Παρέμβαση ΕΚΤΟΣ ΤΑΞΗΣ - Οκτώβρης 2024

Οι διώξεις και η τρομοκρατία δεν θα σταματήσουν τον αγώνα ενάντια στην Αξιολόγηση…

…γιατί είναι αγώνας για την υπεράσπιση του Δημόσιου Σχολείου, αγώνας για το Σχολείο των όλων και των ίσων!

Γιατί δεν αξιολογούμαι…

«Η ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ» Αύγουστος 2020. Μετά από 13 χρόνια που εργαζόμουν ως αναπληρώτρια έρχεται ο πολυπόθητος διορισμός. Τις τελευταίες μέρες της σχολικής χρονιάς 2021-22 αρχίζω να ρωτάω τη διευθύντριά μου για τη διαπιστωτική πράξη μονιμοποίησης. Τηλέφωνα στη Δευτεροβάθμια για να το ψάξουμε και ασαφείς απαντήσεις. Τελικά μας λένε ότι η μονιμοποίηση περνάει στις Διευθύνσεις και δε θα γίνεται πλέον από τους Διευθυντές των σχολείων. Αύγουστος του 2022. Η αυτοδίκαιη μονιμοποίηση εξακολουθεί να μην έρχεται. Συναντήσεις στη ΔΔΕ, τηλέφωνα στο Υπουργείο Παιδείας και πάλι κυριαρχεί ένα ασαφές πλαίσιο και αόριστες απαντήσεις. Ο χρόνος περνάει, οι διαπιστωτικές πράξεις δεν εκδίδονται αντ’ αυτού μαθαίνουμε ότι για να μονιμοποιηθούμε πρέπει να περάσουμε το στάδιο της ατομικής αξιολόγησης. Το ΥΠΑΙΘΑ χρησιμοποιεί τους νεοδιόριστους ως πολιορκητικό κριό, έχοντάς τους ομήρους υπό την απειλή της μη μονιμοποίησής τους. Η ανησυχία και το άγχος αρχίζουν να κυριαρχούν στις συζητήσεις μας. Άλλοι λένε θα το κάνω, άλλοι όχι, άλλοι το σκέφτονται. Το κλίμα στα σχολεία έχει ήδη αλλάξει, για να μην πω χαλάσει. Πολλοί συνάδελφοι υπό τον φόβο των συνεχών απειλών, εκβιασμών και πιθανών κυρώσεων υποκύπτουν χωρίς τη θέλησή τους, γιατί ουσιαστικά γνωρίζουν μέσα τους τι σημαίνει η επιβολή αυτής της αξιολόγησης. Άλλοι το βλέπουν σαν μια απλά τυπική διαδικασία (ειδικά το πεδίο Α2 από τους διευθυντές). Όχι, αγαπητέ συνάδελφε, δεν πρόκειται για μία τυπική διαδικασία. Και δεν πρόκειται γιατί δε λειτουργούν όλοι οι διευθυντές συναδελφικά. Γιατί ήδη από τα πρώτα στάδια απειλούν τους υφιστάμενούς τους εκπαιδευτικούς με τη διαδικασία της αξιολόγησης (κάποιοι απ’ αυτούς). Γιατί δε θα μπορείς να αντιμιλήσεις και να έρθεις σε σύγκρουση ακόμα και όταν ξέρεις ότι έχεις δίκιο. Γιατί ο σύλλογος διδασκόντων θα χάσει τη δύναμή του. Γιατί αυτό θέλουν… εκπαιδευτικούς υποταγμένους και με σκυμμένο το κεφάλι, χωρίς λόγο και αντίλογο. Και δεν είναι τυπικό γιατί θα αξιολογείσαι κάθε 2 χρόνια από τον διευθυντή και κάθε 4 χρόνια από τους συμβούλους - αξιολογητέςεπιθεωρητές. Όταν βαθμολογείσαι σε 63 δείκτες είναι απίθανο να πληροίς όλα τα κριτήρια. Δε χρησιμοποιείς διαδραστικό πίνακα, άσχετα με την ύπαρξή του ή μη στο σχολείο…κατεβαίνεις κατηγορία και τα παραδείγματα δεν έχουν τελειωμό. Έχοντας την εμπειρία όλων των προηγούμενων προσπαθειών από τις εκάστοτε κυβερνήσεις για την επιβολή της ατομικής αξιολόγησης και την επιστροφή του νεοεπιθεωρητισμού στα σχολεία, δεν υπάρχει δεύτερη σκέψη στο μυαλό μου…ΑΠΕΧΩ-ΑΠΕΡΓΩ από κάθε διαδικασία που σχετίζεται με την εμπορευματοποίηση

της παιδείας και την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών. Το ΥΠΑΙΘΑ βλέποντας ότι δεν του βγαίνουν οι αριθμοί και πως δεν μπορεί να κάμψει την αντίσταση των μαχόμενων εκπαιδευτικών χρησιμοποιεί κάθε είδους απειλή, τρομοκράτηση και εκβιασμούς για κυρώσεις και πειθαρχικά. Ήδη κάποιες Διευθύνσεις Εκπαίδευσης καλούν τους «νεοδιόριστους» του 2020 να «απολογηθούν» γιατί δεν έχουν αξιολογηθεί και συνεχίζουν να συμμετέχουν στην ΑΑ. Στο πλαίσιο αυτό νιώθω την ανάγκη να εξηγήσω τους λόγους για τους οποίους δε δέχομαι τις διαδικασίες της ατομικής αξιολόγησης και έχω έτοιμη τη δική μου «απολογία». «Απολογούμαι» γιατί δε δέχομαι την αξιολόγηση ως το πρώτο βήμα για την κατάργηση της μονιμότητας όλων των εκπαιδευτικών αλλά και το παράθυρο για μελλοντικές νομοθετήσεις απολύσεων. «Απολογούμαι» γιατί δε θέλω να παίξω σε μια καλοστημένη παράσταση που αφορά σε ένα δίωρο υποδειγματικής διδασκαλίας που μου στερεί κάθε δικαίωμα παιδαγωγικής αλληλεπίδρασης με τους μαθητές μου, καθώς όλα είναι έτοιμα και προσυμφωνημένα (προς το παρόν) σε ένα πρότυπο σχέδιο διδασκαλίας και οι μαθητές είναι δασκαλεμένοι να είναι στρατιωτάκια αμίλητα, ακούνητα, αγέλαστα και με τις σωστές απαντήσεις στο χέρι. «Απολογούμαι» γιατί θέλω να εμφυσήσω στους μαθητές μου ιδανικά και αξίες καθώς και το σκέφτονται ελεύθερα και όχι την υποταγή και τον φόβο. «Απολογούμαι» γιατί αρνούμαι την κατάταξή μου σε μια τετραβάθμια κλίμακα. Αλήθεια ποιος είναι αυτός που θα με κρίνει ως άριστη/πολύ καλή/ικανοποιητική ή μη ικανοποιητική; Είναι δυνατόν να υπάρχουν σε όλους οι ίδιες αντιλήψεις για τον τρόπο και τη μεθοδολογία της διδακτικής πράξης; Η αξιολόγηση αυτή προωθεί την τυποποίηση της μαθησιακής διαδικασίας και την κατάργηση της προσωπικής δημιουργικής έκφρασης και μάθησης. «Απολογούμαι» γιατί αρνούμαι να αξιολογηθώ από κάποιους που πολλές φορές έχουν χρόνια να μπουν σε σχολική τάξη. «Απολογούμαι» γιατί δε δέχομαι τις πρακτικές αυταρχισμού και κατηγοριοποίησης σχολείων, εκπαιδευτικών και μαθητών/τριών με στόχο τον περιορισμό της δημόσιας εκπαίδευσης ή την εκχώρηση πτυχών της σε ιδιώτες. Και αυτό θα είναι το αποτέλεσμα του χαρακτηρισμού εκπαιδευτικών ως «αποτυχημένων» και σχολείων ως «μη ικανοποιητικών».

ΔΕΝ απολογούμαι γιατί ΔΕ ΣΚΥΒΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ!

Συγχωνεύω – Εξοικονομώ Το πρώτο κουδούνι της χρονιάς χτύπησε και η εκπαιδευτική κοινότητα είναι ανάστατη και στην περιοχή μας. Μετά τις οδηγίες και τις προφορικές εντολές του ΥΠΑΙΘΑ η ΔΔΕ καταργεί και συγχωνεύει τμήματα σχολείων βλέποντας τους μαθητές αποκλειστικά και μόνο ως αριθμούς: τόσοι φεύγουν /τόσοι έρχονται να φτάσουμε το «παιδαγωγικό» νούμερο του 27 /28, και γιατί όχι και 29, μαθητές ανά τάξη . Ποιος νοιάζεται για το αν οι αίθουσες είναι ακατάλληλες να χωρέσουν τόσους μαθητές, ποιος νοιάζεται για το αν η ίδια η εκπαιδευτική διαδικασία παρακωλύεται από αυτούς τους αριθμούς , η πολυπόθητη μείωση του προσωπικού να γίνει και όλα είναι εντάξει! Κι αν μιλάμε και για ΕΠΑΛ εκεί οι ειδικότητες δεν εγκρίνονται από το ίδιο το ΥΠΑΙΘΑ με αποτέλεσμα οι μαθητές να αναγκάζονται ή να αλλάξουν ειδικότητα ή σχολείο! Έχουμε φτάσει στο σημείο δ/ντες ,δ/ντριες να δέχονται επίπληξη γιατί τόλμησαν να εγγράψουν στο σχολείο μαθητές που ήρθαν με μεταγραφή από άλλη πόλη , μαθητές να μη γίνονται δεκτοί στο σχολείο της περιοχής τους γιατί ο ερχομός τους θα αυξήσει τον αριθμό των τμημάτων και τέλη Σεπτέμβρη το ΠΥΣΔΕ Ιωαννίνων να μην προχωράει σε οριστικές τοποθετήσεις γιατί ακόμη και τώρα η ΔΔΕ συγχωνεύει τμήματα . Συνάδελφοι /συναδέλφισσες μετακινούνται σε άλλα σχολεία για συμπλήρωση ωραρίου ενώ στο σχολείο τοποθέτησής τους οι μαθητές κάνουν κενό γιατί δεν υπάρχει εκπαιδευτικός να κάνει το μάθημα! Θέατρο του παραλόγου! Κι αν θίξουμε και το θέμα της παράλληλης στήριξης εκεί θα δούμε τον παραλογισμό σε όλο του το μεγαλείο : συνάδελφοι και συναδέλφισσες να συμπληρώνουν- διακτινίζονται καλύτερα- σε 5 σχολεία από το Μέτσοβο μέχρι την Κόνιτσα και τα Πράμαντα με αποτέλεσμα - πέρα από την προσωπική τους εξόντωση- να μην βγαίνει λειτουργικό πρόγραμμα μαθημάτων σε κανένα σχολείο. Γιατί πόσο αποτελεσματικό και παιδαγωγικό είναι να διδάσκεται όλο το τμήμα και ιδιαίτερα τα παιδιά που έχουν ανάγκη την παράλληλη στήριξη το ίδιο μάθημα για τρείς συνεχόμενες ώρες!

Φυσικά η κατάσταση δεν αφορά μόνο την περιοχή μας . Τα 1600 κομμένα τμήματα μέσα στο καλοκαίρι από τα νηπιαγωγεία ως τα ΕΠΑΛ που με μια ήπια αναγωγή ισοδυναμούν με το κλείσιμο 150 περίπου σχολείων βαφτίστηκαν «εξορθολογισμός» αλλά το κατάπτυστο έγγραφο της ΠΔΕ Αττικής – το οποίο απαιτεί από τους/τις ΔΔΕ να αναφέρουν πόσο προσωπικό εξοικονομήθηκε (άτομα και ώρες) από τις καταργήσεις – αποκαλύπτει ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός. Όλο το καλοκαίρι έλεγαν ψέματα, όταν εξωράιζαν την κατάσταση μιλώντας για «λίγα τμήματα» που τα συγχώνευσαν «για παιδαγωγικούς λόγους». Και για να καλύψουν αυτά τους τα ψέματα είδαμε εικόνες από άλλες εποχές να κάνουν την επανεμφάνισή τους : συνάδελφος συλλαμβάνεται και μεταφέρεται σιδηροδέσμιος έξω από τη ΔΔΕ στην Ελευσίνα γιατί τόλμησε να διαμαρτυρηθεί ενώ οι κινητοποιήσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας γίνονται υπό το άγρυπνο βλέμμα της ΟΠΚΕ.

Κι ενώ η πολιτική ηγεσία και ο ίδιος ο πρωθυπουργός είναι εκτεθειμένοι στην ελληνική κοινωνία, γονείς και εκπαιδευτικοί , όπου υπάρχουν ΕΛΜΕ και ΣΕΠΕ που υπηρετούν το ρόλο τους , προχωρούν σε καθημερινές κινητοποιήσεις , απ τις οποίες δυστυχώς απουσιάζει η ΟΛΜΕ . Αυτή την τακτική της ΟΛΜΕ ακολουθεί και το ΔΣ της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων που περιμένει τους συναδέλφους να του τηλεφωνήσουν και να διαμαρτυρηθούν προκειμένου να κινητοποιηθεί και αρκείται σε συναντήσεις δημοσίων σχέσεων με τη ΔΔΕ .

Απορίες αφελούς εκπαιδευτικού Πώς μπορεί καθηγητής/ρια να εργάζεται σε πέντε διαφορετικά σχολεία και την ίδια μέρα να βρίσκεται και σε δύο από αυτά σχολεία με απόσταση μεταξύ τους το λιγότερο 70 χιλιόμετρα; Είναι υποχρεωμένος ο/η εκπαιδευτικός να έχει δικό του/της όχημα και να κάνει καθημερινά 100- 150 χιλιόμετρα για να πάει στα σχολεία που έχει τοποθετηθεί; Μπορεί ο καθηγητής/ρια του Τμήματος Ένταξης -με διαταγή του διευθυντή/ριας- να υποκαθιστά τον/την εκπαιδευτικό της γενικής παιδείας όταν απουσιάζει; Έτσι αντιλαμβάνονται οι διοικούντες την συμπερίληψη/συνεκπαίδευση; Πώς μπορεί να βγει πρόγραμμα στα σχολεία όταν το κενό ενός/μιας εκπαιδευτικού καλύπτεται όχι από έναν αλλά από πέντε ή έξι εκπαιδευτικούς που μετακινούνται παράλληλα σε τρία, τέσσερα ή και πέντε σχολεία; Πόσα κενά υπάρχουν ακόμη στην περιοχή μας και πότε πρόκειται να καλυφθούν; Ποιος ήταν τελικά ο ρόλος των αιρετών στο ΠΥΣΔΕ Ιωαννίνων και πόσο βελτιώθηκε η θέση των εκπαιδευτικών από τη συμμετοχή τους; (Να θυμηθούμε εδώ ότι αυτό ήταν το βασικό επιχείρημα για τη συμμετοχή στις επαίσχυντες «ηλεκτρονικές» εκλογές, ότι δηλαδή θα παίρνονται αποφάσεις προς όφελος των εκπαιδευτικών, προκειμένου ΔΑΚΕΣΥΝΕΚ- ΕΝΟΤΗΤΑ να σπάσουν το μπλοκ της αποχής από τις τέτοιες εκλογές, που υψώθηκε στο 95%)

Γράμμα προς τους νεοδιόριστους/ες… ...που αγκομάχησαν για μια θέση στον ήλιο.. Συνάδελφοι/ισσες, δεν ήταν εύκολος ο δρόμος μέχρι το διορισμό. Οι περισσότεροι από εμάς βγήκαμε στην αγορά εργασίας καταμεσής της κρίσης. Γεμάτοι όνειρα και αγάπη για το αντικείμενο μας, προσγειωθήκαμε απότομα στην άχαρη και βίαιη πραγματικότητα της Ελλάδας που σκοτώνει τα παιδιά της.. Λιώσαμε σόλες να χτυπήσουμε πόρτες να δώσουμε βιογραφικά, να στείλουμε mail που δεν πήραν ποτέ απάντηση κι όταν οι μήνες περνούσαν και το πτυχίο κιτρίνιζε πήγαμε πάλι για δουλειά σεζόν, σέρβις, ντελίβερι..Άπειρα ξενύχτια μετά τη δουλειά για εργασίες του μεταπτυχιακού (γιατί μας έπεισαν ότι το πτυχίο δεν αρκεί) και όταν βρήκαμε την πολυπόθητη δουλειά στον ιδιώτη (ας γελάσω) μας είπαν για δοκιμαστικά, εργασία χωρίς ένσημα, μισθούς μικρότερους από το επίδομα ανεργίας, απλήρωτες υπερωρίες, συμβάσεις εξάμηνες και μετά βλέπουμε.. Εργαστήκαμε σε σύγχρονα κάτεργα με ανθρώπους σκυθρωπούς μέσα στις έννοιες και το άγχος. Μία μεγάλη μερίδα από εμάς έφυγε προτιμώντας το εξωτερικό παρά αυτό το τιμωρητικό κράτος. Όταν διεκδικήσαμε κάτι παραπάνω ακούσαμε ατάκες: Αυτό είναι, αν θέλεις αλλιώς ουρά οι πτυχιούχοι. Προσωπικά άκουσα και την συμβουλή βρε κοριτσάκι μου αν είχες κανένα πολιτικό να σε σπρώξει, αν ήσουν δικό μας παιδί κάτι θα γινόταν (από μεγάλη –πολύ μεγάλη επιχείρηση της μικρής μας πόλης). Δώσαμε ό,τι οικονομία είχαμε μαζέψει για να κάνουμε τα δημοφιλή μεταπτυχιακά της Κύπρου και ορισμένων άλλων χωρών που θα μας έβαζαν στους πίνακες…Υπομονή, λέγαμε, θα έρθουν καλύτερες μέρες. Δεύτερες και τρίτες γλώσσες, υπολογιστές, κανένα σεμινάριο∙ ε; βάλε και ένα- δυο σεμινάρια ακόμα...απ’ όλα έχει ο μπαξές. Όλα αυτά παράλληλα με δουλειές,

ίσως και δυο για να μην επιβαρύνουμε το σπίτι, αφού και το αδερφάκι σπουδάζει μακριά. Τα καλύτερα μας χρόνια μέσα στο άγχος και την επισφάλεια∙ και αφού διοριστήκαμε (έχουμε πληρώσει δύο και τρεις ζωές αυτόν τον διορισμό) έρχεται το Υπουργείο και μας στέλνει φιρμάνι: όχι, αδερφέ, μην χαίρεσαι! δεν μονιμοποιείσαι.

Κάπου ώπα, συνάδελφοι! Έχουμε νιώσει στο πετσί μας την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ειδικά εμείς οι νεοδιόριστοι/ες έχουμε εμπειρία από εργοδότες και συνθήκες εργασίας. Κι γνωρίζουμε πολύ καλά ότι για να φτάσουμε στην ιδιωτικοποίηση (και στα σύγχρονα κάτεργα που λέγαμε -μην τα ξεχνάμε) πρέπει πρώτα να υποβαθμίσουμε οτιδήποτε δημόσιο μέσα από το υπερόπλο «αξιολόγηση». Είμαστε υπεύθυνοι για το μέλλον του σχολείου, του δημόσιου σχολείου. Από εκεί που ξεκινήσαμε όλοι παλεύοντας ενάντια στις διακρίσεις μαζί με κάποιους πρωτοπόρους εκπαιδευτικούς μας. Ας μην αφήσουμε το φόβο να μας ρημάξει. Δεν έχει τελειωμό αυτός ο κατήφορος και σίγουρα δεν θα υπάρχει επιστροφή… Μία νεοδιόριστη

Κάτω τα χέρια από τους /τις απεργούς!

Στεκόμαστε στο πλευρό του προϊσταμένου του ΚΕΔΑΣΥ Ιωαννίνων Η ΠΕΔΙΕΚ Ηπείρου προχώρησε σε πειθαρχική δίωξη του προϊσταμένου του ΚΕΔΑΣΥ Ιωαννίνων, επειδή ο συνάδελφος ακολουθώντας τις συλλογικές αποφάσεις του κλάδου του συμμετείχε στην Απεργία - Αποχή από την ατομική αξιολόγηση και αρνήθηκε να γίνει ο επιθεωρητής των συναδέλφων και συναδελφισσών του.

το ΥΠΑΙΘΑ στα δικαστήρια τις αποφάσεις των ομοσπονδιών. Το ΥΠΑΙΘΑ λοιπόν αποφασίζει μέσα στο καλοκαίρι να επιτεθεί στο πιο αγωνιστικό κομμάτι μετά τις απειλές του Γ. Γ. Κατσαρού τον Απρίλιο για αντικατάσταση των διευθυντών/ριών και προϊσταμένων που δεν συμμετείχαν στην αξιολόγηση.

Ιδιαίτερα προκλητικό μάλιστα ήταν το γεγονός ότι η επίδοση του εγγράφου της δίωξης έγινε την ώρα που στα γραφεία της ΠΕΔΙΕΚ υπήρχε παράσταση διαμαρτυρίας της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων! Πρόκειται για μια αυταρχική ενέργεια της περιφερειακής δ/ντριας Ηπείρου απέναντι σε απεργό εκπαιδευτικό. Αποτελεί αυταρχική εκτροπή και προστίθεται στο μέτωπο της επίθεσης που εξαπολύουν μέσα στο καλοκαίρι το Υπουργείο και τα στελέχη της Διοίκησης με στόχο την αμφισβήτηση - ποινικοποίηση του δικαιώματος στην απεργία. Αξίζει μάλιστα να σημειωθεί ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν έγινε δεκτή ούτε η αίτηση παραίτησης του συναδέλφου - τόση ήταν η επιθυμία τους να προχωρήσουν στη δίωξη!

Δεν τρομοκρατούμαστε, δεν υποχωρούμε!

Μπροστά στη μαχητική στάση του εκπαιδευτικού κινήματος ενάντια στην αξιολόγηση τρία χρόνια τώρα, το ΥΠΑΙΘΑ διαπιστώνει ότι ο σχεδιασμός του δεν προχωράει. Εκπαιδευτικοί και διευθυντές/-ντριες και προϊσταμένες/-οι, συνεχίζουν αποφασιστικά την απεργία αποχή μετά από 14 φορές που έχει στείλει

Διαμηνύουμε στα στελέχη εκπαίδευσης και το υπηρεσιακό συμβούλιο που καλούνται να υλοποιήσουν τις αυθαίρετες πράξεις του ΥΠΑΙΘΑ ότι οι συνάδελφοι είναι απεργοί. Το δικαίωμα στην απεργία δεν καταργείται! Απαιτούμε από τα μέλη των συμβουλίων επιλογής και των υπηρεσιακών συμβουλίων να μη σκεφτούν ούτε στιγμή να στραφούν ενάντια στους/στις εκπαιδευτικούς που βρίσκονται σε κηρυγμένη απεργία – αποχή των Ομοσπονδιών και των σωματείων τους! Καλούμε, τους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες να μην αποδεχτούν καμιά θέση ευθύνης εκπαιδευτικών που έχουν παυθεί επειδή συμμετέχουν στον συλλογικό αγώνα του κλάδου. Καλούμε τον ΣΕΠΕ και την ΕΛΜΕ Ιωαννίνων, την ΑΔΕΔΥ αλλά και όλα τα υπόλοιπα σωματεία να καταγγείλουν τη συγκεκριμένη ενέργεια και να υπερασπιστούν με κάθε τρόπο το δικαίωμα όλων μας στην ΑΠΕΡΓΙΑ

Έργα και ημέρες επιθεωρητών

Όταν η Αξιολόγηση μετατρέπει το σχολείο σε κατηχητικό…

Αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του περσινού Και δυστυχώς κάποιοι -ευτυχώς όχι πολλοίσχολικού έτους είχαμε αναδείξει τους στόχους του τους άκουσαν και υπάκουσαν και η αξιολόγηση ξεκίνησε επιθεωρητισμού -όπως αυτός επανήλθε με τη νέα του τόσο για τους νεοδιόριστους συναδέλφους/ισσες όσο και ονομασία ,αυτή της αξιολόγησης. Είχαμε λοιπόν για τους συναδέλφους/ισσες των προτύπων. Κι αν ο επισημάνει ότι στόχος του θεσμού δεν είναι προφανώς φόβος για την αρνητική βαθμολόγηση κρατάει κλειστό το ούτε η βελτίωση του εκπαιδευτικού συστήματος ή του/της στόμα των περισσότερων εκπαιδευτικών για όσα εκπαιδευτικού αλλά αντίθετα ο έλεγχος, η πειθάρχηση, συμβαίνουν στην τάξη κατά τη διάρκεια της αξιολόγησης, η υποταγή και η ιδεολογική χειραγώγηση τόσο των δεν ισχύει το ίδιο για τους μαθητές. Τα παιδιά μιλάνε και αξιολογούμενων όσο και των μαθητών/ριων. Είχαμε αποκαλύπτουν τη γελοιότητα και την υποκρισία της αναδείξει τις εκβιαστικές μεθόδους και τις απειλές που κακής θεατρικής παράστασης που ονομάζεται χρησιμοποίησαν υπουργείο και επιθεωρητές για να αξιολόγηση, αλλά και την κατήχηση και την πλύση επιβάλλουν τους στόχους τους και να πείσουν τους/τις εγκεφάλου που δέχονται προκειμένου να υιοθετήσουν τις εκπαιδευτικούς να δεχτούν να αξιολογηθούν. Για αυτές σκοταδιστικές απόψεις κάποιων αξιολογητών. Να μας τις τοποθετήσεις/ανακοινώσεις κατηγορηθήκαμε έφτασε άραγε όλος αυτός ο ψίθυρος στα αυτιά των τότε ότι βλέπουμε φαντάσματα, ότι κινδυνολογούμε και αρμοδίων; Κι αν έφτασε, δεν ενοχλούνται να ακούγονται δε μπαίνουμε στη θέση των αξιολογητών, οι οποίοι είναι όλες αυτές οι αντιεπιστημονικές θεωρίες στα σχολεία απλά συνάδελφοι/ισσες που «τυπικά», τάχα, θα μας ευθύνης τους ή μήπως προκειμένου να καλλιεργηθεί η παρακολουθήσουν κατά τη διδασκαλία γιατί έτσι πολυπόθητη κουλτούρα αξιολόγησης επιτρέπονται τα «πρέπει». Ας μην κάνουμε λοιπόν, υποστήριζαν -ακόμη πάντα; και συνδικαλιστές!!!- φασαρία και ας υπακούσουμε! Μαθαίνουν λοιπόν τα παιδιά ότι: • Δεν πρέπει να κάνουν τατουάζ γιατί το σώμα μας δεν μας ανήκει αλλά ανήκει στο θεό.

• Δεν πρέπει να έχουν προγαμιαίες σχέσεις γιατί πάλι ο θεός δεν το θέλει , κι αν τα αγόρια «κυνηγάνε» τα κορίτσια το κάνουν γιατί είναι βλαμμένα και δεν τους κόβει • Τα κορίτσια δεν πρέπει να σπουδάζουν ,αλλά να παντρεύονται και να κάνουν οικογένεια • Οι ομοφυλόφιλοι υιοθετούν παιδιά για να τα βιάσουν • Απαγορεύεται η διακοπή κύησης ακόμη και σε έμβρυα με σύνδρομο Down και φυσικά δεν χρειάζεται καμιά αμνιοπαρακέντηση για να διαπιστωθεί η υγεία του εμβρύου αφού ο θεός αποφασίζει για την τύχη του τρελά και επικίνδυνα πράγματα, που θέλουν να μετατρέψουν το σχολείο σε κατηχητικό και ότι αν αυτός δεν υπήρχε όλα θα ήταν καλά. Εκείνο που πρέπει όλοι μας να κατανοήσουμε είναι ότι η αξιολόγηση αποτελεί τον κύριο μηχανισμό χειραγώγησης εκπαιδευτικών αλλά και μαθητών. Με αυτή τη διαδικασία να γενικεύεται, η εκπαιδευτικός δε θα έχει άποψη, δε θα μπορεί να διαφωνήσει ούτε με τον συντονιστή/ρια, ούτε και με τον διευθυντήρια -μην ξεχνάμε ότι και εκείνοι αξιολογούν- και πολύ περισσότερο δε θα μπορεί να υπερασπιστεί τα παιδιά. Θα σκύβει το κεφάλι και θα υπακούει, θα γίνει άβουλο, πειθήνιο όργανο και φυσικά θα γαλουχεί και τους μαθητές και τις μαθήτριές του στην υποταγή και την υποδούλωση. Αυτά -με πλούσια πλέον την εμπειρία από τις αξιολογικές διαδικασίες- δεν υπάρχει κανείς πια που να μην τα βλέπει. Μόνος δρόμος για να αντιμετωπιστεί αυτή η κατάσταση είναι ο δρόμος της αντίστασης και του αγώνα. Η λίστα θα μπορούσε να συμπληρωθεί με πολλές ακόμη ΕΞΩ ΟΙ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΕΣ ΑΠ ΤΑ παρόμοιες ή και διαφορετικές, αλλά εξίσου επικίνδυνες ΣΧΟΛΕΙΑ! απόψεις, όμως στόχος μας δεν είναι να αναδείξουμε ότι απλά υπάρχει ένας ιδιαίτερος αξιολογητής/τρια που λέει

Ηλεκτρονικό πρακτικό: ένας ακόμη τρόπος ελέγχου της σχολικής ζωής Από τις πρώτες συνεδριάσεις του σχολικού έτους 2024-25 οι Σύλλογοι Διδασκόντων καλούνται να επιλέξουν αν τα «εν οίκω» θα παραμείνουν «εν οίκω» ή θα γίνουν δημόσια, αν δηλαδή όσα λέγονται στις συνεδριάσεις των Συλλόγων και καταγράφονται στο Βιβλίο Πράξεων θα παραμείνουν στο σχολείο ή θα ανεβούν σε μια ακόμη πλατφόρμα στην οποία άγνωστο ποιοι θα έχουν πρόσβαση! Την ώρα που όλες σχεδόν οι πλατφόρμες του υπουργείου παιδείας -που υποτίθεται ότι είναι για την εξυπηρέτηση των εκπαιδευτικών- καταρρέουν και ταλαιπωρούν μέχρι τα μεσάνυχτα χιλιάδες συναδέλφους/ισσες έρχεται το υπουργείο και στήνει μια ακόμη: αυτή που θα του δώσει το δικαίωμα να ακούει, να διαβάζει και φυσικά να καταγράφει τις απόψεις όλων μας. Το χειρότερο όλων, όμως, είναι ότι η πλατφόρμα αυτή θα αποτελέσει μια μορφή φακελώματος για τα παιδιά. Έτσι, το κράτος θα μπορεί κάθε στιγμή με ένα κλικ να ξέρει πχ τι έκανε κάποιος μαθητής στα δεκατέσσερά του, αν τιμωρήθηκε ή όχι και για ποιο λόγο, και τις πληροφορίες αυτές να τις εκμεταλλευτεί για τον έλεγχό του ως ενήλικα. Ως εκπαιδευτικοί, λοιπόν, δεν μπορούμε παρά να αρνηθούμε να συναινέσουμε σε κάτι τέτοιο.

Για το σκάνδαλο του «ψηφιακού φροντιστηρίου» Ο τρόπος πρόσληψης εκπαιδευτικών για το «ψηφιακό φροντιστήριο», όπως και το ίδιο το «ψηφιακό φροντιστήριο», είναι σκάνδαλο. Πράγματι, ανατρέπει από την πίσω πόρτα τους πίνακες διορισμού και εισάγει ξανά απροκάλυπτα την παλιά-καλή ευνοιοκρατία για τους διορισμούς στο Δημόσιο. Όμως σαν μιλάμε για το σκάνδαλο αυτό, έχει φυσικά σημασία η πλευρά από την οποία μιλάμε. Πολλές από τις διαμαρτυρίες ασκούν κριτική στο σκάνδαλο του «φροντιστηρίου» από την σκοπιά της υπεράσπισης των σημερινών πινάκων διορισμού. Την αξίζουν; Οι σημερινοί πίνακες διορισμών καταρτίστηκαν στη βάση της νομοθεσίας Γαβρόγλου του '19, ένα από τα τελευταία καθαρά δεξιά νομοθετήματα της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ πριν παραδώσει τη θέση της στην ορίτζιναλ Δεξιά για να συνεχίσει. Ποια ήταν η ουσία του νόμου; Ήταν το λεγόμενο «προσοντολόγιο», δηλαδή η κατάρτιση των πινάκων στη βάση των «χαρτιών» που είχε ο/η κάθε εκπαιδευτικός να καταθέσει. Αυτή η «αξιολόγηση από τα αποδυτήρια» ήταν ένα ακόμη γερό πλήγμα στα εργασιακά δικαιώματα που απορρέουν από το βασικό πτυχίο και, βέβαια, ενώ εμφανιζόταν ως «η μόνη αντικειμενική» (να τα χαρτιά μου, πιάνουν τόσα μόρια, έχω αυτή τη σειρά) και ενώ πολεμούσε υποτίθεται την ευνοιοκρατία, γιγάντωνε τον ανταγωνισμό μεταξύ των εργαζομένων και έθετε ως κριτήριο το προνόμιο του να μπορείς να μαζέψεις «χαρτιά» με κάθε τρόπο. Έτσι, συνάδελφοι/ισσες με χρόνια στην αναπλήρωση

Καμαρώστε τους!

βρέθηκαν ξαφνικά στις τελευταίες θέσεις των πινάκων ή αναγκάστηκαν να κάνουν ένα και δύο μεταπτυχιακά παράλληλα με τη δουλειά για να κρατήσουν τη θέση τους. Με λίγα λόγια, μπορεί η ευνοιοκρατία της ΝΔ να θέλει και λίγο από πρακτικές «βουλευτή Καλοχαιρέτα» (στο κάτω-κάτω, τα τελευταία χρόνια οι πολιτευτές αντιμετωπίζουν σχετική ξηρασία σε παροχές ρουσφετιών καθώς έχει πέσει ο πήχης), αλλά και οι μέχρι τώρα πίνακες ήταν μια ακραία νεοφιλελεύθερη, μια ταξική διαλογή διοριστέων. Να το πούμε, λοιπόν, καθαρά: κάθε χρονιά, τα κενά στα σχολεία μετριούνται σε αρκετές δεκάδες χιλιάδες. Οι συνάδελφοι αναπληρωτές/ριες καλύπτουν πάγιες ανάγκες των σχολείων και όχι έκτακτες. Έτσι, αν είναι να κριτικάρουμε τον τρόπο διορισμού, αυτό ουσιαστικά μπορεί να γίνει μόνο από τη σκοπιά του αιτήματος για άμεσο μόνιμο διορισμό όλων των αναπληρωτών/ριων στη βάση του έτους απόκτησης πτυχίου και της προϋπηρεσίας τους, δηλαδή της προ του 1998 «επετηρίδας». Αυτό πρέπει να γίνει άμεσα, πριν απλωθεί και πάλι στην Εκπαίδευση μια νέα γάγγραινα εκπαιδευτικών πολλών τύπων, με άλλο καθεστώς διορισμού, άλλες σχέσεις εργασίας, άλλα δικαιώματα κλπ. Οι εργαζόμενοι/ες στην Εκπαίδευση οφείλουν να ξαναχτίσουν την από καιρό χτυπημένη ενότητά τους. Αυτός είναι ο δρόμος και απέναντι στα ρουσφέτια και απέναντι στα ταξικά κόσκινα!

Φαίνεται πως η εκλογική κυριαρχία τους στην ΕΛΜΕ Ιωαννίνων έχει γκρεμίσει τα προσχήματα και πλέον οι άνθρωποι λένε αυτό που θέλουν να πουν χωρίς περιστροφές. Παραθέτουμε δύο σχόλιά τους, έτσι όπως τα καταγράψαμε στον δημόσιο λόγο τους… «Εν έτει 2024, την εποχή που όλα δουλεύουν με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή δεν είναι δυνατόν να ζητάμε να ψηφίζουμε με ψηφοδέλτιο, φάκελο και κάλπη! Αν είναι δυνατόν τόσο οπισθοδρομικοί είμαστε! Αποκλειστικά ηλεκτρονικές εκλογές λοιπόν και ας μην γκρινιάζουμε!» (Ταμίας ΕΛΜΕ Ιωαννίνων, μέλος της ΔΑΚΕ, στη ΓΣ στις 2/10/2024) «Τα ελληνικά νοσοκομεία φτιάχτηκαν για Έλληνες πολίτες και όχι για τρία εκατομμύρια μετανάστες (sic!) που ζουν στην Ελλάδα!» (Πρώην ταμίας της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων, μέλος της ΔΑΚΕ, στην ίδια ΓΣ)

Η Τιμωρία ως συμπλήρωμα της Αριστείας Είναι πια κοινός τόπος η παραδοχή ότι στην Ελλάδα έχει καθυστερήσει κατά δυο περίπου δεκαετίες η πλήρης εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου προγράμματος για την Εκπαίδευση. Αυτό, πέραν του ότι πιστώνεται και στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στην Εκπαίδευση (στις εκθέσεις του ΟΟΣΑ βλέπει κανείς πάντα το παράπονο αυτό), μας δίνει και το πλεονέκτημα της εμπειρίας, δηλαδή το να μιλάμε για όσα μας παρουσιάζονται ως καινοτομίες έχοντας πια στα χέρια μας τα αποτελέσματα 20 χρόνων εφαρμογής τους στις κεντρικές καπιταλιστικές χώρες. Δυστυχώς, δεν υπήρξε μέχρι τώρα μια συστηματική επεξεργασία και παρουσίαση αυτών των δεδομένων. Όπως και να’χει, σε όποι@ παρακολουθούσε τις εξελίξεις, η ένταση του πλαισίου τιμωριών, και ειδικά αυτή της «αλλαγής σχολικού περιβάλλοντος», είναι προφανώς αξεδιάλυτη από την επιχείρηση κατηγοριοποίησης και ιδιωτικοποίησης της Εκπαίδευσης. Αν κάπως έχουμε τόσον καιρό καταφέρει να δείξουμε τη σύνδεση της Αξιολόγησης και κατηγοριοποίησης, της πρότασης για «ελεύθερη επιλογή σχολείου» (πάντα στο νεοφιλελεύθερο πλαίσιο η ένταση του ταξικού διαχωρισμού ονομάζεται «περισσότερη ελευθερία»), μπορούμε να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο για το πλαίσιο τιμωριών; Ας προσπεράσουμε ως προφανή την επιλογή να μην σχολιάσουμε την νέα κατεύθυνση με βάση όσα λένε γι’αυτήν οι εισηγητές της («νεανική βία», «προσκόλληση στο κινητό», «σχολικός εκφοβισμός» και άλλες αοριστίες αυταπόδεικτες μόνο μέσα στο πλαίσιο ενός ηθικού πανικού), αλλά με βάση την πραγματική, υλική λειτουργία της. Η Αξιολόγηση/κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών είναι λειψή χωρίς την «ελεύθερη επιλογή σχολείου». Τα παιδιά των «αρίστων» πρέπει να μπορούν να πάνε στα σχολεία των «αρίστων». Αυτό, όμως, σκοντάφτει σε μια βασική υπόσχεση του κράτους, την παροχή δωρεάν εκπαίδευσης, και κατά συνέπεια το δικαίωμα του παιδιού να πηγαίνει στο σχολείο της γειτονιάς καθώς και την υποχρέωση του κράτους να διασφαλίζει ότι θα μπορεί να το κάνει. Αν, λοιπόν, τα παιδιά των «αρίστων» μπορούν να πάνε στο σχολείο που θέλουν, πώς μπορεί να έχει το σχολείο των «αρίστων» τον τρόπο να αποκλείσει εκείνα τα παιδιά της γειτονιάς που δεν θέλει; (αν κανείς αναρωτιέται γιατί μπορεί ένα σχολείο να μην θέλει συγκεκριμένα παιδιά, η απάντηση μπορεί να είναι από την πτώση του μέσου όρου των επιδόσεων που επηρεάζει την αξιολόγηση του σχολείου και άρα την εικόνα του, τους χορηγούς του κλπ- μέχρι το κοινωνικό στάτους των γονέων κλπ) Το νέο τιμωρητικό πλαίσιο είναι το εργαλείο για αυτόν τον σκοπό. Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι η «αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος» μέχρι πέρυσι ήταν μια αρκετά σύνθετη διαδικασία, όπου το σχολείο έπρεπε να εξαντλήσει κάθε δυνατό παιδαγωγικό μέτρο προτού εισηγηθεί την απομάκρυνση ενός παιδιού. Δεν χρειάζεται πολλή φαντασία για να καταλάβει κανείς ότι όσο εντείνονται οι απαιτήσεις του σχολείου, όσο εντατικοποιείται και τυποποιείται η σχολική καθημερινότητα, τόσο τα παιδιά των χαμηλότερων επιδόσεων αποστασιοποιούνται και κάποια από αυτά δοκιμάζουν εναλλακτικούς («παραβατικούς» λένε κάποιοι) τρόπους κοινωνικοποίησης. Η «αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος» χτυπά έμμεσα τα παιδιά των χαμηλών επιδόσεων στοχεύοντας δήθεν στη βελτίωση της συμπεριφοράς τους. Μια άλλη καινοτομία της εποχής μας είναι ότι πλέον «ό,τι γίνεται στο σχολείο δεν μένει στο σχολείο», αλλά κοινοποιείται σε πλατφόρμες και παραπλατφόρμες που ακολουθούν την πορεία του παιδιού ακόμη και αφού αποφοιτήσει. Έτσι, επανέρχεται (μέσω της «ψηφιακής αναβάθμισης») η αλήστου μνήμης «διαγωγή». Έτσι, ένα παιδί που, με τρόπο τεχνητό ή όχι, φορτώνεται με τιμωρίες και αντιμετωπίζει την «αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος», πιέζεται να αλλάξει από μόνο του σχολείο, να φύγει από το σχολείο υψηλής έντασης και να πάει «κάπου που του ταιριάζει». Το τιμωρητικό πλαίσιο, λοιπόν, θα λειτουργήσει (αρκετοί εκπαιδευτικοί το περιμένουν με ικανοποίηση μάλιστα∙ αυτή είναι η εποχή μας) ως μοχλός ανατροπής της βασικής υπόσχεσης ενός «σχολείου για όλα τα παιδιά», ενός σχολείου που θα σκύβει πάνω στο παιδί που για οποιοδήποτε λόγο δυσκολεύεται, και τελικά ως εργαλείο ολοκλήρωσης του έργου του διαχωρισμού, που ήδη επιτυγχάνεται με την Αξιολόγηση και την «ελεύθερη επιλογή». Η διαχρονική συλλογική εμπειρία των καταπιεσμένων θα έπρεπε να είναι αρκετή για να καταλαβαίνουν όλοι ότι όταν οι από πάνω μιλούν για «αξίες», για «πτώση του επιπέδου», για «νεολαία που χρειάζεται να έρθει στον σωστό δρόμο», κάποια παλιανθρωπιά ετοιμάζεται. Μιας και, όμως, στις μέρες μας κάθετί συλλογικό έχει ατροφήσει, χρειάζεται συστηματική και υπομονετική δουλειά για να αποκαλυφθεί τι συμβαίνει, δουλειά που πρέπει να γίνει πριν αρχίσουμε να βλέπουμε στην πράξη τα αποτελέσματα και αυτής της επίθεσης.

Αντλήσαμε το διπλανό απόσπασμα από τον ημερήσιο τύπο. Θα έλεγε κανείς πως αν σε 40 μέρες έχουν κιόλας δοθεί «πάνω από 6.000» αποβολές για τη χρήση του κινητού, μάλλον το μέτρο δεν δουλεύει. Εκτός αν η ουσία του μέτρου δεν ήταν ποτέ ο περιορισμός της χρήσης του κινητού τηλεφώνου, μα οι ίδιες οι αποβολές (λες;).

Για τις εξαγγελίες καλλιέργειας φιλαναγνωσίας Υποσχέσεις επί υποσχέσεων, εξαγγελίες επί εξαγγελιών από την πλευρά του υπουργείου τα τελευταία χρόνια για την εισαγωγή διδασκαλίας ολόκληρου λογοτεχνικού βιβλίου στα σχολεία. Τώρα, γράφουν τα παπαγαλάκια του υπουργείου, θα βρίσκει ο μαθητής τα αγαπημένα του βιβλία στο σχολείο και έτσι θα καλλιεργηθεί η φιλαναγνωσία! Πόση υποκρισία πια! Ένα εκπαιδευτικό σύστημα, αυστηρά εξετασιοκεντρικό -από το δημοτικό ακόμη (πχ εξετάσεις PISA)-, βαθμοθηρικό, που διδάσκει στο παιδί να κάνει τα πάντα που θα του φέρουν τον πολυπόθητο βαθμό, ένα σύστημα που βαδίζει στηριγμένο στην Τράπεζα Θεμάτων και τις Πανελλαδικές Εξετάσεις, που οδηγεί τα παιδιά σε ατέλειωτες φροντιστηριακές ώρες προκειμένου

να «πετύχουν», είναι δυνατόν να καλλιεργήσει τη φιλαναγνωσία; Και πως θα καλλιεργηθεί η φιλαναγνωσία όταν δεν υπάρχουν βιβλιοθήκες ή όπου υπάρχουν δεν είναι ενημερωμένες και δεν υπάρχει προσωπικό να τις λειτουργήσει; Κι αν στην καλύτερη περίπτωση μοιράσουν -όπως εξήγγειλε ο υπουργός- από ένα/δύο/τρία λογοτεχνικά στους μαθητές και στις μαθήτριες σε όλο το μαθητικό τους βίο -σε όλους τα ίδιακαι τους ανατεθούν οριζόντια εργασίες, θα καλλιεργηθεί έτσι η φιλαναγνωσία ή θα κυκλοφορήσουν από τους εκδοτικούς οίκους και τα φροντιστήρια έτοιμες/τυποποιημένες απαντήσεις, όπως γίνεται άλλωστε ήδη με την Τράπεζα Θεμάτων, τις οποίες θα καταθέτει μαθητής/τρια;

Όταν ο τραμπουκισμός γίνεται πολιτική τακτική «Ο φασισμός στην πράξη» αναφώνησε συναδέλφισσα βλέποντας την τραμπούκικη συμπεριφορά του ταμία της ΕΛΜΕ το βράδυ της 2ης Οκτωβρίου λίγο πριν τη λήξη της Γενικής Συνέλευσης του σωματείου. Τι είχε συμβεί όμως; Κατά τη διάρκεια της ΓΣ κατατέθηκε από την Ενωτική Αριστερή Παρέμβαση εκπαιδευτικών ΔΕ Ιωαννίνων ψήφισμα που κατήγγειλε τις ηλεκτρονικές εκλογές για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, που έχουν ήδη προκηρυχθεί, και ζητούσε από τα μέλη της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων να απέχουν. Όταν λοιπόν ήρθε η ώρα να μπει σε ψηφοφορία και ενώ είχαν ήδη ψηφιστεί από τη ΓΣ άλλα 2 ψηφίσματα, ο ταμίας του Συλλόγου άρχισε να ουρλιάζει ότι η ΓΣ δεν έχει δικαίωμα να πάρει τέτοια απόφαση επειδή το θέμα δεν ήταν στην ημερήσια διάταξη - που δεν υπήρχε άλλωστε- και επειδή έτσι το θέλει αυτός. Έξαλλος κατευθύνεται προς το πίσω μέρος της αίθουσας και σβήνει τα φώτα. Οι παρευρισκόμενοι του φωνάζουν απαιτώντας να ανάψει τα φώτα και χωρίς να αποχωρούν βγάζουν τα κινητά για να συνεχιστεί η διαδικασία. Αρκετοί από εμάς είχαμε ξαναζήσει κι άλλα τέτοια «δημοκρατικά» ξεσπάσματα του ιδίου, όσοι όμως δεν το είχαν ξαναδεί έμειναν αποσβολωμένοι να παρατηρούν το παραλήρημά του και να θαυμάζουν τα δημοκρατικά του ήθη!

Ποια είναι τελικά η αλήθεια; Στη Γενική Συνέλευση των προέδρων των ΕΛΜΕ της χώρας στις 5/10/2024 συνεχίστηκαν οι αντιδημοκρατικές πρακτικές και τα πραξικοπήματα από την πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ (ΔΑΚΕ, ΣΥΝΕΚ, ΠΕΚ) και ακολούθησε καταγγελία από εκπροσώπους 20 ΕΛΜΕ κατά του προεδρείου της ΓΣ. Η πλειοψηφία του ΔΣ της ΟΛΜΕ εμπόδισε να τεθούν σε ψηφοφορία σημαντικές προτάσεις των ΕΛΜΕ όπως η πρόταση για την προκήρυξη νέας Απεργίας Αποχής από όλες τις διαδικασίες της αξιολόγησης και επαναπροκήρυξής της όσες φορές χρειαστεί που είναι ένα βήμα απολύτως

αναγκαίο αν η αντίστοιχη ΑΑ από την ΑΔΕΔΥ εκπέσει δικαστικά. Κατά την επίσκεψη εκπροσώπων των ΣΥΝΕΚ στα σχολεία διατυπώνεται η άποψη ότι η θέση τους είναι γνωστή και παγιωμένη κατά της ατομικής αξιολόγησης και ότι γι’ αυτόν τον λόγο αποχώρησαν οι εκπρόσωποι των ΣΥΝΕΚ από τη ΓΣ των προέδρων. Απορίες…πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζουν την ΑΑ από την ατομική αξιολόγηση αλλά να εμποδίζουν να προχωρήσει η διαδικασία ψηφοφορίας υπέρ αυτής; Αν ήταν δηλαδή κατά της ΑΑ τι θα έκαναν; Θα έμεναν να ψηφίσουν; Δε θα υπονόμευαν τη διαδικασία; Τι ισχύει τελικά;

Συγκροτήθηκε στα Γιάννινα η «πρωτοβουλία αγώνα ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις και απολύσεις» Μετά από σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 16 του Οκτώβρη, και ύστερα από κάλεσμα συναγωνιστών/ριων της «Ταξικής Πορείας», συγκροτήθηκε στα Γιάννινα η «πρωτοβουλία αγώνα ενάντια στις συνδικαλιστικές διώξεις και απολύσεις». Αντίστοιχες πρωτοβουλίες έχουν συγκροτηθεί σε πολλές άλλες πόλεις κρίνοντας ότι το ζήτημα των διώξεων είναι κεντρικότατο και αφορά στο σύνολο της εργατικής τάξης και της νεολαίας. Η «Παρέμβαση Εκπαιδευτικών» αποφάσισε τη συμμετοχή της στην Πρωτοβουλία ως συνέχεια της δράσης της για τη νίκη της εξελισσόμενης απεργίας-αποχής στην Εκπαίδευση και ενάντια στις διώξεις των απεργών εκπαιδευτικών. Παραθέτουμε το δελτίο τύπου της Πρωτοβουλίας.

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΔΙΩΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ Τρείς εκπαιδευτικοί (Δημήτρης Χαρτζουλάκης, Χρύσα Χοτζόγλου, Γιώργος Καββαδίας) έχουν κληθεί σε πειθαρχικό στις 23/10/2024. Οι δύο (Χ.Χ. και Δ.Χ., μέλος του ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά) διώκονται για τη συμμετοχή τους σε κοινή κινητοποίηση με μαθητές σε σχολείο του Πειραιά ενάντια στην αξιολόγηση και τη διαδικασία τρομοκράτησης, πειθάρχησης και κατηγοριοποίησης σχολείων που φέρνει. Η Χ.Χ. έχει κληθεί από το πειθαρχικό της ΠΔΕ για «ακρόαση» και κινδυνεύει να τεθεί σε αργία μέχρι να γίνει το κανονικό πειθαρχικό. Για τον Δ.Χ. αναμένεται αντίστοιχη κίνηση, με το ενδεχόμενο απόλυσης, καθότι αναπληρωτής. Κλήση σε ακρόαση έχει λάβει και ο εκπαιδευτικός Γ.Κ. (ο οποίος μάλιστα μόλις συνταξιοδοτήθηκε) με το ερώτημα της αργίας. Αυτό άνοιξε την πόρτα για την επιτάχυνση όλων των υπόλοιπων πειθαρχικών. Δεκάδες είναι οι διώξεις εκπαιδευτικών σε όλη την Ελλάδα για συμμετοχή τους στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση, συμμετοχή σε κινητοποιήσεις του σωματείου ή απλά για την έκφραση της γνώμης τους, ενεργοποιώντας όλο το αντιδραστικό νομικό οπλοστάσιο παλιότερων εποχών περί «αναξιοπρεπούς συμπεριφοράς εκτός υπηρεσίας» και «κακόβουλης κριτικής στη διοίκηση». Ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες γίνονται μαζικές παραπομπές στα πειθαρχικά συμβούλια συναδέλφων νεοδιόριστων και όχι μόνο γιατί συμμετείχαν στην απεργία/αποχή. Στα Γιάννενα αυτή η βιομηχανία διώξεων συμπληρώνεται, με «νουθεσίες» και με ανοιχτές απειλές σε μια σειρά εκπαιδευτικών με σκοπό την τρομοκράτηση όλου του κλάδου. Το ζήτημα των διώξεων και των απολύσεων για συνδικαλιστική δράση αφορά ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ! Η μανία του συστήματος να τσακίσει κάθε φωνή αντίστασης απλώνεται σε όλους τους εργαζόμενους και τους φοιτητές. Είναι χαρακτηριστικές οι διώξεις και συλλήψεις των μελών του ΣΕΡΕΤΕ στην κινητοποίηση που πραγματοποίησαν στο ΕΜΠ, η εκδικητική απόλυση του διοικητικού υπάλληλου του ΕΚΠΑ Δημήτρη Αντωνίου για τη συμμετοχή του σε κινητοποίηση αλληλεγγύης

προς τις περσινές φοιτητικές καταλήψεις και οι δεκάδες φοιτητές που βρίσκονται αντιμέτωποι με συλλήψεις, δικαστήρια και πειθαρχικές διώξεις στα πανεπιστήμια. Την ίδια στιγμή, μετά από το μπαράζ μαύρης προπαγάνδας ενάντια στη νεολαία, που παρουσιάζεται ως βαριά εγκληματική, αυστηροποιείται το πλαίσιο ελέγχου και τιμωριών των μαθητών/ριων. Αν περάσει η μεθόδευση των ΠΡΩΤΩΝ ΑΠΟΛΥΣΕΩΝ για συνδικαλιστικούς λόγους στο ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ από την κυβέρνηση και το ΥΠΑΙΘΑ, θα αποτελέσει χτύπημα συνολικά για τους εργαζόμενους, και τη νεολαία. Ζούμε όλοι μας σε δραματικές συνθήκες στην καθημερινότητά μας με την φτώχεια και την καθημερινή εργασιακή πίεση. Βάζουν τα παιδιά μας σε ένα σχολείο εχθρικό, ακριβό και εξεταστικό κάτεργο και τους ετοιμάζουν ένα μέλλον κόλαση. Για να περάσει αυτή η κατάσταση, η κυβέρνηση επιστρατεύει όλους τους μηχανισμούς τρομοκρατίας. Με δεκάδες διώξεις, απειλές, συλλήψεις, πειθαρχικά και δικαστήρια. Επιδιώκεται να υπάρχει απόλυτη σιγή από τους αγωνιστές για να μπορούν να κραυγάζουν μόνο αυτοί που επιβάλλουν την κυρίαρχη πολιτική. Απαιτούμε να σταματήσει κάθε δίωξη στους τρεις αγωνιστές εκπαιδευτικούς. Να σταματήσει όλο το τρομοκρατικό πογκρόμ διώξεων που έχει στηθεί σε όλη την Ελλάδα ενάντια σε εκπαιδευτικούς, λαό και νεολαία. Το δημόσιο σχολείο, τα σωματεία και η κοινωνία ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ για εκπαιδευτικούς και μαθητές, για το λαό. Ο αγώνας για να παρθούν πίσω ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ δεν αφορά μόνο τους διωκόμενους, ή τους εκπαιδευτικούς, αφορά ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ. Ήρθε η ώρα να σηκώσουμε αυτό τον αγώνα στα ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΧΕΡΙΑ!

-ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΠΙΣΩ ΟΛΕΣ ΟΙ ΔΙΩΞΕΙΣ!

-ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ!

-ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΟΙ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΑΡΓΙΕΣ/ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ! ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΝΑ ΤΙΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ!

2 Νοέμβρη: ΑΠΕΧΟΥΜΕ από τις εκλογές – παρωδία για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια, κόντρα στην κυβέρνηση των απειλών και των διώξεων και της πολιτικής της διάλυσης του Δημόσιου σχολείου.

– Καλούμε σε καθολική αποχή από τις ηλεκτρονικές εκλογές, για να ηττηθεί για μια ακόμη φορά η αντιεκπαιδευτική και αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ, που θέλει τα σωματεία μας παραμάγαζά της.

– Καλούμε τα σχήματα που δεν έχουν αναφορά στις παρατάξεις του κυβερνητικού συνδικαλισμού και της υποταγής, να αποσύρουν έστω και τώρα τα ψηφοδέλτιά τους ενισχύοντας το μέτωπο των δυνάμεων που υπερασπίζονται με συνέπεια τον ακηδεμόνευτο ζωντανό συνδικαλισμό της πραγματικής συμμετοχής των συναδέλφων/ισσών.

– Δεν μπαίνουμε και δεν επιλέγουμε στην ηλεκτρονική πλατφόρμα και στα μηνύματα των ηλεκτρονικών εκλογών.

– Καλούμε να μην συμμετάσχει κανένας/μία συνάδελφος/ισσα ως εφορευτική επιτροπή και μάλιστα Σάββατο, δηλαδή, εκτός ημέρας και ωραρίου εργασίας. Παρέχουμε πλήρη συνδικαλιστική κάλυψη για να μην αποδεχτούν διορισμό και καθήκοντα που αντιστρατεύονται τα συλλογικά συμφέροντα του κλάδου. Ο αυταρχισμός και η χειραγώγηση δεν θα περάσουν! Οι αγώνες μας θα πουν την τελευταία λέξη!

Για τον ρόλο των διευθυντών/ριών των σχολικών μονάδων: ιστορίες απ΄ το μέλλον Την τελευταία δεκαετία φαίνεται όλο και περισσότερο ότι αλλάζει ο ρόλος των δντων/ριων. Μετατρέπονται σε αυταρχικά διευθυντικά στελέχη αποκομμένα και από το Σύλλογο και από την τάξη, πλήρως υποταγμένα στις εντολές της διοίκησης. Έχοντας θέσει ως στόχο ζωής τους τη θέση εξουσίας και συγκεντρώνοντας κάθε είδους «χαρτιάπροσόντα» για να την αποκτήσουν συμπεριφέρονται συχνά με έπαρση και αλαζονεία θεωρώντας το σχολείο δική τους επιχείρηση . Όλο και περισσότερο γίνονται δηλαδή αυτό για το οποίο τους προορίζει το υπουργείο : διευθυντές μάνατζερ που θα εξοικονομούν χρήματα προς όφελος του κράτους , θα αντιμετωπίζουν τους γονείς ως πελάτες και θα τους εξυπηρετούν ή όχι ανάλογα με το «κέρδος» της σχολικής μονάδας . Ας δούμε κάποια πιθανά, μελλοντικά(;) σενάρια εξέλιξης και δράσης των διευθυντών /δντριών αυτών. Σενάριο 1ο : Σύλλογος διδασκόντων αποφασίζει να μην προάγει για την επόμενη τάξη 2-3 μαθητές λόγω υπερβολικά χαμηλών επιδόσεων, το πρακτικό συντάσσεται και υπογράφεται. Ένας από τους κηδεμόνες ενοχλείται από την απόφαση και ζητάει αναβαθμολόγηση των γραπτών, η οποία ωστόσο πάλι δεν τον ικανοποιεί. Ο πλάγιος δρόμος είναι πια μονόδρομος και χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να αλλάξει την απόφαση. Τι θα κάνει λοιπόν ο δντης/ρια; Θα σεβαστεί την απόφαση του ΣΔ ή θα εξυπηρετήσει τον πελάτη που μπορεί να ανήκει και στη λεγόμενη «υψηλή» κοινωνία; Ο δντης/ρια μάλλον θα ταχθεί με τον πελάτη και θα πιέσει να αλλάξουν το βαθμό εκβιάζοντας συναισθηματικά /απειλώντας έμμεσα ή και θυμίζοντας ότι εκεινος/η αξιολόγησε θετικά ή θα αξιολογήσει μελλοντικά τους εκπαιδευτικούς. Το αποτέλεσμα αναμενόμενο: οι βαθμοί θα αλλάξουν, το πρακτικό με κάποιον τρόπο θα «διορθωθεί» και ο μαθητής θα προαχθεί! Ο ΣΔ θα ακυρωθεί, οι εκπαιδευτικοί δε θα ξέρουν πια ούτε για ποιο λόγο συνεδριάζουν, εφόσον οι αποφάσεις τους δεν έχουν καμιά ισχύ, ούτε ποιες αρμοδιότητες τους απέμειναν, ούτε φυσικά ποιον να εμπιστευτούν και ποιος θα τους στηρίξει. Σενάριο 2ο : Δντης /ρια αισθάνεται ότι απειλείται από μέλη του ΣΔ, που πιθανά να έχουν περισσότερα «προσόντα» και νομίζει (ή πραγματικά) ότι εποφθαλμιούν τη θέση του/της. Τι κάνει λοιπόν; Φροντίζει να δημιουργήσει ένα καλό κλίμα στο ΣΔ ώστε οι κόντρες να περιορισθούν και οι όποιες κλίκες να διαλυθούν; Όχι βέβαια! Προσπαθεί με κάθε τρόπο να «εξοντώσει» τους αντιπάλους είτε δημιουργώντας τη δική του/της κλίκα, είτε προσβάλλοντας και

απειλώντας τους. Κι αν κι αυτές οι μέθοδοι αποτύχουν η αξιολόγηση είναι το καλύτερό όπλο: φροντίζει να αξιολογήσει έτσι τους εκπαιδευτικούς που δε θα τους επιτρέψει να ξαναδιεκδικήσουν θέση στελέχους. Κι αν όλα αυτά έχουν αντίκτυπο στη λειτουργία του σχολείου και τελικά στους μαθητές; Μα ποιος νοιάζεται; Η καρέκλα μας να εξασφαλισθεί ! Ο ανταγωνισμός άλλωστε και η επικράτηση του ισχυρού είναι εκείνη η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία που πάνω της στηρίζεται όλο το πρότυπο του νέου τύπου δντή /δντριας. Και φυσικά όπως ένας καλός μάνατζερ φροντίζει την επιχείρησή του έτσι και ο δντης/ ρια φροντίζει να φαίνεται ότι όλα λειτουργούν ρολόι. Έτσι φροντίζει να μην δίνει με ευκολία άδειες -ακόμη και αναρρωτικές, να βρίσκει χορηγούς για να καλύπτει τα λειτουργικά ή επισκευαστικά έξοδα του σχολείου, να «διορθώνει» τον αριθμό των μαθητών ανά τμήμα φτάνοντας τους 27-28 μαθητές/ριες για να κάνει τον περιβόητο εξορθολογισμό , να ξεκινάει τις συνεδριάσεις λίγο πριν τις 2 και να τις ολοκληρώνει στις 4-5, αδιαφορώντας όχι μόνο για τη σχετική νομοθεσία, αλλά και για τις οικογενειακές και προσωπικές υποχρεώσεις των εκπαιδευτικών του σχολείου του και φυσικά να πιέζει για δράσεις δράσεις - δράσεις - φωτογραφήσεις και προβολή στα ΜΜΕ και τα social! ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΦΥΣΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ. ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΜΑΣ. Ή ΟΧΙ;

Άξιζε τελικά το ξεπούλημα ενός ολόκληρου κλάδου; Μα δεν είναι δυνατόν να μην έχει ο κλάδος αιρετούς εκπροσώπους∙ ποιος θα προστατεύει τα συμφέροντα των συναδέλφων/ισσών; Αυτά ήταν τα κυρίαρχα επιχειρήματα τόσο των υποψηφίων των ΣΥΝΕΚ, όσο και αυτών της Ενότητας/ΠΕΚ και της ΔΑΚΕ για να ξεπουλήσουν το 95% του κλάδου που απείχε στις ηλεκτρονικές εκλογές του 2020, εν μέσω μάλιστα πανδημίας, και να συμμετέχουν και οι τρεις τους στις ηλεκτρονικές εκλογές για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια του 2022. Αυτά ισχυρίζονται και σήμερα κατά τις επισκέψεις τους στα σχολεία. Ας δούμε όμως αν αυτή τους η συμμετοχή καλυτέρεψε τη θέση των εκπαιδευτικών τουλάχιστον στο ΠΥΣΔΕ Ιωαννίνων, στο οποίο μετέχουν αιρετοί εκπρόσωποι της ΔΑΚΕ και των ΣΥΝΕΚ.

1. Ένα μήνα μετά την έναρξη των μαθημάτων στα σχολεία των Ιωαννίνων υπάρχουν ακόμη κενά ακόμη και σε πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα! Κανένας από τους δύο αιρετούς δε βγήκε να μιλήσει δημόσια για αυτά και να καταγγείλει την κατάσταση. Στη ΓΣ μάλιστα της ΕΛΜΕ ο ένας απουσίαζε και η άλλη απέφυγε να απαντήσει στην επίμονη ερώτηση πόσα και ποια κενά υπάρχουν ακόμη.

2. Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι συνάδελφοι αναπληρωτές/ριες πηγαίνουν σε πακέτο πολλών σχολείων, που έχει φτιαχτεί από το ΠΥΣΔΕ. Έτσι είδαμε στο ίδιο σχολείο και για το ίδιο μάθημα οι ώρες να μοιράζονται σε δύο και τρεις εκπαιδευτικούς, οι οποίοι πιθανά να μοιράζονται με τον ίδιο τρόπο ώρες και στο δεύτερο ή και στο τρίτο σχολείο τους. Απίθανο να υπάρχει έστω κι ένας που να αισθάνεται ικανοποιημένος με τον τρόπο που το ΠΥΣΔΕ διαχειρίστηκε τις τοποθετήσεις αυτές! Διαφοροποιήθηκαν κάπου οι αιρετοί σε αυτό; Αν ναι γιατί δεν δημοσιοποίησαν τη διαφωνία τους; 3. Πήραν κάποια πρωτοβουλία για τη μονιμοποίηση των νεοδιόριστων του 2020 και του 2021 που έχουν καταθέσει στο ΠΥΣΔΕ αίτηση για τη διαπιστωτική πράξη μονιμοποίησής τους; Δεν θα έπρεπε

-μιας και δυο από τους τέσσερις εκπροσώπους είναι ταυτόχρονα και στο ΔΣ της ΕΛΜΕ και υποτίθεται ότι προωθούν το δίκαιο αυτό αίτημα των νεοδιόριστων - να το προωθήσουν και στο ΠΥΣΔΕ; Τι περιμένουν; Την απάντηση του υπουργείου; Μα αν είναι να κάνουν ότι τους λέει το υπουργείο τι χρειάζονται εκεί ως εκπρόσωποι του κλάδου; Μπορεί μια χαρά και μόνη της η διοίκηση να υλοποιήσει τις αντιεκπαιδευτικές αποφάσεις του υπουργείου!

4. Την ώρα που τρέχουν να υιοθετήσουν τις ηλεκτρονικές εκλογές και να εξυμνήσουν την τεχνολογία κατηγορώντας όλους τους άλλους ως οπισθοδρομικούς και τεχνοφοβικούς γιατί δεν απαιτούν απλά σε ένα υπολογιστικό φύλλο να φαίνονται όλα τα κενά - οργανικά και λειτουργικά- και σε ένα δεύτερο τα μόρια όλων των εκπαιδευτικών και οι προτιμήσεις τους, διασφαλίζοντας έτσι τη μεγαλύτερη δυνατή διαφάνεια; Εκτός αν ο κρατικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός βρει τρόπο να βάλει και τους υπολογιστές στο παιχνίδι της μιζέριας και της εξυπηρέτησης! (αστειευόμαστε πικρά…) Η αλήθεια είναι βέβαια ότι όλοι αυτοί που τρέχουν να συγκεντρώσουν ψήφους για τις ηλεκτρονικές εκλογές στην πραγματικότητα φοβούνται ότι αν η πληροφορία του ΠΥΣΔΕ, που σήμερα είναι κτήμα τους ως επτασφράγιστο μυστικό, ανοίξει δημόσια και διάφανα για όλους και όλες, θα μείνουν εκτός παιχνιδιού, όπως ομολόγησε και κάποιος απ’όλους τους στη Γενική Συνέλευση. Θα χάσουν λοιπόν την εξουσία να παίζουν με τις τοποθετήσεις και κατ’επέκταση με τις ζωές των συναδέλφων/ισσων. Θα πάψουν να τους τηλεφωνούν οι συνάδελφοι/ισσες και τότε δε θα ‘χουν που να «προσφέρουν υπηρεσίες», πώς να δημιουργήσουν πελατειακές σχέσεις. Θα είναι απλά άχρηστοι! Κι αν είναι άχρηστοι γιατί η διοίκηση να τους ανταμείψει αργότερα κάνοντάς τους δ/ντες/δντριες ή γενικότερα στελέχη εκπαίδευσης; Επισκεφτείτε το site της Παρέμβασης:

http://paremvasi-ioa.blogspot.com