Þegar skýin rufu þögnia – ritþing um Jón Kalman Stefánsson, haustið 2014

Þegar skýin rufu þögnina Ritþing í Gerðubergi

laugardaginn 25. október 2014

- Hjarta mannsins

Að endingu breytumst við öll í þögn.

Skáldskapurinn er heimurinn á bak við heiminn.

Og hann er fallegur.

– Harmur englanna

Verið velkomin á Ritþing með Jóni Kalman Stefánssyni laugardaginn 25. október 2014 kl. 14.00-16.30 Stjórnandi: Eiríkur Guðmundsson Spyrlar: Þorgerður E. Sigurðardóttir og Gauti Kristmannsson Tónlistarflutningur: Magga Stína Upplesari: Vigdís Hrefna Pálsdóttir

Maður finnur fyrst fyrir þyngstu hlekkjunum þegar þeir losna.

– Sumarljós, og svo kemur nóttin

Lífið er svo margskonar að það er fjarstæða, út í hött, handan flestra orða, það er miklu skynsamlegra að blístra skemmtilega lagleysu en að reyna að lýsa því með orðum.

– Harmur englanna

Jón Kalman Stefánsson

SKÁLDSÖGUR Fiskarnir hafa enga fætur (2013) Hjarta mannsins (2011) Harmur englanna (2009) Himnaríki og helvíti (2007) Sumarljós, og svo kemur nóttin (2005) Snarkið í stjörnunum (2003) Ýmislegt um risafurur og tímann (2001) Birtan á fjöllunum (1999) Sumarið bakvið brekkuna (1997) Skurðir í rigningu (1996) LJÓÐ Hún spurði hvað ég tæki

með mér á eyðieyju (1993) Úr þotuhreyflum guða (1989) Með byssuleyfi á eilífðina (1988)

ÞÝÐINGAR Undir vernd stjarna - ljóðaþýðingar (2013) Loftskeytamaðurinn - Knut Hamsun (2007) Umskiptingurinn - Selma Lagerlöf (2002) Paradísareplin - Martin A. Hansen (2000) Charles Bukowski - hefti í ritröð Bjarts og frú Emilíu (1996)

sem ég les bók eftir hann rifjast upp fyrir mér um hvað þetta allt snýst, bæði ritstörfin og lífið sjálft.“ – Carsten Jensen

„Jón Kalman Stefánsson er sagnamaður án hliðstæðu. Í hvert sinn

Þarna kom það; ungum var mér kennt, að sönn saga er eins og lífið: aldrei bein, alltaf hlykkjótt.

Sífellt eitthvað óvænt, óskiljanlegt, útí hött jafnvel því lífið, það er ekki fastmótað eins og stafrófið, maður hvorki lærir lífið utanað né semur léttleikandi lagstúf við það. Lífið er útí hött, það er rökleysa.

– Sumarið bakvið Brekkuna

Sá sem deyr breytist umsvifalaust í fortíð. Það er sama hversu mikilvæg manneskjan var, hversu mikla góðsemd og viljastyrk hún hafði til að bera og lífið óhugsandi án hennar: dauðinn segir klukk, lífið hverfur á einu sekúndubroti og manneskjan breytist í fortíð. Allt sem henni tengist verður að minningu sem þú streitist við að geyma, og það eru svik að gleyma.

– Himnaríki og helvíti

Sárast hlýtur að vera að hafa aldrei elskað nógsamlega.

– Fiskarnir hafa enga fætur