Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
1
Ο Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, γεννημένος το 1890 στο Πρόβιντενς του Ρόουντ Άιλαντ, μια από τις πρώτες πόλεις που ιδρύθηκαν στις ΗΠΑ 66 χιλιόμετρα νότια της Βοστόνης, ανήκει στην κατηγορία των διάσημων συγγραφέων που όχι μόνο δεν αναγνωρίστηκαν εν ζωή, αλλά δεν είδαν καν το έργο τους να δημοσιεύεται σε μορφή βιβλίου. Είναι επίσης ένας από τους –μάλλον μετρημένους στα δάχτυλα– συγγραφείς που το όνομά τους χρησιμοποιείται ως επίθετο για να περιγράψει μια ορισμένη κατάσταση, ατμόσφαιρα ή συναίσθημα· και το επίθετο «λαβκραφτικός» είναι συνώνυμο του σκοτεινού, του τρομακτικού, του ζοφερού και του απλησίαστου. Συνδυάζοντας τη μακάβρια σκέψη του Πόε με την ονειρική διάθεση του Ντάνσανι, των δύο λογοτεχνικών προτύπων του, ο εσωστρεφής, φιλάσθενος, μέγας βιβλιοφάγος αλλά και λάτρης της αστρονομίας Λάβκραφτ δημιούργησε ένα εξ ολοκλήρου δικό του σύμπαν υπερφυσικών όντων και μοχθηρών δυνάμεων που ορίζει μέχρι σήμερα τον τρόπο που γράφεται μια ιστορία «κοσμικού» τρόμου και φαντασίας, ταυτόχρονα όμως, όπως όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς, κατορθώνει και να εκφράσει την αγωνία της εποχής του, όσο κι αν ο ίδιος, απομονωμένος για μεγάλες περιόδους της ζωής του στο σπίτι του στο Πρόβιντενς, πιθανότατα δεν ήθελε πολλές σχέσεις μαζί της. Γιατί ενώ στις γοτθικές ιστορίες τρόμου της βικτωριανής περιόδου, που έλκουν την καταγωγή τους απευθείας από τον ρομαντισμό, η απειλή είναι πάντα εξωτερική (το φάντασμα ή ο βρικόλακας), οι ριζικές αλλαγές των αρχών του 20ού αιώνα και η παράλληλη υποβάθμιση του ρόλου του συγγραφέα-διανοητή διευρύνουν το υπαρξιακό του κενό και ανοίγουν διάπλατα τις πύλες στην ταραγμένη και αφιλόξενη άβυσσο της φαντασίας – που κι αυτή ωστόσο ωχριά μπροστά στο μέγεθος και τη συντριπτική ισχύ των υπερκόσμιων χαοτικών δυνάμεων. Οι αφηγητές του Λάβκραφτ είναι πάντα αναξιόπιστοι, ανήμποροι και μικροί μπροστά στο ακατονόμαστο, το μυαλό τους ανεπανόρθωτα διαταραγμένο από τη φρίκη και τον τρόμο που έχουν βιώσει. Το παρόν «φυσιολογικά» αναιρείται, η αφήγηση τοποθετείται σ’ ένα παρελθόν οριστικά χαμένο και η αέναη αγωνία διαποτίζει κάθε σελίδα και παράγραφο, αφήνοντας τον αναγνώστη να αναρωτιέται αν μπορεί να υπάρξει άλλη λύση εκτός από την τρέλα ή τον θάνατο. Με άλλα λόγια, είναι ακριβώς η ρητή περιφρόνηση του –εξάλλου ακραιφνώς ξενοφοβικού– Λάβκραφτ για την ανθρώπινη συνθήκη, το ανθρώπινο συναίσθημα και την ανθρώπινη αντίληψη που κάνουν τον διογκούμενο τρόμο των ιστοριών του αληθινό και τελικά ανθρώπινο. Θάνος Καραγιαννόπουλος
H. P. Lovecraft – 11 Μετάφραση Μαρία Έξαρχου Διόρθωση – Επιμέλεια Θάνος Καραγιαννόπουλος Σχεδιασμός σειράς Karlopoulos&Associates Σελιδοποίηση Λίλα Κούπριζα Η εικόνα του εξωφύλλου προέρχεται από το The Public Domain Review Νοέμβριος 2026 ISBN: 978-960-436-618-7 BRAINFOOD ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΜΕΠΕ Εμπεδοκλέους 28, 12131 Περιστέρι Τηλ.: 210 2514123, Email: contact@brainfood.gr www.brainfood.gr © Brainfood Εκδοτική 2026 Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Ελληνικού Νόμου (Ν. 2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται απολύτως η άνευ γραπτής άδειας του εκδότη κατά οποιοδήποτε μέσο ή τρόπο αντιγραφή, φωτοανατύπωση, αναπαραγωγή, εκμίσθωση ή δανεισμός, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή (ηλεκτρονική, μηχανική ή άλλη) και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου.
ΠΕΡΙΠΛ ΑΝΏ ΜΕΝΟΣ Σ ΤΟ Σ ΚΟΤΆ Δ Ι – Ο Α Λ Χ ΗΜ ΙΣΤΉΣ – Α Ζ ΑΘΌΘ – ΤΟ ΒΙ ΒΛ Ί Ο – Ψ Υ Χ ΡΌΣ Α ΈΡΑ Σ – EX OBL IVION E – Ο Α ΠΌΓΟΝΟΣ
ΧΙ
Περιπλανώμενος στο σκοτάδι (ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΡΟΜΠΕΡΤ ΜΠΛΟΧ)
Έχω δει το σκοτεινό σύμπαν ν \ανοίγει Εκεί που μαύροι πλανήτες στριφογυρίζουν άσκοπα– Τρομακτικοί στριφογυρίζουν ανεμπόδιστα, Χωρίς επίγνωση, λάμψη και όνομα. – ΝΕΜΕΣΙΣ
Ο
επιφυλακτικός ερευνητής θα διστάσει να αμφισβητήσει τη γενική πεποίθηση πως τον Ρόμπερτ Μπλέικ τον χτύπησε κεραυνός ή πως έπαθε έντονο νευρικό κλονισμό λόγω κάποιας ηλεκτρικής εκκένωσης. Είναι αλήθεια ότι το παράθυρο προς το οποίο ήταν στραμμένος δεν είχε σπάσει, αλλά αδιαμφισβήτητα η φύση έχει πολλές ιδιοτροπίες. Την έκφραση στο πρόσωπό του μπορεί εύκολα να την προκάλεσε μια γενικότερη μυϊκή αντίδραση που δεν είχε να κάνει με κάτι που είδε, ενώ τα πράγματα που έγραφε στο ημερολόγιό του είναι προφανώς αποκυήματα της φαντασίας του, που κεντρίστηκε από ορισμένες δεισιδαιμονίες του τόπου και κάποιες ξεχασμένες ιστορίες που είχε ξεθάψει. Όσο για τις παράξενες συνθήκες που επικρατούσαν στην εγκαταλειμμένη εκκλησία στον λόφο Φέντεραλ – ο δαιμόνιος αναλυτής γρήγορα θα τις αποδώσει σε κάποια αγυρτεία, σκόπιμη 9
H . P. L O V E C R A F T
ή μη, με την οποία ο Μπλέικ είχε οπωσδήποτε κάποια, έστω και μικρή, σχέση. Το θύμα εξάλλου ήταν συγγραφέας και ζωγράφος, εξ ολοκλήρου αφοσιωμένος στον μύθο, τα όνειρα, τον τρόμο και τις δεισιδαιμονίες, και αναζητούσε με πάθος μέρη και καταστάσεις που σχετίζονταν με το αλλόκοτο και το απόκοσμο. Η προηγούμενη επίσκεψή του στην πόλη –για να δει έναν γέροντα που είχε αφοσιωθεί τόσο βαθιά στον αποκρυφισμό και την απαγορευμένη γνώση όσο κι εκείνος– είχε σαν επίλογο τον θάνατο και τη φωτιά και κάποιο νοσηρό ένστικτο τον έκανε να ξαναγυρίσει εκεί, αφήνοντας το σπίτι του στο Μιλγουόκι. Μπορεί να γνώριζε ήδη εκείνες τις παλιές ιστορίες, παρότι στο ημερολόγιό του δηλώνει το αντίθετο, και ο θάνατός του μπορεί να ήταν το τέλος ενός τεράστιου τεχνάσματος που είχε στα σκαριά για να αντλήσει έμπνευση. Ανάμεσα όμως σ’ αυτούς που έχουν μελετήσει και διασταυρώσει όλα αυτά τα στοιχεία, υπάρχουν και αρκετοί που υιοθετούν λιγότερο λογικές και κοινότοπες θεωρίες. Θωρούν τα περισσότερα απ’ όσα γράφει ο Μπλέικ στο ημερολόγιό του αληθινά και επισημαίνουν ιδιαίτερα κάποια γεγονότα όπως τα παλιά αρχεία της εκκλησίας που είναι αδιαμφισβήτητα αυθεντικά, την επιβεβαιωμένη ύπαρξη της κακόφημης αιρετικής λατρείας της Αστρικής Σοφίας πριν το 1877, την καταγεγραμ10
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
μένη εξαφάνιση ενός αδιάκριτου δημοσιογράφου ονόματι Έντουιν Μ. Λίλιμπριτζ το 1893 και – πάνω απ’ όλα– την τρομερή, παραμορφωτική έκφραση φόβου στο πρόσωπο του νεκρού νεαρού συγγραφέα. Ένας απ’ αυτούς τους ερευνητές ήταν που έφτασε στα άκρα του φανατισμού και πέταξε στον όρμο την πέτρα με τις ασύμμετρες πλευρές και το μεταλλικό κουτί της με τα περίεργα σχέδια που βρέθηκαν στο καμπαναριό της παλιάς εκκλησίας – στο μαύρο καμπαναριό που δεν είχε παράθυρα και όχι στον πύργο όπου ο Μπλέικ έγραφε στο ημερολόγιό του πως βρίσκονταν αρχικά αυτά τα πράγματα. Αν και επικρίθηκε πολύ, τόσο επίσημα όσο και ανεπίσημα, αυτός ο άνθρωπος –ένας ευυπόληπτος γιατρός που του αρέσουν οι αλλόκοτες λαϊκές παραδόσεις– ισχυρίστηκε πως γλίτωσε τη Γη από κάτι που ήταν πολύ επικίνδυνο για να βρίσκεται εδώ. Ανάμεσα σ’ αυτές τις δύο απόψεις ο αναγνώστης καλείται να επιλέξει μόνος του. Οι εφημερίδες υιοθέτησαν τη σκεπτικιστική γωνία για να ερμηνεύσουν τα χειροπιαστά στοιχεία και άφησαν άλλους να περιγράψουν την κατάσταση όπως την έβλεπε ο Ρόμπερτ Μπλέικ – ή όπως νόμιζε πως την έβλεπε – ή όπως υποκρινόταν πως την έβλεπε. Τώρα ας μελετήσουμε το ημερολόγιο με προσοχή, αμερόληπτα και με την ησυχία μας, για να συνο11
H . P. L O V E C R A F T
ψίσουμε τα γεγονότα όπως τα εξέφρασε ο βασικός δράστης απ’ την πλευρά του. Ο νεαρός Μπλέικ επέστρεψε στο Πρόβιντενς τον χειμώνα του 1934-35 και νοίκιασε τον τελευταίο όροφο μιας παλιάς αριστοκρατικής κατοικίας σε μια πράσινη έκταση κοντά στην οδό Κόλετζ, ανατολικά, στην κορυφή του ψηλού λόφου κοντά στο πανεπιστήμιο Μπράουν και πίσω από τη μαρμάρινη βιβλιοθήκη Τζον Χέι. Ήταν ένα φιλόξενο και μαγευτικό μέρος σε μια μικρή όαση που δεν θύμιζε πόλη, με τεράστιες φιλικές γάτες που λιάζονταν ξαπλωμένες πάνω στο υπόστεγο. Το σπίτι ήταν γεωργιανού ρυθμού, τετράγωνο με φεγγίτες στη στέγη, μια κλασική εξώπορτα με σκαλισμένη βεντάλια, μικρά παράθυρα και όλα τα υπόλοιπα διακριτικά σημάδια της τεχνικής των αρχών του δεκάτου ένατου αιώνα. Μέσα είχε παλιές ξύλινες πόρτες, φαρδιές σανίδες στο πάτωμα, γυριστή αποικιοκρατική σκάλα, λευκές κορνίζες νεοκλασικού ρυθμού σε στυλ Άνταμ και κάποια δωμάτια στο πίσω μέρος που βρίσκονταν τρία σκαλιά κάτω από το ισόγειο. Το γραφείο του Μπλέικ, ένα μεγάλο νοτιοδυτικό δωμάτιο, έβλεπε από τη μια πλευρά στον κήπο, ενώ τα δυτικά παράθυρα –μπροστά σε ένα απ’ αυτά βρισκόταν και το γραφείο του– έβλεπαν πίσω απ’ την κορυφή του λόφου και είχαν υπέροχη θέα στις στέγες της πόλης από κάτω και στα 12
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
μαγευτικά ηλιοβασιλέματα που πύρωναν πίσω τους. Μακριά στον ορίζοντα διακρίνονταν οι μαβιές πλαγιές της εξοχής. Εκεί, περίπου τρία χιλιόμετρα μακριά, υψωνόταν ο ονειρικός λόφος Φέντεραλ, γεμάτος στέγες και καμπαναριά που οι μακρινές σιλουέτες τους κυμάτιζαν παράξενα και έπαιρναν φανταστικά σχήματα καθώς ο καπνός της πόλης σηκωνόταν και τις παγίδευε. Ο Μπλέικ είχε την παράξενη αίσθηση πως βρισκόταν μπροστά σ’ έναν άγνωστο, αιθέριο κόσμο, που ίσως και να εξαφανιζόταν αν προσπαθούσε να τον αναζητήσει και να μπει μέσα του. Είχε ζητήσει να του στείλουν τα περισσότερα βιβλία του απ’ το σπίτι, αγόρασε κάποιες αντίκες που ταίριαζαν με τη διακόσμηση και αφοσιώθηκε στη συγγραφή και τη ζωγραφική. Ζούσε μόνος και είχε αναλάβει προσωπικά τις λίγες δουλειές του σπιτιού. Το εργαστήριό του βρισκόταν σ’ ένα βορινό δωμάτιο στη σοφίτα, όπου οι φεγγίτες χάριζαν αξιοζήλευτο φως. Εκείνο τον πρώτο χειμώνα έγραψε πέντε απ’ τις γνωστότερες μικρές ιστορίες του –τον «Υπόγειο άνθρωπο», τις «Σκάλες στην κρύπτη», το «Σαγγάι», την «Κοιλάδα του Πναθ» και τον «Εορτάζοντα από τα άστρα»– και ζωγράφισε επτά καμβάδες, μελέτες αποτρόπαιων, μη ανθρώπινων τεράτων και βαθιά ξένων, μη γήινων τοπίων. 13
H . P. L O V E C R A F T
Το ηλιοβασίλεμα, ο Μπλέικ καθόταν συχνά στο γραφείο του και κοιτούσε ονειροπόλα τη δύση που απλωνόταν μπροστά του: τους σκοτεινούς πύργους του Μεμόριαλ Χολ ακριβώς από κάτω, τον πύργο του δικαστηρίου, γεωργιανής τεχνοτροπίας, τις γοτθικές κορυφές στο κέντρο της πόλης κι εκείνο το λαμπερό, γεμάτο πυργίσκους ύψωμα στο βάθος που οι άγνωστοι δρόμοι του και ο λαβύρινθος που έφτιαχναν οι στέγες κέντριζαν τόσο πολύ τη φαντασία του. Από τους ελάχιστους ντόπιους που γνώριζε, έμαθε πως η μακρινή πλαγιά ήταν μια τεράστια ιταλική συνοικία, αν και τα περισσότερα σπίτια τα είχαν χτίσει Αμερικανοί της Νέας Αγγλίας και Ιρλανδοί που κατοικούσαν κάποτε στην περιοχή. Κάπου κάπου σήκωνε τα κιάλια του προς εκείνο τον ονειρικό, άπιαστο κόσμο πίσω από τα δαχτυλίδια του καπνού. Διάλεγε στέγες, καμινάδες και καμπαναριά και αναρωτιόταν τι αλλόκοτα και παράξενα μυστήρια κρύβονταν από κάτω. Ακόμα και μ’ αυτό το οπτικό μέσο, ο λόφος Φέντεραλ έμοιαζε κατά κάποιον τρόπο απόκοσμος, σχεδόν μυθικός και δεμένος με τα φανταστικά, ακατάληπτα θαύματα που ζούσαν στις ιστορίες και στους πίνακες του Μπλέικ. Αυτή η αίσθηση έμενε για πολλή ώρα, αφότου ο λόφος έσβηνε στο βιολετί λυκόφως, με τις λάμπες του δρόμου να φωτίζουν σαν αστέρια, και αφότου οι προβολείς του δικαστηρίου και το κόκκινο σήμα 14
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
της Ιντάστριαλ Τραστ είχαν ανάψει για να δώσουν μια αλλόκοτη απόχρωση στη νύχτα. Απ’ όλα τα μακρινά κτίσματα του λόφου Φέντεραλ, μια τεράστια, σκοτεινή εκκλησία συνάρπαζε περισσότερο τον Μπλέικ. Ξεχώριζε ιδιαίτερα κάποιες ώρες της ημέρας και το ηλιοβασίλεμα ο μεγάλος πύργος και το τριγωνικό καμπαναριό διαγράφονταν απειλητικά στον φλογισμένο ουρανό. Φαινόταν να βρίσκεται σε αρκετά υπερυψωμένο σήμειο, γιατί η βλοσυρή πρόσοψη και η βορινή πλευρά της που διακρινόταν στο πλάι, με την κεκλιμένη οροφή και τα υπέροχα μεγάλα αψιδωτά παράθυρα, υψώνονταν αγέρωχα πάνω από το κουβάρι με τις στέγες και τις καπνοδόχους. Ιδιαίτερα βλοσυρή και λιτή, φαινόταν να είναι χτισμένη από μια πέτρα λεκιασμένη και αποσαθρωμένη απ’ τον καπνό και τις καταιγίδες εκατό και πλέον χρόνων. Το ύφος της, απ’ όσο μπορούσε να διακρίνει με τα κιάλια, ανήκε στην πρώιμη πειραματική γοτθική αναγέννηση, που προηγήθηκε της περιόδου Άπτζον και διατηρούσε κάποιες απ’ τις γραμμές και τις αναλογίες της γεωργιανής εποχής. Ίσως να χτίστηκε γύρω στα 1810 ή στα 1815. Καθώς οι μήνες περνούσαν, ο Μπλέικ κοιτούσε το μακρινό, σκοτεινό κτίσμα με όλο και μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Εφόσον τα τεράστια παράθυρα δεν φωτίζονταν ποτέ, ήξερε πως μάλλον κανείς 15
H . P. L O V E C R A F T
δεν επισκεπτόταν την εκκλησία. Όσο περισσότερο κοιτούσε, τόσο περισσότερο δούλευε η φαντασία του, ώσπου τελικά άρχισε να φαντάζεται περίεργα πράγματα. Πίστευε πως πάνω από την εκκλησία πλανιόταν μια αόριστη, μοναδική αύρα απόγνωσης, έτσι που ακόμα και τα περιστέρια και τα χελιδόνια απέφευγαν τα μαυρισμένα γείσα της. Γύρω από άλλους πύργους και καμπαναριά έβλεπε με το κιάλι του μεγάλα σμήνη, αλλά εκεί δεν σταματούσαν ποτέ. Τουλάχιστον αυτό πίστευε κι έτσι έγραφε στο ημερολόγιό του. Έδειξε το μέρος σε διάφορους φίλους του, αλλά κανείς τους δεν είχε πάει ποτέ στον λόφο Φέντεραλ ούτε είχε την παραμικρή ιδέα τι ήταν τώρα ή στο παρελθόν αυτή η εκκλησία. Την άνοιξη, μια βαθιά ανησυχία κατέλαβε τον Μπλέικ. Είχε αρχίσει να γράφει το μυθιστόρημα που σχεδίαζε από καιρό –βασισμένο σε κάποιο υποτιθέμενο απομεινάρι απ’ τη λατρεία των μαγισσών του Μέιν– αλλά για έναν παράξενο λόγο δεν μπορούσε να το προχωρήσει. Όλο και πιο συχνά καθόταν στο δυτικό παράθυρο και κοίταζε τον μακρινό λόφο και το μαύρο, σκυθρωπό καμπαναριό που απέφευγαν τα πουλιά. Όταν τα λεπτεπίλεπτα φύλλα βγήκαν στα κλαδιά ο κόσμος γέμισε με φρέσκια ομορφιά, αλλά η ανησυχία του Μπλέικ απλώς μεγάλωνε. Τότε ήταν που σκέφτηκε για πρώτη φορά να διασχίσει την πόλη και να σκαρ16
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
φαλώσει σ’ αυτή την υπέροχη πλαγιά για να μπει σ’ εκείνο τον ονειρικό κόσμο που στεφάνωναν οι καπνοί. Αργά τον Απρίλη, λίγο πριν τη βαλπούργεια νύχτα που φέρει πάνω της τη σκιά των αιώνων, ο Μπλέικ έκανε το πρώτο του ταξίδι στο άγνωστο. Αργοπερπάτησε στους αμέτρητους δρόμους του κέντρου της πόλης και στις σκοτεινές, παρατημένες γειτονιές πιο πέρα, φτάνοντας τελικά σε μια ανηφόρα γεμάτη σκαλιά φαγωμένα απ’ τον χρόνο και προσόψεις δωρικού τύπου με βουλιαγμένες οροφές και θόλους με βρόμικα παράθυρα, που ο Μπλέικ πίστευε πως οδηγούσε στον άπιαστο κόσμο πίσω απ’ την αχλή που γνώριζε από καιρό. Οι δρόμοι είχαν μπλε και άσπρες ξεθωριασμένες πινακίδες για δρόμους που δεν γνώριζε κι έπειτα παρατήρησε τα παράξενα, σκοτεινά πρόσωπα των περαστικών και τις ξένες ταμπέλες στα μυστήρια καταστήματα μέσα στα καφετιά κτίρια, που είχαν να βαφτούν τουλάχιστον μια δεκαετία. Πουθενά δεν έβρισκε τα κτίσματα που είχε δει από μακριά, έτσι είχε πάλι σχεδόν την αίσθηση πως ο λόφος Φέντεραλ που έβλεπε με τα κιάλια του ήταν ένας ονειρικός κόσμος όπου δεν πατούσε ανθρώπου πόδι. Πού και πού φαινόταν η ταλαιπωρημένη πρόσοψη ή το ετοιμόρροπο καμπαναριό μιας εκκλησίας, αλλά ποτέ το μαύρο οικοδόμημα που έψαχνε. 17
H . P. L O V E C R A F T
Όταν ρώτησε έναν μαγαζάτορα για μια μεγάλη πέτρινη εκκλησία, ο άντρας χαμογέλασε και απλά κούνησε το κεφάλι του, παρόλο που μιλούσε καλά αγγλικά. Καθώς ο Μπλέικ ανέβαινε όλο και πιο ψηλά, η περιοχή έμοιαζε όλο και πιο παράξενη, με τα μελαγχολικά καφετιά σοκάκια να σχηματίζουν μπερδεμένους λαβύρινθους και όλα να οδηγούν νότια, έξω απ’ την περιοχή. Πέρασε δύο ή τρεις μεγάλους δρόμους και μια φορά του φάνηκε πως αναγνώρισε έναν πύργο. Ρώτησε πάλι κάποιον έμπορο για την τεράστια πέτρινη εκκλησία και θα ορκιζόταν πως η άγνοια εκείνου του ανθρώπου ήταν ψεύτικη. Το πρόσωπο του σκουρόχρωμου άντρα μαρτυρούσε έναν φόβο που προσπαθούσε να κρύψει και ο Μπλέικ τον είδε να σχηματίζει ένα περίεργο σύμβολο με το δεξί του χέρι. Σε λίγο, εμφανίστηκε ξαφνικά στον συννεφιασμένο ουρανό στ’ αριστερά του ένα μαύρο καμπαναριό, πάνω απ’ τις καφετιές στέγες που στοιχίζονταν στα μπερδεμένα σοκάκια που κοιτούσαν τον νότο. Ο Μπλέικ αναγνώρισε μεμιάς τι ήταν και ξεχύθηκε προς τα κει μέσα απ’ τα βρόμικα, χωρίς πεζοδρόμια στενά που ανέβαιναν από τον κεντρικό. Δύο φορές έχασε τον δρόμο του, αλλά για κάποιο λόγο δεν τολμούσε να ρωτήσει τους οικογενειάρχες ή τις νοικοκυρές που στέκονταν στα κατώφλια των σπιτιών τους, ούτε κάποιο απ’ τα 18
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
παιδιά που φώναζαν κι έπαιζαν στις λάσπες των σκοτεινών στενών. Τελικά είδε ξεκάθαρα τον πύργο στα νοτιοδυτικά, κι έναν τεράστιο πέτρινο όγκο που υψωνόταν σκοτεινός στο τέρμα ενός στενού. Λίγο αργότερα στεκόταν σε μια ανεμοδαρμένη πλατεία με ιδιαίτερη λιθόστρωση, που είχε στην άκρη ένα ψηλό τείχος. Εκεί τελείωσε η αναζήτησή του, καθώς στον απεριποίητο πλατύ λόφο, που ήταν περιφραγμένος με κάγκελα και ακουμπούσε στο τείχος –κι ήταν σαν άλλος, μικρότερος κόσμος, δύο ολόκληρα μέτρα πάνω απ’ τους γύρω δρόμους– υψωνόταν ένας βλοσυρός, τεράστιος όγκος που ο Μπλέικ, παρόλο που τον κοιτούσε από νέα οπτική γωνία, ήξερε πολύ καλά τι ήταν. Η άδεια εκκλησία βρισκόταν σε άθλια κατάσταση. Κάποια απ’ τα ψηλά πέτρινα αντερείσματα είχαν γκρεμιστεί και πολλές περίτεχνες επιστέψεις των αετωμάτων μόλις που ξεπρόβαλλαν απ’ το ξερό, παραμελημένο χορτάρι. Τα περισσότερα γοτθικά παράθυρα, μαύρα από την κάπνα, βρίσκονταν ακόμα στη θέση τους παρόλο που πολλά απ’ τα πέτρινα διαχωρίσματά τους έλειπαν. Ο Μπλέικ αναρωτήθηκε πώς είχαν επιβιώσει όλα αυτά τα παράθυρα με τις παράξενες ζωγραφιές, καθώς γνώριζε τι συνήθιζαν να κάνουν τα αγοράκια όλου του κόσμου. Οι βαριές πόρτες ήταν σε άριστη κατάσταση και καλά κλεισμένες. Ένας 19
H . P. L O V E C R A F T
σκουριασμένος φράχτης πάνω στο τείχος έκλεινε περιμετρικά όλη την έκταση και η πύλη –στο τέλος μιας σκάλας που ξεκινούσε απ’ την πλατεία– είχε λουκέτο. Στο μονοπάτι από την πύλη ως το κτίριο η βλάστηση είχε αγριέψει. Η ερείπωση και η παρακμή σκέπαζαν σαν πέπλο το κτίσμα, ενώ τα γείσα που δεν είχαν πουλιά και οι μαύροι τοίχοι που δεν είχαν κισσούς έκαναν τον Μπλέικ να νιώθει πως κάποιο κακό παραμόνευε, αν και δεν μπορούσε να το προσδιορίσει. Ο κόσμος στην πλατεία ήταν ελάχιστος, αλλά ο Μπλέικ είδε έναν αστυνόμο στη βορινή άκρη και τον πλησίασε για να τον ρωτήσει για την εκκλησία. Ήταν ένας μεγάλος και ογκώδης Ιρλανδός κι ήταν περίεργο που η μόνη του αντίδραση ήταν να σταυροκοπηθεί και να μουρμουρίσει πως ο κόσμος δεν μιλούσε ποτέ γι’ αυτό το κτίριο. Όταν ο Μπλέικ τον πίεσε, εκείνος είπε πολύ βιαστικά πως ένας Ιταλός παπάς τούς είχε προειδοποιήσει και είχε ορκιστεί πως κάποιο αποτρόπαιο κακό ζούσε κάποτε σ’ αυτό το μέρος αφήνοντας το σημάδι του. Ο ίδιος είχε ακούσει επίσης σκοτεινές ιστορίες απ’ τον πατέρα του, που θυμόταν κάποια λόγια και ορισμένες φήμες απ’ τον καιρό που ήταν κι εκείνος παιδί. Τα παλιά χρόνια υπήρχε εκεί μια κακή αίρεση – μια παράνομη σέχτα που καλούσε απαίσια πλάσματα από μια άγνωστη σκοτεινή άβυσσο. 20
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
Μονάχα ένας καλός ιερέας είχε μπορέσει να εξορκίσει ό,τι είχε βγει από εκεί, αν και υπήρξαν και κάποιοι που έλεγαν πως και μόνο το φως αρκούσε. Αν ο πατήρ Ο’ Μάλεϊ ζούσε, θα είχε πολλά πράγματα να πει. Αλλά το καλύτερο που μπορούσε να γίνει τώρα ήταν να ξεχαστεί η υπόθεση. Πλέον δεν πάθαινε κανένας κακό και όσοι γνώριζαν τι είχε συμβεί είχαν πεθάνει ή βρίσκονταν πια πολύ μακριά. Είχαν σκορπίσει σαν τα ποντίκια μετά τα τρομερά πράγματα που είχαν ακουστεί το 1877, όταν ο κόσμος άρχισε να ανησυχεί για τις εξαφανίσεις που συνέβαιναν κατά καιρούς στη γειτονιά. Κάποια μέρα θα ερχόταν το κράτος και θα έπαιρνε την έκταση αφού δεν υπήρχαν κληρονόμοι, όμως οποιαδήποτε παρέμβαση δεν θα έβγαζε σε καλό. Καλύτερα να άφηναν το κτίριο να γκρεμιστεί με τα χρόνια, ώστε να μην ταραχτούν τα πλάσματα που έπρεπε ν’ αναπαυτούν για πάντα στη μαύρη άβυσσό τους. Αφότου έφυγε ο αστυνόμος, ο Μπλέικ έμεινε να κοιτάζει το σκοτεινό ψηλό κτίσμα και το καμπαναριό του. Του έκανε αίσθηση που κι άλλοι έβρισκαν το οικοδόμημα εξίσου τρομακτικό και αναρωτιόταν ποια ψήγματα αλήθειας μπορεί να υπήρχαν πίσω απ’ τις παλιές ιστορίες που έλεγε ο ένστολος. Κατά πάσα πιθανότητα ήταν απλοί θρύλοι που προέκυψαν από την καταχθόνια εμφάνιση του μέρους, αλλά ακόμα κι έτσι ήταν σαν μια 21
H . P. L O V E C R A F T
απ’ τις δικές του ιστορίες να έπαιρνε σάρκα και οστά. Ο απογευματινός ήλιος βγήκε πίσω από τα νέφη που διαλύονταν, σαν να μην μπορούσε όμως να φωτίσει τους λεκιασμένους, γεμάτους καπνιά τοίχους του παλιού ναού που υψωνόταν στον απότομο λόφο. Ήταν παράξενο που το πράσινο της άνοιξης δεν είχε φτάσει στο καφετί, μαραμένο χορτάρι σ’ αυτή την υπερυψωμένη αυλή με τον σιδερένιο φράχτη. Ο Μπλέικ πλησίασε αργά και εξέτασε το τείχος και τον σκουριασμένο φράχτη, αναζητώντας μια πιθανή είσοδο. Ο μαυρισμένος ναός είχε κάτι τρομερά ελκυστικό και δεν μπορούσε να του αντισταθεί. Ο φράχτης δεν είχε κάποιο άνοιγμα κοντά στα σκαλιά, αλλά στην άλλη πλευρά, βόρεια, έλειπαν μερικά κάγκελα. Μπορούσε ν’ ανέβει από τα σκαλιά και να περπατήσει στη στενή προεξοχή του τείχους, έξω απ’ τον φράχτη, ώσπου να φτάσει στο άνοιγμα. Αν ο κόσμος φοβόταν όντως τόσο πολύ εκείνο το μέρος, δεν θα βρισκόταν κανείς να τον σταματήσει. Ήταν ήδη στο ανάχωμα και σχεδόν είχε μπει στον φράχτη, όταν κάποιοι τον πρόσεξαν. Κοίταξε κάτω και είδε τους λιγοστούς ανθρώπους της πλατείας να απομακρύνονται και να σχηματίζουν το ίδιο σημάδι με το δεξί χέρι, όπως ο καταστηματάρχης στον μεγάλο δρόμο. Πολλά παράθυρα έκλεισαν απότομα και μια χοντρή γυναίκα πετά22
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
χτηκε στον δρόμο και μάζεψε κάτι παιδιά μέσα σ’ ένα ετοιμόρροπο, άβαφο σπίτι. Ο Μπλέικ πέρασε με μεγάλη ευκολία από το άνοιγμα του φράχτη και σε λίγο προσπαθούσε ν’ ανοίξει δρόμο ανάμεσα στο αρρωστημένο πυκνό χορτάρι στην ερειπωμένη αυλή. Εδώ κι εκεί οι φαγωμένες ταφόπετρες μαρτυρούσαν πως κάποτε γίνονταν ταφές σ’ αυτό το μέρος, αλλά απ’ ό,τι έβλεπε πρέπει να είχε περάσει πολύς καιρός από τότε. Ο όγκος και μόνο της εκκλησίας ήταν απειλητικός τώρα που βρισκόταν τόσο κοντά της, αλλά ο Μπλέικ κατάφερε να ελέγξει τα συναισθήματά του και πλησίασε για να δοκιμάσει τις τρεις μεγάλες πόρτες της πρόσοψης. Ήταν όλες τους καλά κλειδωμένες, έτσι έκανε τον γύρο του κυκλώπειου κτίσματος ψάχνοντας να βρει ένα μικρό άνοιγμα για να περάσει μέσα. Ακόμα κι εκείνη τη στιγμή δεν ήταν σίγουρος πως ήθελε να μπει σ’ αυτό το άντρο της εγκατάλειψης και του σκότους, ωστόσο το μέρος ήταν τόσο παράξενο που η έλξη ήταν ακαταμάχητη. Ένα ανοιχτό και απροστάτευτο παράθυρο του υπογείου, στην πίσω πλευρά, έδωσε τη λύση. Ο Μπλέικ κοίταξε διερευνητικά την υπόγεια άβυσσο από ιστούς και σκόνη μέσα, που φωτιζόταν αμυδρά από τις φιλτραρισμένες ακτίνες του ήλιου που έδυε. Ξεχώριζε μερικά μπάζα, κάτι παλιά βαρέλια, κατεστραμμένα κιβώτια και έπιπλα όλων των ειδών, παρόλο που όλα τα κάλυπτε ένα πέπλο 23
H . P. L O V E C R A F T
σκόνης μαλακώνοντας τις σκληρές καμπύλες. Τα σκουριασμένα απομεινάρια της παλιάς σόμπας φανέρωναν πως κάποιοι χρησιμοποιούσαν και συντηρούσαν το κτίριο μέχρι και τα μέσα της βικτωριανής εποχής. Σχεδόν ασυνείδητα, ο Μπλέικ τρύπωσε απ’ το παράθυρο και πήδηξε στο τσιμέντο, που ήταν στρωμένο με σκόνη και μπάζα. Το θολωτό υπόγειο ήταν τεράστιο, χωρίς χωρίσματα, και δεξιά στο βάθος, μέσα στις πυκνές σκιές, ο Μπλέικ είδε μια μαύρη αψίδα που προφανώς οδηγούσε πάνω. Είχε μια αλλόκοτη αίσθηση, σαν να πνιγόταν επειδή βρισκόταν μέσα σ’ αυτό το μεγάλο κτίριο, που έμοιαζε σαν στοιχειωμένο, αλλά κατάφερε να κρατήσει την ψυχραιμία του καθώς κοιτούσε γύρω του προσεκτικά. Βρήκε μέσα στη σκόνη ένα βαρέλι που δεν είχε διαλυθεί και το κύλησε ως το παράθυρο για να μπορέσει να φύγει από κει. Έπειτα διέσχισε θαρραλέα τον χώρο, που τον στόλιζαν οι γιρλάντες που είχαν φτιάξει οι αράχνες, κι έφτασε ως την αψίδα. Σχεδόν τον έπνιγε η σκόνη και, καλυμμένος όπως ήταν με τον διάφανο ιστό, έφτασε στην έξοδο και άρχισε να ανεβαίνει τα φαγωμένα πέτρινα σκαλιά που χάνονταν στο σκοτάδι. Δεν είχε μαζί του φακό, αλλά ψηλαφούσε προσεκτικά τους τοίχους. Μετά από μια απότομη στροφή έφτασε σε μια κλειστή πόρτα και βρήκε το παμπάλαιο μάνταλο, αφού ψαχούλεψε λίγο. Η 24
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
πόρτα άνοιγε προς τα μέσα και στην άλλη πλευρά ο Μπλέικ είδε έναν αμυδρά φωτισμένο διάδρομο με σαρακοφαγωμένη ξύλινη επένδυση. Μόλις έφτασε στο ισόγειο, ο Μπλέικ άρχισε να εξερευνά βιαστικά τον χώρο. Όλες οι εσωτερικές πόρτες ήταν ξεκλείδωτες κι έτσι περνούσε με ευκολία από δωμάτιο σε δωμάτιο. Το τεράστιο κεντρικό κλίτος ήταν σχεδόν απόκοσμο, με τη σκόνη που στοιβαζόταν βουνό πάνω στα στασίδια, στον βωμό, στον άμβωνα που είχε σχήμα κλεψύδρας και στο ηχείο, και με τα τεράστια σκοινιά των ιστών που απλώνονταν στις μυτερές αψίδες του εξώστη και πλέκονταν γύρω απ’ τις γοτθικές κολόνες. Πάνω απ’ αυτή τη σιωπηλή ερημιά έπεφτε ένα δυσοίωνο μολυβένιο φως, καθώς ο απογευματινός ήλιος διαπερνούσε με τις ακτίνες του τα παράξενα μισομαυρισμένα τζάμια στα μεγάλα αψιδωτά παράθυρα. Οι ζωγραφιές σ’ αυτά τα παράθυρα είχαν τόση κάπνα που ο Μπλέικ δεν μπορούσε καλά καλά να καταλάβει τι απεικόνιζαν, αλλά τα λίγα πράγματα που διέκρινε δεν του άρεσαν. Τα σχέδια ήταν αρκετά συμβατικά και οι γνώσεις του πάνω στον αποκρυφιστικό συμβολισμό τού αποκάλυψαν πολλά για κάποια από τα αρχαία μοτίβα. Οι ελάχιστοι άγιοι που απεικονίζονταν είχαν εκφράσεις που σήκωναν πολλή συζήτηση, ενώ ένα παράθυρο είχε μόνο ένα σκοτεινό κενό με διάσπαρτες και 25
H . P. L O V E C R A F T
αλλόκοτα φωτισμένες σπείρες. Γυρνώντας το κεφάλι του απ’ την άλλη, ο Μπλέικ πρόσεξε πως το αραχνιασμένο σύμβολο της πίστεως πάνω απ’ τον βωμό δεν ήταν ένας συνηθισμένος σταυρός, αλλά έμοιαζε με τον πανάρχαιο ανκχ ή crux ansata, τον μυστηριώδη αιγυπτιακό σταυρό. Πίσω, σ’ ένα σκευοφυλάκιο δίπλα στην αψίδα, ο Μπλέικ βρήκε ένα παμπάλαιο γραφείο με ράφια ως το ταβάνι, γεμάτα μουχλιασμένα και διαλυμένα βιβλία. Εδώ ήταν που για πρώτη φορά ένιωσε ξεκάθαρα τον τρόμο, καθώς οι τίτλοι αυτών των βιβλίων τού έλεγαν πολλά. Ήταν τα μαύρα, σκοτεινά βιβλία που οι περισσότεροι λογικοί άνθρωποι δεν γνώριζαν ή είχαν μόνο ακουστά από λαθραίους, άτολμους ψιθύρους. Ήταν οι απαγορευμένοι και τρομεροί φύλακες ζοφερών μυστικών και πανάρχαιων τελετουργικών που κύλησαν στο ποτάμι του χρόνου από τις μέρες της νεότητας του ανθρώπου και απ’ τις σκοτεινές, θρυλικές ημέρες προτού υπάρξει ο άνθρωπος. Ο ίδιος είχε διαβάσει πολλά απ’ αυτά: μια λατινική έκδοση του φρικιαστικού Νεκρονομικού, το καταχθόνιο Liber Ivonis, το αισχρό Cultes des Goules του Κοντ ντ’ Ερλέτ, το Unaussprechlichen Kulten του φον Γιουντζτ και το διαβολικό De Vermis Mysteriis του γερο-Λούντβιχ Πριν. Εντούτοις υπήρχαν κι άλλα, που απλά τα είχε ακουστά ή που δεν τα γνώριζε καθόλου: τα Πνακοτικά Χειρόγραφα, 26
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
το Βιβλίο του Ντζιάν και ένα διαλυμένο βιβλίο με εντελώς άγνωστα γράμματα, που είχε ωστόσο ορισμένα σύμβολα και διαγράμματα που προκαλούσαν ρίγη στον μελετητή των αποκρύφων. Προφανώς, οι παλιές τοπικές δοξασίες έλεγαν την αλήθεια. Σ’ αυτό το μέρος κατοικούσε κάποτε ένα κακό παλιότερο απ’ την ανθρωπότητα και μεγαλύτερο απ’ το γνωστό μας σύμπαν. Στο κατεστραμμένο γραφείο υπήρχε ένα μικρό δερματόδετο τετράδιο, με περίεργα κρυπτογραφημένες καταχωρίσεις. Το χειρόγραφο περιείχε τα παραδοσιακά σύμβολα που χρησιμοποιούνται σήμερα στην αστρονομία και παλιότερα χρησιμοποιούνταν στην αλχημεία, στην αστρολογία και σε άλλες αμφισβητήσιμες επιστήμες – τα σύμβολα του ήλιου και της σελήνης, οι πλανήτες και οι θέσεις τους και τα σύμβολα του ζωδιακού κύκλου γέμιζαν εδώ ολόκληρες σελίδες, με χωρίσματα και παραγράφους που υποδείκνυαν πως κάθε σύμβολο αντιστοιχούσε σε κάποιο γράμμα της αλφαβήτου. Με την ελπίδα πως αργότερα θα έλυνε το κρυπτογράφημα, ο Μπλέικ έβαλε το τετράδιο στην τσέπη του παλτού του. Τον ενδιέφεραν πολύ πολλά από τα σπουδαία βιβλία που βρίσκονταν στα ράφια και μπήκε στον πειρασμό να δανειστεί μερικά αργότερα. Αναρωτιόταν πώς δεν τα πείραξε κανείς τόσο καιρό. Ήταν άραγε ο πρώτος που ξεπέρασε τον έντονο, διαπεραστικό φόβο που για 27
H . P. L O V E C R A F T
σχεδόν εξήντα χρόνια προστάτευε αυτό το έρημο μέρος από τους επισκέπτες; Τώρα ο Μπλέικ είχε πλέον εξερευνήσει ενδελεχώς όλο το ισόγειο και περπάτησε μέσα στη σκόνη του στοιχειωμένου κλίτους ως τον μπροστινό προθάλαμο, όπου είχε δει μια πόρτα και μια σκάλα που μάλλον οδηγούσε στον σκοτεινό πύργο και το καμπαναριό – μέρη που γνώριζε εδώ και καιρό από απόσταση. Η ατμόσφαιρα κατά την ανάβαση ήταν αποπνικτική, καθώς το στρώμα της σκόνης ήταν παχύ και οι αράχνες είχαν βάλει τα δυνατά τους για να καλύψουν τον περιορισμένο χώρο. Η σκάλα ήταν γυριστή, με ψηλά, ξύλινα σκαλοπάτια και κατά διαστήματα ο Μπλέικ προσπερνούσε κάποιο θαμπό παράθυρο που έβλεπε θολά την πόλη. Παρόλο που δεν είχε δει σκοινιά κάτω, περίμενε πως θα έβρισκε μια καμπάνα ή κωδωνοστοιχία στον πύργο, που τα στενά, ψηλά του παράθυρα και τις γρίλιες τους είχε τόσες φορές παρατηρήσει με το κιάλι. Αλλά τον περίμενε η απογοήτευση, γιατί όταν έφτασε στην κορυφή της σκάλας είδε πως το δωμάτιο δεν είχε καμιά κωδωνοστοιχία και προφανώς ήταν αφιερωμένο σε άλλους, πολύ διαφορετικούς σκοπούς. Ο χώρος, που ήταν περίπου τεσσεράμισι τετραγωνικά μέτρα, φωτιζόταν αμυδρά από τέσσερα γοτθικά παράθυρα, ένα σε κάθε πλευρά, με τζάμια που κάλυπταν οι φθαρμένες γρίλιες. Αυτές 28
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
ήταν επίσης καλυμμένες με αδιαφανή προστατευτικά, που όμως πλέον είχαν καταστραφεί. Στο κέντρο του κατασκονισμένου δωματίου υψωνόταν μια πέτρινη κολόνα με περίεργες γωνίες, περίπου ένα μέτρο σε ύψος και μισό σε μέση διάμετρο, καλυμμένη με αλλόκοτα, χοντροφτιαγμένα ιερογλυφικά που του ήταν τελείως άγνωστα. Πάνω σ’ αυτή την κολόνα υπήρχε ένα μεταλλικό κουτί, μυστήρια ασύμμετρο. Το καπάκι ήταν ανοιγμένο και μέσα είχε κάτι που κάτω απ’ τη σκόνη δεκαετιών έμοιαζε ακανόνιστα σφαιρικό ή ωοειδές, με δέκα εκατοστά διάμετρο. Γύρω απ’ την κολόνα, σχεδόν σε κύκλο, ήταν τοποθετημένες επτά γοτθικές καρέκλες με ψηλή πλάτη, σε αρκετά καλή κατάσταση, ενώ πίσω τους, στους τοίχους με τη σκούρα ξύλινη επένδυση, υπήρχαν επτά τεράστια ετοιμόρροπα αγάλματα από βαμμένο μαύρο γύψο, που έμοιαζαν πολύ με τα αποκρυφιστικά μεγαλιθικά μνημεία στη μυστηριώδη Νήσο του Πάσχα. Σε μια άκρη του αραχνιασμένου δωματίου ήταν χτισμένη μια σκάλα που οδηγούσε στην κλειστή καταπακτή από πάνω και στο καμπαναριό που δεν είχε παράθυρα. Καθώς τα μάτια του Μπλέικ συνήθισαν στο αδύναμο φως, παρατήρησε μερικά αλλόκοτα ανάγλυφα στο παράξενο ανοιχτό κουτί, που ήταν φτιαγμένο από ένα κιτρινωπό μέταλλο. Πλησίασε, προσπάθησε να διώξει τη σκόνη με τα χέρια και 29
H . P. L O V E C R A F T
το μαντίλι του και είδε πως τα σχέδια απεικόνιζαν τερατώδεις και τελείως άγνωστες οντότητες που, παρόλο που φαίνονταν ζωντανές, δεν έμοιαζαν με καμιά γνωστή μορφή ζωής που να εξελίχθηκε ποτέ σ’ αυτό τον πλανήτη. Η σφαίρα, που έμοιαζε να έχει διάμετρο δέκα εκατοστά, αποδείχτηκε τελικά πως ήταν ένα σχεδόν κατάμαυρο πολύεδρο με κόκκινα νερά και πολλές ακανόνιστες επίπεδες πλευρές. Πρέπει να ήταν ή ένας πολύ ιδιαίτερος κρύσταλλος ή ένα καλογυαλισμένο αντικείμενο λαξευμένο σε κάποιο μετάλλευμα. Δεν ακουμπούσε στη βάση του κουτιού, αλλά το κρατούσε στον αέρα ένα μεταλλικό στεφάνι που βρισκόταν γύρω απ’ τη μέση του, με επτά παράξενα οριζόντια στηρίγματα που έφταναν ως τις εσωτερικές γωνίες του κουτιού κοντά στην κορυφή. Μόλις ο Μπλέικ είδε την πέτρα, σχεδόν εκστασιάστηκε. Του ήταν πολύ δύσκολο να πάρει τα μάτια του από πάνω της και, καθώς κοιτούσε τις γυαλιστερές επιφάνειές της, σχεδόν του φάνηκε πως ήταν διάφανη και πως μέσα μισοσχηματίζονταν θαυμαστοί κόσμοι. Το μυαλό του πλημμύρισε με εικόνες από άγνωστα ουράνια σώματα με τεράστιους πέτρινους πύργους και άλλους κόσμους με τιτάνια βουνά χωρίς ίχνος ζωής, κι από ακόμα πιο ερημικά μέρη όπου μόνο η κίνηση στα ατέλειωτα σκοτάδια μαρτυρούσε την παρουσία συνείδησης και βούλησης. 30
Π Ε Ρ Ι Π Λ ΑΝ Ώ Μ Ε ΝΟ Σ Σ Τ Ο Σ ΚΟ ΤΆ Δ Ι
Όταν ο Μπλέικ έστρεψε το βλέμμα του αλλού, το έκανε για να κοιτάξει έναν κάπως περίεργο σωρό σκόνης στην άλλη άκρη, κοντά στη σκάλα που οδηγούσε στο καμπαναριό. Δεν μπορούσε να εξηγήσει για ποιον ακριβώς λόγο του τραβούσε την προσοχή, αλλά υπήρχε κάτι στο περίγραμμα αυτού του σωρού που μετέφερε ένα μήνυμα στο ασυνείδητο του Μπλέικ. Προχωρώντας άφηνε σημάδια στη σκόνη, έδιωχνε με τα χέρια του τους ιστούς που κρέμονταν δίπλα του και, καθώς πλησίαζε, άρχισε να διακρίνει κάτι αποτρόπαιο σ’ αυτό τον σωρό. Τα χέρια και το μαντίλι του σύντομα αποκάλυψαν την αλήθεια και του Μπλέικ του κόπηκε η ανάσα καθώς ανάμεικτα συναισθήματα τον πλημμύριζαν. Ήταν ένας ανθρώπινος σκελετός και πρέπει να βρισκόταν εκεί για πάρα πολύ καιρό. Τα ρούχα ήταν κουρελιασμένα, αλλά από μερικά κουμπιά και κομμάτια ύφασμα συμπέρανε πως ο σκελετός φορούσε γκρίζο ανδρικό κουστούμι. Υπήρχαν κι άλλα στοιχεία – παπούτσια, μεταλλικές αγκράφες, μεγάλα στρογγυλά μανικετόκουμπα, μια καρφίτσα που το σχέδιό της είχε σβήσει προ πολλού, ένα δημοσιογραφικό πάσο με το όνομα της παλιάς εφημερίδας Πρόβιντενς Τέλεγκραμ κι ένα μισοδιαλυμένο δερμάτινο σημειωματάριο τσέπης. Ο Μπλέικ μελέτησε αυτό το τελευταίο με προσοχή και βρήκε μέσα διάφορους παμπάλαιους λογαριασμούς, ένα κινηματογρα31
H . P. L O V E C R A F T
φικό ημερολόγιο του 1893, κάποιες κάρτες με το όνομα Έντουιν Μ. Λίλιμπριτζ κι ένα χαρτί γεμάτο σημειώσεις γραμμένες με μολύβι. Αυτό το χαρτί ήταν πολύ παράξενο και ο Μπλέικ το διάβασε προσεκτικά στο θαμπό δυτικό παράθυρο. Το αποσπασματικό κείμενο περιείχε φράσεις όπως οι παρακάτω: «Ο καθ. Ένοχ Μπόουεν γυρίζει απ’ την Αίγυπτο τον Μάη του 1844 –αγοράζει την Εκκλησία της Ελεύθερης Βούλησης τον Ιούλιο– το αρχαιολογικό του έργο και οι αποκρυφιστικές μελέτες του είναι ευρέως γνωστά». «Ο δρ. Μπράουν της 4ης Εκκλησίας των Βαπτιστών προειδοποιεί για την Αστρική Σοφία στο κήρυγμα της 29ης Δεκ. 1844». «Σύνοδος 97 ως το τέλος του ’45». «1846: 3 εξαφανίσεις, πρώτη αναφορά στο Λαμπερό Τραπεζόεδρο». «7 εξαφανίσεις το 1848, πρώτες αναφορές για ανθρωποθυσίες». «Έρευνα του 1853 άκαρπη, φήμες για τους θορύβους». «Ο π. Ο’ Μάλεϊ μιλάει για μια λατρεία του διαβόλου κι ένα κουτί που βρέθηκε σε σπουδαία ερείπια της Αιγύπτου, λέει πως προσπαθούν να καλέσουν κάτι που δεν μπορεί να ζήσει στο φως. Αποφεύγει το αδύναμο φως και εξαφανίζεται με το 32