Akademicki Przegląd Sportowy 08/2016

AKADEMICKI PRZEGLĄD SPORTOW

Pismo Zarządu Głównego AZS Redaktor naczelny Bartłomiej Korpak Sekretarz redakcji Halina Hanusz Adres redakcji 00-056 Warszawa ul. Kredytowa 1a tel./faks 22 828 02 76 tel. 502 250 604 www.azs.pl e-mail: aps@azs.pl

Projekt graficzny i skład Andrzej Kubatko © FALL tel. 12 413 35 00 www.fall.pl Numer zamknięto 10 stycznia 2017 r.

Redakcja nie zwraca materiałów niezamówionych oraz zastrzega sobie prawo skracania artykułów.

Wydawnictwo zrealizowano ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki.

Nakład 3000 egz.

[od redakcji]

Gwiazdy

G

rudzień, szybko robi się ciemno, na niebie gwiazdy, czuć zapach choinki, świąt, rok dobiega końca, a ten nowy już za progiem. O czym tu pisać?

O tym, co było, czy o tym, co będzie?

Wspominając minione miesiące, bardziej myśli się o sukcesach, to reguła. A było ich co niemiara. Statystyki odnotowały medale, wydarzenia, fakty, ale za tym kryje się dużo, dużo więcej.

Ktoś te medale zdobył, ktoś poświęcił wiele lat pracy, ktoś zaprowadził na pierwszy trening, wspierał, pomagał, prowadził zajęcia, dał szansę. Ktoś imprezę wymyślił, zorganizował, upowszechnił, namówił ludzi, znalazł wsparcie finansowe. Wielka piramida faktów, relacji, rzeczy, które do tego sukcesu doprowadziły.

Pod słowem „ktoś” kryje się także nasz AZS – członkowie, a wśród nich studenci, zawodnicy, trenerzy, władze, sympatycy, urzędnicy.

Wygląda, że pod choinką mamy w tym roku wyjątkowy tłok. Działo się. Chyba trzeba zacząć od wymiaru międzynarodowego. Ten rok to cykl akademickich mistrzostw świata. Jasny system imprez, określony porządek i ład regulaminowy i systemowy, dający wszystkim takie same szanse udziału, dobre pomysły promujące nasze środowisko. Dotyczy to zarówno FISU, międzynarodowej federacji sportu studenckiego, jak i EUSA, europejskiego odpowiednika. Polscy sportowcy zapisali ten rok wyjątkowo: ponad 70 medali, ponad 100 medalistów, skuteczny udział w kilkunastu światowych imprezach, wyjątkowo ambitni, wspaniali młodzi ludzie.

Niektórzy już z dorobkiem, inni na starcie światowej kariery. Najmocniej w pamięci pozostaną łyżwiarze szybcy (zdobyli 500. medal w historii polskich startów) i kajakarze (w Portugali biało-czerwona flaga łopotała na najwyższym maszcie 18 razy, czyli prawie przez wszystkie finały). Mistrzostwa to też wielki sprawdzian organizacyjny i logistyczny dla biura Zarządu Głównego AZS. Kolarze na Filipiny, bokserzy do Tajlandii, ciężarowcy do Meksyku, a inni do kilku zakątków europejskich i azjatyckich. Świat w tym roku trzykrotnie przyjechał do Polski: na Politechnikę Łódzką na brydża, do Poznania na wiosła i na Uniwersytet w Bydgoszczy na strzelanie. To była satysfakcja zarówno sportowa, jak i organizacyjna, udane imprezy, dobra współpraca jednostek AZS, uczelni, miast, wielu instytucji. Wszyscy to doceniają, ale pojawia się problem: Polska występuje o kolejne światowe wydarzenia w kolejnych latach, nieraz, jak w przypadku europejskich mistrzostw – kilku organizatorów w kilku dyscyplinach. Cokolwiek się stanie, flaga FISU już przyjechała do Białej

Podlaskiej, gdzie w 2018 r. będą rywalizowali ciężarowcy, i do Łodzi, gdzie powalczą specjaliści od unihokeja i cheerleaderingu.

Na Europejskich Igrzyskach w Chorwacji uczelniane reprezentacje z Polski – także w czołówce medalowej: 20 miejsc na podium, ponad 150 uczestników. Za rok mistrzowska rywalizacja tego cyklu w siatkówkę w Rzeszowie.

Wracamy do Polski. Przez podia w rywalizacji krajowej przewinęły się setki medalistów z klubów AZS, grono szczególnie liczne – w lekkiej atletyce, pływaniu, taekwondo, judo, wioślarstwie, kajakarstwie, szermierce. Do tego ponad 100 drużyn rywalizujących w ligowych rozgrywkach we wszelkich możliwych grach zespołowych. Puchar Polski 2016 dla AZS UMCS w koszykówce kobiet. Z dumą patrzymy na cotygodniowe doniesienia o derbach AZS w koszykówce kobiet, siatkówce mężczyzn, nagminnie – w piłce nożnej i futsalu.

Wszystkim medalistom z tego roku życzyć trzeba potwierdzenia ich sportowych aspiracji w 2020 roku na Igrzyskach w Tokio. Wzory są, nasze brązowe medalistki – wioślarki Agnieszka Kobus i Marysia Springwald i kajakarka Karolina Naja – spełniły sportowe plany w Rio. Nie mamy takiej statystyki, ale chyba w tych sportowych sukcesach minionego roku to płeć żeńska dominowała. To wielka satysfakcja podziwiać ich sportowe umiejętności, urodę, zaangażowanie w studiowane, w organizowanie w miarę normalnego życia.

Władze AZS namawiane są od jakiegoś czasu do ustanowienia medalu im. Haliny Konopackiej. To ona jako pierwsza Polka wróciła ze złotym medalem olimpijskim z Amsterdamu, niepokonana zeszła z lekkoatletycznego stadionu i weszła na warszawskie salony. 7 września 1939 roku wraz ze swoim mężem, ministrem Ignacym Matuszewskim, prowadziła konwój ewakuujący zasoby złota Banku Polskiego. Z Warszawy do Łucka, przez Rumunię, Turcję, Syrię i Liban, do Francji. Prowadziła, jako kierowca, duży samochód, zamykając całą kawalkadę. Kilka tygodni temu z honorami sprowadzono prochy Ignacego Matuszewskiego do Polski, do Warszawy, na Powązki. Halina Konopacka leży na cmentarzu na Bródnie, w natłoku informacji o jej bohaterstwie zapomniano. Nigdy nie jest za późno, za rok będziemy mieli 90 lat od jej olimpijskiego sukcesu, może to dobra okazja do przypomnienia także dokonań w życiu społecznym, w sztukach plastycznych i poezji.

No i zrobiło się podniośle, refleksyjnie, świątecznie.

Redaktor

ISSN 0209-0546

aps nr 08 2016 (339)

XXVIII Zimowa Uniwersjada, Ałmaty (Kazachstan), 29.01 – 8.02.2017

Rozwiń skrzydła

T

o hasło tegorocznej Uniwersjady Zimowej, której gospodarzem będą Ałmaty. Doprawdy chciałoby się rozpostrzeć skrzydła i zobaczyć tę pięknie położoną aglomerację z lotu ptaka. Jest to największe miasto Kazachstanu, ale również ekonomiczne, przemysłowe oraz kulturalne centrum kraju. Wyjątkowe wrażenie robią widoczne z wielu miejsc ośnieżone szczyty Tien Szen.

Miejsce to jest szczególne dla akademickiej reprezentacji Polski, ponieważ pośród stu mniejszości etnicznych żyjących w Ałmatach dużą grupę stanowią Polacy. Przesiedlenia sprawiły, że wielu naszych rodaków musiało znaleźć nowy dom daleko od ojczyzny. Pomimo czasu, który upłynął od tamtych zdarzeń, następne pokolenia w dalszym ciągu pielęgnują polską tradycję. W miejscowym gimnazjum funkcjonuje polska klasa, której absolwenci licznie aplikują na studia w Polsce.

W zeszłym roku celebrowana była rocznica tysiąclecia istnienia Ałmatów, a XXVIII Zimowa Uniwersjada jest zwieńczeniem tych obchodów.

www.azs.pl

Niewątpliwie gospodarze będą dobrze przygotowani do przeprowadzenia zawodów, nabierali doświadczenia organizując w 2011 r. Asian Winter Games, starali się również o organizację Zimowych Igrzysk Olimpijskich w 2014 oraz 2022 r.

Infrastruktura sportowa jest wciąż modernizowana i rozbudowywana, ma na to wpływ bardzo duże wsparcie władz państwowych w promowanie sportu.

Prezydent Kazachstanu postawił za cel zaangażowanie w sport 30% społeczeństwa do 2020 r. Budynki, w których zamieszkają reprezentacje, oraz wiele obiektów sportowych zostały wybudowane specjalnie na uniwersjadę.

Wioska uniwersjadowa jest w stanie pomieścić ponad 5000 osób, które zamieszkają ją na 11 dni trwania zawodów. W programie sportowym 12 dyscyplin sportu, łącznie 87 konkurencji.

Ceremonia otwarcia oraz zamknięcia odbędą się w nowo powstałym Pałacu Lodowym. Jest to kompleks dwóch hal, który latem ma służyć za arenę m.in. zmagań siatkarzy lub miejsce koncertów muzycznych. Organizatorzy mają dla

uczestników słodką propozycję na uzupełnienie energii wykorzystanej podczas walki o medale. Poinformowali o umowie z największą kazachską firmą dystrybuującą czekoladę na dostarczenie 8.5 ton słodyczy, które będą dostępne w wiosce oraz na obiektach sportowych.

29 stycznia br. zapłonie znicz Zimowej Uniwersjady 2017, zapłonie w Ałmatach, dawnej stolicy Kazachstanu.

Będą to już 28. zmagania sportowcówstudentów w sportach zimowych.

APS

Z nadziejami na podium Rozmowa APS z Bartłomiejem Korpakiem, sekretarzem generalnym AZS Pracowita końcówka roku, za kilka dni zamykają się bramki umożliwiające zgłoszenie na Zimową Uniwersjadę 2017. Kto ostatecznie wystartuje w polskiej akademickiej reprezentacji i w jakich dyscyplinach będziemy rywalizować?

Przygotowania do startu w Ałmatach trwają już od wielu miesięcy. Oczywiście, współpracując z klubami AZS oraz z polskimi związkami sportowymi jako koordynator, próbowaliśmy stworzyć optymalny skład reprezentacji narodowej na tę uniwersjadę. Wystartujemy w większości dyscyplin objętych programem, a więc w narciarstwie klasycznym, alpejskim i freestyle’owym, kombinacji norweskiej, łyżwiarstwie szybkim na długim i krótkim torze, w biathlonie, skokach, snowboardzie. Łącznie zakładamy udział około 65–70 zawodników, do tego około 30 osób towarzyszących, trenerów, ludzi pracujących w zapleczu serwisowym i technicznym, w opiece medycznej, w biurze misji.

Ostatnie starty na zimowych uniwersjadach były bardzo udane. Historyczny przełom to Uniwersjada w 1999 r. w Popradzie: 10 polskich medali, w Trentino w 2013 byliśmy potęgą – 23 medale. A jak będzie w Ałmatach?

Generalnie prognozować jest bardzo trudno. Z jednej strony w wielu dyscyplinach i konkurencjach zmiana warty, część zawodników skończyła karierę, wielu nie kwalifikuje się do kadry akademickiej z uwagi na wiek (prawo startu mają studenci w wieku 18–28 lat), mnożą się kontuzje. Musimy mieć świadomość, że w sportach zimowych mamy w Polsce dosyć wąskie, ograniczone szkolenie. W kategoriach wiekowych seniora bardzo często jest tylko kilka osób objętych centralnym szkoleniem. Pod uwagę trzeba wziąć też fakt, iż za rok mamy Igrzyska Olimpijskie w koreańskim Pjongczang, zawodnicy walczą o pozycję w światowych rankingach. Dotyczy to na pewno łyżwiarzy szybkich, którzy bronią medali zdobytych w Soczi w 2014 r., snowboardzistów, biathlonistów, narciarzy. Dla czołówki, z różnych powodów – nieraz kryteriów wiekowych i statusu studenta – Uniwersjada w Kazachstanie nie jest priorytetowym startem.

Nie oznacza to, że nie mamy jako reprezentacja planów walki o podium i medale. Do Ałmatów wybierają się bronić miejsc na podium specjaliści od kombinacji norweskiej, Adam Cieślar i Paweł Słowiok, wśród snowboardzistów są aktualni liderzy polskich rankingów – Aleksandra Król, Weronika Biela,

Katarzyna Rusin, Karolina Sztokfisz, Dawid Wal, a do składu dołączyli w ostatniej chwili skoczkowie Krzysztof Biegun, Aleksander Zniszczoł, medaliści z rywalizacji uniwersjadowej w 2013 r.

Warto też przypomnieć jedenaście medali zdobytych przez młodych polskich łyżwiarzy szybkich na akademickich mistrzostwach świata w 2016 r. we włoskim Basselga di Pine, większość z nich będzie startowała na zawodach uniwersjadowych.

Wyniki polskich studentów w rywalizacji międzynarodowej nie znajdują potem potwierdzenia na innych światowych imprezach. Czy to nie jest tak, że zawodnicy sportów zimowych raczej nie studiują?

Trudno o jednoznaczną odpowiedź.

Na pewno, patrząc na światowe rankingi w wielu dyscyplinach zimowych, nie pojawiają się tam uczestnicy uniwersjad.

System szkolenia w wielu przypadkach wyklucza możliwość godzenia nauki ze sportem. Fenomen polskiej narciarki Justyny Kowalczyk, która nie tylko zdobywała medale olimpijskie i uniwersjadowe, ale ukończyła studia na katowickiej AWF i obroniła doktorat na AWF Kraków, jest niesamowitym wyjątkiem.

Decydują warunki treningowe; chcesz rywalizować o prymat na świecie, musisz trenować tam, gdzie to robi czołówka, a więc wysoko w górach, tam. gdzie są warunki techniczne, tory biegowe, stoki, trasy zjazdowe i slalomowe.

W Polsce na razie w tym zakresie raczkujemy, a i aura nie sprzyja tworzeniu takich ośrodków. W wielu europejskich krajach niektóre dyscypliny objęte są systemem państwowym, biathloniści w Niemczech, Skandynawii, Austrii to w większości służby mundurowe. Do tego jeszcze jeden aspekt: narciarstwo alpejskie, snowboard, skoki mają od wielu lat wymiar znaczącego biznesu, pieniądze wygrywają z „miłością” do uczelni i środowiska akademickiego.

W polskich realiach dominującą uczelnią i klubem od kilku lat jest AWF Katowice. W ostatnich zawodach uniwersjadowych co najmniej połowa reprezentacji to studenci tej uczelni.

Kilka miesięcy temu na łamach „APS” opublikowaliśmy rozmowę z profesorem Stanisławem Sochą. Nad rozwiązaniami programowymi i organizacyjnymi uczelnia ta pracowała od wielu lat. Efekty są widoczne, wystarczy przeanalizować składy reprezentacji Polski w poszczególnych sportach zimowych.

O Justynie Kowalczyk już wspominałem, ale to niezwykła osobowość, wyjątkowa postać współczesnego sportu, warto upowszechniać jej karierę.

Akademia Wychowania Fizycznego w Katowicach znalazła pomysł na odpowiednią organizację zajęć, to już nie tylko indywidualny tok studiów, ale także przesunięcia terminowe zajęć na okres letni, stała opieka naukowa w relacjach student–uczelnia pod hasłem Wspieramy, monitorujemy, pomagamy.

Od kilku lat działają na uczelni laboratoria naukowo-badawcze, których celem jest monitoring procesu treningowego.

Ważne jest także wsparcie trenerskie.

Uczelnia zatrudnia znakomitych fachowców, specjalistów wspierających szkolenie. No i na koniec także warunki socjalno-bytowe: są stypendia, jest pomoc materialna. To tylko elementy tego dużego projektu, który – mamy nadzieję – w najbliższych latach potwierdzi efektami realizację przyjętych planów i założeń.

Tym razem polską reprezentację będą wspierać partnerzy – to Polpharma i marka Dare2b.

Na czym ma polegać ta współpraca?

Dare2b zaopatruje nas w oficjalne stroje reprezentacyjne. Warunki pogodowe uniwersjad zimowych wymagają odpowiedniego sprzętu. Dare2b ma w swojej ofercie najwyższej jakości odzież, która doskonale sprawdzała się również na poprzednich zawodach. Firma ta wspiera nas od kilku lat, nasza współpraca układa się bardzo dobrze, a odzież przez nich dostarczana doskonale wypada w warunkach zimowych, jak również podczas uniwersjad letnich.

Polpharma jest oficjalnym sponsorem akademickiej reprezentacji Polski.

W ramach naszej współpracy ufunduje m.in. jednorazowe stypendia dla medalistów z Ałmatów. My natomiast przygotujemy dla naszych partnerów działania promocyjne poprzez profesjonalną obsługę prasową na miejscu oraz biuro medialne w Warszawie, które odpowiadać będzie za relacjonowanie zawodów w social mediach.

APS aps nr 08 2016 (339)

AŁMATY 2017 – kazachski koloryt, kultura i gościnność Rozmowa APS z Jego Ekscelencją Ałtajem Abibułłajewem, Ambasadorem Nadzwyczajnym i Pełnomocnym Kazachstanu w Polsce

Kazachstan jest jednym z tych państw Azji Środkowej, które przez wszystkie lata swej niezależności po rozpadzie Związku Radzieckiego utrzymały stabilność i wysokie tempo skutecznego rozwoju gospodarki. Kraj zajmujący 9. miejsce na świecie pod względem powierzchni (2,7 mln km2) posiada prawie wszystkie pierwiastki chemiczne z tablicy Mendelejewa. Kazachstan należy do wiodących państw świata zajmujących się wydobyciem ropy, gazu, węgla, jest światowym liderem w produkcji uranu, w posiadaniu zasobów cynku, wolframu, zajmuje drugie miejsce pod względem wielkości zasobów srebra, ołowiu, trzecie – miedzi, czwarte – molibdenu, piąte – złota.

Od roku 1993 Kazachstan jest uczestnikiem Uniwersjad. Reprezentacja studencka Kazachstanu uczestniczyła w ośmiu Zimowych Uniwersjadach. Teraz Ałmaty po raz pierwszy na obszarze postradzieckim stały się gospodarzem XXVIII Zimowej Uniwersjady 2017 roku (wcześniej sportowe igrzyska dla młodzieży, przy czym tylko letnie, rozgrywane były w Moskwie w 1973 roku i Kazaniu w 2013 roku). Sokół – sunkar został wybrany na maskotkę Zimowej Uniwersjady 2017 w Ałmaty; jest on symbolem szybkości, lekkości, energii i pragnienia zwycięstwa, a hasłem Uniwersjady stał się zwrot „Rozwiń swoje skrzydła!”. Na Uniwersjadę w okresie od 28 stycznia do 8 lutego 2017 roku zarejestrowało się ponad 2200 sportowców z 25 krajów. Igrzyska będą transmitowane w 80 krajach z zasięgiem ponad 1 mld widzów.

Uniwersjada 2017 jest dobrą okazją dla zagranicznych turystów do zapoznania się z naszym krajem, kazachskim kolorytem i gościnnością, do rozkoszowania się różnorodnością kultury kazachskiej oraz zapoznania się ze współczesnym Kazachstanem. Zwłaszcza ze względu na to, że od dnia 1 stycznia br. Kazachstan wprowadził ruch bezwizowy dla obywateli Polski, a w maju tego roku jest planowane uruchomienie bezpośrednich połączeń między naszymi stolicami.

Sportowa legenda Ałmaty datuje się od dawna, kompleks sportowych obiektów Medeo, położony w pobliżu miasta na wysokości prawie 1700 m, wielokrotnie gościł najlepszych łyżwiarzy, spe-

www.azs.pl

cjalistów od gier w hokeja czy bandy. Jakie inne obiekty powstały w ramach przygotowań do Uniwersjady Zimowej 2017 roku ?

Do tego długo oczekiwanego wydarzenia Kazachstan przygotował się na wysokim poziomie. W Ałmaty została utworzona współczesna infrastruktura sportowa, wybudowano szereg nowych obiektów sportowych, takich jak nowe lodowisko, wioska dla sportowców. Zawody w 12 dyscyplinach sportu będą odbywać się na 8 obiektach, w tym na Międzynarodowym Kompleksie Skoczni Narciarskich „Sunkar”, na stadionie do zawodów dwuboju zimowego, w Ośrodku Narciarskim „Szymbułak” oraz na znanym na całym świecie najwyżej położonym lodowisku „Medeu”.

i zwierząt, które tu żyją, wymienione są w Czerwonej Księdze Kazachstanu.

Wśród nich – śnieżny lampart lub irbis, obecnie występujący jako element w godle herbowym miasta.

W Ałmaty funkcjonuje ponad 90% wszystkich banków komercyjnych drugiego poziomu, wysoce rozwinięty jest potencjał przedsiębiorczy i produkcyjny, sektor technologii informatycznych, infrastruktura transportowa. Jednocześnie Ałmaty jest ośrodkiem kulturalnym Kazachstanu, gdzie corocznie odbywają się setki imprez na najwyższym poziomie w skali międzynarodowej.

Na zmagania uniwersjadowe przygotowuje się ponad 100-osobowa reprezentacja polskich studentów. Liczymy na dobre występy, na miejsca na podium, na spełnienie planów i marzeń. Chcemy też promować Polskę w społeczności mieszkańców Ałmaty, wśród studentów i wolontariuszy działających na rzecz uniwersjady. Jak Pan ocenia aktualne wzajemne relacje pomiędzy naszymi krajami i jakie są najważniejsze kierunki rozwoju tej współpracy?

Ałmaty to dawna stolica Kazachstanu, z moich podróży zapamiętałem, że to miasto, w którym nowoczesna architektura łączy się z tradycyjną.

To tworzy specyficzny klimat. Czym jeszcze Ałmaty wyróżnia się wśród miast w Kazachstanie?

Ałmaty jest byłą stolicą Kazachstanu, nazywaną dawniej Ałma-Ata, co z tureckiego oznacza „bogata w jabłka”. Według starożytnych źródeł, właśnie region Ałmaty jest kolebką jabłek, które są jednym z najbardziej rozpoznawalnych i popularnych produktów polskiego eksportu!

Ałmaty jest największym miastem w Kazachstanie liczącym ponad 1,7 mln mieszkańców oraz jednym z najważniejszych finansowych, przemysłowych, naukowych i kulturalnych ośrodków regionu. Według archeologów pierwsze osady na terenie współczesnego Ałmaty pojawiły się jeszcze w X–IX w. p.n.e., później były one ulokowane na szlaku handlowym z Europy do Chin – na Jedwabnym Szlaku.

Miasto mieści się u podnóża gór Ałatau Zailijskiego, najbardziej na północ wysuniętego łańcucha górskiego Tienszan, na wysokości od 600 do 1700 metrów n.p.m. Górskie rzeki i jeziora stanowią główne źródło zaopatrzenia w wodę dla miasta. Okolice Ałmaty są częścią Parku Narodowego Ile-Ałatau, na którego terenie zorganizowane rezerwaty przyrody. Wiele rzadkich gatunków ptaków

Polska ma długą historię uczestnictwa w międzynarodowych zawodach młodzieżowych. W związku z czym oczywiście ma wiele osiągnięć i sukcesów. Kazachsko-polska współpraca w ciągu 25 lat stosunków dyplomatycznych ukształtowała swoje tzw. „drivery” partnerstwa. Z pewnością mogę stwierdzić, że współpraca w dziedzinie sportu odgrywa jedną z najbardziej obiecujących ról w segmencie stosunków dwustronnych. Z zadowoleniem chciałbym zauważyć intensyfikację współdziałania obu krajów na poziomie federacji i organizacji sportowych, co stwarza dodatkowe możliwości ekspansji współpracy gospodarczej i kulturalno-humanistycznej jako całości. Poszerzając kontakty między mieszkańcami Kazachstanu i Polski, rozwijając potencjał społecznego przekazu, możemy przyczynić się do stworzenia żywego pomostu między naszymi dwoma krajami, co stanowi podstawę współpracy dwustronnej i określa jej sukcesy. Należy również wziąć pod uwagę ogromną historyczną rolę licznej Polonii w Kazachstanie w kontekście rozwoju stosunków między naszymi państwami.

2017 rok to nie tylko Uniwersjada w Ałmaty, ale także EXPO w Astanie, to potężne narzędzie promocji i tworzenia wzajemnych relacji z całym światem. Przykłady poprzednich światowych wystaw to potwierdzają. Jakie przesłanie niesie z sobą EXPO 2017?

dokończenie s. 9

Za kilka tygodni zapłonie znicz podczas ceremonii otwarcia Zimowej Uniwersjady w Ałmaty. To wielkie przedsięwzięcie, zjawi się kilka tysięcy sportowców z całego świata, niektórzy po raz pierwszy zetkną się z tym regionem świata. Co powinni wiedzieć o Kazachstanie, o jego historii i o współczesnych, aktualnych dokonaniach?

NIC STRACONEGO Joanna Zachoszcz, reprezentantka Polski i AZS UWM Olsztyn, na Igrzyskach w Rio w wyścigu na 10 km. Na wodach otwartych uplasowała się na 22. miejscu w swoim debiutanckim starcie.

Myślę, że sukces. Gdybym miała patrzeć przez pryzmat niedosytu, to wtedy musiałabym powiedzieć, że jestem niezadowolona ze startu, że mogłam zrobić coś lepiej. Na tę chwilę uważam, że zrobiłam wszystko, co było w moich możliwościach. Moim zdaniem popłynęłam najlepiej jak się dało. Oczekiwania były co prawda trochę wyższe, ale to były moje pierwsze igrzyska, więc nic straconego. Gdy dowiedziałam się, że udało mi się zdobyć kwalifikację olimpijską, to był wielki szok, ogromne zaskoczenie, ale i szał radości. Oceniam Igrzyska naprawdę dobrze. Wszystko było całkiem sprawnie zorganizowane.

Jest nad czym pracować i jest z czego wyciągać wnioski. Na Igrzyskach znalazło się wielu świetnych pływaków i cieszę się, że mogłam się z nimi ścigać Startowałaś w wyścigu na 10 km na wodach otwartych. Opowiedz, jak to wygląda? Czujecie dreszcz emocji, ryzyko? Bo to, że taki wyścig jest inny od rozgrywanego na pływalni, to nie ulega wątpliwości.

Lekki dreszczyk… Nie nazwałabym tego wszystkiego lekkim, a co do strachu się nie wypowiem, bo każdy odczuwa inaczej. Ale czuć go. Jechałam na Copacabanę, gdzie miał być rozegrany start do wyścigu. Zawodniczki, które startowały razem ze mną, są postawne (mówimy tu np. o 80 kg wagi), dobrze zbudowane i dysponują dużą siłą. Nie można tego powiedzieć o mnie i odczułam to w trakcie wyścigu. Byłam poturbowana, a blizny mam do dzisiaj.

To ciężki kawałek chleba, bo zdarzają się starty, które mogą zakończyć się tragicznie.

Podczas wyścigu przyznano kilka żółtych kartek, co tylko pokazuje, jaka agresja była wśród uczestniczek. Natomiast sam wyścig wyglądał następująco: startowałyśmy z wody, dwadzieścia kilka zawodniczek obok siebie. Płynęłyśmy ramię w ramię, a właściwie łokieć w łokieć, i trzeba było na siebie uważać. Trasa wyścigu to cztery kółka po 2,5 km. Płynęło się około 2 godzin.

Trzeba było uważać na fale i na temperaturę. Nikt z nas nie zapomina, że woda to nieobliczalny żywioł.

Zawodniczki, które zdobyły medal na Igrzyskach, w tym sezonie praktycznie na każdym turnieju plasowały się w ścisłej czołówce. Tak obstawiałam, że to one będą do samego końca walczyć o medale. Widziałam, jak trenują, jak są zaangażowane w przygotowania. Świadczy o tym fakt, że od lat są one w czołówkach klasyfikacji.

Można było się spodziewać, że któraś z nich wygra. Jednak rywalizacja jest ogromna i zastanawiam się, czy będzie taka sytuacja, że któraś zawodniczka powtórzy swój sukces na kolejnych zawodach olimpijskich? Jest niesamowita rotacja, duża zmienność w światowej czołówce. Wiele zależy od szczęścia na finiszu, bo odległości między nami są naprawdę niewielkie.

W Polsce można cię zobaczyć na dużo krótszych dystansach. Dlaczego?

Odpowiedź jest prosta: na pływalniach krytych nie ma dłuższego dystansu niż 1500 metrów stylem dowolnym.

Dodatkowo 1500 metrów jest dystansem nieolimpijskim wśród kobiet, więc takiej konkurencji nie ma na w programie igrzysk. Kobiety startują na dystansie 800 m, który jest najdłuższy. W Polsce wyścigi na 10 km dopiero zaczynają się pojawiać. Od trzech, czterech lat mamy Mistrzostwa Polski „Open Water”. W tym roku udało mi się zdobyć tytuł mistrzyni Polski. Mamy małą kadrę, która specjalizuje się na tak długim dystansie i jest to wszystko zrozumiałe.

Ta obawa o swoje zdrowie zawsze jest, to nie jest to samo co pływanie na basenie.

Jesteś reprezentantką AZS UWM Olsztyn. Jakie masz wsparcie w klubie?

Olsztyński AZS, a razem z nim miasto Olsztyn to dobre miejsce dla studenta, jak i sportowca. Stypendia, które otrzymuję, pozwalają mi się kształcić i dalej rozwijać zarówno pod względem naukowym, jak i sportowym.

Mój Uniwersytet Warmińsko-Mazurski i integralny z nim AZS – polecam każdemu. Jestem koszalinianką. Zawsze będzie mnie ciągnęło w stronę morza i w stronę mojego rodzinnego miasta.

Jednak nie żałuję decyzji, jaką podjęłam cztery lata temu. Jednym z powodów jest uczelnia, która przyjęła mnie na studia, które wybrałam. Trener zaproponował mi warunki olimpijskie, co bardzo pomogło mi się przygotować na te najważniejsze zawody. Godziny zajęć i treningów są bardzo dobrze dograne, co jest dla mnie bardzo ważne. Zwłaszcza treningi na basenie 50-metrowym są niezwykle istotne. Dodatkowym atutem jest dojazd, który zajmuje na pewno dużo mniej czasu niż np. w Warszawie czy Krakowie. To wszystko jest na plus, samo miasto jest ciche i bardzo urocze.

Czekałem, by zadać to lakoniczne pytanie. Jak rozpoczęłaś przygodę z pływaniem?

Jak zawsze wszystko zaczyna się w domu. Moja mama zadecydowała, że razem z siostrą powinnam zapisać się na zajęcia z pływania, by trochę rozładować swoje akumulatory i się wyszaleć. Miałyśmy też bardzo blisko szkołę i pływalnię, więc to w sumie taki

A jak oceniasz końcowy wynik wyścigu? Złoto przypadło ostatecznie Holenderce, drugie miejsce dla Włoszki, a brąz zdobyła Brazylijka.

Było to dla ciebie zaskoczenie?

aps nr 08 2016 (339)

dokończenie s. 9

22 miejsce na Igrzyskach Olimpijskich 2016 w Rio de Janerio, Twoim zdaniem to sukces czy niedosyt?

BYĆ MENTALNIE GOTOWYM DO UPRAWIANIA SPORTU Rozmowa z prof. Tomaszem Łodygowskim, rektorem Politechniki Poznańskiej

Po raz pierwszy w historii została powołana komisja ds. sportu akademickiego przy Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich. Komisja ta liczy w tej chwili 13 osób łącznie ze mną jako przewodniczącym. Zaczynając od myśli przewodniej, mówiąc o sporcie akademickim, ludzie generalnie rzecz biorąc nie mają pojęcia, na czym ten sport ma polegać. Ponadto w życiu akademickim dzieli się on na kilka części.

Po pierwsze, sport kwalifikowany i nie do końca chodzi o wspieranie finansowe tej części sportu, gdyż jego finansowanie zaczyna się już w Ministerstwie Sportu.

Jest on też inaczej traktowany przez sportowców, tutaj zawodnicy zdobywają punkty, za które później związki, kluby otrzymują środki na rozwój danego sportu czy sekcji.

Na naszej uczelni mamy kilka sekcji, które biorą udział w ligach sportu kwalifikowanego. Druga część dotyczy sportu młodzieżowego, który wspierany jest przez samorządy, szczególnie przez miasto. Z różnych statystyk i wyników jednoznacznie widać pozytywną korelację: im więcej środków przekazywanych na sport młodzieżowy, tym lepsze wyniki sportowe. Jednak to, na czym najbardziej nam by zależało, to sekcje sportowe, które oczywiście występują w strukturach wszystkich szkół, uczelni wyższych i zarządzanie nimi jest często bardzo różne. Te sekcje nie objawiają się kreowaniem mistrzów olimpijskich czy wybitych indywidualności. To z tych sekcji biorą się wszyscy studenci startujący w AMP czy w regionalnych AMW. Na naszej uczelni mamy ponad 40 różnych sekcji sportowych. Nie są to przedstawiciele sportu kwalifikowanego, ale co ważne dla nas – są to ludzie, którzy doceniają fakt, że jako młodzi muszą wydatkować swoją energię w inny sposób, zwłaszcza taki, który pomoże im być zdrowym. Młody człowiek w naszych warunkach nie zawsze jest przygotowany do tego, że mając lat 20 powinien się obudzić rano, założyć tenisówki, uśmiechnięty przebiec dwa kółka wokół poznańskiej Malty i iść na zajęcia. A to jest w głównej mierze zdrowie, zdrowie www.azs.pl

ludzi. I to właśnie ta amatorska część sportu studenckiego jest praktycznie niedofinansowana. Zależy to w bardzo wielkiej części od zrozumienia władz i wydzielenia środków, żeby takie działania wspierać. W naszym przypadku senat zdecydował na wydzielenie z rezerwy rektora specjalnej puli na wspieranie sportu i jest to unikatowe w Polsce. Chciałbym, żeby ministerstwa zrozumiały i zechciały przeznaczyć pewną pulę środków na to, żeby ten sport był ewidentnie dodatkowo dotowany. Trzeba zauważyć, że AZS u nas na uczelni ma ponad 1000 członków i należy założyć, że znaczna część z nich uprawia sport w sposób regularny. Takim osobom należy zapewnić wsparcie – czy w kwestii sprzętu, czy pieniędzy na nadgodziny odpowiednich osób pilnujących, trenerów.

Dlaczego Politechnika Poznańska tak stawia na sport akademicki?

Oczywiście, że jest dużo elementów, które sport kreuje. Kwestia rywalizacji, umiejętności przegrywania i wygrywania w dużej części wynika ze sportu.

Jeśli ktoś chce mieć wyniki sportowe na jakimś poziomie, to z łatwością dojdzie do przekonania, że musi to robić systematycznie. Sport uczy cech, które są niezbędne w pracy każdego człowieka, nie tylko inżyniera.

Jak wygląda obecnie sprawa sprawności młodzieży?

My jako społeczeństwo nie jesteśmy przygotowani do tego, żeby pozostawić to do decyzji zainteresowanych. Jeszcze jesteśmy za ubodzy w całą otoczkę sportową, myślę tutaj o obiektach sportowych chociażby. Nie ma jeszcze mentalności, dzięki której człowiek sam z siebie rozumie, że w wieku lat 20 musi uprawiać sport. Ludzi trzeba zachęcać, nie przymuszać. Warto tutaj opowiedzieć dykteryjkę sprzed lat. Studenci wzorem dzieci ze średniej szkoły zaczęli przynosić w dużej ilości zwolnienia z zajęć obowiązkowych wychowania fizycznego, których i tak jest mało, stanowczo za mało. Po pewnym czasie przyszło mi do głowy, że skoro studenci są „chorzy” i nie mogą ćwiczyć i tak jak wszyscy grać w siatkówkę, koszykówkę, to powołajmy grupy rehabilitacyjne, i stał się cud. Cud polegał na tym, że 85% ludzi natychmiast ozdrowiało. A drugi cud polegał na tym, że była wśród nich pewna grupa ludzi, która autentycznie tego potrzebowała i była z tego powodu szczęśliwa. I to było potrzebne.

Nowym prezesem Zarządu Głównego AZS został rektor kolejnej dużej uczelni technicznej, prof. Tadeusz Słomka. Jak ten fakt wpłynie na AZS?

Uważam, że jest to bardzo dobry wybór, choćby dlatego, że widzimy, jaką wagę prof. Słomka przywiązuje do sportu akademickiego na swojej uczelni. Od kilku ładnych lat AGH jest na najwyższym stopniu AMP i to wynika nie tylko z tego, że ta uczelnia jest duża, ale to właśnie determinacja władz rektorskich, która przeznacza na sport dość spore pieniądze w porównaniu do dotacji z innych jednostek. Ogólnie uczelnie techniczne przeznaczają znacznie więcej środków na sport akademicki.

W ostatnich latach widać wielki rozkwit Politechniki. Jakie działania Politechniki Poznańskiej warto powielać?

Jesteśmy w pełni świadomi, pewnie nawet większość rektorów jest świadoma faktu, że młodzież wybierając szkołę, nie patrzy tylko na prestiż szkoły z punktu widzenia przedmiotów merytorycznych i kierunków studiów, ale również zwraca uwagę na całe zaplecze. Przyjazność miasta, jakość obiektów wspierających aktywność sportową to rzeczy dość fundamentalne. Odczuwaliśmy, że przez wiele lat nasi studenci-sportowcy nie posiadali odpowiednich warunków, w związku z tym podjęliśmy decyzję, że trzeba je stworzyć. Stąd też przejęcie terenów po Pocztowcu łącznie z boiskiem ze sztuczną trawą i trzema drużynami hokejowymi. Obecnie mamy swoje Centrum Sportu, nie tylko halę, ale też

dokończenie s. 11

Zaczynając od spraw najbardziej aktualnych…

W KRASP-ie powołana została komisja ds. sportu akademickiego. Co to rzeczywiście oznacza dla sportu akademickiego i jak to może wpłynąć na AZS? W jaki sposób może się to przełożyć na młodych ludzi?

WITRYNA KSIĄŻEK SPORTOWYCH

Między stadionem a brzegiem jeziora Bardzo pozytywnym obrazem każdego jubileuszu są przygotowane monogra-fie, opracowania albumowe lub chociażby foldery, przypominające znaczącee i istotne fakty, przywołujące ludzi, którzy tworzyli daną społeczność. Taki pomysłł zrealizowali Marek Siwicki i Grzegorz Dubielski z okazji (nie bardzo typowego) jubileuszu 65 lat akademickiego sportu i wychowania fizycznego w Kortowie.

R

edaktorzy tego wydawnictwa monograficznego co prawda zastrzegają, że ich prezentowane opracowanie nie jest jednak dziełem historycznym. Ów dystans do zobowiązującego wszak określenia naukowego wynika ze skromności autorów, w zamiarze których miał to być zbiór szkiców i wspomnień w znacznym stopniu przybliżających i odnotowujących wydarzenia z akademickiego życia sportowego i działalności Studium Wychowania Fizycznego i Sportu.

Swoje wydawnictwo zatytułowali Między stadionem a brzegiem jeziora.

Dlaczego taki tytuł? Marek Siwicki mówi bez zastanowienia: Przez wiele lat życia poruszałem się między jeziorem Kortowskim a stadionem AZS. Byłem lekkoatletą. Na tym stadionie trenowałem i startowałem. Kiedy byłem dziennikarzem, też tymi ścieżkami wędrowałem. To jedno z najurokliwszych miejsc na świecie, a na pewno nie ma tak pięknego, drugiego studenckiego miasteczka. Jednak inspiratorem tworzenia takiego wydawnictwa był śp. Franciszek J. Sroczyk, były szef SWFiS, autor wielu opracowań o sporcie w Kortowie. Wręcz nalegał, bym kontynuował to, co on zapoczątkował.

I taki tytuł ma pierwszy tekst pierwszego rozdziału, który M. Siwicki rozpoczął refleksyjnie: W grudniu 2015 r. na dworzec w Olsztynie dotarł ze stolicy supernowoczesny pociąg PKP Intercity (…)

Kiedy przewoźnik zwrócił się o pomoc w wymyśleniu dla niego nazwy, studenci zdecydowali, że będzie to „Kortowo”.

I to oni – jak ich koleżanki i koledzy sprzed 65 lat – wysiądą na dworcu olsztyńskim, aby podążyć w stronę Kortowa… Natomiast Andrzej Grygołowicz, siatkarz, trener drużyny męskiej, działacz, autor kilku opracowań z historii sekcji piłki siatkowej AZS Olsztyn, wielokrotnie w rozmowach przypomina, że w latach 60. na zawody podróżowało się pociągami. W pamięci mam poranek na olsztyńskim dworcu z maja 1965 r. Drużyna wracała z turnieju, na którym kortowianie wywalczyli awans do ekstraklasy polskiej siatkówki. Była godzina czwarta rano, a na peronie witał zawodników z wielką radością oraz koszem pełnym jabłek i łakoci profesor Wiktor Wawrzyczek, ówczesny prezes Klubu AZS Olsztyn.

Wydawnictwo składa się z trzech rozdziałów. W pierwszym zaprezentowano teksty o uwarunkowaniach spor-

tu i procesu wychowania fizycznego na ziemiach północno-wschodniej Polski od momentu powołania Wyższej Szkoły Rolniczej w Kortowie w 1950 r. Pierwszymi obiektami sportowymi były skocznia w dal i boisko do siatkówki. W 1966 r. wybudowano przystań nad jeziorem Kortowskim. A sportową bazę zamyka oddana do użytku w 2012 r. uniwersytecka pływalnia. Ale to nie obiekty stanowiły i stanowią przyjazny obraz Kortowa, a przede wszystkim ludzie, którzy pracowali, działali i kreowali obraz akademickiego sportu i wychowania fizycznego w północno-wschodnim rejonie Polski.

Prezentowana 65-letnia historia sportu i wychowania fizycznego w Kortowie ma wymiar autopsji. M. Siwicki i G. Dubielski zwrócili się z prośbą do wielu osób, które w swoich życiorysach mają zapisany kortowski sport studencki. Zatem w tym obszernym opracowaniu możemy czytać autorskie teksty profesorów, sportowców, trenerów, nauczycieli akademickich wychowania fizycznego. Drugi rozdział opracowania Sport. Od rozgrywek ping-ponga na korytarzach w akademikach do sukcesów na igrzyskach olimpijskich i mistrzostwach świata przywołuje największe indywidualne osiągnięcia i sukcesy zawodników, ich trenerów i sympatyków następujących dyscyplin sportu: bojery, gimnastyka, jeździectwo, koszykówka, lekkoatletyka, narciarstwo, piłka siatkowa, szachy, szczypiorniak, taekwondo, tenis, tenis stołowy, żeglarstwo, i najmłodsza sekcja – futsal.

W trzecim rozdziale Studium. Od Studium Wychowania Fizycznego Wyższej Szkoły Rolniczej i Wyższej Szkoły Nauczycielskiej do Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie Siwicki i Dubielski stworzyli tzw. Alfabet Studium. Na wstępie tłumaczą się: Nie sposób policzyć dokładnie wszystkich, którzy byli w swoim życiu związani ze Studium – pracowników, współpracowników czy instruktorów lub trenerów; zatrudnionych na etat czy na czas określony z wyznaczonymi zadaniami, lekarzy, pracowników technicznych czy administracyjnych, działaczy społecznych, studentów, wolontariuszy. (…) Jednakże Studium UWM wyróżnia się na tle innych w kraju tym również, że dochowało się dwóch profesorów nadzwyczajnych z nauk o kulturze fizycznej w zakresie historii oraz pięciu doktorów – troje

z nauk o kulturze fizycznej i dwóch z nauk humanistycznych w zakresie pedagogiki. Nie ma drugiego takiego Studium w Polsce… Przyjmujemy tę hipotezę niniejszej publikacji monograficznej bez sprawdzenia jako autorskie credo osób przez lata związanych ze sportem akademickim w Olsztynie.

Wydawnictwo zostało bardzo starannie przygotowane i z dbałością edytorską wydane przez Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. 540 stron, które przemawiają nie tylko bardzo dobrymi tekstami – merytorycznymi, sypiącymi faktami, przywołującymi z imienia i nazwiska pionierów studenckiej kultury fizycznej, gwiazdy sportu akademickiego, w tym również 240 unikalnych fotografii, bardzo dobrze korespondujących – raz czernią i bielą, raz pełnym kolorytem emocji – z opisaną z tą początkową i tą współczesną rzeczywistością Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego.

Każdy jubileusz danej społeczności to także spotkanie, czas rozmów, wspomnień i refleksji. W aneksie książki zamieszczono wklejkę z fotografiami z uroczystego otwarcia wystawy 65 lat sportu akademickiego w Olsztynie, która powstała dzięki przychylnej decyzji władz uczelni, zaangażowaniu wielu ludzi, ale i pracowników Archiwum i Muzeum UWM, którzy po przejęciu ponad 300 eksponatów z kortowskiego klubu AZS oraz SWFiS przygotowali wybrane eksponaty. Wystawa znalazła stałe miejsce w Izbie Tradycji w Bibliotece Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Można ją zwiedzać!

Zapraszam do czytania, poznania jakże ciekawych i interesujących osobowości, ich karier sportowych, życia zawodowego, i ścieżek urokliwego Kortowa. Może warto wsiąść do pociągu, a z dworca w Olsztynie podążyć w stronę Kortowa z książką w ręku. Miłej lektury!

Halina Hanusz Między stadionem a brzegiem jeziora. 65 lat akademickiego sportu i wychowania fizycznego w Kortowie, pod red.

Marka Siwickiego i Grzegorza Dubielskiego, Wydawnictwo Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego, Olsztyn 2016

aps nr 08 2016 (339)

dokończenie ze s. 6

przepis na sportowy sukces, jak i dydaktyczny, który zaprocentował w przyszłości. Całą podstawówkę i gimnazjum uczęszczałyśmy do Szkoły Sportowej nr 1 w Koszalinie. Potem przeniosłyśmy się do Gorzowa Wielkopolskiego, gdzie przepływałyśmy całe liceum. Na studia razem z siostrą pojechałyśmy do Olsztyna. Pływam w olsztyńskim AZS-ie, a siostra reprezentuje barwy Kormorana Olsztyn.

Istnieje między wami rywalizacja?

Nie. Siostra jest sprinterką, jej specjalność to krótkie dystanse i pływa stylem klasycznym. Szczęście albo i nie – ma zupełnie inną konkurencję. Stąd rywalizacji żadnej nie ma. Na krótkich dystansach wiadomo – to ona wygrywa, ale na dłuższych to ja rozdaję karty.

Nie licząc występu na Igrzyskach Olimpijskich w tym roku, czy masz jakiś dzień, który zapamiętałaś najbardziej?

dokończenie ze s. 5

Ostatnie mistrzostwa krajowe wspominam bardzo miło, bo byłam tam wtedy ze swoją koleżanką Justyną Burską, która również reprezentuje barwy AZS UWM Olsztyn. Startowałyśmy na dystansach 400, 800 i 1500 metrów stylem dowolnym. Oprócz rywalek tak naprawdę rywalizowałyśmy też ze sobą, i była to bardzo miła rywalizacja. Najpierw ona wygrywała, potem ja i znowu ona.

Na następnych zawodach „Open Water” dystans 10 kilometrów ja pokonałam szybciej, więc wynik naszej rywalizacji miałyśmy remisowy (2:2). Jest to bardzo fajne współzawodnictwo, zawsze siebie wspieramy i dodajemy sobie otuchy.

Organizacja w stolicy Kazachstanu międzynarodowej wystawy EXPO 2017 to wielkie osiągnięcie naszego kraju na arenie międzynarodowej. Tematem wystawy jest „Energia przyszłości”, co jest istotne dla wszystkich krajów na świecie. Dla nas wystawa stanie się globalną platformą na skalę światową do prezentacji najnowszych rozwiązań głównych problemów energetycznych. W EXPO 2017 udział weźmie około 100 krajów i 15 organizacji międzynarodowych. Dla młodej stolicy Kazachstanu – Astany – jest to wyzwanie i chęć pokazania międzynarodowej społeczności nagromadzonego potencjału i perspektyw w nowoczesnej energetyce.

Na 25-hektarowej powierzchni wystawienniczej stworzona została jedna z najbardziej niezwykłych budowli na świecie w postaci kuli; całkowita powierzchnia miasteczka wystawienniczego – 174 hektary, wystawa startuje 10 czerwca i potrwa do 10 września. Podczas wystawy planowana jest organizacja ponad 3000 rozrywkowych i tematycznych imprez, co pozwoli odkryć ogromne możliwości dla turystów z Polski i Europy oraz wszystkich tych, którzy chcą odwiedzić Kazachstan.

APS www.azs.pl

Mam nadzieję, że za cztery lata kolejna olsztynianka będzie reprezentować Polskę na igrzyskach olimpijskich.

A jaką mają dla ciebie wartość Akademickie Mistrzostwa Polski?

Są to chyba najprzyjemniejsze zawody w ciągu roku, kiedy mogę podejść do nich na pełnym luzie psychicznym.

Jest to czas, kiedy mogę się spotkać ze swoimi kolegami i koleżankami, którzy zakończyli kariery sportowe, ale nadal reprezentują swoje uczelnie. Bardzo czekam na te zawody i jadę na nie z dużą ochotą. To dobry sprawdzian formy dla każdego, ale i okazja do spotkań z osobami, których na co dzień nie widzę. Śmieszne jest to, że są tam dystanse, których na co dzień nie pływam, bo AMP-y składają się głównie z wyścigów sprinterskich. Staram się ile mogę, ale wiem, że o złoto w takich pojedynkach nie walczę.

wiele osób pływa, a potem mówi sobie „dość” i kończy z takim zawodowym pływaniem. Mogę powiedzieć, że jestem jedną z najstarszych wiekiem osób w kadrze – jestem weteranką. Pływanie nie jest na tyle rozpoznawalne, by dawało poczucie materialnego bezpieczeństwa. Trzeba robić coś jeszcze, aby żyć na umiarkowanym poziomie. Do tego dochodzą myśli o macierzyństwie, założeniu rodziny. Mężczyźni pływają może ciut dłużej.

Igrzyska za tobą. Jakie masz plany?

Nauczono mnie, że sport się kiedyś kończy. Przyjdzie kontuzja, zakończenie kariery i co wtedy? Zdecydowałam się na „plan B”, aby mieć jakąś furtkę w przyszłości i mieć przyszłościowy zawód. Ten kierunek daje szerokie możliwości: administracja, prawo, służby mundurowe – tak naprawdę wszędzie po tym kierunku można się dostać.

Będę pracowała nad siłą, bo widzę, że mam tu pewne rezerwy, które mogą zwiększyć moją dynamikę, prędkość, co z pewnością pomoże w startach. Przede mną praca magisterska. W tym roku już nigdzie nie będę startować, więc jest to dobra okazja do tego, by też się podleczyć, bo wiele spraw odkładałam ze względu na start w Igrzyskach.

A teraz z takim luzem w głowie trzeba odpocząć i od stycznia wkroczyć w cykl treningowy. Bo zawsze może być lepiej.

Ile przeciętnie trwa kariera pływaka/pływaczki?

Dziękuję za rozmowę.

Co spowodowało, że jako czynna sportsmenka zdecydowałaś się wybrać tak wymagający kierunek – prawo?

Jeżeli rozmawiamy o pływakach w Polsce, to ja się do tego wieku powoli zbliżam. Tak do 25 roku życia

APS, Mariusz Kraszewski Foto ze zbiorów J. Zachoszcz

Ałtaj Abibułłajew – Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny Kazachstanu w Polsce 1997–1999 – Referent, Attaché Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Kazachstanu 1999–2004 – III, II Sekretarz Ambasady Kazachstanu w Polsce (otwarcie Ambasady Kazachstanu w Polsce) 2004–2005 – Radca Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Kazachstanu 2005–2007 – Radca, Radca-Minister Ambasady Kazachstanu w Polsce 2007–2008 – Radca-Minister Ambasady Kazachstanu w Austrii – Stałego Przedstawicielstwa Republiki Kazachstanu przy organizacjach międzynarodowych w Wiedniu 2008–2009 – Chargé d’Affaires Republiki Kazachstanu w Chorwacji (równocześnie) 2008–2009 – Radca-Minister Stałego Przedstawicielstwa Republiki Kazachstanu przy OBWE 2009–2011 – Radca-Minister Ambasady Kazachstanu w Austrii 09.2011–04.2012 – Zastępca Prezesa Agencji – Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Kazachstanu 04.2012–06.2012 – p.o. Prezesa Komitetu Informacji Międzynarodowej – Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Kazachstanu 06.2012–11.2012 – Prezes Komitetu Informacji Międzynarodowej – Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Kazachstanu 11.2012–04.2014 – Rzecznik Centralnej Służby Komunikacji Informacyjnej (SCK), Zastępca Dyrektora SCK przy Prezydencie Kazachstanu (nominacja polityczna) 9.04.2014–25.08.2014 – Zastępca Prezesa Agencji ds. Komunikacji i Informacji Kazachstanu (nominacja polityczna) 4.2015–11.05.2016 – Ambassador-at-large, Rzecznik Ministerstwa Spraw Zagranicznych Republiki Kazachstanu od 11.05.2016 – Ambasador Nadzwyczajny i Pełnomocny Kazachstanu w Polsce

Akademickie Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu Ciężarów, Merida (Meksyk), 13–17.11.2016

Następne w Białej Podlaskiej W odległej Meridzie w Meksyku odbyły się V Akademickie Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu Ciężarów. W stolicy Jukatanu, zwanej Białym Miastem, zaprezentowała się 8-osobowa akademicka reprezentacja Polski.

P

oza rywalizacją sportową zawodnicy mieli okazję poznać historię i kulturę starożytnych Majów, których potomkowie stanowią obecnie sześćdziesiąt procent całej zamieszkującej Meridę populacji. W związku z pięcioma wielkimi piramidami stojącymi w Meridzie jest ona nazywana także Miastem Pięciu Wzgórz. W takiej scenerii udział w zawodach był niezwykle wielkim przeżyciem dla wszystkich polskich uczestników.

Głównym organizatorem zawodów był rektor Universidad Autónoma de Yucatán José de Jesús Williams. To na obiektach uczelni przez cztery dni najsilniejsi studenci rywalizowali o tytuły akademickich mistrzów świata w poszczególnych kategoriach wagowych.

Uroczystego otwarcia zawodów z ramienia Międzynarodowej Federacji Sportu Uniwersyteckiego dokonał Anthony Davis oraz przedstawiciel Międzynarodowej Federacji Podnoszenia Ciężarów Attila Adamfi.

Rywalizacja rozpoczęła się od najniższych żeńskich kategorii. W kategorii 48 kg złoty medal wywalczyła reprezentantka Stanów Zjednoczonych Kerri Keegan z wynikiem 151 kg. W kolejnej kategorii wagowej 53 kg, stojącej na zdecydowanie wyższym poziomie, zawodniczka z Chin bardzo wysoko postawiła poprzeczkę rywalkom, a 200 kg, jakie uzyskała w dwuboju podczas Igrzysk Olimpijskich w Rio, dałoby jej srebrny medal. W tej kategorii Polskę reprezentowała Katarzyna Feledyn (Uniwersytet Przyrodniczy Lublin), która zajęła 6. miejsce w dwuboju – uzyskała 152 kg.

Następną „polską” kategorią wagową w grupie zawodniczek było 58 kg.

Do walki o medale włączyła się Katarzyna Kraska (AWF Wrocław). Niewiele zabrakło, aby sztanga o ciężarze

115 kg, którą zawodniczka miała nad głową, została i zapewniła Kasi medal.

Ostatecznie Kasia została sklasyfikowana na 7 miejscu. Bezkonkurencyjna w tej kategorii była Kuo Hsing-Chun.

Jak przystało na brązową medalistkę Igrzysk Olimpijskich w Rio, nie pozostawiła złudzeń koleżankom i bardzo pewnie wygrała rywalizację w kategorii wagowej 58 kg z wynikiem 230 kg (rezultat o 1 kg niższy niż podczas Igrzysk w Rio). Jak się później okazało, zawodniczka reprezentująca Tajwan

ka Kanady. Polskie zawodniczki w tej kategorii zajęły odpowiednio 8 miejsce – Monika Dzienis (AWF Wrocław) z wy-

uzyskała najlepszy wynik ze wszystkich startujących zawodniczek podczas tych zawodów.

W kolejnej żeńskiej kategorii wagowej 63 kg przepiękną walkę o medale stoczyły między sobą reprezentantki Meksyku, Japonii i Kanady. I to zawodniczka gospodarzy, niesiona ogromnym dopingiem licznie zgromadzonej publiczności, zdobyła tytuł akademickiej mistrzyni świata, uzyskując w dwuboju 214 kg. Na drugiej pozycji uplasowała się reprezentantka Japonii uzyskując 213 kg. Na trzecim miejscu tym samym rezultatem, ale wyższą wagą ciała znalazła się reprezentant-

nikiem 186 kg oraz 9 miejsce – Aleksandra Michalska (Uczelnia Jana Wyżykowskiego w Lublinie) z wynikiem 185 kg. Ostatnią z polskich reprezentantek, która wystąpiła na pomoście w Meridzie, była Zuzanna Majewska (PSW w Białej Podlaskiej), która w najwyższej kategorii wagowej +75 kg zajęła 6 miejsce i uzyskała 189 kg w dwuboju.

Zdecydowanie bardziej w walce o medale liczyli się męscy przedstawiciele polskiej sztangi. Pierwszy z naszych reprezentantów Damian Sikorski (WSG w Bydgoszczy) w kategorii wagowej 77 kg zajął 4 miejsce. Do medalu zabrakło naprawdę niewiele. Zdecydowanie lepiej sytuacja potoczyła się w kategorii wagowej 85 kg, w której Adrian Pawlicki (AJD Częstochowa) w bardzo wyrównanej stawce 14 rywali zajął 3 miejsce.

Wywalczony przez Adriana medal ma dla niego ogromne znaczenie, ponieaps nr 08 2016 (339)

dokończenie ze s. 7

Akademickie Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu Ciężarów, Merida (Meksyk), 13–17.11.2016 waż na pomoście w Meridzie bronił on tytułu mistrza świata uzyskanego w 2014 r. w Chiang Mai. Przed dwoma laty na pomoście w Tajlandii po walce z reprezentantem Korei do zdobycia złotego medalu wystarczyło 312 kg. W tym roku Adrian uzyskał 327 kg i to dało mu 3 miejsce. Jednakże w walce o brąz reprezentant Polski udanie odpierał ataki reprezentantów Stanów Zjednoczonych i Tajlandii.

W ślad Adriana poszedł ostatni polski reprezentant Przemysław Budek (WSKFiT Pruszków), który w najcięższej kategorii wagowej także stanął na 3 miejscu podium. Przemek musiał uznać wyższość kolegów z Korei, którzy w tej wadze okazali się być poza zasięgiem naszego reprezentanta. Przemek w ostatnim podejściu w podrzucie podjął walkę o srebrny medal, jednak sztanga ważąca 217 kg tego dnia okazała się za ciężka, choć niewiele brakowało.

Dekoracja najwyższej kategorii wagowej była początkiem bardzo miłych dla Polaków chwil. Najpierw na podium zobaczyliśmy Przemysław Budka, potem przedstawiciele sztabu szkoleniowego podczas ceremonii zamknięcia V AMŚ odebrali flagę FISU, bowiem następne VI Akademickie Mistrzostwa Świata w Podnoszeniu Ciężarów w 2018 roku odbędą się na obiektach AWF w Białej Podlaskiej. Jarosław Sacharuk i Paulina Szyszka, trenerzy akademickiej kadry Polski, z rąk Anthony Da-

visa, członka zarządu Międzynarodowej Federacji Sportu Uniwersyteckiego, przejęli flagę FISU. Uroczyste przekazanie flagi rozpoczął José De Jesús Williams, rektor Uniwersytetu Jukatan, który oddał flagę w ręce przedstawiciela FISU, a ten przekazał ją reprezentantce AWF Biała Podlaska. Po przejęciu flagi Oskar Rosa, przedstawiciel Zarządu Głównego AZS, zaprosił wszystkich uczestników do Polski. Chwilę później odbyła się krótka prezentacja miejsca organizacji AMŚ w bialsko-podlaskiej uczelni, która wywołała duży aplauz ze strony wszystkich zgromadzonych uczestników.

Pobyt w Meksyku dostarczył wszystkim bardzo dużo wrażeń, zarówno tych sportowych, jak i pozasportowych.

Wspólne treningi z medalistami igrzysk olimpijskich były dla naszych zawodników ważnym doświadczeniem. Należy podkreślić, że po każdej tego typu imprezie przychodzi czas na refleksje, zarówno te związane z postawą polskich zawodników, jak i te bardziej organizacyjne. Na pewno przed wielkim wyzwaniem stoi Komitet Organizacyjny VI Akademickich Mistrzostw Świata w Białej Podlaskiej, poziom sportowy zawodów w kolejnych edycjach stale rośnie i trzeba sprawić, by organizacyjnie również ten trend utrzymać.

Tekst i foto Paulina Szyszka

wiele sal różnego rodzaju, takich jak: siłownia, bowling, squash itd. Obiekt jest używany od rana do wieczora, co pokazuje, że takie zaplecze sportowe było potrzebne. Gdzieś w tle jest również możliwość sportu i rekreacji dla pracowników. Wszystko składa się na to, że… oferta jest. W krajach jeszcze bardziej zaawansowanych pod tym względem i gdzie młodzież jest bardziej przygotowana mentalnie do korzystania z takiej oferty za wszelką cenę, nie trzeba zmuszać do korzystania z zajęć wychowania fizycznego. Do tego my również dążymy.

wo ciężko jest utrzymać zespół, który składa się wyłącznie ze studentów i jeszcze ma grać w systemie ligowym związków sportowych. Niestety nie stać nas na transfery zawodników za pieniądze.

Jakie są plany sportowe Politechniki Poznańskiej w najbliższym czasie?

Będziemy brali udział w AMP, a w tym roku osiągnęliśmy wyjątkowy sukces, 4. miejsce w klasyfikacji generalnej. To jest wysiłek organizacyjny, finansowanie udziału, treningów. W sporcie akademickim liczą się także zespoły, które biorą udział w sporcie kwalifikowanym, np. koszykarze. Jednak wyjątkowww.azs.pl

Wyniki Kobiety kategoria 53 kg 1. LIAO Qiuyun (CHN), 2. HOGAN Caitlin Leigh (USA), 3. SADOYAMA Ayana (JPN), … 6. FELEDYN Katarzyna (POL) kategoria 58 kg 1. KUO Hsing-Chun (TPE), 2. GOMEZ VALDIVIA Janeth (MEX), 3. CHEN Wen-Huei (TPE), … 7. KRASKA Katarzyna (POL) kategoria 63 kg 1. TORRES WONG Anacarmen (MEX), 2. YOSHIDA Akane (JPN), 3. CHARRON Maude (CAN), … 8. DZIENIS Monika (POL), 9. MICHALSKA Aleksandra (POL) kategoria +75 kg 1. MASCORRO OSUNA Tania Guadalupe (MEX), 2. KLINGSEIS Marissa Eileen (USA), 3. BUENO PLACENCIA Gladis Guadalupe (MEX), … 6. MAJEWSKA Zuzanna (POL)

Mężczyźni kategoria 77 kg 1. TANG Jian (CHN), 2. BIANCO III Angelo (USA), 3. BELLEMARRE Alex (CAN), 4. SIKORSKI Damian (POL) kategoria 85 kg 1. JANG Yeonhak (KOR), 2. TATUM James Richard (USA), 3. PAWLICKI Adrian (POL) kategoria +105 kg 1. LEE Jaesang (KOR), 2. HWANG Wooman (KOR), 3. BUDEK Przemysław (POL)

Co powinien zrobić AZS, aby przyciągnąć więcej młodych ludzi? Na co zwrócić szczególną uwagę?

To jest kwestia wychowania. Generalnie rzecz ujmując, jeżeli ktoś jest już na studiach i może z tych wszystkich dobrodziejstw korzystać, to jest kwestia, jak został on wychowany w szkole, w domu, na wcześniejszym poziomie nauczania. Jeśli jest przygotowany do tego, aby tym wymaganiom sprostować i zrozumieć, że jako młody człowiek musi uprawiać sport, musi się ruszać, musi znaleźć

dla siebie dyscyplinę, która będzie rozwijała jego fizyczność. Z tym wiąże się również spokój umysłowy, o który trzeba dbać na studiach. Ktoś, kto nie uprawia sportu, w moim odczuciu ma mniejsze szanse.

Dziękuję za rozmowę

Rozmawiał Kacper Czarnota Foto AZS Poznań

Katowice po raz W dniach 2–4 grudnia w Katowicach (po raz drugi) odbył się VII Ogólnopolski Finał Igrzysk Studentów Pierwszego Roku. W tegorocznej imprezie udział wzięło 8 środowisk AZS: z Gdańska, Katowic, Krakowa, Lublina, Łodzi, Poznania, Warszawy i Wrocławia. Tradycyjnie rywalizacja toczyła się w 13 dyscyplinach, a zwieńczeniem rozgrywek była dekoracja w klasyfikacji środowisk. Ale wszystko po kolei…

2 grudnia witaliśmy w Katowicach przybyłe licznie reprezentacje AZS-u z całego kraju. Ekipy zakwaterowane były w hotelach Silesian oraz Diament. W piątkowy wieczór trenerzy i kierownicy obładowani torbami z gadżetami spotkali się na odprawie technicznej, po czym udali się na mniej oficjalne obrady w hotelowej restauracji. Następnego dnia rozpoczęliśmy wymagające rozgrywki.

700 zawodników rozjechało się na osiem aren sportowych, aby powalczyć o laur Igrzysk. Na sobotę przypadły zawody pływackie, tenisowe oraz w ergometrze wioślarskim. Pływacy rywalizowali w Pałacu Młodzieży. Wśród kobiet nie miały sobie równych reprezentantki Krakowa, które zdobyły dla swojego środowiska pierwszą „9-tkę”. Zmagania mężczyzn zdominowali natomiast miejscowi pływacy, którzy zostawili w tyle warszawiaków i krakusów. Po południu przenieśliśmy się z pływalni do auli Uniwersytetu Śląskiego, gdzie „pływaliśmy” na sucho. Zgodnie z przypuszczeniami, zarówno w ergometrze kobiet, jak i mężczyzn pewnie zwyciężyli zawodnicy stołeczni, dzięki czemu liderem klasyfikacji generalnej stał się AZS Warszawa. Turniej tenisowy odbył się w sali Uniwersytetu Ekonomicznego. W klasyfikacji mężczyzn przed reprezentantami Warszawy i Poznania uplasowali się wrocławianie, natomiast wśród studentek, z miażdżącą przewagą nad pozostałymi, zwyciężyły katowiczanki. Rozgrywki w dyscyplinach drużynowych toczyły się swoim biegiem i po pierwszym dniu jeszcze nic nie było rozstrzygnięte.

drugi i trzeci Sobotni wieczór podczas Igrzysk to zawsze czas na integrację. Tym razem sposobność ku temu zawodnicy mieli podczas imprezy w katowickim Klubie Pomarańcza. Parkiet szybko zapełnił się sportowcami, a zabawa trwała prawie do rana. Na pierwszym roku jeszcze ma się na to siły…

Mimo nocnego rozluźnienia w niedzielny poranek wszyscy byli głęboko zmotywowani i wyruszyli z hoteli w pełnej gotowości. Tego dnia w Parku Leśnym odbyły się ostatnie z indywidualnych zawodów – biegi przełajowe. Dwukilometrową trasę najlepiej pokonały gospodynie zawodów, wśród mężczyzn najwięcej punktów zanotowali zawodnicy znad morza. Po południu wszyscy kierownicy śledzili z zapartym tchem fazy pucharowe w drużynówkach. W klasyfikacji generalnej bowiem miejsca na podium były ciągle sprawą otwartą. Pierwsi w MOSiR-owskiej hali w Szopienicach rywalizację zakończyli piłkarze. Lublinianie przeszli przez cały turniej jak burza, nie pozwoliwszy odebrać sobie ani jednego punktu. Podobnie było w obiekcie Międzyszkolnego Ośrodka Sportowego, gdzie gdańskie koszykarki nie dały złudzeń żadnej z drużyn. Pewnie wyprzedziły Warszawę, Kraków, Lublin i Poznań, aby stanąć na najwyższym stopniu podium.

Taką samą obsadę miał mecz finałowy koszykarzy – w hali katowickiego Spodka stanęli naprzeciwko siebie reprezentanci Gdańska i Poznania. Panowie z Miasta Doznań wzięli jednak odwet za swoje koleżanki i kontrolując całe spotkanie ostatecznie zwyciężyli z kolegami znad morza. Do rozstrzygnięcia pozostały jeszcze siatkówki. Kiedy sala katowickiej AWF zapełniała się zawodnikami oczekującymi na zakończenie Igrzysk, w ostatnich setach walczyły katowiczanki z krakowiankami i warszawiacy z poznanianami. Oba mecze zakończyły się dopiero po tie-breakach. Zwyciężyły studentki Krakowa oraz studenci z uczelni stołecznych. Wtedy wszystko stało się jasne.

W klasyfikacji środowisk zaledwie 2 punktami przed AZS Warszawa zatryumfowała reprezentacja AZS Katowice (po raz trzeci). Najniższy stopień podium przypadł w udziale broniącemu tytułu AZS-owi Poznań. Tym samym tradycji stało się za dość – najwyższy laur znów trafił do gospodarzy, a katowicki AZS z trzema wygranymi stał się jednocześnie samotnym liderem igrzyskowej klasyfikacji wszechczasów.

Katarzyna Karpińska-Szemes Foto AZS Katowice

i k s l e Będzie b e u i l lubelsk Atmosfera Zabawa Sport Ten, kto jest związany z Akademickim Związkiem Sportowym – nieważne czy jako zawodnik czy jako organizator – wie, jak dużo satysfakcji i energii do dalszego rozwoju wnosi sport. W większości jesteśmy młodym zespołem ludzi, którzy aktywnie spędzają wolny czas. Z zaangażowaniem wpływamy na rozwój sportu na uczelni i komunikujemy się między sobą.

AZS to również sposób na realizację naszych zawodowych ambicji. To miejsce, gdzie spotykają się ludzie otwarci, którzy tworzą kreatywną atmosferę. Osoby, które potrafią uwidocznić efekty, jakie przynosi indywidualna praca, twórczy wysiłek i innowacyjna postawa. Tego zapału, pomysłów i chęci współpracy życzę Wam wszystkim w 2017 roku.

PR

Wydanie Lubelskie Redakcja: Piotr Rejmer Paweł Markiewicz e-mail: piotr.rejmer@azs.pl

K

olejne spotkania pierwszej rundy sezonu zasadniczego Basket Ligi Kobiet sprawiają, że kibice akademiczek mogą optymistycznie spoglądać w przyszłość.

Dla gospodyń mecz z 2 października nie był pierwszym poważnym występem w nowym sezonie. Zaledwie tydzień wcześniej „Pszczółki” rozpoczęły rywalizację w Eastern European Women’s Basketball League. W stolicy Łotwy – Rydze spisały się świetnie i wróciły do Lublina z dwoma zwycięstwami i jedną porażką z faworyzowanym zespołem TTT Riga na koncie.

Trener zespołu Krzysztof Szewczyk w wywiadzie dla redakcji portalu azs.umcs.pl o planach na najbliższy sezon mówił: Na pewno chcemy się dostać to Final Eight, mówię tutaj o europejskich pucharach, natomiast w Polsce cel minimum to są play-offy.

Z niekłamaną nadzieją na osiągnięcie założonych przez Zarząd Klubu i sztab szkoleniowy drużyny pozwalają patrzeć wzmocnienia dokonane w przerwie wakacyjnej. Szeregi Pszczółki AZS UMCS zasiliły m.in. zawodniczki z Nigerii, Australii i Stanów Zjednoczonych.

Nowa skrzydłowa Obianujunwa Nkiru „Uju” Ugoka (185 cm) 4 ostatnie lata spędziła na amerykańskich uczelniach, grając

ło! iego, się dzMiistrazostw Woj. Lubelsk

ademickich Jubileuszowa 10. edycja Ak – to sztandaatelskiego Miasta Lublin yw Ob u et dż Bu z ia jęc za roku.

AMP, które czekają nas w 2017 n, bli Lu S AZ we to or sp y rowe imprez

O

d 10 lat najlepsi studenci z woj. lubelskiego rywalizują w ramach Akademickich Mistrzostw Woj. Lubelskiego. Wiele dyscyplin przeszło gruntowne zmiany, które mają uatrakcyjnić rywalizację. Unikatowe medale, koszulki oraz specjalnie przygotowane – pod daną dyscyplinę – nagrody rzeczowe. Na finałach najważniejszych zawodów pojawią się gwiazdy lubelskiego sportu. To tylko niektóre nowe rozwiązania przygotowane przez AZS Lublin.

Siedem turniejów Akademickich Mistrzostw Polski w 2017 roku – w tym dwa turnieje finałowe. Po organizacji Zimowych Mistrzostw Polski Seniorów w Pływaniu Lublin zorganizuje Akademickie Mistrzostwa Polski. Przed nami

wiele godzin wytężonej pracy. Nie zabraknie u nas Półfinału AMP w Futsalu Mężczyzn, Koszykówce Kobiet, Tenisie, Siatkówce Plażowej oraz Piłce Nożnej.

Zapraszamy na AMP-y do Lublina!

Cieszące się ogromną popularnością zajęcia sportowo-rekreacyjne w ramach Budżetu Obywatelskiego Miasta Lublina będą kontynuowane w 2017 roku. Projekt Aktywny Student jest uzupełnieniem sekcji sportowych na lubelskich uczelniach, natomiast Aktywny Lublin wychodzi z ofertą zajęć do wszystkich mieszkańców. Wśród nowych inicjatyw jest Aktywny Uczeń, Sport dla Każdego czy Aktywność dla Każdego. Rok 2017 będzie obfity w wiele aktywnych atrakcji!

Piotr Rejmer, foto AZS Lublin

ek n koszykar Nowy sezo były sezonu 2016/2017 Basket Ligi Kobiet

Inauguracyjne mecze ki. Ubiegłoroczny zdobywgratką dla każdego kibica koszyków UMCS w pierwszy spotkaniu ca Pucharu Polski – Pszczółka AZS ego Bydgoszcz, a w kilka dni zmierzył się wicemistrzem Polski Art cięstwo w starciu z aktualpóźniej w pięknym stylu odniósł zwy . Były to mecz nie tylko „na nym mistrzem Wisłą Can–Pack Kraków anego zespołu AZS UMCS. szczycie”, ale również testem przebudow w Gulf Coast State notując statystyki na poziomie 17 punktów, 9 zbiórek i 2 przechwyty. Pozwoliło jej to zdobyć nagrodę najlepszej zawodniczki konferencji i otrzymać powołanie do pierwszego zespołu All-America NJCAA (National Junior College Athletic Association). Reprezentowała też barwy Grayson County College Team, zdobywając średnio ponad 16 punktów, oraz uniwersytet Virginia Tech, gdzie ustaliła kilka rekordów uczelni, m.in. 213 celnych rzutów w jednym sezonie (bijąc tym samym 29-letni wyczyn) oraz 16 double-double.

Dużym wzmocnieniem drużyny z UMCS są również: Australijka Tess Madgen znana z parkietów australijskiej WNBL i amerykańskiej WNBA oraz Amerykanka Aliyyah Handford, która w ubiegłym sezonie poprowadziła drużynę akademicką Red Storm do tytułu mistrzowskiego Big East zdobywając przepustkę do turnieju NCAA. Kolejnym wzmocnieniem jest doskonale znana kibicom rodzimej koszykówki Dorota Mistygacz, występująca w ubiegłym sezonie w Ślęzy Wrocław, oraz Agata Dobrowolska, która powróciła na polskie hale po czterech latach występów w amerykańskich ligach: Dywizji I NJCAA oraz NCAA. Ponadto skład z ubiegłego sezonu uzupełniły

zawodniczki AZS UMCS występujące dotychczas na poziomie I ligi: Kaja Grygier, Aleksandra Kędzierska i Dominika Poleszak, oraz reprezentantki Pszczółki z sezonu 2015/2016: Olivia Szumełda-Krzycka (która ostatnio została zawodniczką mistrzyń Polski Wisły Can-Pack Kraków), Marta Jujka, Dominika Owczarzak, Kateryna Dorogobuzova i Dominika Poleszak.

Druga część fazy grupowej turnieju EEWBL odbywająca się w dniach 3 i 4 grudnia w Hali im. Zdzisława Niedzieli w Lublinie zapisała się w pamięci lubelskich fanów basketu dzięki tradycyjnie już doskonałej organizacji, świetnej atmosferze na trybunach i bardzo dobrej postawie zawodniczek Pszczółki Polski Cukier AZS UMCS. Popularne Pszczółki w pierwszym meczu z faworyzowanymi Good Angels Koszyce po niezwykle zaciętej batalii przegrały w dogrywce zaledwie jednym punktem (70:71), kolejny pojedynek z zawodniczkami klubu Avangard Kijów przebiegł zaś niemal zupełnie pod dyktando podopiecznych trenera Krzysztofa Szewczyka, które rozgromiły swoje przeciwniczki stosunkiem punktów 71:39, co dało lubliniankom pewny awans do kolejnej rundy tych europejskich rozgrywek.

Paweł Markiewicz Foto AZS UMCS aps nr 08 2016 (339)

si być nudne!

Szkolenie nie mu inicjatywach sportowych na Uniwersy-

J

esienne czwartkowe popołudnie, parking przy obiektach sportowych AZS Łódź. Zaczyna robić się tłoczno. Działacze klubów uczelnianych AZS z województwa łódzkiego stawiają się na zbiórkę. Już za chwilę wyjazd do Białego Dunajca, gdzie już po raz piąty odbędzie się Szkolenie AZS! Wśród uczestników przedstawiciele sześciu klubów – szczególnie cieszy fakt, że obok „starych wyjadaczy” z Uniwersytetu Łódzkiego czy Uniwersytetu Medycznego pojawiają się nowe twarze.

Mamy też prawdziwych AZS-owych debiutantów z założonego w tym roku klubu przy Wyższej Szkole Sportowej.

Integracja działaczy zaczyna się tradycyjnie już w autokarze. Jest dużo dobrego humoru, megafon i sprzęt grający domowej konstrukcji. Od pierwszych chwil jedno wydaje się pewne – nie będzie ani cicho, ani nudno. Zanim zdążymy opuścić granice Łodzi – pierwsze zadanie dla uczestników! Wojtek Ciesielski, prezes KU AZS UMed, który zaplanował gry i zabawy integracyjne, zapoznaje wszystkich z zasadami słynnego „Killera”. Gra rozpoczęta! Zakończy się dopiero w sobotni wieczór. Tymczasem wielogodzinna podróż upływa pod znakiem żartów, rozmów o sporcie i AZS-ie oraz oczywiście… wspomnień z wcześniejszych niezapomnianych wyjazdów na szkolenia, obozy czy zawody. Przyjeżdżamy na miejsce późnym wieczorem, tradycyjnie niezwykle gościnnie przywitani przez zaprzyjaźnionych gospodarzy.

Do późnych godzin nocnych trwa gra w łapki i dyskusje przy kominku.

W pierwszym cyklu szkoleń przypada mi rola prowadzącej. Przekazuję to, co najważniejsze – podstawowe informacje o Akademickim Związku Sportowym, AZS Łódź i międzynarodowych strukturach sportu akademickiego. Następnie opowiadam o systemie rozgrywek i imprezach sportowych, jakie organizuje AZS, co naturalnie prowadzi nas do kolejnego panelu, poświęconego Akademickim Mistrzostwom Polski. Kasia Rożniata, sekretarz KU AZS UM, zapoznaje uczestników z regulaminem AMP i pokazuje krok po kroku, jak zaprzyjaźnić się z e-madzią. Dba o to, by było ciekawie i atrakcyjnie – zadaje niełatwe pytania, a prawidłowe odpowiedzi nagradza drobnymi upominkami. Następne szkolenie to prezentacja różnych inicjatyw AZS podejmowanych w naszym środowisku oraz w całej Polsce. Przekonujemy studentów, że w AZS każdy, nawet najbardziej szalony pomysł da się zrealizować.

W kolejnej części głos zabiera nasz gość – kol. Ania Błaszkowska, członkini Zarządu Głównego, która dzieli się swoimi doświadczeniami i opowiada o działalności Organizacji Środowiskowej Województwa Kujawsko-Pomorskiego oraz www.azs.pl

tecie Mikołaja Kopernika w Toruniu.

Na zakończenie nasz animator Wojtek prezentuje zasady wymyślonych przez niego „Igrzysk”, które mają umilić wieczorne rozmowy o AZS. Przed nami jednak jeszcze długie popołudnie…

Korzystając z pięknej słonecznej pogody wjeżdżamy kolejką na Gubałówkę.

Po wspólnym posiłku dzielimy uczestników na grupy i przekazujemy kolejne zadania. Studenci muszą wykazać się kreatywnością podczas pozowania do zdjęć z flagą AZS. Mają także do nakręcenia dwa filmy – historię o superbohaterze i trudną sprawę związaną z działalnością w naszym stowarzyszeniu. Wieczorem każda grupa prezentuje swoje produkcje. Inwencja studentów i ich dystans do siebie nieustannie nas zaskakują! Po raz pierwszy mamy duży problem z wyłonieniem zwycięzców, o ostatecznym werdykcie decydują detale. Cieszy to, że uczestnicy z poczuciem humoru wykorzystali wiedzę zdobytą podczas panelu szkoleniowego. Wieczór i noc upływa pod znakiem świetnej zabawy podczas „Igrzysk”.

Jesteśmy działaczami sportowymi, więc na szkoleniu nie może oczywiście zabraknąć aktywności fizycznej. W sobotę udajemy się na spacer po górskim szlaku. Ze względu na kapryśną pogodę w tym roku decydujemy się na lekką, łatwą i przyjemną wyprawę Doliną Kościeliską na Halę Ornak. Nie ustają rozmowy o AZS, imprezach sportowych i pomysłach, które zdążyły już się narodzić w głowach „świeżaków” w trakcie wyjazdu. Po południu udajemy się do Bukowiny Tatrzańskiej na zasłużony relaks w basenach termalnych. Ostatni wieczór to oczywiście tradycyjna góralska kolacja przygotowana w pensjonacie przez naszych gospodarzy. Później na uczestników czeka jeszcze niespodzianka – quiz o AZS, sporcie i Tatrach. Nie brakuje również bardziej humorystycznych pytań o szczegóły związane z przebiegiem naszego wyjazdu. Z nie zawsze łatwymi pytaniami studenci radzą sobie całkiem nieźle. Te pozostawione bez odpowiedzi są tylko kolejną okazją do utrwalenia podstawowych informacji o AZS. Nie ma wątpliwości, że po tym wieczorze każdy już doskonale będzie pamiętał, że kolejna Zimowa Uniwersjada odbędzie się w Ałmatach, a tegorocznymi olimpijczykami z AZS Łódź byli Ola Urbańczyk i Filip Wypych.

Ze szkolenia wracamy z naładowanymi akumulatorami, pełni werwy do dalszego działania. Nie mamy wątpliwości, że udało się zarazić AZS-em nowicjuszy, którzy już wkrótce będą mogli w praktyce wykorzystać nasze wskazówki dotyczące prowadzenia Klubu Uczelnianego i organizacji imprez.

Aleksandra Leszczyńska

³³óóddzkzik e ie Inspirująco Działalność w AZS to nieustanna sinusoida – zauważył ostatnio jeden z azetesiaków. Nie sposób nie przyznać mu racji. Zdarzają się wzloty i upadki, zapał przeplata się ze zwątpieniem i brakiem motywacji, a przeróżne przeszkody potrafią skutecznie odebrać wszelkie chęci i wiarę w powodzenie inicjatyw. Na szczęście wystarczy niekiedy jedna rozmowa, jeden wyjazd, jedno przedsięwzięcie, które da metaforycznego kopa i pozwoli wrócić z dołka na wznoszącą. Mnie ostatnio takich pozytywnych chwil w AZS przydarzyło się kilka.

Najpierw pod koniec wakacji miałam niepowtarzalną okazję być członkinią Media Team z prawdziwego zdarzenia na Akademickich Mistrzostw Świata w wioślarstwie w Poznaniu. Przypomniałam sobie, jak wiele satysfakcji można czerpać z dobrze wykonanej pracy i jak świetnie można się przy tym bawić, nawet jeśli obowiązki przeciągają się do późnych godzin nocnych.

I tylko ten, kto przeżył ze mną cały tydzień w naszej ekipie i mógł poczuć atmosferę panującą w Media Office, jest w stanie zrozumieć wyjątkowość tej przygody.

Jesień z kolei upłynęła mi pod znakiem szkoleń działaczy AZS. Wyjazd środowiska łódzkiego do Białego Dunajca, Szkolenie Strefy D w Brennej, Akademia Liderów w Górkach Zachodnich… Godziny wykładów, warsztatów, zajęć integracyjnych, nowe znajomości, niekończące się rozmowy i dyskusje o AZS. Bywam do szkoleń nastawiona sceptycznie. Często miewam wrażenie, że nieustannie kręcimy się wokół podobnych tematów, omawiamy dokładnie te same problemy i nie wykorzystujemy potencjału wspólnych spotkań do poszukiwania dobrych rozwiązań. W tym roku było jednak inaczej. Nareszcie na szkoleniach znalazło się miejsce na konstruktywne dyskusje o tym, co robimy i co powinniśmy robić w AZS. Mój podziw budził optymizm i zapał młodych działaczy. Starsi imponowali szacunkiem do świeżaków i chęcią dzielenia się doświadczeniami. Nigdy wcześniej nie wracałam do Łodzi z taką dawką pozytywnej energii i głową pełną pomysłów. Było po prostu… inspirująco! Aż chce się działać!

Aleksandra Leszczyńska

Wydanie Łódzkie Redakcja: Aleksandra Leszczyńska Mateusz Kacprzykowski e-mail: a.leszczynska@azs.pl

e i k s e i œlœ¹ l¹sk Żegnamy 2016 Koniec roku to zawsze czas refleksji. Nad naszymi dokonaniami, osiągniętymi sukcesami, doświadczonymi porażkami, nad upływającym czasem…

Jak zapisał się rok 2016 na kartach historii AZS? Wiosną podczas XXVI Zjazdu AZS wybraliśmy nowe władze. W czerwcu zakończyliśmy kolejną edycję Akademickich Mistrzostw Polski, którą hucznie podsumowaliśmy podczas Gali Sportu Akademickiego w Warszawie. Z Akademickich Mistrzostwach Świata przywieźliśmy 78 medali, byliśmy na Europejskich Igrzyskach Studenckich, mieliśmy reprezentantów w Rio. Udało się przeprowadzić Mistrzostwa Polski AZS oraz zorganizować kilka Pucharów Zarządu Głównego. W całym kraju położyliśmy większy nacisk na sport dla niepełnosprawnych, czego efektem są m.in. Integracyjne Mistrzostwa Polski – nowy cykl zawodów w AZS. Rok kończyliśmy jak zwykle pod hasłem Igrzysk Studentów Pierwszego Roku – listopadowe eliminacje zwieńczył wielki Finał w Katowicach. Jesienią odbyły się szkolenia.

W Katowicach zakończyliśmy XXIII edycję Akademickich Mistrzostw Śląska i już rozpoczęliśmy następną.

W międzyczasie odbyło się Walne Zebranie OŚ AZS. W ramach AMP zorganizowaliśmy na Śląsku czternaście imprez, dwa Puchary Zarządu Głównego oraz Mistrzostwa Polski AZS w Boksie i Integracyjne Mistrzostwa Polski w Szachach. Tradycyjnie w październiku odbyła się Gala Śląskiego Sportu Akademickiego, w listopadzie szkolenie regionalne strefy D i Silesiada, a w grudniu Finał Igrzysk. A to i tak nie wszystko.

Jaki zatem był ten rok w AZS? Na pewno równie pracowity.

Katarzyna Karpińska-Szemes

Wydanie Śląskie Redakcja: Katarzyna Karpińska-Szemes e-mail: katarzyna.szemes@azs.pl

łni Sezon w pe o najważniejsza rywalia Śląska to Akademickie Mistrzostw w. Dwa miesiące ów. ikó mik zacja sportowa dla śląskich akadem V edycję. RozmaXIV temu rozpoczęliśmy kolejną już XXI Michałem Wawiam o całym współzawodnictwiee z dowiskowej luszą, pracownikiem Organizacji Śro Ś..

MŚ AZS Katowice, koordynatorem AM Co nowego w Akademickich Mistrzostwach Śląska? Jaki jest ten sezon?

Przede wszystkim widać świeżą energię bijącą od studentów pierwszego roku. Miło jest oglądać, jak pierwszacy, którzy niedawno debiutowali podczas Silesiady i finału Igrzysk, teraz zdobywają medale już w debiucie na Akademickich Mistrzostwach Śląska.

Kończy się trzeci miesiąc rozgrywek. Na jakim etapie jest rywalizacja? Co nas czeka w najbliższej przyszłości? Czy w tym miejscu możemy wskazywać faworytów? A może pojawił się jakiś czarny koń?

Z uwagi na wspomniany już Ogólnopolski Finał Igrzysk Studentów I Roku, który organizowaliśmy w Katowicach na początku grudnia, AMŚ dopiero nabierają tempa. W normalny rytm wejdziemy od nowego roku, miejmy nadzieję, że ze śniegiem. Faworyt do zwycięstwa w ca-

determinacji, by nie odpuścić ani jednej dyscypliny, nawet gdy studenci już myślami byli na wakacjach. Nie bez znaczenia jest również sportowa tradycja tej uczelni, a co za tym idzie – również fakt, że studenci mogą liczyć na solidne stypendia sportowe.

Nie byłabym sobą nie zapytując o sferę organizacyjną – Akademickie Mistrzostwa Śląska to przecież wielkie przedsięwzięcie. W jaki sposób każdego roku udaje się zorganizować kilkaset zawodów, w ponad 40 dyscyplinach, w kilku miastach, na różnych obiektach?

Nie byłoby to możliwe, gdyby nie wieloletnia pomoc i zaangażowanie koordynatorów poszczególnych dyscyplin.

W większości są to pasjonaci, którzy sami uprawiają bądź uprawiali daną dyscyplinę sportu i odciążają nas w pracy w terenie. Ważne są również dobre relacje w naszym Środowisku z wszystkimi Klubami AZS, a także dobra, wieloletnia współpraca z niektórymi szefami obiektów sportowych na Śląsku.

Jako koordynator AMŚ obserwujesz pracę klubów AZS, funkcjonowanie uczelni w zakresie sportu, ludzi związanych z AZS. Powiedz proszę, co na przestrzeni ostatnich lat się zmieniło, a co może powinno się zmienić w przyszłości?

łym cyklu od lat wydaje się niezmienny – to oczywiście Politechnika Śląska, jednak coraz śmielej depcze jej po piętach UŚ Katowice. Cieszy również powrót do rywalizacji w sportach drużynowych Uniwersytetu Śląskiego w Cieszynie oraz siatkarzy i siatkarek PWSZ w Raciborzu.

To, co niestety rzuca się w oczy wyraźnie, to w związku z ogólnym spadkiem liczby studentów coraz bardziej komercyjne podejście władz uczelnianych do kwestii wynajmu obiektów sportowych. Zmusza nas to do szukania coraz to nowych

Od lat w rywalizacji prym wiedzie Politechnika Śląska. W czym upatrywać źródła jej sukcesów?

Czy jakaś inna uczelnia jest w stanie zagrozić Politechnice?

Myślę, że to w głównej mierze kwestia dobrej organizacji ich klubu oraz dużego zaangażowania wszystkich trenerów. By wygrać generalkę w AMŚ, trzeba wystartować w większości z 44 dyscyplin, a to ogrom pracy do wykonania. W ostatnich latach jedynie Politechnice wystarczało

partnerów wśród prywatnych obiektów, jak również hal szkolnych i miejskich.

Coraz częściej też zyskujemy azetesiaków na bardzo krótki czas, gdyż bardzo szybko poświęcają się w pełni pracy zawodowej. Ideałem byłoby stworzyć im również lepsze możliwości rozwoju osobistego wewnątrz Akademickiego Związku Sportowego.

Rozmawiała Katarzyna Karpińska-Szemes Foto Michał Walusza aps nr 08 2016 (339)

świecie m i k s ę m w a t e i b o K u iczką II-ligowego zespoł ek, kierown Rozmowa z Paulą Ziom UMK Toruń piłki ręcznej mężczyzn Od kiedy jesteś w AZS? Jak to się stało, że zostałaś kierownikiem męskiej drużyny piłki ręcznej?

Przygodę z AZS rozpoczęłam 3 lata temu, z początkiem studiów na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika. Zasmucił mnie fakt, że tak dobra uczelnia nie prowadziła zajęć z piłki ręcznej. Ten sport towarzyszył mi od najmłodszych lat. Postanowiłam zadziałać. W rozmowie z kierownikiem ds. sportu akademickiego dowiedziałam się, co muszę zrobić, by taką sekcję powołać. Od razu rozpoczęłam poszukiwania chętnych dziewczyn, które podzieliłyby ze mną tę pasję.

Takich nie brakowało. Po pewnym czasie wspólnie utworzyłyśmy sekcję piłki ręcznej kobiet na UMK. Halę na Uniwersyteckim Centrum Sportowym dzielimy z męską drużyną piłki ręcznej – AZS UMK Toruń. Szybko się zintegrowaliśmy. Zawsze sobie chętnie pomagaliśmy.

Pod koniec sezonu 2015/2016, kiedy AZS UMK grał w III lidze, zawodnicy z racji tego, że nie mieli w tym czasie kierownika drużyny, zaproponowali mi współpracę. Wiedziałam, jaka wiąże się z tym odpowiedzialność, jednak przez miłość do piłki i sympatię do zawodników nie mogłam odmówić. Nowa funkcja wymagała ode mnie znajomości przepisów i regulacji związanych z prawem sportowym, tym razem nie na boisku, a w kwestiach organizacyjnych związanych z meczami, jak i z zarządzaniem w klubie. Od początku bardzo pomaga mi Radek Rogowski, jeden z naszych bramkarzy i założycieli klubu, bez którego na pewno byłoby mi trudniej.

Jak oceniasz szanse zespołu w rozgrywkach?

Jakie są założenia na ten sezon?

Pierwszy sezon z męskim zespołem AZS zakończyliśmy szczęśliwie. Drużyna awansowała do II ligi, wygrywając ostatni mecz na wyjeździe z zespołem z Bydgoszczy. Ten sezon w wyższej lidze nie wygląda tak kolorowo jak poprzedni.

Wiem, że cała drużyna wkłada w mecze i w treningi całe serce, niejednokrotnie zostawiając to serce na boisku. Widząc to, robię co mogę, by zawodnikom było w drużynie jak najlepiej.

Jak odnajdujesz się w tym męskim świecie? To trudna praca z perspektywy młodej kobiety?

Według mnie praca ze sportowcami nie jest trudna, jednak bardzo wymagająca. Obowiązki związane z klubem zajmują mi sporo czasu, często zdarzają się nerwowe sytuacje, tak naprawdę chyba nie ma godziny, w której nie myślałabym, czy też nie robiłabym czegoś z myślą o AZS-ie. Jednak sprawia mi to ogromną www.azs.pl

przyjemność i satysfakcję, kiedy widzę, że praca, jaką wykonuję, przynosi efekty.

W drużynie wszyscy dobrze się dogadujemy, przychodzą też sytuacje, podczas których pełnię funkcję psychologa bądź też troskliwej mamy. Zawodnicy wiedzą, że mogą przyjść do mnie z każdym problemem, zawsze będę starała się im pomóc.

Przez to, że jestem kobietą i do niektórych spraw podchodzę trochę bardziej emocjonalnie, mogę śmiało powiedzieć, że przez ten czas zbudowaliśmy silne relacje między sobą i tworzymy jedną, wspólną, sportową rodzinę.

Czy wiążesz swojego życie zawodowe ze sportem?

Osobiście nie wyobrażam sobie życia bez sportu. Nie ma dnia, w którym nie uprawiałabym jakiejś aktywności fizycznej. Myślę, że jestem trochę od niej uzależniona. Dopóki będzie taka możliwość, będę chciała pomagać zawodnikom. A co będzie? Zobaczymy. Na razie wspólnie pracujemy nad jak najlepszym wynikiem, jaki osiągamy podczas rozgrywek ligowych. Cieszymy się, że możemy nabywać ligowe doświadczenie i ogranie. Na pewno zakończymy ten sezon jeszcze mocniejsi niż na początku ligi. Zależy nam, by jeszcze bardziej wypromować piłkę ręczną w Toruniu.

Rozpoczynamy treningi specjalistyczne do Akademickich Mistrzostwach Kujaw i Pomorza oraz Akademickich Mistrzostw Polski, w których AZS UMK Toruń na pewno nie zabraknie.

Czym dla ciebie jest AZS?

AZS daje możliwość rozwijania uczelnianego sportu. Z doświadczenia wiem, jak bardzo ta organizacja pomaga klubom i jak wiele dodatkowych korzyści

k kuu jaj w-sko wsa ko -pomorskie

Kolejny rok wyzwań przed nami!

Koniec roku to zawsze czas wielkich podsumowań.

Nie może być inaczej również w odniesieniu do Akademickiego Związku Sportowego w naszym województwie.

Wprowadziliśmy wiele zmian, które usprawniły funkcjonowanie Akademickich Mistrzostw Pomorza i Kujaw. Z miesiąca na miesiąc rosła liczba osób zrzeszonych w ramach naszej organizacji.

Każdego dnia podwyższaliśmy poziom sportowy i organizacyjny. Nie zabrakło organizacji konferencji naukowych. Nasze zespoły grają w ligach państwowych.

Zawodnicy z naszego regionu uzyskują wysokie wyniki sportowe nie tylko w ramach Akademickich Mistrzostw Polski, ale również w imprezach międzynarodowych.

Nie zamierzamy jednak spocząć na laurach. Wiemy, że nadchodzący rok będzie rokiem wyzwań. Nadal będziemy podnosić poziom sportowy, nadal będziemy dbać o swoich zawodników, trenerów i wszystkie inne osoby związane z AZS OŚ Województwa Kujawsko-Pomorskiego! Cała społeczność akademicka pełna jest dumy i nadziei na nadchodzący rok.

Wszystkim innym jednostkom życzymy wiary i wytrwałości w dążeniu do wcześniej obranych celów!

AB

Wydanie Kujawsko-Pomorskie Redakcja: Anna Błaszkowska e-mail: blaszkowska.ann@gmail.com

daje, dzięki czemu studencki sport cały czas rośnie w siłę. W listopadzie brałam udział w szkoleniu Studenckiej Strefy Aktywności, organizowanym przed Organizację Środowiskową Akademickiego Związku Sportowego.

Dzięki temu jeszcze lepiej poznałam funkcjonowanie AZS, organizację życia sportowego na uczelniach, omawiane były również aspekty marketingu w sporcie, a także finansowanie imprez sportowych. Nabytą wiedzę na pewno przełożę na praktykę.

Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiała Anna Błaszkowska Foto Archiwum Pauliny Ziomek

e i k s y z r k o t ê i w œ

walki Charakteru i woli odmówić e m i k s y z r k o t nikt nie mkooszżykeówkęn, truada ê œwi ch pierwszego sezonu

O początkach gry w m Ziemskim, h rozmawiamy z Michałe ac ol id ch wy to or sp i ze zy AZS w II lid wym drużyny koszykar ło yd rz sk i wa ict wn do studentem bu óra w tym sej Galerii Echo Kielce, kt kie ys rz ok ięt Św iki etku hn Politec ietach. Michał na półm rk pa h yc ow lig IIna e najlepszym zonie debiutuj obytych punktów jest zd 9 15 iem bk ro do z sezonu strzelcem akademików.

Rok temu razem z drużyną AZS graliście w III lidze, teraz rywalizujecie szczebel wyżej. Jest duża różnica poziomów?

Jak zacząłeś przygodę z koszykówką? Od początku wiedziałeś, że to będzie ten sport?

Wszystko zaczęło się właściwie przez przypadek. Kiedy miałem około 10 lat, bardzo chciałem grać w piłkę nożną, ale gdy tata zabrał mnie na trening koszykówki, do trenera Maćka Kolomskiego, to tak mi się ten sport spodobał, że poczułem, że to chyba jest to, co chcę robić w życiu. Tamtego dnia trening stał się dla mnie najważniejszą częścią dnia.

W rodzinie masz tradycje koszykarskie. W kosza grał twój tata, zapewne to on uczył cię podstaw. Często się porównujecie? Macie podobny styl gry?

Tata stanowił ogromną inspirację dla mnie, jak chyba zresztą dla każdego młodego chłopca. Jako dzieciak bardzo lubiłem chodzić z nim na boisko. Nigdy mi nie odpuszczał i wydaje mi się, że to on w dużej mierze nauczył mnie, żeby się nie poddawać. Nasze style są bardzo podobne, w końcu całe życie staram się mu dorównać. Wiem, że dba o mnie, a jego rady mi nie zaszkodziły.

Tata raczej chwali czy jest surowy w ocenie?

Tata zawsze raczej skupiał się na tym, co trzeba poprawić i co należy zmienić, ale nie potrzebowałem słyszeć od niego pochwał, bo zawsze wiedziałem, kiedy jest ze mnie dumny.

Od początku przygody z koszykówką trenowałeś w MKK Kielce. Jak wspominasz ten okres?

Okres treningów w MKK wspominam z dużym sentymentem. Mieliśmy świetną, zbilansowaną i zgraną ekipę.

Niestety mieliśmy pecha co do kontuzji, a ja w szczególności. Zdarzały się one w najważniejszych momentach sezonu i dlatego też nie udało nam się jeszcze osiągnąć większych sukcesów.

Teraz w dużej mierze ta drużyna stanowi o sile drugoligowej drużyny Politechniki… Po tylu latach grania możecie grać chyba w ciemno?

To prawda. Ze sporą częścią drużyny rozumiemy się bez słów. Lata grania i trenowania razem pozwoliły nam zgrać się jak z mało kim. Gra i treningi z nimi od zawsze były wielką przyjemnością.

Różnica poziomów jest spora. Szczególnie można to odczuć, jeśli chodzi o warunki i siłę fizyczną. I jak na razie jest to dla nas bariera nie do przejścia.

Cały czas uczymy się grać z większymi i silniejszymi graczami. Musimy zbierać doświadczenie i wyciągać wnioski.

Jak oceniasz pierwszą cześć sezonu? Co prawda udało się wygrać tylko jeden mecz, ale w kilku pokazaliście, że można walczyć w tej lidze praktycznie z każdym…

Pierwsza część sezonu była dla nas wyjątkowo ciężka, szczególnie dlatego że większość naszego składu nie miała doświadczenia na takim poziomie rozgrywek. Mimo to charakteru i woli walki nikt nam nie zabierze. Wierzę w chłopaków i wiem, że potrafią grać.

Tym bardziej że wiem, na co ich stać.

Czego brakuje, by zdobyć te upragnione dwa punkty?

Myślę, że niewiele, trochę doświadczenia, a co za tym idzie spokoju na boisku. W wielu sytuacjach tego, co przekłada się niestety na przestoje.

Doświadczone zespoły wykorzystują nasze słabości do maksimum. Potrzeba trochę czasu, a wszystko będzie wyglądać tak, jak tego wszyscy oczekujemy.

W meczu z Kutnem, przegranym jednym punktem, rzucałeś za trzy punkty na zwycięstwo.

Niestety piłka wykręciła się z kosza. Wracasz czasem do tej akcji?

Takie chwile trzeba przeanalizować na spokojnie, a przede wszystkim wyciągnąć wnioski, by więcej nic takiego nie miało miejsca. Porażki zawsze bolą, a tym bardziej takie w ostatnich sekundach, ale trzeba żyć dalej…

Przed wami druga runda. Jak zapatrujesz się na najbliższe mecze?

łączyłem edukację ze sportem, więc teraz jest to dla mnie tak naprawdę coś zupełnie normalnego. W każdy następny poziom edukacji wchodziłem płynnie i bez większych problemów.

Wykładowcy i koledzy wiedzą, że reprezentujesz uczelnię na drugoligowych parkietach?

Jest z tego jakaś taryfa ulgowa?

Nie chwalę się tym. Wyznaję zasadę, że do wszystkiego dochodzi się samemu.

Masz swojego sportowego idola? Na kim się wzorujesz?

Czołowym koszykarzem, a dla mnie symbolem wytrwałości, jest Michael Jordan. Aby nie zawieść swojej drużyny, grał nawet z wysoką gorączką.

Jego etyka pracy i sumienność jest do tej pory dla mnie wzorem.

A który rodzaj gry preferujesz? NBA czy bardziej ułożony – europejski?

Jeden i drugi styl gry mają wiele ciekawych elementów. Europejska koszykówka jest trochę bardziej ułożona i zespołowa, zdecydowanie mniej opierająca się na indywidualnościach, a bardziej na drużynie. NBA zaś uwielbiam właśnie za te indywidualności, ich niesamowite popisy.

W tym sezonie w II lidze mamy dwie kieleckie drużyny. Myślisz, że to początek odrodzenia tego sportu w Kielcach?

Zdecydowanie tak. Myślę, że jeszcze potrzeba trochę czasu, by koszykówka w Kielcach przestała być tzw. zapomnianą dyscypliną. Ale wszystko idzie we właściwym kierunku. Dobrym krokiem byłoby założenie również drużyny żeńskiej, bo wiem, że wiele znanych mi kobiet, w tym moja siostra, byłoby zainteresowanych grą.

Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiał Michał Filarski Foto Paula Lesiak

Porażki w pierwszej rundzie dały nam dużo do myślenia, ale jednocześnie ogromną motywację, która pozwoli nam stać się godnym przeciwnikiem wobec drużyn czekających na nas w najbliższych miesiącach.

Oprócz trenowania koszykówki studiujesz budownictwo. Jak udaje się połączyć trenowanie ze studiowaniem wymagającego kierunku technicznego?

Gram w koszykówkę przez większość swojego życia. W tym czasie aps nr 08 2016 (339)

a l a G a k s ą l ś o n l o D XV go e i k c i m e d a k A u t r o p S

C

zy jest na tej sali ktoś, kto brał udział we wszystkich edycjach Gali na Dolnym Śląsku? Ręka do góry! – tak rozpoczął ceremonię niezastąpiony profesor Romuald Gelles, prezes Dolnośląskiego AZS. Z grona kilkudziesięciu osób ku górze poszybowały dokładnie trzy ręce i jedna z nich należała rzecz jasna do mówcy.

Jubileuszowa XV edycja Gali odbyła się w hotelu GEM, który od wielu lat jest domem dolnośląskiego AZS-u. W swoim przemówieniu otwierającym uroczystość R. Gelles przypomniał o odznaczeniu Dolnośląskiej Organizacji Środowiskowej AZS, które otrzymała w listopadzie od Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia i Opola. Przywołał także niezwykłą postać prof. Józefa Dudka, innego laureata tej nagrody, który prowadził we Wrocławiu elitarny Salon – miejsce spotkań inteligencji. Czarując słuchaczy opowieścią o piątkowych wieczorach dyskusyjnych, ukazał ważną rolę integracji środowiska akademickiego, ciągłości, tradycji i skromności – tak chwalebnej u nagradzanych. Was młodych to nie dotyczy – rzadko też wiecie, o czym mowa! Lubię słuchać słów profesora. Wprowadzają niesamowity klimat – podzielił się w rozmowie jeden z działaczy. W istocie trudno o lepsze otwarcie i prostszą drogę do serc słuchaczy.

Wrocławska uroczystość zgromadziła grono niezwykle ciekawych sportowców, których młodość i pasja zasłużenie doczekały się wyróżnień. Pierwsze z nich trafiły do studentów rywalizujących indywidualnie i drużynowo w sporcie powszechnym – m.in. na Europejskich Igrzyskach Studenckich 2016 w Zagrzebiu/Rijece. W tej kategorii wybrano także Odkrycie Roku 2016 – laureatem został triathlonista AWF Wrocław Miłosz Sowiński. Drużyną roku została ekipa tenisa stołowego z PWSZ w Legnicy. Nagrody w sporcie wyczynowym to dominacja lekkoatletów – zarówno wśród zawodników, jak i trenerów. Nie mogło być inaczej, wszak w tym gronie byli olimpijczycy z Rio de Janeiro: Robert Sobera, Joanna Linkiewicz, Rafał Omelko i Agata Forkasiewicz oraz

www.azs.pl

trenerzy Marek Rożej i Dariusz Łoś. Jak dokonał się wybór nagrodzonych, wyjaśnił Tomek Chochołek „dynamit dolnośląskiego AZS”, który od niemal dekady sprawuje funkcję sekretarza Kapituły Konkursu: Obrady odbywają się na zasadzie przedstawienia poszczególnych kandydatur zgłoszonych głównie przez Kluby AZS Kapitule, w której skład wchodzą przedstawiciele każdej uczelni z Dolnego Śląska w osobach prezesów Klubów AZS, kierowników Studium WFiS, trenerów akademickich, przedstawicieli mediów lokalnych. Które osiągnięcia zasługują na większe uznanie, szczególnie gdy mamy do czynienia z klasyfikacją? Werdykt oparty jest na rzeczowej dyskusji. Niejednokrotnie napotykamy trudności, bo jak to mówią: medal medalowi nierówny – dodał T. Chochołek.

Część bankietowa poprzedzająca Galę jak zazwyczaj była świetną okazją do rozmów – tych zapoznawczych i tych po latach. Nie mogło zabraknąć wątku Igrzysk Sportów Nieolimpijskich The World Games Wrocław 2017, które są teraz bliższe środowisku AZS, choćby za sprawą prezydenta EUSA Adama Roczka, zaangażowanego w przygotowanie tej największej sportowej imprezy w historii naszego kraju. Jeden z reprezentantów Polski z pasją opowiadał, jak dużą szansą dla jego dyscypliny są wrocławskie World Games: Mam nadzieję na znalezienie sponsorów, bo to jedyna w swoim rodzaju szansa na rozwój. Otwarcie środowiska AZS na sporty nieolimpijskie znalazło swoje odzwierciedlenie w ostatniej kategorii nagród na XV Dolnośląskiej Gali Sportu Akademickiego. Futbol amerykański, petanque, ultimate frisbee oraz karate poprzez swoich przedstawicieli – reprezentantów Polski, zyskały zasłużone laury naszego środowiska.

W naszym AZSie „nieolimpijczyków” czeka sporo pracy przy implementacji dyscyplin do regularnej rywalizacji akademickiej. Niezwykle cieszy, że sympatycy ultimate frisbee z wrocławskiego AWF już w tej kwestii działają.

Uroczystość dostarczyła dużo pozytywnych emocji. Obserwowanie utalentowanych studentów z Dolne-

ddoollnnoœl¹s oœl¹skie

go Śląska generowało permanentny uśmiech u zgromadzonych – było skromnie, ciepło, wręcz świątecznie, ale wciąż profesjonalnie. Galę zwieńczył tradycyjny toast wzniesiony przez prof. R. Gellesa. W kuluarach dyskutowano jeszcze o formule uroczystości – wcześniejszy termin miałby uczynić ją bardziej dostępną, zwiększyć liczbę uczestników, w konsekwencji uczynić z niej większe medialne wydarzenie.

Może warto dbać o obecny charakter Gali – nie zawsze wszystko musi być wielkie – padło z ust jednego z organizatorów i zapadło w pamięci. Rzeczywiście nie wszystkie wydarzenia muszą charakteryzować się rozmachem i przepychem, bo to wymiar, a nie rozmiar ma znaczenie.

Dominik Wojciechowski KU AZS Uniwersytetu Wrocławskiego Foto Malowanie Światłem Tomasz Gas

e i k s l o p o wwiieelklok polskie W

trakcie jednego z ostatnich weekendów 2016 roku (9–11 grudnia) daleką wyprawę do miejscowości Enschede w Holandii odbyli poznańscy futsaliści z Klubu Uczelnianego AZS Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Tamtejszy University of Twente zorganizował w swoim uniwersyteckim centrum sportowym tradycyjny przedgwiazdkowy turniej halowy – Trommel Indoor Futsal Cup. Wzięło w nim udział 15 silnych zespołów akademickich z Bułgarii, Francji, Holandii, Niemiec, Rosji oraz z Polski, reprezentowanej przez studentów UAM. Poznaniacy, którzy rok wcześniej ukończyli turniej na III miejscu, tym razem okazali się w nim najlepsi. Aby zagrać w meczu o I miejsce, musieli przebrnąć przez trudną grupę eliminacyjną (siedem zespołów) oraz przez silną czterozespołową grupę ćwierćfinałową.

Zwycięstwo w zmaganiach ćwierćfinałowych otworzyło drogę do finału, w którym poznaniacy pokonali faworyzowaną drużynę Akademii Bałtyckiej z Kalinin-

Studenci UAM najlepsi W turnieju futsalowym W Holandii gradu. O ostatecznym sukcesie Polaków zadecydowały skuteczniej egzekwowane rzuty karne (2:1), bowiem w regulaminowym czasie mecz finałowy zakończył się wynikiem remisowym 3:3. Łącznie poznańscy studenci rozegrali w turnieju aż 10 meczów z mocnymi przeciwnikami.

W wyprawie do Holandii wzięli udział następujący studenci UAM: Wojciech Fleischer, Tomasz Frankowski, Filip Golak, Marcin Jędrzejczak, Rafał Kozłowski, Szymon Lewandowski, Maksymilian Myśliwiec, Aleksander Olejniczak, Patryk Rau (zdobywca 15 bramek i król strzelców turnieju), Maciej Skrzypczak, Jędrzej Starzak, Jakub Szydzik oraz Ernest Zawacki.

Trener Zenon Jezierski z zadowoleniem wyrażał się o postawie swoich zawodników w Enschede:

– Moi chłopacy w sposób zadowalający wypełnili założenia taktyczne, które przed nimi postawiłem, do końca turnieju mądrze gospodarowali siłami i między innymi dlatego udało się nam pokonać w finale silny zespół z Kalinigradu. Postawa całej drużyny zasługuje na najwyższe uznanie, jednak warto podkreślić udany występ Patryka Raua, bardzo skutecznego w akcjach podbramkowych, oraz duże opanowanie i spokój wykonawców rzutów karnych w meczu finałowym. Obecnie przygotowujemy się do turnieju finałowego Akademickich Mistrzostw Wielkopolski, który rozegrany zostanie w Poznaniu 9 stycznia, a z kolei 2 lutego wyjeżdżamy do Torunia na eliminacje strefy „A” w Akademickich Mistrzostwach Polski.

Tekst i foto Piotr Kuś

akcji w ki ar yk sz ko i yl cz S, AZ a in rundy Rodz zykówki kobiet jest już na półmetku razem o koszykówce i fusalu. I liga kos

Wydanie Wielkopolskie tym że poszczycić się następum, Krzysztofem Dobrowolskim, mo ere tren ym now z nań Poz AZS A w tabeli grupy zasadniczej. ENE bytych, 515 straconych i 4 miejsce zdo w któ pun 683 i, ażk por 2 tw, jącymi liczbami: 8 zwycięs czyć o najwyższe miejsce w lidze. kręcają i nikt nie wątpi, że będą wal roz się j dzie bar az cor i iczk dem B. Aka

I

nauguracja wypadła obiecująco.

W pierwszych dwóch kwartach akademiczki nie potrafiły złapać właściwego rytmu, jednak w drugiej połowie znacznie polepszyły poziom swojej gry i spokojnie zapewniły sobie zwycięstwo z X-Demon Tęczę Leszno 60:46.

W drugiej kolejce Enea AZS Poznań doznała niespodziewanie pierwszej porażki. W wyjazdowym spotkaniu akademiczki przegrały z ŁKS SMS Łódź 43:59. Poznanianki mecz rozpoczęły bardzo dobrze: 9:0. Jednak od tego momentu zupełnie oddały inicjatywę gospodyniom. Coś się zacięło w poznańskiej drużynie, która w drugiej kwarcie zdołała rzucić tylko 6 punktów i do szatni schodziła z 12-punktową stratą.

Niestety po przerwie obraz gry nie uległ zmianie. Łodzianki powiększyły swoją przewagę do 19 punktów na koniec trzeciej kwarty. I pomimo zwycięstwa akademiczek w czwartej kwarcie 15:12 poznanianki przegrały całe spotkanie 43:59. W meczu akademiczkom zabrakło skuteczności i agresywnej, ofensywnej gry w ataku.

Derby Poznania przyszły w tym roku dość szybko, niestety za szybko. Koszykarki Enea AZS Poznań nie sprostały

zawodniczkom Pomarańczarni MUKS Poznań i w derbach stolicy Wielkopolski przegrały 51:62. Hala Politechniki Poznańskiej była wypełniona do granic możliwości. Akademiczki bardzo słabo weszły w spotkanie, co spowodowało „odskoczenie” MUKSu na kilkupunktową przewagę, której nie oddały praktycznie do końca spotkania.

Odbicie nastąpiło już tydzień później.

ENEA AZS Poznań wygrała w Głuchołazach 77:51. Akademiczki rozpoczęły bardzo skoncentrowane. W pierwszej kwarcie wynik oscylował wokół remisu, z minimalną przewagą poznanianek, które po pierwszej odsłonie miały minimalną, 2-punktową przewagę. Druga kwarta była bardzo dziwna, boo w pierwywała tylszych 5 minutach punkty zdobywała ko Alicja Szloser z Enea AZS.. Gra obu poły razidrużyn była chaotyczna, a zespoły ły nieskutecznością. Pierwsze pozbierały się akademiczki, które po „włączeniu 6. biegu”” o d s k o ch 5 miczyły gospodyniom i w drugich nutach seryjnie zaczęły zdobywać punkty. Na przerwę schodziły z prawie 20-punktową przewagą. Z szatni Enea AZS wyszła nadal moc-

no skoncentrowana i całą trzecią kwartę powiększała dystans do Chrobrego. Po trzeciej kwarcie było to już prawie 30 punktów – 66:35, a cały mecz skończył się wynikiem 77:51.

Sześciopunktowym zwycięstwem zakończył się pojedynek Enea AZS Poznań we Wrocławiu. Akademiczki pokonały 1KS Ślęza II 72:66. Bardzo dobre zawody zagrały Kingi – kapitan Kinga Woźniak i Kinga Bandyk. Mecz we Wrocławiu był bardzo wyrównany. Akademiczki nie potrafiły narzucić swojego stylu gry i dostosowały się do przeciwniczek, które grały szybko i agresywnie.

Pod koniec trzeciej kwarty poznanianki zyskały niewielką przewagę, której nie oddały do końca meczu.

aps a ap ps nr nr 08 08 2016 20 2 016 16 ((339) 339) 339) 33 9)

Meta sezonu

m a ³ o …

6 1 0 2 m / 5 a³o polsk 201

lub Studencki Akademii Wychowania Fizycznego, o jakże sportowej nazwie META, 22 listopada gościł sportowców, trenerów i zaproszonych gości na podsumowaniu Akademickich Mistrzostw Małopolski 2015/2016.

Zaproszenie na to uroczyste spotkanie przyjęły władze poszczególnych uczelni, m.in. JM Rektor AWF prof.

Aleksander Tyka, prorektor AGH ds. studenckich prof. Anna Siwik, prorektor UJ ds. rozwoju prof. Dorota Malec oraz prorektor AWF ds. studenckich prof. Andrzej Klimek.

Tradycyjna uroczystość prowadzona przez Pawła Potoczka rozpoczęła się od pieśni studenckiej Gaudeamus igitur, po której nastąpiło podsumowanie wyników Akademickich Mistrzostw Małopolski w poszczególnych dyscyplinach. Najczęściej na scenę wychodzili przedstawiciele AZS Akademii Górniczo-Hutniczej, AZS Akademii Wychowania Fizycznego i AZS Uniwersytetu Jagiellońskiego.

AZS AGH w mijającym sezonie zwyciężyło w 12 dyscyplinach: badmintonie K+M, judo M, kolarstwie górskim K, koszykówce M. lekkiej atletyce M, piłce ręcznej K i M, piłce siatkowej M, pływaniu M, tenisie stołowym M, wspinacz-

ce sportowej K i M. AZS AWF okazał się najlepszy w: biegach przełajowych K i M, lekkiej atletyce K, piłce nożnej M, pływaniu K, siatkówce plażowej K i M, snowboardzie K i M i tenisie K. AZS UJ najlepszy był w 4 dyscyplinach: ergometrze wioślarskim K i M, futsalu K i narciarstwie alpejskim K. Liczba wygranych dyscyplin zadecydowała o zwycięstwie AZS Akademii Górniczo-Hutniczej w klasyfikacji medalowej, a także w klasyfikacji generalnej. Na drugim miejscu uplasował się AZS Akademii Wychowania Fizycznego, a na trzecim AZS Uniwersytetu Jagiellońskiego. O jeden punkt czwarty AZS Uniwersytetu Ekonomicznego wyprzedził piąty AZS Politechniki Krakowskiej. Kolejne miejsca w klasyfikacji generalnej zajęły: AZS Collegium Medicum UJ (6), AZS Uniwersytetu Pedagogicznego (7), AZS Uniwersytetu Rolniczego (8), AZS PWSZ Tarnów (9), AZS Krakowskiej Akademii (10), AZS PWSZ Nowy Sącz (11) i AZS PWSZ Oświęcim (12).

Po oficjalnym zakończeniu sportowcy spotkali się na parkiecie tanecznym, a władze uczelni, kierownicy CSiR/ SWFiS oraz Zarząd AZS Kraków spotkali się na lampce wina i wspólnej kolacji, by ostatecznie podsumować mi-

Zatrzymanie rozgrywającej z Jeleniej Góry – Natalii Małaszewskiej i gra zespołowa akademiczek dały wysokie, trzydziestopunktowe zwycięstwo nad Karkonoszami. Gospodynie od samego początku narzuciły swój własny, dynamiczny w ataku i agresywny w obronie styl gry, w który nie potrafiły wpasować się przeciwniczki. Małaszewska, która w lidze ma najwyższą średnią zdobywanych punktów na mecz – ponad 27, była

kryta na tzw. „plastra”, popełniała dużo błędów (15 strat) i wymęczona słabiej trafiała (4/17 z gry). Poznanianki grały bardzo widowiskowo, zdobywając aż 23 punkty z kontry.

Były też bardzo skuteczne na zbiórkach, szczególnie na tablicy atakowanej, na której zebrały więcej piłek (26) niż na bronionej (25). Były agresywne w ataku oddając aż 82 rzuty z gry i w obronie przechwytując aż 23 piłki.

Następnie przyszły zwycięstwa z AZS AJP II Gorzów 67:52 oraz wyjazdowe w Aleksandrowie Łódzkim z UKS Basket SMS 67:46. Ten mecz był popisem Darii Marciniak, która zdobyła aż 32 punkty! To był zdecydowanie mecz „Giewota”, która oprócz swoich 32 punktów dołożyła 11 zbiórek, w tym 8 w ataku oraz 6 przechwytów. Do wybornej formy rozgrywającej powróciła Kinga Woźniak, dając w meczu 9 asyst, a także Ola Pietraszek, dokładając do swoich 10 punktów 5 asyst.

Jakie szaleństwo było po wygranej Enea AZS z liderem tabeli AZS Politechniką Koroną Kraków 67:52! Zabójcza druga kwarta w wykonaniu akademiczek (22:6) ustawiła mecz i poznanianki mogły się cieszyć z 6. z rzędu zwycięstwa

K

www.azs.pl

polskie

niony sezon i podyskutować na temat trwającego już następnego roku współzawodnictwa sportowego 2016/2017.

Organizacja Akademickich Mi strzostw Małopolski nie byłaby możliwa bez wsparcia Ministerstwa Sportu i Turystyki oraz Województwa Małopolskiego. Słowa szczególnego podziękowania należą się koordynatorowi całego cyklu AMM mgr. Januszowi Wolfowi oraz koordynatorom poszczególnych dyscyplin.

Marek Szlachta Foto Dawid Majewski

w I lidze. Akademiczki mocno przycisnęły w obronie, nie dając swobodnych pozycji do rzutu krakowiankom.

W ostatnim meczu Enea AZS Poznań nie okazała litości w Wodzisławiu Śląskim i pokonała beniaminka 1 ligi ŻKK Olimpię 117:39. Akademiczki od początku spotkania zaczęły udzielać przeciwniczkom srogiej lekcji. Wygrywały 12:0, a pierwsze punkty gospodynie zdobyły dopiero na 2 minuty przed końcem pierwszej kwarty. Z każdą sekundą meczu przewaga akademiczek rosła, a „setka pękła” na 2 minuty do końca meczu po celnym layupie Wioli Wiśniewskiej.

W tym sezonie na pewno czeka nas jeszcze sporo emocji!

KCz Foto AZS Poznań

[wspomnienie]

Władysław Gąsienica-Roj

(1933-2016)

22 grudnia d i 2016 r. w Z Zakopanem k zmarłł Wł Władysław d ł G Gąsienica-Roj. i i R j C Członek ł k Honorowy H AZS. AZS Absolwent Ab l t SGPiS w Warszawie. Członek AZS Zakopane. Skoczek narciarski, kombinator norweski. Trener i działacz społeczny. Prezes, wiceprezes Klubu AZS Zakopane. Międzynarodowy sędzia FIS skoków narciarskich i kombinacji norweskiej. Członek władz Zarządu Głównego AZS. Członek komisji FISU.

W

ładysław Gąsienica-Roj urodził się 20 sierpnia 1933 r. w Zakopanem w góralskiej rodzinie Gąsieniców-Rojów, syn Stanisława i Karoliny Krzeptowskiej. Grając po wojnie w szmaciankę marzyliśmy z kolegami o nowej piłce, porządnych nartach, udziale w prawdziwych zawodach. Śniło mi się więc, że w kwietniu zapisałem się do sekcji la HKS Zakopane, gdzie spotkałem wielu wspaniałych ludzi, prof. L. Fischera, W. Walkosza, F. Mardułę, J. Szczerbę, A. Luthera, S. Woźniczkę, potem J. Zubka, J. Kobylańskiego, i zawodników S. Dziedzica, A. Gąsienicę-Roja, S. Kubina, T. Kaczmarczyka, K. Grandysa i tysięczne rzesze moich rówieśników, z którymi 2 maja 1949 r. przeniesieni zostaliśmy do sportowego pionu AZS – pisał Gąsienica-Roj. Został jednym z pierwszych zawodników AZS Zakopane. Uprawiał wiele dyscyplin sportu, ale największe sukcesy odniósł w narciarstwie klasycznym w latach 1949–1963. Początkowo w biegach i skokach narciarskich, ale jego konkurencją była kombinacja norweska. Jako reprezentant zakopiańskiego AZS zdobywał medale m.in. Mistrzostw Polski Juniorów, drużynowe mistrzostwo Polski w skokach.

Był złotym, srebrnym i brązowym medalistą AMP. Jako student warszawskiej SGPiS był członkiem akademickiej reprezentacji Polski. Mistrz (kombinacja norweska) i wicemistrz (skoki i kombinacja norweska) AMŚ w Oberammergau w 1957 i w Zakopanem w 1956 r.

Na AMŚ w Zakopanem (…) walczyłem najmocniej z zawodnikiem ZSRR, Fiodorowem. Na Buńdówkach na trawersie zaczęły mnie łapać kurcze. Poczułem zagrożenie, że w ogóle mogę nie ukończyć biegu. Za to pchałem się z całych sił do mety. Potem był konkurs skoków do kombinacji. Na skokach tych było około 50–60 tysięcy kibiców, gdyż były to czasy, kiedy imprezy narciarskie cieszyły się ogromnym powodzeniem. Nie było telewizji, więc przychodziły tłumy. W kombinacji zająłem wtedy drugie miejsce.

W 1957 r. startował w Międzynarodowych Akademickich Mistrzostwach Niemiec w Oberammergau (RFN). Znowu pojechałem na zawody z kontuzją, z tym że zaleczoną w kraju. W biegu do kombinacji norweskiej zająłem 2 miejsce. Potem odbyły się skoki do kombinacji; warunki były paskudne – skocznia słabo przygotowana do zawodów, wojsko zwoziło śnieg z boków skoczni. Poleciałem w czasie treningu na sam dół skoczni i ściągnęło mnie na te kopy zmarzłego śniegu przygotowanego przez wojsko. Nastąpił upadek i pełne odnowienie kontuzji. Tak bolał mnie bark, że trener Krzysztof Grandys musiał mnie

ubierać, gdyż sam nie byłem w stanie.

Poszliśmy na skocznię i mimo kontuzji skakałem dobrze, po pierwszej serii prowadziłem i wygrałem mistrzostwo. Rozdanie nagród odbyło się w dużej sali teatralnej, mnie wzięto pierwszego na tę dekorację.

Wiedziano o mojej kontuzji, widziano, że trener mi narty nosił, więc kibice i działacze na moją postawę zareagowali bardzo ładnie. Wszyscy wstali i dostałem długie brawa. Odegrano mi hymn Polski. Uważam to za swój największy sportowy sukces.

Okres studiów nie pozwolił na pełne wykorzystanie potencjalnych możliwości już wtedy specjalisty w kombinacji klasycznej. Natomiast twierdził: ukończyłem studia i uzyskałem w życiu ten najcenniejszy dyplom.

W swojej karierze sportowej 22 razy startował w międzynarodowych zawodach w kombinacji norweskiej. Był siedmiokrotnym rekordzistą różnych skoczni. Pierwszy na skoczni w Warszawie na Agrykoli, gdzie skoczyłem 25 m. To był ostatni konkurs skoków na tym obiekcie, gdyż potem powstała większa skocznia na Mokotowie i na Agrykoli już nikt nie skakał. Drugi rekord w Austrii na skoczni w Semmeringu, gdzie osiągnąłem 78 m. Ta skocznia obecnie już nie istnieje, ale w moich czasach odbyły się na niej dwukrotnie Mistrzostwa Austrii i nikt mojego rekordu nie pobił.

Byłem rekordzistą obiektu na Košutniaku – 54,5 m, pięć minut potem jeden z zawodników osiągnął 55 m. Biłem rekordy Małej Krokwi z 49 na 53 i 64 m (po przebudowie), skoczni w Rabce-Zarytem w 1952 r., gdzie osiągnąłem ok. 46 m. W 1956 r. byłem rekordzistą Średniej Krokwi – 71 m.

14-krotnie uczestniczył w światowych zawodach akademickich/uniwersjadach jako zawodnik, szef sportowy, sędzia. Był rezerwowym zawodnikiem Zimowych IO w Cortinie d’Ampezzo w 1956 r. Współpracował dwukrotnie w ekipie technicznej zawodów olimpijskich.

Po zakończeniu kariery sportowej w 1963 r. został trenerem w Klubie AZS Zakopane, w tym utalentowanych zawodników kadry narodowej w kombinacji norweskiej i skokach. W późniejszych latach został działaczem sportowym. Pełnił funkcje wiceprezesa (1962–1979) i prezesa Klubu AZS Zakopane (1979–1987), członka władz Zarządu Głównego AZS (1979–1987). Przez 21 lat był członkiem komisji sportów zimowych FISU, kilkakrotnie zastępcą szefa misji uniwersjadowej ds. sportowych czy technicznych. W latach 1978–1991 był zastępcą dyrektora ds. ekonomicznych w Wytwórni Nart w Szaflarach. Członek komitetu organizacyjnego Zimowej Uniwersjady w Zakopanem w 1993 r., dyrektor sportowy.

Ponad 45 sezonów przepracował jako sędzia i działacz PZN. Był jego wiceprezesem (1981–1984). W Komisji Skoków FIS pełnił funkcję szefa polskich sędziów. Sędziował ponad 100 międzynarodowych konkursów skoków. Przepracował około 60 lat dla polskiego narciarstwa. Był prawie na każdych zawodach na zakopiańskiej Krokwi. Honorowy Członek PZN. Honorowy Prezes TZN. W 1997 r. otrzymał godność Członka Honorowego AZS. Człowiek pracy, sportowej pasji, inwencji, doświadczenia. Był niezastąpionym „obliczeniowym biura szybkich obliczeń”. Przeszedł wszystkie stopnie wtajemniczenia sportowego, ale najbardziej zapamiętana będzie Jego postawa. W bardzo wielu trudnych sytuacjach życiowych czy zawodowych, w kolizyjnych i napiętych momentach zawsze był Człowiekiem, który je rozładowywał. Spokojnie, bez emocji, nie urażając niczyjej godności osobistej. I tym zjednywał sobie ludzi.

Był autorem i współautorem wielu opracowań z zakresu sportów zimowych na Podhalu oraz opracowań monograficznych AZS Zakopane, m.in.: 35 lecie Zakopiańskiego Klubu SZS-AZS (1984), 50 lat Akademickiego Związku Sportowego w Zakopanem (1999), 90 lat Tatrzańskiego Związku Narciarskiego w Zakopanem (2009), Akademicki Związek Sportowy w Zakopanem 1949–2009 (2010). Latem 2016 r. rozmawiał z wydawcą o planach przygotowania opracowania na 100-lecie Tatrzańskiego Związku Narciarskiego.

8 grudnia 2016 r. pojechałam do Zakopanego. Poprosiłam Koleżanki i Kolegów z AZS o pomoc w przygotowywanej monografii dotyczącej historii uczestnictwa Polaków w światowym ruchu uniwersjadowym w sportach zimowych. Na moją prośbę odpowiedziały Koleżanki Teresa Marasek i Lucyna Kobylańska, Kolega Jerzy Woyna-Orlewicz, którym serdecznie dziękuję.

Na dworcu PKS czekał Kolega Władysław. Pojechaliśmy do Klubu. Tam kilka godzin cennej rozmowy, z przywołaniem z imienia i nazwiska zawodniczek, zawodników, fakty, lata, wyniki, syntetyczne uzasadnienie ich startów i dokonań w polskim i światowym sporcie. Dopytywałam o szczegóły, rozpoznanie osób na fotografiach sprzed lat. Kiedy na pożegnanie dziękowałam, usłyszałam: … Ale jak, przecież trzeba sobie pomagać!

28 grudnia 2016 r. odbył się pogrzeb śp. Władysława Gąsienicy-Roja. Został pochowany na Nowym Cmentarzu w Zakopanem. Cześć Jego Pamięci!

Halina Hanusz aps nr 08 2016 (339)

[wspomnienie]

Nauczyciel Jerzy Skorowski (1930-2017)

W

i d iadomość ść dotarła d t ł d do bi biura ZG AZS w czwartek rano. 3 stycznia zmarł Jerzy Skorowski, Honorowy Członek AZS, postać dla dziejów AZS bardzo wyrazista.

Styczniowy szczyt mrozu, święto Trzech Króli. Pogrzeb w podwarszawskim Zalesiu Górnym w sobotę 7 stycznia. W kościele najbliższa rodzina, znajomi z Zalesia, reprezentacja AZS i kilkanaście osób z różnych miejsc, gdzie śp. Jerzy Skorowski pracował.

Wspominając męża, żona Maria spory fragment poświęciła Akademickiemu Związkowi Sportowemu, organizacji, w której Jerzy się przez 50 lat udzielał, w której pracował, którą współtworzył.

W naturalny sposób życie rodzinne trochę przyporządkowane zostało tej pasji. Żegnając Jerzego w imieniu AZS, Tomek Krasucki mówił o dorobku Zmarłego w budowaniu naszego stowarzyszenia, ale także o tej codziennej, nieraz niewidocznej działalności. Zapamiętał śp. Jerzego jako nauczyciela.

Tak. To chyba bardzo trafne określenie, bardzo pasujące także do moich wspomnień z lat, kiedy zaczynałem pracę w AZS. To właśnie sekretarz generalny AZS kol. Jerzy Skorowski namówił mnie do powrotu do biura Zarządu Głównego ze służbowego oddelegowania do AZS Warszawa, a potem przez kilka lat uczył mnie „zarządzania” stowarzyszeniem. To taka trochę inna firma niż urząd państwowy, niż szkoła wyższa, niż przedsiębiorstwo gospodarcze. Cele działania bardzo konkretne i podobne, ale sposób podejmowania decyzji, tworzenie planów, inicjowanie działania i w końcu realizacja to już zupełnie coś innego. Podstawą są relacje z ludźmi, a ludzie – to zarówno członkowie AZS, władze stowarzyszenia, studenci, pracownicy, trenerzy, ale także ludzie pracujący na uczelniach, w instytucjach samorządowych, ministerstwach, związkach sportowych.

Wiele tych relacji Jerzy Skorowski nawiązał w latach 60. i 70., miał wpływ na sport szkolno-akademicki jako dyrektor w Ministerstwie Oświaty i Wychowania. Był bliskim współpracownikiem Jerzego Kuberskiego, który piastował nie tylko ministerialne funkcje, ale był członkiem najwyższych władz partyjnych, współpracował z Eugeniuszem Pietrasikiem, wtedy nie tylko kreatywnym dyrektorem departamentu w Ministerstwie Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki, ale także reprewww.azs.pl

t t k l i aktywnych kt h dziad i zentantem pokolenia łaczy Zrzeszenia Studentów Polskich.

To wtedy AZS zaczął być kojarzony jako organizacja studencka. Nie tylko wynik sportowy, medal czy miejsce na podium było celem działania, ale także aktywność fizyczna, sport studencki, zajęcia z wychowania fizycznego. Z jednej strony wdrażano w życie wizję AZS jako powszechnej organizacji studenckiej, z drugiej dbano o to, by obowiązkowe zajęcia z wychowania fizycznego studentów były na wszystkich latach studiów, a także w okresie wakacyjnym stworzono letnie i zimowe obozownictwo specjalistyczne, sobotnio-niedzielne wyprawy turystyczne, w tym akcje żeglarskie, narciarskie, turystyczne.

Dzięki inicjatywom Jerzego Skorowskiego już w latach 60. rozpoczęto badania naukowe dotyczące stanu sprawności i aktywności studentów. Jurek był wtedy kierownikiem Studium Wychowania Fizycznego na SGPiS w Warszawie, ale działania miały wymiar ogólnopolski. Robiono to zarówno pod auspicjami Związku Nauczycielstwa Polskiego, jak i w komisjach organizowanych pod auspicjami Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego i Zarządu Głównego AZS. Tak, nauczyciel to tytuł oddający stan relacji mojego pokolenia w AZS właśnie z Jerzym Skorowskim, sekretarzem generalnym AZS. W znakomity sposób, prostą merytoryczną argumentacją zachęcał całą nasza grupę, wtedy studentów i absolwentów różnych uczelni z całej Polski, do dyskutowania o tym, jaką organizacją jest, a jaką ma być AZS. W tamtym okresie wiedzę o zarządzaniu czerpało się głównie z prób i błędów albo z przekazu od starszych. Letnie szkoły, obozy dla działaczy studenckich były okazją do bezpośredniego kontaktu z władzami AZS, ale także szansą na poznanie wielu spraw. Spotkania dyskusyjne miały otwarty charakter, ale często była to jedyna okazja na bezpośrednie rozmowy. Wtedy byliśmy po pierwszych czytaniach „ABC Działacza”, opracowania, które Jerzy Skorowski wraz zespołem przygotował dla takich jak my. Np. opisano to wszystko, czym się klub AZS na uczelni zajmuje, ale co ważniejsze – wszelkie procedury, podstawy formalne, rozwiązania praktyczne. W wielu domach tzw. „działaczy” ta książeczka stoi, miała potem kilka wydań. Tych spotkań pewnie było kilkanaście. Obozy dla „aktywu” robiliśmy w olsztyńskim Kortowie, kilka razy w różnych miej-

scach w górskich ośrodkach, a najczęściej w Wilkasach.

Jerzy cenił sobie bardzo prywatność i bardzo rzadko pojawiał się na spotkaniach towarzyskich, ogniskach i koleżeńskich imprezach. To była norma nawet w Wilkasach, gdzie okazji do zabawy i nocnego życia wśród „azetesiaków” nie brakowało.

Burzliwe lata 80. to okres zmian w Polsce, również dla środowiska akademickiego i studenckiego. Jesienią 1981 r. Jerzy Skorowski został sekretarzem generalnym AZS. AZS silnie wpisał się w nurt tych zmian, bronił pozycji na uczelniach, a tym samym w sporcie polskim. Kryzys państwa miał swoje odbicie w tym, jak realizowane były zaplanowane działania. W większości jakoś sobie radziliśmy.

Kolejne pokolenia młodych, współpracując ze sobą i z naszymi nauczycielami, budowały ten bardzo współczesny AZS. Czekamy od kilku lat na wspomnienia Jerzego Skorowskiego. Mówił kilka lat temu, że pracuje nad nimi. Praca w założeniu miała być wyczerpująca, z wieloma informacjami, które uzupełniłyby wiedzę o dziejach AZS. Czy wspomnienia powstały? Czy będzie szansa na ich publikację? Osobiście bardzo bym chciał, bo to też kolejna szansa nie tylko na przekaz dla następnych pokoleń, ale także element budowania pamięci o Jerzym.

Bartłomiej Korpak Foto APS Jerzy SKOROWSKI (30 IX 1930, Tuchlino – 3 I 2017, Warszawa), absolwent AWF Warszawa (1955), dr nauk o wychowaniu fizycznym (1969), nauczyciel akademicki, później kierownik SWF/SWFiS SGPiS Warszawa (1957–1973), przewodniczący Komisji ds. Wychowania Fizycznego przy Zarządzie Głównym ZNP, kierownik Studiów i Analiz Wyników Sportowych INKF, prezes Zarządu Głównego AZS (1973–1976), wicedyrektor departamentu w Ministerstwie Oświaty i Wychowania (1974–1981), członek Rady Programowej Zarządu Głównego AZS, wiceprezes Zarządu Głównego AZS (1969–1972, 1973–1976), sekretarz generalny AZS (1981–1991). W 1976 r. otrzymał godność członka honorowego AZS, przewodniczący Konwentu Członków Honorowych AZS. Członek Komitetu Honorowego Obchodów 100-lecia AZS w Polsce.