De kernredactie van de Gazet van Zurenborg laat zijn gedachten gaan over de gebeurtenissen in de wijk.
Gazet van Zurenborg
is een uitgave van de vzw NIEUWE ZURENBORGSE PERS
Bankrekening: BE26 0013-8738-4229
P/a E. Vanrintel
Stanleystraat 21 2018 Antwerpen
Raad van Beheer VZW
Gerda Eelen, Jochanan Eynikel, Peter Hernou, Ernest Vanrintel, Diederik van Woensel
Kernredactie
Bart Cartuyvels, Annelies De Mul, Jan Holvoet, Cleo Klapholz, Luc Pandelaers, Guy Poppe kernredactie@gazetvanzurenborg.be
Verantwoordelijke uitgever
Jan Holvoet kernredactie@gazetvanzurenborg.be
Verantwoordelijke team fotografen
Luc Pandelaers: fotoredactie@gazetvanzurenborg.be
Senior adviseurs
André Dejonghe: Jörg Pyl
Medewerkers (tekst en foto’s)
Eddy Aerts, Dirk Blijweert, Anna Cartuyvels, Anne Clark, Lotte Daens, Roos De Buysscher, Dieter Dedecker, Walter De Ley, Renée Dufait, Dorian Franks, Jeannine Führing, Paki Genbrugge, Maxim Gerin, Paul Goris, Machteld Hardy, Gerda Huygen, Sylvaine Jacquart, Karen Kets, Herman Kok, Jerry Koninckx, Julie Kruijne, Malinee Lebegge, Marc Melis, Zeger Mertens, Laurens Op de Beeck, Doeschka Paesbrugge, Marcel Schoeters, Frank Speleman, Marc Swyngedouw, Peter Theunynck, Léon van Beek, Yo Van den Bulck, An Van de Wal, Lies Van Gasse, Dani Van Remoortel, Nathalie Van Sundert, Wim Verzelen, Marc Vingerhoedt, Uli Vinks, Dries Wouters
Gazet van Zurenborg, vanaf nu naar kernredactie@gazetvanzurenborg.be.
Beste GVZ-lezer, dit editoriaal is ook een afscheidsbrief. Ik heb sinds einde 2021 deze wijkkrant met veel inzet en overtuiging geleid, maar omdat ik sinds zowat een jaar mijn krachten voel afnemen heb ik eerst voorzichtig, daarna met meer aandrang om opvolging verzocht. Het verheugt me dat er nu een kern van zes leden is aangetreden om de gazet naar een voorspoedige toekomst te leiden.
Bij een afscheid hoort een terugblik.
Begin 2021 verliet onze hoofdredacteur sinds vele jaren Swa Collier onze krant. De eerste nummers van dat jaar werden gedragen door onze redactiesecretaris André De Jonghe tot hij om gezondheidsredenen deze taak moest overlaten. Er volgde nog een editie onder het hoofdredacteurschap van toenmalig voorzitter Johan Bijttebier en Diederik Van Woensel. Voor het decembernummer tekende Guy Poppe present.
Einde november van dat jaar contacteerde Johan Bijttebier mij met de vraag om hoofdredacteur te worden. Na overleg met Guy Poppe heb ik toen deze taak met een klein hartje aanvaard. Het was geen sinecure om het roer van Swa Collier over te nemen.
Begin 2021 schreven we nog volop in de covidsfeer. Veel vergaderingen gebeurden via het scherm. Af en toe
Alles stroomt, niets blijft…
zaten wij met enkele redactieleden en een thermos koffie op de bankjes van de Dageraadplaats om te overleggen wat de volgende krant zou brengen. Met veel moeite overwon ik mijn schroom en trachtte ik de krant in - volgens mijn visie - goede banen te leiden. Als ‘kind’ van de late jaren ‘68 dacht ik nog regelmatig aan de spreuk die Elker-Ik destijds verspreidde: ‘Het bestaan van bazen doet ons verbazen’. Maar een schip heeft een leiding nodig, anders raakt de krant het noorden kwijt. Zo troostte ik mij en trachtte ik meer coach en gids dan chef te zijn. Ook verplichtte ik mij ertoe open te staan voor ideeën van de andere redacteurs en niet autoritair mijn eigen willetje door te drijven.
In onze buurt wonen en werken veel kunstenaars zodat de krant ook meer aandacht besteedde aan diverse kunststromingen. Zo werd de roman ‘De Draaischijf’ van Tom Lanoye besproken waarin de collaboratie in de toneelwereld tegen het licht wordt gehouden. In dezelfde sfeer ruimden we aandacht in voor de herdenkingen van de nazigruwel en het plaatsen van ‘Stolpersteine’. Want we moeten deze gruwel blijven herinneren, om te beletten dat de geschiedenis zich door vergetelheid herhaalt.
Ondertussen was covidgevaar sterk afgezwakt en konden de gewone redactievergaderingen weer doorgaan. Gelukkig konden wij ons ver-
heugen in een aantal nieuwe en jongere vrijwilligers die zich voor de krant wilden inzetten.
Helaas moesten wij in deze laatste jaren afscheid nemen van Bernard Soenens die jarenlang voor veel culturele inbreng gezorgd had. Ook onze jarenlange redactiesecretaris André De Jonghe moest om gezondheidsredenen afstand doen van zijn functie. De taken van redactiesecretaris werden vanaf toen gedeeltelijk overgenomen door onze lay-out Pascale Holemans en Luc Pandelaers.
Onze toenmalige wijkdichter Ricardo Anemaet legde zijn functie neer omdat hij de wijk verliet. Hij werd opgevolgd door de jonge en bijzonder beloftevolle dichteres Roos Debuysscher.
Het nummer dat u nu in handen hebt is door de nieuwe ploeg gemaakt. En ik stel vast dat ze met de publicatie het beste voorhebben.
Tot slot wil ik iedereen, redacteurs, fotografen, lay-out, correctors, leden van de raad van bestuur en de verdelers danken voor de gedrevenheid waarmee zij aan deze mooie krant meegewerkt hebben.
Jörg PYL
De Zes van Zurenborg
Om de twee maanden krijgen jullie een “Gazet van Zurenborg” in de bus, zij wordt gemaakt door vrijwilligers. Ons doel is de bewoners van deze wijk te verbinden door ze te informeren over elkaars reilen en zeilen.
Achter elke editie schuilt een grote groep mensen zonder wie deze krant niet zou bestaan: redacteuren, fotografen, correctoren, dagbladverdelers, Pascale, koningin van de layout. En ik vergeet er zeker nog.
Jarenlang werd deze krant gedragen door hoofdredacteur Jörg Pyl. Wegens gezondheidsproblemen zet hij een stapje terug, maar hij blijft voor ons schrijven, en wij kunnen steeds beroep doen op zijn wijsheid en ervaring.
Grote schoenen om te vullen. Daarom wordt zijn functie nu ingevuld door een kernredactie van zes redacteuren.
Aanvankelijk noemden we ons de Bende van Zes, maar fotografe
An Van de Wal doopte ons om tot “De Zes van Zurenborg”. Zoals de Zes van Antwerpen zijn wij met vier mannen en twee vrouwen, en staan wij klaar om de hemel te bestormenmaar heel zachtjes, want de helft van ons is al redelijk bejaard.
Na één jaar zullen wij onze werking evalueren en kijken of er zich al opvolgers hebben aangediend.
Ook u, lezer, kan ons evalueren. Van u zouden wij willen horen
wat u van deze krant verwacht. Persoonlijke verhalen van buurtbewoners? Nieuwe restaurants en cafés? Verkeersproblemen? De toekomst van Nieuw Zurenborg?
Alles kan, maar u moet ons de weg wijzen.
Daarom vragen we u een enquête in te vullen door bijgevoegde QR-code te scannen.
Dan hebben wíj weer iets om over te schrijven in volgende editie.
En om de krant nog beter te maken.
Daar kunt u ook aan meewerken, we zoeken nog steeds nieuwe medewerkers.
Bart Cartuyvels
Annelies De Mul
Jan Holvoet
Cleo Klapholz
Luc Pandelaers
Guy Poppe
Van links naar rechts Annelies De Mul, Jan Holvoet, Cleo Klapholz, Guy Poppe, Luc Pandelaers en Bart Cartuyvels. Foto: Gerda HUYGEN
Eerste Zurenborgse ondernemersapero
Iedereen was het erover eens: dit was een fijn initiatief van Bruno Van Antwerpen om nieuwe connecties te leggen. Zurenborg - en bij uitbreiding ook een stukje Berchem en Borgerhout - barst van het ondernemerschap. En net dat maakte deze eerste ondernemersapero zo interessant: de enorme variatie aan mensen, verhalen en expertises aan één toog. (An VAN DE WAL)
Van een koffiebaruitbater tot een kruidenier, van horecaondernemers tot architecten, een documentairemaker, renovatiecoach, wijnhandelaar, een schoonheidsspecialiste, verbouwingsbedrijf en bedrijfsfotograaf… Het werd al snel duidelijk hoeveel talent er eigenlijk in onze eigen buurt aanwezig is. Vaak wandel je dagelijks langs elkaar voorbij zonder te weten wie er achter die gevels of handelszaken zit. Zo’n avond brengt daar verandering in.
Het mooie aan de sfeer was dat het helemaal niet geforceerd aanvoelde. Geen stijve netwerkavond waarbij iedereen visitekaartjes staat uit te delen, maar gewoon een gezellige bijeenkomst waar gesprekken spontaan ontstonden. Over ondernemen natuurlijk, maar even goed over de buurt, samenwerken, uitdagingen en plannen voor de toekomst.
Het Via Hotel bleek daarvoor de perfecte locatie: een gezellige bar, lekkere drankjes en tegelijk ook een plek die velen uit de buurt nog niet echt kenden. Best bijzonder eigenlijk hoe zo’n ondernemersapero je niet alleen nieuwe mensen laat ontdekken, maar ook plekken in je eigen wijk. Op de affiche stond ook de herontwikkeling van de oude gassite en de
stelplaats van De Lijn vermeld. Hoewel daar geen officieel moment rond werd georganiseerd, kwam het onderwerp vanzelf ter sprake in verschillende gesprekken. Zeker nu AG Vespa op zoek is naar een erfpachter voor de 19e-eeuwse tramloods en het bijhorende kantoorgebouw aan de Draakplaats, leeft het thema duidelijk bij heel wat ondernemers en buurtbewoners.
Eén ding was tegen het einde van de avond alvast duidelijk: dit smaakt naar meer. Of beter gezegd: naar een volgende editie.
De ondernemers van Zurenborg komen bijeen. Foto: An VAN DE WAL
Heraanleg Transvaalstraat
Betonnen buizen liggen verspreid in de Transvaalstraat als verstilde bazuinen, die aankondigen wat nog komen gaat. In het vorige nummer heeft de Gazet van Zurenborg verslag uitgebracht over het informatiemoment rond de heraanleg van de straat einde maart en de enquête die enkele bewoners opgezet hebben. Een gesprek met Annelies Vermeulen over de resultaten en de problemen die nog geen oplossing gekregen hebben.
(Frank SPELEMAN)
Fris ons geheugen op, wat houden de werkzaamheden precies in?
Annelies: “Naast de heraanleg van de riolering zijn er ook heel wat bovengrondse werken die een impact hebben op het beeld van onze historische straat (bron: https://inventaris.onroerenderfgoed.be/themas/2414).
Voor de fietsstraat gebruiken ze rood asfalt, er komen fietsnietjes, verkeersdrempels en twintig nieuwe bomen.”
Hoe was de respons op de enquête en welke conclusies trek je?
Annelies: "De respons was hoog. We hebben 87 antwoorden ontvangen op de bevraging voor de Transvaal-, de Waterloo- en de Generaal Van Merlenstraat en 66 op de algemene enquête voor Zurenborg. De belangrijkste conclusie is dat de meeste bewoners
de huidige verkeerssituatie in de Transvaalstraat als onveilig en problematisch ervaren. Vooral tussen het Tramplein en de Waterloostraat loopt het verkeer tijdens de spits geregeld vast. Dat heeft een grote invloed op de veiligheid van fietsers. Hoewel ze in deze fietsstraat de “maatgevende gebruikers” moeten zijn, zoals de Vlaamse overheid dat bepaalt, lijken ze momenteel de dupe. Uit de resultaten blijkt dat zwakke weggebruikers zich vooral in de Transvaalstraat geregeld tot vaak onveilig voelen (85%). In de Waterloo- en de Van Merlenstraat is dat minder het geval (respectievelijk 45 en 40%). Het is overduidelijk dat de fietsstraat faalt."
Waarom was de bevraging nodig?
Annelies: "We wilden de administratie met cijfers laten zien dat er een probleem is in de Transvaalstraat met
het dichtslibbende verkeer en dat de geplande heraanleg geen oplossing biedt. Om de fietsstraat succesvol te maken moet in onze ogen het sluipverkeer aangepakt worden en waarschijnlijk ook de rijrichting. Schepen Kennis heeft de resultaten van de bevraging in ontvangst genomen en toegegeven dat de verkeersonveiligheid in de Transvaalstraat hem bekend is. Maar met de heraanleg verandert er niets."
Wat nu?
Annelies: "We hebben tijdens het informatiemoment de voorlopige resultaten van onze bevraging aan de schepen afgegeven en toegelicht. We hebben hem ook gevraagd om de verkeerssituatie na de heraanleg over een voldoende lange periode opnieuw te analyseren en als dat nodig blijkt aanpassingen te doen. We hopen in dialoog te blijven met de stad en mee te denken over de finale keuzes. Dat doen we graag aan de hand van bijkomende informatie over de verkeersstromen en na analyse van het effect van de vrije doorgang vanuit de Guldenvliesstraat naar het stationsplein. Centraal staan een optimale doorstroming, het verhinderen van sluipverkeer en prioriteit voor het fietsverkeer."
Waarom roept de heraanleg zoveel weerstand op bij de bewoners?
Annelies: "Dat ligt aan verschillende zaken. Allereerst hebben we het gevoel genegeerd te zijn. De bewoners zijn nauwelijks betrokken geweest bij de bespreking van het ontwerp. Op ons aandringen zijn er enkele overlegmomenten gekomen maar die waren weinig productief en kwamen veel te laat in het besluitvormingsproces. Dat is vreemd omdat de initiële beslissing van de districtsraad in september 2023 over de heraanleg van de Transvaalstraat wel degelijk
ting van de straat tot eind dit jaar geen toegang tot garagecomplexen met tientallen standplaatsen. Voor de te verwachten parkeerproblematiek is een oplossing beloofd maar die ligt nog niet op tafel. Om de verkeersstroom in goede banen te leiden zijn er omleggingsborden geplaatst. Ook kun je de Guldenvliesstraat voortaan over de volle lengte in de twee richtingen in- en uitrijden.
Een ander, volledig genegeerd probleem zijn de vergunningen voor grootschalige renovaties die al maanden lopen. Uiteindelijk zijn ze eenzijdig ingekort. We vinden het bijzonder dat bij de startdatum van de heraanleg geen rekening gehouden is met plannen die in juli 2024 goedgekeurd zijn en lopende vergunningen. Wie er rechtstreeks betrokken is, is bovendien pas laattijdig ingelicht. Tijdens het overlegmoment is gezegd dat er oplossingen gezocht werden met de aannemer maar dat is ijdele hoop gebleken. Dat heeft enkele bewoners ertoe gebracht om juridische stappen te ondernemen."
Onderhoud versus heraanleg
Annelies: "Zowel de districtsraad, bij zijn initiële beslissing, als de stad, bij de goedkeuring van het definitieve ontwerp, verwijzen naar de erfgoedwaarde van de straat en het herwaarderingsplan Zurenborg. Overigens was dat plan vervallen bij de goedkeuring van de heraanleg. Merkwaardig dat werkzaamheden met zo’n visuele impact als “onderhoud” in plaats van "heraanleg" geklasseerd staan. Nu was er geen omgevingsvergunning vereist. Het lijkt of er gekozen is voor de weg van de minste weerstand.”
Welke stappen plannen jullie?
Annelies: "Op basis van de Wet Openbaarheid van Bestuur hebben we inzage gekregen in de gevolgde
voorzag in een participatietraject met de bewoners. In juli 2024 kwam er zonder overleg een definitief ontwerp. Jammer, aangezien afgevaardigden uit de Transvaalstraat in die periode herhaaldelijk signalen gegeven hebben over de problematische verkeerssituatie. We hebben ook vastgesteld dat er voorafgaand aan het definitieve plan geen mobiliteitsstudies uitgevoerd zijn.
Een brede informatievergadering kwam er maar onder druk, amper twee weken voor de start van de werkzaamheden. Tijdens dat overleg hebben we concrete problemen aangekaart. Zo hebben de bewoners door de afslui-
procedures en de cijfers van de verkeerstellingen. We gaan bij de stad bijkomende vragen indienen. We beogen met de heraanleg een situatie zonder verkeersconflicten, met maximale voorrang voor fietsers, zoals het hoort in een fietsstraat."
Bij het ter perse gaan vernamen we dat de stad Antwerpen vanaf 1 oktober de stelplaats zal openstellen als Minderhinderparking. De hardnekkigheid van de bewoners werd dus beloond.
Het is niet nodig te hopen om te ondernemen, noch te slagen om te volharden.
De graafwerken in de Transvaalstraat. Foto: Gerda HUYGEN
In volle heraanleg. Foto: Gerda HUIYGEN
Hinder op Zurenborg
“Grote Hinder Zurenborg ” staat er te lezen op het oranje bord. Het geeft ook aan dat je een doodlopende straat inrijdt en dat je een omleiding moet volgen. “Iemand een idee waarover dit gaat? ”, vraagt een buurman zich in de Whatsappgroep van de straat af. Wat die 29e april een raadsel is, blijkt achteraf
Grappig als je de commentaren leest die 29e april. Iemand heeft twee keer een file gezien op de Plantin en Moretuslei en legt een verband met de borden. Een aanzienlijk aantal Nederlandse nummerplaten laat iemand anders veronderstellen dat er op Koningsdag aardig wat noorderburen in Antwerpen neergestreken zijn. Gelijk hadden ze die woensdag, ’t was stralend weer. Maar als ik de lei afrijd, dan kom ik al gauw tot de conclusie dat er op verschillende plekken zo’n bord opgesteld staat, aan de Raaf-, de Wolf- en de Tweelingenstraat, precies de zijstraten langs waar je Zurenborg binnenrijdt. En een ritje vanaf Berchem station langs de Stanleystraat leert me dat je aan elke spoorwegbrug diezelfde borden ziet.
Pijlen
Wanneer ik dan bovendien oranje borden in pijlvorm me de weg zie wijzen naar de Transvaalstraat, dan besef ik wat er loos is. In het vorige nummer hebt u in de Gazet kunnen lezen hoe ongerust de bewoners van die straat zijn over de weerslag die de werkzaamheden er maandenlang zullen hebben op de toegang tot hun huis en de mogelijkheid om hun wagen te parkeren. Op de foto bij dit artikel ziet u hoe de straat recent erbij lag en dat is nog maar een begin. Merkwaardig dat er bij de plaatsing van de borden niemand uit de Tweelingenstraat het verband gelegd heeft met de geplande activiteiten in de Transvaalstraat. Zo weinig buurt zijn we soms ook wel.
Je vraagt je wel af, als je de wijk niet kent, hoe ze je met die pijlen naar de Transvaalstraat loodsen. Bekijk het even op de fotocollage op de voorpagina. Fietsers naar links, auto’s naar rechts, ik heb het niet uitgeprobeerd. Misschien een doolhofspel voor op een luie zondagmiddag.
Parkeren blijft moeilijk Hoe dan ook, fijn van de stad dat ze wie er niet op Zurenborg woont, een omlegging oplegt. Dat kan maar helpen om overigens welkome bezoekers en horecaklanten te ontmoedigen om met de auto af te komen en als ze dat toch doen ze aan te porren om hem ergens buiten de wijk achter te laten. Of is het een niet hardop uitgesproken tegemoetkoming van het stadsbestuur aan de bewoners van de Transvaalstraat?
Om de pil te vergulden nadat ze nul op het rekest gekregen hebben voor hun suggestie om de stelplaats tijdelijk open te stellen als parkeergelegenheid?
Tot 1 oktober
Op de valreep loopt het bericht binnen dat bewoners met een parkeerkaart vanaf 1 oktober op de stelplaats kunnen parkeren. Tijdens
een waarschuwing van de stad aan de weggebruikers dat de nakende werkzaamheden in de Transvaalstraat de verkeersmobiliteit in de wijk beperken. Gazet van Zurenborg heeft het nagetrokken, te voet en met de fiets, want anders lukt het niet. (Guy POPPE)
de lange zomermaanden moeten ze zich uit de slag trekken. Parkeren kan daar tot uiterlijk 31 maart '27. Tiens, lopen de werkzaamheden niet af tegen eind dit jaar? “Een buffer voor als de werken uitlopen ”, vernemen we op het kabinet van schepen Janssens. Een eerste vage verwijzing naar een mogelijke verlenging van de geplande activiteiten?
Het blijft op de stelplaats niet bij een tijdelijke buurtparking. Het werf-
depot voor de heraanleg van de Transvaalstraat neemt er zijn intrek. De kleuter- en lagere school De Nieuwe Wereldburger uit Borgerhout, waar renovaties gebeuren, verhuist naar de stelplaats en er komen, van de zomer al, culturele activiteiten. Van voorafgaande sanering is er geen sprake meer. Dat het protest van bewoners tot een artikel in De Standaard geleid heeft, heeft de besluitvorming kennelijk versneld.
Parkeren op de gassite Het bestuursakkoord maakt gewag van de tijdelijke inschakeling als buurtparking van de gassite, waar vroeger de buschauffeurs hun auto parkeerden. Dat stuit op het gebrek aan verlichting, omdat er daar geen stroom is. We zijn anderhalf jaar verder, het zou mooi zijn mocht dat in orde komen.
Zoeken naar de Transvaalstraat, fietsers naar links, auto’s naar rechts.
Foto: Malinee LEBEGGE
De Transvaalstraat in mei. Foto: Gerda HUYGEN
Vijftig jaar Zeezicht
Prettig gestoord
In 1976 ging op de hoek van de Dageraadplaats en de Kreeftstraat een café open onder de naam Cereus, zeven jaar later omgedoopt tot Zeezicht. Vijftig jaar later – de huidige exploitanten, Babs en David, hebben het opgezocht in de wettelijke akten –, afgelopen mei, was het feest. Gazet van Zurenborg is met Babs, David en hun voorgangers, Lief en Frans, gaan praten. (Marc
SWYNGEDOUW )
Al vijftig jaar mogen dorstige kinderen gratis een glas kraantjeswater drinken in het Zeezicht. Zijn ze hun bal vergeten of hebben ze er geen, dan mogen ze er daar een gaan halen. Een van die gasten, de bekendste voetbalspeler van de Dageraadplaats, was een zekere Jérémy Doku, de ster van Manchester City en de Rode Duivels.
Het Zeezicht mag dan vijftig zijn, het wordt geklopt door het Zomerhof Dat bestaat al langer. Samen met de Schraelen Troost zijn dat lang de drie cafés van het plein geweest. De Zure laten we buiten beschouwing, want dat was vroeger het parochiehuis en niet permanent open. Al snel ging het Zeezicht de slogan ‘alle dagen hopen’ voeren, die ook nu nog geldt. Het café is alle dagen open, zelfs al sluiten ze
nu op oudejaarsavond omdat er die nacht enkele jaren te veel problemen op het plein geweest zijn.
Veranderingen Vijftig jaar Zeezicht maar geen vijftig jaar dezelfde cafébaas. ”Het Zeezicht is nooit in handen van één persoon geweest, het waren er altijd twee, al dan niet levenspartners, of het was een driekoppig team. Er moeten zowat negen of tien eigenaars geweest zijn.” Zowel Babs en David als Lief en Frans zijn begonnen als werknemers in het Zeezicht en hebben het vervolgens overgenomen. Ze hebben de Dageraadplaats zien veranderen. “Van drie, vier cafés op het pleintje is het geëvolueerd naar een horecabuurt. Wie al wat langer in de buurt woont, weet dat er een groente -
winkel, een wijn- en sterkedrankwinkel, twee slagers, een lingeriewinkel, een ziekenfonds (de CM), een bank (de ASLK), een videotheek, naast een winkel met knutselgerief gevestigd waren. Op de Dageraadplaats mocht je parkeren en je kon er langs rijden in het verlengde van de Stierstraat.”
Het Zeezicht heeft hard mee aan de kar getrokken om het plein autovrij te krijgen. “We waren medeoprichter en een meer dan actief lid van het toen nog bestaande wijkcomité. Ook de problematiek van het dealen en drugsgebruik op het plein hebben we actief mee helpen oplossen. Door de cafés op het plein was er sociale controle in de late uren, ook al weten we dat onze klanten wel eens voor burenlast zorgen. Tegelijk moet je het zo zien, het is een ontmoetingsplek in de wijk. Hier kwaakt de buurt, verschillend naargelang van de dag van de week en anders overdag dan ‘s nachts.”
Geheim
Cafés komen en gaan, maar het Zeezicht blijft bestaan. Het geheim? “Menselijkheid. Het concept is dat er geen concept is. Prettig gestoord, no-nonsens, niet meesurfen op de allerlaatste hypes, een groot thuisgevoel, een luisterend oor, gastvrijheid, wederzijds respect, de klant is géén koning, goed met je personeel omgaan, dan blijven ze. Winst staat niet centraal, ook al verdienen we goed onze boterham. Denk aan het ‘eenzame harten’ initiatief op kerstavond, voor mensen die niet aan een of andere feestdis kunnen aanzitten. Guido Belcanto heeft geregeld voor hen opgetreden. De maandelijkse tappersvergadering, die zeker haar dertigjarige bestaan kan vieren, levert gedragen beslissingen af en zorgt ervoor dat ze worden uitgevoerd. We hebben ook geen (wurg)contract met een biersteker en zijn dus vrij van brouwer. Zo kunnen we zelf beslissen wat we serveren. Coca-Cola buitenzetten bijvoorbeeld, waarmee het Zeezicht de wereldpers haalde. Ook over het meubilair beslissen we zelf. Het Zeezicht is van een wijkcafé
geëvolueerd naar een ‘cool’ café, met verschillende klandizie, afhankelijk van uur en dag.”
Muziek en voetbal
Het Zeezicht heeft een lange muziektraditie. “Met de vroegere Dageraadfeesten hadden we niets te maken maar we hebben legendarische optredens georganiseerd. Het meest in het oog springend was, voor ze op Werchter stonden, dEUS, toen nog niet zo bekend. Het plein zag zwart van het volk. Ook Raymond van het Groenewoud, Mauro Pawlowski en vele anderen hebben hier opgetreden. We brengen maandelijks op zondagavond nog altijd een gratis optreden.”
Een deftig café heeft een voetbalploeg. “Niet alleen een voetbalploeg. Ook Zurenborg Sport is in het Zeezicht ontstaan. Nu rijden niet minder dan 140 coureurs mee. In het voetbal hebben we Royal Zeezicht FC met op zijn voorlopige hoogtepunt drie ploegen, twee mannen- en één vrouwenploeg. De vrouwen zijn jammer genoeg weggevallen. We zijn ook gestart met een supportersclub voor de Rode Duivels. Daaruit is het initiatief voortgekomen om op een groot scherm op het plein hun wedstrijden te tonen.”
Moeilijk en leuk
Er waren ook moeilijke momenten. Lief: “De overval die ik te verduren kreeg en waarbij ik onder de bedreiging van een wapen de kluis moest leegmaken.” Babs: “Als weer eens alle wc’s verstopt zaten.” Frans: “De rioolbuis die een meter naar boven kwam, de hele kelder onder de smurrie.” David: “De covidperiode, vreselijk op alle gebieden.” De leukste momenten, zeggen ze unisono, zijn wanneer je merkt dat het lukt om mensen samen te brengen. “Kijk naar de jaarlijkse kinderplaybackshow. Maar de meeste zaken zijn plezierig. Als je dat niet vindt, hou je het niet vol om het Zeezicht open te houden, want het is heel hard werken.”
Hopen mensen.
Foto: Jerry KONINCKX
WIJKDICHTERWOORDEN
50 JAAR ZEEZICHT
Café Zeezicht is een plek waar
je een hand vast kan houden die ook een ander hand vasthoudt je in ogen kan verdrinken waar soms verdriet en soms geluk in zit waar je stemmen hoort klinken vanuit de verte echo’s van iemand die je lang geleden kende
een plek waar
je nooit iemand anders dan jezelf bent je aangeschoten, verliefd en dronken kan dansen zonder muziek te horen
je drinkt tot de lucht licht wordt en de vogels fluiten
je de afdruk van iemands lippen op jouw lippen
een plek waar
je de vriend herkent van de vriend van de vriend en de zeemeermin op het toilet je de oude man vastgeroest op de barkruk groet
Café Zeezicht is alle dagen hopen een plek waar je altijd thuis kan komen.
Frans, Lief, Babs en David. Foto: Luc PANDELAERS
STELPLAATS
Aan het Tramplein bevond zich het buurtspoorwegstation, in de volksmond “Savooistatie” genoemd. Van hieruit vertrok de ‘boerentram’ (van de Nationale Maatschappij Voor Buurtspoorwegen, NMVB) naar de Voor- en Noorderkempen (Wijnegem, Schilde, Westmalle, Oostmalle, Rijkevorsel, Hoogstraten). Oorspronkelijk nog door paarden getrokken. Een andere benaming was de “melktram”. Via deze buurtspoorweg werd ook mest vanuit ’t Stad naar de buiten vervoerd. Het stationnetje werd reeds in 1896 gebouwd naar plannen van de architecten Bilmeyer & Van Riel. In 1965 werd het afgebroken om plaats te maken voor de stelplaats van ‘De Lijn’.
(Jos HERMANS)
Het station van de buurtspoorweg met in de achtergrond de gasketels en rechts de verdwenen brasserie Cogels.
Archief: Jos HERMANS
De stelplaats van M.I.V.A. en De Lijn. In gebruik van 1965 tot 2025.
Archief: Jos HERMANS
Op de stelplaats van de buurtspoorweg. Archief: Jos HERMANS
Het emplacement van de buurtspoorweg, vanuit de verhoogde spoorwegberm. Archief: Jos HERMANS
Erfpachter gezocht voor tramloods
U hebt de bordjes waarschijnlijk al zien hangen aan het gebouw, vooraan en aan de zijkant, op de helling die naar het toekomstige Spoorpark leidt. Dat heet binnenkort overigens officieel Statiepark. Vanaf 50.000 euro per jaar kunt u voor de voormalige tramloods en het kantoorgebouw op de Draakplaats een erfpachtovereenkomst sluiten met de stad Antwerpen. Voor 36 jaar. Verlenging met negen jaar is twee keer mogelijk. Wie denkt die site een halve eeuw of zo te kunnen gebruiken voor zijn activiteiten moet uiterlijk op 30 juni een bod uitbrengen. (Guy POPPE)
Het is niet de eerste keer dat de stad via haar vastgoedpoot Vespa een poging doet om die 19e-eeuwse gebouwen nieuw leven in te blazen. Vorige keer, in 2024, moesten gegadigden tegen Pasen laten weten of ze belangstelling hadden voor een concessie van zes jaar. Als ze 41.400 euro per jaar op tafel legden, was de zaak beklonken. Er kwamen zes
voorstellen binnen, die aan alle formele voorwaarden voldeden. Na afweging bleef er één bod over, van iemand die in de tramloods een 'duurzame stadshub' wou vestigen, met ruimte voor fietskoeriers voor leveringen in de wijk, snelle laadbeurten voor elektrische auto’s en de recyclage van klein gevaarlijk afval. Maar dat vergde investeringen, terug
te verdienen op zes jaar, die voor de kandidaat niet te rijmen waren met de door de brandweer opgelegde voorwaarden. Terug naar af dus en naar een nieuwe oproep, met een andere formule en een veel langere termijn. Verschillen De twee oproepen verschillen grondig. Twee jaar geleden ging het over een tijdelijke concessie. Tijdelijk, omdat het nabijgelegen park nog vorm moest krijgen en om paal en perk te stellen aan de schade die de jarenlange leegstand veroorzaakt. Deze keer wil Vespa van de loods af. Erfpacht is een langlopende overeenkomst, die net geen verkoop is. Over 36, 45 of 54 jaar krijgt de stad kosteloos een gerenoveerd pand in handen en bekijkt het dan wel weer. Ook al gaat het om een net geen definitieve overdracht, de stad Antwerpen wil boter bij de vis. 50.000 euro per jaar wil ze vangen, een pak meer dan ze met de concessie op het oog had.
En dat voor een loods die niet in goede staat is. Want, boer let op je ganzen: “De erfpachter is verantwoordelijk voor de renovatie- en inrichtingswerken ”. Schreven we twee jaar terug in de Gazet van Zurenborg: “Reken maar op extra investeringen. Het gebouw is waarschijnlijk niet waterdicht en niet helemaal winddicht. Er is geen airconditioning en daglicht komt alleen door het dak naar binnen, er zijn geen ramen. Bezin voor je begint, neem best vooraf contact met Monumentenzorg, en met de stad mocht je voor de geplande activiteit een vergunning nodig hebben.”
Voorwaarden
In 2024 was de concessie gekoppeld aan een reeks harde voorwaarden op het vlak van geluidslast, overlast voor de buren, de inzet van zwaar vervoer, de vestiging van handelszaken en dergelijke. Daarvan vind je in het document op de site van Vespa sporen terug maar de vereisten zijn minder gedetailleerd geformuleerd. De geluidsnorm van max. 85 decibel respecteren, zo luidt het nu.
Statiepark
Over de band met het park houdt Vespa zich meer op de vlakte. Schreef de Gazet toen: “Vespa verkiest
een programma met buurtgerichte initiatieven. Een ontmoetingsplaats, waar creatievelingen hun gang kunnen gaan, die liefst van al met hun ideeën vooruitlopen op het toekomstige Spoorpark.” De toekomstige erfpachter krijgt deze keer te lezen: “Dankzij de ruime oppervlakte en de bestaande structuur zijn verschillende creatieve en polyvalente invullingen mogelijk. De tramloods grenst aan één van de toekomstige toegangen van het Spoorpark… De tramloods kan uitgroeien tot een belangrijke en verbindende plek, zowel voor de huidige buurt als voor de toekomstige parkgebruikers.”
Doorgeknipt is de band niet, dat is waar, maar aangetrokken is hij zeker niet, als je de teksten met elkaar vergelijkt. We lezen ook dat de erfpachter misschien al op 1 september aan de slag kan. Pas volgend jaar hoopt de stad klaar te zijn met het park, waarvoor de werkzaamheden, als alles volgens plan verloopt, van de zomer van start gaan. Daarover was er onduidelijkheid. Eerst stond er 2028 als openingsjaar vermeld, dat is later gecorrigeerd. Maar even verder lezen we toch dat het park voor een groene verbinding instaat tussen Zurenborg en Borgerhout vanaf… 2028! Hopelijk stevenen we voor de aanleg ervan niet af op stiekem uitstel.
Erfgoed
Uiteraard zou het een mooie zaak zijn, mocht de tramloods een langdurige invulling krijgen. Het is een imposante ruimte van 3600 m². Ze biedt een nostalgische blik op het verleden, toen bij de bouw van de paardenstalling in 1890 zowel de ‘Antwerpse Maatschappij der Tramways-Omnibussen’ als de ‘Société anonyme des omnibus d’Anvers ’ een halte hadden aan de Draakplaats. De metalen gebinten en de rolhefbruggen maken van de loods bouwkundig erfgoed. Van de paardentram over de rijtuigen van de ‘Tramwegen van Antwerpen en Omgeving’ tot de PCC’s van de MIVA, allemaal hebben ze de voorbije 136 jaar de loods aangedaan.
Als u belangstelling hebt, op de website www.agvespa.be vindt u alle bijzonderheden.
De tramloods staat al lang leeg. Binnenkort een erfpachter?
Foto:Luc PANDELAERS
Zaten we daar met zijn allen samen op een bijeenkomst van de redactie en komen verschillende redacteurs los van elkaar met het idee dat het wel fijn zou zijn om eens te graaien in het omvangrijke archief van de Gazet van Zurenborg en terug te blikken op de tijd van toen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik vind de vijf nummers van 2006 terug –vijf, geen zes!– en begin ze erop na te lezen. We gaan dat geregeld doen, in die nummers grasduinen. 2006 is een toevallige keuze. Het boeide ons om te weten wat er twintig jaar geleden op Zurenborg leefde. (Guy POPPE)
Het artikel op de voorpagina van het februarinummer trekt meteen mijn aandacht. 2006 is het jaar van de bomenkap, de voorbode van de heraanleg van de Dageraadplaats een jaar later.Op 8 januari 2007 gaan de werkzaamheden van start, staat er in november op de eerste bladzijde. Een volgend artikel waarop mijn oog valt, behandelt het met teer vervuilde grondwater van de gassite, de plek waarop Nieuw Zurenborg moet verrijzen. Zou er al veel geruimd zijn, vraag ik me af. Moeten we eens uitzoeken. Binnenkort komen er winkels in de Kruikstraat, lees ik. Tja, een Gazet kan zich wel eens vergissen. Ik parkeer daar wel eens wanneer ik de trein neem en pas ’s avonds laat terugkeer. Nooit een winkel gezien. “Zurenborg heeft opnieuw een kapperszaak ” is een van de titels. Wat waren we blij met een witte raaf. Kappers bij de vleet dezer dagen. Kappersbezoek is modieus.
Rudi Kimpen
De kop in april: “Vanaf 15 mei overal betalend parkeren ”. In de Transvaalstraat zijn ze dezer dagen opgelucht als ze hun eigen garage kunnen benutten. In elk nummer laat het wijkcomité van zich horen. Het bijt zich vast in dossiers zoals de banken, het speelterrein en het voetbal op het plein … en de net geplaatste parkeerautomaten. Voor wanneer opnieuw een comité? Heeft er niemand de oproep van hoofdredacteur Jörg Pyl gelezen? Doe hem en Zurenborg een plezier en kom bijeen. Annemarie Estor blijkt de eerste wijkdichter te zijn. Gelauwerd en geprijsd is ze achteraf. Heeft de wijk daar een voorbeeldige keuze gemaakt, zeg. Een volle bladzijde over een tentoonstelling van Veerle Rooms. Moet we in dit nummer toch wel afscheid nemen van haar man, Willem Persoon. In augustus 2006 neemt de Gazet afscheid van Rudi
Kimpen, de grondlegger van de wijkkrant. Hij is in april overleden. We hebben zijn weduwe, Gerda Eelen, opgezocht, nog altijd lid van de Raad van Bestuur. Het interview leest u in deze editie.
Zaza
Lezersbrieven en zoekertjes kom ik tegen. Een teloorgegane gewoonte. Zoeken onze lezers tegenwoordig de sociale media daarvoor op? Je kunt erelezer worden voor 50 of 100 euro. Niet dat we morgen over de kop dreigen te gaan maar wie er geld wil storten, dat mag. Je naam komt in de krant. Cartoons van Zaza, stel je voor. Jawel, die van Ons kent Ons in De Morgen, waar hij dagelijks foto’s van bekende koppen mengt met tekenwerk en commentaar. En voor de Gazet van Antwerpen tekent hij iets helemaal anders. Een interview voor de Gazet van Zurenborg? Nee, daarvoor is Klaas Storme niet te vinden.
Tim Sla de reclame erop na. Wat een verloop van eettenten! In de zomer van 2006 kun je je voeten onder tafel steken in de Amon, de Brasserie Van Loock, de El Diablo, de IDee, de Kom Sjee Twa, de Mise en Place, de Overvloed en de Ursae, lekkers afhalen bij Loes&Krikke, lunchen in de Lunchbreak en een wijntje drinken bij Il Piccolo Peccato. In elk nummer staat er een advertentie van de markt. Zou wel mooi zijn, als dat opnieuw kon. Het Kaasmuisje heeft plaats geruimd voor Kazen Tim maar het blijft in de familie.
Renée, André…
Een kleine groep medewerkers is dat, zeg, om vijf goedgevulde Gazetten aan te maken. Renée Dufait schrijft al, ze schrijft nog altijd. Peter Theuninck komt in de loop van het jaar bij de ploeg, André Dejonghe wordt redactiesecretaris, taak die hij kort geleden node neergelegd heeft. Jeannine Führing blijft foto’s maken, Marc Vingerhoedt is de eindredacteur, die al jaren de laatste versie onder de loep neemt. Er is veel nieuws onder de zon op Zurenborg maar er zijn zekerheden en het Zeezicht blijft al vijftig jaar alle dagen hopen.
Ik ben hier zo goed als verankerd
In het zomernummer van 2006 maakt de Gazet van Zurenborg melding van de dood van Rudi Kimpen, op 26 april. Onder de titel “Schemertijd ” publiceert ze een verhaal van zijn literaire vrienden. “De Gazet van Zurenborg zonder Rudi. Niet meer hetzelfde ”, luidt de afscheidstekst van redacteur Ad Moeskops. Rudi was redactiesecretaris van de Gazet en de grondlegger ervan. Zijn vrouw, Gerda Eelen, is nog altijd lid van de raad van bestuur. Een gesprek. (Guy POPPE)
En of de Gazet van Zurenborg belangrijk was voor Rudi, stelt Gerda Eelen. “Erg belangrijk, zeker de samenwerking met Swa (Collier, hoofdredacteur van 2003 tot 2019, gp), twee handen op één buik. Rudi is altijd geëngageerd geweest in de wijk. Van jongs af aan, dat zat in zijn bloed. Hij kende ook God en klein Pierke. Als je met Rudi over het plein wandelde, dan was je een half uur onderweg. Met Eric Aelbers uit de Kreeftstraat is hij met Radio Zurenborg bezig geweest, Radio Z. Hij had zijn eigen discobar en de Dageraadfeesten waren ook onder zijn hoede. Die affiches heb ik nog liggen.”
Vóór de Gazet van Zurenborg bestond er al een wijkblad “Mijn schoonvader had ’ De Zurenborger’, een blaadje van de Zurenborgse handelaars. Er stonden niet echt artikels in, alleen reclame. Maar voor Swa en Rudi het hebben overgenomen was er ook iets dat ‘ Gazet van Zurenborg’ heette. Dat was niet onder De Nieuwe Zurenborgse Pers, ik weet niet wie dat precies was.”
Doorstart
In 2003 gebeurt de doorstart . “Frans Crols, de voorzitter van de raad van bestuur, kwam net als Swa uit de journalistiek. Het moest professioneler, het moest een Gazet worden, totaal engagement naar de wijk toe. ’t Is niet voor niks dat ze achteraf dat blok gemaakt hebben.”
Dat blok? Gerda troont me mee naar een andere kamer en laat me een houtblok zien, waarop de woorden “Burenzorger Rudi Kimpen” aangebracht zijn (zie foto). “Dat hing tegen de bomen op het plein, aan de kerk. Moesti ( tot 2013 straathoekwerker op de Dageraadplaats, gp) heeft dat gerecupereerd. Burenzorg, dat woord heeft de huisartsenpraktijk (op de Dageraadplaats, gp) overgenomen.”
Rolwagen- en Stierstraat Merkwaardig hoe twee straten hun stempel gezet hebben op de Gazet . “Ik ben opgegroeid in de Rolwagenstraat, Swa ook. Toen ik ben geboren, woonden mijn ouders in de Wipstraat, aan de overkant van de Plantin en Moretuslei, en zijn dan verhuisd naar de Rolwagenstraat. Ik heb altijd op Zurenborg gewoond en op Zurenborg school gevolgd. Da’s een band die je moeilijk kunt verbreken, ik ben hier zo goed als verankerd. Rudi zijn vader was beroepsmilitair. Als hij teruggekomen is van Siegen, dan hebben ze de boek- en papierwinkel op de Dageraadplaats overgenomen, waar nu de Humm is.”
Naast de Rolwagenstraat, de Stierstraat. Zowel Frans Crols als Swa Collier woonden er, aan de overkant hadden de Kimpens hun woonwinkel. “Rudi en ik hadden samen op het CVO gezeten, aan de Tabakvest. Hij deed boekhouden en informatica, ik iets anders, ik weet niet meer wat. We kwamen mekaar wel eens tegen, ik kreeg dan een goeiedag. Rudi zei achteraf: “ Ik moest van thuis uit als zoon van een handelaar op Zurenborg tegen iedereen een goeiedag zeggen.” Op mijn dertigste dacht ik dat het tijd was dat ik alleen ging wonen. Dat was in 87. Maar ik wou hier niet weg. Er stond bij hen een appartementje te
huur in de Draakstraat. Ik ben de woonwinkel binnen gegaan en aan de babbel geraakt. Rudi was toen veel met theater bezig, hij deed de techniek voor het Zeemanshuis. Mijn zus had met zijn jongste broer in de kleuterschool gezeten. Genoeg onderwerpen om over te babbelen. Ik ben naar het theater gegaan en van ’t een kwam ’t ander.”
Zo hebben die van de Rolwagen- en de Stierstraat de Gazet geschraagd. “De papierwinkel zat bij Rudi, als zelfstandige was dat makkelijker, Swa deed het redactionele. Het is van in ‘t begin het uitgangspunt geweest, ik herinner mij dat nog als de dag van gisteren dat Swa zei: ” Ik hoofdredacteur en Rudi als nummer 2, het maken van de krant en de directie, dat moet volledig gescheiden blijven". De administratie deed ik, van in ’t begin. Ik ben dat blijven doen maar met Peppol (de sinds nieuwjaar verplichte elektronische facturatie, gp)… Na twintig jaar werd het tijd dat het doorgegeven werd. Ik had al een aantal keren gezegd: “ Stel dat er iets met mij is, niemand is op de hoogte, dat staat hier op de computer en dat is het”. Ik heb lang moeten wachten tot ze iemand gevonden hebben. ’t Is anders nu, ik voel dat in de raad van bestuur ook.” Hoewel ze de administratie uit handen gegeven heeft, is Gerda niet opgestapt uit de raad. “Er is me gevraagd: “ Doe dat efkes niet”. Je hebt die link, he, van in ’t begin zit ge d’r bij”.
Een heel leven op Zurenborg, Gerda heeft de wijk zien veranderen. “Toen Rudi nog leefde, kwamen we meer in contact. We hadden de gewoonte de week af te sluiten in de Moeskop. De vrienden die konden, die kwamen. Nu wist ik totaal niet dat er gisteren een rommelmarkt was. Die was in de tijd voor de mensen van de buurt, nu moet je zoeken naar iemand. Ik zag een camionette met een Nederlandse nummerplaat. Het stond vol, een overhoop aan fietsen, massa’s, ’t is goed dat de mensen met de fiets komen. De overvloed aan horeca, dat vind ik het jammere, dat vind ik niet de beste evolutie van het plein. ’t Is me opgevallen dat de terrassen tot aan de lijn van het speelplein lopen. Ik hoor vaak van oudere bewoners dat ze zich daaraan ergeren. Ik zou niet willen ruilen met mensen die dicht bij het plein wonen.”
Chapeau Gerda heeft de evolutie van de Gazet van dichtbij gevolgd “Swa gooit in 2019 de handschoen in de ring. Ik had altijd schrik, als Swa ermee stopt, dan is ’t gedaan met de Gazet van Zurenborg. Dat is niet gebeurd. Jörg Pyl, ( Swa’s opvolger) doet dat enorm goed, ‘chapeau’. Opmerkelijk dat er nog altijd zoveel dingen gevonden worden om een krant te vullen, da’s geen evidentie. Soms, maar da’s gelukkig voorbij, stonden er van die artikels in, waarmee je niet zo direct een voeling hebt, zo van, ho ja, dat ken ik. Van die artikels die ik eerlijk
gezegd amper te lezen vond. Hoe moet ik het zeggen, het volkse dat efkes weg was, te elitair. Maar met zo’n grote wisseling van de bevolking is het logisch dat je op de duur niet meer alles kent.”
Een laatste bedenking: “Goed dat de Gazet er is, ik hoop dat ze nog lang mag blijven. Toevallig Het Kwartiertje gezien (de wijkkrant van het Groen Kwartier, gp), daar heb ik geen link mee, dan heb ik liever ‘dees’, die papieren Gazet in mijn handen. Ik kan aannemen dat het vinden van vrijwilligers geen evidentie is. Er zijn flyers gemaakt om mensen warm te maken, dat is een goed punt. Ik had zo de indruk, de oproepen in de krant, dat marcheert niet.” Kort voor ons gesprek is Gerda naar de tentoonstelling over de koekenstad in het Rijksarchief geweest. Daarover was er in het vorige nummer een artikel verschenen. “Wilden ze op Linkeroever een tweede Boerentoren zetten”, lacht ze.
Achteraf nog een bericht van Gerda Eelen: “Misschien toch nog één dingetje dat me nu te binnen schiet. Ik ben nog altijd zeer blij en vereerd met de Trofee Rudi Kimpen ( jaarlijks uitgereikt aan iemand die zich verdienstelijk gemaakt heeft voor de wijk, gp). Rudi zou het zelf hoogstwaarschijnlijk een tikkeltje ‘overdreven’ gevonden hebben maar het feit dat het nog altijd bestaat en de traditie in ere gehouden wordt, bewijst alleen maar hoeveel Rudi voor Zurenborg betekend heeft.”
Gerda bij het houtblok van Rudi, de Burenzorger. Foto: Dorian FRANKS
Bezoekers vonden ook hun weg naar de Vlijtstraat
Twaalfde editie van de inheemse plantenmarkt van Natuurpunt was weer groot succes
De twee vorige edities vonden plaats op de Dageraadplaats maar dit jaar moest Natuurpunt Stad op zondag 12 april uitwijken naar de Stadsakker, het terrein van vzw Posthof aan de Vlijtstraat. Ondanks deze minder bekende locatie verschenen er opnieuw enkele honderden plantenliefhebbers op het appel. Het aangename lenteweer zorgde daarbij zeker voor extra motivatie.
(Luc PANDELAERS)
Wanneer we in het voorjaar naar de plantenboer trekken om ons stadstuintje of terras op te fleuren met wat nieuwe aanplant dan laten we ons meestal leiden door wat we al kennen of door wat er volgens de boekjes in de mode is. We staan er te weinig bij stil dat je ook in een klein stadstuintje of op een terras een nuttige bijdrage kunt leveren aan natuurbehoud en biodiversiteit. Alle privétuinen samen zijn goed voor dertien procent van de totale oppervlakte van Vlaanderen. Dat is ruim meer dan de tien procent die we hebben aan bosareaal; Natuurlijk zijn onze mogelijkheden in een stedelijke omgeving beperkt. Maar we kunnen het er wel insecten meer naar hun zin maken.
INSECTEN
Insecten zijn geen aaibare beesten, veel mensen vinden ze eerder lastig en vervelend. Daarom wordt er te weinig beseft dat de laatste vijftig jaar de insectenpopulaties dramatisch geslonken en zelfs gehalveerd zijn. De oorzaken zijn bekend: verlies aan leefgebied, het gebruik van bestrijdingsmiddelen en de stikstofdepositie in de landbouw en de klimaatopwarming.
Dat heeft niet enkel een impact op het voortbestaan van veel insectensoorten zelf maar het heeft ook grote gevolgen voor de natuur en zelfs voor onze landbouw. 87 procent van alle hogere plantensoorten en 80 procent
van onze landbouwgewassen zijn afhankelijk van insecten voor bestuiving.
ROUNDUP
Wat kunnen we daar zelf aan doen? Om te beginnen alvast alle restjes Roundup en ander chemisch spul naar het containerpark brengen. Maar dat hebt u natuurlijk al gedaan want wij willen toch niet dat onze kinderen en kleinkinderen later parkinson of erger krijgen omdat opa zo nodig een smetteloos gazonnetje wilde? En geloof vooral ook niet wat Aveve vertelt over kunstmest. Onze tuingrond bevat doorgaans al te veel stikstof: een nodeloze toegift zorgt enkel voor meer brandnetels.
En zo komen we bij de beplanting. Onze inlandse planten en insecten hebben al eeuwenlang hun levenscyclus op elkaar afgestemd. Onze planten komen in bloei wanneer de insecten nectar nodig hebben. Bij exoten is dat veel minder het geval. Veel tuin- en terrasplanten zijn hybriden die veel minder of geen nectar produceren en hun bloeicyclus spoort minder met de behoeften van onze insectenpopulaties.
NATUURPUNT
Daarom zet Natuurpunt al vele jaren in op het propageren van inheemse planten en bomen en organiseren zij inheemse plantenmarkten op veel verschillende locaties in Vlaanderen. Natuurpunt Stad deed dit al voor de
twaalfde keer en voor de derde keer in Zurenborg. De twee vorige edities op de Dageraadplaats, dit jaar moesten ze uitwijken naar de Stadsakker, de stek van vzw Posthof in de Vlijtstraat. Daar waren er ruim 2700 exemplaren te koop van 60 verschillende plantensoorten.
Dit jaar lag de nadruk op klimplanten met de hop in de glansrol. De hop is een inheemse, robuuste, snelgroeiende klimplant die een belangrijke ecologische rol speelt en goed aangepast is aan onze omgeving. Bijen en vlinders houden van deze plant en hop is ook een voedselbron voor diverse nuttige insecten. Vanwege de dichte, weelderige groei biedt de plant tevens uitstekende beschutting en nestplaatsen voor vogels en insecten! Maar ook voor wie kleiner behuisd of betuind is, was er heel wat te vinden. Wilde primula’s, smeerwortel en ossentong zijn een magneet voor bijen en hommels en bloeien van mei tot oktober. En van daslook kun je een heel lekkere pesto maken.
Wie deze editie gemist heeft kan voor het volgende plantseizoen inspiratie zoeken op de zeer informatieve website www.wilderisbeter.be
Welkom tram 11
Hij bolt weer, tram 11, van Berchem station naar de Melkmarkt en terug. Aan de halte heten bordjes ons welkom. Meer spel heeft De Lijn bij de heropening na ruim drie jaar er niet van gemaakt. (Guy POPPE)
De Gazet van Zurenborg had navraag gedaan of De Lijn op maandag de 4e mei de ingebruikneming van het vernieuwde tracé vergezeld zou laten gaan van een vorm van inhuldiging maar op die vraag is er nooit geantwoord. Een dag of tien daarvoor hebben bewindvoerders per fiets de nieuwe keerlus ingereden, dat wel. Want, let op, de tram rijdt nu via de Sint-Jacobsmarkt en het Kipdorp de oude stad in en komt langs de Korte en de Lange Nieuwstraat terug.
Een terloopse bedenking. Wat zou het knap geweest zijn als op dat nieuwe parcours de auto geweerd was en dat voetgangers, fietsers en tramgebruikers het hadden kunnen delen. Een gemiste kans, maar daarvoor is De Lijn niet verantwoordelijk. De terrasgangers aan De Muze en De Pelikaan moeten uit hun doppen kijken als ze achteloos hun weg voortzetten.
Verwend
De Zurenborgers zijn verwend. Dat mag wel na zo’n lange tijd. De frequentie is top, ook op vroege en late uren. De Lijn heeft ook zijn beste materiaal ingezet. Dat kon, nu de metrokoker dicht is. Het perron op de Melkmarkt is zo aangelegd dat ook andersvalide reizigers of wie er met een
kinderwagen of een wandelstok op pad is, moeiteloos in- en uit kunnen stappen. De oudere vrouw die ik ooit op haar knieën de tram op zag kruipen, mag tevreden zijn. Maar het lijkt erop dat de gebruikers hun weg naar de 11 nog niet teruggevonden hebben. Alvast de keren dat ik de stad ingetrokken ben, was de tram ver van bomvol. Je vraagt je af wat de mensen doen, die tot begin mei met de 9 de stad inreden.
Achteruitgang
Jammer dat het aantal haltes tussen de boulevard en de Groenplaats teruggeschroefd is tot drie, in plaats van zes vroeger. Met tot eind van de maand een bijkomende, tijdelijke stopplaats aan het begin van de Wolstraat. Zeker zo spijtig is het dat de tram klaarblijkelijk zijn definitieve eindbestemming aan Berchem station behoudt. Hij draait aan de keerlus van de Groenenhoek maar daarmee houdt het op. De bewoners van de Gitschotellei en omgeving moeten het doen met een vervangbus. De 11 komt nooit meer terug, de sporen dienen nergens meer voor. In zekere zin zijn we op Zurenborg dus blij met een dode mus. De ingebruikneming van tram 11 kan niet verdoezelen hoe slecht het gesteld is met het openbaar vervoer in de stad Antwerpen.
De Zeven van Zurenborg
Ik heb een foto gemaakt in onze wijk en heb daarin 7 veranderingen aangebracht. Ken jij Zurenborg goed genoeg om de 7 verschillen op te sporen of moet je toch naar de Door Verstraeteplaats?
Bewijs je kennis en zoek de 7 aanpassingen die zijn gemaakt aan de rotonde bij het standbeeld van “meisje op de bloesemtak”. Oplossing in het volgende nummer. (Zeger MERTENS)
Hij rijdt weer. Foto's: Laurens OP DE BEECK
HET GAAT WEER ZOMEREN
IN ANTWERPEN
Van 18 juni tot en met 30 augustus biedt Antwerpen weer een uitgebreid gamma aan activiteiten in het raam van de Zomer van Antwerpen. Ook de Dageraadplaats is in het aanbod opgenomen en op de Engie-site kan onze wijk nog steeds prat gaan op de Zomerfabriek.
(Marcel SCHOETERS)
De echte zomer liet het tijdens de presentatie op 19 mei jl. nog even afweten, maar het team achter het event -dit jaar al de 32ste editie- droeg de zon al in het hart. De opzet van de ZvA bestaat erin om mensen van zowel binnen als buiten de stad samen te brengen, zei Cultuurschepen
Lien Van de Kelder.
“We krijgen een heel indrukwekkend en gediversifieerd aanbod”, aldus Lien. “De stad wordt één grote speeltuin, van de Scheldedijk tot het Schoonselhof en van het Park Groot Schijn (het decor van de Zomerbar) tot het De Coninckplein."
TOEGANKELIJKHEID
De schepen benadrukte het feit dat gelijke kansen voor iedereen ook belangrijk zijn en dat er aldus voor wordt gezorgd dat alle evenementen toegankelijk zijn voor iedereen. Niet alles is gratis maar, aldus Lien “Wij geloven in betaalbare toegang tot cultuur.”
De Zomerfabriek is het exclusieve domein van de jongeren en zal van dinsdag tot donderdag alle dagen open zijn van 17u tot 01u00, op vrijdag van 17u tot 03u30, op zaterdag van 17u tot 03u30 en op zondag van 15u tot 01u00.
Telkens kan je genieten van gratis live optredens, expo’s, spoken word, jamsessies, festivals, workshops, streetfood en heerlijke drankjes. Elke zaterdag komt er een volledig dag- en nachtfestival en op zondag kan je marktjes en workshops ontdekken.
MUZIEK
Traditiegetrouw zal ook ‘Muziek in de Wijk’ langs Zurenborg passeren, in casu van 1 juli tot en met 26 juli en van 5 augustus tot en met 30 augustus. Wie dat op de Dageraadplaats wil meemaken zal geduld moeten oefenen tot augustus. Op 7 augustus staat de Kaapverdische groep ‘Zulu’ op het programma. Op 14 augustus komt Tasuta N-Imal uit Marokko. Het Cubaanse gezelschap Domingo y Ecos de Habana treedt op 20 augustus op en Kanazoe Orkestra uit Burkina Faso en Frankrijk sluit af op 28 augustus. Wie ook in juli al (redelijk) in de buurt wil blijven kan terecht in het Borgerhoutse Krugerpark met op 5 juli Hector Guerra uit Bolivia, de Marokkaanse Saad Tiouly op 1 juli, Zerzura (Egypte/Frankrijk) op 19 juli en Livia Mattos uit Brazilië op 26 juli.
luchtcinema of -elke dag- Zonsondergang aan de Ledeganckkaai.
Zie ook: www.zva.be
Voor de rest wordt het tram, bus, fiets of benenwagen naar de Scheldekaaien, het Eilandje of Groot Schijn voor circus en acrobatie, open-
Het is maandagmorgen, ik loop door de straten en voel een toenemende ergernis opwellen. Voor de zoveelste keer ligt er restpapier over de stoepen verspreid: zakken, snippers, gescheurd karton, zeg het maar. Alsof er een oververhitte stoet is langs getrokken en ruimhartig confetti heeft gestrooid. Alleen was die confetti duidelijk niet op de juiste maat geknipt, noch vrolijk neergedwarreld. Ik werd er dus niet blijer van. Het is gewoon een vervelende, rondslingerende puinhoop die wacht tot het wat gaat regenen om dan helemaal iets van een steedse mestvaalt te worden; kleverig, op de stoep, in de goot en met de ambitie om nog langere tijd de omgeving te ‘ontfleuren’. Als u begrijpt wat ik bedoel.
En nee, het ligt niet aan de stadsdiensten, noch aan de vuilnisophaaldienst, noch aan de extra schoonmakers die ons fietsend gedienstig zijn. Er is trouwens al vaker gevraagd om het papier dat wordt klaargezet om meegenomen te worden, goed dicht te binden.
Het is gewoon onze bewonersplicht die we nonchalant ontlopen, al wil iedereen nette stoepen en een schone omgeving. Rondslingerend afval werkt deprimerend, roept wrevel
De zijspiegel: Papier hier…
op. Net zoals die wikkeltjes, blikjes en sigaretten die we achteloos wegwerpen. Niemand zal dat tegenspreken. We halen de schouders op en gaan door.
Ik ben terug naar huis gelopen, heb mijn tuinhandschoenen aangetrokken, een vuilniszak gepakt en dan maar zelf het papier en ander rondslingerend afval opgeraapt. Alleen voor mijn eigen stoep geveegd, moet ik toegeven. Voor meer kon ik mezelf niet motiveren.
En neen, ik verwacht niet dat iedereen zal meedoen als het onachtzaam ingepakte papier weer eens ontsnapt is uit een slordig opgestapelde voorraad. Dat hoeft ook niet als we die voorraad maar goed beveiligen.
Gewoon intapen met plakband of inbinden met touw. Kleine moeite.
Of wachten we liever tot het uiteindelijk extern weer wordt bijeen geveegd?
Daar zijn die mensen toch voor?
Weet je wat er nog speelde toen ik dan maar zelf ben gaan opruimen?
De gedachte dat we dit zo achteloos, zelfs moedwillig naast ons neerleggen. Dit soort vragen om eenvoudigweg voorzorgen te nemen. Er zo weinig oog voor hebben, dat iemand, terwijl ik bezig was, zomaar had kunnen vragen of ik iets verloren was.
Erover schrijven en er op die manier zwart op wit de aandacht op vestigen, zal weinig helpen.
We blijven de codes van onderling verkeer slordig hanteren.
Al is het gewoon: ‘simpel fatsoen’! En ik hoor een berispende tante in mijn oor. Tegelijk rolt er een Vlaamse vloek
over mijn tong, zoals ik die van mijn vader leerde en die mij nog steeds goed in de mond ligt.
Alhoewel papier opruimen ons van jongs af aangeleerd is op de ons allen bekende Efteling, waar Holle Bolle Gijs zonder verpozen roept “Papier, hier, Papier, hier…”, met dat karakteristieke accent. Dat accent mogen we vergeten, de boodschap niet. Gewoon even inpakken vooraleer het papier op de stoep verschijnt. Ik moet er zelf ook op letten. Een zelfvermaning en eentje voor ons allen.
Nog meer papierzorg? Ik las op Hoplr het bericht dat het restaurant May’s, dat voordien gastvrij toestond dat
spelende kinderen zijn toilet gebruikten als het zo nodig moest, daar nu niet meer zo open mee wil omgaan. Waarom? Omdat er toiletpapier van de rollen werd gerukt en als een vieze hoop (!) werd achtergelaten.
Naast mijn verzet tegen ongedisciplineerd verspreid papierafval is dit laatste verhaal nog eens een vingerwijzing om aandacht te vragen voor openbare toiletten op de Dageraadplaats.
Wat tijdens het WK voetbal met grote schermen op het plein? Volk, veel volk laten we hopen. Maar…
Wim VERZELEN
ALLE DAGEN OPEN VANAF 14 UUR
DE DAGERAADPLAATS
Op woensdag 22 april trokken ook in Antwerpen kinderen massaal naar buiten voor de jaarlijkse Buitenspeeldag. Televisiezenders voor kinderen gingen op zwart, scholen gaven geen huiswerk en in alle districten stonden gratis activiteiten op het programma. In district Antwerpen werden er activiteiten voorzien op zeven locaties, waaronder de Dageraadplaats waar een groot sportdorp was opgebouwd. Er waren activiteiten voor alle leeftijden, van peuters die nog wat wankel op hun beentjes staan tot durfals uit het zesde studiejaar. En bovendien was het aangenaam lenteweer. Ongetwijfeld kijken veel kinderen al uit naar de volgende editie! (Tekst en foto's: Luc PANDELAERS)
Nieuwe wijnbistro Django in de Lange Leemstraat
Twee vrienden vonden dat de tijd rijp was om een bistro te openen zoals ze die zelf graag zouden bezoeken. Het resultaat was wijnbistro Django. Sinds begin februari kunt u bij hen gaan genieten op de hoek van de Lange Leemstraat en de Cuperusstraat (Eddy AERTS).
Een lang gekoesterd idee Louis van Goethem (47) en Pieter van Mele (43) zijn al meer dan 15 jaar goede vrienden. Zij delen onder meer een passie voor lekkere wijn en eten en zijn allebei ook al vele jaren beroepsmatig op dit vlak actief. Zo heeft Louis in meerdere horecazaken in Antwerpen aan het fornuis gestaan, waaronder de bekende Bistrot De Pottenbrug in het centrum van ´t Stad. Pieter heeft jarenlang in de wijnimport gewerkt en ging daarna aan de slag bij wijndomein Valke Vleug in Puurs-Sint-Amands.
De twee vrienden speelden al lang met het idee om samen iets te ondernemen en vorig jaar werden die vage voornemens geleidelijk aan concreet. Na een weekendje brainstormen en plannen maken in een bungalow aan het Veerse Meer was de kogel door de kerk. Na wat renovatiewerken ging op 10 februari hun wijnbistro Django open op de plek van het vroegere Café Bazaar.
Een warme buurtbistro Het belangrijkste uitgangspunt voor Louis en Pieter was om van Django een adres te maken zoals ze zelf graag zouden bezoeken en waar ze met volle goesting hun hart en ziel in
dineraanbod en tussendoor zijn er verschillende hapjes in de aanbieding, al is eten niet verplicht. Klanten zijn zeker ook welkom voor alleen een drankje. Gerechten en hapjes wisselen geregeld in functie van de seizoenen en van het aanbod van kwalitatieve ingrediënten. De kaart is relatief beperkt, maar wel gevarieerd. Zo is er altijd een aanbod van vlees, vis en vegetarisch. De kaart wordt op de website altijd up-to-date gehouden, zodat gasten op voorhand kunnen nagaan of er iets aangeboden wordt dat zij lekker vinden. De capaciteit van Django is best groot: bij een normale opstelling zijn er binnen 36 plaatsen plus 4 aan de bar en bij mooi weer zijn er buiten nog eens 40 plaatsen op het terras.
Aangezien Django een wijnbistro is, gaat uiteraard veel aandacht naar het wijnaanbod, al moeten we meteen vermelden dat er ook een behoorlijk uitgebreid drankenaanbod is voor gasten die liever geen wijn drinken. Bij het wijnaanbod valt vooral het brede assortiment aan wijnen per glas op. Bij het schrijven van dit artikel zijn dat er 17: 6 rood, 6 wit, 3 schuimwijn, 1 rosé en 1 orange. Daarnaast zijn nog enkele tientallen wijnen per fles verkrijgbaar. Pieter geeft zijn gasten desgewenst ook met veel
zouden kunnen steken. In ieder geval wilden ze geen formeel restaurant. Veeleer hadden ze een toegankelijke gelegenheid voor ogen die als een ontmoetingsplek in een buurt functioneert en waar mensen in een ongedwongen sfeer op verschillende momenten van de dag kunnen langskomen om iets lekkers te drinken en eventueel te eten, maar dan wel met eten en drinken van uitstekende kwaliteit. Die visie is vervolgens consequent vertaald in alle concrete keuzes die bij de invulling van Django zijn gemaakt.
Een gevarieerd en frequent wijzigend aanbod Django is open van dinsdag tot vrijdag van 12 tot 23 uur. Tijdens die hele periode kan er gegeten worden. Er is zowel een lunch- als
plezier uitleg en advies bij hun wijnkeuze. Ook de aangeboden wijnen wisselen geregeld zodat er altijd wel iets nieuws te ontdekken valt. Vele wijnen zijn biologisch/biodynamisch en enkele zijn ook natuurwijnen. Hoewel het aanbod gevarieerd is en liefhebbers van alle soorten wijnen zeker aan hun trekken zullen komen, heeft Pieter zelf een voorkeur voor wijnen uit gebieden met een koeler klimaat, vooral uit Duitsland en Noord-Italië. Uit die streken zit er dus met zekerheid altijd wel iets lekkers in het aanbod.
Bijzondere formules tijdens het weekend Hoewel de reguliere bistro alleen geopend is van dinsdag tot en met vrijdag, willen Louis en Pieter Django tijdens het weekend soms openstellen
om er events te organiseren.
Daarnaast willen we zeker ook vermelden dat het mogelijk is om de bistro tijdens het weekend te huren voor groepen. Voor een volwaardig diner kan dat tot ca. 40 personen, voor een receptie of walkingdinner tot ca. 70 personen. www.djangoantwerp.be
Gevarieerd aanbod aan wijn. Foto: Eddy AERTS
Interieur van Django. Foto: Eddy AERTS
Sweet dreams are made of this
De Koekerij
Een jonge ondernemer maakt zijn zoete droom waar in Zurenborg. Onze reporter ging kijken, maar vooral proeven (Frank SPELEMAN)
Met De Koekerij zorgt Axel (32) in Zurenborg voor een nieuw concept dat feesten en bijzondere gelegenheden naar een hoger niveau tilt. Geen klassiek patisserie-adres maar een atelier waar artisanale koekjes, taartjes en dessertbuffetten op maat worden gecreëerd.
Op weg naar mijn afspraak met Axel vroeg ik me af hoe we aan die naam ‘dessert’ gekomen zijn. Zoals je kon vermoeden komt het uit het Frans. In de 17e eeuw was het daar in adellijke kringen gebruikelijk om na de hoofdgerechten alle borden, het bestek en de zoutvaatjes van tafel te halen. Pas als de tafel volledig was afgeruimd (desservie), verschenen er kleine lekkernijen zoals fruit, noten of kaas. Het ‘dessert’ was dus oorspronkelijk geen gerecht, maar de fase na het afruimen. Ondertussen is het uitgegroeid tot hét moment waar bij een maaltijd reikhalzend naar wordt uitgekeken. Ik ontmoet Axel in het pand nabij de Dageraadplaats dat hij kocht met zijn vrouw Cleo. In een geanimeerd gesprek vertelt hij over zijn passie voor desserts en over het prille maar veelbelovende verhaal van De Koekerij. De (dessert)appel valt niet ver van de boom Axel groeide op in de bakkerij van zijn ouders in de Haantjeslei, tussen heerlijk geurende broden en vele lekkernijen. Dit wakkerde zijn passie aan voor het vak, al zag hij ook de keerzijde van dit zware beroep. Na zijn opleiding aan de PIVA-hotelschool dacht hij aanvankelijk meer in de richting van ‘iets’ met de Aziatische keuken.
Zoals bij zovelen werd covid een game changer. Tijdens die periode en na vele gesprekken over hoe de toekomst er zou kunnen uitzien, bracht Cleo Axel op het idee om de ouderlijke bakkerij tijdelijk in te zetten als productielocatie voor een lijn van dessertproducten specifiek voor feesten en bijzondere gelegenheden. Wat begon met een beperkte productie en catering groeide al snel uit tot een
reeks grote bestellingen die het vertrouwen in het concept bevestigden. Via het platform Salino werd het buffetidee sterker uitgewerkt en ook gepersonaliseerde koekjes met prints met unieke stempels bleken een succesformule.
Locatie, locatie, locatie
Waar zou de nieuwe zaak van Axel neerstrijken in Antwerpen, een stad die niet voor niets bekendstaat als de ‘koekenstad’ met historische namen als De Beukelaer en Parein? Eenvoudig was dat niet. Axel en Cleo zochten op het Zuid, Oud Berchem en Zurenborg waarbij meer dan zeventig panden de revue passeerden. Uiteindelijk leidde een tip van een vriendin tot een geschikte woning in de onmiddellijke nabijheid van de Dageraadplaats. Het was liefde op het eerste gezicht. Op het gelijkvloers worden momenteel de laatste voorbereidingen getroffen voor de inrichting van de productielijnen. De bovenverdiepingen doen dienst als woning voor Axel, Cleo en hun jonge dochter.
Wat kunnen wij van De Koekerij verwachten De kwaliteit en authenticiteit staan centraal. Axel werkt met echte vanille en pistachenoten en vermijdt artificiële smaakmakers. Daarnaast duiken ook nieuwe smaken op. Thaise thee in de crème van eclair of crème brûlée, een vleugje spice dankzij fire salt. Zo is Azië toch niet helemaal vergeten.
De focus ligt op feesten en events. Hiervoor werd een grote étagère gemaakt, een indrukwekkende constructie waarop alle desserts stijlvol gepresenteerd worden. Axel wil daarnaast ook iets voor de buurt betekenen en er wordt nu onderzocht hoe dat logistiek haalbaar kan worden. Aangezien er met verse producten gewerkt wordt en er nog geen klassieke winkel is, zal met minimum afnames gewerkt worden.
Intussen beginnen ook toprestaurants de kwaliteit van de producten te ontdekken, een mooie vorm van waardering en respect voor
het geleverde vakmanschap.
Na het proeven van een overheerlijke eclair wens ik Axel heel veel succes toe. Al neuriënd ga ik naar huis, in mijn hoofd spookt een hit van de Eurythmics: Sweet dreams are made of this…
Informatie is terug te vinden op de website: https://www.dekoekerij.be/
Axel Kinnaer. Foto: Eloy Vlaeminck
Mink. Koffie met een verhaal
Op de hoek van de Kleine Beerstraat en de Grote Beerstraat is er de voorbije maand veel beweging geweest. Het was lang raden wat er zou openen, maar onze interesse was alvast gewekt door de kleurrijke posters die op de ruiten stonden te pronken. Toen er sprake was van een nieuwe koffiezaak, waren onze smaakpapillen dan ook zeer geïntrigeerd. Mink heet de nieuwe koffiezaak, gerund door de even enthousiaste als gedreven Minkii. Een dame van Thaise origine die via vele wegen (Hong Kong, Singapore, een Belgische man, twee kinderen en een barista-opleiding in Italië) uiteindelijk belandde waar alle wegen samenkomen, hier op Zurenborg. (Cleo KLAPHOLZ)
Het verhaal begon vier jaar geleden. Minkii woonde met haar gezin in Hong Kong, maar haar man moest voor zijn werk terug naar België. Samen met hun twee kinderen maakten ze de tocht. Eenmaal hier volgde ze de verplichte taalcursussen Nederlands. Geen sinecure als je het mij vraagt! Ondertussen werkten zij en haar man allebei van thuis uit en na een tijdje begonnen ze regelmatig uit te wijken naar lokale koffiezaakjes om even weg te zijn van het thuiskantoor.
Voor Minkii was koffie meer dan een simpel ochtendritueel. Door in allerlei zaakjes de variatie aan koffie te proeven, groeide haar nieuwsgierigheid naar dit zwarte goud. Op een bepaald moment besloot ze dan ook om zich er meer in te verdiepen en schreef ze zich in voor een barista-opleiding in Italië. Niet één losse cursus, maar een gecertificeerde opleiding. Van latte art tot de fijne kneepjes van het koffie brouwen, alles rondde ze af met vlag en wimpel!
Van het Zuid naar Zurenborg Met enkele certificaten op zak begon de zoektocht naar een pand. Ze had al een locatie op het oog op het Zuid, maar op het allerlaatste moment sprong die deal af. Toeval of niet? Uw reporter gelooft nochtans wel in de cliché zin ‘alles gebeurt met een reden’. Want al zoekend stuitte ze toevallig op het pand in de Kleine Beerstraat. Na wat onderhandelen werd de koffie geklonken en startte ze enkele maanden later met de verbouwingen. Zurenborg kende ze amper, maar zoals alleen onze wijk dat kan, veroverde die snel haar hart. Vanaf de eerste dag van de verbouwingen kwamen buurtbewoners langs om
te vragen wat er zou komen en of ze konden helpen. Minkii was er oprecht door gecharmeerd en had zoiets nog niet eerder meegemaakt. Zurenborg is, zoals wij weten, nu eenmaal een wijk die fungeert als een klein dorp. Voor iemand die nog maar vier jaar in België woont en de wijk helemaal niet kende, was dat een warm welkom.
De koffie, de cacao en de verhalen erachter
Bij Mink staat koffie centraal en dat merk je. Het aanbod is bewust klein en eenvoudig. Geen uitgebreide keuken, geen lunchformules, maar wel een diepgaande visie over de producten. Ze werkt bijna uitsluitend met Belgische lokale producten en kiest daarin heel bewust voor mensen met een eigen verhaal. Ze wil samenwerken met kleine zelfstandigen en niet met anonieme grootleveranciers. De mensen achter het product tellen even hard als het product zelf. Kan het nog Zurenborgser ?
Een niet lokaal product is uiteraard de koffieboon, maar er zit wel een verhaal achter. Minkii werkt samen met Eliteclat, een bedrijf dat rechtstreeks importeert van hun eigen kleine familieboerderij in Colombia. Zij kweken de koffiebonen handmatig met veel respect voor het product en de natuur. Minkii omschrijft de samenwerking met de mensen van Eliteclat als samenwerken met familie, zo hecht is de band. De bonenbranders daarentegen zijn wel Belgisch! High Five Specialty Coffee Roastery zorgen ervoor dat de heerlijke bonen van Colombiaanse origine helemaal tot hun recht komen in de Belgische koffiemachines. De gebakjes komen van een Belgische vegan bakker, swedemarie bakery, en zijn overheerlijk! En geen nood, wie geen koffie lust is ook van harte welkom. Minkii schenkt heerlijke theetjes én een warme chocolade die eigenlijk geen chocolade is maar een pure cacaodroom. Uw reporter, die
zichzelf op culinair vlak niet de minste vindt, kan dat met volle overtuiging bevestigen.
Op vrijdag en zaterdag kan je er trouwens ook terecht voor een heerlijke after work. De openingsuren zijn dan net iets later en dan maakt de koffie plaats voor bubbels en biertjes.
Mink is nog maar een maand oud, maar voelt al aan als een plek die op en top Zurenborg is. Klein, warm en met focus op kwaliteit. Ga eens langs, zeg dat de Gazet je stuurde en laat Minkii je overtuigen van wat een goed kopje koffie kan doen!
Mink
Kleine Beerstraat 20
Open van dinsdag tot en met donderdag van 8u30-16u Open op vrijdag en zaterdag van 9u- 18u https://www.instagram.com/mink.antwerp/
Minkii voor haar koffiebar. Eigen foto
Minkii voor haar koffiemachine. Eigen foto
Bewegen & Bewogen Worden Jaartraject 2026-2027
De ene is dansdocente, choreografe en danscoach, de andere heeft een praktijk Chinese geneeskunde. Hun authentieke passie voor het menselijk lichaam bracht hen professioneel samen. Ze organiseerden al meerdere 'retreats', en nu voor het eerst een jaartraject voor bevlogen zorgprofessionals. En dat zijn zij ook, Fanny Heuten en Tine Sneyers. (Karen
KETS)
Fanny, we maken maar wat graag kennis met jou!
Fanny Heuten: “Ik ben al ruim zestig jaar Zurenborger, woonde op verschillende locaties in de wijk. Mijn grootste passie is Afrikaanse dans. Ik ben dansdocente, choreografe en volgde in Nederland een opleiding tot danscoach. Mijn mantra is dat het lijf niet liegt, en als eerste spreekt. Dat wordt gevoed vanuit de Afrikaanse cultuur, want westerlingen luisteren eerder naar het hoofd. In mijn coachingssessies ''Bewegen & Bewogen Worden' laat ik aan de hand van opdrachten het lichaam letterlijk in beweging komen. Om vervolgens te observeren wat die beweging zowel fysiek als innerlijk 'teweegbrengt'. Het opzet is maximale vrijheid, expressie, verdieping en transformatie. De coaching kan een-op-een, maar gebeurt meestal in een groep van een zestiental personen. Ik richt me enkel op wat ik 'hier en nu' bij mijn deelnemer observeer.”
“Soms is praten niet genoeg. Echte transformatie ontstaat wanneer ook het lichaam mag spreken, bewegen en ademen.”
Boeiend. Het woord is aan jou, Tine.
Tine Sneyers: “Ook ik woon al lang in Zurenborg. Ik ben juriste, maar schoolde me om tot gecertificeerd therapeut in Chinese geneeskunde en 'tuina'-massage. In mijn praktijk in de Pretoriastraat diagnosticeer en behandel ik mensen met een fysieke, mentale en/of emotionele blokkade. Hiervoor gebruik ik technieken uit qigong, yoga, acupressuur en de 'vijf elementen' coaching. Het uiteindelijke doel is zelfzorg, innerlijke kracht en duurzame energie optimaliseren. Ik werk enkel een-op-een, en duik indien nodig ook in het verleden.”
Verschillende expertises, maar jullie delen wel hetzelfde uitgangspunt?
Tine Sneyers: “Inderdaad. Ook ik observeer het lichaam, en kan vaak al aan de hand van de uitstraling of de teint van mijn cliënt een diagnose stellen. Zowel Fanny als ik hebben een holistische visie. De basis is dus dezelfde, maar we hanteren een andere, weliswaar complementaire taal. Fanny de danstaal, van de fysieke beweging, en ik die van de Chinese geneeskunde, waarbij het energetische de kracht vormt. Vanuit onze respectievelijke expertise en de passie voor het lijf maken we
wat vast zit los. Dit in tegenstelling tot bijvoorbeeld een psycholoog, die vanuit het denken, en via gesprekken werkt. Het gebeurt ook dat Fanny en ik naar elkaar doorverwijzen. Als ik zie dat mijn cliënt toch nog met een vraagstuk zit dan raad ik een coaching bij Fanny aan, en omgekeerd. Want waar energie is, is beweging. En vice versa.”
Jullie complementariteit toont zich ook in gezamenlijke initiatieven? Fanny Heuten: “Dat klopt. Tine en ik organiseren al enkele jaren 'retreats' van een drietal dagen. Centraal in een 'retreat' staan de workshops die op elkaar voortbouwen, met een bepaald thema en een welomlijnd doel, waarbij het proces eigenlijk belangrijker is dan het doel zelf. Tijdens een 'retreat' geef ik danscoaching 'Bewegen & Bewogen Worden', Tine ondersteunt via qigong, yoga en de 'vijf elementen'. Er is altijd een rode draad die we niet uit het oog verliezen. We bouwen ook zachtjes op zodat elke deelnemer zich veilig voelt om het proces aan te gaan. Naast de jaarlijkse 'retreat' is er
nog het nieuwe jaartraject 'Bewegen & Bewogen Worden', dat we als ervaren docenten zelf invullen en vormgeven.”
“Een jaar lang ondergedompeld worden in een integratieve reis waarin ervaring, theorie en persoonlijke groei hand in hand gaan.”
Wat houdt dit jaartraject precies in?
Tine Sneyers: “Het is een holistisch traject gericht op zorgverleners die actief zijn binnen verschillende disciplines en domeinen (psychologen, therapeuten, coaches, begeleiders, leerkrachten, huisartsen,...). De interesse voor een complementaire behandelwijze en/of benadering voor hun patiënt, cliënt of ander doelpubliek brengt hen samen. Ook in dit traject blijven Fanny en ik trouw aan ons basisprincipe dat het lichaam als eerste spreekt. We ontwikkelen dus tools om het lijf mee te betrekken, de lichaamstaal mee te integreren in het werken met anderen. Met onze holistische kijk differentiëren we ons van het - in onze ogen - vakjesdenken van de westerse geneeskunde. Het jaartraject start in oktober 2026 en eindigt in mei 2027 (tien live modules op zondag). Er zijn minstens twaalf en maximaal twintig deelnemers, vandaag hebben we het minimum aantal inschrijvingen al bereikt. Als locatie kozen we Het Oude Badhuis in Antwerpen, waar Fanny ook Afrikaanse dans geeft. We nodigen de zorgverleners onder de lezers van harte uit om het programma door te nemen en ons bij interesse te contacteren.”
Retreat Zurenborg: een warme plek voor beweging en verbinding
Op zoek naar meer verbinding, beweging en een beetje me-time? Dan is de maandelijkse Health Retreat op Zurenborg misschien wel precies wat je nodig hebt. Initiatiefneemster Alessandra Strazzeri - voor vrienden gewoon Ally - bouwt stap voor stap aan een warme community waar iedereen welkom is. Leeftijd, achtergrond of geaardheid spelen geen rol: het draait om samen vertragen, bewegen en genieten. (Annelies DE MUL)
Na flyers in de buurt en oproepen via Hoplr vond ik op 25 april mijn weg naar de tweede editie van Retreat Zurenborg. Mijn nieuwsgierigheid was meteen geprikkeld - en na deze ervaring begrijp ik waarom steeds meer buurtbewoners aansluiten.
De komende sessies vinden telkens plaats van 11 tot 14 uur op:
• 20 juni 2026
• 11 juli 2026
• 15 augustus 2026 (special edition Moederkesdag)
• 12 september 2026
• 10 oktober 2026
• 7 november 2026
• 12 december 2026 (special edition)
Op een zonovergoten zaterdagvoormiddag verzamelen de deelnemers in Het Roze Huis, waar een gezellige
ruimte op de tweede verdieping het decor vormt voor enkele uren ontspanning en ontmoeting.
De rijkgevulde brunch lonkt meteen, maar eerst worden de yogamatjes uitgerold. De sessie start rustig, met landingsoefeningen, yoga en relaxatie. Daarna volgt een kennismaking met energetisch werk - voor mij helemaal nieuw, maar verrassend toegankelijk en vooral een ervaring die naar meer smaakt.
De sfeer zit zo goed dat de geplande Power Dance uiteindelijk wordt uitgesteld naar een volgende editie.
Niemand lijkt dat erg te vinden: er wordt nagekaart, gebabbeld, gelachen en uitgebreid genoten van de brunch. Het voelt minder als een georganiseerde activiteit en meer als een groep mensen die elkaar spontaan gevonden heeft.
En dat is precies wat Ally voor ogen heeft.
Enkele dagen later ontmoet ik haar opnieuw, deze keer onder een grijze hemel aan de Draakplaats, voor een korte babbel over haar project.
Na studies in Sydney woonde Ally dertien jaar in het buitenland, waar ze vooral actief was in beachclubs en later als personal trainer. Toch miste ze iets.
“Ik wilde meer echte connectie,” vertelt ze. “In de fitnesswereld draait alles vaak rond resultaten en trajecten met een begin- en eindpunt. Ik miste de menselijke band. Met Retreat Zurenborg wil ik net een plek creëren waar mensen elkaar écht leren kennen.”
Sinds 2024 zet ze als zelfstandige volop in op dit verhaal, in samen-
werking met Make It Happen. Haar doel? Een laagdrempelige community bouwen waar welzijn, plezier en verbinding centraal staan.
“We leven vaak naast elkaar,” zegt ze. “Er is veel verborgen eenzaamheid. Zeker bij alleenstaande ouders of mensen die voortdurend in de ratrace zitten. Ik wil een moment creëren waarop je even mag vertragen. Gewoon ademhalen, bewegen en jezelf zijn.”
Die toegankelijkheid voel je meteen tijdens de sessies. Er hangt geen prestatiedruk. Alles mag, niets moet. Ally begeleidt zelf de Power Dancesessies, waarbij plezier belangrijker is dan perfecte choreografieën. “Het gaat erom dat je durft loslaten,” zegt ze lachend. “Dat je je goed voelt in je lichaam en even alle remmen loslaat.” Ook de volgende editie krijgt een bijzondere invulling, met een High Heel Dance Class.
“Dat wordt een ode aan vrouwelijkheid en zelfvertrouwen,” vertelt ze enthousiast. “Niet om perfect te zijn, maar om jezelf te durven tonen zonder schaamte of oordeel.”
Wat ze wil meegeven aan twijfelaars uit de buurt?
“Wat heb je te verliezen? Kom gewoon eens proeven van de energie die we samen creëren.”
En eerlijk? Na één zaterdag begrijp ik perfect wat ze bedoelt.
Voor meer informatie
@he_ally_thy_fit24
Alessandra 'Ally' Strazzeri. Foto: Jerry KONINCKX
Het koor van het Roze Huis
Pink Noise – een juweel in Zurenborg dat nog te weinig mensen kennen
Al meer dan 25 jaar bestaat het koor Pink Noise (Roze Ruis). Iedere maandagavond, als je Café Den Draak passeert en de ramen openstaan, hoor je fijne stemmen en harmonieën klinken. De zolder van Het Roze Huis is hun oefenplek. (Anne CLARK)
Pink Noise, het enthousiaste koor van de Antwerpse holebi-vereniging Active Company, is zowel qua bezetting als repertoirekeuze een veelzijdig, breeddenkend en kosmopolitisch koor. Op de pupiters liggen partituren van de renaissance tot bewerkingen van populaire nummers. Zowel klassieke werken, barbershop als close harmony liggen het koor als gegoten. De meeste koorleden hebben geen muzikale opleiding maar worden gedreven door hun enthousiasme en de groepsdynamiek. Pink Noise staat open voor LGBTQ-mensen en al hun vrienden en sympathisanten.
Een beetje geschiedenis
Pink Noise is opgericht in 1999 en werd gedurende 19 van de 26 bestaansjaren geleid door Arto Van Bauwel, een van de medeoprichters. Onder zijn leiding nam het koor met succes deel aan verschillende internationale koorfestivals zoals Various Voices. Hij is erin geslaagd om een heel professioneel klinkend koor te vormen.
In 2025 besloot Arto het stokje van Pink Noise over te dragen aan de volgende dirigent – Sofía Chacón.
Sofía Chacón
Sofía, met Spaanse/Tsjechische roots, kwam op zesjarige leeftijd voor het eerst in aanraking met muziek via het Kinderkoor van de Gemeenschap van Madrid en door pianolessen. Haar deelname aan dat koor, en de overstap naar het Jeugdkoor van Madrid tot haar achttiende, veranderde haar leven. Daar ontdekte ze haar passie voor koormuziek. Alle internationale reizen voor wedstrijden, koorfestivals,
concerten en andere optredens zorgden voor onvergetelijke ervaringen en diepe banden met mensen. Samen zingen voelde als een vorm van therapie en gaf een diep gevoel van welzijn.
In Spanje studeerde ze aan Musikene in San Sebastián, waar ze een bachelor in piano behaalde. Daarnaast deed ze veel ervaring op als begeleidster van zangers. Na haar verhuizing naar Antwerpen volgde ze een masteropleiding koordirectie onder leiding van Luc Antonis, en momenteel rondt ze haar bacheloropleiding zang af bij Anne Cambier. Ze heeft verschillende koren gedirigeerd, waaronder Anahita, Cantilene, Garagekoor en Pink Noise. Ze maakt ook als zangeres deel uit van verschillende vocale ensembles, zoals Currende, Psallentes, Reflection, Vetus Carmina en haar eigen hedendaagse vocale ensemble Roots of Juniper.
Haar band met Pink Noise ontstond toen iemand haar vertelde dat hun dirigent zou stoppen. Ze greep deze kans met beide handen aan en maakt sindsdien met trots deel uit van dit prachtige koor.
Sofiá in de woorden van de activiteitenverantwoordelijke van Pink Noise: ‘Sofía is een fantastische dirigente. Ik waardeer haar inzicht en aanpak en heb heel veel bijgeleerd. Voor haar was (en is nog) het een uitdaging om met maar 12 leden van start te gaan, met een koor dat toch wel een stevige reputatie had.’ (Pink Noise heeft inmiddels weer meer leden en blijft groeien.)
Het 'waarom' van Pink Noise Voor dit artikel hebben we enkele leden van Pink Noise gevraagd waarom ze zo graag bij dit koor zingen:
‘Voor mij gaat het vooral om de muziek en het zingen zelf, de goede muziekkeuze van de dirigente en het verbindende van samen te zingen: even alles vergeten en met een goed gevoel en ontspannen weer naar huis gaan.’
‘Koorzang gaat om verbondenheid. Als groep samen werken om een mooie klank te creëren werkt heel ontspannend en versterkt de samenhorigheid. Het vraagt een zeker engagement maar het is heel leuk om te doen.’
‘Het leuke is dat nieuwe leden onmiddellijk ingeschakeld worden en geholpen worden om asap mee te (kunnen) zingen.’
‘Het sociale, 1 avond van 2 uur per week met dezelfde mensen waarmee je zelf of met elkaar bepaalt hoe afstand of contact zich ontwikkelt.
Goed voor het humeur.’
‘Het vergt concentratie om muziek onder de knie te krijgen daardoor vergeet ik even alle rompslomp in mijn hoofd. Mijn gedachten staan dan even volledig offline dit geeft een zalig goed gevoel!
Samen iets opbouwen en resultaten boeken zonder notenkennis maakt dat we fier mogen zijn!’
‘Ik kijk elke week uit naar de repetitie en oefen gedurende de week ook zoveel mogelijk. En zelfs oefenend zingen geeft mij, en mijn huisgenoot, een fijn gevoel. Zingen is eigenlijk een "must".’ ‘Het ontdekken van nieuwe mooie muziek en dit te doen samen met andere mensen is heel verrijkend. Leren zingen, leren noten en partituren lezen is behoorlijk spannend.’ ‘Wie meemaakt hoe het voelt om met een beetje moeite toch door te leren zingen wil meer.’
Nieuwsgierig?
Altijd al de wens gehad om in een koor te zingen maar nooit één gevonden waar mensen van elk muzikaal niveau welkom zijn? Zin om eens te proberen? Nieuwe kandidaten zijn altijd welkom! Vooraf even melden via koor@activecompany.be is handig, maar niet noodzakelijk. Pink Noise oefent iedere maandagavond van 20u tot 22u.
Het eerste optreden van Pink Noise
olv Sofía Chacón vindt plaats op 14 juni in Café Den Draak om 14.30 en 16.30.
DE DOOS VAN PANDORA
Na de verschijning van het eerste artikel in deze rubriek, ontving ik leuke reacties. De rubriek maakt duidelijk wat los. Conflictbemiddeling is duidelijk een onderwerp dat leeft. En toch moet ik melden dat deze nieuwe rubriek al aan zijn laatste publicatie toe is. Ik geef graag een woordje uitleg. (Julie KRUIJNE)
Een van de richtlijnen die wij als vrijwillige schrijvers/redacteurs, in navolging van de deontologische code van de journalistiek, willen respecteren is de volgende: Richtlijn 16: Anonieme artikelen (of lezersbrieven) publiceren we niet. Een redacteur schrijft niet over een onderwerp, waarbij hij of zij zelf betrokken is.
De Gazet van Zurenborg is en blijft een lokale publicatie die zich richt op buurt- en culturele zaken, straatfees-
ten en tentoonstellingen. Ik besef ten volle dat een rubriek zoals die van ‘De doos van Pandora' daarom niet langer kan worden verdergezet in de Gazet. En toch vind ik het jammer om deze rubriek zomaar los te laten.
Geef het een kans, fluisterde mijn hart. En als mijn hart fluistert, dan klopt het.
Dus volg ik mijn hart en ga ik gezwind verder met de enquêtes.
Wil je graag op de hoogte blijven van wat ik tijdens mijn opleiding, het onderzoek en de inspirerende gesprekken met buurtbewoners ontdek? Stuur dan een mail naar jkruijne@gmail.com met vermelding: " Interesse Doos van Pandora”. Je ontvangt het volgende artikel dan eind juni in jouw mailbox.
Alvast bedankt aan het redactieteam en in het bijzonder aan Jörg Pyl dat ‘De doos van Pandora’ hier geboren mocht worden.
Pink Noise in repetitie.
Foto: Anne CLARK
Alex Elaut wil de geschiedenis van Zurenborg te boek stellen en rekent op uw medewerking
Alex Elaut werkt aan een nieuw boek over Zurenborg, deze keer over de geschiedenis van de wijk. Hij wil graag een beroep doen op de lezers van de Gazet, die misschien fotomateriaal of verhalen kunnen bijdragen.
(Marcel SCHOETERS)
Met boeken als ‘Op wandel door de Belle Epoque’, ‘Art Nouveau architectuur in Antwerpen’, Jacques Deweerdt’ en ‘Jules Hofman’, zou je Alex haast een ‘beroeps-Zurenborger’ kunnen noemen, ook al heeft hij nooit effectief in de wijk gewoond. Wat hij nu voor ogen heeft, is een diepgaande geschiedenis van dit stukje Antwerpen, gekoppeld aan foto’s en anekdotes uit niet altijd lang vervlogen tijden.
Hij staat er deze keer niet alleen voor, want ook Filip Raes, psycholoog en gedragstherapeut wiens overgrootouders tot de pioniers van de aanleg van Zurenborg behoorden, en Marc Stevens werken mee. Deze laatste is voornamelijk thuis in de heemkunde van Merksem en raakte bij Zurenborg betrokken omdat het Beukenhof
aldaar het eerste buitenverblijf was van Baron Osy. Voor de vormgeving tekent kunstenaar Peter Verdonck, wiens eigen oeuvre elders in deze kant wordt belicht.
GROOTGRONDBEZITTERS
Wat Alex Elaut voor ogen heeft, is een breed inzicht in de voorgeschiedenis van de wijk. Dat is er een van lusthoven, hoeves en de daarmee verbonden grootgrondbezitters. “Zoals
J.J.R. Osy”’ zegt Alex. “Wie waren deze mensen die zich aan het eind van de 18de eeuw in het Antwerpse hebben gevestigd en zich op een paar generaties tijd van paardenhandelaren tot bankiers weten op te werken en ook actief werden in de politiek?”
Zo werd Eduard Osy gouverneur van de Provincie Antwerpen. Zijn zus
Sergie Van den Borne en Suzanne Janssens
Opticien - Optometrist
Dageraadplaats 12 2018 Antwerpen
tel : 03/235 16 35 optiekdedageraad@telenet.be
OPENINGSUREN
MAANDAG 10 uur tot 13 uur
DINSDAG 10 uur tot 18 uur
WOENSDAG 10 uur tot 18 uur
DONDERDAG 10 uur tot 18 uur
VRIJDAG 10 uur tot 18 uur
ZATERDAG 10 uur tot 13 uur
Isabelle trouwt met John Cogels, die het tot senator weet te schoppen.
Het boek wordt een verhaal van verkavelingen, die werden bebouwd door architecten, die vaak ook zelf aandeelhouders waren van de ontwikkelingsmaatschappij. “Dat verhaal is tot nu toe nog nooit geschreven”, denkt Alex.
MEIFEESTEN
Aan de hand van foto’s van wijkbewoonster Susanne Van Wesemael over de buurtfeesten van de jaren ’50, buigt Marc Stevens zich over de werking van de Verenigde Zurenborgse Handelaars (VZH), in 1946 opgericht door Pierre Bussens. Deze man heeft de vereniging 25 jaar lang gedragen. “We willen ons vooral concentreren op de Meifeesten van 1950”, zegt Marc.
Heel wat verhalen hebben in de loop der jaren hun weg wel eens gevonden naar de lokale of zelf nationale pers, zoals dat van de ‘leeuwentemmer’ op de Cogels-Osylei of de boedelverkoop van het ‘Huis van de Generaal’ in dezelfde straat. Maar er is vast nog
veel meer te sprokkelen, meent Alex Elaut.
“Zo zouden er beelden bestaan van een processie die passeert aan de ‘Griekse Tempels’ in de Transvaalstraat.” Hij noemt ook het wat wansmakelijke verhaal van het frietkot op het plein waarvan de baas geregeld in zijn vet spuugde om te controleren of het nog warm genoeg was en zijn nagels schoonmaakte met zijn aardappelmesje. “Wat nog ontbreekt is de nozem- en hippietijd.” zegt Alex
OPROEP
Vandaar dat de samenstellers van het boek een oproep willen lanceren naar bewoners, ex-bewoners of afstammelingen om nog meer verhalen of beeldmateriaal aan te reiken. Haal dus toch maar eens die oude schoendozen uit oma’s of opa’s nalatenschap van de zolder en breng Alex op de hoogte. De publicatie van het boek is gepland voor het najaar.
alex.elaut@proximus.be
Peter Verdonck, Marc Stevens en Alex Elaut. Foto: Dorian FRANKS
Peter Verdonck stelt tentoon
Peter Verdonck is een zeer creatieve en productieve schilder en grafisch ontwerper. Heel zijn leven is hij verbonden geweest met onze wijk. Van 27/6 tot 5/7 stelt hij tentoon in Galerij Rivierenhof (Renee DUFAIT)
Waarom grafiek?
Peter Verdonck: Ik was de jongste van negen kinderen en net als mijn oudste broer geïnteresseerd in theater en muziek, maar net als hij mocht ik dat niet studeren. Beeldende kunst mocht wel. Dus volgde ik een grafische opleiding aan het SintLucasinstituut Antwerpen, waar ik in 1979 afstudeerde.
Kan u leven van uw kunst of hebt/ had u nog een ander beroep?
Peter Verdonck: Ik werkte o.a. als grafisch ontwerper: Eerst bij Bulo Kantoormeubelen, daarna voor Stad Antwerpen, CC Berchem en het Felix Archief. Nu ben ik met pensioen. Naast mijn loopbaan schilderde ik en speelde ik gitaar.
Wat schildert u? Welke inhoud?
Peter Verdonck: Ik schilder zowel figuratief als geometrisch abstract als gevoelsmatig.
Ik werk dus in verschillende stijlen, los van voorschriften en modetrends. Met het figuratieve wil ik iets vertellen. De thema’s zijn volgens periodes: bijvoorbeeld cultuurverschillen of recent klimaatontkenning en milieu-
vervuiling. Mijn werk is beïnvloed door de media en sociaal geëngageerd, tegen materialisme. Maar het spontane, eerlijke blijft belangrijk! En ik houd van humor! We leven al in zo’n zwaarmoedige en vurige tijden! Kunst mag wat licht en luchtigheid geven!
Waar haalt u uw inspiratie?
Peter Verdonck: Mijn inspiratie kan op alle momenten van de dag ontstaan en op alle plaatsen. Kleine prikkels in het dagelijkse leven kunnen voldoende zijn als aanzet: emoties, ervaringen en belevenissen.
Het bezoek aan musea en galerijen wekt ook mijn inspiratie en goesting om te schilderen op. Ik ben zeker beïnvloed door Kazimir Malevitsj en David Hockney. Ook Alechinsky voor het spontane van mijn portretten en Victor Servranckx voor de abstracte composities.
Hoe gaat u te werk bij het creëren?
Peter Verdonck : Spontaan voor de portretten en de abstracte composities, beredeneerd voor de schilderijen: Mijn grafische ‘koppen’ worden blindelings uitgewerkt. Het is een ‘verrassingsprocedure’: Ik leg een papier op de grond en trek er met krijt, in enkele minuten, in het pikdonker, de lijnen van een gezicht op. Later werk ik die ‘blinde’ portretten verder uit met inkt of aquarel. Ik tracht het innerlijk van mensen weer te geven. Sinds eind 2025 maak ik ook abstracte collages. Grote kleurenvellen knip ik, ook bijna blindelings, in abstracte vormen en laat die dan dwarrelen op een papier. Ik verschuif en laat wat weg, tot het een evenwichtig geheel wordt. Soms geeft dat bij toeval iets herkenbaar, maar dat zoek ik niet. Voor de meer figuratieve werken, vertrek ik vanuit een idee. Ik maak eerst een ‘collage' van afbeeldingen op het computerscherm, tot ik er een eenheid in vind. Ik maak surreële beelden van het dagelijkse. Later schilder ik het in kleur met acryl op doek en zal ik het werk meestal nog aanpassen en vereenvoudigen.
Werkt u dagelijks op vaste uren of moet u ervoor in de stemming zijn?
Peter Verdonck: Ik werk met periodes, naargelang er inspiratie en ‘goesting’ is, meerdere dagen per week gemiddeld 5 à 6 uren. Bij het werken luister ik vaak naar kosmische muziek. Eenmaal begonnen aan een werk, kan ik niet meer stoppen!
Hebt u nog andere bezigheden of hobby’s?
Peter Verdonck: Zeker! De laatste jaren verzorg ik de vormgeving en deels ook de fotografie voor de boeken van stadsgids Alex Elaut. Momenteel werken we samen aan een nieuw boek, rond Zurenborg en de Belle Epoque, dat in het najaar zal uitkomen. (zie ook elders in deze Gazet)
En ik bereid een nieuwe tentoonstelling voor van beeldend werk van de laatste drie jaren. Ik wil dat de communicatie ervan verzorgd is! Daarvoor maak ik een affiche, een
folder om uit te delen, postkaarten en een boek om te verkopen. In het boek staan mijn werken afgebeeld en citaten van kunstenaars en filosofen. Naast schilderen, speel ik ook gitaar, maar momenteel primeert het beeldend werk.
Wandelen is voor mij ook belangrijk om even alles los te laten en me leeg te maken.
Hebt u de kunst doorgegeven aan uw kinderen?
Peter Verdonck: Mijn dochter heeft kunstgeschiedenis gestudeerd en mijn zoon heeft drummen als hobby. Wil u nog wat meer vertellen over uw link met Zurenborg?
Peter Verdonck: In mijn jeugd ging ik naar school in Sint-Edmondus in de Korte Altaarstraat. Uitgaan konden we in die tijd nog in jeugdhuis ‘Den Hanenbalk’ in de Grote Hondstraat! Ik vond er vrienden en een eerste lief. Ik zat met Luc Tuymans op school en in het kunstatelier en bewonderde de schilders op de Dageraadplaats. Mijn eerste werkjaren waren bij SAGO, een derdewereldcentrum in de Steenbokstraat. En mijn eerste groepstentoonstelling in ’79 of ’80 was op de eerste verdieping van het Zeezicht, toen nog 'De Cereus’. Ik had in die periode ook een rockband met een repetitieruimte in de Cogels-Osylei. De eerste, en ik denk ook de laatste, ‘jongerenmis' in de Sint-Norbertuskerk, werd door ons opgeluisterd. Volgens de pastoor was dat wel wat ‘heavy’! Momenteel ben ik nog vrijwilliger in Sint-Norbertus om de kerk enkele uren per week open te houden en om bezoekers te informeren over het gebouw, het barokorgel, of de diensten die er plaatsvinden.
Verder vervul ik allerlei praktische taken tijdens de Cantatediensten,die georganiseerd worden door de vaste organist en koorleider, Emmanuel Van Kerckhoven.
Tussen de vrijwilligers van de Kerk is er na al die jaren een fijne vriendschapsband ontstaan, zo komen we minsten één maal per jaar samen om de Kerk grondig te poetsen.
Wat zijn uw toekomstplannen?
Ik geef een solotentoonstelling van mijn beeldend werk van de laatste drie jaren in Galerij Rivierenhof van vrijdag 26 juni tot zondag 5 juli 2026, telkens van 12 tot 18 uur (maandag gesloten). Ik hoop er veel Zurenborgers te zien!
Peter Verdonck aan het werk. Foto: Renee DUFAIT
'Voor het ongeval'. Eigen foto
Mannen zonder hoofd
Een bundel over de stad. Hoe kan het ook anders als voormalig stadsdichter? Met een knipoog in de titel naar deze woelige periode? Of eerder in de onthoofde paspoppen die Lies zag liggen in een afvalcontainer op straat?
Een onbeduidend detail voor de meesten, maar een bron van inspiratie voor een dichter. Stadsdetails als het ware, die alleen een dichter kan zien. Elke andere stadsbewoner had er achteloos voorbijgelopen, Lies schreef er een bundel over.
Een nieuwe bundel bij een nieuwe uitgever Mannen zonder hoofd is een bundel over de dagdagelijkse stedelijkheid, over wat een stad met je doet als je er aandachtig in rondloopt. Zoals een wolf die de stad doorploetert. Of het bestuur van deze stad. Wie of wat groeit er ondertussen stilletjes onder de oppervlakte?
De bundel verschijnt bij Uitgeverij Vleugels, een Nederlandse uitgever die meer wil inzetten op poëzie. Een mooie match voor een dichter die al jaren bewijst dat poëzie meer is dan louter woorden op papier. De bundel telt 104 pagina's en is, opvallend genoeg voor haar, niet geïllustreerd. In deze bundel, zonder illustraties, laat Lies de gedichten zelf het visuele werk doen. Je kan de bundel ook beluisteren op bandcamp. Wie haar tekeningen en schilderijen kent, weet dat Lies Van Gasse werkt in een heel dromerige, sfeervolle beeldtaal. Een van haar illustraties siert overigens de binnentuin van de Hofkamer. Zeker de moeite waard om eens te bezichtigen.
Crossmediaal dichter
Lies Van Gasse is meer dan een dichter. Ze tracht haar woorden te laten dansen via verschillende media en prachtige illustraties. Ze debuteerde in 2008 met Hetzelfde gedicht steeds weer bij Uitgeverij Wereldbibliotheek.Van 2010 tot 2021 volgden er nog 9 dichtbundels. Van 2022 tot 2025 was ze stadsdichter van Antwerpen. Op Zurenborg verrassen haar raamgedichten de toeristen die poëzie zoeken in de gevels van onze wijk.
Takkendroom
Als voorproefje geven we je hier één van haar gedichten mee.
We hielden een activismedag.
Ook al woont ze niet in onze wijk, toch lijkt Lies Van Gasse een van onze buren, zo aanwezig is ze op Zurenborg. Ze illustreerde al voor onze krant, sprong bij als we handen tekortkwamen voor de gazet en je kan haar woorden op menig raam in de buurt lezen. Vandaag geven we haar dan ook met plezier een plaatsje in de krant, want op 29 april verscheen haar nieuwe dichtbundel Mannen zonder hoofd.
(Cleo KLAPHOLZ)
De mensen van de politie hadden dezelfde namen als in die serie uit mijn jeugd. Nu circuleert er het idee om weer op reis te gaan.
Bloem of kruid zijn wij nooit geweest, maar ik voel mij alsof de grond onder mijn voeten het heeft opgegeven en ik verder zweef, jarenlang, mijn leeftijd voorbij, in de beschutting van kamerdeuren en nachtplanten. Soms voel ik mij een heel oud wezen, niet aangepast aan klikken en tijd, niet weerbaar tegen het op en neer van stofwolken, golfstromen, niet wetend of het nu huilend wil gaan liggen of doorgaan, soms lijkt het alsof mijn gedachten zich beter op hun gemak voelen in deze ongeordende takkenruimte.
Lies van Gasse
ISBN 978 94 93350 47 2 - € 24,50 https://www.uitgeverijvleugels.nl/andere-uitgaven/541-lies-van-gasse-mannen-zonder-hoofd Te koop bij De Groene Waterman - https://liesvangasse.bandcamp.com/album/mannen-zonder-hoofd
Lies Van Gasse. Foto: Koen BROOS
Schrijver, dichter en journalist Willem Persoon overleden (1944 – 2026)
DE AVOND VALT
Er is nu de behoefte om te rusten
Na de kringloop van de dag
Met spiegelingen van handelingen
De uren worden oud
Elke minuut, elke seconde
Heeft een verhaal gekregen
Niet uit te wissen, niet goed te praten
De dagen vreten verder
Uw zaden zijn gezaaid
Bescherm ze voor het ongedierte
Dit is niet te herschrijven
Dit is niet te herhalen
Wat geweest is, is geweest
(uit: De Vier Elementen –drietalig project met partner Veerle Rooms)
Op 15 april jongstleden overleed Willem Persoon (Wim voor de vrienden) in zijn geboortedorp Stekene. Hij is daar heel zijn leven blijven wonen maar door zijn jarenlange relatie met grafica Veerle Rooms had hij ook zijn vaste stek in Zurenborg. Hij was van 1974 tot 1997 actief als journalist bij de Gazet van Antwerpen en parallel daaraan bouwde hij ook aan een rijke carrière als dichter, romancier en essayist. (Luc
PANDELAERS)
Wim Persoon had levenslang een sterke band met Stekene en het Waasland maar door zijn relatie met grafica Veerle Rooms werd hij, zij het dan part-time, ook een trotse Zurenborger. Ik herinner mij hem vooral als een minzame buurman die altijd klaar stond wanneer er iets in de straat georganiseerd werd. Bij de legendarische Lavendelfeesten van weleer stond hij niet enkel vaak achter de BBQ maar hij wist ook telkens een van zijn literaire vrienden te strikken voor een optreden. Onder meer Herman de Coninck, Tony Rombouts, Peter Holvoet-Hanssen, Lies Van Gasse en Peter Theunynck maakten daar hun opwachting. Dat waren toen nog BBQ’s voor meerwaardezoekers...
Vooral de winters bracht hij door in het huis in de Cogels-Osylei, waar Veerle Rooms haar atelier heeft. In de zomer trokken ze veel naar het huis met de grote tuin in Stekene waar zijn zwarte labrador Sam de extra winterse kilo’s van zich af kon lopen.
Naast zijn journalistieke werk bouwde hij ook aan een rijk literair oeuvre. Hij publiceerde twaalf poëziebundels en twee romans en schreef ook een aantal essays en biografieën van onder meer zijn streekgenoot Anton van Wilderode en van Lord Byron.Die laatste werd ook vertaald in het Engels. Zijn poëzie was ook meermaals zichtbaar in de straten van Zurenborg door zijn deelname aan de Poëzievensters.
Met Veerle Rooms had hij niet enkel een liefdesrelatie: zij waren ook artistieke compagnons de route. Zij publiceerden verschillende bundels met poëzie van Wim en grafisch werk van Veerle. Het hoogtepunt was wellicht de bundel “Our Soldiers”, over de duizenden soldaten uit Nieuw-Zeeland die tijdens de Eerste Wereldoorlog kwamen meevechten met het Britse leger en hun leven lieten in de West-Vlaamse en Noord-Franse modder. Deze vlijmscherpe aanklacht tegen de waanzin van de oorlog maakte ook veel indruk in Nieuw-Zeeland zelf toen ze hun werk daar ter plekke gingen presenteren. Wim Persoon was lid van de raad van bestuur van de Veerle Rooms Foundation,stichtend bestuurslid van de Heemkundige Kring d’EUZIE in Stekene, ondervoorzitter van het Antoon van Wilderode genootschap en lid van het Lord Byron genootschap in Amsterdam, Hij won ook de Cultuurprijs Stekene 2008.
Een aantal van zijn teksten werden vertaald in het Engels, Duits, Afrikaans, Pools, Russisch en Japans.
Willem Persoon heeft zijn lichaam gedoneerd aan de wetenschap. Op 31 mei werd hij herdacht in het cultuurhuis van Stekene, een waardig afscheid van een warme en gedreven man.
Meer info over het literaire werk van Willem Persoon en een selectie foto’s zijn te vinden op zijn website www.persoonlijk.info
CONTRAPUNT (2025): ZIJN LAATSTE DICHTBUNDEL
In 2025 verscheen van Willem – Wim – Persoon de bundel Contrapunt, allicht bedoeld om zijn parallelle levens toe te lichten in een poëtische vorm. Mogelijk voelde Wim zijn dood naderen en kwam deze uitgave er om de puntjes op de i te zetten. Want net als in de muziek, waar contrapunt duidt op evenwijdige gelijkwaardige melodieën die samen tot een geheel vervlochten worden, kan het leven van Willem Persoon opgedeeld worden in een leven als dichter, biograaf- romancier en een als journalist.
Al deze bezigheden bewegen zich parallel van elkaar en vormen de persoonlijkheid die Willem Persoon is en was.Ook als journalist
voor Gazet van Antwerpen werkte hij een tijd in het kantoor Waasland en later in Brussel. Naast zijn journalistiek werk daar schreef hij cultuurhistorische gidsen over Brussel en het Waasland.Allicht stond dat in verband met zijn interesse voor geschiedenis, want er volgden ook nog romans over Lord Byron en over de ontdekking van een prehistorische grot in de Ardèche. Ook geografisch leidde hij een dubbel leven in de positieve zin van het woord, een in Zurenborg en een ander in zijn geboortedorp Stekene. Al deze bezigheden en woonplaatsen vormden echter een geheel dat de persoonlijkheid van Willem perfect omschrijft. (Jörg PYL)
Willem Persoon. Foto: Veerle ROOMS
Aurora is terug! (meer in de volgende editie) - Foto's Luc PANDELAERS
Thaise en Vlaamse gerechten geserveerd in een huiselijke sfeer. Kom zeker onze heerlijk cocktails proeven. Reserveren op 03/235.98.42 - informatie op mays.be
De Roma
Isolde
Lasoen speelt exclusieve album release show in De Roma “Mijn nieuwe plaat schreeuwt om een podium mét grandeur”
Tekst: Mathijs MINTEN voor De Roma - Foto's: Piet STELLAMANS
Fantastisch nieuws: drumster én frontvrouw Isolde Lasoen lost na haar grandioze debuutalbum Cartes Postales (2017) en haar nóg betere opvolger Oh Dear (2023) op 28 augustus haar derde lang speler: My Kind of Drama. Fantastischer nieuws: ze stelt die plaat één keer live voor. Fantastischst nieuws: dat doet ze in — anders zou dit een anticlimax van jewelste zijn — De Roma op 15 oktober!
Isolde, voor zover ik weet ben jij nochtans een rasechte OostVlaming. Ik ga dat hier nog mogen uitleggen aan de Gentenaars (lacht). Maar mijn plaat is nu eenmaal een ode aan drama en dat schrééuwt toch om een podium dat grandeur uitstraalt. Dan trek ik natuurlijk naar de mooiste zaal van het land.
Ik beleefde er al zo veel memorabele optredens. Uiteraard met Daan, bij wie ik ondertussen al 23 jaar drum, maar ik denk nu ook meteen terug aan de Radio 1-sessie voor vrouwendag in 2018. Die heb ik toen mogen cureren en muzikaal begeleiden, met Charlotte Adigéry én Angèle op de affiche. Een onvergetelijke avond!
“De Franse taal past qua timbre en sfeer heel goed bij mijn stem”
Nog iets dat ik verrassend vind voor een Gentse: op titelsingle My Kind of Drama zing je, niet voor het eerst trouwens, in het Frans. Van waar komt die francofilie?
Toen ik Franse backings deed bij enkele Daan-songs kreeg ik daar veel complimenten over, dus ben ik er in mijn eigen schrijfproces ook mee beginnen experimenteren en heb ik ontdekt dat die taal qua timbre en sfeer heel goed past bij mijn stemgeluid. Ik vind Frans een heel poëtische taal, zéker als ze fragiel behandeld wordt, zoals in de handen van Françoise Hardy of Jane Birkin. En geef toe: ‘je t’aime’ klinkt toch veel sensueler en chiquer dan ‘I love you’.
Je werkte deze keer zelfs samen met een Franse producer: Mitch Declerck.
In eerste instantie wou ik eigenlijk héél graag met Victor Le Masne werken. Ik ben grote fan van zijn producerswerk en we hadden een supergoede klik tijdens de kennismakingsgesprekken, maar toen werd hij aangesteld als musical director van die waanzinnige ceremonies op de Olympische Spelen van Parijs ’24 — je weet wel, die met Céline Dion en Lady Gaga — en wilde natuurlijk heel de wereld met hem werken.
Ondertussen heeft hij een Grammy en héél weinig tijd, maar ik bleef wachten op zijn telefoontje (lacht). Toen hij liet weten dat hij opnieuw voor zes maanden volgeboekt was, heb ik hem toch maar gevraagd of hij een producer met een gelijkaardige sound kon tippen. Hij heeft toen zijn poulain Mitch aangeraden. Altijd een gok natuurlijk om voor het eerst met een onbekende te werken, want in Vlaanderen ken je ongeveer iedereen uit de muziekwereld, maar alles ging
supervlot. In zijn studio in Rennes hebben we de plaat ingeblikt én zijn we super goede vrienden geworden. Rennes? Is dat een aanrader voor mijn volgende citytrip?
Absoluut! Ik was er ook nog nooit geweest, maar dat is echt een vree toffe stad. Een linkse studentenstad met een heel chille vibe en veel geschiedenis. Nu ik het zo beschrijf, lijkt het eigenlijk nogal hard op Gent (lacht).
Frankrijk was trouwens niet mijn enige bestemming: tijdens het schrijfproces ben ik ook een weekje op afzondering naar Italië gegaan, in het vakantiehuis van Thomas Siffer, een bevriende journalist, in Puglia. Daar kon ik nog eens écht in mijn teksten duiken, zonder afleiding van mijn gezin of andere verplichtingen. Met me, myself and I zat ik dan tussen de olijfgaarden, te mijmeren over het leven.
“Ik kan niet eeuwig ‘dat meisje achter de drums’ blijven.”
Dat klinkt als een reflectieve plaat. Ik heb de meeste songs wel een beetje geschreven in een periode van zelfontwikkeling en zelfbewustzijn. Ik was net veertig geworden en dan maak je onvermijdelijk de balans op. Wat is er belangrijk in mijn leven en wat niet meer? Wat is er ballast geworden? Hoe ziet mijn positie in de muziekwereld eruit de komende jaren? Ik kan natuurlijk niet eeuwig ‘dat meisje achter de drums’ blijven, terwijl ik dat wel zou willen (lacht).
Dat klinkt nu misschien zwaar, maar zulke vraagstukken hoor ik bij veel vrienden van dezelfde leeftijd. Opeens begin je harder aan jezelf te werken.
Je bent toch geen marathons beginnen lopen, hé?
Geen zorgen, zo ver is het nog niet gekomen! Ik ben gezegend met een heel toffe en variabele job, waardoor ik niet snel in zo een midlifecrisis zal sukkelen. De muziekwereld is daar een natuurlijk medicijn tegen: energieke optredens spelen, nieuwe plekken ontdekken en interessante mensen ontmoeten. Dus nee, voorlopig nog geen marathons voor mij, ik houd het nog even bij concerten.
Oef! Daar zijn ik en tweeduizend andere bezoekers je ontzettend dankbaar voor.
dit najaar in
camping c o r s o 24-29/8 | gratis film & muziek
Berchem Bruist 5/9 | buurtfeest & zomerbar
On The Way to You
15-16/9 | dans | première
Andreia Rodrigues & Miroslav Kochanek
Buffalo 18/9 | theater
Compagnie Cecilia Wildcard | Daan Borloo
Amadou
20/9 | familie 8+
Laika | Aminata Demba
Dance Battle: African Excellence
26/9 | dans
Rabba Kinkela
POR
27/9 | familiedag 6+
dOFt
A Comedy of Errors
30/9 | theater | première
Thomas Claessens en Hendrik Kegels
Hugs & Handshakes
3-4/10 | circus
THERE THERE Company
TRAUM
8/10 | theater | première
Roeshoofd
Prijsbeest (home is where the hurt is) 15/10 | theater | première
Ruth Bruyneel
dit najaar in
Mag ik even? 2026
16/10 | comedy | try-out
Kamal Kharmach
Heartbeats
21/10 | theater
Theater Rotterdam | Nastaran Razawi Khorasani
Rum i the Outsider
22/10 | muziek | dans
Cluster vzw
comedy @ café c o r s o
23/10 | comedy
Els Verhofstede & Bregje Iding
campfire
24/10 | theater
Ezra Veldhuis & Bosse Provoost
DEBUREN
25/10 | familiedag 4+
De Wereld Repareren
Rob de Nijs TIJDLOOS
27/10 | matinee
Alain Smits, Peter Verbraken & Eddy Aelbrecht
Fully Automated Luxury Dancing! 30/10 | dans
Dan Mussett & Yorrith De Bakker
Zie mij (niet)
7/11 | familie 9+ | première
Nina Plantefève-Castryck
Even pingpongen
12/11 | theater
Het Kwartier / Mariën & von Winckelmann & theater arsenaal
Lullabye 14/11 | dans
Anneleen Keppens
LUCHT 15/11 | familie 4+
Laika | Merel Denie
Hommages 17/11 | matinee
Ivan Pecnik en Jo Lemaire
Pelleas&Melisande&Pelleas
18-19/11 | theater
Dimitri Leue
Farce Majeure 20/11 | comedy
Michael Van Peel
Anatomie van een struikel
26/11 | theater
Salomé Mooij
Onderweg 28/11 | filmdocumentaire
Greet Wouters & Mohamed Sabaouni
ALLES KAPOT
29/11 | familiedag 6+
Arend Peeters & Ferre Vuye
Play 2/12 | danskijkers #1 WArd/waRD
Angst te koop (weg wegens nieuwe hobby) 4/12 | comedy
Thomas Smith
Torment of Hearts 10/12 | dans Femke Gyselinck / GRIP & B’Rock Orchestra
winterTUIG 12-13/12 | festival TUIG
MANA 12/12 | dans
Laura Daelemans & I SOLISTI Makerspace
Wild Narcissus 16/12 | theater
Bavo Buys
Altijd Aan 17/12 | comedy
Pieter Verelst
Chromatique 28-29/12 | familie 2,5+
Louise Baduel
Het ruimteschoolfeest
Op zaterdag 25 mei 2026 was het schoolfeest van Leefschool De Dageraad. Heel de dag was ingekleed in thema ruimte. Op de Dageraadplaats begonnen de klassen met een openingsfeest waarin alle leerlingen een act hadden. Daarbij hielpen de leerkrachten. Daarna konden de ouders hun kinderen ophalen om veilig naar school te gaan. De rest van het feest ging door op onze speelplaats en in ons gebouw.
Ouders en kinderen konden iets eten en drinken. Er waren smosjes, pannekoeken, hotdogs en allerlei heerlijke gebakjes gemaakt door enkele lieve ouders. Er waren ook veel activiteiten voor de kinderen zoals stenen versieren, springen op een heel leuk springkasteel, geschminkt worden door creatieve mama’s en papa’s, een kleurrijke glittertatoeage, een speurtocht en een bingo, een sleutelhanger maken en een rustige plek in thema ruimte. Voor de kleuters waren er voelbakken vol raketten, planeten en astronauten. Er was ook een ruimtedisco om echt te swingen.
Dit deden we allemaal op een gezellige, leuke, vrolijke en vriendelijke manier.
We organiseren ons schoolfeest jaarlijks om geld in te zamelen voor de school, om het leuk te maken voor de kinderen en ouders en om elkaar wat beter te leren kennen. Daarnaast vinden we de verbinding met de buurt ook heel belangrijk. Iedereen is dus van harte welkom!
Onze belevingen
Wij vonden het leuk omdat er veel vrienden waren. Er kwamen ook veel vrienden van ver. Zelfs enkelen uit Nederland. Wij vonden het fantastisch dat er zoveel ouders voor lekkers hadden gezorgd. Daarnaast vonden we het openingsfeest ook geweldig. Het was zo leuk om te schitteren met onze klas. De glittertattoos, het versieren van stenen en de voelbakken waren echt een groot succes.
is geschreven door
Dit
Charlie (L2), Oskar (L2), Axelle (L4), June (L4), Lotte (L6) en Liselot (L6).
