Blocqschrift
jaargang 10 nummer 3 juli 2009
in dit nummer o.a.: Met de ‘Mi Dushi’ naar de Carieb Varen in de Baltische wateren De oever van zout en zoet En Blocq naar Londen Bijna kopje onder
COLOFON
WAT & WIE
BLOCQSCHRIFT is het verenigingsblad van W.S.V. DE BLOCQ VAN KUFFELER
DE COMMISSIES
REDACTIE Sonja van Meerlant Nel ten Camp Michel van Berkum Jos Werkhoven Natascha Kuik Gert Kuik Wiebe Barkey email: redactie@blocq.nl Blocqschrift verschijnt 4 maal per jaar WEBSITE: WWW.BLOCQ.NL websitebeheerder: Gert Kuik email: webmaster@blocq.nl W.S.V. DE BLOCQ VAN KUFFELER Postbus 30061 1303 AB Almere HAVEN Oostvaardersdijk 20 1309 AA Almere Coördinaten I II 52°.25I.30,14II N, 5°.13 .39,49 O Havenmeester: 06 -27512497 BESTUUR Voorzitter: Peter Bergstein 0346 - 213886 email : voorzitter@blocq.nl Penningmeester: Bart van Roosmalen 030 - 6562691 email: penningmeester@blocq.nl Secretaris: Marjan Bijzet 0294 - 412259 email: secretaris@blocq.nl Leden: Frits Koehorst: commissies 1 t/m 6 0294 - 483233 Bert Jonker: commissies 7 t/m 13 035 - 5314381 LEDENADMINISTRATIE / WACHTLIJST Piet Hein Isselmann Hofland 146 3641 GJ Mijdrecht email: wachtlijst@blocq.nl ledenadministratie@blocq.nl FINANCIELE ADMINISTRATIE: Bart van Roosmalen Hendrik van Hoornelaan 15 3984 DL ODIJK ING bank Almere 067.85.98.177 t.n.v. BvK Email: administrateur@blocq.nl
2
1 EVENEMENTEN coördinator: Wim Holst 036 - 5214307 2 WEDSTRIJDZEILEN coördinator: Arie Harder 035 - 5411169 3 INTERNE COMMUNICATIE coördinator: Sonja van Meerlant email: r.v.meerlant@casema.nl 0297 - 283532 4 JEUGDZEILEN coördinator: N. de Wit Email: franic@tiscali.nl 5 BEHEER CLUBHUIS ‘DE BLOCQHUT’ coördinator: Rijk van Meerlant email: blocqhut@blocq.nl 0297 - 283532 6 ZELFWERKZAAMHEID coördinator: Rijk van Meerlant 06 - 30468858; 0297 - 283532 email: zelfwerkzaamheid@blocq.nl ONDERHOUD 7 EXPL. & BEHEER HAVEN coördinator: Theo Hendriks 035 - 6914156 email: havenmeester@blocq.nl 8 GEBOUWENBEHEER coördinator: Aad Bijzet 0294 - 412259 9 TERREINEN & GROEN coördinator: Karin Nelson 035 - 5313470 10 NATTE HAVEN (STEIGERS) coördinator: Lex van Bekkum 033 - 4790333 11 ELEKTRISCHE INSTALLATIE coördinator: Frans Scherpenisse 033 - 4948287 12 WATERINSTALLATIES coördinator: Roland van Loon 036 - 5223235 13 STORINGEN coordinator: Ton Nefkens
0172 - 408343 SHANTYKOOR muzikaal leider: Henk Boelaars 036 - 5401323
DIT NUMMER 4
De oever van zout en zoet Hemelvaartstocht
6
Bijna kopje onder Leden redden schip in de haven
8
Kedeng, kedeng.... De nieuwe voorzitter aan het woord
9
Varen in de Baltische wateren Verslag van een zeiltocht
14
Nieuwe leden Twee nieuwe leden stellen zich voor
15
Oosterschelde 18 Aanvaring met een boei
16
Havendag 2009 Politiebezoek, interviews, jeugdige verslaggeefster en nog meer....
18 En Blocq naar Londen Verslag van de zeezeiltocht
23
Uit de navigatiehoek De rubriek van Ted Jansen
24 Met de ‘Mi Dushi’ naar de Carieb Een openhartig verslag
26 Verenigingsnieuws Poepslurper en wifi
27
Bulle Talie Column
REDACTIONEEL
De weg en het doel Dit nummer lijkt als thema te hebben: de weg en het doel. ‘De weg is het doel ’, een populaire filosofische uit-spraak onder zeilers. Toch leidt je weg ergens heen. Bijvoorbeeld naar een weinig bekend doel: de Baltische wateren. Soms en met veel pech, komt een doel onverwacht maar exact op je weg, zoals de boei Oosterschelde 18. Dan weer is Londen het doel en is de weg hobbelig. Onze nieuwe voorzitter stapt op een rijdende trein en pleit voor meer transparantie van de bestuurlijke wegen. De Hemelvaarttocht heeft toch als wereldlijk doel de grens opzoeken: van zoet en zout. Voor velen een droom, voor sommigen een concreet doel: een jaar of langer weg, naar verre doelen. Verwarrend is tenslotte de kwestie van weg en doel van onze splinternieuwe glimmende poepslurper: de weg ligt er, het doel is ver weg en de vraag is of het doel ooit wordt bereikt. Zo blijft er altijd wat te dromen…… De redactie.
Foto omslag: In de Londense sluis, Nieske Blaauw
3
VERENIGING
De oever van zout
Zoals wellicht bekend zoekt de evenementencommissie altijd naar uitersten, met behoud uiteraard van veiligheid en schoonheid. Deze keer bracht zij ons naar de rand van haar mogelijkheden: den Oever, letterlijk de oever van zout en zoet. Donderdag 21 mei 2009.
Vrijdag 22 mei 2009
Verdeeld over 14 boten zeilden 31 zoetwatertochtdeelnemers, altijd wat fijner besnaard dan de zoutwaterbonkels, donderdag 21 mei met een prachtige wind eensgezind naar dit karakteristieke dorpje. Uit de gesprekken tijdens de eerste borrel 's middags bleek direct al de diepgevoelde samenhang tussen natuurbeleving en verantwoorde sportiviteit van de deelnemers.
Anders dan een beetje suffig te moeten afwachten tot eindelijk een verre overzeese bestemming is bereikt, besteeg onze groep de volgende morgen vroeg energiek het rijwiel teneinde een door de commissie uitgezette tocht met zowel culturele als sportieve aspecten uit te rijden. Op het geplande tijdstip van vertrek regende het licht, zodat het een uur uitgesteld werd. Toen regende het nog veel erger, maar er werd toch gestart, doorzetters nietwaar. Na een uur optornen tegen windkracht 5 en slagregen bij plusminus 14 graden vonden de meeste deelnemers een welkome versnapering in een taveerne. Het klaarde waarachtig op en om ongeveer 14.00 uur was tot tevredenheid van de leiding iedereen gearriveerd op het moeilijk te traceren picknickplekje, hetgeen toch wel illustreert dat de veelgebezigde mening als zou de dementie van onze varende bejaarden ernstig toenemen niet op juistheid berust. Door de leiding aangevoerde verse broodjes en melk werden in rap tempo verorberd en voort ging het weer benieuwd als we
Rijk verzorgt de klank
4
waren naar nieuwe onvergetelijke panorama's en historische wederwaardigheden. Bij de vijfuurborrel bleek tot verrassing van de leiding iedereen weer gezond aanwezig en kon zij het ingehuurde netwerk van EHBO-ers hartelijk dankzeggen voor hun onbaatzuchtige beschikbaarheid. Ter afsluiting van deze sportieve dag was voorzien in een gezamenlijke maaltijd in restaurant de Dikke Bries, waar behalve ons groepje nog zo'n 100 gasten aan het dineren waren. Dit mocht onze zanglust evenwel niet smoren en onder leiding van onze vaste accordeonist de heer Rijk van Meerlant bracht een gedeelte van het shantykoor 't JufferbloCQ een paar liedjes uit het repertoire enthousiast
Koffietijd
en zoet
er was duidelijk leesbaar geschreven; toch een hele verbetering met de vorige editie, toen de antwoorden zowel fout als onleesbaar waren. Het muzikale gedeelte, een nieuw couplet bij ons clublied passend op Wieringen, illustreerde maar weer eens dat componeren en zingen ook een vak is. De hoofdprijs werd weggesleept door het gelegenheidstrio Lex en Monique Oldenhof en Mies Smeets, een prachtig ensemble dat keurig gelijk aanhief. U kunt begrijpen dat er tot in de kleine uurtjes is nagepraat.
tekst: Jan Kole a.b. IJdelheid foto’s: Karen van Roosmalen
Schuilen voor de regen
Zondag 24 mei 2009
over het voetlicht. Nieuw hierbij was voor het koor dat niet al te veel gasten het lokaal spontaan verlieten toen ons gezang aanving.
Zaterdag 23 mei 2009 Vol van culturele ervaringen en landschappelijke vergezichten verliet de vloot vrijdagmorgen den Oever. De nieuwe bestemming, Andijk, lag aan de einder en met een vriendelijk lopend windje en mooi zonnetje werd het een ontspannen zeiltocht, zeer welkom na zo'n inspannende fietsdag. Gezien de kredietcrisis kon er niet meer gerekend worden op restaurantbezoek. De commissie had daar een eminente oplossing voor gevonden: elke boot werd geacht een Indonesische rijsttafel op een picknickplek aan wal te brengen teneinde die gezamenlijk te nuttigen. Het resultaat mocht er waarachtig wel zijn: op het hoogtepunt stond er voldoende voedsel op tafel om een gemiddeld rampeiland in de Indonesische archipel een week te voorzien van victualiĂŤn. Ons koloniale verleden doet zich hier toch nog steeds gelden; hulde aan de koks. Toen we alles zo goed en zo kwaad verwerkt hadden werd de prijsuitreiking van de fietswedstrijd bekend gemaakt. De jury was niet ontevreden. Weliswaar waren de meeste wetenschapsvragen fout beantwoord, maar
Traditioneel werd op zondagochtend gezamenlijk koffie gedronken op de wal, ditmaal zelfs voorzien van verse wafels met aardbeien en slagroom, dankzij oplettend ingrijpen van de commissie. Die voorzag een batig saldo van de tocht, wat toch nooit de bedoeling kan zijn. Uit de gesprekken bleek dat verschillende boten nog andere bestemmingen hadden, zodat dit ook het afscheid van dit evenement betekende. Een tikje droef kusten wij elkaar vaarwel maar we droegen allen de herinnering aan weer een geslaagde zoetwatertocht met ons.
Thijs bevrijdt het lam
Andijk
5
1988 VERENIGING
Bijna kopje onder. . . . . . . . Onlangs heeft het bestuur een calamiteitenplan gemaakt. Dat het hebben van een calamiteitenplan geen overbodige luxe is, bewijzen onderstaande foto’s en de mailwisseling tussen Karen van Roosmalen en Lieuwe Jorritsma. foto’s: Karen van Roosmalen -----Oorspronkelijk bericht----Van: Karen van Roosmalen [mailto:karen@seagirl.nl] Verzonden: zondag 29 maart 2009 23:25 Aan: 'ljjorritsma@hetnet.nl' Onderwerp: bijna kopje onder. Geachte heer Jorritsma, Wij waren zaterdag op de blocq om ons schip schoon te maken. In de loop van de middag werden wij op uw boot opmerkzaam gemaakt doordat er door andere leden bijzondere aandacht aan uw boot werd geschonken. Zonder dat wij werden ingelicht vertrokken deze personen, maar nieuwsgierig geworden namen wij ook een kijkje en troffen uw boot bijna kopje onder aan. (Vermoedelijk dachten deze leden dat wij wel actie zouden ondernemen omdat we op dat moment naar hen keken.) We hebben Jan Kuiper, winterhavenmeester, ingelicht en hebben onze dompelpomp, die voor calamiteiten in bruikleen aan de vereniging is afgestaan, uit het havenkantoor gehaald en zijn begonnen met het gebruiksklaar maken van het geheel. Ondertussen was Jan gearriveerd en heeft de pomp bij u aan boord gebracht en aangezet, ondertussen heeft hij zijn eigen privé pomp opgehaald en eveneens bij u aan boord geïnstalleerd. De foto's vertellen u het verhaal. Bovendien, wanneer we niet gewaarschuwd hadden en ook weg waren gegaan, had u of Jan Kuiper uw boot op een behoorlijke diepte met waarschijnlijk een aanzienlijke schade aan de steiger en /of naburige boten aangetroffen. Wat de oorzaak van het vollopen is weet ik niet precies. Maar het visueel maken van wat er gebeuren kan is voor veel leden misschien een eye-opener. Het publiceren is ook een aandachttrekker voor het calamiteitenplan wat eerdaags bekend gemaakt wordt. Eerder heb ik contact gehad met de winterhavenmeester Jan Kuiper. Ik vroeg hem of hij het goed vond om ze te publiceren in verband met zijn privacy, hij staat er tenslotte ook zelf op. Hij zei me om ook uw toestemming te vragen de foto's te publiceren in het blocqschrift want het is uw boot. Wat ik dan ook bij deze doe. Enerzijds is het een boot zonder duidelijke privacy gevoelige informatie uwerzijds, anderzijds zijn het mijn foto's. In afwachting van uw toestemming, Met vriendelijke groet, Karen van Roosmalen
Een natte neus
6
Winterhavenmeester Jan Kuiper in actie
-----Oorspronkelijk bericht----Van: L.J. Jorritsma [mailto:LjJorritsma@hetnet.nl] Verzonden: donderdag 2 april 2009 21:10 Aan: karen@seagirl.nl Onderwerp: bijna kopje onder Hallo Karen, Nog onze hartelijke dank voor het alerte optreden. Inmiddels is een expert aan boord geweest, heeft een monteur de motor laten draaien en alle elektra-onderdelen meegenomen voor onderzoek etc. en zijn we druk met het drogen van de inventaris. Tegen publicatie van foto’s heb ik geen bezwaar. Groet, Lieuwe Jorritsma. Naschrift: Voor de eigenaar was het bericht een grote schrik en ook een opluchting dat in de tussentijd de boot alweer aardig omhooggekomen was. De oorzaak van het vollopen bleek een openstaande afsluiter van het toilet te zijn . In het najaar had de eigenaar al een probleem geconstateerd met het toilet; hij had de slangen doorgeblazen met een blaasbalg en de kranen gesloten. Op de bewuste dag had hij de motor klaargemaakt en de kranen alvast geopend om ook met toilet aan de gang te gaan. Ondermeer door kou was hij haastig vertrokken en vergeten de kranen Pompen of verzuipen........ weer dicht te doen. De aanvoerslang zat wel boven water, maar waarschijnlijk is deze door het bewegen van het schip in de loop van de week gaan hevelen. Een expert heeft de schade opgenomen. De schade in de boot is beperkt gebleven tot vooral drijfnatte kussens en de motor. Verder was er nog niet veel aan boord. Gelukkig heeft hij een All Risk verzekering met eigen risico. .......en dat wel even volhouden!!!
De opstap naar de steiger.
De mast helt flink voorover.
7
BESTUUR
Kedeng, kedeng,... Peter Bergstein
Onze nieuwe voorzitter aan het woord : “...meer transparantie van het bestuur.” Voor de benoeming tot bestuurslid heb ik ter oriëntatie een poosje meegekeken over de schouders van Henk Boelaars. In die periode heb ik kennis gemaakt met de denk- en werkwijze van het bestuur. Al doende raak je zo goed geïnformeerd over lopende zaken en vormt zich een beeld van te verwachten activiteiten. Mijn voorgevoel, als zou een wisseling van voorzitter aanvoelen als de wisseling van conducteur op een rijdende trein, werd slechts deels bevestigd. De spreekwoordelijke trein rijdt uiteraard 'als vanzelf' maar het hoe en waarheen zijn soms grote onbekenden. Geen spoorboekje, geen tracé, en dat bestuur maar sturen …… Het bestuur wikt, weegt en besluit naar beste eer en geweten. Alles in het vertrouwen dat daarmee de wensen van alle leden het best gediend zijn en de continuïteit gewaarborgd. Nu vertelt geen machinist hoeveel zwijnen hij heeft moeten ontwijken of wanneer hij de ruitenwissers heeft moeten aanzetten en tóch willen passagiers weten wat er zich voordoet.
Meer transparantie Geheel passend in de tijdsgeest wil
8
het bestuur meer transparantie bieden. Dus meer, eerder en soms diepgaander informeren over de onderwerpen die spelen. Hiertoe zal, bij wijze van test, de agenda van de bestuursvergadering op de Blocqsite verschijnen. Ook kunt u daar t.z.t. een verslag/de notulen van tegemoet zien. Op haar beurt wil het bestuur wil graag van u weten wat u op de agenda geplaatst zou willen zien (bestuur@blocq.nl).
Bestuursagenda Wat er nu zoal op de bestuursagenda staat? vaste agendapunten zoals versla4 gen uit de commissies en lopende zaken/activiteiten; ook de vrolijke en droevige ge4 beurtenissen die onze leden ten deel vallen; mogelijke aansluiting op het riool 4 wellicht een uitbreiding van de stroomvoorziening….; onderhoudschema's en discussies 4 over vervanging/verplaatsing van de opstallen; hoe om te gaan met financiële 4 reserves, ligplaatsinvesteringen en leningen aan leden; havenreglementen en wettelijke 4 voorschriften (van poepslurper tot vlaggenetiquette); aangekondigde reconstructie 4 Oostvaardersdijk en impact op haven en toegankelijkheid; gemeentelijke/provinciale plan4
nenmakerij over bestemming en aanpassingen van ons vaargebied. Weinig tijd dus voor de liefdevol gebakken appeltaarten of gezelschapsspelletjes.
Zelfwerkzaamheid Gelukkig kent de vereniging tal van actievelingen die zich op de meest uiteenlopende manieren inzetten voor de B.v.K. Ze leveren bijdragen aan het beleid, de veiligheid, het comfort of het algemeen belang van de Blocq. In de afgelopen maand zijn o.a. het Blocqnet, de vuilwaterpomp en het calamiteitenplan opgeleverd. Opvallende staaltjes van zelfwerkzaamheid waar we allen wat aan hebben. Waarvoor, namens iedereen, hartelijk dank!
De Blocq van Kuffeler Bijzondere vermelding geldt voor de kennismaking met Christiaan de Blocq van Kuffeler, neef van de naamgever van onze vereniging. Als één van de meest nabije bloedverwanten wil hij graag de honneurs namens de familie waarnemen nu de fysieke gesteldheid van zijn oom te wensen overlaat. Uiteraard is het bestuur verguld met dit gebaar en mogelijk gaan we in de toekomst meer van hem vernemen als blaadjes op het spoor ons treintje tijdelijk vertragen. Goede vaart & tot Blocq!
ZEILTOCHT
Varen in de Baltische wateren Henk van der Geest en Klaas Lusthof verkenden met hun 'Spirit of Eden' dit rustige watersportgebied
Haven van Ruhnu
De Baltische Staten liggen niet naast de deur. Te ver voor een vakantie van vier weken. Maar met twee maanden, de tijd die wij ervoor hadden, hebben wij in 2008 een mooie tocht door de Letse en Estse wateren kunnen maken. En het weer was er stukken beter dan in ons land. Letland en Estland hebben veel indruk op ons gemaakt: niet alleen door de hoofdsteden Riga en Tallinn, maar ook door de ongereptheid van deze landen. De geschiedenis van beide landen is aangrijpend, onder meer door de Sovjet en de Nazi bezetting. De bevolking is heel vriendelijk. De ouderen spreken soms nog enkele woorden Duits, de jongeren dikwijls Engels.
tekst en foto’s: Henk van der Geest en Klaas Lusthof
zuidkust van Saaremaa (het grootste Estse eiland) naar Haapsalu aan de westkust van het vaste land van Estland, net ten zuiden van de Finse Golf. Dit was het meest verre punt dat wij in onze vakantie bereikten. Riga en Tallinn deden wij dus niet met eigen boot, maar met de bus vanuit respectievelijk Ventspils en Haapsalu. Dat scheelde zo'n 260 NM en een aantal dagen varen. Vanuit Haapsalu naar de Zweedse oostkust ging de terugreis via de Straat van Soela, een nauw en ondiep
De Baltische wateren Voor een vakantie in de Baltische wateren moet je vooraf keuzes maken, omdat dit gebied tamelijk uitgestrekt is. Eenmaal daar wilden wij geen grote afstanden varen en vooral de tijd benutten om de interessante dingen aan land te verkennen. Riga en Tallinn wilden wij in ieder geval bezoeken. Verder hadden wij voorkeur voor de Estse wateren met zijn grote en veel kleine eilanden. Onze tocht door de Baltische wateren ging vanaf Ventspils in Letland via twee kleine eilanden in het noordelijke deel van de Bocht van Riga en via de
9
1988 ZEILTOCHT vaarwater tussen Saaremaa en Hiiumaa, het op één na grootste eiland van Estland. Wat ons opviel was het geringe aantal jachten in de Baltische wateren. Dit watersportgebied is wel zeer leeg. Er zijn in dit gebied voldoende havens beschikbaar. Soms zijn deze beperkt in het aantal ligplaatsen en door de geringe diepte. De havens bieden redelijke voorzieningen. Zo was er in bijna alle havens die wij aandeden gratis draadloos internet. Een overnachting in een haven kost tussen de 10 en 20 Euro; een enkele keer meer, maar soms minder dan 10 Euro. U hoeft geen grote voorraden aan boord te hebben, want levensmiddelen zijn overal te koop. Veel is te koop tegen een prijs die aanzienlijk lager ligt dan in ons land. Het prijsniveau in restaurants is ook laag. De kwaliteit van het eten in restaurants vonden wij goed.
Zuidelijke Oostzee: skipper stuurt met achterlijke wind in het Engels) en via onze laptop en draadloos internet in havens.
Bureaucratie opgeheven Sinds 1 januari 2008 behoren de Baltische Staten tot het Schengengebied. Tot die datum moest je in- en uitklaren. Zouden de douanebeambten in 2008 hun werkwijze al hebben aangepast en de formaliteiten tot het verleden behoren? Wij hadden ons voorbereid op controles van de douane en een flink aantal kopietjes van onze paspoorten, ICP en bemanningslijsten aan boord. Als de douane vragen heeft maakt het een goede indruk hen iets in handen te kunnen geven. Maar het was niet nodig; wij zijn in Letland en Estland niet één keer gecontroleerd.
De reis ernaar toe Met de overheersende zuidwestelijke wind waren we in acht dagen van Lauwersoog in Kalmar aan de oostkust van Zweden, een afstand van 460 NM. We hebben één nacht (in de Duitse Bocht) doorgevaren, de andere dagen in dagtochten. In de Kalmarsund hebben we enkele dagen gewacht voor een gunstige wind. Die dagen hebben wij op Öland gefietst. Zeer aan te bevelen is een fietstocht dwars over het eiland. In het zuiden van Öland strekt zich Stora Alvaret uit, een bij botanisten en ornithologen geliefd steppeland met eigen flora, met kruiden en zeldzame planten.
Nautische informatie Voor Estland is een jachtset beschikbaar die zeer aan te bevelen is. Wij hadden serie 2 en serie 3 aan boord. Voor Letland maakten wij gebruik van oude - tweedehands gekochte - British Admirality kaarten. Aanvullende nautische informatie leverde ons het zeer nuttige Küstenhandbuch Baltikum van Jörn Heinrich. Weerberichten ontvingen wij via de marifoon (2x daags
Fietsend door het steppeland van Öland
10
De afstand (225 mijl) van Kalmar via Gotland naar Ventspils in Letland deden we in vier dagtochten. Het laatste stuk, de oversteek van Farösund (Gotland) naar Ventspils, een afstand van 85 mijl, kostte slechts 13 uur. Die hele dag was het zonnig met een matige (halve)wind en deed de windvaan zijn werk.
Ventspils was de eerste haven in de Baltische wateren die wij vanuit Zweden aandeden. Hier vonden wij een prima ligplaats. De marina in Ventspils beschikt over de blauwe vlag (Euro Yachting Association), hetgeen een bepaald kwaliteitsniveau veronderstelt. Maar deze veronderstelling ging niet op voor het sanitair. De marina, die in de hogere prijscategorie valt, is onze nummer één geworden met het meest smerig sanitair in 2008. We zijn een paar dagen in Ventspils gebleven . Het is een schone en prettige stad. Het oude gedeelte van de stad, aan de rivier de Venta, is opgeknapt. Aan de overzijde van de rivier is een industriegebied met terminals voor de export van olie uit Siberië. Niet ver van het oude centrum is een nieuw modern centrum gebouwd. Vanuit Ventspils hebben we twee uitstapjes met de bus gemaakt. Eerst naar Kuldiga (onder de Duitse invloed Goldingen geheten) een pittoresk stadje met een mooie waterval op 55 km afstand. De dag erna zijn we naar Riga gegaan. Riga, ook wel het Parijs van het noorden genoemd, is een grote en levendige stad met mooie architectuur. Beide uitstapjes vonden wij de zeer moeite waard. Door het reizen met de bus hebben wij veel van het landschap en de bevolking gezien.
Kuressaare Ons plan was om vanuit Ventspils naar Montu te varen, een afstand van 43 NM. Montu is gelegen aan de Straat van Irben op de zuidwestelijke punt van Saaremaa. Maar de wind was gunstig om door te gaan naar Kuressaare, een totale afstand van 62 NM. Vanuit Ventspils hebben wij dicht onder de kust gevaren. Vlak voor de ingang van de Straat van Irben is een smalle (niet bebakende) doorgang tussen het strand en enkele scheepswrakken. We hielden daarbij nog 4 meter water onder de kiel. In de haven van Kuressaare, de hoofdplaats van Saaremaa, lig je geweldig met uitzicht op het nabij gelegen bisschoppelijke kasteel. De haven biedt alle service en heeft keurig schoon sanitair. Het aardige en
levendige centrum van deze stad ligt op 500 meter. Kuressaare ontwikkelde zich in de 19de eeuw tot een belangrijk kuuroord. Tijdens de Sovjet tijd was het een belangrijke vakantiebestemming voor de top van de Communistische Partij. Nu komen er veel Finnen. Vanuit Kuressaare is het dicht beboste eiland Saaremaa gemakkelijk te bereizen. Wij deden dat met lokale bussen en namen onze vouwfietsen mee. De vouwfietsen mogen (onder in de laadruimte van bus) gratis mee. Cultuurhistorisch heeft Saaremaa viel te bieden. Er zijn veel oude kerkjes die ook een verdedigingsfunctie hadden.
Golf van Riga Op een afstand van 42 NM van Kuressaare ligt midden in de Golf van Riga het kleine eiland Ruhnu. Dit eiland telt 70 inwoners. Ruhnu heeft sinds enkele jaren een jachthaven. Ruhnu vonden wij één van de hoogtepunten tijdens onze vakantie. Op het eiland, midden in het dorp, bevinden zich naast elkaar twee kerken, een stenen kerk uit het begin van de 20ste eeuw en een houten kerk uit 1644, die nog in goede staat is. Tot 1944 waren de eilandbewoners van Zweedse afkomst. De namen van eerdere Zweedse bewoners zijn nog steeds te lezen op de houten grafzerken. Na de 2de wereldoorlog zijn de bewoners van Estse afkomst. Voor de dagelijkse boodschappen is er een mini kruidenierswinkel. Aan de haven is een eetgelegenheid, waar 's avonds de onderwijzeres van het eiland kookt. Overdag geeft zij les aan de 10 kinderen van het eiland. Een iets groter eiland in de Golf van Riga is Kihnu (4 bij 7 km) op een afstand van 37 NM van Ruhnu. Nog niet zolang is er, niet ver van de aanlegplaats voor de veerboot, een steiger voor jachten. Aanmeren op de Zweedse manier met hekboeien. Wij hebben op Kihnu heerlijk gefietst. Op het eiland zijn vier kleine dorpen, twee winkels en een restaurant. Bij vertrek hadden wij een verstekeling aan boord. De kat van de Letse buren had een plek gevonden in onze hondenkooi. Gelukkig hadden we de kat op tijd in de gaten.
Haven van Kuressaare met het bisschoppelijke kasteel op de achtergrond
11
ZEILTOCHT Haapsalu is een kuuroord met een promenade voor een leuke wandeling langs het water. Aan het water liggen enkele houten kuurhuizen. Vanuit Haapsalu hebben we de bus genomen naar Tallinn, de hoofdstad met de prachtig ommuurde oude binnenstad. Bijzonder interessant vonden wij het stadsmuseum die geschiedenis van de ontwikkeling van de Tallinn als Hanzestad tentoonstelt en de rol van onze 'voorvaderen' daarbij.
Drijvende sauna
De twee kerkjes op Ruhnu
Haapsalu Haapsalu (op een afstand van 63 NM van Kihnu) was het verste punt van onze vakantie. We vonden een ligplaats bij de jachtclub net voorbij de Grand Holm Marina. Deze marina was op last van de autoriteiten gesloten. De eigenaar van de marina was namelijk z'n boekje te buiten gegaan door het bouwen van een steiger tot in de vaargeul. Daardoor was de jachtclub voor veel jachten niet goed te bereiken. Bij het aanvaren van de jachtclub kwam de havenmeester ons tegemoet. Hij maakte duidelijk dat we (met onze diepgang van 2 meter) de jachtclub wel konden bereiken als wij zijn aanwijzingen zouden opvolgen. Al ploegend kwamen we bij de steiger van de jachtclub. We hadden spijt de havenmeester te zijn gevolgd en vreesden dat de weg terug wel eens heel lastig zou kunnen zijn.
We verlieten Haapsalu zoals we gekomen waren. Met veel moeite kwamen we over het ondiepe stuk. Na ongeveer 42 NM bereikten we Orjaku, aan de zuidoost kust van Hiiumaa. Orjaku was lange tijd de haven voor de veerboot naar Saaremaa. Midden in de haven ligt een drijvende sauna. Toen wij de haven binnenliepen werd er gebruik gemaakt van de sauna en zochten de saunabezoekers verkoeling in het water. De omgeving van Orjaku biedt veel natuurschoon. Aan de hoofdweg, op enkele kilometers van de haven, ligt het gezellige restaurant Vetsi Tall.
Niet naar Veere Triigi ligt op 13 NM van Orjaku. In deze jachthaven waren we de enige passant. De uiterst vriendelijke en behulpzame havenmeester verwelkomde ons met het hijsen van de Nederlandse vlag. Eerst ging de Franse vlag omhoog, maar hij keek nog eens goed naar onze vlag achter op de boot en corriEen verstekeling uit Letland geerde zijn fout. Op ongeveer 10 km van
De voor Saaremaa karakteristieke houten windmolens
12
de haven loont een bezoek aan de windmolens van Angla en het middeleeuwse kerkje van Karja. Vanuit Triigi zijn we via de Straat van Soela met rustig weer de Noordelijke Oostzee opgegaan. Deze nauwe en ondiepe straat (een stukje van 3,5 meter diepte) is goed betond, maar kan bij een krachtige westelijke wind lastig te bevaren zijn door tegenstroom (3 knopen) en hoge en korte golfslag. Tot voor kort was Veere de enige bruikbare haven aan de buitenkust van Saaremaa en een ideale vertrekhaven voor de terugreis naar Zweden. Alleen al vanwege de naam wilden wij naar Veere. De havenmeester van Triigi raadde ons aan naar Saaremaa Sadam te gaan, een nieuwe haven niet ver van Veere. We hebben zijn raad opgevolgd en hebben daar één nacht gelegen. Wij raden deze nieuwe haven af, omdat deze niet beschut is. De havenpier is op palen en niet als dam uitgevoerd. De golfslag vanuit de zeearm wordt daardoor niet geweerd.
Overtocht naar Zweden Vroeg in de ochtend verlieten wij Saaremaa Sadam voor de overtocht van 100 NM naar het Zweedse eiland Gotska Sandön als tussenstop naar Landsort (afstand 47 NM). Kort na zonsondergang lieten wij het anker vallen aan de lijzijde van dit eiland. Gotska Sandön is een driehoekig eiland van 8 bij 5 km en
Ondergaande zon met links Gotska Sandön
Terugreis met harde wind tegen behoort tot één van de 28 Zweedse nationale parken. De weinige mensen die op dit eiland verblijven hebben met de vuurtoren te maken of met het toerisme. Vanaf Landsort naar het zuiden doorkruisten wij het prachtige scherengebied aan de Zweedse oostkust. Eerlijk is eerlijk, dit gebied is mooier dan de Baltische wateren, maar in ander opzicht hebben Letland en Estland veel meer te bieden.
13
VERENIGING
Nieuwe leden stellen zich voor Sinds 1 januari 2009 telt de vereniging dertien nieuwe leden. Acht stelden zich reeds voor op deze pagina’s. In dit nummer volgen er nog twee. Paul van Ham Vanwege een klein BvK stickertje op de achterruit van een oude volvo, bij mensen aan het einde van onze straat, besluit ik op een avond aan te bellen. Het blijkt niet te gaan om een lid van de Bond van Kustzeilers, maar om een lid van de Blocq van Kuffeler. Het is een verrassend begin van een vriendschap met als rode draad zeilen en bootjes. Via zijn vrienden kom ik in contact met de eigenaar van een oude Pion. De Rep & Roer ligt dan al jaren te koop. En ik ben al jaren op zoek naar een echt schip. Met de eigenaar kom ik overeen dat ik in 2007 mag varen als ik het schip vaarklaar maak. Dat oogt en verkoopt ook beter. Het schip past me uitstekend en vaart super. Ondanks het polyester (ik ben een houtman) en het vele achterstallige polyesteronderhoud (ik ben een houtman) sluiten we voorjaar 2008 de koop. De boot ligt in Nijkerk, een prettige haven, maar het water is veel te klein. De Blocq heeft een wachtlijst. Ik heb geluk! Vanaf dit voorjaar hoop ik
er veel te zijn. Om lekker te zeilen met familie en vrienden. Of om varend 'kantoor te houden', ik heb een eigen adviesbureau voor project en interimmanagement. Of om gezellig bij te
kunnen praten met andere schippers en bootjeslui. Tot in de haven, Paul van Ham, Schipper van Rep & Roer, D 06 een oranje gele Pion (H2169) uit 1973.
van haar grenzen. Haar tarten en het noodlot, haar uitdagen om nog verder te gaan om daarna geheel uitgeblust en voldaan tot rust te komen op haar plekje, in box D34. Welke kerel durft dit aan......? Wie o wie gaat haar een aanzoek doen ????? Wat heeft de facelift opgeleverd? Een beetje uitgebouwd grootzeil met 5 zeillatten om mooi slank en in model te blijven. Een flitsende furlex voor een mooie slanke taille en om de high aspect tot een stringetje te reduceren. En voor het zomerse weer een EasyStandard-Gennaker van North, als een luchtig niemendalletje om indruk te maken op de jongens van de bruine vloot. Want je bent jong en je wilt wat...... En het mooiste komt nog.... ze heeft een losse broek!!!! Welke vrouw kan en durft dat te
zeggen ??? Dat belooft wat, dat worden lange nachten met volle maan die een sprankelend pad uitzet over de golven dat ze gretig volgt naar het beloofde strand. Een rijtje wijnflessen volgen haar braaf aan een lijntje in het koele water. Kunt u MIJ nog volgen? Oh wat zal dat zalig zijn..... En bij het strand aangekomen gaat ze door tot ze met haar boeg het strand opschuift en lekker lui onderuit gaat in het warme zand. Dan is het tijd om oppervlakkig te zijn, niet diep te gaan en alles blauw-blauw te laten, want ook dat kan ze. Kortom, ze is een wereldboot. En daar heb ik verkering mee.........
Sjoerd Voerman Vrijdag hebben we Puffin samen overgevaren samen. Marijke en ik. Dat was heel mooi. Weinig wind veel zon, rustig en ontspannen. En nu ligt ze charmant en ontspannen te wachten op enthousias-telingen die met haar willen gaan varen. Een beetje ongedurig aan haar landvasten trekkend tot ze los kan gaan en de wijde wateren verkennen. En haar baasje idem dito. Wanneer, oh wanneer...? Zo meteen ga ik haar vertroetelen, poetsen, mooi maken, een lekker luchtje geven. Een beetje mascara onder de raampjes en de kajuitingang met mooie rooie lippenstift een sexy accentje geven. Een push-up voor het grootzeil zodat het huikje uitdagend opbolt. En dan ligt ze te wachten tot een paar stoere bikkels bezit van haar willen nemen en haar tot het uiterste drijven
14
Sjoerd Voerman Block-van-Kuffeler box D-34 Parker 27,5 Liftkeel.
De stuurautomaat en de boei Oosterschelde 18 Tekst en foto’s: Ted Jansen
Mijn nautische opleiding begon lang geleden bij de zeeverkenners in Utrecht: roeien in de Oude Gracht en zeilen op de Vinkeveense Plassen. Een goede leerschool waarbij de kreten 'afhouwen' en 'afdouwen' gestalte hebben gekregen. Het duurde overigens nog vele jaren voordat het 'echte' zeilen begon. Niemand had ooit verteld dat het nog beter kon. Dat moest ik ervaren na aankoop van mijn eerste stuurautomaat. Ik wilde voor de Dufour 24 direct de zwaarste automaat hebben, die maar te koop was, want er moest behoorlijk hard aan de helmstok getrokken worden. De leverancier (Bout in Bussum) was het daar niet mee eens en uiteindelijk stuurde hij mij weg met een automaat met minder kracht. Na twee dagen wilde ik de automaat weer terug brengen want het lukte niet om de boot op koers te houden. Een dronkeman was er niets bij. En wat ik ook afregelde: niets hielp. Toen ik de automaat weer in de doos wilde doen, zag ik de gebruiksaanwijzing liggen en begon op de achterste pagina te lezen. Dat is meestal de bladzijde waarop vermeld staat wat te doen bij storing. Nu bleek deze pagina de beste zeilleraar te zijn, die ik ooit had ontmoet. Er stond zoiets van: als het schip niet op koers is te houden, staan uw zeilen verkeerd. En vervolgens een verhandeling over tell-tales e.d. En vanaf die dag is het zeilen zonder krachtsinspanning gegaan. Het blijkt dat de stuurautomaat perfect aangeeft of de zeilen optimaal staan getrimd. Als de stuurautomaat niets of bijna niets behoeft te doen, kunt u tevreden zijn en rustig een boekje lezen of een Sudoku oplossen. Of toch maar niet !!! Afgelopen najaar voeren we via het Brabants Vaarwater richting Veerse Meer. De ingang van de Zandkreek recht vooruit, dus: stuurautomaat aan en even het puzzeltje afmaken.
Dat duurde niet lang, want door de zeegaande stroom op de Oosterschelde werden we behoorlijk naar stuurboord weggezet en liepen precies de O-18 aan. Een harde klap en een deuk in het inmiddels jaren opgebouwde imago van een ervaren zeezeiler. OkĂŠ, accepteren en kijken wat de schade is. Dat viel wel mee. Een deuk ter grootte van een halve tennisbal precies in de voorsteven en een beetje ontzette preekstoel. Wat te doen ? Zelf repareren of toch maar eens na 45 jaar de verzekering benaderen. De assuradeur adviseerde om naar Van der Rest in Kats te varen om daar de reparatie uit te laten voeren. De expert was snel ter plaatse en toen kreeg ik een nog veel grotere schrik dan van de aanvaring. De reparateur en de expert werden het onmiddellijk eens over het geraamde schadebedrag van 5000 euro (geen typfout). Er werd mij uitgelegd en aangetoond dat bij een dergelijke aanvaring er meer schade aan het polyester was dan je kon zien. Uiteindelijk bleek de schade ruim 5500 euro te bedragen en dit voornamelijk veroorzaakt door de 30 bestede manuren en een geheel nieuwe preekstoel, die uit Zweden moest komen. De deuk van ca. 5 cm werd eerst een gat van meer dan 40 x 40 cm. Er mocht geen haarscheurtje meer over blijven. De reactie van de werf: een onder Lloyds gebouwd schip, moet ook onder Lloyds-keur gerepareerd worden. En nieuw voor mij was dat er niet meer geschilderd werd, maar de op kleur gemaakte gelcoat werd gepolijst met een korrel van 4000 watervast materiaal. Jammer dat ik geen foto's heb van het maanmannetje dat aan het schip hebben gewerkt. Witte plastic pakken met volgelaatsmaskers met perslucht. Zelf had ik het willen repareren met een setje van ca. 15 euro. Waardeer uw stuurautomaat, maar blijf zelf attent.
15
VERENIGING
HAVENDAG 9 mei 2009
Teksten van: Sonja van Meerlant en Carlijn Bakker
Een blauwe hemel met een zonnetje zette direkt de toon voor de Havendag 2009 op zaterdag 9 mei. Het beloofde een uitstekende BvK-dag te worden. De Evenementencommissie had voor diverse attracties gezorgd: de Waterpolitie was uitgenodigd, er was een verkoop van lijnen, brandbluscontrole, tweedehands verkoop door Joop Smeets, spelletjes met leuke prijzen, een ijscokar en muzikale ondersteuning ‘ BvK huisorkest de Soul Mates’ o.l.v. Rob Lenselink. Dienst in Lelystad geldt de begeleiding van ‘De Groene Draeck’ als H.M. aan boord is; de Koninklijke Diplomatieke Dienst is dan aan boord van de politieboot. En controle op de vuilwatertanks aan boord d.m.v. het onderzeeërtje? Ach, was dat niet rond 1 april toen dat bericht verscheen? Hoe is de Waterpolitie voor dit gebied georganiseerd? Er zijn 3 units: voor het hele IJsselmeer, de Friese meren en Randmeren zijn de units gevestigd in Lelystad, Enkhuizen en Sneek. Iedere unit heeft 9 personen. Bij elkaar is het een groot gebied waarin gesurveilleerd moet worden.
De waterpolitie op de gastensteiger van De Blocq.
Interview Waterpolitie met Ronnie. Hoelang duurt de opleiding tot agent Waterpolitie? De opleiding tot agent duurt 3 jaar, daarna nog 4 jaar voor de Waterpolitie.
Tot slot nog een goede tip? Doe altijd een zwemvest om, zeer zeker de solozeiler! Ieder jaar verdrinken er meer mensen in het IJsselmeer dan in de Noordzee, alleen al aan de Enkhuizenkant meer dan 10 personen per jaar! Verdrinking komt door de lage temperatuur van het water, daarin vergissen de mensen zich. Dank je wel, Ronnie en Jeroen voor deze wijze raad!
Welke vaartuigen gebruiken jullie op het IJsselmeer? Veel Blocqleden brachten een bezoekje aan de politieboot. We hebben rubberboten zoals deze boot, met een 300 pk inboardmotor, onzinkbaar, snel inzetbaar met een snelheid van 35 knts. Deze gebruiken we op het Marker- en IJsselmeer. De nieuwe grote boot uit Enkhuizen is vorig jaar maart in dienst genomen, weegt 30 ton en kan 30 knts per uur varen. We hebben ook een speedboot voor de ondiepe stukken. Welke taken voeren jullie uit? Onze hoofdtaak is de controle op de binnenvaart, er wordt het hele jaar gesurveilleerd op IJssel- en Markermeer. Daarnaast wordt vooral in de zomer de pleziervaart in de gaten gehouden, te denken valt aan overtredingen van speedboten, waterscooters etc. Ook marifooncontrole op Atis hoort erbij, overtredingen van de binnenvaart zijn hieraan gekoppeld. Voor de
16
Nieuw jong lid Evenementencommissie: Carlijn Bakker.
de ‘Soul Mates’ van ons lid Rob Lenselink werd het heel gezellig. De ‘Soul Mates’ bestaan uit 5 personen die geheel
Gisteren was het havendag op de Blocq. Voor ons ook meteen de eerste dag dit jaar dat we naar de boot gingen. Mijn vader en moeder moesten nog wat schoonmaken en rommelen aan boord, en mijn broer Niels (12) en ik gingen na 14.00 uur eens kijken wat er voor kinderen te doen was rond de kantine. Niet zoveel nog, er werd nog volop opgebouwd. Omdat wij een van de oudste kinderen waren vroeg meneer Wim, de voorzitter van de evenementencommissie, of wij hen soms wilden helpen. Nou, dat hoef je ons geen twee keer te vragen! Mijn broer ging het voetbalspel opzetten, en ik het bowlen en ballen gooien. Voor het voetballen bleek er te weinig ruimte te zijn, maar het ballen
belangeloos aan de Havendag meedoen. Ook zij vonden het een feestje, vooral toen er volop geswingd en meegezongen werd! De zon was allang verdwenen toen ook de ‘Soul Mates’ ermee stopten. Havendag 2009, de Evenementencommissie kan terugzien op een zeer geslaagde dag . Evenementencommissie, hartelijk dank voor jullie inbreng.
Nautische tweedehands verkoop door Joop Smeets Aan de kant van de Blocqhut troffen we een zeer bekend lid: Joop Smeets, temidden van allerlei nautische ( hoezo nautisch?) ingebrachte artikelen.
Carlijn feliciteert de prijswinnaars. en bowlen kon heel goed onder de partytent. Er kwamen best veel kinderen en volwassenen gooien, en ik mocht alles regelen en ook de punten opschrijven. Aan het einde van de middag, eigenlijk tijdens de lekkere barbeque die mevrouw Leny zo goed georganiseerd had, mocht ik de prijzen uitrijken aan de winnaars. Meneer Wim was mijn assistent zei hij, hij gaf mij de prijzen aan. Voor de kinderen een leuke zaklamp, voor de volwassenen een lekkere fles wijn. Ze vroegen al of ik een volgende keer weer wil helpen, nou graag hoor, ik vond het hartstikke leuk! Iedereen kreeg na de barbeque nog een ijsje en toen gingen wij weer naar huis, want we wilden ook nog graag de finale van X-faktor zien natuurlijk. Groetjes en tot ziens weer in de haven,
Is er ook iets bijzonders ingebracht? Ja zeker, ieder jaar een set spiksplinternieuwe sneeuwkettingen, erg handig aan boord en watervast! Als de set niet verkocht wordt voor de vraagprijs van € 8,wordt de set bij opbod geveild! De gehele omzet was € 158,50. Daarvan gaat 10% naar de K.N.R.M. Dat zou zijn € 15,85 maar door gulle gevers is dat bedrag € 22,60 geworden! Joop Smeets, De BvK en K.N.R.M. zijn je dankbaar!
Carlijn Bakker (10)
Swingen met ‘huisorkest De Soul Mates’ Havendag 2009, met een weer goed georganiseerde barbecue voor ruim 70 personen op het terrein bij de Blocqhut en vooral dankzij de muzikale ondersteuning van
17
ZEILTOCHT
tekst & foto’s: Nieske Blaauw
het BvK bordje is binnen
En Blocq naar Londen
gaaaaffff!!!!
Van de jaarlijkse zeetocht een persoonlijk verslag van Nieske Blaauw aan boord van deTsjoch! en de logboekgegevens van Ria Banis aan boord van deYemanja Negen schepen meldden zich begin mei maar liefst aan om het felbegeerde 'BvK LONDON 2009 BORDJE' in hun kajuit te mogen schroeven. Vlootschout Hans Focke belegde voor hen een eerste palaver een week voor vertrek. Het bleek al snel: eigenlijk had hopman Hans concurrentie van negen andere commodores. Nauwelijks had hij zijn eerste routeplannen ontvouwd, of luide discussies barstten links en rechts uit de Blocqhut. Alle aanwezige 'masters' hadden digitale, danwel papieren kaarten mee genomen en een enkeling kwam zelfs al aanzetten met een lijstje van waypoints dat ons naar de overkant moest begeleiden. Wellicht dat het daarom niet ongelukkig was dat in de dagen voor vertrek en zelfs na vertrek de vloot behoorlijk kromp. We tellen: windvaanprobleem (C'est Bon), accuprobleem (Tsjoch!; met dank aan Hans opgelost) electriciteits-
18
probleem 1 (Andante), toch maar niet oversteken (Panta Rhei), toch maar op eigen houtje (Isso), electriciteitsprobleem 2 (Yemanja). Hans blijkt een vasthoudende commander en niet voor een gat te vangen. Wanneer de
Yemanja in Scheveningen af dreigt te haken rust hij niet tot hij dit eendje weer in zijn convooi heeft: hij gaat met schipper Jaap naar de Gamma en een kwartier later staat er een heus aggregaat te snorren op het kajuitdek. Kortom, uiteindelijk zijn de Gera, de Thijnke, de Manatee, deYemanja en de Tsjoch! klaar voor de oversteek.
Go West Young Men Een laatste palaver op zaterdagochtend zorgt nog voor enige verwarring, wanneer onze flottieljeleider een paar keer uitdrukkelijk spreekt van het volgen van een koers pal oost, maar dat is natuurlijk een test voor de oplettende toehorende skippers. In kiellinie vertrekken we, onder een strak blauwe lucht met een zwak oostenwindje (!) richting de NoordHinder Noord, over de shippinglane, richting South Galloper en Princess Channel om elkaar volgens plan weer te zien aan het ponton van Queensborough. Als kleinste kuikentje van de familie raken we met de Tsjoch! al snel achter op. Dit ondanks de gouden tip van Hans om onder de vijf knopen bij te motoren. Het komt er op neer dat we de eerste 24 uur motoren, met af en toe een uurtje wat zeil op. En motorblocq naar Londen, zeg maar. Onze chief roept ons om de vijf uur op, maar helaas‌wij horen hem wel, maar de Gera is kennelijk te snel voor haar volgers‌.de andere boten hebben moeite om zich hoorbaar te maken bij de Gera. Her en der wordt er nog wat 'gerelayed', maar kennelijk hebben we de maximale blocq-
4 x de Medway: in de Reeds, op de Imray kaarten, op de laptop en op een printje van een detailkaart afstand tot de vloot overschreden. Paul en ik genieten van een heldere maanloze nacht met miljarden sterren en sterrennevels. Wat is het toch geweldig om dan op zee te zijn. Zeker als het niet waait en je alle rust hebt om om je heen te kijken. Het toetje komt de volgende dag wanneer we de spi kunnen hijsen. Wij laten de blocqnorm van vijf knopen voor wat hij is en glijden heerlijk mee op de stroom met een bolstaande spi onder een volle zomerzon. Onze handheld GPS geeft een eta van 12.38 uur aan, die we door sms-en aan het vloothoofd. Deze is, tot op het moment dat hij dit leest waarschijnlijk, diep onder de indruk van ons navigatievermogen en roemt ons een paar keer hoe het toch mogelijk is dat wij tot op de minuut nauwkeurig hebben voorspeld wanneer we in Queens-
We hebben geluk: met oostenwind de Theems op van Queensborough naar Londen: de fok kan bij
19
ZEILTOCHT Uit het logboek van de Yemanja (Ria Banis b43) Donderdag 21 mei 12:00 uur vertrek BVK naar zijkanaal C , wk 4 a 5 gezeild 14:45 Schellingwoudebrug 15:00 Oranjesluizen op de motor het kanaal op 17:00 aankomst WV IJmond Vrijdag 22 mei 7:45 vertrek uit IJmond; ongeveer 20 minuten wachten voor de brug Op de motor het kanaal op 9:00 aankomst sluis IJmuiden 9:45 door de sluizen en op zeil richting Scheveningen wzw 3 14:30 aankomst Scheveningen Zaterdag 23 mei 8:45 palaver en vertrek uit Scheveningen Wind 2 wzw zeil met motor bij 17:00 passeren van de noordhinder noord. Nog steeds geen wind Zondag 24 mei Hele nacht weinig wind, zeil met motor bij, wel een heldere nacht met mooie sterrenhemel, geen maan (nieuwe maan) 12:00 aankomst Queensborough. We mochten aan het ponton. Maandag 25 mei 5:00 Vertrek naar Londen motor en zeil wind zw 2 a 3 14:00 aankomst Limehouse Marina Dinsdag 26 met en Woensdag 27 mei verblijf in Londen Donderdag 28 mei 5:00 vertrek Limehouse Marina richting Ramsgate weinig wind en weer op de motor met zeil bij 16:30 aankomst Ramsgate Vrijdag 29 mei 7:00 vertrek uit Ramsgate, windstil met ochtend mist, op de motor in de loop van de ochtend trekt de wind steeds verder aan en verder op zeil. Wind NO uiteindelijk aangetrokken tot een goeie 5. 19:30 aankomst Blankenberg. Zaterdag 30 mei 9:00 vertrek Blankenberg, gezeild, wind NO eerst 3 tot 4 aantrekkend tot 5, waarschuwing 6 van de kustwacht en tot binnen gelopen bij de Roompot ipv Scheveningen. 4:00 wind is wat gaan liggen en vertrokken richting IJmuiden, wind NO 3 tot 4 en later op de dag aangetrokken tot een goeie 5 16:00 uur aankomst IJmuiden Op de motor door het kanaal 19:30 aankomst Oranje sluizen, net de Schellingwoude brug gemist, dus wachten Op de motor met fok bij over het Markermeer NO 4 21:30 aankomst BVK
20
We zijn over! Borrelen aan het ponton van Queensborough borough aanlanden. D-Day En dan is het maandagochtend. D-Day. Op naar …eh…tja, naar waar precies? St. Katharines Dock heeft eerder laten weten pas op dinsdagavond plaats voor ons te hebben. De Thijnke heeft nog een andere ligplaats 'geregeld', maar die is niet 'confirmed', laat staan dat de Thijnke heeft vermeld vier bijbootjes tussen de 30 en 40 ft bij zich te hebben. We gaan maar gewoon op pad en houden ons bakkie staande bij om gedurende de 40 Nm dat we de Theems op stomen door te krijgen wat onze landingsplaats wordt. Het verlossende woord komt halverwege. Alhoewel: St Kath 'will sort us out' en Limehouse Basin 'will fit us in'. Waarom zeggen ze niet gewoon YES of NO? Anyway…de commodore beslist dat het het Limehouse Basin wordt en iedereen is het er later over eens: een prima keuze! Ook al hebben zij ook niet echt plaats in hun herberg en kunnen we niet een box met stroom krijgen. Het is een hele pittoreske kom, een mijl voor St Kats (en dus voor de Tower Bridge) met de metro op de hoek. Twee haltes later sta je in het hartje van Londen. Super vriendelijke lockkeeper en marina personeel. Echt een aanrader! En wat ons natuurlijk helemaal over de streep trekt om ook de volgende twee nachten te blijven: omdat we niet in een box kunnen liggen betalen we maar 10 pond in plaats van 24. Kijk: met zo'n aanbod is zeilend Nederland natuurlijk om! De twee en halve dag daarop brengt ieder op zijn eigen manier door. Shoppen in Regentstreet, slenteren door Greenwich, cultureel doen in het RAF- of
Maritime museum, eten bij Gordon Ramseys 'The Narrow' op de hoek. Het is een bevreemdende ervaring om met je eigen boot midden in zo'n grote stad te liggen. Het ene moment zit je midden in je bekende vrije boordleven en vijf minuten later voel je je helemaal misplaatst wanneer je opgepakt tussen zwijgende forensen (in je (netste) bootkleren) in de metro staat, om nog weer tien minuten later door een chique winkel of giga museum te wandelen. Woensdagavond komen we weer met zijn 13en tezamen: in de pub 'the Grapes' spreekt old salt Hans ons voor de laatste maal toe. De diverse bemanningen moeten nog wel wat quizvragen beantwoorden, maar dan wordt ie toch echt uitgereikt: het enige echte koperen printplaatje waarop vermeld staat dat we En Blocq Londen hebben gehaald.
noordoostenwind. Wij vermaken ons eerst nog in Londen. Wanneer we vertrekken doen we natuurlijk eerst een 'rondje Tower Bridge'. Een mooie foto sessie in het ochtendlicht. Handig is dat we meteen daar een tankstop kunnen maken. Vervolgens is het weer een kwestie van stug de Theems af motoren tot we bij Queensborough op de rivier de Medway komen. Daar kan het zeil gehesen worden en met vliegende vaart bereiken we aan het eind van de dag een mooring in Chatham. De volgende dag besluiten we toch gebruik te maken van de uitstekende faciliteiten van de marina. De bonus daarbij is, dat er dat pinksterweekend in Rochester een Dickens festival is en, nog steeds onder super zomerweer, we ons ook nog eens een dag vermaken bij de Historic Dockyard van Chatham. Jammer alleen is dat dit mooie weer betekent dat de wind uit de noordoost hoek blijft waaien. We motorzeilen verder naar Ramsgate. Een beetje een vervallen havenstad. Voor wie daar nog eens verwaaid komt te liggen hebben we drie toeristische tips: 1. Drink een pint aan de bar van de statige Royal Temple Yacht Club en laat je meevoeren naar vroeger tijden. Members only, staat er in gepoetst koper op de deur. Schrijf je dus vooral in in het gastenboek en vergaap je aan het tapijt met ingeweven clublogo, de lederen club fauteuils en de wandvullende vitrine met grote zilveren bokalen en andere prijzen. Tja…dan steekt onze Blocqhut toch maar een beetje schamel af. Maar wie weet wanneer wij 152 jaar bestaan… 2. Loop over het strand, langs de hoge white cliffs richting Broadstairs: een pittoresk en levendig dorp net net noorden van Ramsgate. Vol restaurantjes en leuke winkeltjes.
3. Bezoek Sandwich, 20 bus- of taximinuten ten zuiden van Ramsgate: het best bewaarde middeleeuwse stadje van Engeland. Leuk om doorheen te struinen, al is het verder wel een beetje doods. Aldus hebben wij ons prima vermaakt bij het afwachten van een gunstiger wind.
En blocq heen…en solitair weer terug Donderdagochtend vroeg hoor ik vanuit mijn kooi vier blocqmotoren starten. Wij hebben nog een week meer vakantie en blijven achter. De andere Blocqers, blijkt ons achteraf, kiezen verschillende routes om huiswaarts te keren. Helaas, met een nog steeds overwegend straffe Het zoveelste palaver van toerleider Hans
21
ZEILTOCHT
Op de goede aankomst, de mooie (en goedkope) plek en het fantastische zomerweer in Londen
Toch echt verdiend Die N/NW 4 Bft kwam uiteindelijk. Donderdagochtend om 6 uur gooiden we de trossen los, om 27 uur later met fikse zeebenen op de dieselsteiger in IJmuiden te staan. Pfff…na al dat eerdere motorzeilen hebben we in deze oversteek terug ons bordje echt weten te verdienen. Onze stuurautomaat is alleen in zijn hum als het nauwelijks waait of als we motoren. Maar met deze wind moesten we vol aan de bak! 27 uur non stop op de hand sturen met een bemanning van twee vonden we een pittige exercitie. Natuurlijk was het ook wel weer mooi op zee. Dit keer was er wel een grote maan. Het was een geweldig schouwspel om de bijna dwars inkomende golven in een brede streep maanlicht onder ons door te zien rollen. Maar zo bij het invallen van de nacht hadden we het ook wel een beetje gehad in het geklots. Al die Rijnmond lichten maakten dat we om twee uur 's nachts de kardinalen van de Maasmond lastig konden vinden (wie denkt er nu bij na dat kaarten van de Nederlandse kust kunnen verouderen…onze kust is toch een lange rechte streep…maar wel dus). We waren moe, katterig en koud …. en toen kwamen er
22
nog een paar buitjes over. Ijmuiden kwam derhalve goed getimed: douchen, worstenbroodjes, sterke koffie en een uurtje pitten laadden ons helemaal op voor het laatste stuk. Bakstagwindje het Noordzeekanaal door en in de avondzon rustig zeilend verder naar Muiden. Vlak water…motor uit, ook al lopen we amper drie knopen. Heerlijk! De laatste vakantiedag was dat dan ook echt: eerst een krantje en een goed ontbijt in het zonnetje aan de kade en toen een superzeiltocht (NO 5) terug naar de BvK.
En wat vinden we er nu van… Met de aankomstborrel in de hand constateerden we dat we Londen op eigen kiel toch wel heel bijzonder hebben gevonden. Tweede conclusie was evenwel dat we (wederom) hebben gemerkt dat we niet zulke overstekers zijn. Net als wij is onze boot, met zijn hefkiel, ook meer een waddenliefhebber dan een zeeschuimer. Top om gedaan te hebben. Hulde aan Hans ook, voor zijn bezielende leiding en nazorg telefoontje of ook wij toch wel heelhuids waren thuis gekomen. Maar eh…volgend jaar wellicht En Blocq naar Greetsiel?
UIT DE NAVIGATIEHOEK
TED JANSEN
De scheepsnaam en de thuishaven Zo aan het begin van het seizoen was er op de steiger een nieuw schip te bewonderen en al snel ontstond er een discussie over de kentekens (naam / thuishaven) op onze schepen. De meest vreemde opvattingen en uiteindelijk had niemand gelijk. En op zich is het niet zo'n moeilijke materie. Twee/drie artikelen in ons Wetboek (het BPR) geven snel duidelijkheid. Eerst moeten we een onderscheid maken tussen grote en kleine schepen. En zoals u weet is dat bepaald op 20 meter. Grote schepen moeten aan weerszijden en aan de achterkant de naam van het schip voeren. En op de achterkant moet ook de thuishaven van het schip worden vermeld. (art, 2.01 van het BPR). Voor kleine schepen geldt dat het schip een naam moet voeren. Niet bepaald is waar deze naam moet staan. Dus één naam is voldoende, waar deze staat is niet van belang. Voorts is men nog verplicht om aan de binnen- of buitenzijde van het schip (als het maar op een in het oog springende plaats is) de naam en woonplaats van de eigenaar te vermelden. Vaak treft men in het schip het befaamde koperen plaatje met de n.a.w.-gegevens van de eigenaar. Er zijn nog enkele bijzonderheden te
melden. De regeling geldt niet voor zeilschepen kleiner dan 7 meter en ook niet voor met spierkracht voortbewogen vaartuigen (roeiboten of waterfietsen). En voor een bijbootje is bepaald dat er wel een kenteken aanwezig moet zijn, waaruit de eigenaar kan worden opgemaakt. Bent u de eigenaar van een snel motorschip, dan mag u de scheepsnaam weglaten en is het registratienummer aan weerszijden voldoende. En nu de discussie rond het nieuwe schip: de een stelde dat naast de scheepsnaam de letters BVK voldoende waren, de tweede zei: “Nee, Blocq van Kuffeler, Almere moet het zijn” en nummer drie wist nog te melden dat het DE Blocq van Kuffeler moest worden. Dus geen van drieën had gelijk. De scheepsnaam was voldoende. Maar het is overigens wel leuk om ook de thuishaven te vermelden. Het leidt vaak tot de vraag: “Waar ligt die plaats precies ?”. En dan kunt u op onze verenigingsvlag wijzen en uitleggen waar 'De Blocq van Kuffeler' ligt en waar de naam vandaan komt. Vaar met plezier !!
23
VER WEG
Met de ‘Mi Dushi’ naar de Carieb Een aantal Blocqers heeft onze haven voor lange tijd verlaten voor een wereldreis. In deze eerste aflevering van ‘ver weg’ het openhartige verslag van Henk en Angela Diters. Na een aantal jaren in de Blocq gelegen te hebben (box C8), moeten we onze heerlijke haven eind 2007 vaarwel zeggen om in mei 2008 te vertrekken voor een reis van onbepaalde duur. We geven een korte beschrijving geven van onze reis. Voor een meer gedetailleerd verslag verwijzen wij jullie graag naar onze website: www.symidushi.web-log.nl. Natuurlijk vergt zo'n reis veel voorbereiding. Om te beginnen het kopen van een ander schip, iets wat we reeds in 2002 hadden gedaan om voldoende tijd te hebben om ervaringen op te doen en allerlei gewenste veranderingen aan te brengen. Het werd een stalen Van de Stadt 36, een Zeehond. Haar naam is Mi Dushi, wat in het Papiamento ‘schatje’, ‘mijn liefje’ betekent. Het laatste half jaar brengt Henk voornamelijk in de boot door; er komen keukenkasten bij, hij bouwt een koelbox in, en er komen extra kasten in kajuit en voorpiek. De zeilvoering wordt uitgebreid met een kotterstag, een vaste buiskap wordt gemaakt en gemonteerd en achterop prijkt een windvaanstuurinrichting.
Vertrek In mei 2008 vertrekken we, met een afscheidsfeest in Katwoude waar de boot voor de deur ligt, en dat niet echt een ‘feestje’ wordt omdat iedereen moet snotteren omdat we weg gaan. We hebben er voor gekozen om de Engelse zuidkust heel uitgebreid te doen, omdat we daar nog nooit geweest waren. De zomer blijkt kleddernat en ook fris te zijn, zodat we niet echt de "Engelse Rivièra" beleven die ons beloofd was. Los daarvan hebben we het enorm naar ons zin, en op een gegeven moment ontmoeten we de eerste medevertrekker, de Vida Vagabunda. Met dit schip en met de Bodyguard die drie maanden vakantie heeft maken we onze eerste spannende oversteek, naar La Coruña. Het weer blijft onbestendig, maar er belooft een goed gat aan te komen. Helaas komt in de derde nacht toch onverwacht harde wind opzetten, en niet die wind, maar de daarmee gepaard gaande hoge en steile golven van Biskaje zijn het vervelendst. Daarna hobbelen we op ons gemakje langs de Portugese kust, waar de verwachte en beroemde ‘noord’ meestal uitblijft, maar wel een vervelende metershoge swell staat. Er volgen meer lange oversteken: naar Porto Santo op het Madeira-archipel, een kort stukje naar de Canarische eilanden, en een zesdaagse naar de Kaapverden. Daar maken we ons gereed voor de echt lange oversteek: 2000 mijl naar Suriname. We hebben de oversteek uiteindelijk als lang en behoorlijk saai ervaren. We hebben wind tussen de 2 en de 34 knopen gehad, hoge zeeën van zes meter en een paar dagen een zee zo vlak als een spiegeltje. De wind kwam voornamelijk recht van achteren, wat betekent dat het schip onophoudelijk rolt, en je binnen zonder pauze van links naar rechts wordt
24
Henk en Angela Diters
Oversteek gesmeten, zeventien dagen lang. Daardoor heb je niet echt veel zin om andere activiteiten te ondernemen dan lezen, naar de Ipod luisteren, en de noodzakelijke dingen zoals je wassen, tandenpoetsen, een weerbericht ophalen, een stukje voor het weblog schrijven, en een praatje over de radio maken. Koken is een ware circusact geworden, en we zijn altijd weer blij als het meeste uiteindelijk in en niet naast onze ‘eettrog’ is beland, een grote plastic kom met een stevig handvat en een deksel waaruit wij onze maaltijden nuttigen. Alles wat je aan boord doet, lukt uiteindelijk wel, maar het kost je vijf keer zoveel tijd als normaal. Niet in de laatste plaats omdat alles wat je neerlegt er meteen vandoor wil en je continu één hand nodig hebt om jezelf vast te houden. Het wachtlopen went wel snel, we hebben een schema van 4-3-3-4 uur, en soms dut de wacht een kwartiertje met het eierwekkertje ernaast. Als we nog vijf dagen van Suriname verwijderd zijn, houdt de motor ermee op en dat bederft de feestvreugde over onze op handen zijnde aan komst behoorlijk. Die maakt plaats voor zorgen, zorgen en nog meer zorgen. Over hoe we de kust met zandbanken en de rivier moeten aanlopen, en over hoe we de motor weer aan de gang moeten krijgen. De Surinamers kunnen geen hulp bieden, maar een van de medeoverstekers die een paar dagen voor ons arriveert biedt gelukkig aan om ons de laatste mijlen naar binnen te slepen. Met onderdelen uit Nederland en dankzij de gastvrije hulp van een Nederlands visserijbedrijf waar we langszij mogen liggen, en waar de motor op een ongebruikte viskotter mogen zetten, sleutelt Henk in een paar weken de motor in en uit elkaar.
Suriname Suriname is echt een ontwikkelingsland geworden, waar geen spullen en erg weinig know-how is. De organisatie is een potje en het overheidsapparaat is veel te groot.
1988 Iedereen doet maar wat en feitelijk doet bijna niemand iets. Wat Surinamers de ‘highway’ noemen is een oude vervallen beton- en asfaltweg, vol met hobbels en enorme kuilen, waar je niet harder dan 40 km per uur kunt. Als je niet op de highway bent, zak en slip je in de rode modder van de bauxietwegen. We genieten echter volop van het Surinaamse sfeertje, en van de gezelligheid met medezeilers die aan de moorings van het plaatsje Domburg liggen. We eten vaak bij de Warung van Rita, een houten eethut met een lange stamtafel buiten, waar je voor € 3 een bord bami met kip en groenten krijgt, en voor € 2,50 een Djogo, een literfles bier.
De Carieb Half februari beginnen we aan onze tocht door de Carieb, met als hoogtepunten het prachtige natuurschoon van Tobago, het uitbundige carnaval in Trinidad, de relaxte en buitengewoon vriendelijke sfeer op Carriacou en Union Island en de absoluut prachtige onderwaterwereld bij de riffen van de Tobago Cays, waar de schilpadden dagelijks zeegras grazen en je er twee meter boven kunt hangen met je duikbril en snorkel. Op St. Vincent lopen we in het filmdecor van The Pirates of the Caribbean. De Franse eilanden, Martinique, Guadeloupe en de Saints, zijn weer heel anders, en bovendien is het voor ons een feest om naar de supermarkt te gaan omdat er voor het eerst in tijden weer eens hele lekkere en meer gevarieerde dingen te krijgen zijn.
Op weg naar huis Helaas staat door de financiële crisis ons huis nog steeds te koop. Na lang wikken en wegen besluiten we om niet nog een seizoen in de Carieb door te brengen, maar dit jaar naar huis te gaan. Dat betekent in de laatste weken een aantal malen afscheid nemen van nieuwe vrienden, zoals de Belgische Narid die we van Portugal kennen, en de Engelse True Colors waarmee we vanaf Porto Santo optrekken wanneer we ze tegenkomen. Zij gaan naar het zuiden voor het orkaanseizoen, wij blijven noordwaarts gaan, richting Sint Maarten. Heel bijzonder vinden we Montserrat, dat sinds de jaren negentig geplaagd is door een aantal flinke vulkaanuitbarstingen, die de hele zuidelijke helft van het eiland bedolven hebben onder een meer dan tien meter dikke laag as en modder. De vulkaan barst nog tweemaal per jaar uit en er rollen de hele dag brokken puin van 1000 graden Celsius van de hellingen, die goed te zien zijn omdat ze een wit spoor van rook trekken. De oostkust van het eiland is een heel eind in zee tot verboden gebied verklaard, en aan de zuidwestkant mag men alleen overdag de voormalige, verwoeste hoofdstad Plymouth passeren. Als we er weg varen, is het onbewolkt en kunnen we pas echt goed zien hoe hard de vulkaan rookt. Dan volgen onder andere nog het Nederlandse Sint Eustatius, waar we prachtig duiken, en het franse Saint Barthélémy, waar we
een laatste rustige stop houden in azuurblauw water. een paar dagen kunnen we onbezorgd snorkelen bij een klein rifje, en regelmatig duiken en kleine schildpadden rond de boot op om adem te halen.
Sint Maarten We schrijven dit stukje eind mei, aan de vooravond van ons vertrek naar de Azoren. De afgelopen twee weken hebben we op Sint Maarten - voor het gemak even in een jachthaventje - keihard gewerkt om de boot klaar te maken voor de oversteek. Met een huurauto gaan we het hele eiland over voor boodschappen en enkele onderdelen. Helaas kunnen we hier geen AIS krijgen, het lijkt ons naar aanleiding van onze eigen ervaringen en die van anderen een nuttig hulpmiddel. We laten er eentje opsturen naar de Azoren, want we zullen er zeker op het drukke traject naar Engeland veel plezier aan hebben. Op het laatste moment begeeft onze koelwaterpomp het. Gelukkig kunnen we een bijna passend model krijgen en zit de bankwerker bij ons om de hoek om de as op maat te maken. Na nog even ruzie met de autoriteiten, die ons voor een dag langer blijven in het binnenwater een hele week willen rekenen, zijn we inmiddels uitgeklaard.
De andere kant Dat is de andere kant van de romantiek van verre zeereizen maken: de dagelijkse realiteit van altijd zorgen hebben, altijd onderhoud plegen, er gaat regelmatig iets stuk, van alles moeten regelen en organiseren in landen waar alles aanzienlijk moeizamer gaat dan in Nederland, een hoop papierwerk en soms vervelende autoriteiten, zoeken tot je een ons weegt naar spullen die je nodig hebt, je zakken naar de wasserette slepen of je uitbestede was nog vochtig en dus stinkend als een natte hond terugkrijgen. We hebben er vaak een dagtaak aan. Warmte, vocht, schimmel in je kasten en je schone kleren, muggen om je hoofd, twee kakkerlakken in de kast en mieren in je bed. Uit je bed rollen op ankerplekken, slingeren in je kooi tot je nek kraakt, herrie aan je hoofd, en midden in de nacht je warme bed verlaten om in het stikdonker op wacht te gaan zitten zonder maan of sterren. Schepen die je niet ziet door de hoge golven, die niet reageren op je oproep of die plotseling van koers wijzigen zodat je hart in je keel zit.
Naar de Azoren Morgenochtend gaan we door de brug, we gaan van start met de Feeks, een ander Nederlands schip. Onderweg zullen we elkaar ongetwijfeld binnen de kortste keren uit het oog verliezen, maar we houden radiocontact met hen en met enkele andere boten die al vertrokken zijn. Het dagelijkse praatje geeft in ieder geval morele steun en onderlinge gezelligheid. En bij de Azoren zullen we ongetwijfeld voor het eerst in tijden weer grote scholen dolfijnen zien, daar verheugen we ons nu al op!
25
VERENIGING
Hoge nood?Nel ten Camp Het gonst op de steigers, in de haven, in de Blocqhut, op de boten van discreet gevoerde gesprekken over een zeer alledaags onderwerp. Ik legde mijn oor te luisteren en tekende de volgende uitspraken op. De verongelijkte: “Het klopt niet, het is niet eerlijk, de binnenvaart en de bruine vloot hoeven er niet aan mee te doen. Hoeveel mensen hebben die wel niet aan boord? En ik ben maar alleen, nou ja, meestal dan. En dan zou ik wel zo'n dure tank moeten aanschaffen?” De rekenmeester: “Ik heb uitgerekend dat ik dan per jaar 33 uur in de wachtrij kan gaan liggen bij de vuilwaterstations in de havens, beetje zonde van mijn tijd!” De alternatieve: “Ik koop kattenbakkorrels, die leg ik in een plastic zak in mijn toilet, dat gooi ik na gebruik in de container.” De kansberekenaar: “Hoeveel kans is er nou dat ik door de waterpolitie betrapt word? Ik neem het risico”. De milieuactivist: “Ik begrijp niet dat mensen daar niet meteen gehoor aan geven! Al die uitwerpselen in ons schone vaarwater, geen discussie mogelijk!” De stoere: “Ik doe het niet, ik laat het op een rechtszaak aankomen.” De voorzichtige: “Er is een goedkoop alternatief in de handel: de cactus. Daar ga ik me op oriënteren”. De luchthartige: “Eerst maar eens dit jaar afwachten, dan blijkt wel wat werkt en dan zie ik wel weer.”
26
De wanhopige: “Weet je hoe klein mijn boot is? Dat past er nooit in!” De wetgeleerde: “Als je het mengt met je afwaswater is het grijs, dan mag het wel”. De nuchtere: “Je gooit het toch thuis ook niet in je achtertuin.” De eerlijke: “Ik doe mijn kleine boodschap gewoon op het toilet, en voor het grotere werk ga ik in de haven.” De jurist: “Ze moeten je op heterdaad betrappen, anders kunnen ze je niet bekeuren”. De ex-kampeerder: “Ik heb nog een porta-potty staan, die ga ik weer gebruiken”. De grappenmaker: “Ik doe gewoon een luier om!” Het laatste woord zal er nog niet over gezegd zijn, maar het bestuur heeft zijn maatregelen al genomen en een vuilwaterafzuiginstallatie aangeschaft (het apparaat glimt en ziet er zo prachtig uit dat de naam poepslurper nog niet passend is), met het verzoek om er als BVK-lid zo min mogelijk gebruik van te gaan maken en de stront bij anderen te dumpen. Die anderen komen dan wel hun tank bij ons legen natuurlijk, dus of we daar nou zo blij mee moeten zijn? Boze tongen beweren bovendien dat de sleutel nu al kwijt is…… Had men daarom een 2e station geplaatst… of was dat vanwege de stijging van de gemiddelde leeftijd bij de leden en een oplossing voor wie het toiletgebouw niet haalt?
Vuilwaterstation 2 Sinds een maand staat een glimmend apparaat op de hoek van de C steiger, per 1 januari 2009 verplicht op de jachthaven: de “Poepslurper”. Maar een paar meter verderop hangt Vuilwaterstation-2. Je zal toch
maar op E 41 liggen en hoge nood hebben! Daarvoor is station- 2 aangelegd, speciaal voor het toch wat ouder wordende Blocqlid dat met moeite het toiletgebouw kan bereiken. Betreft het alleen mannelijke Blocqleden? Nee, voor de dames liggen in het kantoor van de Havenmeester “Plastuitjes”, zodat ook zij gebruik kunnen maken van Vuilwaterstation 2! ‘De Blocq, tot uw aller dienst’.
Wifi op de haven Dirk van Loo Sinds kort functioneert het Wifisysteem op de haven. Dat is een vervolg op mijn particulier initiatief dat 3 jaar heeft gedraaid vanuit de woning van Jan Timmer. In het najaar 2008 heb ik een voorstel bij het bestuur ingediend om Wifi vanuit het clubhuis voor de BvK mogelijk te maken. Dat voorstel is goedgekeurd, het systeem is niet klaar, een paar technische problemen zijn opgelost. Het wordt voor alle leden en is gratis. De kosten zijn door de BvK
betaald. Het blijft een beperkte Wifi, omdat er alleen een hele lage snelheid mogelijk is op de Oostvaardersdijk. Dus alleen email en een weerberichtje e.d. ophalen is mogelijk. Gaat men downloaden (muziek, films, foto's etc.), dan zal het systeem bijna stilvallen. Daaraan is niets te doen, want we zitten minimaal 6 km. van de dichtstbijzijnde telefooncentrale. Voor Wifi is een werkgroep ingesteld, die bestaat uit: Jan Willem Marinissen Jan Bergstein Berry Ruisendaal Dirk van Loo. Voor problemen neem je contact op met een van de bovenstaande leden.
COLUMN BULLE TALIE
Overboord met die tradities nieuwe apen geïntroduceerd. Allemaal gaan ze door het leerproces en na verloop van tijd bestaat de hele groep uit ‘nieuwe’ apen, die nog nooit zijn natgespoten maar wel allemaal een aframmeling hebben gekregen. Niemand weet waarom je niet op die kruk mag, maar iedereen houdt zich eraan. Een traditie is geboren.” Een traditie is in feite iets dat ooit nuttig was, maar nu door niemand meer zo herkend wordt. Op zee zijn bijvoorbeeld vlaggen nogal traditiegevoelig. Hoe voer je ze, wanneer voer je ze en welke voer je? Vroeger was dat heel handig: dan wist je of je je kanonnen moest richten of dat je ongestoord door kon varen, als je een ander schip tegenkwam. Ook kon je met vlaggen seinen. Ooit een seinvlag gezien op zee? “Bakboord!!” Een bekende kreet. “Stalen punt!” is het enig juiste antwoord natuurlijk. De feitelijke voorrangsregels op het water worden namelijk samengevat als “staal gaat voor hout; huur gaat voor duur”. Dat valkje met zichtbaar dronken studenten erin en stootwillen buitenboord kun je dus maar beter voor laten gaan. Aan die stootwillen buitenboord zie je het al: ze weten niet hoe het hoort. Waarom zijn er eigenlijk van dit soort regels? Omdat het ons leven zo makkelijk maakt. Je ziet meteen wie er wel, en wie er niet bijhoren. Het heerlijke, superieure gevoel dat je krijgt als jij toevallig wél weet wat de etiquette is en daarmee ´tot de club hoort´, en je buurman met gerafelde wimpel toch eigenlijk een buitenstaander blijft. Toch vraag je je af hoe dit soort dingen ontstaan is. Daarvoor dient de volgende anekdote. ““Een groep apen wordt in een kooi opgesloten; aan het plafond van de kooi hangt een tros bananen en precies daaronder staat een krukje. De hongerigste en intelligentste aap klimt op het krukje maar zodra hij het krukje aanraakt wordt door de witgejaste wetenschappers een flinke plens koud water over de groep apen uitgestort. De aap probeert het nog een keer, met hetzelfde resultaat. Dan probeert een andere net zo hongerige, maar net wat minder intelligente aap hetzelfde. Ook hij wordt koud en nat (het begint al een beetje op zeilen te lijken!) Alle apen volgen. Na verloop van tijd heeft ook de domste aap door dat je beter niet op het krukje kunt klimmen. Dan wordt de eerste aap uit de kooi gehaald en een nieuwe er voor in de plaats gezet. Zodra deze echter aanstalten maakt om naar het krukje te gaan, pakken de andere apen hem vast en geven hem een flink pak rammel. De nieuwe aap is niet dom en krijgt na nog een paar schrobberingen door dat het niet raadzaam is om op de kruk te klimmen. Dan worden één voor één
Nu is de interessante vraag: heeft de WSV de Blocq van Kuffeler tradities? Tuurlijk: voor de herkenning hebben we onze verenigingswimpel. Meer in de richting van traditie is dat voor elke tocht er een palaver is. Bij de Blocq is dat een gezellige pow wow waar de hele bemanning welkom is en er veel eigen baksel rondgaat. Ooit was zo´n samenzijn voor de start van een tocht nuttig. Voorbehouden voor schippers alleen, werd er uitleg gegeven over de onderweg te verwachten bijzonderheden en gevaren. In dit multi mediale tijdperk is een dergelijke bijeenkomst feitelijk volstrekt overbodig geworden. Wie van onze leden heeft er geen internet en weldenkende watersporter gaat zonder mobiel op pad? Juist. Vrij nutteloos gebruik derhalve, zo’n palaver, en kan bijna als traditie worden beschouwd. Maar…DE traditie der tradities bij de Blocq is uiteindelijk toch wel dat vrouwen op geen enkele wijze welkom zijn bij het Jufferblocq (what’s in a name?). Ze mogen niet meezingen en ook wat de muzikale begeleiding betreft of het hanteren van het dirigeerstokje wordt er slechts gerecruteerd onder de mannelijke helft van de leden. Hoe traditioneel kan een traditie zijn? Lekker met de mannen onder elkaar. Wij hebben een clupske en jullie mogen lekker niet meedoen. Zelf de Rotary heeft dit principe al decennia geleden laten …eh…varen …is hier het gepaste woord. Zij wel. In tegenstelling tot de hierboven genoemde voorbeelden kan ik niet eens verzinnen wat ooit het nut is geweest van dit beleid. Het lijkt wel als traditie geboren, zou ik bijna zeggen. Of mis ik iets? Ik sta open voor elke verklaring. Waarom is het Jufferblocq verboden terrein voor Blocqvrouwen? Ik hoor het graag. Onder de meest creatieve antwoorden wordt een tros bananen verloot. BULLE TALIE
27
‘Windnomaden’ op het Groene Strand van Terschelling tijdens het Oerolfestival 2009. Foto: Jos Werkhoven
Het Blocqschrift wordt gedrukt door: