recompilación feita por Mª Olga R. Díaz para o curso A oleiría tradicional. Aproveitamento didáctico. Buño :16 Abril ó 9 de Maio de 2007 Edición non venal con fins didácticos. olgar@edu.xunta.es http://personal.iddeo.es/dimor/eva/mitologia/p.html. Prometeo http://www.argemto.com.ar/maya.htm Mitología maya http://www.proel.org/alfabetos/chipmino.html Escrita cuneiforme http://www.dearqueologia.com/argar.htm Enterra mento en pithois www.cervantesvirtual.com/historia/ http://es.wikipedia.org/wiki/Emperador_de_Jade www.temakel.com/diosonidomitos.htm
Mitos e lendas -A alfarería na literatura popular galega. Alfredo García Alén. Ed. Galaxia. Vigo 1980 -Obra poética completa .Antón Avilés de Taramancos Espiral Mayor. A Coruña 2003 -Orballo da media noite. Roberto Blanco Torres. Ed.Xerais. Vigo 1998 -Vinte cadernos.(Poemas 1969-2002). Darío Xohan Cabana. Ed. Xerais. Vigo 2003
Mª Olga R. Díaz. Malpica. 2007
Guía de recursos encol do barro
O libro dos LIBROS do BARRO
BIBLIOGRAFÍA No hai quien pueda Como os oleiros de Buño No hai quien pueda Non os hai máis envidiosos: Con la gente alfarera. Polo tempo dos barreiros Alfarera, pisadora, Non os hai máis cobizosos. no hai quien pueda por ahora. -De las tres calles de Buño Dime cual es la mejor. Non quero ir a Buño -La de Santa Filomena, Non quero ir facer nas que es la que lleva la flor. olas. -¿De onde son, de onde serán? Quero ir a Barizo ¿De onde son, de onde serán? Que é a terra das cebolas. -Do lugariño de Buño, daquela terriña chan. Desde Pazos para Buño Botei un limón correndo. Canto máis o limón corre, Máis amores eu vou tendo. Dicen que Buño es mui feo Porque no tiene balcones Pero tiene unas buñesas que roban los corazones. El señor cura de Buño Es cura de la victoria Que lleva a sus feligreses Derechitos a la gloria. Este cura de Leiloio Non ten capa nin capelo. Viva o señor cura de Buño Que a ten de terciopelo. Manoel, Manoeliño Nunca ti, Manoel, foras. Págama os carros de toxo Con que coceches as olas.
Non quero ir a Buño Porque Buño é mala terra; Que fan os santos de barro, De barro fainos calquera. Non te cases cun oleiro Que é moi malo de lavar. Cásate cun mariñeiro Uqe ven lavado do mar. O lugariño de Buño De lonxe parece vila: Ten o caravel na entrada E unha rosa na salida. Os de Buño son oleiros, Os de Tallo serradores, Os de Pazos carreteiros Os de Padrón labradores. Os de Malpica son pescos, Os de Buño son oleiros, Os de Noia zapateiros, Os da Coruña larpeiros.
)
Uns foron polos muiños Outros foron pola leira E os que aquí non viñeron Pasaron pola Telleira.
Sei tocar a pandeireta Coa man e máis co puño. Non me case miña nai Cos oleiriños de Buño.
Tejeros que haceis la teja Y también haceis ladrillos A las muchachas de Buño No les perdais el cariño.
Para Buño, para Buño Para Buño non hai par. En ese cochino Malpica Ya no se puede parar.
OLEIROS DE BUÑO A terra informe –pero sempre amanteé, polas vosas mans alba de gloria, disco solar e cálida memoria de arbóreo verde e blésima quiemante. A curva lenta que na volta encerra castrexa gracia coma outeiro dondo, Évos, nas lisas mans o saber fondo de milenaria imposición da terra. Saúdo en vós as xeracións pasadas e as que han de vir despois de nós finarmos; saúdo en vós ás formas recobradas. Saúdo en vós o lar e máis o forno, e mentres ó redor do sol xirarmos, non deixe de xirar o voso torno. de A fraga amurallada . Darío Xohán Cabana (1982)