Page 1

recompilación feita por Mª Olga R. Díaz para o curso A oleiría tradicional. Aproveitamento didáctico. Buño :16 Abril ó 9 de Maio de 2007 Edición non venal con fins didácticos. olgar@edu.xunta.es http://personal.iddeo.es/dimor/eva/mitologia/p.html. Prometeo http://www.argemto.com.ar/maya.htm Mitología maya http://www.proel.org/alfabetos/chipmino.html Escrita cuneiforme http://www.dearqueologia.com/argar.htm Enterra mento en pithois www.cervantesvirtual.com/historia/ http://es.wikipedia.org/wiki/Emperador_de_Jade www.temakel.com/diosonidomitos.htm

Mitos e lendas -A alfarería na literatura popular galega. Alfredo García Alén. Ed. Galaxia. Vigo 1980 -Obra poética completa .Antón Avilés de Taramancos Espiral Mayor. A Coruña 2003 -Orballo da media noite. Roberto Blanco Torres. Ed.Xerais. Vigo 1998 -Vinte cadernos.(Poemas 1969-2002). Darío Xohan Cabana. Ed. Xerais. Vigo 2003

Mª Olga R. Díaz. Malpica. 2007

Guía de recursos encol do barro

O libro dos LIBROS do BARRO

BIBLIOGRAFÍA No hai quien pueda Como os oleiros de Buño No hai quien pueda Non os hai máis envidiosos: Con la gente alfarera. Polo tempo dos barreiros Alfarera, pisadora, Non os hai máis cobizosos. no hai quien pueda por ahora. -De las tres calles de Buño Dime cual es la mejor. Non quero ir a Buño -La de Santa Filomena, Non quero ir facer nas que es la que lleva la flor. olas. -¿De onde son, de onde serán? Quero ir a Barizo ¿De onde son, de onde serán? Que é a terra das cebolas. -Do lugariño de Buño, daquela terriña chan. Desde Pazos para Buño Botei un limón correndo. Canto máis o limón corre, Máis amores eu vou tendo. Dicen que Buño es mui feo Porque no tiene balcones Pero tiene unas buñesas que roban los corazones. El señor cura de Buño Es cura de la victoria Que lleva a sus feligreses Derechitos a la gloria. Este cura de Leiloio Non ten capa nin capelo. Viva o señor cura de Buño Que a ten de terciopelo. Manoel, Manoeliño Nunca ti, Manoel, foras. Págama os carros de toxo Con que coceches as olas.

Non quero ir a Buño Porque Buño é mala terra; Que fan os santos de barro, De barro fainos calquera. Non te cases cun oleiro Que é moi malo de lavar. Cásate cun mariñeiro Uqe ven lavado do mar. O lugariño de Buño De lonxe parece vila: Ten o caravel na entrada E unha rosa na salida. Os de Buño son oleiros, Os de Tallo serradores, Os de Pazos carreteiros Os de Padrón labradores. Os de Malpica son pescos, Os de Buño son oleiros, Os de Noia zapateiros, Os da Coruña larpeiros.

)

Uns foron polos muiños Outros foron pola leira E os que aquí non viñeron Pasaron pola Telleira.

Sei tocar a pandeireta Coa man e máis co puño. Non me case miña nai Cos oleiriños de Buño.

Tejeros que haceis la teja Y también haceis ladrillos A las muchachas de Buño No les perdais el cariño.

Para Buño, para Buño Para Buño non hai par. En ese cochino Malpica Ya no se puede parar.

OLEIROS DE BUÑO A terra informe –pero sempre amanteé, polas vosas mans alba de gloria, disco solar e cálida memoria de arbóreo verde e blésima quiemante. A curva lenta que na volta encerra castrexa gracia coma outeiro dondo, Évos, nas lisas mans o saber fondo de milenaria imposición da terra. Saúdo en vós as xeracións pasadas e as que han de vir despois de nós finarmos; saúdo en vós ás formas recobradas. Saúdo en vós o lar e máis o forno, e mentres ó redor do sol xirarmos, non deixe de xirar o voso torno. de A fraga amurallada . Darío Xohán Cabana (1982)


-o conto da leiteira.

Contos infantís:

-o Gólem, xudeo. -o Gilgamesh, sumerio.

Lendas

Son moitas as culturas que relatan no seu comezo un primeiro ser feito con barro: -os Guajiros, de Venezuela -os Quichés, de Guatemala -os indios Ona, de Tierra de Fuego, na Arxentina. -os Pigmeos, de Africa central -o mito grego de Prometeo -os Mayas, de Yucatán. -os indios Pés Negros, de Estados Unidos. -os exipcios, con Nun. -o mito chinés de Nüwa

Mitos Búscao nos... Terra máis auga producen barro : o comezo da vida. Hai unha relación especial entre barro e vida. Debe habela. No comezo… sempre hai barro, arxila… e un alfareiro.

de Orballo da media noite. Roberto Blanco Torres(1929)

“Ti crês que o Mundo está feito pró teu regalo, e n-él danzas, jogas, vives, sin pensar n-outra cousa. Pois non; o Mundo faise está facéndose; II será o que ti queiras i-outros queiran, e compre non Ile furtes teu esforzo. (… …) Arranja ó teu amor o cosmos, no desorde pon ritmo, no amorfo, arista. Traballa e descansa; e baijo do ceo infindo frúe a beleza da túa obra, chea de concentos eternaes. Despois de cada jornada regusta o júbilo fecundo de crear, de trocar a Nada en forma, dándolle senso e vida. Racionaliza o caos e séntate â dereita de Deus-pai.”

POEMA DO ALFAREIRO

Ritos funerarios:

A ESPADA FLORESCIDA O sangue antigo que correu nos mares verque a sua inocéncia na palavra: Floresce a espada converte-se o aceiro en voz aberta no confin e no mato. A sementeira colonial dá agora ese froito de luz nun lábio imenso, e din beixo e amor na nosa fala devolvendo en caricia tanto ferro. Entón eu digo Guanabara e sinto un arrecendo de xasmin silvestre unha auga fresca que me encelma a língua; e digo Moçambique ou Timor-Leste e unha pel doce que me sabe a nébodas escuras e lonxanas vai-me invadindo o paladar. A verba rompe o barro de Buño e derrama no mar esa ambrosía que alguén recolle en cántaros de xade. de As torres no ar. Antón Avilés de Taramancos (1989)

Na Idade de Bronce (6000 a.c.) nas Baleares aparecen os enterramentos en “pithoi” que é unha xerra moi grande. Este mesmo ritual é frecuente en moitas culturas. O hábito de introducir nos enterramentos ánforas cheas de bebidas e alimentos é aínda máis frecuente.

Textos Os primeiros textos escritos que coñecemos… tamén se fixeron sobre barro: é a escrita cuneiforme de Sumeria. Eran tabliñas de barro sen cocer. Só chegaron ata nós aquelas que foron pasto dun incendio.

Cantigas Adiós Buño, adiós Buño, La espalda te voi virando; La despedida es buena, La vuelta sabe Dios cuando. Adiós pueblo de Buño, Adiós casa de Malperia Que marcho servir ó rei, Tarde volverei a ela. Adiós pueblo de Buño, Por la orilla del Crucrero, Que allí se queda mi novia y la de mi compañero.

Adiós pueblo de Buño, Que dello me voi marchando, Que, aunque mi cara va riendo, Mi corazón va llorando Anque che somos de Buño, nin todos somos oleiros. Tamén na terra de Noia Non todos son zapateiros.

Libriño dos libros de barro  

Publicación sobre a presenza da alfarería e o barro na literatura. Para curso de alfareía en Buño.

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you