maar áls ik dat doe dan is het Keb’mo”.

3 wereld en had verstand van licht en geluid. Elk jaar is er wel iets verbeterd. We kregen de A-status van de gemeente, wat het voor ons als organisatie weer makkelijker maakte. Bepaalde zaken werden daardoor uit handen genomen, zoals het plaatsen van hekken e.d. Heel lang waren het alleen Marcel Oranje, Nico Vreugdenhil, Rob van Beek, Ton van Driel en ik - met zijn vijven en kijk eens wat een team er nu staat...”

De facilitaire man... Martin Philipse 1 “Dat was het tweede jaar, 1993. Ik werd benaderd door Rob , een goede vriend van mij, of ik hem en Evert wilde helpen met het organiseren van Brielle Blues”. 2 “Ik had mijn eigen slijterij en beschikte over een bestelbus, dus lag het voor de hand dat ik alle spullen uit zou rijden. Verder was ik het aanspreekpunt voor de laatste zaken in de aanloop naar het festival toe. Rob deed de financiën, ik hielp hem met de boekhouding. In 2011 ben ik naar Hoorn verhuisd, maar ik kom nog steeds elk jaar terug voor het festival. Traditiegetrouw rijd ik dan weer alle spullen uit”.

4 “Dat was het tweede jaar. Het was één van de meest extreme zomers qua weer met hagelbuien, regen en wind... bizar. De horeca op de Markt nam ik toen nog voor mijn rekening, waardoor ik een mooi uitzicht had op het podium, geen echt podium, maar toen een oplegger van een vrachtwagen. Het stormde zó hard dat spelen onmogelijk was, tenzij het zeil van de vrachtwagen dichtgetrokken werd. Die band stond daar achter het zeil te spelen, niemand zag iets, maar we konden ze prima horen! Ik kwam niet meer bij! Volgens mij was het John Zwetsloot zelf die daar stond te spelen…” 5 Brielle Blues is een echt Briels festival. Het mooiste moment voor mij is altijd als de eerste tonen klinken”.

3 “Behoorlijk. Het wordt elk jaar professioneler. Op een gegeven moment kwam Rob Roos bij het team, hij kwam uit de theater-

B “Ik luister bijna geen cd’s meer! Maar ik heb het nieuwe album van de Red Hot Chili Peppers wel meteen geluisterd”.

Booking Agent... John Zwetsloot

kanten vereerd zijn dat zij voor BB worden uitgenodigd. Vaak wordt erbij vermeld dat zijzelf al jaren als bezoeker naar het festival kwamen. Kippenvelmomenten zijn er eigenlijk elk jaar als ik zie hoe het publiek staat te genieten en uit z’n dak gaat”.

1 “Eerste voorzitter Evert Tielrooy belde in december 1991 op en vroeg of hij met een aantal mensen bij mij naar cd’s (en toen nog cassettes) kon komen luisteren. Brielle Blues moest nog geboren worden. Een spannend moment, maar er ontstonden direct goede ideeën”. 2 “Interessante en betaalbare bands zoeken voor het festival, contracten maken en publiciteitsmateriaal aanleveren”. 3 “Tijdens de eerste edities werd op de Markt semi-akoestisch geprogrammeerd, mede omdat De Hoofdwacht hier nog niet gevestigd was. In de loop der jaren is de organisatie professioneler geworden en het programma flink uitgebreid. Inmiddels weet heel bluesminnend Nederland de weg naar Brielle te vinden”. 4 “Regelmatig maak ik het mee dat muzi-

5 “Een fantastisch mooi festival!” B Guy Davis – cd “Butt Naked Free”

De fotograaf... Marco Phernambucq 1 “Marcel was mijn leidinggevende bij De Dukdalf en we zijn elkaar nooit kwijtgeraakt op het gebied van muziek. Hij werd voorzitter van BB en vroeg mij om te fotograferen”. 2 “De eerste 15 jaar heb ik gefotografeerd tijdens het festival. Op een gegeven moment werden mijn kinderen groter en gingen naar school, dus zaten we vast aan de schoolvakanties om weg te gaan in de zomer. In het begin plande ik de vakantie nog wel eens om BB heen, maar dit was niet altijd haalbaar. Daarom heb ik de laatste jaren wel eens over moeten slaan. Dit jaar ben ik er waarschijnlijk wel weer bij!” 3 “Als je het mij vraagt is Brielle Blues niet veranderd. Het heeft zeker geholpen om Brielle op de kaart te zetten op het gebied van muziekfestivals”. 4 “Dat is niet zozeer een moment tijdens BB, maar wel een bijzondere ervaring die met het festival te maken heeft. Vorig jaar oktober was ik in Nijmegen, waar ik de lokale vestiging van Max Guitar Shop bezocht. Ik dacht nog ‘goh, wat heeft die gozer achter de balie een bekend gezicht’, maar schonk er verder geen aandacht aan. In de hoek stond een Gibson (gitaar), ik vroeg hem of ik erop mocht spelen. Dat mocht en na een minuut of vijf pakte hij zelf ook een gitaar. Toen zag ik het ineens... ik zat daar gewoon met Julian Sas samen te spelen! Ik vertelde hem toen dat ik hem wel eens gefotografeerd had op BB, we raakten een tijdje aan de praat en hebben nu nog steeds e-mailcontact. De gitaar heb ik achteraf niet gekocht, hij was te duur!” 5 “Waanzinnige bluesmuziek, een zonnetje en een biertje”. B “Ik ben altijd op zoek naar onbekende bandjes. Zo ontdekte ik onlangs No Sinner, een band die net zijn tweede cd heeft uitgebracht. En in mijn dvd-speler zit Joe Bonamassa!”

Karakteristieke koppen van BB! Maak kennis met Leo IJdo en Leen van der Reiden. Twee portretten die je ongetwijfeld wel eens voorbij hebt zien komen op Brielle Blues. Hoewel je het op het eerste gezicht misschien niet zou verwachten, hebben deze mannen meer gemeen dan alleende eerste twee letters van hun voornaam.

Leo IJdo is een vertrouwd gezicht op het bluesfestival Brielle Blues. Hij woont in Vlaardingen, maar is al fan sinds het eerste uur. Al vanaf de eerste editie in 1992 is Leo, samen met zijn goede vriend Bram, in Brielle te vinden op de laatste zondag van juli. In al die jaren heeft hij het festival slechts één keer moeten missen en daar baalt hij nog steeds een klein beetje van. Ook Leen van der Reiden heeft slechts twee keer moeten overslaan. Als rasechte Briellenaar liep hij er altijd al rond als bezoeker, sinds 2010 heeft Leen zich bij het bestuur gevoegd als secretaris. Nachtburgemeesters Wij kennen Leen natuurlijk allemaal als onze eigen Brielse nachtburgemeester. Het toeval wil dat Leo óók nachtburgemeester is in zijn eigen woonplaats. Ondanks hun gemeenschappelijke interesses ontmoetten de twee elkaar pas afgelopen oktober voor het eerst, op het nachtburgemeesterscongres in Middelbeers. “We kenden elkaar wel van gezicht, maar hadden nog nooit echt met elkaar gesproken”, vertelt Leen.

“Op dat congres heb ik Leo opgezocht. Ik had namelijk al gehoord dat hij de nieuwe nachtburgemeester van Vlaardingen was”. Brielle Blues Leo is niet alleen bezoeker, maar ook nog eens ambassadeur van Brielle Blues. “Ik houd iedereen in Vlaardingen op de hoogte”, legt hij uit. “En mensen weten mij ook altijd te vinden als ze iets willen weten over het festival”. Wat het evenement zo bijzonder maakt, volgens Leo, is het feit dat het in de binnenstad van onze historische stad georganiseerd wordt. “Dat geeft echt een intieme sfeer. En ik vind het oude centrum van Brielle ook zo leuk! Kenmerkend voor Brielle Blues is natuurlijk ook de Turfkade, waar je al van verre al die motoren ziet staan en vorig jaar voor het eerst die foodtrucks erbij… vroeger ging ik nog wel eens naar andere festivals, maar Brielle Blues blijft mijn favoriet. Overal een praatje maken, heen en weer lopen tussen de podia, een zonnetje erbij, voor mij is het elk jaar weer een werelddag!” Leen kan niet anders dan zich hierbij aan te sluiten.

“Als Briellenaar ben ik er enorm trots op dat we ons eigen festival hebben, dat nu alweer voor de 25e keer gaat plaatsvinden! Ik kijk er elk jaar weer naar uit”. Hoogtepunten Voor Leen is het hoogtepunt van 25 jaar Brielle Blues - het is al eerder genoemd Magic Frankie die tijdens de eerste editie al spelend vanaf de punt van een boot aan kwam varen. “Maar ook het optreden van the Brew en het uitzonderlijke gitaarspel van Stefan Schill vergeet ik nooit meer”. Leo moet heel diep nadenken als we hem om zijn hoogtepunt vragen. “Eigenlijk elk moment. Al heeft het optreden van Oscar Benton wel heel veel indruk op mij gemaakt. En verder zit het hem in de sfeer. Om een voorbeeld te noemen: een jaar of drie geleden begon het bij het laatste optreden op het Maarland ineens heel hard te regenen. Iedereen bleef staan! Je zou verwachten dat het publiek massaal de eerste de beste kroeg in zou duiken, maar iedereen danste gewoon vrolijk door. Dat is nou precies het karakter van het hele gebeuren!”

The sound of the blues

Als het om muziek gaat, is niets zo essentieel als het geluid. Toch is het iets dat niet zo snel opgemerkt zal worden als het uitstekend is, want je merkt het pas als het niet goed is! Daarom staan we graag even stil bij de ‘stille’ krachten achter het licht en geluid van Brielle Blues. Binnen het team van Brielle Blues is Christa Vermeulen-Baggerman verantwoordelijk voor het licht en geluid. Dit doet zij nu een jaar of zeven. Hierbij wordt zij ondersteund door Excess Pro AV en Xtra Materieel, die de organisatie voorzien van het benodigde materiaal. Christa heeft jaren als professional in de geluidstechniek gewerkt en is dus wel gewend om haar mannetje te staan in een echte mannenwereld. “Als kind haalde ik al hele radio’s uit elkaar”, vertelt ze, “ik ben altijd al ‘one of the guys’ geweest!”

“Bij Brielle Blues is het extra belangrijk om de kwaliteit zo hoog mogelijk te krijgen, tegen zo laag mogelijke kosten”, legt Christa uit. “We moeten het doen met de sponsorbijdragen die we ontvangen, dus er mag geen verspilling van geld zijn. Het licht is iets minder belangrijk dan het geluid. Zeker overdag doet het licht heel weinig, maar het moet er wel gezellig uitzien”. Voor het organiseren van het licht en geluid heeft Christa een vast team. “Samen werken we als een geoliede machine. Iedereen weet hoe alles reilt en zeilt. Wij houden altijd het publiek in gedachten, hoewel het heel moeilijk is om iedereen tevreden te houden. Geluid is een persoonlijke smaak. De één wil graag harde muziek, de ander heeft het liever wat zachter. We proberen altijd die keuzes te maken die aangenaam zijn voor het grootste gedeelte voor het publiek”. “Het Maarland is altijd ingewikkeld”, vervolgt Christa. Hier spelen heel veel factoren mee waar we weinig invloed op hebben. Het water draagt het geluid voor een gedeelte weg, de kades kaatsen het terug... Elk jaar bekijken we weer opnieuw

hoe we de speakers richten om het weer nét even iets beter te maken dan vorig jaar. Dit wordt uitgerekend door specialisten die ervaring hebben op hele grote festivals. Het is een beetje puzzelen, maar toch krijgen we het elk jaar weer heel goed voor elkaar!”

Out of

the Blues... Muziek is een taal die we allemaal spreken. Zet een Fransman en een Chinees bij elkaar en een gesprek voeren is onmogelijk. Maar geef hen beiden een instrument en er ontstaat een band. Eén van de meest invloedrijke muziekstijlen van vroeger is de blues. Maar blues is meer dan een expressieve muziekstijl. Blues is een gevoel vanuit hart en ziel, zij kan iedereen raken en inspireren. Eenmaal in haar greep, laat ze je nooit meer los. In dit artikel nemen we je mee terug in de tijd, naar de oorsprong van de blues. Om iets van het ontstaan van deze muziek te kunnen begrijpen, gaan we terug naar het leven van Afrikaanse slaven op een katoenplantage in de zuidelijke staten van Amerika, zo’n 300 jaar geleden. Daar waar slaven als beesten werden behandeld en hun enige hoop op vrijheid overschaduwd werd door het besef dat zij waarschijnlijk de rest van hun dagen zouden slijten op het land, in de brandende zon... Met potten en pannen De slaven leefden onder erbarmelijke omstandigheden. Alleen al de ruim twee maanden durende overtocht vanuit Afrika was afschuwelijk. De slaven werden

geketend en zaten of lagen dicht op elkaar. Er waren ziektes aan boord en er was weinig ventilatie. Velen overleefden de tocht dan ook niet. Eenmaal in Amerika aangekomen waren de slaven er slecht aan toe. Om hen door te verkopen moesten ze eerst opgeknapt worden. Alsof er niets aan de hand was, werden de wonden met verf dichtgesmeerd en als ze ziek waren werd dat zo goed mogelijk verborgen. Daarna werden ze verkocht aan plantagehouders. Tijdens het werk begonnen de slaven muziek te maken. Daarvoor gebruikten zij potten, pannen, lepels, of soms alleen hun voeten en handen - de weinige instrumenten die zij hadden waren bij aankomst op de plantage meteen van hen afgepakt. Ook werd erbij gezongen. Kenmerkend was de ‘dialogenzang’: een zingend gesprek tussen twee of meerdere slaven. Muziek maken was voor hen vaak de enige manier om hun lijden uit te drukken en te verzachten De muziek was alles wat de slaven hadden en het enige dat de rijke plantagehouders en slavenhandelaren niet van hen af konden pakken. Het was een manier om hun cultuur te bewaren, hun geloof samen te beleven, hun zorgen te delen met elkaar en om te communiceren zonder dat hun meesters wisten waar ze het over hadden. Je kun je voorstellen dat de liederen niet erg vrolijk klonken. Daarom werd de muziek ‘blues’ genoemd.

De Delta Blues Aan het einde van de negentiende eeuw woonden er in Mississippi meer slaven dan in welke andere staat dan ook. Met name in het gebied tussen de rivieren de Mississippi en de Yazoo, de zogeheten Delta. Hier weerden zij gedwongen in aparte groepen te leven. Daardoor ontwikkelden zij hun eigen levensstijl, veelal bestaande uit de kerk, vervallen cafés en danszalen. In deze ‘communities’ ontstond de Delta Blues, één van de eerste bluesstromingen, gekenmerkt door de instrumentale stukken en de nadruk op het ritme. De zang was zwaar en grof. De nummers gingen vooral over het leed van de slaven, seksualiteit en de beproevingen uit het leven. In 1863 kwam er een einde aan de slavernij. De nu vrije slaven trokken massaal naar de grote steden in de hoop dat ze daar werk zouden vinden. Zoveel banen waren er echter niet. Het werd dus óf bedelen, óf muziek maken op straat. De muziek die de werklozen maakten viel al snel in de smaak, met optredens in cafés en barretjes tot gevolg. Van het verdiende geld kochten de muzikanten instrumenten. De blues groeide in de grote steden en kreeg al meer de vorm zoals die we nu kennen, solo. Er was geen ander om de vraag te beantwoorden, dus beantwoordde de zanger zichzelf. Vanuit de hele wereld kwamen miljoenen emigranten naar Amerika. Met allemaal hun eigen tradities en eigen muziek. Door de

“In den beginne had Adam de blues, want hij was alleen. Dus God hielp hem en maakte een vrouw. Nu heeft iedereen de blues...” Willie Dixon enorme samensmelting van stijlen ontstonden plotseling vele nieuwe muziekstromingen. Ook in de grote steden veranderde het karakter van de blues. De voormalige slaven leefden nu immers onder andere omstandigheden. De muziek uit deze tijd ging hoofdzakelijk over racisme, armoede en ontrouwe minnaars. Maar ook sex, drank, geweld en een zwervend bestaan waren veelvoorkomende onderwerpen. Muzikanten gingen optreden in discutabele clubs en bordelen en schreven gewaagde nummers. Ook werden er nummers gemaakt waarbij de focus meer op entertainment lag. Zo werd de jazz geboren. Deze muziek viel echter niet in de smaak bij de trouwe kerkgangers en werd beschouwd als duivelse muziek.

The story of

Robert Leroy Johnson Robert Leroy Johnson was één van de meest invloedrijke bluesartiesten aller-tijden. Hij werd geboren op 8 mei 1911 in Mississippi en bracht zijn jonge jaren door op een katoenplantage. Hij droomde ervan om de beste gitarist ter wereld te worden.

Het bluesvirus verspreidt zich… In het begin van de 20e eeuw werd blues populairder en werden de eerste echte bluesplaten opgenomen. Omstreeks de jaren ’30 en ‘40 verspreidden de AfrikaansAmerikaanse muzikanten zich meer naar het Noorden, waardoor de blues ook daar werd geïntroduceerd. Chicago groeide in deze tijd uit tot blueshoofdstad en nam daarmee het stokje over van St. Louis en Memphis. Omdat blues zo verspreid werd, ontstonden er verschillende soorten blues. Met de komst van de elektrische gitaar in de jaren ‘40, ontstond de ‘elektrische blues’. Steeds meer instrumenten werden gebruikt en legendes als Muddy Waters en John Lee Hooker scoorden hit na hit. De jeugd voelde zich aangesproken door deze muziek en ging zelf ook bandjes vormen. Bijvoorbeeld de Rolling Stones (die hun naam haalden uit een tekst van Muddy Waters) en Cream. Blues veroverde overal ter wereld het hart van muziekliefhebbers, van jong tot oud.

Er doet echter een bijzonder verhaal

Invloedrijk Blues is zonder twijfel de meest originele, invloedrijkste en meest bepalende muzikale stijl ooit. De muziek heeft sporen achtergelaten in vele populaire muzieksoorten in de hitlijsten van nu. Voorbeelden zijn het eerder genoemde jazz, maar ook R&B, rock ’n roll, hard rock, country, soul, hiphop en pop. De blues is zo’n 300 jaar geleden ontstaan en nog steeds is ze springlevend. Dit verhaal over de oorsprong van de blues is dan ook nog niet afgelopen. Wat ons betreft is het pas begonnen...

verzorgingstehuis, waar hij het gif er

de ronde over Robert. Volgens de legende stond hij ooit midden in een nacht op een kruispunt gitaar te spelen, toen de duivel zijn gitaar van hem afpakte. In ruil voor zijn ziel zou Robert zijn gitaar terugkrijgen en voor altijd perfect kunnen spelen. Robert werd een vrouwenverslindende blueszanger. Na één van zijn optredens kreeg hij vergiftigde whisky, waarschijnlijk het werk van een jaloerse echtgenoot van één van zijn vele scharrels. Robert werd weggevoerd naar een enkele dagen later uit zweette. Maar hij kreeg er een longontsteking bovenop die hem uiteindelijk fataal werd. Op 27-jarige leeftijd stierf Robert Leroy Johnson...

Sponsor van

het eerste uur Zonder sponsors geen Brielle Blues. Gelukkig heeft het festival een trouwe schare sponsors en komen er elk jaar weer nieuwe bij. In deze speciale jubileumuitgave zetten we daarom ook één van onze sponsors in het zonnetje: Cable Partners.

Cable Partners heeft Brielle Blues altijd een warm hart toegedragen en is al sponsor vanaf 1996. We spreken met Peter Bode, de directeur van dit bedrijf. “Ik woon al sinds 1982 heel fijn in Brielle”, vertelt hij. “Toen ik hoorde van de plannen van Rob van Beek en Evert Tielrooij om een bluesfestival te organiseren in onze stad vond ik dat meteen een geweldig initiatief. Ik hoefde dan ook niet lang na te denken, nadat mijn bedrijf opgericht was, ook sponsor te worden.” Unieke mix Sinds die eerste editie is Brielle Blues een vast punt op de agenda. “Ik ben er bijna altijd bij geweest. De mannen hebben een prima format neergezet; een gratis festival op de laatste zondag van juli, relaxte muziek, een lekkere sfeer... het leuke aan Brielle Blues vind ik ook de mix tussen gevestigde namen in de blueswereld en de wat kleinere, lokale bandjes. Ook aan hen wordt een podium geboden. De insteek is in al die jaren nooit veranderd en dat vind

ik knap. Af en toe wordt er weer een nieuw element aan toegevoegd, bijvoorbeeld de foodtrucks die er vorig jaar voor het eerst stonden. Dat is in mijn ogen een goede aanvulling voor het festival”. Trots Als Briellenaar heeft Brielle Blues een speciaal plekje in het hart van Peter. Eén moment zal hem altijd bijblijven. Dat was toen zijn dochter, Manon, op het podium op de Markt één van de bands mocht aankondigen. “Dan ben je echt trots als vader!” Ook het moment dat Magic Frankie tijdens de allereerste Brielle Blues de haven binnen kwam varen zal hij niet snel vergeten. “Hij zat toen bij mijn schoonvader op de boot”, weet Peter te vertellen. Lekker in de zon Het échte Brielle Bluesgevoel is voor Peter lekker in het zonnetje staan met een biertje in zijn hand, veel mensen om hem heen, een goede sfeer en vooral veel goede muziek.

Cable Partners Cable Partners is opgericht in 1995 als handelsonderneming in elektriciteitskabels en toebehoren. In de loop der jaren heeft het bedrijf zich ontwikkeld tot een vooraanstaande en betrokken partner in de elektrotechnische branche. Grote succesfactor is de tomeloze energie en de wil om elke klant op het juiste moment te beleveren. Cable Partners beschikt over een groot assortiment elektriciteitskabels. Van kabels voor alarminstallaties tot halogeenvrije installatiekabels. In het magazijn in Roosendaal worden de benodigde kabels desgewenst op maat gesneden. Daarnaast beschikt het bedrijf over een ruim assortiment aan kabeltoebehoren. Klanten kunnen rekenen op de betrokkenheid en de brede expertise van de medewerkers die slechts één doel voor ogen hebben: zorgen dat u aan de slag kunt met absolute kwaliteitsproducten.

Muziek

verbroedert Eén van de meest kenmerkende eigenschappen van Brielle Blues is toch wel de

ker ongedwongen uit mijn dak stond te gaan bij het Vervolg. Zoiets vergeet je niet meer!”

gemoedelijke sfeer. Het is een festival voor iedereen. Van jong tot oud, man of vrouw, bluesliefhebber of niet, iedereen heeft het naar zijn zin. Sommige bezoekers komen er pas sinds een paar jaar, anderen al vanaf het begin. Tot die laatste categorie behoort Ove Zijlstra, bluesliefhebber en Brielle Bluesfan van het eerste uur. “Ik kan me de eerste jaren nog goed herinneren”, vertelt hij. “We gingen dan eerst met een groepje bij mijn maatje Erik, die op het Wellerondom woonde, gitaar spelen met een biertje erbij. Daarna deden we een rondje door de stad om bij de podia te kijken. Elk jaar als ik hier op het festival rondloop moet ik ook weer aan die eerste paar keer denken, toen ik in mijn twintiger jaren met mijn lange haar lek-

Hoogtepunt Brielle Blues is eigenlijk elk jaar vaste prik. “Het is voor mij en mijn vrouw één van de hoogtepunten van het jaar. We proberen er altijd rekening mee te houden”. Dat begint al bij het regelen van een slaapplek, want Ove woont in Schiedam. “Gelukkig kan ik meestal wel terecht bij een vriend. We maken er altijd een complete dag van. ’s Ochtends eten we een broodje met zijn allen en heel de middag lopen we rond. Van tevoren heb ik vaak al op YouTube gekeken naar de bands die er komen, zodat ik alvast een beetje de route kan uitstippelen. Soms zoeken we na afloop nog een kroeg op, maar dat ligt er een beetje aan hoe de dag gelopen is”. Gemoedelijk Door de jaren heen heeft Ove het festival met eigen ogen zien groeien. “Eigenlijk is er

niet veel veranderd, afgezien van het feit dat het nu allemaal veel professioneler is en er meer mensen op af komen. Er hangt nog steeds dezelfde gemoedelijke sfeer. Ik kan echt genieten van alle mensen die er zijn. Bekenden en onbekenden, van allerlei afkomsten. Gezinnen, tieners, echte bikers, maar ook bijvoorbeeld oudere stelletjes. Iedereen heeft het leuk met elkaar. Zo zie je maar weer dat muziek verbroedert”. Favoriete artiesten Als Ove het voor het zeggen had, dan zou hij heel graag Joe Bonamassa nog een keer op Brielle Blues willen zien staan. “Maar dat is denk ik niet haalbaar”, voegt hij toe. “En ik zou het leuk vinden als Julian Sas nog een keer terugkomt. Ook het bandje dat vorig jaar opende op het Podium Maarland, de Electric Gypsies, vond ik erg goed”. Niet alleen bezoekers, maar ook veel artiesten komen nog eens terug op Brielle Blues, dus die laatste twee zullen vast hun gezicht nog wel eens laten zien.

De legendarische

VIJF van Marcel Oranje! Over smaak valt niet te twisten. En door de jaren heen zijn ongelooflijk veel legendarische bluesalbums gemaakt. Vraag je tien bluesliefhebbers naar hun favorieten, dan krijg je hoogstwaarschijnlijk tien verschillende antwoorden. In deze jubileumeditie van the Bluespaper de top vijf van voorzitter van de Stichting Brielse Bluesdag Marcel Oranje.

The Howlin Wolf Album (1969) Howlin’ Wolf (White Station in de buurt van West Point, Mississippi), 10 juni 1910 Chicago (Illinois), 10 januari 1976), echte naam: Chester Arthur Burnett, was een Amerikaans blueszanger, gitarist en bluesharpspeler die veel invloed heeft gehad op de bluesmuziek. Burnett werkte al jong op een katoenplantage en leerde zo de rauwe zelfkant van de maatschappij kennen. Nadat zijn moeder hem als 11-jarige jongen het huis uit gooide, zocht hij onderdak bij

zijn oom die hem vervolgens mishandelde. Na twee jaar ontvluchtte hij het huis van zijn oom en liep 120 kilometer naar zijn vader die hem liefdevol opnam in zijn gezin. Zijn vader gaf hem op 18-jarige leeftijd zijn eerste gitaar. Blues-pionier Charley Patton leerde hem spelen. Howlin’ Wolf (guitar, harmonica en vocals), Gene Barge (horn, en electric sax), Pete Cosey (guitar en bowed guitar), Hubert Sumlin (guitar), Roland Faulkner (guitar) Morris Jennings (drums), Don Myrick (flute), Louis Satterfield (bass) en Phil Upchurch (bass, en guitar).

John Mayall with Eric Clapton Blues Breakers (1966) “Gegrepen door de Blues werd ik rond mijn 14e jaar, na een bezoek aan Londen waar ik John Mayall’s Bluesbreakers hoorde en zag spelen. Dit moment vergeet ik nooit en de ‘Blues’ heeft mij sindsdien ook nooit meer verlaten.” John Mayall mag dan ook niet in Marcel’s lijstje ontbreken. John Mayall (Macclesfield, 29 november 1933) is een Britse gitarist, toetsenist en componist en een van de mensen die de bluesmuziek in de jaren zestig van de twintigste eeuw immens populair maakten. In de invloedrijke, door hem opgerichte band John Mayall's Bluesbreakers, hebben muzikanten gespeeld als Eric Clapton, Jack Bruce, Peter Green, John McVie, Mick Fleetwood, Mick Taylor en Walter Trout. De eerste Bluesbreakers bestonden uit Roger Dean op gitaar, John McVie op bas en Hughie Flint op drums. Het livealbum John Mayall plays John Mayall flopte en ze gingen in 1965 weg bij DECCA. Het leek erop dat John Mayall als bluespurist geen brede erkenning zou krijgen. Maar dat veranderde toen hij twee voor hem belangrijke mensen tegenkwam. De eerste was Mike Vernon, een aankomend producer.

De tweede was Eric Clapton, een jonge gitarist, die bij de Yardbirds speelde. Eric was ontevreden over de muzikale richting die de Yardbirds uitgingen, en nam de uitnodiging van John aan om bij de Blues Breakers te komen spelen. John gaf hem langspeelplaten van Freddie King, Otis Rush, Buddy Guy en andere Chicago bluesmuzikanten. Daarna ging het snel. De Bluesbreakers bestonden toen uit Eric Clapton op gitaar, Jack Bruce op bas, Hughie Flint op drums en John Mayall op orgel en mondharmonica. Toen op 22 juli 1966 het album Blues Breakers with Eric Clapton uitkwam, speelde John McVie op basgitaar. Het album bevatte veel covers, o.a. van Otish Rush, Freddie King, Robert Johnson en Ray Charles, en daarnaast een paar composities van John Mayall zelf. Het snoeiharde overstuurde geluid van Clapton was voor die tijd opvallend. Hij speelde in dezelfde stijl als Freddie King. De Gibson Les Paul Sunburst aangesloten op een Marshall-combo-gitaarversterker, zoals Eric dat had gezien op een LP-hoes van Freddie King, werd voor veel gitaristen de standaarduitrusting. Dankzij Mike Vernon, die DECCA overhaalde om weer contact op te nemen met de Blues Breakers, werden de gangbare opvattingen binnen de Britse opnamestudio's over muziekregistratie overboord gegooid en werd er voldaan aan Erics wens om de gitaar te laten klinken en op te nemen zoals hij dat wilde. Het album bereikte de 6e plaats in de LP-charts in Engeland en zou daar 17 weken blijven. Eric verliet hierna de band om met Jack Bruce en Ginger Baker zijn eigen bluesband op te richten: het later wereldberoemde trio Cream. Blues Breakers kan gezien worden als een kweekvijver voor heel wat bekende gitaristen. De geschiedenis van de band is onlosmakelijk verbonden met de oprichter en bandleider John Mayall, zijn gitaristen en de albums die werden opgenomen. Groeten Uit Grollo (1967) Cuby & The Blizzards De oorspronkelijke band werd geformeerd door Harry Muskee en bestond verder uit Eelco Gelling, Nico Schröder en Hans Kinds. Groeten uit Grollo is wellicht het beste blues album ooit door een Nederlandse band gemaakt. Vanaf het moment dat Cuby & The Blizzards, geformeerd in het Drentse Grolloo, met Desolation in 1966 hun eerste album hadden afgeleverd verkreeg de band een legendarische status. Niet alleen in Nederland maar

11 geschiedenis van de blues wiens levensverhaal langzaam maar zeker vergroeide met de folklore van het zuiden van de Verenigde Staten. Er is weinig bekend van het leven van Johnson en er zijn maar twee foto’s van de zanger/gitarist. In 1936 nam Johnson een aantal songs op. Een terugkerend thema in zijn teksten was zijn angst voor de duivel. Dat gaf des te meer reden voor speculaties rondom zijn mysterieuze dood op 27-jarige leeftijd. Tegenwoordig wordt aangenomen dat Johnson werd vergiftigd door de jaloerse echtgenoot van een minnares.

zeker ook in het buitenland werden de eigen bluessongs en de Cuby interpretaties van bekendere blues originals op waarde geschat. Niet alleen de geweldige stem van Muskee maar zeker ook het fabuleuze gitaarspel van gitarist Eelco Gelling bleken daarvan de basis te zijn.

Robert Johnson The Complete Recordings (1990) Robert Johnson (Mississippi 1911) is één van de legendarische figuren uit de

The Complete Recordings is een verzamelalbum van de Amerikaanse bluesgitarist Robert Johnson, (uitgebracht 28 augustus 1990 op Columbia Records). De opnames van het album werden in twee sessies opgenomen in Dallas (1936) en San Antonio Texas (1937), voor Amerikaanse Record bedrijf (ARC). De meeste van de nummers werden voor het eerst uitgebracht op 78 toeren platen in 1937. The Complete Recordings bevat alle opnames waarvan bekend is dat Johnson ze gamaakt heeft, met uitzondering van een alternatieve take van "Travelling Riverside Blues". Van The Complete Recordings zijn meer dan een miljoen exemplaren verkocht. In 1991 won The Complete Recordings een Grammy Award voor "Best Historical Album". In 1992, werd het album door de Blues Foundation opgenomen in de Blues Hall of Fame. Janis Joplin Pearl (1971) Joplin bezocht in de vroege jaren zestig enkele universiteiten, maar studeerde nooit af. De muziek trok haar meer en dan met name de blues, rock-'n-roll en soul. Grote voorbeelden voor haar waren Odetta, Lead Belly, Bessie Smith en Big Mama Thornton. In 1966 vertrok Joplin naar San Francisco, de grote doorbraak kwam met het optreden op het Monterey Pop Festival in 1967. Met het album dat daarna verscheen, Cheap Thrills, vestigde Joplin definitief haar naam als blueszangeres. Het bekende lied van de Canadese dichter/zanger Leonard Cohen, Chelsea Hotel No 2, werd geschreven voor Joplin. In 1969 was Joplin een van de publiekstrekkers op het Woodstock festival. Na “Big Brother and the Holding Company” begon Joplin The Kozmic Blues Band wat later The Full Tilt Boogie Band werd. Met deze laatste band maakte ze het album Pearl. Haar laatste opnames waren het lied

Mercedes Benz en een verjaardagswens voor John Lennon. Joplin overleed op 27-jarige leeftijd aan een overdosis. Dat Joplins dood veroorzaakt was door een overdosis drugs kwam niet echt als een verrassing. Een groot deel van haar leven had zij te kampen met een drugs- en alcoholprobleem. Als kind had ze al de bijnaam 'speedfreak' en dat was zeker niet voor niets; op haar dieptepunt woog zij nog maar 40 kilo. Uiteindelijk werd Joplin op 4 oktober 1970 dood gevonden in haar hotelkamer in Los Angeles, overleden aan een overdosis heroïne. Het vermoeden bestaat dat de heroïne die haar fataal was sterker was dan anders, aangezien ook andere klanten van haar dealer die week aan een overdosis overleden. Het album Pearl verscheen postuum in 1971. Een van Joplins bekendste nummers, het door Kris Kristofferson geschreven Me and Bobby McGee, nam zij enkele dagen voor haar dood voor dit album op. Joplin wordt nog steeds beschouwd als een van de invloedrijkste blueszangeressen van de jaren zestig. Joplins teksten weerspiegelen een gevoel van pijn en eenzaamheid van een vrouw die een laag zelfbeeld had en gekweld werd door een gebrek aan zelfvertrouwen. Dit zal ongetwijfeld ten grondslag hebben gelegen aan haar succes als blueszangeres. In 2013 kreeg Joplin een ster op de Hollywood Walk of Fame. Janis Joplin (vocals en guitar on "’Me and Bobby McGee’), Richard Bell (piano), Ken Pearson (organ), John Till (electric guitar), Brad Campbell (bass guitar), Clark Pierson (drums), Bobby Womack (acoustic guitar on ‘Trust Me’), Bobbye Hall (conga, percussion), Phil Badella, John Cooke, Vince Mitchell (backing vocals) en Sandra Crouch (tambourine).

AJ PLUG THE JUKE JOINTS THE ROYAL HOUNDS (US) BARRELHOUSE

PODIUM MARKT • DE HOOFDWACHT

20.00 - 21.30 UUR

18.00 - 19.30 UUR

16.00 - 17.30 UUR

14.00 - 15.30 UUR

PODIUM TURFKADE • ’T VERVOLG

ZONDAG 31 JULI 2016

Stichting Brielse Bluesdag steunt

app

DAVE CHAVEZ BAND LEIF DE LEEUW BAND LOUISIANA RADIO (US) KING OF THE WORLD

ASSURANTIEKANTOOR VAN DER HOEK

’t Kont van het Paard

D-TALE (BE) JIMMY REITER BAND (DU) ROB MOSTERT HAMMOND ft DEDE PRIEST (US) THE ETTA JAMES EXPERIENCE

AANVANG 14.00 UUR / KROEGENTOCHT VANAF 22.00 UUR / INFO WWW.BRIELLEBLUES.NL

20.00 - 21.30 UUR

18.00 - 19.30 UUR

16.00 - 17.30 UUR

14.00 - 15.30 UUR

PODIUM MAARLAND • ’T SWARTE SCHAEP

20.00 - 21.30 UUR

18.00 - 19.30 UUR

16.00 - 17.30 UUR

14.00 - 15.30 UUR

Brielle Blues bedankt haar

podiumsponsors HET VERVOLG Al sinds het eerste jaar is Het Vervolg sponsor van het podium op de Turfkade. Hier laten muzikanten uit de industriële stroming van de blues zich van hun beste kant horen. Overdag zorgt het team van Het Vervolg voor een koud biertje, die je kunt halen bij de buitenbar. Na afloop van het festival doen ze het binnen nog eens dunnetjes over...

’T SWARTE SCHAEP Net als het Vervolg is ’t Swarte Schaep al vanaf het eerste uur podiumsponsor, niet in de laatste plaats omdat dit café toen nog in handen was van één van de bedenkers van het festival, Evert Tielrooij. Sinds een aantal jaren drijft het podium op het Maarland in het water, waardoor bezoekers maar wat graag vanaf de boot komen luisteren naar fantastische muziek. Dit podium brengt de ‘jongste’ stijlen binnen de blues ten gehore; alle invloeden die naderhand in de blues verweven zijn. Zonder twijfel de meest unieke locatie van Brielle Blues.

DE HOOFDWACHT Liefhebbers van de traditionele blues kunnen hun hart ophalen bij het podium op de Markt. Grootheden uit de blueswereld vertonen hier hun muzikale kunsten. De Hoofdwacht is al jaren sponsor van dit podium en staat de hele dag klaar om bezoekers van een lekker drankje te voorzien. Als meest centraal gelegen podium is de Markt een punt waar velen elkaar treffen, of gezamenlijk de route voor de dag bepalen. Gegarandeerd dat je hier bekenden tegen het lijf loopt!

BB#25

The Bands

N E L E I F O R P Het hele jaar door werkt

de organisatie van Brielle Blues achter de schermen hard door om een veelzijdig programma te kunnen presenteren op het festival. Direct na afloop van BB worden de eerste voorbereidingen op de volgende editie getroffen. De ‘scouts’ van Brielle Blues bekijken optredens, er worden contacten met bands gelegd en er worden afspraken gemaakt. Graag willen we de bands van dit jubileumjaar de 25ste editie! - aan je voorstellen!

Band van’t eerste uur...

Louisiana Radio!

OPTREDEN PODIUM MARKT DE HOOFDWACHT 18.00 - 19.30

Louisiana Radio bestond slechts een maand of drie, toen de band 25 jaar geleden gevraagd werd om te komen spelen op het allereerste Brielle Blues festival. Hoe bijzonder is het dat zij dit jaar, na een lange pauze, dit jaar wederom samen in Brielle op het podium zullen staan?

Louisiana Radio begon in 1991 als huisband van een Louisiana café. Al snel werd de band gevraagd voor andere optredens en kregen de mannen het aanbod om een plaat op te nemen. Binnen no time speelden ze de sterren van de hemel op festivals in Duitsland, België, Zwitserland en ons eigen North Sea Jazz festival. Ook die eerste Brielle Blues staat nog steeds in het geheugen gegrift van zanger Hans ‘Homesick’ de Vries. “Het was ons allereerste festival. Wij speelden op het Podium Maarland, op het water. Het publiek stond aan de overkant. Ik vergeet nooit meer dat wij toen onze roadmanager, voor wie dat ook zijn eerste festival met ons was, bij ons hadden. Ik riep door de microfoon dat de eerste persoon die in het water zou springen onze cd zou krijgen, die onze roadie persoonlijk zwemmend zou komen

overhandigen. Gekkigheid natuurlijk, maar er sprong ook echt iemand in het water! En onze roadie sprong er achteraan, met cd en al”. Zoals de naam van de band al doet vermoeden, kun je de echte Louisiana blues van deze mannen verwachten. De muziek van Louisiana Radio vindt zijn wortels in de Cajun en Zydeco en is vermengd met invloeden uit New Orleans en de Mississippi Delta. Kom om 18.00 uur naar het podium op de Markt voor wederom een enthousiast en aanstekelijk optreden van deze veelzijdige band! Samenstelling Zanger Hans de Vries Bassist Rob Verheem Drummer Arthur Bont Accordeonist Onno Kuipers Saxofonist Arend Bouwmeester

1 M U I D O P

THE JUKE JOINTS De Zeeuwse bluesrockers - winnaars van de 2012 Dutch Blues Foundation Award for ‘Best Dutch Blues Band’ zetten nu al inmiddels tweeëndertig jaar (!) de nationale en internationale podia in vuur en vlam. Vorig jaar stonden de mannen op festivals in onder andere Spanje, Noorwegen, Zwitserland en op het Harvest Time Blues Festival in Monaghan Ierland. Naast alle optredens heeft de band ook nog kans gezien om nieuwe nummers te pennen voor de opvolger van de 'Going to Chicago' CD die ze met producer Ronnie Baker Brooks en 'guests' Ana Popovic en Eddy 'The Chief' Clearwater in Chicago opnamen. De nieuwe CD 'Heart on Fire', die eind januari in heel Europa via Continental verschijnt bevat maar liefst 10 vette Juke Joints ‘originals’! De Dr. Ross klassieker Cat's Squirrel en het door de Australische rockabilly gitarist/zanger gepende nummer Funny Little Valentine krijgen een hartstochtelijke ‘fat ‘n greasy’ Juke Joints behandeling en sluiten naadloos aan bij de rest van de CD. Kijk ook op www.thejukejoints.com

OPTREDEN

14.00 15.30

AJ PLUG Met haar rauwe, krachtige en altijd van blues doordrenkte vocalen heeft AJ Plug al nadrukkelijk van zich doen spreken. Eerst met de debuut-cd ‘Let go or be Dragged’ (uitgebracht onder de naam AJ and The Wildgrooves). Een goed ontvangen album met louter eigen composities en een gevarieerd aanbod van blues, bluesrock en Southern blues. Vervolgens met energieke, avontuurlijke optredens in eigen land, Duitsland en Luxemburg. En passant sierde de stoere blondine ook nog eens - in het goede gezelschap van onder andere Beth Hart, Susan Tedeschi en Shemekia Copeland - de cover van het Amerikaanse bluesmagazine Blues-E-News.

De ambities van de uit Katwijk afkomstige zangeres reiken verder omhoog. Voortaan vervolgt ze haar carrière onder de naam AJ Plug (dus zonder de groepsnaam The Wildgrooves). Met een grotendeels nieuwe 5-mans begeleidingsband. Bovendien is een tweede album in de maak. Het mooiste compliment ontving deze zangeres van programmamaker en bluesliefhebber Johan Derksen. Hij zegt: “Tineke Schoemaker van Barrelhouse was jaren de ‘Queen of Dutch Blues’, maar ze heeft intussen een opvolgster! Na Harry Muskee en Oscar Benton heeft de Nederblues opnieuw een toptalent voortgebracht: zangeres AJ Plug”. Kijk voor meer info op www.ajplug.nl

OPTREDEN

16.00 17.30

Samenstelling Peter Kempe - Lead Vocal/Drums/Mandoline Michel Staat - Guitar Derk Korpershoek - Bass/Vocal Sonnyboy vd Broek - Harmonica/Vocal/Accordeon

BARRELHOUSE

THE ROYAL HOUNDS (US) Zeer vereerd zijn we dat de koninklijk bezoek mogen verwachten vanuit een kleine monarchie genaamd Las Vegas. The Royal Hounds, is een energiek roots/rock n' roll trio. Zij treden al jaren over de hele wereld op en worden geroemd om hun unieke benadering van live muziek met on-stage capriolen en een humoristische benadering. The Royal Hounds geven een live show die onvergetelijk is. The Royal Hounds deelde het podium met Johnny Cash's band, The Tennessee Three, Travis Tritt, Wanda Jackson en Big Sandy. Kijk voor meer info op www.theroyalhounds.com

OPTREDEN

Samenstelling Scott Hinds - Vocals Doghouse - Bass Glenn McCallum - Guitar Scott “Bramble” Billingsley - Drums

20.00 21.30

De band Barrelhouse bestaat inmiddels veertig jaar en is nog onverminderd populair. Sinds de release van het eerste album heeft de band zich in de loop der tijd stevig ontwikkeld. Veel verschillende invloeden zijn in het bandgeluid te horen, hoewel het wezen van Barrelhouse hetzelfde is gebleven: bluesy en soulful, hypnotiserend en ontroerend in de ballads, dan weer uitbundig swingend. De bezetting is onveranderd, met als blikvangers zangeres Tineke Schoemaker, pianist Han van Dam en de broers Guus en Johnny LaPorte op duelerende gitaren. Regelmatig werkte Barrelhouse met buitenlandse artiesten. Zo werd twee keer getourd met Texas-blueslegende Albert Collins. De twee cd’s Timeframes (‘98) en Walking in Time (‘02) kennen gastoptredens van the Five Blind Boys of Mississippi, Altai Hangai en Magic Band gitarist Gary Lucas. Deze uiteenlopende gastmuzikanten worden als het ware ingezet voor het Barrelhouse geluid, zonder dat hun eigen identiteit geweld wordt aangedaan. Vanwege het dertigjarig bestaan werd in 2005 de live-cd (Barrelhouse Live) uitgebracht, om de sfeer die iedereen kent van de vele optredens

vast te leggen. In 2006 verscheen de eerste Barrelhouse dvd (Live Has Many Faces) met daarop live opnamen van ’78 (met Albert Collins) tot aan ’06 (waarop Barrelhouse akoestisch speelt). Inmiddels bracht de band ruim 15 albums uit, die onveranderd zeer positieve recensies krijgen en daarnaast heeft Barrelhouse een enorme reputatie als live-band. Frontvrouw Tineke Schoemaker werd onlangs nog door de Dutch Blues Foundation verkozen tot beste blueszangeres van Nederland. Los van de ontelbare clubshows speelde Barrelhouse op prestigieuze festivals als het North Sea Jazz Festival, Peer Rhythm & Blues Festival (B), Blue Balls Festival (CH), Crossing Border, Jazzkaar (Tallinn), enz. Met deze indrukwekkende CV en hun opname in de Dutch Hall Of Fame in 2012 is Barrelhouse zowel live als op de plaat nog steeds een band van topklasse. Kijk voor meer informatie op www.barrelhouse.nl Samenstelling Tineke Schoemaker - Vocals Johnny LaPorte - Guitar Han van Dam - Piano Guus LaPorte guitar Bob Dros drum Jan Willem Sligting - Bass/Accordeon/Doublebass.

OPTREDEN

18.00 19.30

2 M U I D O P LOUISIANA RADIO (US) ‘In ’92 deden we ons eerste festivaloptreden daar met z’n vieren’. Sinds augustus 2000 is Louisiana Radio gestopt met optreden. Nu komen zij voor speciale gelegenheden weer bij elkaar.

OPTREDEN

14.00 15.30

Brielle Blues is zo´n speciale gelegenheid want Louisiana Radio was in 1992 één van de 7 bands tijdens de eerste Brielle Blues. Het succes van dit viertal is vooral te danken aan hun breed opgezet repertoire. Behalve in de cajun en zydeco haalt Louisiana Radio haar invloeden uit New Orleans, de Mississippi-delta en Ierland en spreekt daarom een breed publiek aan. Vergelijkingen met Los Lobos, Queen Ida, Dr. John en Buckwheat Zydeco zeggen genoeg. Kijk voor meer informatie op www.homesick.webklik.nl

DAVE CHAVEZ BAND De Dave Chavez band komt uit Jeneverstad Schiedam. Zangergitarist Dave Chavez speelt rhythm & blues. Zijn repertoire is beïnvloed door onder andere James Harman, Fabulous Thunderbirds, Johnny Guitar Watson en Rick Estrin.

keyboards, zang en gitaar. Deze vier muzikanten nemen het publiek op een swingende reis door Chicago, Texas en de Westcoast. Een aanrader voor alle bluesliefhebbers! Kijk op de website www.davechavez.band voor meer informatie.

Met de in 2013 uitgebrachte cd “Sharp Like A Knife” werd de band direct genomineerd voor de Dutch Blues Challenge. Zijn band is een rauw product van eigen bodem en is gewapend met drums, Fender bas,

Samenstelling Dave Chavez - Vocals & Guitar Peter Offerman Bass Rowan de Vos - Keys Darryl Ciggaar - Drums

OPTREDEN

18.00 19.30

KING OF THE WORLD Sinds de oprichting begin 2012 van “King Of The World“is het snel gegaan met deze Nederlandse blues-, rhythm- & rootsband. In minder dan 3 jaar tijd heeft deze groep via de albums “Can't Go Home” en “KOTW” zijn plek in het Nederlandse bluescircuit opgeëist. Beide albums vielen louter lovende reviews ten deel, zowel in de binnen- als buitenlandse muziekpers. OPTREDEN

16.00 17.30

LEIF DE LEEUW BAND “Wat goed is komt snel en is overweldigend”. Deze uitspraak is als geen ander van toepassing op gitarist Leif de Leeuw en zijn Leif de Leeuw band. Nog niet zo heel lang geleden stond Leif te boek als jong en veelbelovend, zo won hij tot twee keer toe de Sena Young Talent Guitar Award (2009 en 2013). Inmiddels behoren de gitarist en zijn band tot de top van de Nederlandse blues-scène. De winst, eind 2014, van de prestigieuze Dutch Blues Challenge, bevestigt de status van de Leif de Leeuw band. Niet alleen in Nederland, maar ook in het buitenland is men geïnteresseerd. Dat Bluesminnend Europa de Leif de Leeuw band in hun hart heeft gesloten hebben zij onlangs bevestigd gekregen door het winnen van de European Blues Award, op 9 november 2015, waarbij het publiek door middel van stemmen hen als 'best band 2015' heeft uitgeroepen. De Leif de Leeuw band wordt nog vaak in het blueshoekje geplaatst.

En natuurlijk, het spel van Leif en de sound van z'n band zijn diepgeworteld in de Mississippidelta; blues en bluesrock zijn ontegenzeggelijk een belangrijke basis en inspiratiebron van de vier bandleden. Het is zeker geen toeval dat Leif 's virtuoze, opvallend doorleefde gitaarspel het goed doet bij het bluespubliek. Maar de grootste inspirator van Leif de Leeuw is misschien wel de inmiddels overleden blueslegende Johnny Winter. Samen met z'n vader ging Leif als 11-jarig jochie naar een concert van Winter en daar viel het kwartje. “Het muzikale gevoel, de kracht en de eerlijkheid van Johnny Winter, dat pakte me toen al helemaal. Daarna ben ik fanatiek gitaar gaan spelen en ben ik al zijn licks en riffs gaan naspelen. Ik wil muziek maken op de manier zoals hij dat deed. Eerlijk en oprecht. Blues of geen blues, dat is daaraan ondergeschikt.’ Kijk voor meer info op www.leifdeleeuw.com Samenstelling Leif de Leeuw - Gitaar Britt Jansen - Zang/Gitaar Eibe Gerhartl - Bas Tim Koning - Drums

Ook de live-reputatie, die de band heeft opgebouwd middels optredens op onder meer festivals als Highlands, Ribs ‘n Blues, R&B Night Groningen en Bluesrock Tegelen, heeft aan de doorbraak bijgedragen. En niet alleen vanuit het festival- en bluescircuit is er belangstelling. KOTW wordt ook geboekt in Nederpoptempels als Paradiso, Hedon, De Boerderij, Doornroosje en vele andere. Een bevestiging dat de groep er in geslaagd is de blues in bredere zin voor het voetlicht te brengen. De verder toegenomen landelijke waardering voor KOTW heeft zich begin 2014 geuit in het winnen van 5 Blues Awards (beste drummer, beste toetsenist, beste bassist, beste gitarist en beste band). Alsof dat nog niet genoeg is wordt de band ook nog eens uitgenodigd voor 2 live-optredens in de prestigieuze Tvtalkshow “Pauw en Witteman” . Zonder meer uniek voor een Nederlandse bluesband. Op 2 juni 2014 is KOTW te zien in een 45 minuten durende TV-special van RTL7 getiteld “Derksen on the Road.” Kijk voor meer informatie ook op www.kingoftheworld.eu Samenstelling Ruud Weber - Vocals/Basgitaar Fokke de Jong - Drums/Backing vocals Govert van der Kolm - Hammond/Backing vocals Erwin Java - Gitaar

OPTREDEN

20.00 21.30

3 M U I D O P

THE ETTA JAMES EXPERIENCE Uniek in Nederland. Een elfkoppige band die een ode brengt aan de in 2012 overleden Amerikaanse ‘grand lady of soul’ Etta James. Dat betekent een swingende show met soul, blues, funk, rock’n roll en jazz. In The Etta James Experience hebben elf ervaren muzikanten uit Oost-Nederland hun krachten gebundeld. Stralend middelpunt is de Arnhemse zangeres Floor Kraayvanger, Nederlands eigen ‘grand lady of soul, rock and rhythm & blues’. Floor is al jaren een enorme fan van Etta James. Niet alleen om Etta’s indrukwekkende stem, maar vooral ook om haar vermogen om in allerlei stijlen uit te blinken... zoals Floor dat zelf ook doet. De band bestaat uit muzikanten die hun sporen in de Nederlandse en internationale blues- en soulscene al ruimschoots hebben verdiend. Aangestoken door het enthousiasme en de spirit van Floor, staat er een gedreven en supergemotiveerde band met

twee backingzangeressen én een maar liefst vier man sterke blazerssectie, voor de spetterende kers op de taart. Het swingt als de bekende trein in de krakers Tell Mama, Something Gotta Hold On Me en Rock Me Baby. Of in jaren 50-swingnummers als Dance With Me Henry en Pushover. En er is tijd voor dynamische rustpuntjes in Etta James-standards als At Last, Sugar On The Floor en I'd Rather Go Blind. Ballads waarin Floor eens te meer haar klasse laat horen. Samenstelling Floor Kraayvanger - Zang Sjoerd Smeenk - Hammond/piano Mike Donkers - Gitaar, Patric Roes - Contrabas/basgitaar Bert de Jonge - Drums, Rob Key trompet, Hans de Kleijn - Trompet/Bugel Marcel Tiemessen - Tenorsax Pieter van de Venne - Baritonsax Penny Leen Krebbers - Backing vocals Lisz Siebenhaar - Backing vocals.

OPTREDEN

14.00 15.30

D-TALE (BE) De vierkoppige roots-bluesband rond zanger/gitarist Mario Pesic. Samen met Patrick Cuyvers, Steve Wouters en Eric Wels brengt hij vooral stevig eigen werk. Deze geroutineerde rotten in het vak speelden reeds in verschillende bands zoals Camden, Bass Papa, Jim Cofey, Last Call, Magic Frankie en Double Brown. D-TALE vindt haar inspiratie bij alle rocken blueshelden van de jaren ‘50 tot heden. Songsgewijs knipogend naar John Hiatt maar wat betreft intensiteit en groove slaan de heren hun eigen pad in. D-TALE doet mensen ontroeren, bewegen en vooral onderdompelen in hun passie, de eerlijke emotie van muziek. Kijk op de website www.d-tale.be voor meer informatie.

OPTREDEN

20.00 21.30

Samenstelling Mario Pesic - Zang/Gitaar Patrick Cuyvers - Hammond/Piano Steve Wouters - Drums, Eric Wels - Bass

ROB MOSTERT HAMMOND ft DEDE PRIEST (US) A Southern Soul Night. Hammondspeler Rob Mostert (hammond soul/jazz) en zangeres Dede Priest (soul/blues) zijn twee muzikale zielen die elkaar vonden in een soulvolle blues/jazz stijl. Samen in de studio zijn ze op zoek gegaan naar hun soulroots. Een nieuw album staat voor het najaar 2016 op de planning, waarvan de eerste promotietrack “Falling Into The Sky” in het voorjaar verschijnt. Hun samenwerking wordt een trip door het broeierige zuiden van de Verenigde Staten, langs blues, roots, jazz en gospel invloeden om uiteindelijk uit te komen bij de essentie van de southern soul.

OPTREDEN

16.00 17.30

JIMMY REITER BAND (DU) Jimmy Reiter staat in Duitsland al jaren bekend als een van de beste bluesgitaristen. Hij heeft zijn voeten duidelijk in de traditie van de jaren ‘40-’60 van de vorige eeuw, maar houdt niet dogmatisch vast aan die traditie en creëert met zijn bandleden zijn eigen nummers waarin zij duidelijk ondermeer funky New Orleans-achtige invloeden laat doorklinken. Na geruime tijd actief te zijn geweest als begeleider van onder meer mondharmonicaspeler en zanger Doug Jay (Washington DC) en internationale bluesartiesten als ‘Sax’ Gordon Beadle en Angela Brown ontwikkelde Jimmy Reiter zich de laatste jaren meer en meer als zanger, songwriter en frontman. En niet zonder succes. Zijn cd High Priest of Nothing (PogoPop Musik/Membran), uit 2011 werd bijzonder enthousiast ontvangen en leverde hem de in Duitsland prestigieuze ‘Preis der Deutschen Schallplattenkritik’ op. De band tourde er niet alleen mee in Duitsland, maar ook door Zwitserland, Frankrijk en Scandinavië.

Op zijn nieuwste cd Told You So wordt Jimmy Reiter begeleid door ervaren bluesmusici waarmee hij ook al jaren live speelt. De Nederlandse bassist Jasper Mortier is een veelgevraagde muzikant die in het verleden door Europa heeft getourd met onder andere de Amerikanen Boyd Small, Byther Smith, Boo Boo Davis, Big George Jackson, Philip Walker, Eddy Clearwater en Jerry Portnoy. Reiter wordt verder nog ondersteund door de Osnabrücker Mo Fuhrhop (orgel en piano) die jarenlang ook bij Henrik Freischlader heeft gespeeld. De Hamburger Björn Puls (drums) die eerder ook speelde bij Tommy Schneller en bij The Chargers complementeert de vaste band. Gastoptredens op de cd zijn er van de Amerikaan ‘Sax’ Gordon Beadle (saxofoon) en de Duitse gitarist Kai Strauss. Het repertoire van de Jimmy Reiter Band is stemmig en afwisselend waarbij verschillende stilistische grenzen worden opgezocht. De band klinkt bluesy, dan weer funky maar gelukkig vooral geheel als zichzelf. Let The Good Times Roll!

Op het podium worden de twee ‘soul-mates’ bijgestaan door de 7-man sterke Rob Mostert Hammond Group. Rob's aanstekelijke solo’s en weergaloos (blote) voetenwerk op de machtige Hammond blijven respect afdwingen. Daarnaast is een speciale rol weggelegd voor drummer Chris ‘Buckshot’ Strik. Samen met gitarist Jurriaan Suring en de strakke blazer sectie onder leiding van Efraim Trujillo overtuigt de Rob Mostert Hammond Group ieder publiek! De afgelopen jaren heeft de band uitgebreid getourd met als hoogtepunt vier shows op het Rochester International Jazz Festival in 2014. Het jaar daarvoor stond Rob samen met bluesgitarist John Klaver in Memphis op de International Blues Challenge. De uit Amerika afkomstige Dede Priest heeft de afgelopen jaren met verschillende formaties opgenomen en opgetreden. De ongepolijste roots muziek op haar albums ‘Dream Wall’, ‘Candy Moon’ en ‘Kinky at the Root’ leverde lovende recensies in de vakpers op. Ze treedt op in Europa en US en deelde het podium met onder meer Clarence Gatemouth Brown, Leon Russell, Tommy Shannon, en Harry Belafonte. Kijk ook op www.robmosterthammondgroup.com

OPTREDEN

18.00 19.30

22 Ton toegeven, “maar je zou het bijvoorbeeld uit kunnen breiden naar een tweedaags festival, zonder dat het qua oppervlakte groter wordt”. De mannen zijn het erover eens dat het idee zeker potentie heeft, maar dat het evenement zoals het nu is eigenlijk gewoon perfect is. “Het is een feest voor iedereen”, zegt Ton. “Je ziet er gezinnen met de kids rondlopen, maar ook echte bluesliefhebbers en stoere mannen op Harley-Davidsons”. Jerry vult aan: “Voor mij komt er ook altijd een stukje nostalgie bij kijken. En ik weet zeker dat ik niet de enige ben. Je ziet ook mensen op Brielle Blues ineens weer hun spijkerpak uit de kast trekken, terwijl ze die normaal gesproken nooit meer dragen. Geweldig!”

Ton& Jerry

geven Brielle Blues smoel! Ton van Driel en Jerry de Jong kennen elkaar al zolang als zij zich kunnen herinneren. Als kind renden ze samen achter een voetbal aan, later werden ze collega’s bij de NBC en tegenwoordig zijn het gewoon vrienden voor het leven. Soms zien zij elkaar een tijdje niet, maar Jerry en Ton verliezen elkaar nooit echt uit het oog. “Als we dan weer samen naar een concert gaan of bij elkaar komen eten is het meteen als vanouds”, aldus Ton. Eigenlijk net als het welbekende tekenfilmduo, waar hun namen trouwens wel erg veel gelijkenissen mee vertonen. Echter niet als kat en muis, al werd er vroeger wel het nodige kattenkwaad uitgehaald... Brielle Blues is ook zo’n grote gemeenschappelijke deler van het tweetal. Al hebben ze hier nog nooit tegelijkertijd aan meegewerkt. “Rob van Beek benaderde mij voorafgaand aan de eerste editie in 1992”, vertelt Ton. “Er moest een logo komen, daar heb ik me over ontfermd”. Ook de PR pakte Ton op. Hij maakte posters en flyers en verstuurde persberichten naar alle toonaangevende bluesbladen in Nederland, België, Engeland en Duitsland. Dit heeft hij twaalf jaar lang gedaan, waarna Jerry het stokje van hem overnam. Als iets goed is... Achteraf gezien had ook niemand dit beter kunnen doen. Want wie anders kon de communicatiemiddelen voortzetten in dezelfde lijn en het door Ton zo zorgvuldig gekozen zwartwit zo goed bewaken als zijn vriend Jerry? “In al die jaren is er nooit iets aan de huisstijl veranderd”, merken de

mannen op. “Er zijn wel nieuwe middelen ontwikkeld, zoals een website, social media en zelfs een eigen krant, maar allemaal in aanvulling op de bestaande middelen en met dezelfde uitstraling. Dat is natuurlijk alleen maar mooi”. Ton vervolgt: “Eén van mijn bekende uitspraken van vroeger was altijd ‘Als iets goed is moet je er vanaf blijven’. Maar ik ben blij dat de organisatie altijd scherp is gebleven en dit heeft geïnterpreteerd als ‘Als iets goed is kan het altijd nog beter’”. Nostalgie Niet alleen de middelen zijn door de jaren heen uitgebreid, ook het festival zelf is uitgegroeid tot een begrip in de wijde omtrek. Toch is Brielle Blues in de basis nog steeds hetzelfde als 25 jaar geleden. “Zou jij het groter maken?” wil Ton weten. “Nee”, reageert Jerry, “Dat kleinschalige maakt het juist zo gezellig”. “Dat is waar”, moet

Blues of soul Hoewel Brielle Blues voor de vrienden één van de hoogtepunten van het jaar is, willen ze zichzelf geen echte bluesliefhebbers noemen. “Vroeger, toen wij jong waren, was je blues of soul”, vertelt Jerry. “De bluesgroep liep in spijkerbroek en spijkerjack en had een Puch of Tomos. Was je soul, dan liep je in broeken met wijde pijpen en reed je op zo’n buikschuiver. Als je mij zag lopen behoorde ik echt wel tot de bluesgroep, maar ik luisterde meer naar rockmuziek. Binnen de blues neig ik dan ook wat meer naar de bluesrock, á la Jimi Hendrix. Tegenwoordig luister ik bijna overal naar”. Ton: “Ik heb niet specifiek iets met blues, maar ben gewoon een liefhebber van goede muziek. Daar is blues een onderdeel van”.

Show

Als Jerry het voor het zeggen had, zou hij graag Betty Serveert nog eens op Brielle Blues willen zien spelen. “Of een Nederlandse rockband die ik laatst twee keer in Rotterdam heb zien spelen: The Jerry Hormone Ego Trip”. Ton heeft niet zo’n sterke voorkeur. “Als het maar goede bands zijn die ook nog eens een beetje interactie zoeken met het publiek”, legt hij uit. “Ik heb wel eens fantastische bands gezien, die echt geweldig stonden te spelen, maar daar was dan ook alles mee gezegd. Op zo’n festival, met live optredens, vind ik het toch altijd wel belangrijk dat de bands er een show van maken. Ik denk dan altijd weer terug aan Magic Frankie, die het eerste jaar op de punt van de boot stond te spelen. Dat soort dingen maken van Brielle Blues zo’n geweldig festival”. En daar kunnen we niets tegenin brengen, want dit optreden staat blijkbaar bij iedereen die erbij was nog op het netvlies gebrand...

Ex-roeiers in actie! Als er eigenlijk geen ruimte is voor een podium kun je twee dingen doen. Je kunt je erbij neerleggen, of je gaat op zoek naar een creatieve oplossing. Het eerste was natuurlijk geen optie voor de organisatie van Brielle Blues, dus werd er een alternatief bedacht voor het podium op het Maarland. Want als er op het land geen plaats is, dan bouwen we toch een podium op het water?

Strak plan, maar nu de uitvoering nog. Er moest natuurlijk wel een stevige ondergrond komen voor het podium. Daar wist Ralph van den Boogaard, verantwoordelijk voor de sponsoring bij Brielle Blues, wel iets op. Ralph is werkzaam bij de K.R.V.E. en kende wel iemand die twee pontons naar Brielle wilde varen waarop het podium gebouwd kon worden. Profs Cor Boekelman, gepensioneerd roeier, weet nog goed dat Ralph hem negen jaar geleden vroeg om dit voor zijn rekening te nemen. “Ik was gelijk enthousiast, maar zei ook meteen dat ik dit wel samen met mijn beste maatjes en ex-collega’s, Piet de Jong en Willem Abcouwer, wilde doen. Wij werkten al 35 jaar samen en hoeven elkaar niets te vertellen. Dat is fijn, want het is een hele onderneming om de pontons, met een totale lengte van 55 meter, op hun plek te krijgen”. Precisiewerkje Daar is geen woord van gelogen. Op de vrijdag voorafgaand aan het festival arriveren de mannen al om 6 uur in Rotterdam, zodat ze om 7 uur met de pontons de Waalhaven uit kunnen varen. Dit doen zij met de grootste lol, maar onderweg

moeten zij geregeld hun vakmanschap laten zien. Bijvoorbeeld bij de Voornse sluis. “Dat is een echt precisiewerkje”, legt Cor uit, “we hebben dan aan beide kanten slechts een paar centimeter over”. Eens een zeeman... Eenmaal in de haven van Brielle aangekomen staan enkele roeiers uit Brielle de mannen al op te wachten. Zij helpen met het aanmeren van de pontons. Als het harde werk erop zit staat er vaak een lekker koud drankje en iets lekkers voor de mannen klaar bij ’t Swarte Schaep. “Het is voor ons eigenlijk gewoon een leuk uitje”, vertelt Cor, die nadat hij met pensioen gegaan is twee dagen per week op de Fast Ferry van de RET vaart. “Het is dan weer even net als vroeger, toen we nog collega’s waren bij de roeiers”. Varen zit hen blijkbaar in het bloed. Blues Tijdens het festival zelf zijn de mannen vrij. Gelukkig maar, want Cor, Piet en Willem zijn alle drie fervent bezoekers van Brielle Blues. “Wij houden van bluesmuziek. Vooral van cajun kan ik echt genieten! Ook dit jaar zijn we er weer bij. Lekker heen en weer wandelen tussen de verschillende podia... ik kijk er nu alweer naar uit!”