Issuu

75 JAAR! Speciaal voor de 75e verjaardag van De Combinatie hebben we bĳ BAR Lokale Media een jubileumkrant gemaakt. Een krant vol verhalen over 75 jaar nieuws in Ridderkerk. Over bĳzondere gebeurtenissen, mooie herinneringen en vooral de mensen achter al die verhalen. Het was ontzettend leuk om deze bijzondere editie te maken. In het voorjaar deden we in de krant een oproep om verhalen en herinneringen met ons te delen. Hier kwamen tientallen reacties op. Aan mooie verhalen dus geen gebrek. De uitdaging was vooral om daar een keuze uit te maken. We doken in archieven en oude kranten om bijzondere krantenknipsels boven water te halen. We spraken met mensen die de geboorte van de krant meemaakten, met de eerste bezorger van De Combinatie en met de burgemeester. Ook de Oudheidkamer droeg interessante verhalen bij. We gingen op bezoek bij mensen die jaren geleden zelf een plekje in de krant kregen en lunchten samen met negen 75-jarige Ridderkerkers. En nu is het dan zover: de jubileumkrant is gedrukt en ligt hier voor u. Een krant om rustig voor te gaan zitten, herinneringen op te halen en even terug te gaan in de tijd. Veel leesplezier! Astrid Potuijt, redacteur De Combinatie

Die eerste krant verscheen op zaterdag 17 maart 1951 en was het resultaat van een fusie tussen drie lokale kranten. Vanuit die samenwerking ontstond De Combinatie, een krant die al snel uitgroeide tot een vertrouwd gezicht in Ridderkerk en omgeving. Jarenlang werd de krant uitgegeven door Corn. Broekzitter, gevestigd aan de Lagendijk in Ridderkerk. Tot 2009 bleef De Combinatie onderdeel van dit bedrijf. Daarna werd de krant onderdeel van BAR Uitgeverij en verhuisde de redactie naar het kantoor in Barendrecht. Hoewel de wereld in de afgelopen 75 jaar enorm is veranderd, bleef één ding altijd hetzelfde: de identiteit van De Combinatie. De krant is er altijd geweest vóór en dóór Ridderkerk. Een plek waar inwoners, verenigingen en ondernemers hun verhalen kunnen delen. Soms via een persbericht of artikel, soms via een advertentie, maar altijd met één doel: de gemeenschap verbinden. In een tijd waarin nieuws zich razendsnel online verspreidt en het internet overal aanwezig is, bewijst De Combinatie dat de lokale krant nog altijd springlevend is. Dat merken we elke week opnieuw. De vraag naar de krant blijft groot, lezers reageren op artikelen en ondernemers vertellen ons regelmatig dat een advertentie in de krant direct reacties oplevert. Dat is precies waar een lokale krant voor bedoeld is: zichtbaar zijn in de gemeenschap en mensen met elkaar verbinden.

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Johan Kruithof en Astrid Potuijt over schrijven voor De Combinatie De Combinatie brengt al 75 jaar het Ridderkerkse nieuws bij de mensen thuis. Maar hoe ervaren de makers van krant hun werk? We vroegen het aan Johan Kruithof en Astrid Potuijt, samen goed voor bijna veertig jaar aan ervaring in de Ridderkerkse journalistiek. Johan was tot en met 2024 redacteur van de krant. Hij werd opgevolgd door Astrid Potuijt. Voor een gesprek nemen ze plaats aan een tafeltje bij restaurant Burgerzaken, naast het gemeentehuis. We zitten bij Burgerzaken. Was er in de tijd dat Johan begon ook zo’n soort gelegenheid waar je met mensen kon afspreken?

‘Waar ken ik jou van?’. Dat heb ik een jaar of vijf gedaan. Daar ken ik een hoop mensen in Ridderkerk van.”

Johan: “Dit had je toen nog niet. Ik sprak weleens met mensen af in de bibliotheek. En bij uitgeverij Broekzitter had je een spreekkamertje. Maar natuurlijk sprak ik vaak af bij mensen thuis. Als mensen van buiten Ridderkerk moesten komen, sprak ik vaak af bij Van der Valk. Dat kan iedereen vinden. Van der Valk is ook een goede plek als mensen niet mogen zien dat je met ze spreekt. Als je hier bij Burgerzaken met iemand gaat zitten, dan weten alle ambtenaren het.”

Welke rol speelt de krant in Ridderkerk?

Astrid: “Voor een interview spreek ik vaak af bij mensen thuis. Maar als dat niet kan, dan zit ik vaak hier.” Wat was je eerste verhaal in De Combinatie? Johan: “Toen ik in 1987 begon moest ik gelijk elke week vier pagina’s vullen. Eén van de eerste onderwerpen was het faillissement van scheepswerf Boele. Er zijn in die tijd veel mensen ontslagen. En die verhalen schreef ik allemaal op een oude typmachine.”

Johan: “Als het niet in De Combinatie had gestaan, dan was het niet gebeurd. De krant was toen echt een meneer en je werd vaak aangesproken. De keerzijde is dat als je eens vergeten was om iets in de krant aan te kondigen, er bijna geen mensen kwamen.” Astrid: “De krant is nog steeds belangrijk, maar mensen hebben meer mogelijkheden om iets zelf te publiceren. Onze politieke functie is belangrijk, maar ook de interviews, de activiteiten die er aan komen en natuurlijk foto’s van evenementen die geweest zijn. Hoe reageren lezers? Johan: “Je kunt een hele mooie politieke analyse schrijven, maar dan reageert bijna niemand. Maar als je een foto van een eend met jongen in de krant zet, dan reageert iedereen.

Vroeger maakte ik op vrijdag een rondje over de weekmarkt. Dan werd je aangesproken door veel mensen. Heel Ridderkerk liep op die markt, maar dat is niet meer zo. Ik heb nooit feitelijk hoeven te rectificeren omdat een verhaal niet klopte. Er heeft weleens een boze vader gebeld, omdat ik de krant had gestaan dat zijn dat zijn 18-jarige zoon dronken op de fiets zat.

was een moeilijke man voor zijn omgeving. Als hij een drukke winkel binnenstapte, wenste hij onmiddellijk geholpen te worden. Hij was immers de burgemeester. Burgemeester Bruins Slot was daarentegen een man wiens deur voor iedereen open stond. Bij burgemeester Marco Oosterwijk vraag ik me af waar die man de energie vandaan haalt. Hij is overal bij.”

Ik ben ervan beschuldigd dat ik de oorzaak was van een scheiding. We maakten toen elke week een foto op het winkelcentrum. Op een keer was daarop te zien dat een man gearmd liep met zijn vriendin. Terwijl zijn vrouw dacht dat die twee al jaren geen contact meer hadden. De man belde me boos op.

Astrid: “Inderdaad, hij is altijd vrolijk en maakt tijd voor een praatje.”

Ooit was ik bij een mevrouw die uitgebreid zat te schelden op de directeur van de woningbouwvereniging. Ze wist niet dat dat mijn vader was.” Astrid: “Bij verhalen op de website kunnen we zien hoe goed iets gelezen wordt. Soms krijg ik een whatsappje of een mailtje na publicatie van een interview. Dan laten ze weten hoeveel reacties ze hebben gekregen. Leuk vind ik dat.” Hoe is de burgemeester veranderd? Johan: “Burgemeester Verplanke

Astrid: “Ik werk inmiddels 13 jaar voor de uitgever. Voordat ik redacteur bij De Combinatie werd, schreef ik de interviewrubriek

COLOFON

Jubileumuitgave De Combinatie BAR Lokale Media: Willem Monteban, Anja Pols Redactie: Astrid Potuijt, Johan Kruithof, Arco van der Lee, Wendy Harreman Vormgeving en opmaak: Het Mediacentrum-Pijnacker Oplage: 24.000 Uitgever: BAR Lokale Media Singel 55 2992 BN Barendrecht 0180 - 641022 Copyright & aansprakelijkheid: niets uit deze bijlage mag worden verveelvoudigd, opgeslagen of openbaar gemaakt worden, in welke vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever. BAR Lokale Media aanvaart geen aansprakelijkheid voor eventuele onjuistheden of zetfouten.

Johan Kruifhof en Astrid Potuijt in het centrum van Ridderkerk.

PAGINA 2

Wat is er veranderd in de journalistiek? Astrid: “Ik ben begonnen als journalist in de tijd van internet. Ik kan me niet voorstellen hoe jij dat vroeger deed, zonder de mogelijkheid om snel veel informatie op te zoeken.” Johan: “Iedere dag naar het kantoor van Broekzitter fietsen met de getypte teksten en om de post op te halen. Alle redactie overtikken, foto’s laten ontwikkelen die bij de verhalen hoorden. Er zat veel extra werk in. Toen we eenmaal mail hadden, werd het veel makkelijker en het scheelde me ontzettend veel fietsen.” Hoe is het om bij bruidsparen op bezoek te gaan? Johan: “Burgemeester Verplanke deed dat niet, volgens mij

deed Bruins Slot het ook niet. De bezoeken zijn begonnen bij burgemeester Waaijer. Aanvankelijk werden ook paren die 50 jaar getrouwd zijn bezocht. Het zijn meestal oude Ridderkerkers die de burgemeester heel wat te vertellen hebben. Soms kon ik zo’n verhaal dan verduidelijken, omdat ik ook mijn hele leven al in Ridderkerk woon.” Astrid: “Tegenwoordig maken wij alleen de foto en zijn we niet meer bij het gesprek dat de burgemeester heeft met het echtpaar. De gemeente stuurt ons informatie op over het bruidspaar. We hebben hier jammer genoeg geen tijd meer voor.” Johan deed alles op de fiets. Zie je dan meer dan in de auto? Johan: “Op de fiets zie je meer. Bovendien nam ik op de terugweg altijd een andere weg, zodat je nog meer ziet. Mensen houden je weleens tegen om wat tegen je te zeggen. En omdat je in je eigen dorp werkt, sta je nooit in de file.” Astrid: “Ik kom weliswaar met de auto omdat ik in Barendrecht woon, maar ik zorg vaak dat ik twintig minuten te vroeg ben. Die tijd gebruik ik altijd om door de buurt te lopen. Zo heb ik al veel straten van Ridderkerk gezien. Ik heb een app die dat bij houdt.”

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Burgemeester Marco Oosterwĳk: ‘De Combinatie is nog steeds alive and kicking’ De Combinatie is al jarenlang een onmisbaar medium voor Ridderkerk. Het is de krant waarin het lokale nieuws samenkomt. Burgemeester Marco Oosterwĳk bladert graag door het archief van oude edities, die te vinden zĳn op de website van De Oudheidkamer Ridderkerk.

“Fantastisch om die oude berichten terug te lezen,” vertelt hij. “Ik leer er veel van. Ik woon hier pas tweeënhalf jaar en ik ben wethouder geworden in 2019. Dus van voor die tijd weet ik niet zo veel. Tegelijkertijd zie ik in het archief dat geschiedenis zich vaak herhaalt. Onderwerpen die dertig jaar geleden speelden, zijn vandaag de dag opnieuw actueel.” “Na al die jaren is De Combinatie nog steeds alive and kicking,” vervolgt hij. “Je ziet dat de krant lenig en flexibel is. Ze beweegt mee met haar tijd. Iedere week lees ik de krant van voor tot achter. Daar maak ik bewust even tijd voor.” Sinds zijn benoeming tot burgemeester van Ridderkerk in 2023 schrijft Oosterwijk bovendien een vaste column voor De Combinatie. “Ik heb inmiddels 41 columns geschreven,” vertelt hij. “Dat vind ik ontzettend leuk om te doen. Vaak begint het met een woord of een gedachte waar ik vervolgens een verhaal omheen bouw. De columns zijn vaak een beetje filosofisch; daar houd ik wel van. Laatst stuurde mijn dertienjarige dochter me zelfs een idee voor een column via WhatsApp. Zij is een vaste lezer en denkt dus ook mee.” Columns De columns van de burgemeester worden goed gelezen. “Mensen

spreken me er vaak op aan. Ook inwoners die het niet helemaal met me eens zijn, laten van zich horen. Juist dat vind ik waardevol. Dan ga ik graag het gesprek aan. Dat is precies wat ik met mijn columns wil bereiken: mensen aan het denken zetten.” Zijn band met De Combinatie begon al voordat hij burgemeester werd. “Toen ik als wethouder begon in 2019, maakte grifﬁer Johan van Straalen mij wegwijs binnen de gemeente. Hij gaf me De Combinatie en zei: ‘Als je deze krant leest, weet je hoe de hazen lopen in Ridderkerk.’ Daar had hij helemaal gelijk in.”

of zaken worden genoemd die voor ons relevant zijn.” Over de toekomst van de krant is hij optimistisch. “Ik verwacht dat De Combinatie de honderd jaar zeker gaat halen. Een papieren krant spreekt nog altijd tot de verbeelding en wordt in Ridderkerk nog steeds bijzonder goed gelezen.” Op de vraag welke kop hij ooit nog graag op de voorpagina zou zien, hoeft hij niet lang na te denken. “Dat Ridderkerkers de gelukkigste inwoners van de regio Rijnmond zijn. Dat zou pas mooi nieuws zijn.”

Volgens Oosterwijk vervult de krant een belangrijke rol binnen de gemeente. “Iedereen krijgt er een podium: inwoners met een ingezonden brief, vrijwilligers die in het zonnetje worden gezet en verenigingen die hun activiteiten onder de aandacht brengen. Ook op politiek gebied houdt De Combinatie inwoners goed op de hoogte. De krant durft kritisch te zijn en past hoor en wederhoor toe. Dat maakt haar waardevol.” De burgemeester staat wekelijks in de krant. Soms meerdere keren tegelijk als er veel bruidsparen zijn bezocht.

Wekelijks in de krant Als burgemeester verschijnt hij zelf bijna wekelijks in de krant. Bij openingen, braderieën, jubilea of bezoeken aan bruidsparen ontkomt hij daar niet aan. “Ik knip de artikelen niet uit”, lacht hij. “Daar heb ik geen tijd voor. “Maar ik sla wel artikelen op of stuur ze door naar collega’s. Vooral wanneer er belangrijke onderwerpen in staan

PAGINA 3

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Achttien jaar bezorger van De Combinatie Gerrine Bij de Vaate bezorgt al achttien jaar De Combinatie. Een jaar eerder schreef ze zich al in voor de wijk Oostendam, waar ze zelf woont. Het duurde even voordat de wijk vrijkwam, maar toen dat zover was, heeft ze het niet meer losgelaten.

Maar de week erna heeft hij zijn excuses gemaakt en een sticker op zijn brievenbus geplakt. Wel zo duidelijk.”

De jubileumkrant is extra dik. “Dat is extra zwaar voor de bezorgers”, laat ze lachend weten. “Daarentegen zijn de zomerkranten weer dunner en is het weer gemakkelijker.”

Zelf leest ze De Combinatie ook. Zo’n twintig jaar geleden stond ze zelf in de krant met de hoogste zonnebloem. “We wonnen de eerste prijs bij De Korenbloem met een zonnebloem van 4,20 meter.

Gerrine werkt als huishoudelijke hulp en bezorgt de krant. Een paar jaar geleden nam ze ook De Brug erbij. Zo bezorgt ze twee kranten in de wijk, met in totaal 250 adressen. Dat is niet altijd zo geweest. “Ik heb een tijdje drie wijken gelopen”, vertelt ze. “Ik had Rijsoord erbij en het stuk bij de molen. In totaal waren dat 800 kranten. Dat was aardig wat werk. Later heb ik die wijken weer opgezegd.” Als de krant later bij haar wordt bezorgd, staan er soms al lezers

bij haar op de stoep. “Je bent ons vergeten”, zeggen ze dan. Gerrine is een trouwe bezorger en stapt meteen op de fiets als de kranten er zijn. “Als het heel hard regent, wil ik weleens wachten, maar verder ga ik er gewoon op uit. Soms regent het de hele dag, dus ja, dan heeft wachten geen zin, hè?” Ze doet er zo’n tweeënhalf tot drie uur over. Maar dat komt omdat ze tussendoor ook een pauze neemt. “Er zijn bewoners die geen ‘nee-nee’-sticker hebben en toch geen krant willen ontvangen. Dat maakte ik een keer mee. De huiseigenaar werd boos omdat ik de krant in zijn brievenbus wilde stoppen. Daar schrok ik wel van.

Vorige zomer werd er ook een foto van mij gepubliceerd van de Crezeepolder. Ik lees niet alles; sport vind ik niet zo interessant. De kleine berichtjes, zoals die over Valentijnsdag en de geslaagden, vind ik erg leuk om te lezen.” Voorlopig blijft Gerrine De Combinatie nog in Oostendam bezorgen. “Ik wil sowieso de 25 jaar volmaken”, sluit ze af.

Teun van der Burg, bezorger van het eerste uur RIDDERKERK – In Ridderkerk West woont nog een bezorger van De Combinatie van het eerste uur. Teun van der Burg is zijn naam. Zijn vader was in heel Rijsoord bezorger van de Overmaassche Courant. Dit deed hij als bijverdienste en Teun en zijn zusje Magda hielpen mee.

gaan helpen,” vertelt Van der Burg. “Toen was het nog de

Overmaassche Courant. Pas vier jaar later werd het De Combinatie.”

Zijn vader wilde de krant altijd vroeg bezorgen, maar dat lukte

“Je had de Overmaassche Courant, het krantje van Van Gent en één van drukkerij Den Hoedt. Dat spul ging bij elkaar en werd De Combinatie.” Aan het woord is Teun van der Burg, bezorger van het eerste uur. De krant werd toen nog op vrijdag bezorgd en was eerst alleen via een abonnement te verkrijgen. “Hij kostte een gulden per kwartaal. En dan ging ik met mijn vader samen het geld ophalen,” verduidelijkt Van der Burg. “Dat kon toen nog. Iedereen kende elkaar.” Na een paar jaar werd de krant een gratis huis-aanhuiskrant, wat makkelijker was met bezorgen. “Ik was tien jaar toen ik moest

niet altijd. “Als de krant door Broekzitter of Den Hoedt gedrukt werd, was hij op tijd bij ons thuis. Van Gent was altijd later.” Rijsoord was toen nog een groot gebied met vlasfabrieken waar woningen tussendoor stonden. De afstanden waren groot en bezorgen ging met de fiets. Van der Burg heeft zelf geen dubbeltje aan het bezorgen verdiend. “Ik werkte 48 uur in de week, ook op zaterdag, en de krant deden we er gewoon bij.” Alle verdiensten gingen naar het gezin, want er moesten monden gevoed worden. In 1957 stopte hij de laatste De Combinatie in een brievenbus. De dienstplicht riep. Daarmee kwam er een einde aan zijn tienjarige loopbaan als krantenjongen. Van der Burg kijkt er nog met genoegen op terug. Hij besluit: “Iedereen was gek met De Combinatie. De krant werd graag gelezen.”

Afscheid van een brandweerman, negen jaar later RIDDERKERK – In 2017 nam André van der Linden na 32 jaar afscheid van de vrijwillige brandweer. Dat leidde tot een

artikel in De Combinatie. Nu, negen jaar later, blikken we terug.

“We komen nog steeds regelmatig met een groep oudgedienden bij elkaar. Dan gaan we aan de gang met oude foto’s en zijn we er nog

een beetje bij betrokken.” Aan het woord is André van der Linden. In de brandweerkazerne doet hij zijn verhaal. “Hier gebeurde het allemaal,” vervolgt hij.

André was al jong betrokken bij de brandweer. Hij woonde en werkte in de buurt van de kazerne. Drie van de gebroeders Flach (van de drogisterij) zaten er al bij en zij vroegen of het ook niks voor hem was. De rest is geschiedenis. In de loop der jaren is er veel veranderd. “Vroeger zaten we rustig met een man of 6, 7 op de achterbank,” vertelt Van der Linden met een glimlach. Dat kan nu niet meer. Je hebt Arboregels en die schrijven maximaal 4 man voor. Om brandweerman te worden moet je nu onder andere ook gezondheidsen fitheidstesten doen. Van der Linden: “Dat is iets anders dan het bezoekje aan de huisarts in mijn tijd.” Moest je vroeger met 55 jaar met brandweerpensioen, nu mag je langer door, zolang je de testen

PAGINA 4

maar haalt. Daarnaast zijn er nu ook vrouwen bij de brandweer. De meeste veranderingen zijn terug te zien in de bluswagens, kleding, gereedschap en het oproepsysteem. Alles is moderner, met de tijd meegegaan, maar de eigen veiligheid staat nog steeds voorop. Het grootste verschil is dat hij niet meer altijd klaar hoeft te staan om te vertrekken. “Je had altijd je schoenen aan, de auto in de goede richting geparkeerd en de sleutels bij de hand,” aldus Van der Linden. De vraag of hij veel reacties heeft gehad op het artikel in De Combinatie levert een glimlach op. “Ach, ik stond wel vaker in de krant met Help Eens Een Handje en de zaak. Dus toen dit artikel verscheen, zeiden ze alleen maar: ‘Sta je er weer in?’ Maar mijn moeder was wel heel trots,” besluit Van der Linden.

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Banketbakkerĳ Joop van Vliet adverteerde maar liefst 38 jaar Toen Joop en Bep van Vliet in 1972 hun banketbakkerĳ aan de Prinses Margrietstraat in Slikkerveer begonnen, namen ze direct contact op met De Combinatie. Ze plaatsten een vacature voor een verkoopster en een advertentie voor de opening. De vacature kostte 16 gulden. Joop heeft de facturen nog altĳd bewaard. Van jongs af aan wist Joop dat hij een eigen banketbakkerij wilde beginnen. Bep kende zijn plannen al voordat ze trouwden en stond daar volledig achter. Het echtpaar komt uit Den Haag en woonde later in Rijswijk. Op hun trouwdag kreeg Joop een telefoontje van de makelaar met het nieuws dat hij een geschikte zaak had gevonden. „Maar ik liet hem weten dat ik die dag met een andere zaak bezig was”, lacht Joop.

Slikkerveer was voor Joop geen onbekende plaats, omdat hij er al naar de kapper ging. De winkel werd overgenomen van A. Hokke. Het pasgetrouwde stel ging boven de winkel wonen en legde daarmee de basis voor een bloeiende banketbakkerij. Joop en Bep vertellen enthousiast over de hoogtepunten uit hun ondernemersjaren. Zo maakten ze een chocoladehuis ter gelegenheid

Auto in de woonkamer Het zal je maar gebeuren. Je slaapt nog en je wordt wakker van iets wat nog het meest lĳkt op een aardbeving. Je springt je bed uit en ziet dan beneden in de woonkamer een auto staan. Een auto die dwars door de muur naar binnen is gekomen. Het overkwam de familie Schop op 26 mei 1971. De zussen Marjan en Thea weten het nog als de dag van gisteren. “Dat vergeten we niet meer,” zegt Thea. We zitten aan de eettafel van Marjan. De dames hebben de paar foto’s die toen gemaakt zijn, voor zich liggen. Een ervan toont een hijskraanwagentje dat de auto uit het huis takelt. De andere foto laat goed zien hoe de Opel het huis heeft verwoest. In De Combinatie stond op 3 juni 1971 een groot artikel met daarbij twee foto’s. De kop luidde: ‘Auto reed woning in Bolnes binnen’, met daaronder de subkop: ‘Mevr. Schop net klaar met de schoonmaak’. “Daar maakte mijn moeder zich zo boos over”, vertelt Marjan. “Het was waar, ze had het gezegd, maar ze vond het niet kunnen. Volgens mij heeft ze het verhaal verder niet gelezen”, lacht Marjan. De zussen kunnen zich niet herinneren dat er een verslaggever

langs kwam, waarschijnlijk waren zij aan het werk op dat moment. Thea was twintig jaar en Marjan zestien toen de auto hun huis binnenreed. Beiden werkten al en Thea zou een paar maanden later trouwen. Hoe het ongeluk precies gebeurde, is een vaag verhaal. De bestuurder van de Opel had wonderlijk genoeg geen verwondingen en beweerde dat zijn voet op het gaspedaal klem zat. Er waren nog meer auto’s bij betrokken en een andere bestuurder, die op de weg was aangereden, moest met een hersenschudding naar het ziekenhuis. Volgens de verslaggever (onbekend is wie het verhaal schreef) had de chauffeur van de Opel Caravan geen voorrang gegeven. Vader Schop was beneden geweest om de klokken op te winden. Hij bevond zich net weer boven om gedag te zeggen voordat hij naar zijn werk bij Boele ging. Achteraf was dat dus een enorm geluk. Wat had er wel niet kunnen gebeuren als hij in de woonkamer had gestaan? Het huis aan het Cronjéplein in Bolnes lag op de route naar het bedrijf Boele. Iedere ochtend was het druk in de straat met werknemers die naar hun werk liepen, en zo ook deze ochtend. Ramptoerisme bestond in 1971 ook al. De hele straat stond vol. Moeder Schop was behoorlijk

van de 3000e opgeleverde woning van een project, bakten ze de grootste vlaai en ontwikkelden ze een verbeterde vlaaienbodem, die inmiddels in het hele land wordt gebruikt. Daarnaast leverden ze dagelijks tientallen gebakjes op bedrijventerreinen en wekelijks honderden gebakjes aan verzorgingshuizen. Kwaliteit stond daarbij altijd voorop. Joop laat oude rekeningen zien, waaronder die van eieren, die destijds 17 cent per stuk kostten, en van de kilo’s chocolade die hij afnam. „We adverteerden iedere week in De Combinatie. Die herhaling was belangrijk en dat heeft zich ook bewezen. Daarnaast kregen we regelmatig redactionele aandacht. We hoefden maar te bellen of redacteur Johan Kruithof kwam langs.”Daardoor verscheen ook het personeel regelmatig in de krant. Veel medewerkers bleven jarenlang in dienst. Henk Kooij werkte zelfs 38 jaar voor het echtpaar. Ook de verkoopsters bleven vaak lange tijd aan de zaak verbonden. In 2002 verscheen in De Combinatie een groot artikel over het 30-jarig bestaan van de banketbakkerij. De uitgever van De Combinatie, Broekzitter, kreeg van Joop en Bep een grote taart voor alle medewerkers. Het echtpaar vierde niet alleen het

in paniek. Vader Schop liet zijn emoties niet zien en deed wat er gedaan moest worden. Marjan en Thea belden hun werk dat ze iets later kwamen. En dat deden ze ook. “We konden thuis toch niks doen”, zegt Marjan nuchter. De auto werd weggetakeld en de muur werd gestut. Daarna leefde het gezin maandenlang in de achterkamer. “Het wrange was dat mijn ouders net alles nieuw hadden. Behang, vloerbedekking. De rekeningen waren nog niet eens betaald. Dat was zuur, omdat ze er lang voor hadden moeten sparen.” “Onze ouders kochten een nieuwe bank, mijn vader ging weer behangen. En net voor mijn bruiloft in oktober was alles weer netjes. De verzekering heeft uitgekeerd, maar we weten niet of ze het hele bedrag hebben gekregen of slechts een deel ervan”, zegt Marjan. Als er nu zo’n heftige gebeurtenis plaats zou vinden in Ridderkerk, zou de burgemeester vast langskomen, zou er vervangende woonruimte worden gezocht en vermoedelijk zou het hele dorp meehelpen en zeker geen gezin in een achterkamer met een halve pui laten wonen. In 1971 was dat anders. “We hebben nooit iemand van de gemeente gezien en al helemaal de burgemeester niet. Wel kwam een directielid van Boele langs en gaf mijn vader alle ruimte om de ‘problemen’ op te lossen. We hadden natuurlijk ook een mooi verhaal. Iedereen wilde het naadje van de kous weten.”

PAGINA 5

jubileum van de zaak, maar was ook al dertig jaar adverteerder. Daarmee had de banketbakkerij het langstlopende reclamecontract van De Combinatie. „Iedere week stonden we op pagina 7, bovenaan”, vertelt Joop. „Dat was de beste plek om te adverteren. Voor ons was het belangrijk om onze acties op die manier onder de aandacht te brengen. Wekelijks kwam een medewerker van de krant langs om de advertentie op te nemen. Ik dicteerde de tekst en dan kwam het altijd goed.” In 2008 stopten Joop en Bep met hun banketbakkerij. Het afscheid viel zwaar. Er kwam een einde aan een bijzonder tijdperk. Toch is Joop het bakken nooit helemaal verleerd. Sinds kort bakt hij weer zelf koekjes. „Ik zei toch: ik houd van kwaliteit”, lacht hij. „Deze koekjes zijn de lekkerste.”

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Aangeleverd door stichting Oud Ridderkerk.

1953 | 2 FEBRUARI Watersnoodramp in Ridderkerk

Ridderkerk verkeerde in de nacht van zondag 1 februari ‘in duizend vrezen’. Want ‘zou de 15 kilometer lange dijk langs de Maas en de Noord het hebben begeven, dan zou de ramp voor dit gebied niet te overzien zijn geweest en het hele eiland IJsselmonde zijn overstroomd’. Zo ver is het gelukkig niet gekomen. Op welke wijze stonden de media stil bij de watersnoodramp, de hulpverlening en het herstel van de schade in Ridderkerk?

De kranten schrĳven vol lof over het optreden van burgemeester A.M. Nieuwenhuizen, de politie, dĳkwachters en de vele vrĳwilligers die in Ridderkerk de strĳd aangingen tegen het wassende water. Om kwart over één ’s nachts, zondag 1 februari, wordt het politiepersoneel in dienst geroepen. Een zware noordwesterstorm in combinatie met springtij zorgen dat het rivierwater rondom Ridderkerk met tien centimeter per kwartier stijgt. Om kwart voor drie staat het water één meter onder de kruin van de dijk, een kritieke situatie. ‘Met kerkklokken, fabrieks- en brandweersirenes en alles wat maar ﬂink geluid kon geven werd de alarmtoestand ingeluid en op de mannelijke bevolking een beroep gedaan om zich ter bescherming van de dijk gereed te houden’, aldus het Rotterdamsch Nieuwsblad. Volgens De Combinatie (6 februari 1953) geven veel Ridderkerkers gehoor aan deze oproep. ‘De Burgemeester, die de opperste leiding had, bleef onafgebroken op zijn post en dirigeerde de ploegen her- en derwaarts. Overal waar gevaar was kwamen de ploeterende, sjouwende mensen.

Al waren zij vaak doorweekt van het water, zij waren bezield met de vaste wil om de strijd tegen het water te winnen.’ En deze strijd kent een aantal zeer penibele momenten. In Bolnes en Slikkerveer dreigt de Ringdijk het te begeven en ook de Molendijk bezwijkt bijna. Rond drie uur staan de polders Klein Donkersloot en Woude onder water. ‘Met van alle kanten gerekwireerde roeibootjes en andere vaartuigen werden de huisgezinnen, die in grote angst de zolder waren opgevlucht, uit de woningen gehaald. In de pikzwarte duisternis en op de kolkende golven werden daarbij vele angstige ogenblikken uitgestaan. Een klein bootje, beladen met een tiental mensen, waarbij vrouwen en kinderen, sloeg om, doch de inzittenden konden gelukkig

allen worden gered’, aldus het Rotterdamsch Nieuwsblad. Er zijn tijdens de ramp gelukkig geen mensen in Ridderkerk verdronken. Het Vrije Volk vat in een artikel de gevolgen samen: ‘Petje af voor die Ridderkerkers, die als één man in de nacht van Zondag 1 februari opstonden om de dijkdoorbraak te voorkomen. Maar zij konden niet verhinderen dat zes miljoen kubieke meter water over de dijk spoelde, zij konden niet verhinderen, dat 418 woningen, waarin 1742 personen woonden, onder het water kwamen te staan. In 350 huizen steef de vloed tot een meter zelfs op de zolder.’ De journalist is zeer begaan met het lot van deze slachtoffers: ‘Met lege beurzen staan ze bij hun boeltje. Daar heb je Piet Lodder van de Ringdijk. Hij was net 25 jaar getrouwd, even voor de rampdagen, en hij schafte zich een nieuw huisboedel aan. Dertien honderd gulden kostte het. Daarbij een boekenkast en nette meubeltjes en de vloerbedekking. Schrijf het maar af, Piet Lodder – en huil er maar bij. Dat begrijpen wij.’ Eind februari, het water is gezakt en de polders liggen weer droog, keren veel geëvacueerde Ridderkerkse gezinnen terug naar hun geruïneerde huizen. ‘Modder en slik scheppen zij uit hun woning; wat eenmaal huisraad was, zetten zij nu buiten de deur. Het is verloren!’, beschrijft de journalist van Het Vrije Volk beeldend. In

hetzelfde artikel volgt kritiek op de hulpverlening. ‘Waar blijft de hulp? Ridderkerk bracht 144.000 gulden voor het Rampenfonds. Dit fonds heeft wel in de pers laten publiceren hoe de regeling der uitkeringen zal worden, dat men de schade op registratieformulieren moet opschrijven. Maar de uitkeringen blijven uit. De gemeenteautoriteiten van Ridderkerk hangen dagelijks aan de telefoon, maar het antwoord is nog steeds: wacht tot Woensdag, tot Zaterdag en dan weer: wacht tot Woensdag.’ Ook Trouw vraagt zich af wanneer de slachtoffers op z’n minst een voorschot kunnen verwachten. Deze krant opent op 25 februari een artikel met de kop ‘Ridderkerk won strijd tegen water. Waar blijft het geld voor de strijd om het herstel?’ Het Parool meldt op 26 februari dat de gemeente Ridderkerk als eerste gemeente in Nederland een Watersnoodboekje heeft uitgegeven. De baten zijn voor het Rampenfonds. Begin maart keert dit Rampenfonds eindelijk voor het eerst uit. De Maasbode kopt op woensdag 4 maart 1953 ‘Miljoenen van het Rampenfonds gaan rollen’. En de eerste cheque wordt door de directeur van het Rampenfonds persoonlijk overhandigd aan Pieter en Bastiaantje Weeda, wonende aan de Ringdijk 272 te Ridderkerk. De nationale pers is uitgerukt om daarvan getuige te zijn. Fotografen leggen het moment vast waarop Pieter Weeda

de cheque van vijfhonderd gulden overhandigd krijgt. Het Algemeen Dagblad schrijft: ‘Moeder Weeda, die druk bezig was voor haar jongste dochter een jumper te breien, glunderde blij toen zij het fraai bedrukte papier van het Rampenfonds onder ogen kreeg. Al een paar weken slapen wij op kermisbedden.’ Achtervolgd door persfotografen en ﬁlmploegen gaan de heer en mevrouw Weeda direct naar de Rotterdamse Bank in het centrum van het dorp, om cheque no. 1 te verzilveren. En vervolgens staat er een receptie op het gemeentehuis op het programma waarbij. Volgens de journalist van De Maasbode maakte dit veel indruk, ‘Onwennig, druk trekkend aan een geurige sigaar, in blauwe overall – zo van het werk – zat de man met zijn vrouw achter de groene tafel in een van de eerbiedwaardige zetels van de even eerbiedwaardige raadsleden’. Volgens de makers van het televisieprogramma Andere Tijden controleerde de gemeente Ridderkerk wel waaraan het geld werd besteed. In de jaren vijftig wordt de journalistiek langzaamaan steeds kritischer ten aanzien van de autoriteiten. De rol van de Ridderkerkse gezagsdragers bij deze ramp wordt echter door geen enkele journalist bekritiseerd. Waren daar wel redenen toe? Of waren alle lofzangen in de media terecht? Een rapport, opgesteld door het gemeentebestuur na aﬂoop van de ramp, werp daarop een ander licht. De heer Hardeman, directeur van de gemeentewerken, wijst op een aantal gevoelige kwesties. ‘De gemeentelijke organisatie voor de bestrijding van dergelijke rampen dient veel verbeterd te worden. (…) De dijken verkeren niet in een staat van onderhoud, zoals redelijkerwijs mag worden verwacht. (…) De dijk blijkt op enkele plaatsen aanmerkelijk lager te liggen dan de voorgeschreven hoogte, zonder dat door middel van vloedplanken hierin is voorzien.’ Al met al dus een wonder dat de dijken het in Ridderkerk niet hebben begeven.

PAGINA 6

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

De naam van de familie Den Hartog is niet vergeten “Ook Ridderkerkse joden zĳn omgekomen tĳdens de oorlog”. Dat was de kop op de voorpagina van De Combinatie van 8 maart 2001. Aanleiding voor het verhaal was het onderzoek dat Janneke de Moei op dat moment deed naar de joodse slagersfamilie Den Hartog uit Oostendam.

Janneke de Moei schreef het boek ‘Joodse kinderen in kamp Vught’, dat enkele malen is herdrukt. Ze deed daarvoor samen met echtgenoot Gerrit Buis veel onderzoek bĳ het NIOD. In 2001 stond er over dat boek een artikel in De Combinatie. Mevrouw J.P. de Regt uit Oostendam reageerde daarop. Ze was op zoek naar gegevens over de familie Den Hartog, waarvan niemand na de oorlog terugkeerde in Oostendam. Janneke de Moei besloot om samen met een werkgroep van de stichting De Dijksynagoge onderzoek te doen naar het lot van de familie. “We waren inmiddels met de VUT, dus we hadden tijd om dat te doen”, vertelt ze. In het artikel dat op 8 maart 2001

prominent in De Combinatie stond, werd gevraagd om informatie over de joodse inwoners van Ridderkerk aan het begin van de oorlog. “Er is nog veel informatie nodig om dit vergeten verhaal te vertellen”, stelde de werkgroep.

Janneke de Moei en Gerrit Buis herinneren zich dat er na de oproep maar weinig bruikbare reacties binnenkwamen. “Het was ook al lang geleden....” Aan de hand van archieven kon wel veel worden teruggevonden. “Er was in Ridderkerk een joodse bevolkingsgroep met een eigen synagoge. Maar veel joden zijn tijdens de crisis jaren naar de stad verhuisd. De synagoge werd gesloten. Alleen de familie Den Hartog bleef over. Ook was er nog een gemengd gehuwde man (Joodse man getrouwd met een niet-Joodse vrouw). Die heeft de oorlog overleefd.” De familie Den Hartog is waarschijnlijk in september 1942 in onderduik gegaan in het Joodse ziekenhuis in Rotterdam. Dat gebeurde nadat Rozette een oproep had gehad voor het transport van 14 augustus, waarvoor zij een maand uitstel

De boom aan Aan de Jonkheer van Karnebeekweg herinnert aan de familie Den Hartog.

heeft weten te krijgen. Het ziekenhuis is leeggehaald op 26 februari 1943. Ook de familie Den Hartog werd weggevoerd en vermoord. Janneke de Moei schreef over het lot van de familie Den Hartog het boek ‘In het net gevangen’, dat in 2003 verscheen. Burgemeester Jan Waaijer schreef het voorwoord. Het boek werd gepresenteerd in de Oudheidkamer. Aan de Jonkheer van Karnebeekweg werd een notenboom uit Israël geplant ter herinnering aan de familie. Ook werd er een lesbrief gemaakt voor de scholen. Op het boek werd weinig gereageerd. “Er was in die tijd

niet zo veel belangstelling voor de Tweede Wereldoorlog. Er zijn boekjes naar alle basisscholen gegaan. We hebben er helemaal niets op gehoord”, zegt Janneke de Moei. “Maar de belangstelling is terug.” De naam van de familie Den Hartog is niet vergeten. Voor hun toenmalige woning in Oostendam liggen struikelstenen. De notenboom staat er prachtig bij. De Rotterdamse kerken herdenken de joodse slachtoffers elk jaar in april. Dan worden alle namen voorgelezen van joden die vanuit Rotterdam werden weggevoerd en vermoord. Janneke de Moei leest daar dan de namen voor van de familie Den Hartog.

Janneke de Moei en Gerrit Buis.

Met whisky en sigaar bĳ de gemeenteraad Door Johan Kruithof

In 1975 kwam de redactie van De Combinatie in handen van Wieger Dam. Hĳ koos aanvankelĳk voor een loopbaan bĳ de douane, maar schreef daarnaast stukken voor kranten. Wieger trad daarmee in de voetsporen van zĳn moeder Kitty Dam, die journaliste voor een huis-aan-huisblad in Rotterdam was. Het bracht de in Ridderkerk wonende scribent onder de aandacht van De Combinatie. Vanaf 1 mei 1975 tot 1 maart 1987 was “Persburo Wieger Dam” aan de Ringdijk 136 het adres voor het insturen van berichten en mocht er altijd gebeld worden met nieuws. Het wekelijks vullen van de krant hoefde Wieger niet in zijn eentje te doen. Hij kon altijd een beroep doen op zijn moeder, echtgenote Nanette en broer Henk, die ook in de journalistiek werkzaam was. Voor Nanette waren vooral de berichten over mode, beauty en vestigingen van nieuwe winkels. Wieger richtte zich liever op het “harde nieuws”. In het gemeentehuis volgde hij alles op de voet en hij bouwde goede contacten op bij politie en brandweer. In het toen sterk uitbreidende Ridderkerk was Wieger vaak als eerste op de hoogte van nieuwe bouwplannen. Bourgondiër Het toenmalige gezicht van De Combinatie was een Bourgondiër. Hij hield van een

smakelijk diner, een lekkere sigaar en een goed glas whisky. Maar soms dronk hij wekenlang alleen maar Spa, want dan moesten er weer een paar kilo af. Het was in die tijd nog normaal dat er bij de raadsvergaderingen gerookt mocht worden. En na half tien kon er naast kofﬁe en water ook bier of jenever op tafel komen. Maar dat privilege hadden alleen de raadsleden. Wieger kreeg het voor elkaar dat die drankenkeuze er ook voor de perstafel kwam. “We zitten hier voor ons werk, niet voor onze lol”, beargumenteerde hij. Daarbij lukte het Dam om de keuzelijst uit te breiden. Nadien kon hij het tweede deel van de vergaderingen met zijn pretogen volgen met een sigaartje en een glas whisky binnen handbereik. Daar kwamen soms ook nog wat bitterballen bij. Commentaar Bij alle berichtgeving stak Wieger zijn mening niet onder stoelen of banken. Regelmatig pakte hij uit met een redactioneel commentaar

(vaak op de voorpagina), waarin hij kritisch en hard was over genomen besluiten of raadsvoorstellen. Hij maakte er niet alleen vrienden mee. Zijn rol als journalist kwam goed van pas voor de organisaties waarbij hij actief betrokken raakte, zoals de Stichting Evenementen Ridderkerk en het comité Help Eens Een Handje. De activiteiten konden in De Combinatie extra onder de aandacht worden gebracht. Dat gold ook voor de Pinkstermarkten die Wieger mede organiseerde. De markten met een jaarlijks wisselend landenthema werden met de persberichten van Wieger ook buiten Ridderkerk gepromoot. Dat resulteerde in tienduizenden extra bezoekers. Persreizen De vele internationale contacten brachten Wieger naar een andere rol. Hij ging pr-werk doen voor toeristische gebieden en mocht tientallen persreizen organiseren. Vele jaren was hij nauw verbonden met de Duitse Eifel, maar ook

PAGINA 7

bij “Rotterdam Waterstad” had hij een trekkende rol. Wieger bleef daarnaast ook journalist. Hij was schrijver en uitgever van de Rotterdamse kroegkrant De Strop. Daarna was hij de man achter het magazine Punt Uit. In de relationele sfeer had zijn tijd bij De Combinatie een

blijvend vervolg. Jaren na zijn scheiding trouwde Wieger met Lucienne, de receptioniste van het gemeentehuis, die hij door zijn vele bezoeken aldaar goed had leren kennen. De Ridderkerkse persmuskiet overleed in 2018 na veel gezondheidsproblemen op 72-jarige leeftijd.

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Lunchen met lezers van De Combinatie

er vaker in. Zij was jarenlang juf bij De Regenboog. Ook haar afscheid haalde de krant en toen ze zeventig jaar werd – in coronatijd- regelde haar dochters een drive trough, waarmee ze ook in De Combinatie stond. Ine is trouwambtenaar in Ridderkerk. Ze doet dit werk al vele jaren en vind het ontzettend leuk. “Ik maak zoveel leuke en mooie dingen mee met dit werk.” Bert haar man, werkte in de grafische sector. Brand bij de Theetuin Als we het hebben over welk nieuws de meeste indruk maakte, denk Ria meteen aan de brand in de Theetuin in september 2025. “Afschuwelijk”. Ina noemt deze brand ook. “Weer een trouwlocatie minder”, merkt ze op.

Samen met negen lezers van De Combinatie hielden we op 9 april een klein feestje bij Burgerzaken op het Koningsplein om ons jubileum te vieren. De oproep was speciaal voor 75-jarige Ridderkerkers omdat De Combinatie dit jaar ook haar 75-jarige verjaardag viert. Ria Hordijk, Froukje en Gerrit Romeijn, Dick Lucas, Ine en Bert van Rhoon, Gert Konijnendijk, Dirk Plaizier en Fons Cornelis kwamen precies op de afgesproken tijd aan. Sommige van hen waren iets ouder dan 75 jaar, maar dat was geen probleem. Het bleek van tevoren toch moeilijker dan we dachten om meerdere 75-jarige bij elkaar te krijgen. We begonnen met een lekker

gebakje en een bakkie koffie. Willem Monteban, directeur van de uitgever van De Combinatie, BAR Lokale Media hield een kort praatje en daarna stelden de drie medewerkers zich voor. Arco van der Lee, de redacteur van De Schakel Barendrecht, Wendy Harreman, de politiekverslaggever van De Combinatie en Astrid Potuijt, de redacteur van De Combinatie.

maar fans op bezoek hadden. Alle negen vertelden ze ons dat ze de krant graag lazen en het liefste op papier.

En daarna begon het babbelen, niet alleen met ons, maar ook met elkaar. Er bleken allerlei connecties te zijn tussen onze gasten, wat het nog leuker maakte.

Bert vroeg zich af waarom er soms fouten en slechte zinsopbouwen in de ‘ingezonden brieven’ staan. “Omdat we in principe niks wijzigen aan deze brieven”, legde Astrid uit. “Alleen als het echt een onduidelijk verhaal is, willen we er wat aan wijzigen, maar dan vragen we ook toestemming aan de inzender.”

Fans Natuurlijk wilden wij graag weten wat ze van De Combinatie vonden. Het bleek dat we alleen

Ria spelt de krant, Froukje bladert hem door en leest de artikelen die haar interesseren. Maar haar man Gerrit pluist de krant van voor naar achter uit en zo is Froukje ook weer volledig op de hoogte.

Gerrit en Fons zijn halfbroers. Waar Gerrit de krant alleen op papier leest, wil Fons ook de tablet er wel bijpakken. “Ik lees het AD ook digitaal, dus waarom De Combinatie dan niet?” zei hij. Fons vindt dat de sportverslaggeving vroeger beter was. “Toen kwam er een verslaggever kijken, nu zenden de verenigingen zelf een stukje tekst in.” Rallycross en RVVH Er kwamen krantenknipsels op tafel. Fons had er tientallen. Hij speelde bij RVVH in het eerste en haalde daar vaak de krant mee. Zijn halfbroer Gerrit haalde ook de krant met zijn deelname aan Rallycross op het circuit van Valkenswaard, in België, Engeland en Duitsland. Elke veertien dagen bracht de AVRO dit een uur lang op tv. Natuurlijk kwam dit ook in De Combinatie. “Dit heeft me nog een sponsor opgeleverd”, blikt hij terug. Ria doet veel vrijwilligerswerk, onder andere voor de avondvierdaagse. Hiermee stond ze ook in de krant. Froukje stond

PAGINA 8

Anderen gaan verder terug in de tijd. Gerrit heeft het over de brand in de flats in Slikkerveer. “Daarvoor kwam de Ahrens Fox uit Rotterdam om te helpen met blussen.” Deze Amerikaanse brandweerauto’s uit Rotterdam waren destijds bij leven al legendarisch. De boerderijbranden hebben ook veel indruk gemaakt. “We hebben een pyromaan in het dorp gehad. Er brak altijd op woensdag brand uit. Mensen fietsten dan van boerderij naar boerderij om te zien welke in brand vloog. Een paar boerderijen kende ik goed, ik was er kort voor de brand nog geweest. Er is nooit uitgevonden wie het gedaan heeft.” Fons heeft andere herinneringen. “Dat RVVH in 1967 kampioen werd”, staat hem nog goed bij. “Het jaar erna mocht ik als 17-jarige ook meespelen.” De laatste jaren valt het Fons op dat er niet ‘doorgepakt’ wordt bij de woningbouw. Bijvoorbeeld op het terrein waar de fabriek van Trelleborg gestaan heeft. ‘Waarom moet het allemaal zo lang duren?”

Gerrit en Fons herinneren zich ook de strenge winters van

JUBILEUMKRANT

vroeger, zoals die van 1959. “Dan reden er op de Waal auto’s, waar wij achter hingen”, zegt Gerrit. Fons: “Er hebben toen mensen over de Noord gelopen naar Hotel Kinderdijk. De Noord lag vol met ijsschotsen, het was levensgevaarlijk. Er waren durfallen die naar de overkant gingen.” Hij keek ernaar met zijn moeder, dus zelf waagde hij het niet. Meidenmart Gerrit vertelt over de ‘meidenmart’. “Het was één grote stoet van jongens en meiden. Je liep van de haven, waar nu Dirk van de Broek is, naar het gemeentehuis. Daar draaide je om en ging weer terug.” Op zaterdag en zondag

probeerden de jongens zo een meisje te versieren. Toen Fons een paar jaar later uitging, was er geen ‘meidenmart’ meer. Het uitgaansleven in Ridderkerk stelde in de jeugd van Gerrit niet zo veel voor, maar het dorp had wel café De Stofwolk. Officieel had het café een andere naam, maar nadat een vechtpartij veel stof had doen opwaaien, noemde iedereen het zo. “Je reed met een bromfiets door het gordijn naar binnen, maakte een rondje rond het biljart en reed weer naar buiten”, verhaalt hij. “Je had voor de rest niks.” Watersnoodramp Wendy raakt aan de praat met Dirk Plaizier. Hij is geboren en getogen in Ridderkerk. Zijn ouderlijk huis stond in het centrum aan de Ringdijk, vlakbij

BESTAAT 75 JAAR!

de molen. Achter de Ringdijk was er toen alleen nog maar polder. Daar, en in de grienden, was zijn speelterrein. Voor zijn beroep zat Dirk in de wegenbouw. Hij was erbij toen de Rotterdamse weg werd gebouwd en tijdens de uitbreiding van de snelweg. Hij zat altijd op de wals. Zijn oudste jeugdherinnering stamt van 1953, de watersnoodramp. Hij woonde met zijn ouders op de Ringdijk in het centrum. Elke zaterdag maakte zijn moeder een pan met suddervlees voor de zondag en die zette ze dan op de kachel in de woonkamer. Zo ook op die bewuste 31e januari. In de loop van de dag werd er besloten dat ze naar zijn tante zouden gaan. Zij woonde buitendijks in Slikkerveer. Dat

PAGINA 9

Wat hem nog heel goed bijstaat is de pan met suddervlees toen ze thuiskwamen. “De pan met vlees voor de volgende dag dreef door de woonkamer!”

“Het marathon lopen begon eigenlijk als een geintje. Ik was trainer bij IFC en ging trainen voor de marathon van Rotterdam.” Tijdens een training werd hij uitgedaagd om de marathon ook echt te gaan lopen. “Dat jaar kon ik niet, maar het jaar daarna wel. En afspraak is afspraak.” Zo werd zijn eerste Rotterdamse marathon een feit. Hij vond dit zo leuk dat hij ook de marathon van New York wilde lopen. Uiteindelijk heeft Dirk zo’n tien marathons op zijn naam staan. Dirk was altijd al sportief. Al op de lagere school (de School met de Bijbel aan de Kerkweg) werd er gesport.

Marathon in New York Dirk kwam in De Combinatie doordat hij de marathon in New York ging lopen in 1988.

De lunch was een gezellige bijeenkomst met leuke mensen die heel wat verhalen te vertellen hebben.

heette toen de Rijke Buurt. In de avond werd besloten dat ze ook zouden blijven logeren. Die nacht kwam het water en het huisje van tante stond ook blank. “We stonden op zolder en het water kwam tot halverwege mijn bovenbeen.” aldus Dirk. Met bootjes zijn zij uiteindelijk gered. Eenmaal thuis was ook daar de schade aanzienlijk, maar doordat het huis op de dijk stond was het minder erg.

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Interview met de heer W. van Gent

1965

Oprichting stichting Oud Ridderkerk In de aanloop haar het vijftigjarig bestaan van de Stichting Oud Ridderkerk laten we de geschiedenis van onze organisatie de revue passeren. Wie waren de mannen van het eerste uur? Bij deze vraag stuitten we allereerst op de naam van Wim van Gent, de markante eerste voorzitter van de stichting. Wim van Gent is een van de oprichters van de Stichting Oud Ridderkerk. Hij overleed in 2012. In 2005, bij het veertigjarig bestaan van de Stichting, keek hij terug op die voortrekkerstijd. Het interview van Johan Kruithof met hem staat afgedrukt in het gedenkboek Veertig jaren Uitgelicht. We brengen gedeelten van het gesprek hier graag nog eens onder uw aandacht. ‘In 1963 was er een tentoonstelling georganiseerd genaamd: ‘Oud en Nieuw Ridderkerk’ . Enige personen die nauw bĳ de organisatie betrokken geweest waren, vonden dat er in Ridderkerk waardevolle aspecten van het verleden voor het nageslacht verloren dreigden te gaan. Daaruit werd het idee geboren een historische vereniging op te richten. De Zeeuw, dat was het hoofd van de boekhouding van de gemeente die in het huis naast Rustburgh woonde, het huis van ds. Wentsel, stelde voor om te stemmen om een bestuur te vormen. Het zou bestaan uit de heer de Zeeuw, mr. Van der Burg en ik. De Zeeuw wilde wel penningmeester worden en Van der Burg secretaris. Nou, toen bleef de voorzitter over en dat werd ik. Wij vormden dus het hele bestuur van de Stichting Oud Ridderkerk. We zijn (in 1965) naar de notaris geweest om een akte op te laten maken. We moesten ook een onderkomen hebben en donateurs. Nou was er aan de Lagendijk naast de begraafplaats een huisje vrij. Er woonde niemand in en ik ging naar Cor van den Berg, de wethouder en vroeg of wij dat huisje mochten hebben. ‘Natuurlijk joh’, zei hij en we kregen het te huur voor een paar gulden per jaar. Zo ging dat

toen. Maar je moet toch wat doen en dus schreef Van der Burg af en toe een stukje in de krant. Ik weet niet meer hoeveel donateurs we hadden maar we vonden dat we ook voor hen wat moesten doen en toen hebben we dat bekende ovaaltje met dat tekeningetje en dat gedichtje van Ridderkerk voor ze laten drukken, dat kregen ze gratis. Het volgende wat we deden was oude ansichtkaarten laten herdrukken. Veertien oude kaarten in en oplage van enkele honderden stuks. Ze trokken alleen krom, ja daar kon ik ook niks aan doen. Ik heb er nog liggen. We moesten dat pand wel opknappen, maar

mensen hadden we daar niet voor. Van der Burg en ik hebben daar eerst de vloer uitgebroken en vol beton gereden. Van de gemeente kregen we wat geld maar dat was maar een paar gulden. Voor de verbouwing hebben we materialen van het bedrijfsleven gehad, beton, stenen enz. Maar van wie weet ik niet precies meer. Maar er was niemand die zei hoe we het moesten doen, we hebben het maar een beetje oud gehouden. Maar als zoiets van twee of drie personen afhangt dan sterft het en dus ging het niet goed met de stichting. Door mijn drukke baan heb ik het eerlijk gezegd ook een beetje laten versloffen. In 1979 onder het energieke voorzitterschap van architect Arie Stout en anderen kwam een opleving die resulteerde in de herbouw van de Singelschool tot een ruimte die samen met het huis van het voormalige schoolhoofd De Weerd het nu bekende onderkomen van de Stichting Oud Ridderkerk werd.

Aangeleverd door De Oudheidkamer Ridderkerk

is groot Ook werden talrijke daken van woningen ontzet en geparkeerd staande auto’s door vallende stenen beschadigd.

1976 | 3,4 APRIL Gasexplosie in Slikkerveer SLIKKERVEER — Zondagochtend te half vier heeft zich een zware ontplofﬁng voorgedaan in een nieuwbouwwĳk van Ridderkerk waardoor één huls geheel verwoest werd en dertig andere huizen min of meer ernstig beschadigd werden.

naar elders overgebracht. Voor de beide gezinnen wordt thans vervangende woonruimte gezocht.

Van een gezin in het geheel vernielde huis werd de man ernstig gewond en zijn vrouw en dochtertje licht. Zij zijn alle drie in een ziekenhuis opgenomen. De straat waar de ontploffing zich voordeed is de Ravelstraat, gelegen in de wijk Slikkerveer. De zware ontploffing deed zich voor na een gasexplosie, waarvan de oorzaak tot op dit moment nog niet kon worden vastgesteld. Na de ontploffing ontstond een uitslaande brand, die echter snel kon worden bedwongen.

De glasschade in de nieuwbouwwijk Slikkerveer

ernstig beschadigd. De bewoners van dit pand zijn

De bewoners van de woning, de 37-jarige belastingconsulent F. van ‘t Hof, zijn 30-jarige vrouw en het 2-jarig dochtertje Natasja werden door de ontstane druk van de ontplofﬁng naar buiten geslingerd. Het drietal is met verwondingen naar een ziekenhuis overgebracht. Van de woning is na de ontplofﬁng vrijwel niets intact gebleven. De muren werden geheel weggeslagen. De naastgelegen woning werd

PAGINA 10

De oorzaak van de zware ontplofﬁng in Ridderkerk is naar alle waarschijnlijkheid het gevolg van een lek in de gemeentelijke gasleiding. Kort na het middaguur had een politieman vlak bij de voordeur van het zwaar getroffen

woonhuis een stuk pijp van de gasleiding gevonden, dat door de explosie vrij was gekomen. De pijp is voor nader onderzoek meegenomen naar het politiebureau. De in het ziekenhuis opgenomen gewonde bewoners maken het momenteel goed.

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Toelatingsexamen

In 1961 prĳkte de naam van Frank van der Duĳn Schouten op de voorpagina van De Combinatie. Frank was elf jaar en was geslaagd voor het toelatingsexamen voor het Johannes Calvĳn Lyceum in Rotterdam. Even daarvoor had Frank examen gedaan in vier vakken: rekenen, taal, aardrĳkskunde en geschiedenis. Zĳn ouders waren maar wat trots en de krant werd bĳ menig familielid geshowd. “Als je naar een hogere middelbare school wilde, zoals de hbs, het gymnasium of het lyceum, moest je in die tijd nog een toelatingsexamen doen”, vertelt Frank. “Mijn ouders vonden dat ik best naar de mulo kon, omdat mijn oudste broer ook de mulo had gedaan. Maar de bovenmeester, meneer De Gooijer, van de Christelijke Nationale School op het Churchillplein in Slikkerveer vond dat ik meer in mijn mars had. Samen met zes andere leerlingen kregen we bijna een half jaar bijles van de bovenmeester zelf buiten de reguliere schooltijd om ons goed op het toelatingsexamen voor te bereiden. Daar ben ik meneer De Gooijer nog altijd dankbaar voor. Ik vond naar school gaan leuk en vond het ﬁjn om extra te leren.” Het bleek een goede keuze. Na een jaar op het lyceum moest er gekozen worden tussen de hbs en het gymnasium. De ouders van Frank vonden hbs prima, maar dit keer belde de conrector die vond

dat het gymnasium beter bij Frank paste. En aldus geschiedde. Frank ging na zes jaar gymnasium wiskunde studeren in Amsterdam en werkte daarna nog zes jaar aan een promotie aan de Universiteit Leiden. Tijdens de ondervraging bij de promotieplechtigheid door een aantal hoogleraren waren bovenmeester De Gooijer en ook meester Plaisier, zijn leraar van de vierde klas van de basisschool aanwezig. Allebei supertrots op hun leerling die het zo ver schopte. Frank werkte op verschillende universiteiten en wordt, nu na zijn pensionering, nog vaak gevraagd om te adviseren over universitaire kwesties. “Dit was nooit gelukt zonder de leraren die mij op de basisschool en in het voortgezet onderwijs een steuntje in de rug hebben gegeven”, zegt Frank. “Docenten zouden ook tegenwoordig veel meer gewaardeerd moeten worden. In die tijd luisterden ouders naar

de leraar en gingen ze ervan uit dat hij wist wat het beste voor een leerling was. Tegenwoordig hebben docenten het zwaar met al die mondige ouders.”

Het verhaal van Frank werd opgenomen in het boek Hogerop vanuit Ridderkerk, waarmee hij weer in De Combinatie stond.

Frank is de vader van voormalig wethouder Kees van der Duijn Schouten en opa van Roel, de bezorger van De Combinatie in een gedeelte van Rijsoord.

36 jaar werkzaam voor De Combinatie Anja Pols is een vaste medewerker van De Combinatie. Al 36 jaar zit ze aan haar bureau en doet ze allerlei verschillende werkzaamheden. “Alles behalve redactie”, zegt ze. Op twintigjarige leeftijd solliciteerde Anja bij Drukkerij Broekzitter aan de Lagendijk. Ze had een administratieve baan en wilde wat anders. De Combinatie kende ze goed. Ze woonde haar hele leven al in Slikkerveer en bladerde de krant wekelijks door. Vandaar dat ze ook de vacature voor receptioniste voorbij zag komen.

Gamma nogmaals laten drukken. Hierdoor moest de Gamma de aanbieding een week langer aanbieden. Daar voelde ik me zo naar over. Maar ja, fouten maken kan gebeuren.”

“Het was een hele drukke baan”, blikt Anja terug. “Ik zat achter de balie, nam de telefoon aan, ontving advertenties, hielp mee met het bedenken van advertenties voor klanten en nam ook drukwerk aan voor de drukkerij. Geboortekaartjes vond ik leuk. Aanstaande blije ouders kozen een kaartje uit en ik wist als enige de naam van het ongeboren kindje al.”

Het moment dat we met computers gingen werken, veranderde veel. “Je moet je voorstellen dat alles werd overgetypt. Dan kwam bijvoorbeeld het gemeentenieuws binnen en moesten we dat overtypen. Dat was niet mijn taak, maar ik hielp er wel vaak mee, omdat het veel werk was. Ook moest alles wat getypt was, nagelezen worden. Met de intrede van computers konden de klanten mailen en hoefden wij niet meer alles over te typen. Dat scheelde veel tijd.”

“Mijn eerste grote fout weet ik nog goed. Ik had per ongeluk de paginagrote advertentie van de

Toen Anja kinderen kreeg, ging ze van fulltime werken naar twee dagen per week. Later werd dat drieënhalve dag.

In 2008 fuseerde de drukkerij. De eerste jaren bleef Anja op de oude locatie aan de Lagendijk werken en in 2011 verhuisde ze naar de Singel in Barendrecht, de locatie waar De Combinatie nog steeds wordt gemaakt.

waar ze het over hebben. ‘Stond in jouw krant hoor’, zeggen ze dan. Ik kan niet alles onthouden”, lacht Anja.

“Door de automatisering en de andere werkwijzen kreeg ik steeds minder collega’s. In 2011 deden we het werk van medewerker binnendienst met z’n vieren, vandaag de dag doe ik het werk samen met Aad. Ook op de locatie in Barendrecht had en heb ik het naar mijn zin.

In de periode bij Broekzitter was het een drukke baan met veel overwerk. “Soms had ik het zo druk dat, als de telefoon ging, ik al met mijn riedeltje: ‘Goedemiddag, met Drukkerij Broekzitter’ begon voordat ik de hoorn van de haak had gehaald. Daar konden we dan enorm om lachen. Ook heb ik nog twee vriendinnen overgehouden aan mijn tijd bij Drukkerij Broekzitter. Ik zie ze nog regelmatig.”

Ik lees de krant natuurlijk iedere week, maar ik mis ook weleens wat. Dat krijg ik dan meteen te horen van vriendinnen als ik niet direct weet

“Ik heb het nog steeds goed naar mijn zin bij De Combinatie en ga iedere dag met plezier naar mijn werk.”

PAGINA 11

Vroeger stond het nieuws van de brugelijke stand ook in de Combinatie. Vele Ridderkerkers hebben hun naam voorbij zien gaan.

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Geschreven door T.P. Verhoeff, de laatste vrijwillig commandant brandweer Ridderkerk.

1965 EN 1966

Pyromaan in Ridderkerk

Een onbekende pyromaan terroriseerde Ridderkerk door met name boerderijen en agrarische gebouwen in brand te steken, onder meer aan de Lagendijk en in Slikkerveer. De dader werd nooit gepakt en de branden stopten na die periode. Deze historische reeks zorgde voor grote angst en onmacht bij de brandweer. Hier zĳn de belangrĳkste details over deze gebeurtenissen: Locaties en doelen: De brandstichtingen vonden plaats bij verschillende boerderijen en gebouwen, waaronder de boerderij van Van den Hoek (die meerdere keren in brand stond) en de timmerloods van scheepswerf Gebr. Pot. Periode: De reeks branden vond plaats in de jaren 1965 en 1966. Impact: De brandweer werd vaak ‘s nachts opgeschrikt. Bij een brand in 1966 stortte de achtergevel van een boerderij in. Ontknoping: De pyromaan is nooit ontmaskerd en de brandstichtingen stopten na 1966.

In de ban van de pyromaan van Ridderkerk Op 24 juni 1965 werden we ’s nachts gealarmeerd voor brand in de boerderĳ van de Gebr. v.d. Hoek aan de Lagendĳk en langs de Rĳksweg. De schuur ging verloren maar het woonhuis werd wederom behouden. In 1963 was die boerderĳ nl. eveneens door brand getroffen. Een grote brand in een scheepsbouwloods bĳ de scheepswerf Boele volgde, ook weer in de nacht, op 1 juli. Veel rust kreeg de brandweer niet want de week daarop werden we weer rond 01.00 uur gealarmeerd voor brand in de boerderĳ van Rook Dam aan de Molensteeg en naast de rubberfabriek Bakker en Zonen. Dit was geen toeval meer. Zou er een pyromaan actief zijn? In 1963 waren twee boerderijen, van de Gebr. v.d Hoek en van De Jong, ook al door een onverklaarbare oorzaak in brand geraakt. Als klap op de vuurpijl, weer een week later en ook in de nacht, een grote brand in de strijkerij van de rubberfabriek Bakker. Alle korpsleden waren weer present maar de vermoeidheid, vooral bij de oudere korpsleden, werd merkbaar. Immers, we waren vrijwilligers en al had je die nacht hard gewerkt, je moest gewoon weer naar je werk. We kregen in die nacht nog wel een “opkikker”. Veel verslaggevers stonden die nacht in de startblokken voor het geval er weer brand was. Een verslaggever rende vanaf de Kerkweg door het weiland naar de brand. Hij zag het verschil niet tussen weiland en een sloot met kroos. Kletsnat en volledig onder de modder ging hij toch zijn taak verrichten! Vrijwel gelijktijdig werd ook brandgesticht in een bouwkeet aan het toenmalige Raadhuisplein. Werd snel geblust door voorbijgangers maar het was overduidelijk een brandstichting. Geruchtenstromen kwamen op gang. Ik lees in een krantenknipsel uit De Tijd-Maasbode, dat de speciale verslaggever aan de heer van Rij, commandant van de brandweer, de volgende vraag

voorlegt: “Heeft hij weleens gehoord, dat de liefde voor het vak bij sommige brandweerlieden zo ver gaat dat hij eerst zelf een brand veroorzaakt om vervolgens mee te gaan blussen?“ Die mogelijkheid kon in dit geval worden uitgesloten. Alle korpsleden waren present bij de brand in de rubberfabriek. Derhalve onmogelijk dat een corpslid bijna gelijktijdig elders een brand kon stichten. Maar wie dan wel? In hetzelfde krantenknipsel komt de politiewoordvoerder aan het woord. Ook de politie ging uit van brandstichting ook al was het ultieme bewijs nog niet geleverd. De verslaggever kwaliﬁceerde de betreffende adjudant tot een echte politieman ‘Die het slechte denkt, zolang het goede nog niet is bewezen’. Hij ging ook nog een kijkje nemen bij de deels afgebrande boerderij van Rook Dam. Die bleek onbekommerd op vakantie te zijn gegaan. Zijn moeder kon nog vermelden dat ze weliswaar een waakhond hadden maar die was een paar dagen voor de brand vergiftigd. De hond dreigde in de vlammen om te komen en was te beroerd om een kik te geven. Minstens zo interessant vond de verslaggever het feit, dat hij naast de vernietigde schuur kippen aantrof met piepkleine oogklepjes voor in de

vorm van een brilletje. “Dan zien ze niet goed en kunnen elkaar niet kaal pikken“. Het had niets met de brandstichting te maken maar, je ziet nog eens wat in Ridderkerk. “Het Vrije Volk“ deed uitgebreid verslag van een door de politie belegde bijeenkomst met 35 landbouwers uit de gemeente. Dat was een dag voor de brand bij de rubberfabriek. Het voornaamste doel van de bijeenkomst was welke maatregelen de landbouwers konden nemen om het de brandstichter zo moeilijk mogelijk te maken. Men besprak bijv. de mogelijkheid om touwen met daaraan blikjes te spannen. Geen goed idee want ook de politie kon tegen zo’n touw oplopen. De gevolgen daarvan zouden voor de politie desastreus kunnen zijn gelet op de volgende vraag: “Welk recht heeft de bezitter van een jachtgeweer?“ Van politiezijde wordt daarop geantwoord, dat als die vent na zonsondergang op een erf verschijnt, dan heeft-ie de consequenties daarvan te dragen! Wel wordt er nog aan toegevoegd om niet te overhaast te handelen en eerst te roepen voor je gebruik van je wapen maakt. Het wonderlijke van het bovenstaande is, dat zowel de vraag als het antwoord van de politie tot geen enkele opschudding leidde. Ik denk dat tegenwoordig zo’n uitspraak van

de politie een wedstrijd in de Tweede Kamer zou veroorzaken wie als eerste de minister daarover kon ondervragen. In 1965 zijn daarna geen branden meer ontstaan die in verband konden worden gebracht met de pyromaan. Van 2 branden in 1966 kan met zekerheid worden gezegd, dat dat het werk van de pyromaan was. In de nacht van 1 april werden wij gealarmeerd voor een brand aan de Lagendijk. Bij de brand aangekomen, het was de landbouwschuur met woonhuis van W.v.d.Waal, waren we nog maar net met het blussen begonnen, toen V.d. Hoek op zijn ﬁets verscheen met de mededeling dat ook zijn boerderij weer in de brand stond. De onmacht die we toen voelden zal ik niet vergeten. Die

boerderij stond nu voor de derde keer in brand! De brandweren van Barendrecht en Heerjansdam hebben die brand bestreden. Van de brand in de boerderij van V. d. Waal kan ik me nog herinneren, dat volkomen onverwachts de achtergevel met een enorme dreun omviel. Ogenblikkelijk appèl gehouden. Gelukkig niemand vermist. In dat jaar is ook nog brand geweest in een jeugdgebouw te Slikkerveer en in de timmerloods van de scheepswerf Gebr. Pot. In beide gevallen werd wel gedacht aan brandstichting maar geen enkel bewijs. Rond de pyromaan is het daarna stil geworden. Hij is nooit ontmaskerd.

Aangeleverd door De Oudheidkamer Ridderkerk

1980 Prinses Beatrix opent nieuw gemeentehuis van Ridderkerk Veertig jaar geleden, op 11 maart 1980, opende Prinses Beatrix het nieuwe gemeentehuis van Ridderkerk. Het was het eerste ofﬁciële openbare optreden sinds de aankondiging van het aftreden van Koningin Juliana en dat zorgde voor veel belangstelling. Op het Raadhuisplein stonden duizenden mensen te wachten op de komst van de prinses. Onder hen ook twee kinderkoren die met een ereboog stonden en een welkomstlied moesten zingen. “Een, twee, drie, vier, komt er nog wat van” werd echter het spontane nieuwe lied.

PAGINA 12

Rond 15.00 uur verscheen dan eindelijk de auto met daarin Prinses Beatrix. Beatrix was gekleed in een grijs mantelpakje met bijpassend hoedje. Op het plein voor het raadhuis versloeg Sint Joris een draak, hiermee werd het wapen van

Ridderkerk uitgebeeld. Met de onthulling van het wapenschild was de opening van het nieuwe gemeentehuis, waarvan de bouw zo’n dertien miljoen gulden gekost heeft, een feit.

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Adverteerder van het eerste uur De Combinatie kent meerdere adverteerders die de krant al jarenlang trouw zĳn. Put Fashionstore is daar één van. De modewinkel aan het Sint Jorisplein in Ridderkerk kent een lange geschiedenis. In 1932 begon Willem Put met de verkoop van fournituren langs de deuren. Zes jaar later opende hĳ een textielwinkel aan de Ringdĳk. In 1957 nam zĳn dochter Maaike de zaak over en in 1960 verhuisde de winkel naar de plek waar deze nog altĳd gevestigd is. Destĳds heette het Sint Jorisplein nog het Raadhuisplein. Ook Maaikes broer Bart was als bedrijfsleider en directeur aan de winkel verbonden. Samen met zijn gezin woonde hij boven de zaak. In 2000 kwam de winkel in handen van de volgende generatie: Barts zoon Bart jr. nam de zaak samen met zijn neef Ewout over.

Al vanaf de beginjaren van De Combinatie adverteert de winkel in de krant. Hoe dat destijds precies begon, weet niemand meer. Bart jr. en Ewout herinneren zich wel goed hoe Piet Bakker (advertentieverkoper) later iedere week langskwam om de advertentie op te halen. “Piet was ook weer een neef van ons, dus het was allemaal heel vertrouwd. Als hij langskwam,

“We adverteren ook op sociale media en sturen mailings naar ons klantenbestand. Niet alleen digitaal, maar ook per post.” Toch heeft De Combinatie nog altijd een belangrijke plek binnen

het bedrijf. “Ik kan me niet anders herinneren dan dat de krant door iedereen werd doorgespit. En dat zien we nog steeds. Als de krant hier op kantoor ligt, pakt iedereen hem wel even op”, lacht Ewout.

“Het adverteren in de krant is in de loop der jaren minder geworden, maar als we het doen, zien we nog steeds resultaat.”

bleef hij gerust een uurtje hangen, hierachter in het kantoortje. Hij nam de advertentie mee of schreef de tekst op. Zo ging dat week in, week uit”, vertelt Bart. Ook voor bijzondere momenten werd De Combinatie ingezet. “Vroeger hielden we twee keer per jaar open huis om de nieuwe collectie te laten zien. Bezoekers kregen dan een drankje, een koekje en vaak ook een kleinigheidje. Daar adverteerden we natuurlijk ook mee.” “Tegenwoordig gaat dat wel anders”, zegt Ewout. “De manier waarop we adverteren is in de loop der jaren veranderd. We bellen nog zo’n acht à tien keer per jaar met De Combinatie, bijvoorbeeld als de uitverkoop begint. Er komt geen verkoper meer langs, maar dat is prima. We hebben het alleen maar drukker gekregen, dus daar zouden we ook geen tijd meer voor hebben.” Naast de krant zijn er inmiddels andere manieren bij gekomen om klanten te bereiken.

Ton Schipper schreef al in de jaren zeventig voor De Combinatie De Combinatie zou niet kunnen bestaan zonder de bĳdragen van lezers. Bĳvoorbeeld Ton Schipper. Voer op de website van De Combinatie de zoekterm ‘Ton Schipper’ en er verschĳnen 41 artikelen. En dat zĳn alleen artikelen vanaf 2015. Maar de publicaties van de in 1953 geboren Schipper gaan al verder terug. “In mijn jonge jaren schreef ik sportverslagen onder het pseudoniem Harige Harry. Ik had toen een grote bos met haar en een baard”, vertelt hij lachend. Het waren de jaren zeventig en Ton Schipper voetbalde in Bolnes.

“Mijn vader organiseerde van alles, zoals schaatswedstrijden en prestatielopen. Daar maakte ik verslagen van.” Tegenwoordig houdt Ton Schipper zich veel bezig met muziek. Hij

is een van de organisatoren van de vrijdagavondconcerten op het Jorisplein. Die worden altijd in De Combinatie aangekondigd. Zelf is hij zanger bij Big Band To Be en speelt hij in zijn eigen band Ton Schipper and Friends. Ook daarover ontvangt De Combinatie berichten. Bovendien schreef hij een aantal boeken. In de knipselmap van Ton Schipper zit een stuk dat zijn vader, Ton Schipper sr., in 1989 naar De

Combinatie stuurde. Het is een verslag van zijn reis naar Santiago de Compostella. “Hij barstte van de energie en ﬁetste ook naar Lourdes, Rome en Praag. Dit was zijn verste tocht.” Vader Schipper komt weer in de publiciteit na zijn overlijden in 2015. “Wat geef je mensen dan mee?”, vertelt zoon Ton. “In enkele van mijn boeken stonden verhalen over mijn vader.

In een week tijd heb ik toen 15 verhalen over zijn leven gebundeld in een boekje. Het kreeg de naam ‘Pa’. Op de ochtend voor de begrafenis kon ik het ophalen. Het is die dag uitgedeeld aan de aanwezigen op de begrafenis.” Twee maanden later bracht Hugo Borst het boek ‘Ma’ uit, over zijn dementerende moeder. Hij presenteerde het in een Rotterdamse boekhandel. Ton Schipper ging erheen en bood Hugo Borst een exemplaar van ‘Pa’ aan. Hij kreeg op zijn beurt een exemplaar van ‘Ma’. Een foto van de bijzondere ontmoeting werd natuurlijk naar De Combinatie gestuurd. Het wellicht meest gelezen artikel van Ton Schipper ging over een gedenkplaats voor Leo Schouten, een jongen die in 2018 is overleden in de Crezéepolder. ‘Mis je. Papa’, was de tekst van een briefje dat Ton Schipper op de geïmproviseerde gedenkplek fotografeerde. Heel veel mensen reageerden, waaronder de moeder van de overleden jongen. “Ik loop nog weleens langs die plek. Er hangt nu een metalen bordje met een foto van de jongen.” Ton Schipper blijft schrijven. In augustus was in De Combinatie een verhaal van hem te lezen over de oorsprong van het Ridderkerk Toernooi. Volgend jaar zit hij weer in de organisatie van de vrijdagavondconcerten. Dat zal zeker weer voor berichten zorgen.

Ton Schipper begon onder de schuilnaam Harige Harry.

PAGINA 13

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Annie Thoutenhoofd- Hooĳmeĳer was 20.000e inwoner van Ridderkerk Antje (roepnaam Annie) Hooĳmeĳer werd op 13 november 1951 geboren. Ze was de achtste in de rĳ van het echtpaar J.J. Hooĳmeĳer. Haar vader dacht even snel zĳn dochter aan te geven bĳ de gemeente, maar eenmaal daar wachtte hem een grote verrassing.

meisjes. Volgens een stukje uit De Combinatie was dat bijzonder, omdat er meer jongens in Ridderkerk geboren werden.

Antje was de 20.000e inwoner van Ridderkerk. Burgemeester Nieuwenhuijsen schreef de geboorteakte uit en overhandigde haar vader een spaarbankboekje met daarop maar liefst 25 gulden, een heel bedrag voor die tijd. Annie mocht er pas bij aankomen als ze 21 jaar was.

Annie woonde aan de Kerkweg met haar ouders en broers en zussen. Later verhuisde het gezin naar de overkant van de Kerkweg, omdat het huis waarin ze woonden werd afgebroken. Toen Annie trouwde, ging ze samen met haar kersverse man ook aan de Kerkweg wonen. Tot op de dag van vandaag woont ze daar nog steeds.

Zo werd Annie’s geboorte een feestelijke dag voor heel

Ridderkerk. Er was gebak en bloemen, de vlaggen gingen uit in het dorp en er kwamen cadeautjes. Annie heeft de zilveren besteksetjes nog steeds die ze van de winkeliersvereniging Ridderkerk en juwelier Kind heeft gekregen. “Ik heb ze ook jarenlang gebruikt”, blikt ze terug. “Eigenlijk was ik niet de 20.000e”, zegt Annie. “Er was een jongen een paar uur eerder geboren, maar mijn vader was eerder met aangeven. Ik zat later bij hem in de klas en we hadden het er regelmatig over. Maar ik was dus wel de 20.000e inwoner die werd geregistreerd.” Toen op 9 december 1968 de 40.000e inwoner feestelijk werd welkom geheten, werd Annie uitgenodigd. “Ik was 17 jaar en zat in mijn uniform van INAS bij het ofﬁciële moment. Daar zijn nog foto’s van en natuurlijk kwam ook dit nieuws in De Combinatie. Alleen stond mijn foto daar niet bij. Ik kreeg bonbons en bloemen van de gemeente Ridderkerk. Ook dat heb ik nog bewaard, evenals al die krantenknipsels. Toen ik trouwde kreeg ik een houten wapen van Ridderkerk, ook omdat ik de 20.000 inwoner was.”

In hetzelfde artikel staat te lezen dat Ridderkerk in het jaar 1800 2.800 inwoners had. In 1900 waren dat er 8.400. Vandaag de dag, in 2026, heeft Ridderkerk 48.070 inwoners.

De 30.000e inwoner en de 40.000e inwoner waren ook

Ridderkerk deed mee aan het Zeskampprogramma van de NCRV in 1971 Cobie Gorter was 21 jaar toen ze zich aanmeldde voor het Trapcar Team Ridderkerk, dat mee zou doen aan het landelĳke spel Zeskamp. “Ik dacht niet dat ik zou worden uitgekozen, er waren zoveel aanmeldingen”, blikt ze terug. “Ik korfbalde bĳ Bolnes, maar dat was natuurlĳk heel wat anders dan meedoen aan Zeskamp. We moesten bĳ het Gemini College een soort van apenkooien. Blĳkbaar viel ik op en mocht ik meedoen.” Een jaar lang werd er getraind om mee te doen aan Zeskamp. Negen teams uit Nederland deden mee en er waren vier wedstrijden. Cobie trainde vijf avonden in de week, van zeven tot tien uur. “Het was aanpoten”, herinnert ze

zich. “Maar superleuk en we vormden een hecht team. We waren uiteindelijk, inclusief de coach en de verzorger, met zeventien mensen. We renden, liepen over ladders, roeiden, bedenk het maar en we deden het.”

Het team van Ridderkerk werd tweede en mocht daardoor ook meedoen aan Spel zonder Grenzen, dat plaatsvond op Sylt in Duitsland. De wedstrijden werden op televisie uitgezonden en in De Combinatie werd er veel aandacht aan geschonken. Bijna wekelijks stonden er verhalen in de krant. Het was dan ook een unieke belevenis. Het team maakte een ereronde door Ridderkerk met paard en wagen. Ook dit kwam in De Combinatie te staan. Cobie heeft de folders, krantenknipsels en andere papieren die bij Zeskamp hoorden allemaal bewaard. Ook zijn er foto’s van het team en tijdens de repetities. De foto waarop Cobie De Combinatie aan het lezen is, werd gemaakt tijdens een interview met de NCRV. “Ik was natuurlijk best een beetje zenuwachtig. Alles moest aan de kant, camera’s werden opgesteld, ik had een mooie lange jurk aan, waar je achteraf nauwelijks iets van ziet, en ik pakte De Combinatie erbij,

PAGINA 14

waar de foto’s van Zeskamp in stonden. Deze foto kwam in de krant terecht.” Na dat jaar werd het team nog eens gevraagd om nieuwe Zeskamp-spellen te testen in Delft voor het nieuwe seizoen. En zo’n twintig jaar later deed ze nog eens mee aan een Zeskamp in Ridderkerk, waarbij ze in het prominente team zat, samen met burgemeester Bruins Slot. “Het was een mooie belevenis. Kortgeleden is mijn zoon Martijn eens achter de video’s aangegaan. Er mocht toen alleen gefotografeerd worden tijdens de repetities, dus ik had niet veel beeldmateriaal. Inmiddels hebben we een video van de uitzending. Hartstikke leuk om dit terug te zien. Vooral om aan de kleinkinderen te laten zien. ‘Oma was ooit supersportief en ze was op televisie.’ Hoe leuk is dat!”

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Door Johan Kruithof

Van Jan den Ouden konden alle sportclubs houden

Bij generaties Ridderkerkers stond Jan den Ouden bekend als de sportverslaggever van De Combinatie. Maar zijn rol bij het lokale blad was groter. Vijf jaar lang verzorgde hij het nieuws voor alle redactionele pagina’s.

Jan den Ouden had een eigen foto- en publiciteitsbureau toen hĳ in 1969 een dienstverband aanging met De Combinatie. Als algemeen verslaggever volgde hĳ ook de sport, maar veel verenigingen en sportcomplexen was Ridderkerk toen nog niet rĳk. De eerste sporthal moest nog gebouwd worden. Journalistiek hoefde Den Ouden zich die jaren allesbehalve te vervelen. Ridderkerk was volop in ontwikkeling en bij de scheepswerven stond Jan op grote hoogte in een bak onder een scheepskraan als er weer een schip te water werd gelaten. De bouw en komst van nieuwe winkels in winkelcentrum Ridderhof werden ook op de voet gevolgd. Na een tip van burgemeester Verplanke was Den Ouden als enige journalist bij de uitreiking van een koninklijke onderscheiding aan Cornelis Verolme in diens villa De Heul. Een andere primeur had hij met het eerste plaatje van Lee Towers, die toen nog onder de naam Len Hauser zong. Het kampioenschap van RVVH in 1973 in Arnemuiden leverde onvergetelijke foto’s op. Ook stond Jan vooraan toen Ridderkerk in de ban was van NCRV’s Zeskamp en Spel Zonder

Grenzen. Den Ouden kon er pagina’s mee vullen. Betaalde hobby De verslaggever zat ook ook bij de raadsvergaderingen en andere bijeenkomsten. Daar kwam een einde aan toen wethouder Kogelenberg hem in 1974 benaderde om dienst te treden van de toen net opgezette onderwijsbegeleidingsdienst. Jan verruilde daarop zijn publiciteitsbureau voor de zekerheid van een ambtenarenfunctie. Vanaf 1981 verschenen er weer stukken van zijn hand in De Combinatie. Naast zijn werk als administrateur bij de OBD Rijnmond Zuid begon Jan als sportverslaggever. Ook zijn vut zette hij deze betaalde hobby met veel betrokkenheid bij de clubs voort. Elk weekend was het kiezen tussen welke wedstrijden hij wel of niet zou kunnen bijwonen. Uitgangspunt van de

fotograaf en sportschrijver was dat hij alle clubs zoveel mogelijk aan bod wilde laten komen. Naar uitwedstrijden ging Den Ouden in principe niet. Alleen als er een kampioenschap of beker was te winnen zat Jan buiten Ridderkerk langs de lijn. Creatief Voor het vullen van de sportpagina’s toonde Jan zich bijzonder creatief. Als in de vakantieperiode onvoldoende lokaal sportnieuws was, schreef hij over Wimbledon, compleet met van zijn televisiescherm geschoten foto’s. Hij raadde de lezers zelfs aan dat ook eens te proberen. “Scherp instellen op het raster, een ﬁlm van 200ASA en een belichting van 1/30 seconde bij diafragma 8. Of gewoon vol automatisch fotograferen”, was zijn advies om thuis leuke sportfoto’s te maken. Jan den Ouden toonde zijn lollige kant door rond 5 december al zijn krantenkoppen in rijmvorm te doen. Dat leverde kopregels op als “Het zat Rijsoord niet mee, nu weer verlies bij PPSC, “d’Oudelan-

de stelt als doel: meer umpires op de stoel” en “Bij Ten Donck-Deto werd veel geschoten en vielen de doelpunten als pepernoten”. Positieve berichtgeving Overigens was Jan medeoprichter van Ten Donck, maar een voorkeursbehandeling gaf hij ‘zijn’ club zeker niet. In zijn stukken beperkte de journalist tot sportieve prestaties en positief sportnieuws. Van bestuurlijke ruzies hoorde hij vaak, maar die haalden zijn kolommen niet. “Met zulke verhalen maak je vaak meer kapot”, was zijn moti-

vatie om altijd naar een positieve invalshoek te zoeken. Die instelling maakte dat hij graag gezien werd bij alle verenigingen. Soms letterlijk in weer en wind bleef Den Ouden de sport doen tot hij er in 1999 (na een jaar met drie longontstekingen) een punt achter zette. Jan den Ouden overleed in 2003 op 73-jarige leeftijd . Woorden van hem klinken nog in elke zomervakantie. Den Ouden schreef de tekst van het 3x2-lied.

Door Johan Kruithof

Broekzitter zag kansen voor sterk blad De naam die het vaakst in De Combinatie heeft gestaan is M.C. Broekzitter. Hĳ stond gedurende 47 jaar, doorgaans op de voorpagina, met de titel (hoofd)redacteur. Op zĳn initiatief kwam het nieuwe blad voor Ridderkerk e.o. tot stand. Marinus Cornelis Broekzitter was de zoon van Corns Broekzitter, die in 1908 in Ridderkerk een drukkerij onder eigen naam begon. Het verhaal wil dat Marinus op driejarige leeftijd uit de drukkerij werd gezet omdat hij toen al overal met z’n neus in zat. Na zijn opleiding werd de jonge Broekzitter assistent van zijn vader. In 1940 werd het bedrijf aan hem overgedragen. M.C. werd daarmee ook verantwoordelijk voor De Overmaassche Courant, “het nieuwsblad voor de Overmaasse dorpen”, dat zijn vader in 1920 was gestart. Op eigen

Corns Broekzitter De eerste redacteur

initiatief stopte de opvolger in 1942 met de uitgave. Mededelingen van het gemeentebestuur onder leiding van burgemeester Crezée kregen een plek in zijn krant, maar hij voelde er niets voor om dat ook voor NSB burgemeester Kattenbusch te doen. Vooruitstrevend Na de oorlog verscheen De Overmaassche Courant weer vanaf juni 1945. Marinus Broekzitter toonde zich een vooruitstrevend ondernemer. Hij voorzag zijn drukkerij van de modernste middelen en verwierf met de productiemogelijkheden landelijke bekendheid. Ook als uitgever zag hij veel meer kansen. Op zijn initiatief kwam het tot gesprekken met de drukkerijen Den Hoed en Van Gent over de lokale krantenfusie. De Overmaassche, Ido’s Nieuwblad en Van Gent’s Nieuwsblad gingen op 17 maart 1951 op in De Combinatie. Afspraak was dat de drukkers om de beurten de nieuwe krant zouden drukken. M.C. Broekzitter werd de hoofdredacteur. Kopij moest naar drukkerij Broekzitter aan de Lagendijk worden gebracht. Daarnaast was er korte tijd een inleveradres in Hendrik-Ido-Ambacht.

Abonnees De eerste twee weken werd de nieuwe krant gratis verspreid. Daarna werd voor een abonnement een gulden per kwartaal gevraagd. De krachtenbundeling van de drie bedrijven bracht geen einde aan de Ridderkerkse krantenstrijd. Al snel werden met De Ridderpost en daarna het reclameblaadje De Zevenklapper pogingen gedaan om De Combinatie in de wielen te rijden. Toen de nauwelijks concurrerende titels waren verdwenen deed boekhandelaar Sanders in de jaren zestig een nieuwe poging met De Posthoorn. Deze titel hield het niet lang vol. Gesteund door de Arbeiderspers was Sanders binnen een jaar terug met Het Signaal. Na drie jaar ging dit blad in 1971 op in De Combinatie. Bij die samensmelting werd een belangrijke verandering doorgevoerd. Na 21 jaar voor alleen abonnees werd De Combinatie een gratis huis-aan-huisblad. Bij zulke grote veranderingen had M.C. Broekzitter gevleugelde woorden, waarmee hij altijd zijn speeches begon: “We zijn nu zo ver”. Met de gratis verspreiding ging een wens van veel adverteerders in vervulling. Gezagsgetrouw De hoofdredacteur drukte duidelijk zijn stempel op zijn blad. Hij was gezagsgetrouw en kerkelijk meelevend.

PAGINA 15

Wat niet voldeed aan zijn normen haalde de krantenkolommen niet. Advertenties die in strijd waren met de zedelijkheid werden geweigerd. Dat gaf soms weleens discussies, bijvoorbeeld toen cinema Sint Joris begon met het vertonen van ondeugende ﬁlms. De ﬁlmtitels waren niet het probleem, maar wel de plaatjes die het publiek naar de bioscoop moesten trekken. De drukkerij werd in 1968 overgedragen aan Cees Broekzitter, waarmee de derde generatie aan het roer kwam. De vader van de nieuwe directeur trok zich niet helemaal terug uit het bedrijf en bleef mede waken over ‘zijn’ krant. Zijn naam bleef als hoofdredacteur op de voorpagina van De Combinatie staan. Inhoudelijk was hij bij lang niet alles meer betrokken, maar hij kwam nog wel wekelijks naar kantoor. Op die momenten mocht hij graag de journalist van dienst aanspreken met suggesties voor onderwerpen in de krant. Ook op hoge leeftijd dacht hij altijd in nieuws. Hij was met name goed op de hoogte over alles wat in Rijsoord speelde en kon met tips strooien. De eerste redacteur overleed in1999 op 82-jarige leeftijd. De drukkerij en De Combinatie werden tot 1997 voortgezet door Cees Broekzitter. Nadien van Pleun Euwijk werd de nieuwe eigenaar.

Marinus Cornelis Broekzitter

Cees Broekzitter

JUBILEUMKRANT

BESTAAT 75 JAAR!

Bezorgd om verdwĳnen van trapveldje Op 20 februari 1992 stond er een ingezonden brief in de krant van de toen elfjarige (bĳna twaalf) Willem-Jan van Gent. Willem-Jan maakte zich zorgen over de plannen van wethouder Jannie SterkenburgVersluis. Zĳ wilde van het trapveldje aan de Frans Halsstraat, waar hĳ samen met de buurkinderen veelvuldig voetbalde, parkeerplaatsen maken. Willem-Jan was een pienter kind en al vanaf zijn zesde geïnteresseerd in de politiek. Zijn vader was directeur van de Ursinusschool in Drievliet. In deze school was tijdens verkiezingen ook een stembureau gevestigd. “Ik weet niet beter dan dat ik daar op woensdagmiddag bij was. Ik zat naast mijn vader en vond het allemaal heel interessant”, vertelt Willem-Jan. “Mijn opa, Wim van Gent, beter bekend als ing W., zat voor de SGP in de gemeenteraad. Van hem hoorde ik dat er openbare tribunes zijn tijdens raadsvergaderingen en dat ik dus mee kon luisteren. Van mijn twaalfde tot mijn achttiende heb

ik bij alle vergaderingen gezeten.” Naast politiek hield Willem-Jan van voetballen. Dat deed hij veel in zijn vrije tijd. Tot hem ter ore kwam dat wethoudster Sterkenburg-Versluis – Willem-Jan schrijft consequent ‘wethoudster’ – parkeerplaatsen wilde maken op het voetbalveldje. Volgens haar waren die nodig omdat het winkelcentrum ﬂink werd uitgebreid. Jorishof was bijna klaar en ook het Ridderhof was gerenoveerd. “Ik besloot in de pen te klimmen”, zegt Willem-Jan. “Ik dacht dat een brief in De Combinatie misschien verschil zou maken. Mijn vader heeft de brief wel nagelezen en

wat suggesties gedaan, maar de tekst was echt van mij.” De brief begon met: “Wij kinderen van de Schildersbuurt, zijn er echt niet blij omdat ons enige speel- en voetbalveldje weggeruimd zal worden om 120 auto’s te bergen. Waar moeten we dan heen als dit speelveldje er niet meer is?”

Verderop in de brief vertelt WillemJan dat er geen andere speelplek in de wijk is en dat er bijvoorbeeld in Drievliet voor duizenden guldens aan speelterreintjes is uitgegeven. Ook schrijft hij dat het volgens hem beter is om parkeerplaatsen aan de Jan van Luykenstraat te maken, wat ook een optie was volgens de plannen: “Maar de wethoudster zei hierop dat het buiten de verkeersroute van het centrum ligt en dat dit op onnodig omrijden uitloopt. Maar wij zeggen hierop dat dat de mensen toch

ook wel een stukje kunnen lopen, daar krijgen ze echt niets van.” Over het onderwerp ontstond een discussie in de raadzaal. “Ik weet niet of die discussie door mijn brief kwam, maar er bleken meerdere raadsleden niet blij te zijn met dit voorstel, waaronder mijn opa. Korte tijd later vertrok wethouder Sterkenburg-Versluis om burgemeester van Maassluis te worden. Haar taken werden overgenomen door wethouder Jos Wienen. Het plan ging van tafel en de jongens konden blijven voetballen.” “Ik woon allang niet meer in Ridderkerk, maar mijn ouders nog wel”, zegt Willem-Jan. “Dus ik kom hier nog geregeld. Het toenmalige voetbalveld is er nog steeds. Alleen is het een stuk kleiner en staan er hekken omheen. Het andere gedeelte, ik denk ongeveer de helft, bestaat nu wel uit parkeerplaatsen. Wanneer die daar zijn gekomen, weet ik niet.” En het voetballen? “Nee, dat doe ik niet meer”, lacht hij. “Ik ben nooit zo goed geweest.” Willem-Jan is later in Gorinchem steunraadslid voor de SGP geweest. Tegenwoordig is hij predikant en is een politieke functie voor hem uitgesloten. De interesse in de politiek is er nog steeds. Inmiddels is zijn zoon steunraadslid voor de SGP in Alphen aan den Rijn, de plaats waar het gezin nu woont. De Combinatie leest Willem-Jan nog iedere week online. “De perfecte manier om goed op de hoogte te blijven van de plaats waar ik ben opgegroeid.”

Gerard van Gent was bĳ de geboorte van De Combinatie ‘Uitgave van de Ridderkerkse Drukkers’, staat er op de eerste uitgave van De Combinatie. Maar wie waren die drukkers? En waarom werkten ze samen? Voor de lezer die anno 2026 deze vergeelde krant onder ogen krĳgt is dat niet duidelĳk. Maar Gerard van Gent (82) kan het uitleggen. Hĳ was er zelf bĳ. “Mijn vader had een drukkerij. Hij gaf een krantje uit dat ‘Het krantje van Van Gent’ werd genoemd”, vertelt hij. Ook zijn opa had een drukkerij. Die combineerde het drukken met zijn werk als begrafenisondernemer. Het ‘krantje van Van Gent’ heette ofﬁcieel De Overmaasse. Bovendien gaf hij aan de andere kant van de Noord De Alblasserdammer uit. Bij drukkerij werkten zo’n 15 mensen. “In 1951 waren er drie drukkers in Ridderkerk met elk een eigen krant: Teun den Hoed, Cornelis Broekzitter en mijn vader Gerard van Gent. Om de kosten te verminderen besloten ze om er één krant van te maken. Het drukken deden ze gecombineerd”, legt Gerard van Gent uit. Dat verklaart meteen waarom op de voorpagina van het eerste nummer staat: ‘De drie Uitgevers kwamen overeen om het blad in toerbeurt te drukken’. “Broekzitter deed de redactie. Daarvoor had hij

redacteur Kranendonk in dienst, die aan de Kerksingel woonde.” “Het blad werd met lood in elkaar gezet en dan door twee drukkerijen gedrukt. Als de krant uit acht pagina’s bestond, dan drukte twee drukkerijen elk vier pagina’s. Die werden dan tot één krant gecombineerd. Ik heb als jonge jongen om te tafel gelopen om de krant in elkaar te zetten”, vertelt Van Gent. Hij doet zijn verhaal aan de tafel in zijn huiskamer. Op tafel ligt de nieuwste uitgave van De Combinatie en een printje van de eerste voorpagina.

Ook de moeder van Gerard van Gent werkte in het bedrijf. “Zij zat op kantoor voor advertenties en abonnementen”, vertelt hij. Elke zaterdagmorgen kwam een vrouw langs om bij moeder de krant te halen voor directeur Bakker van Bakker Rubber.

twee drukkers. Toen de gemeente Ridderkerk tijdens de Watersnood iets met spoed liet drukken, gebeurde dat bij Van Gent. De Watersnood was op zondag, dus de andere twee drukkers waren niet beschikbaar.

Gerard van Gent omschrijft zijn vader als ‘een buitenbeentje’, omdat hij minder streng christelijk was dan de andere

Een ander voorbeeld was het aankondigen van voorstellingen in bioscoop Sint Joris. Alle voorstellingen werden in De

Toen Gerard een paar jaar ouder was, werd hij regelmatig naar Rotterdam gestuurd om daar een cliché op te halen. Dat was het negatief van een afbeelding, die in de krant afgedrukt kon worden. “Mijn zus had al een rijbewijs. Met haar gingen we op vrijdag de kranten aﬂeveren bij de bezorgers. In die tijd werd De Combinatie ook in Hendrik-IdoAmbacht verspreid.”

PAGINA 16

Combinatie aangekondigd, maar bij de voorstellingen op zondag stond alleen de datum vermeld en niet de dag. Drukker Gerard van Gent was maar enkele jaren betrokken bij De Combinatie. Om gezondheidsredenen moest hij zijn bedrijf staken. Zoon Gerard had een mooie loopbaan in de autobranche. De Combinatie leest hij nog elke week.