Akademicki Przegląd Sportowy 04/2015

Akademickie Mistrzostwa Polski w toku

AKADEMICKI PRZEGLĄD SPORTOW

Foto na okładce: Paweł Adler

Pismo Zarządu Głównego AZS Redaktor naczelny: Bartłomiej Korpak Sekretarz redakcji: Halina Hanusz Adres redakcji: 00-056 Warszawa ul. Kredytowa 1a tel./faks 22 828 02 76 502 250 604 www.azs.pl e-mail: aps@azs.pl Projekt graficzny i skład: Andrzej Kubatko © FALL tel. 12 413 35 00 www.fall.pl Numer zamknięto 15 kwietnia 2015 r.

Redakcja nie zwraca materiałów niezamówionych oraz zastrzega sobie prawo skracania artykułów.

Wydawnictwo zrealizowano ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki, nakład 3000 egz.

ISSN 0209-0546

[od redakcji]

Lecia!

O

dkąd pojawiły się „Dzieje AZS”, ciągle nachodzą mnie refleksje z naszą historią związane. Ci, co patrzą na AZS trochę z boku, nie mogą się nadziwić jubileuszowej czystej megalomanii. Nie ma roku, aby AZS nie świętował: albo centralnie, albo lokalnie, albo klubowo, albo środowiskowo. Przed kilku laty jeszcze nie ucichły z końcem roku akademickiego 2008/2009 uroczystości 100-lecia, a już po chwili w październiku 60-tkę obchodził AZS AWF Warszawa, a zaraz potem w listopadzie 90 lat świętował AZS Poznań. Jak tu się w tym wszystkim połapać, który jubileusz ważniejszy, który jak obchodzić, czy ważniejsze są te okrągłe, czy z cyfrą pięć na końcu. Więc o co w tym świętowaniu chodzi?

Pierwszy odnotowany jubileusz 15-lecia działalności obchodził AZS Kraków w 1923 roku.

To była pierwsza nadarzająca się okazja, w 1918, wtedy gdy minęło pierwszych 10 lat istnienia AZS, dopiero co skończyła się pierwsza wojna światowa, większość członków AZS służyła jeszcze w wojsku, powstawały zręby państwa polskiego, wszystkie dziedziny życia organizowały się od podstaw. Ojcowie założyciele naszego Stowarzyszenia byli już po studiach, już realizowali swoje zawodowe kariery. Walery Goetel, który aż do wybuchu II wojny prezesował krakowskiemu AZS, był w 1923 roku profesorem Akademii Górniczej. Ten pierwszy jubileusz miał mimo wszystko wymiar lokalny, krakowski, chociaż na przełomie czerwca i lipca 1923 roku w mistrzostwach Polski w kilku dyscyplinach startowali przedstawiciele klubów AZS. Warto pamiętać, że w marcu tego roku powołano już Centralę Akademickich Związków Sportowych.

Ten następny, 50-lecia, odbywał się w 1958 roku także w Krakowie w zupełnie zmienionej rzeczywistości. Państwo było socjalistyczne i budowało swą tożsamość po okresie zwanym „stalinowskim”, a AZS – organizacją ogólnopolską wpisującą się ze swoją działalnością w główny nurt obowiązującej ideologii. Jubileuszowi patronował premier rządu Józef Cyrankiewicz, który przybył na uroczystości do Filharmonii Krakowskiej, Komitetowi Organizacyjnemu przewodniczył prof. Walery Goetel. Zjechały się delegacje z całego świata, wśród nich współzałożyciel Międzynarodowej Federacji Sportu Studenckiego (FISU) Francuz Jean Petitjean. Pierwsze pół wieku obchodzono także podczas Akademickich Mistrzostw Polski, w których startowały reprezentacje uczelni z zaprzyjaźnionych państw. Premier wspierał AZS nie tylko listami i gratulacjami, były nagrody i wyróżnienia także dla zawodników. Skoczek wzwyż

AZS Gliwice Kazimierz Fabrykowski za zwycięstwo w AMP dostał od premiera motocykl.

75-lecie wypadło w czasach kolejnego przełomu: była jesień 1983 roku, w lipcu zawieszono stan wojenny, świadomość koniecznych, nadchodzących zmian szczególnie w środowisku akademickim była oczywista.

Centrala AZS była po dosyć przełomowym Zjeździe Krajowym w 1981 roku, we władzach pojawiła się liczna grupa reprezentantów klubów uczelnianych, a AZS był już nie tylko organizacją sportową, ale także studencką, coraz wyraźniej reprezentująca swoich członków w relacjach z władzami uczelni. Obchodom patronował Henryk Jabłoński, pełniący funkcję przewodniczącego Rady Państwa. Krakowski Teatr im. J. Słowackiego podczas uroczystej akademii był wypełniony do ostatniego miejsca, a żarliwe, emocjonalne wystąpienie prezesa Zarządu Głównego AZS Leszka Marii Roupperta wspaniale oddawało nasze myślenie i poczucie wspólnoty. Miałem zaszczyt być wtedy w Krakowie, wszystko osobiście przeżywać, spotkać wiele niebywałych dla dziejów AZS postaci, byłych zawodników, trenerów, członków władz, a także rówieśników z całej Polski, podobnie odczuwających związek z naszą organizacją.

Wtedy w Krakowie poznałem trenera Stanisława Gościniaka. Dla mnie, byłego uczelnianego siatkarza, to była wymarzona okazja, by rozmawiać i być w pobliżu legendarnego rozgrywającego polskiej reprezentacji i znakomitego trenera AZS Częstochowa.

90-leciu patronował prezydent RP Aleksander Kwaśniewski. Był rok 1998, polskie państwo po zmianie ustrojowej w 1989 roku rozwijało się w oparciu o nowe ideały i uwarunkowania społeczno-gospodarcze, AZS niezmiennie jako stowarzyszenie członkowskie wpisywał się swoją działalnością w ten nurt. Pamiętam uroczystość w Pałacu Namiestnikowskim: „Złoty Gryf” w rękach pana prezydenta, kilkudziesięciu azetesiaków odznaczanych krzyżami i orderami. Tym razem już bliski mi znajomy Staszek Gościniak był na spotkaniu razem ze swoimi zawodnikami AZS Częstochowa, wtedy mistrzami Polski.

100-leciu AZS patronował prezydent Lech Kaczyński. Wielka Gala Jubileuszowa odbyła się w maju 2009 roku w Auli Politechniki Warszawskiej. Przyjechały do Warszawy setki ludzi z całej Polski, skład ten sam – zawodnicy, medaliści, trenerzy, członkowie władz, sympatycy. Gratulacje od władz państwowych i akademickich dawały nam wszystkim poczucie, że działamy dla dobrej sprawy i że to wszystko ma jakiś sens.

By sobie to wszystko uświadomić, warto organizować i przeżywać jubileusze. Pomijam już te wszystkie wątki osobiste, spotkania, przyjaźnie, wspomnienia.

Chociaż dlaczego pomijać wątki osobiste… Podczas jubileuszu 70-lecia AZS Częstochowa, kilka tygodni temu, z radością spotkałem Staszka. Nadal aktywnie pracuje na rzecz siatkówki i znowu przez sekundę wspomnieliśmy ten Kraków.

Redaktor

aps nr 04 2015 (327)

Ogromna satysfakcja Rozmowa z kolegą dr. hab. Ryszardem Wrykiem, przewodniczącym Komisji Historycznej AZS, członkiem władz środowiskowych AZS Poznań, pracownikiem naukowym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

W tych dniach ukazała się trzytomowa monografia Dzieje Akademickiego Związku Sportowego, zatem zamierzenia edytorskie związane ze 100-leciem AZS zostały uwieńczone sukcesem. Czy o takim wydawnictwie myślałeś uczestnicząc w przygotowaniach do jubileuszowych obchodów?

Na 100-lecie AZS przygotowałem publikację Sport akademicki w relacjach i wspomnieniach. Ta obszerna, licząca ponad sześćset stron książka zawiera reprezentatywny wybór tekstów wspomnieniowych obejmujących cały okres dziejów AZS, od powstania organizacji po współczesność. Tom otwiera wspomnienie współzałożyciela AZS Kraków profesora Walerego Goetla napisany w 1923 roku, a kończy tekst Tomasza Szpondera Obrazki z AZS. Książka ta sprawiła mi ogromną satysfakcję. Widziałem, z jakim zainteresowaniem była przyjmowana podczas obchodów jubileuszowych.

Wypełniła pewną lukę w historiografii sportu akademickiego. Świadom byłem jednak faktu, że nie zastępuje ona naukowej monografii AZS. Wiceprezes Zarządu Głównego AZS Tomasz Szponder od dłuższego już czasu nakłaniał mnie do napisania monografii. Wciąż przedsięwzięcie to oddalałem w czasie realizując inne zadania naukowe. Jednak zdawałem sobie sprawę z określonego zobowiązania wobec osób, które tworzyły ponad stuletnią historię AZS. W końcu swoje obowiązki zawodowe i plany badawcze ustawiłem tak, że historia AZS stała się dla mnie priorytetem.

W roku 2011 w ramach programu naukowego „Rozwój sportu akademickiego” uzyskałem grant badawczy na projekt „Miejsce i rola Akademickiego Związku Sportowego w szkolnictwie wyższym i sporcie polskim w latach 1908–2011”. Dzięki temu mogłem stworzyć zespół badawczy i w lutym 2012 roku przystąpić do prac nad przygotowywaniem monografii AZS. Grant badawczy realizowany był na www.azs.pl

Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Czy mógłbyś ogólnie scharakteryzować monografię?

Celem, jaki sobie postawiliśmy realizując grant badawczy, było opracowanie monografii przedstawiającej powstanie, rozwój, działalność i dokonania AZS w latach 1908–2012 oraz określenie jego znaczenia w sporcie polskim, szkolnictwie wyższym i ruchu studenckim. Dzieje Akademickiego Związku Sportowego mają układ chronologiczno-problemowy.

Tom pierwszy mego autorstwa obejmuje okres od narodzin AZS w 1908 r. do rozwiązania organizacji przez powojenne władze komunistyczne w kwietniu 1949 r. i powołania w jej miejsce Akademickiego Zrzeszenia Sportowego. Tom drugi, napisany przez Halinę Hanusz, zawarty jest w cezurach czasowych 1949–1989, tj. od utworzenia Akademickiego Zrzeszenia Sportowego w 1949 r. do roku 1989, w którym to doszło do przełomu ustrojowego w Polsce i w jego konsekwencji zapoczątkowana została transformacja we wszystkich obszarach życia społeczno-politycznego i gospodarczego. Autorem tomu trzeciego, którego zakres chronologiczny obejmuje lata mieszczące się w przedziale 1989–2012, jest Bartłomiej Korpak.

Jako autorzy staraliśmy się o zachowanie cech wspólnych dla całego opracowania.

I tak we wszystkich tomach mamy wątki wiodące, a mianowicie stan szkolnictwa wyższego i jego uwarunkowania prawne, założenia statutowe AZS, struktura AZS i jego rozwój organizacyjny, podstawy materialne, kadra szkolenio-

wa, społeczny charakter AZS, miejsce AZS w polskim sporcie wyczynowym, upowszechnianie wychowania fizycznego i sportu, wkład AZS w tworzenie i działalność struktur organizacyjnych polskiego sportu, miejsce Polski w światowym systemie sportu akademickiego.

Zrozumiałe, że wątki te w zróżnicowanym wymiarze występują w poszczególnych okresach historycznych. Narrację autorską zamyka zamieszczony w tomie trzecim mój szkic syntetyczny pt. Wkład Akademickiego Związku Sportowego do rozwoju kultury fizycznej w Polsce w XX i XXI wieku. Ponadto w tomie trzecim zamieszczono bogate aneksy, w których mamy biogramy członków honorowych AZS oraz zestawienia najważniejszych osiągnięć sportowych uzyskanych przez azetesiaków w igrzyskach olimpijskich, mistrzostwach świata i Europy, na uniwersjadach i akademickich mistrzostwach świata. Całość dopełnia niezwykle szeroka, metodycznie zestawiona bibliografia, z której korzystali autorzy.

Poszczególne tomy opatrzone są unikatowymi ilustracjami.

Jaki obraz naszej organizacji wyłania się po przeprowadzonych badaniach i jaki zawarty jest w monografii?

Należy jednoznacznie stwierdzić, że w swej ponad stuletniej historii AZS wniósł ogromny wkład w rozwój kultury fizycznej w Polsce. Pionierskość działań organizacyjnych i szkoleniowo-metodycznych przyczyniła się do rozwoju i upowszechnienia wielu dyscyplin sportowych w naszym kraju. Na wielu obszarach sportowych akademicy jako pierwsi nawiązywali międzynarodowe kontakty. Bohaterska postawa azetesiaków w latach II wojny światowej pokazuje, jakie cechu obywatelskie i patriotyczne kształtował Związek wśród swych członków w okresie Drugiej Rzeczypospolitej. Pierwszy okres powojnia to wkład AZS w odbudowę struktur sportu polskiego.

To, o czym należy zawsze pamiętać, to udział AZS w dziele repolonizacji tzw.

Ziem Odzyskanych i w pracach na rzecz ich integracji z krajem. Istotny jest wkład AZS w propagowanie wśród studentów różnych form aktywności ruchowej. Wielu azetesiaków stało się ikonami sportu polskiego – poczynając od Haliny Konopackiej, złotej medalistki olimpijskiej z 1928 r., na multimedalistce Justynie Kowalczyk kończąc – i na trwałe weszło do kulturowego dorobku naszego kraju. Z całą mocą bronię swej tezy, że spośród wszystkich polskich organizacji sportowych AZS ma najwszechstronniejszy udział

w rozwoju kultury fizycznej w Polsce w XX i XXI wieku.

Tytuł „Historyka AZS” wiąże się z twoim nazwiskiem już pewnie od ponad 30 lat. W niezwykły sposób przynależność do AZS, pełnione funkcje we wszystkich strukturach zarządzania, od klubu, przez środowisko i Centralę, splotły się z rozwojem twojej kariery naukowej. Student wydziału historycznego UAM Poznań, absolwent, asystent, doktorat, habilitacja. Czy pasja działania w AZS miała wpływ na twoje zainteresowania i kierunek rozwoju naukowego?

Na czwartym roku studiów na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu trafiłem na seminarium magisterskie twórcy poznańskiej szkoły historyków sportu prof. dr. hab. Zdzisława Grota. To pod jego kierunkiem rozwijałem swoje zainteresowania badawcze z zakresu dziejów kultury fizycznej.

Temat mojej pracy magisterskiej dotyczył roli wychowania fizycznego wśród ludności polskiej w zaborze pruskim w walce o narodowe przetrwanie.

Działając od początku studiów w Klubie Uczelnianym AZS, interesowałem się historią AZS. Pierwszymi lekturami na ten temat były książki Pół wieku AZS oraz Seweryna Warsickiego Działalność Akademickiego Związku Sportowego w Poznaniu w latach 1919–1969.

Zapewne na studiach nie planowałem badawczo zajmować się dziejami sportu akademickiego. To nastąpiło później. Kontakty z dawnymi sportowcami, trenerami i działaczami AZS, których przynależność do tej organizacji sięgała okresu międzywojnia, pozwalały mi na obcowanie z żywą historią AZS, zacząłem w niej dostrzegać coś fascynującego, co z czasem uznałem, że warte jest pełnej naukowej penetracji.

Uczestniczyliśmy w obronie twojego doktoratu, to był rok 1988, pamiętam, że przywieźliśmy wtedy ze sobą sporych rozmiarów glinianą rzeźbę Gryfa AZS, wykonaną przez

współpracującą wtedy z naszą redakcją plastyczkę Majkę Ambroziewicz, z napisem Vivat doktorus Wrykus prymus azetesus historykus.

To był rok 70-lecia AZS i zdaje się, że już w twoim przypadku odwrotu od badań nad historią sportu nie było?

Dzień obrony pracy doktorskiej jest jednym z najważniejszych w życiu każdego naukowca. Wieńczy on bowiem pewien etap pracy badawczej. W tym dniu uzyskuje się akademicką nobilitację. Pamiętam go bardzo dobrze. Nerwy, stres, napięcie, emocje… Niezwykle to sympatyczne, że na obronę mojego doktoratu przyjechało grono moich warszawskich przyjaciół z kręgu AZS. Podarowali mi wówczas rzeźbę Gryfa AZS, stoi po dziś dzień na honorowym miejscu w moim gabinecie w Instytucie Historii UAM. Już na etapie pisania pracy doktorskiej zadecydowałem, że moimi kolejnymi obszarami badawczymi będą zagadnienia z ruchu sportowego na ziemiach polskich w XIX i XX wieku. Tak też się stało.

W dorobku, o którym mówimy, oprócz monografii i prac o charakterze leksykonów jest kilka opracowań związanych ze wspomnieniami azetesiaków. Czym dla historyka są takie wspomnienia bohaterów, na ile pomagają w badaniach i w dokumentowaniu wydarzeń?

Pierwszą moją publikacją książkową była wydana w 1985 r. praca Akademicki Związek Sportowy 1908–1983.

Wspomnienia i pamiętniki. W roku 2009 opublikowałem Sport akademicki w relacjach i wspomnieniach. Także w innych swoich publikacjach czy to z zakresu sportu akademickiego, czy ruchu olimpijskiego w Polsce w aneksach zamieściłem fragmenty wspomnień, pamiętniki i relacje. Literatura wspomnieniowo-pamiętnikarska jest bardzo istotna w badaniach wszelkich ruchów społecznych, w których mieści się przecież sport. Wspomnienia, aczkolwiek ze swej istoty są subiektywne, to trudno

aps nr 04 2015 (327)

im jednak odmówić znamion autentyczności i oryginalności. Ich podstawową zaletą, obok opisu zdarzeń minionych, jest ukazanie atmosfery tych zdarzeń oraz powiązanie narracji o przeszłości z osobistą refleksją.

Atmosfera pracy organizacji społecznych stanowi swoistą sferę pozadokumentalną ich działalności, funkcjonującą głównie w świadomości ludzkiej.

Stąd trudna jest do odtworzenia wyłącznie na podstawie źródeł oficjalnych, drukowanych. Uważam, że historyk sportu w swych pracach badawczych niejako zobowiązany jest posiłkować się literaturą wspomnieniowo-pamiętnikarską. Należy też pamiętać o tzw. źródłach wywołanych powstałych z inicjatywy badacza, a więc relacjach, wywiadach, kwestionariuszach pytań, ankietach biograficznych itp. Historykowi współczesności musi towarzyszyć zasada maksymalnego wykorzystania różnorodnych źródeł.

Rzeczypospolitej. Jest to studium prozopograficzne o elicie sportu polskiego okresu międzywojnia, jakimi byli olimpijczycy. Moim marzeniem jest opracowanie ruchu olimpijskiego w Polsce od zarania po współczesność.

Wróćmy do Dziejów AZS. Jaka koncepcja tej monografii została ostatecznie zrealizowana?

Pojawiają się pierwsze komentarze: tu brakuje nazwiska istotnego działacza, tu nie ma wyniku ważnego meczu, dlaczego nie ma zdjęcia z niesamowicie ważnego meczu o mistrzostwo Polski? Czy nie czas rozpocząć pracy nad IV tomem: Uzupełnienia?

Każda praca po opublikowaniu wzbudza u autora pewien niepokój.

Jak zostanie przyjęta przez krytykę naukową, czytelników i czy zaspokoi ich oczekiwania? Zapewne w naszych Dziejach AZS nie brak błędów, potknięć itp. Wraz z współautorami czekam na wszelkie poprawki i sprostowania. Zapewne wykorzystamy je przy ewentualnym kolejnym wydaniu. Nad czwartym tomem Dziejów AZS – Uzupełnienia jeszcze się nie zastanawiałem. Póki co wciąż cieszę się tym co z Haliną Hanusz i Bartłomiejem Korpakiem udało mi się zrealizować.

AZS jest stowarzyszeniem, a stowarzyszenie to głównie ludzie. W przypadku AZS ludzie to nie tylko sportowcy, ale też członkowie władz, sympatycy, mecenasi. Jak odpowiedzieć na pytanie o roli jednostki w historii AZS? Właściwie w każdym klubie, w każdym czasie ktoś taki realnie istnieje; czy z badań nad historią AZS wynika, że te jednostki faktycznie odcisnęły swoje piętno na działalności? Kto i dlaczego zasługuje twoim zdaniem na specjalną uwagę?

Bez wątpienia badając dzieje AZS musimy widzieć przede wszystkim ludzi. Oni są na pierwszym planie naszych badań. Dopiero później zaś statuty, regulaminy, struktury, finanse, obiekty sportowe itp. Bez wielkich indywidualności organizacja nasza nie byłaby ani w przeszłości, ani współcześnie taka, jaka jest. Czy AZS Kraków rozwinąłby się w latach narodowej niewoli, gdyby nie osoba pierwszego prezesa Wacława Majewskiego? Jak wyglądałby przedwojenny AZS Poznań bez prezesa profesora Antoniego Jurasza, czy też stołeczny AZS końca lat trzydziestych bez prezesa Aleksandra Pilarskiego?

Przykładów takich z przeszłości można przytoczyć wiele i to zarówno mając na uwadze centralę AZS, poszczególne środowiska, kluby, jak i sekcje.

Do kogo skierowana jest monografia, gdzie można się z nią zapoznać, czy też ewentualnie kupić?

A spójrzmy na dzień dzisiejszy. Czy nie brak nam w Związku wielkich indywidualności, które współdecydują o obliczu sportu akademickiego? Jakie miejsce na sportowej mapie kraju zajmowałby dziś AZS Poznań, gdyby nie tytaniczna wręcz praca pełniącego nieprzerwanie od 2001 r. funkcję prezesa Organizacji Środowiskowej AZS Tomasza Szpondera? Jest on nie tylko działaczem i mecenasem AZS Poznań. Nazwałbym go azetesowskim pozytywistą z duszą romantyka, bezgranicznie pochłoniętego ideą sportu akademickiego.

Otrzymany w roku 2008 Srebrny „Wawrzyn Olimpijski” i w 2012 r. Brązowy„Wawrzyn Olimpijski” honorował twój dorobek związany z tematyką olimpijską. Co były inspiracją dla tych badań? Co zostało dotychczas wydane i czy masz jakieś plany związane z tym obszarem historii sportu?

Od lat zajmuję się ruchem olimpijskim w Polsce. Z tego obszaru opublikowałem dwie książki Sport olimpijski w Polsce 1919–1939. Biogramy olimpijczyków (2006) i Początki ruchu olimpijskiego w Polsce (2012).

W drugiej połowie bieżącego roku ukaże się moja obszerna, licząca ponad 600 stron monografia Olimpijczycy Drugiej www.azs.pl

Monografia adresowana jest zarówno do naukowców, studentów realizujących prace licencjackie i magisterskie z historii sportu, jak i szerokich kręgów osób interesujących się dziejami sportu akademickiego. Pierwszy nakład książki przygotowany został głównie na potrzeby środowiska naukowego i bibliotek. Jeśli będzie zainteresowanie monografią poszczególnych jednostek organizacyjnych AZS, to zdecydujemy się na dodruk. Zapotrzebowanie proszę zgłaszać do Biura Zarządu Głównego AZS. Po ostatnim Zjeździe reaktywowano Komisję Historyczną AZS, której przewodniczysz.

O jakich zamierzeniach i działaniach chcecie rozmawiać? Z historycznego punktu widzenia – jaki jubileusz AZS czeka nas w najbliższym czasie?

W tym roku mamy okrągłe jubileusze 70-lecia działalności AZS Częstochowa, AZS Wrocław, AZS Gliwice, AZS Łódź i AZS Katowice. Po pięknych uroczystościach w Częstochowie myślę, że niebawem odbędą się z podobnym rozmachem jubileusze w pozostałych wymienionych środowiskach. W 2016 r. przypada 70-lecia działalności AZS Toruń i AZS Szczecin. I oczywiście 100-lecie sportu akademickiego w Warszawie.

Nie wyobrażam sobie roku 2016 bez wielkiego azetesowskiego świętowania w stolicy.

Dziękujemy za rozmowę.

Rozmawiał BK Foto archiwum APS

WITRYNA KSIĄŻEK SPORTOWYCH Trzy tomy historii Akademickiego Związku Sportowego

O

bchodzone nie tak dawno stulecie Akademickiego Związku Sportowego mamy już wprawdzie za sobą, jednakże stało się ono inspiracją do ukazania pełnej historii studenckiego ruchu sportowego w Polsce przez pryzmat działalności AZS. Kilkuletnie przygotowania i żmudna praca znawców dziejów AZS przyniosły świetny efekt.

Ostatnio ukazała się długo oczekiwana, wręcz wytęskniona przez pokolenia azetesiaków trylogia akademickiego ruchu sportowego w Polsce pod wspólnym tytułem Dzieje Akademickiego Związku Sportowego, autorstwa warszawsko-poznańskiego tercetu historyków i zarazem wieloletnich działaczy tej organizacji: Haliny Hanusz, Bartłomieja Korpaka i Ryszarda Wryka, pod redakcją wybitnego znawcy dziejów sportu akademickiego dra hab. Ryszarda Wryka.

Na 1075 stronach rozpościera się fascynująca historia tej organizacji, wielce zasłużonej dla rozwoju studenckiej kultury fizycznej w Polsce, ukazana na przestrzeni ponad stulecia (1908–2012).

Trudno przecenić wkład AZS w dorobek sportu polskiego, stąd zespołowi autorskiemu należy się zasłużone uznanie za twórczy trud ukazania akademickiego ruchu sportowego w całym XX i na początku XXI wieku. Każdy tom posiada odrębny tytuł oraz słowo wstępne i pożyteczny indeks nazwisk, natomiast całość łączy niezbędna przedmowa (w I tomie), cenne podsumowanie i wspólna bibliografia (w III tomie) autorstwa R. Wryka oraz wartościowe, obszerne aneksy, przejrzyście zestawione przez wszystkich autorów. Jak na wstępie podaje R. Wryk: Celem pracy jest przedstawienie powstania, rozwoju, działalności i dokonań Akademickiego Związku Sportowego w latach 1908–2012 oraz określenie

jego znaczenia w sporcie polskim, szkolnictwie wyższym i ruchu studenckim.

Po analizie tekstu można z satysfakcją i przyjemnością stwierdzić, że został on przez autorów w pełni zrealizowany.

Trzytomowe dzieło prezentuje się po prostu bardzo dobrze.

Trylogię otwiera tom I (Narodziny i rozwój Akademickiego Związku Sportowego do roku 1949), ze znawstwem napisany przez znanego poznańskiego historyka R. Wryka. Autor sięga do korzeni AZS w Galicji, będącej także kolebką sportu polskiego i matecznikiem życia sportowego pod zaborami.

Poprzez czyn niepodległościowy wprowadza czytelnika w okres II Rzeczypospolitej i ukazuje rozwój sportu studenckiego w Polsce międzywojennej oraz, co godne podkreślenia, także w Wolnym Mieście Gdańsku. Następnie kreśli konspiracyjny, frontowy i obozowy los azetesiaków podczas II wojny światowej, a w ostatniej odsłonie omawia odrodzenie i zmierzch AZS w latach 1944–1949.

Cezura końcowa, związana z likwidacją AZS, odważnie łamie pewną konwencję chronologiczną dotyczącą roku 1945 i przełomu wojny z powojenną rzeczywistością, na rzecz wymuszonej przez polskie władze komunistyczne radykalnej zmiany w działalności związku w 1949 roku. Taki zabieg R. Wryka jako redaktora i autora należy ocenić pozytywnie.

Tom II (Akademicki Związek Sportowy w Polsce Ludowej) wyszedł spod pióra dr Haliny Hanusz, uznanej znawczyni i popularyzatorki historii AZS, zwłaszcza w dobie Polski Ludowej (1944–1989).

Stanowi bardzo interesujące studium dziejów związku w PRL, zapoczątkowanych totalitarnym ciosem stalinizacji w 1949 roku i działalnością do 1957 roku Akademickiego Zrzeszenia Sportowego. W dalszej części autorka trafnie charakteryzuje osiągnięcia, ale i porażki AZS w sporcie wyczynowym i powszechnym, wzloty i upadki poszczególnych ośrodków i dyscyplin, wreszcie przybliża trudne warunki rozwoju sportu akademickiego, zwłaszcza w kryzysowej dekadzie lat osiemdziesiątych XX wieku. Autorce znakomicie powiodła się próba wyważonej oceny i obiektywnego ukazania akademickiego ruchu sportowego do 1989 roku w trudnych i złożonych meandrach politycznych epoki głównych przywódców PRL: B. BieKolumna AZS podczas otwarcia Stadionu Dziesięciolecia ruta, W. Gomułki, E. Gierka i W. w Warszawie, 22 lipca 1955 r.

Jaruzelskiego.

Powitanie złotego medalisty mistrzostw Europy w jedynce Rogera Vereya przez kolegów klubowych na dworcu w Krakowie (1933)

St l t i hi t i AZS na ziemiach i i h Stuletnią historię polskich efektownie zamyka tom III (Akademicki Związek Sportowy w Trzeciej Rzeczypospolitej) autorstwa dra Bartłomieja Korpaka, wieloletniego pracownika i zarazem szefa centrali AZS, analityka i badacza najnowszych dziejów związku. Na tle istotnych zmian w ustroju szkolnictwa wyższego w Polsce, jakie zaszły w wyniku transformacji ustrojowej, autor atrakcyjnie przedstawia przekształcenia w działalności AZS w najnowszym okresie jego historii. Ukazuje złożone uwarunkowania organizacyjne, kadrowe i materialne, a na tej podstawie osiągnięcia sportowe, równie bogate jak w poprzednim okresie. Także ostatni tom spełnia pokładane w nim nadzieje, prezentując w wymiarze lokalnym, regionalnym, ogólnopolskim i międzynarodowym działalność AZS w latach 1989–2012.

Zawiera pierwsze, z natury rzeczy trudne, poważne oceny dwóch ostatnich dekad aktywności krajowej i zagranicznej akademickiej organizacji sportowej.

Książka została bardzo starannie, można powiedzieć z pietyzmem, wydana przez poznańskie Wydawnictwo Nauka i Innowacje, a jej walorem jest aż 261 ciekawych fotografii, świetnie korespondujących z tekstem oraz wręcz imponująca liczba 1590 przypisów, świadczących o bardzo wysokim poziomie naukowym publikacji. Jak trafnie konkluduje w podsumowaniu R. Wryk: W ponad stuletniej swej historii AZS wniósł ogromny wkład do rozwoju kultury fizycznej w Polsce. [...] W latach 1928–2012 azetesiacy zdobyli 51 medali olimpijskich (17 złotych, 14 srebrnych i 20 brązowych). Wielu reprezentantów AZS stało się ikonami polskiego sportu i na trwałe weszło do kulturowego dorobku naszego kraju. Spośród wszystkich ogólnopolskich organizacji sportowych AZS ma najwszechstronniejszy udział w rozwoju kultury fizycznej w Polsce w XX i XXI wieku. A zatem można ogłosić historyczny alert: Do czytania, azetesiacy, do czytania – o swoich jakże chlubnych stuletnich dziejach!

Tomasz Jurek Foto Dzieje Akademickiego Związku Sportowego, pod red. Ryszarda Wryka, Wydawnictwo Nauka i Innowacje, Poznań 2014

aps nr 04 2015 (327)

NOWE STRONY HISTORII POLSKIEGO HOKEJA NA TRAWIE Historię polskiego hokeja na trawie tworzyły tysiące dziewcząt i chłopców, kobiet i mężczyzn. Obecnie widzimy, jak nowe karty zapisują kolejne osoby, o których już jest głośno, a które mogą osiągnąć jeszcze dużo więcej. Oriana Walasek i Krzysztof Rachwalski, uczeń i mistrz. Oboje związani z Klubem AZS Politechnika Poznań, razem też w reprezentacji Polski seniorek hokeja na trawie.

Rozmowa z Orianą Walasek Oriana Walasek – zdobywczyni „Złotej Laski” Polskiego Związku Hokeja na Trawie w sezonie 2013/14, najlepiej punktująca w sezonie halowym 2014/15, wybitna atakująca, trzon zespołu klubowego i reprezentacji.

Zwyciężczyni rankingów strzelczyń w rozgrywkach krajowych, strzelająca bramki w reprezentacji; czy to powoduje, że czujesz większą odpowiedzialność na swoich barkach?

Nie czuję presji na swoich barkach.

Mecz klubowy czy kadrowy nie robi mi różnicy. Na wynik pracuje cały zespół, a ja na swojej pozycji pomagam kończyć akcje. Raz się udaje, a raz nie; raz przeciwnik trafi do bramki mojej drużyny, innym razem to ja pokonam bramkarza.

Najważniejsze jest to, że robię to, co lubię. Odpowiedzialność mamy zbiorową.

Jak w ogóle zaczęła się Twoja przygoda z hokejem na trawie?

Po Igrzyskach Olimpijskich w Sydney do mojej szkoły podstawowej w Pobiedziskach przyjechali zawodnicy z promocją hokeja. Tematem zainteresowała się pani Jadwiga Błażejewska – nauczycielka wychowania fizycznego. To dzięki niej jestem właśnie w tym miejscu, jako zawodniczka klubu i kadry. Dzięki pani Błażejewskiej powstał Uczniowski Klub Pobiedziska Letnisko. Początkowo hokej był zabawą, sposobem na spędzenie czasu wolnego z koleżankami.

Z wiekiem zaczęłam go traktować poważniej. I trafiłam w wieku 15 lat do Pocztowca Poznań. Nadal reprezentuję barwy tego klubu. Z tą różnicą, że istnieje on pod zmienioną nazwą AZS Politechnika Poznań.

Raczej mało kto wie, ale jesteś również trenerką w Uczniowskim Klubie Sportowym. Czy możesz proszę opowiedzieć o tym więcej? Jak do tego doszło, jak spełniasz się w takiej roli?

Jak udaje ci się godzić wszystkie obowiązki?

Jak wygląda twój normalny dzień?

Pytanie o mój dzień i obowiązki oraz bycie trenerką są ze sobą nierozerwalnie związane. W tej chwili kontynuuję edukację na poznańskiej Akademii Wychowania Fizycznego, jestem nauczycielką wf. w Szkole Podstawowej nr 51 w Powww.azs.pl

znaniu, prowadzę treningi dla dzieci w Swarzędzu oraz biorę udział w treningach klubowych i kadrowych. Mój grafik jest dość napięty, ale to nie jest przeszkodą, gdy każdego dnia mogę robić to, co naprawdę daje mi ogromną satysfakcję. A obserwowanie postępów podopiecznych ze szkoły i ze Swarzędza wzbudza we mnie wielką radość. Dzieciaki potrafią mnie zaskoczyć swoimi umiejętnościami każdego dnia.

Porozmawiajmy trochę o waszym trenerze, Krzysztofie Rachwalskim. Rzeczywiście jest Bogdanem Wentą żeńskiego hokeja na trawie?

Jak układa się wasza współpraca?

Trener Rachwalski, jako czynny zawodnik w Politechnice Poznańskiej i trener, jest kopalnią hokejowej wiedzy. Stare przysłowie mówi, że trener ma zawsze rację. Z moim też tak jest.

Wierzę, że jako reprezentacja Polski to właśnie z nim możemy zajść naprawdę daleko i osiągać coraz większe sukcesy.

Wspaniała postawa w New Delhi spowodowała, że apetyt wzrósł i każdy już mówi o Rio. Czego realnie możemy się spodziewać w Antwerpii?

Road to Rio reprezentacja Polski kobiet rozpoczęła już w Indiach. Fakt, był to wielki sukces naszej drużyny.

Apetyt wzrósł, ale to była ta łatwiejsza część walki o Rio. W Antwerpii

czeka nas prawdziwa bitwa. Do zmagań w Belgii staną Australia, Nowa Zelandia, Indie i gospodynie turnieju.

Są to drużyny klasyfikowane wyżej od nas. Jesteśmy dość młodą drużyną, ale z bagażem doświadczeń w polskich i zagranicznych klubach. Naszym atutem jest ambicja. Chcemy pokazać na arenie międzynarodowej, że stać nas na grę na najwyższym poziomie. Czy wygramy z mocniejszymi od siebie? Czy dostaniemy przepustkę do Rio? Tego w tym momencie nie wie nikt. Jedno jest pewne: reprezentacja da z siebie wszystko.

Rio i Igrzyska Olimpijskie to marzenie całej drużyny i sztabu szkoleniowego.

Jaką przyszłość przewidujesz dla reprezentacji, klubu, siebie?

Po sukcesie w Indiach przyszłość kadry rysuje się w jasnych barwach.

Jesteśmy zdeterminowane i gotowe do walki o jak najlepsze rezultaty. Wierzę zarówno ja, jak i koleżanki z drużyny, że możemy zwojować hokejowy świat.

Przyszłość klubu AZS Politechnika Poznań wydaje mi się niezagrożona. Jesteśmy drużyną, znamy się już długi czas i ciągle jesteśmy głodne sukcesów na polskich boiskach. Moja przyszłość?

Nie wyobrażam jej sobie bez hokeja na trawie. Mimo że ten sport w Polsce nie jest tak popularny jak w Niemczech, Holandii czy Indiach i Australii, to nie przeszkadza mi to wiązać przyszłości z tym sportem. Chciałabym szkolić maluchy i patrzeć, jak rosną i rozwijają swoje umiejętności. Przecież to oni kiedyś zastąpią moje koleżanki szych imprei mnie na najwiękzach sportowych.

Dziękuję za rozmowę.

Rozmowa z Krzysztofem Rachwalskim Krzysztof Rachwalski – trener sekcji żeńskiej AZS Politechnika Poznań, selekcjoner reprezentacji Polski seniorek (od 2009 roku), ale także zawodnik męskiej sekcji hokeja na trawie AZS PP. Razem z ojcem Zbigniewem i bratem Dariuszem zmieniają oblicze tego sportu w Polsce.

Każdy teraz mówi o turnieju w Indiach, choć mało kto pamięta o falstarcie na Litwie. Czy to będzie jednak rok polskiego hokeja na trawie?

Powiem przewrotnie, że porażka na Litwie pomogła nam w osiągnięciu fazy półfinałowej Ligi Światowej. Po raz kolejny sprawdziło się to, że zdecydowanie lepiej radzimy sobie w roli pretendenta niż faworyta. Najważniejsze po turnieju w Siaulai było dla nas przeanalizowanie tego występu i wyciągnięcie wniosków na przyszłość. Tak rzeczywiście się stało.

Otrzymaliśmy szansę od Światowej Federacji Hokeja na Trawie i jej nie zmarnowaliśmy. Występ w turnieju w New Delhi był perfekcyjny pod każdym względem. Mieliśmy plan, który konsekwentnie każdego dnia realizowaliśmy. Kluczem do sukcesu w Indiach było pozytywne nastawienie oraz świadomość celu każdej z zawodniczek.

W Antwerpii łatwo nie będzie. Jak wyglądają wasze przygotowania? W składzie reprezentacji jest dużo dziewczyn AZS Politechniki Poznań, jak udaje się wam łączyć studia, treningi i pewnie często pracę?

Jeżeli awansujesz do grona reprezentacji, które walczą o bezpośrednią kwalifikację do Igrzysk Olimpijskich w Rio de Janeiro w 2016 roku, to nie może być łatwo.

Dla naszego zespołu będzie to wielkie wyzwanie, ponieważ nigdy w historii polskiego kobiecego hokeja reprezentacja nie grała na takim poziomie.

W Antwerpii zmierzymy się z ekipami z najwyższej półki, które przewyższają nas pod każdym względem. My na pewno zrobimy wszystko, aby sprawić niespodziankę i pokrzyżować plany faworytom. Niezależnie od wyników, zmagania w Belgii będą dla nas ogromnym zastrzykiem doświadczenia, którego tak bardzo nam potrzeba.

Obecnie sześć zawodniczek AZS PP jest w kręgu moich zainteresowań w kontekście występu w kwalifikacjach olimpijskich. Jest to grupa HOKEJOWO zakręconych kobiet, dla których ta dyscyplina jest pasją, hobby, sposobem na życie i ucieczką od codzienności.

Właśnie to wszystko sprawia, że są zdeterminowane, aby połączyć naukę i pracę z udziałem w treningach, konsultacjach szkoleniowo-startowych i imprezach mistrzowskich. Staram się, aby plan organizacji szkolenia był dobrze skonfigurowany i jak najmniej ingerował w ich drogę rozwoju zawodowego.

Skoro już zostały wspomniane hokeistki AZS Politechniki Poznań, czy jest niedosyt po przegranym finale w styczniu?

I to jaki… W mojej opinii jeszcze na pięć minut przed zakończeniem finału kontrolowaliśmy przebieg wydarzeń na boisku prowadząc 4-2. Mieliśmy doskonałą okazję, by podwyższyć prowadzenie, ale ją zmarnowaliśmy.

Niestety nie wytrzymaliśmy końcówki. Zaczęliśmy popełniać niewymuszone błędy. Graliśmy nerwowo. Konsekwencją jednego z nich był na 20 sekund przed końcowym gwizdkiem krótki róg, który już po czasie wykorzystała Nysa doprowadzając do remisu. O mistrzostwie Polski zadecydować musiały karne zagrywki, które skuteczniej egzekwowały nasze przeciwniczki.

Czy bycie trenerem klubowym przekłada się w widoczny sposób na reprezentację? Chociażby dzięki zgraniu dziewczyn, które są także wybierane do kadry.

Na pewno łączenie obu ról nie jest łatwym zadaniem. Myślę, że przekłada się to przede wszystkim na jakość treningu klubowego i prowadzenie meczów w lidze. Daje to również możliwość większej kontroli aktualnej dyspozycji zawodniczek oraz przebiegu procesu szkoleniowego.

pracy, żeby móc w swoim CV zapisać sukcesy porównywalne do trenera Bogdana Wenty.

Każdy trener ma swój styl prowadzenia zespołu. Jest to absolutnie sprawa indywidualna. Ja do swojej pracy podchodzę bardzo emocjonalnie. Zależy mi bardzo na tym, aby moje zawodniczki były konsekwentne w realizacji planu gry i dodatkowo miały z tego satysfakcję. Najważniejsze, aby moje reakcje i wskazówki nie deprymowały zawodniczek, tylko były odbierane pozytywnie.

A tak w ogóle to muszę przyznać, że w ostatnim czasie na ławce trenerskiej jestem spokojniejszy.

Jak bardzo różni się prowadzenie zespołu żeńskiego od męskiego? Jakie są wyzwania?

Nie sposób tego porównać. Różnice są zbyt duże…

W artykule Telewizji Polskiej sprzed 4 lat padło zdanie: Rachwalscy przyszłością polskiego hokeja. Teraz wszyscy się zgadzają z tymi słowami, a jakie jest twoje odczucie? Jak rodzina Rachwalskich zmieniła/zmienia oblicze polskiego hokeja?

Swoją pracę staram się wykonywać najlepiej, jak potrafię. Jestem trenerem refleksyjnym i poszukującym najwłaściwszej drogi. Daję z siebie 100%.

Mam z tego satysfakcję. Moja pasja jest moją pracą. Jeśli jest to zauważalne, to cieszę się z tego bardzo.

Nasza rodzina jest rozpoznawalna w Polsce i nie tylko. Zapewne wykonywana przez nas praca pozostawi ślad na kartach historii polskiego hokeja na trawie.

Ojciec jest współtwórcą wielkich sukcesów Pocztowca Poznań, które ten klub osiągał w latach 1990–2005. Obecnie znajduje jeszcze motywację, żeby kontynuować pracę trenerską w Politechnice Poznańskiej. Wielka szkoda, że mój brat Dariusz – jeden z najlepszych zawodników w Polsce – wyjechał za granicę, gdzie jako trener robi „dobrą robotę” dla jednego z austriackich klubów.

Na koniec chciałbym podkreślić, że na sukces polskiego hokeja pracuje wielu ludzi. Często pozostają oni anonimowi.

Dziękuję za rozmowę

Rozmawiał Kacper Czarnota Foto AZS Politechnika Poznań

Porównywano cię kiedyś do Bogdana Wenty żeńskiego hokeja na trawie. Dalej tak samo żywiołowo reagujesz na wszystkie sytuacje na boisku? Jak odbierają to dziewczyny?

Uważam, że jest to porównanie zdecydowanie przesadzone, ponieważ jestem młodym trenerem „na dorobku” i przede mną jeszcze wiele lat ciężkiej aps nr 04 2015 (327)

Akademickie Mistrzostwa Polski w Judo, Katowice, 20–22.03.2015 r.

Za nami Akademickie Mistrzostwa

Polski w Judo

W kalendarzu Akademickiego Związku Sportowego możemy odhaczyć już Akademickie Mistrzostwa Polski w Judo.

W miniony weekend byliśmy świadkami rywalizacji na gościnnych matach Czarnych Bytom. A było co oglądać...

T

radycyjnie do udziału w Mistrzostwach zaprosiliśmy kobiety oraz mężczyzn, a frekwencja przerosła nasze oczekiwania. Cieszy, że rozgrywki akademickie są ważnym etapem w terminarzu treningowym judoków, a najlepszym dowodem na to jest udział w Akademickich Mistrzostwach Polski czołówki rankingowej. Faworyci udowodnili swoją wyższość nad rywalami, a cały turniej stał na bardzo wysokim poziomie.

Bez niespodzianek zakończyły się walki w skrajnych kategoriach wagowych kobiet – do 48 i powyżej 78 kg.

Zwyciężyły Ewa Konieczny (1 m. w rankingu PZJudo) oraz Beata Pacut (brązowa medalistka Mistrzostw Świata Juniorek) – obie reprezentowały WSB Chorzów. Wart odnotowania jest także fakt, że Beata Pacut została uznana za najlepszą zawodniczkę tych Mistrzostw.

W kategorii do 52 kg wszystkie rywalki pokonała Żaneta Rerutko (Uniwersytet Warszawski), zwyciężając w pierwszej walce wyżej rozstawioną w rankingu PZJudo Dominikę Gnich (ALK Warszawa). W wadze do 57 kg zawodniczki na podium stanęły w kolejności rankingowej, a najwyżej z nich notowana Anna Borowska (AWF Katowice) sięgnęła po złoto. Prawdziwą plejadę mistrzyń mogliśmy podziwiać w walkach kategorii do 63 kg, gdzie w finałowym starciu Agata Cal z łódzkiego Uniwersytetu Medycznego pokonała wyżej notowaną Agnieszkę Bezrączko (AWF Katowice). W wadze do 70 kg nie miała sobie równych Barbara Białas z miejscowego GKS Czarni Bytom (reprezentująca w turnieju AWF Katowice), której dodatkowo pomógł wolny los w pierwszej rundzie. Wiele emocji d o -

www.azs.pl

starczyły także pojedynki w kategorii do 78 kg, gdzie w ostatniej walce spotkały się reprezentantki wyższych szkół zawodowych. Po zaciętym boju po złoty medal sięgnęła Paula Kułaga z PWSZ Piła (5 m. w rankingu PZJudo).

W klasyfikacji drużynowej zwyciężyły reprezentantki Uniwersytetu Warszawskiego, które z pierwszego miejsca podium nie schodzą już od kilku edycji Akademickich Mistrzostw Polski.

Srebrne medale przypadły w udziale zawodniczkom katowickiej AWF, a na najniższym stopniu podium stanęły akademiczki z Politechniki Łódzkiej.

Rozdaliśmy także medale i puchary w klasyfikacji typów uczelni. W uniwersytetach otrzymały je reprezentantki stołecznego uniwersytetu, UAM Poznań oraz UMK Toruń. Puchary w rywalizacji uczelni technicznych wywalczyły kolejno Politechnika Łódzka, Opolska oraz Warszawska.

W rywalizacji mężczyzn nie odnotowaliśmy większych niespodzianek. Aż w trzech kategoriach najwyższe miejsce na podium wywalczyli judocy z AWF Katowice – Bartłomiej Garbacik (1 m. w rankingu PZJudo) w wadze do 48 kg, Jacek Brysz (1 m. w rankingu PZJudo) – do 66 kg oraz Kamil Grabowski (2 m. w rankingu PZJudo) w kategorii najcięższej. Aż 6 walk w niedzielę stoczył Mateusz Garbacz z Politechniki Świętokrzyskiej i w swej katorżniczej przeprawie po złoto pokonał nawet wyżej notowanych rywali. Równie zzacięty bój stoczył w najliczniejszej kateg kategorii wagowej do 81 kg (62 zawodników) Radosław Koszczyński (3 m. w rankingu rankin PZJudo). Zawodnik stołecznej AW AWF dzięki swej postawie otrzymał także wyróżnie wyróżnienie z rąk prezesa Śląskie Śląskiego Związku Judo dla na najlepszego zawodnika ccałego turnieju. W pozostałych ka kategoriach równyc równych sobie nie m mieli Tomasz Szczepaniak z Politechniki Opo Opolskiej (do 90 kg) ora oraz Leszek Marek z Po Politechniki Gdańskiej (d (do 100 kg),

którzy pewnie rozprawili się ze wszystkimi przeciwnikami.

W klasyfikacji drużynowej, podobnie jak przed rokiem, z miażdżącą przewagą zwyciężyła AWF Katowice. Tytuł wicemistrza obronili reprezentanci Politechniki Warszawskiej, a na trzecim stopniu podium znaleźli się akademicy z warszawskiej AWF. W punktacji uniwersytetów puchary trafiły do Uniwersytetu Warszawskiego, Gdańskiego oraz Łódzkiego, natomiast w typie uczelni technicznych dominowały Politechnika Warszawska, Politechnika Gdańska oraz AGH Kraków.

Niedzielną ceremonię dekoracji oraz zakończenia mistrzostw uświetnili swoją obecnością Damian Bartyla – prezydent Miasta Bytomia, oraz Zenon Mościński – prezes Śląskiego Związku Judo. Opiekę medialną nad turniejem zapewniły TVP Katowice oraz portale poświęcone judo: www.judoinfo.pl i www.ejudo.pl. Nagrody ufundował IMS Sport – Generalny Dystrybutor Marki Adidas – Sztuki Walki.

Zachęcamy do zapoznania się z wynikami (www.ampy.pl) oraz zapraszamy na profil Mistrzostw: www.facebook. com/ampjudo2015.

Tegoroczna edycja Akademickich Mistrzostw Polski w Judo przeszła do historii, zapisując na jej kartach wspaniałą atmosferę, zaciekłą rywalizację i wielkie emocje. Byliśmy świadkami naprawdę fantastycznego widowiska oraz uczestnikami nadzwyczajnego wydarzenia. Sore-made!

Katarzyna Karpińska-Szemes Foto Organizacja Środowiskowa AZS w Katowicach

Finał Akademickich Mistrzostw Polski w Futsalu Mężczyzn, Katowice, 11–15.02.2015 r.

Nikomu niczego nie zabrakło Turniej finałowy AMP po trzech latach przerwy znów zorganizował Klub Uczelniany AZS Uniwersytetu Śląskiego. Na starcie – w miejskich halach sportowych w Katowicach i Mysłowicach – tradycyjnie pojawiło się 16 zespołów, wyłonionych w trakcie eliminacji w czterech strefach.

P

odkreślić trzeba bardzo wysoki poziom mistrzostw oraz doskonałe przygotowanie do zmagań tych drużyn, które wywalczyły miejsca medalowe. Tytuł mistrzowski zdobyła w imponującym stylu reprezentacja UAM z Poznania, która na najwyższe miejsce podium powróciła po dwóch latach posuchy i odpadania z rywalizacji na etapie strefy. Drugie miejsce zajęła jak zwykle solidna ekipa Uniwersytetu Gdańskiego (mistrz z ubiegłego sezonu), a trzecie – Politechniki Gdańskiej, kontynuującej dobrą passę w piłce kopanej, po ubiegłorocznym złotym medalu w AMP w piłce jedenastoosobowej. Pewną niespodzianką jest czwarte miejsce AWF Katowice; ta ekipa, mimo udziału w niej kilku zawodników z ekstraklasy futsalu, przez większość turnieju nie przekonywała do swojej gry i dopiero „rzutem na taśmę” wywalczyła prawo do występu w ćwierćfinale, w którym minimalnie pokonała Politechnikę Białostocką.

Należy zauważyć, że na podium AMP znalazły się tym razem wyłącznie zespoły, które awans do turnieju finałowego wywalczyły w strefie „A”.

Tegoroczni medaliści pochodzą z Pomorza i Wielkopolski. Przypomnijmy nazwiska ich trenerów: Andrzej Bussler (PG), Mariusz Kinda (UG) i Zenon Jezierski (UAM) nie od dzisiaj udowadniają, że są doskonałymi fachowcami.

Bardzo zawiodły futsalowe drużyny ligowe z Uniwersytetu Warszawskiego i UMCS Lublin, również prowadzone przez znakomitych fachowców: Gerarda Juszczaka i Tomasza Bieleckiego.

Te zespoły nie awansowały do czołowej ósemki AMP, a jednak rozegrały ze sobą mecz o medal… brązowy w typie uniwersytetów (zwycięstwo warszawiaków). Nie odegrała w turnieju żadnej roli reprezentacja AZS UŚl; występujący w ekstraklasie futsalu zespół tego klubu jest przecież profesjonalną wersją drużyny akademickiej.

W tegorocznym turnieju finałowym AMP zagrało wielu zawodników, którzy na co dzień występują w polskiej ekstraklasie futsalu. Pierwsze skrzypce w swoich drużynach grali Dominik Solecki (UAM, aktualny reprezentant Polski) i Maciej Foltyn (także UAM, najlepszy bramkarz mistrzostw), zawodnicy Red Dragons Pniewy. Królem strzelców z 11 zdobytymi bramkami zo-

stał Wojciech Pawicki, grający w AMP i w ekstraklasie w barwach AZS UG. W ekipie Uniwersytetu Śląskiego zagrali Łukasz Kuś i Łukasz Tosik (AZS UŚl), a w AWF Katowice Tomasz Golly i Dawid Pasierbek (Clearex Chorzów), Michał Widuch (GAF Jasna Gliwice), Michał Marek (Rekord Bielsko-Biała) i Dawid Barteczka (Gwiazda Ruda Śląska). Wszystkich jednak zdeklasował Filip Mójta z UAM, wybrany najlepszym zawodnikiem mistrzostw, futsalista aktualnie niewystępujący na parkietach ligowych, mający już jednak za sobą reprezentacyjną przeszłość.

I jeszcze kilka słów o organizacji turnieju. Była – jak zwykle, kiedy do pracy zabiera się ekipa z KU AZS UŚl – na wysokim poziomie. Komitet Organiza-

cyjny pod wodzą Aleksandra Fangora postarał się, żeby nikomu niczego nie zabrakło: warunki do gry, zakwaterowanie, wyżywienie i drobne prezenty nie pozostawiały nic do życzenia.

Kolejną ważną imprezą futsalową dla studentów będą Akademickie Mistrzostwa Europy, które w sierpniu organizuje AZS Poznań. Wydaje się, że pewniakami do udziału w nich są zespoły UAM i UG. Życzymy sukcesów!

Piotr Kuś Klasyfikacja końcowa 1. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu 2. Uniwersytet Gdański 3. Politechnika Gdańska 4. AWF Katowice 5. Politechnika Białostocka 6. PWSZ Wałbrzych 7. Społeczna Akademia Nauk w Łodzi 8. Politechnika Opolska 9–12. UMCS Lublin, AWF Kraków, Uniwersytet Warszawski, Politechnika Łódzka 13–16. WSB Toruń, Uniwersytet Śląski, UE Kraków, PWSZ Nowy Sącz

Korczyński legendą futsalu Błażej Korczyński został najlepszym snajperem rodzimej Futsal Ekstraklasy. Grający trener AZS UŚ Katowice pobił dotychczasowy rekord 308 goli Krzysztofa Filipczaka i z 314 bramkami na koncie wysunął się na pozycję samodzielnego lidera klasyfikacji strzelców wszech czasów.

D

oświadczonemu 36-latkowi udało się to osiągnąć podczas derbowego spotkania z Clearexem Chorzów, podczas którego zdobył dwa gole. Sześćdziesięciokrotny reprezentant kraju i uczestnik EURO 2001 przeszedł do historii rozgrywek strzelając swoją 309. bramkę w karierze już w drugiej minucie spotkania. Rekord został wyśrubowany jeszcze przed końcem pierwszej połowy.

Sam zainteresowany do swojego dokonania podszedł z dystansem i nie okaadzwyczajnej radości, chociaż zywał nadzwyczajnej rzyznał, że wreszz ulgą przyznał, cie może pozbyć się ciążąm presji. Osiącej na nim gnięcie zadedykował rodzinie oraz koleoiska, któgom z boiska, czynili się rzy przyczynili do jego sukcesu. ach AZS UŚ KaW barwach towice, w którym występuje od początku obeczonu, zdobył do nego sezonu, mentu jedenaście tego momentu bramek, które złożyły się rd. To kolejny na rekord. kamień milowy w kawodnika, który rierze zawodnika,

kibicom zapadł w pamięć szczególnie dzięki występom w Wiśle Krakbet Kraków. Jako grający trener poprowadził „Białą Gwiazdę” do mistrzostwa Polski w 2013 roku. Ten tytuł udało mu się zdobyć jeszcze czterokrotnie w innych klubach – dwa razy z PA Nova Gliwice, raz z Clearexem Chorzów i Baustalem Kraków. Popularny „Korek” dwukrotnie zostawał także królem strzelców Ekstraklasy. Galerię sukcesów tego zawodnika uzupełniają trofea zdobyte podczas pracy trenerskiej: dwa srebrne oraz jeden brązowy medal meda za MP, dwa Puchary oraz jeden Sup Superpuchar Polski.

Wyczyn ten cieszy o tyle bardziej, że przełożył si się na wysoki wynik całego zespołu A AZS UŚ Katowice. Bramki Błażeja Kor Korczyńskiego z derbowego spotkania przy przyczyniły się do zwycięstwa nad chorzowia chorzowianami aż 8:1, co jest najwyższym wyni wynikiem akademików z Katowic w histo historii ich trzyletnich zmagań w tej klas klasie rozgrywkowej. Razem z wysoką frek frekwencją (ponad 200 osób w hali w K Katowicach-Szopienicach) oraz ucieczk ucieczką ze strefy spadkowej pozwala to z ooptymizmem wypatrywać końca sezonu, sezon do którego pozostały trzy ligowe kolejki.

Przemysław Dudek aps nr 04 2015 (327)

Zawody w Snowboardzie Cross o Puchar ZG AZS 8 marca 2015 r. w Szczawnicy w ON Palenica odbyły się zawody w Snowboard Crossie o Puchar Zarządu Głównego AZS, których organizatorem był KU AZS Uniwersytetu Śląskiego. Udział wzięły 33 zawodniczki i 58 zawodników. Po tym, jak zawodnicy zapoznali się z trasą w przejazdach treningowych, zmagania mogły się oficjalnie zacząć.

J

ako pierwsze na starcie stanęły akademiczki, z których 8 przechodziło do finałów. Zaraz po kobietach wystartowali mężczyźni, wśród których wyłoniono 16 finalistów. Około godziny 14.00 byliśmy gotowi do prawdziwych emocji związanych z finałami, w których na jednym torze koło siebie stawało po czterech zawodników.

W finale kobiet na starcie stanęły Zuzanna Smykała, Joanna Zając, Izabella Basta i Agnieszka Troszok. Jako pierwsza na mecie zawitała Zuzanna Smykała reprezentująca AWF Katowice, na kolejnych miejscach uplasowały się Izabella Basta i Agnieszka Troszok, a tuż za podium Joanna Zając.

Kiedy skończyły swoje przejazdy kobiety, zaczął się ćwierćfinał mężczyzn.

Po sześciu zaciętych wyścigach znany był już skład finału, do którego dostali się Mateusz Chromiec, Mateusz Szymlak, Piotr Bodziony oraz Dawid Wal. Jako pierwszy linię mety przekroczył wicemistrz Polski z 2015 roku, Dawid Wal z AGH Kraków. Drugim zawodnikiem, który ukończył przejazd, był Mateusz Szymlak, a trzecie miejsce zajął Mateusz Chromiec.

www.azs.pl

W pełnym słońcu, które towarzyszyło nam przez cały dzień, odbyła się ceremonia wręczenia nagród, w której wziął udział Mateusz Ligocki, trzykrotny reprezentant Polski na zimowych igrzyskach olimpijskich. Oprócz nagród indywidualnych zostały również wręczone puchary drużynowe dla uczelni, których zawodnicy najlepiej poradzili sobie z trasą. W klasyfikacji kobiet na podium stanęły zawodniczki AWF Kraków, przed AWF Katowice i Politechniką Warszawa. Wśród mężczyzn złoto powędrowało do zawodników AGH Kraków, srebro do AWF Katowice, a brąz wywalczyli zawodnicy Politechniki Warszawa.

Warto podkreślić, że zwycięzcy tych zawodów: Zuzanna Smykała z AWF Katowice i Dawid Wal z AGH Kraków,

SNOWBOARD CROSS OPEN 2015 FINALIŚCI Mężczyzn M

Imię i Nazwisko

Uczelnia

Pkt

1

Dawid Wal

AGH Kraków

50

2

Mateusz Szymlak

Open

48

3

Mateusz Chromiec

PolitechnikaWarszawska

47

4

Piotr Bodziony

AWF Kraków

46

5

Dariusz Batycki

Open

45

6

Aleksandros Liolios

SGGW Warszawa

44

7

Radosław Marcinkowski UW Warszawa

43

8

Kacper Matuszczyk

Open

42

Kobiety

byli jedynymi reprezentantami Polski na odbywającym się tydzień później Pucharze Świata we Francji.

Tekst i foto AZS UŚ Katowice

M

ImięiNazwisko

Uczelnia

Pkt

1

Zuzanna Smykała

AWF Katowice

34

2

Izabella Basta

Politechnika Śląska

32

3

Agnieszka Troszok

AGH Kraków

31

4

Joanna Zając

AWF Kraków

30

5

Marzena Zając

AWF Kraków

29

6

Aleksandra Basta

Politechnika Śląska

28

7

Katarzyna Szymańska

AWF Poznań

27

8

Iga Janur

AWF Kraków

26

Gąsienica Gładczan i Ilewicz największymi gwiazdami AMP

T

ytułów w slalomie bronili Ledwie opadł kurz po batalii o samo- Cup. W czołówce dojechali też Karolina Klimek (AkadeMichał Makowski (Uniwersytet mia Leona Koźmińskie- chód w ramach cyklu slalomowo-gi- Wrocławski), Maciej Bieńkowski go Warszawa) i Jakub Ekonomiczny Wrogantowego AZS Winter Cup, a studen- (Uniwersytet Ilewicz (Akademia Wycław) i Bartosz Ochman (AWF chowania Fizycznego Katowice). ci-narciarze już musieli wykazać się Katowice). Zakusy ma medal od W gigancie zaś złote medale przed zawsze ma Wojciech Szczepanik rokiem wywalczyli… Klimek i Ile- gotowością do dalszej rywalizacji. Dwa (ALK). W grupie Wschodu mężwicz. Przed startem jedno było dni później bowiem zaczęły się Akade- czyzn jednak różnice są minimalpewne: chętnych na tytuły nie zane. W sekundzie bowiem zmieścibraknie. Na koniec tej zimy w koń- mickie Mistrzostwa Polski w Narciar- ło się aż dziewięciu zawodników. cu doczekaliśmy się zimy – chwa- stwie Alpejskim 2015. Areną zmagań Kolejne miejsca zajęli Karol Miślił warunki szef AZS Środowisko kowiec, Kamil Krawczyk (obaj Warszawa i zarazem główny or- tradycyjnie była zakopiańska Harenda. Akademia Górniczo-Hutnicza ganizator Dariusz Piekut. FakKraków), Paweł Starzyk (AWF tycznie, mimo że pogoda z chwili na chwilę w Szczecinie, Szant w Krakowie Kraków) i Hubert Knurowski (Uniwersytet zmieniała się jak w kalejdoskopie, raz słońce i, no właśnie, Morskich AMP-ów Medyczny Łódź). Trzeba brać pod uwagę – raz śnieżyca, stok przygoto- w narciarstwie alpejskim. Lecz to, że zawodnicy ścigający się na nartach wany został idealnie. 400 najlepszych narciarzy wśród kontrolują tempo przejazdu i potrafią jechać Było twardo, wręcz studentów i najlepszych studen- zarówno bezpiecznie, jak i szybko. Unikają lodowo, na co mo- tów wśród narciarzy zjechało się ryzyka, ale kończą przejazdy z hasłem na gli narzekać mniej do Zakopanego w celach wyści- ustach: Najważniejsze, że w mecie.

Akademickimi mistrzami Polski w sladoświadczeni nar- gowych przede wszystkim. O pociarze. W ostatnich ranku rozpoczęły się eliminacje. lomie gigancie zostali Agnieszka Gąsienilatach trwał wyścig Tradycyjnie 53 uczelnie zostały ca Gładczan i Jao przeprowadzenie podzielone (z grubsza) według kub Ilewicz (oboje zawodów jak naj- umownego podziału geograficz- AWF Katowice). sprawniej, by trasy nego Wschód – Zachód. Opady Na zawodach nie nie puszczały w wio- deszczu i nocny przymrozek spo- brakło dramatursennym słońcu. wodowały, że spod miękkiego gii. O ile w rywaWe wtorkowy śniegu przetarł się lód, zrobiło lizacji studentek od początku do poranek Harenda się twardo... i fajnie. ożyła i to nie tylW eliminacjach slalomu gi- końca wydawało ko za sprawą nar- ganta nie zabrakło niespodzia- się, że dominaciarzy w gumach, nek. W grupie wschodniej naj- cja Agnieszki nie ale i przebierańców szybciej pojechała Anna Wróbel może być podwatraktujących ściga- (UJ Kraków). 0,78 s wolniej do żona, to u mężnie o tytuły z deli- mety dojechała Karolina Kli- czyzn działo się katnym dystansem. mek. Na Zachodzie natomiast dużo. Oba przeW popołudniowych bez zmian, chciałoby się na- jazdy odbywały finałach przebierań- pisać. Najszybciej zjechał Ile- się na tej samej ców było znacznie wicz, który od kilku lat gra trasie. Faktyczmniej na trasach za- pierwsze skrzypce w ściganiu nie tryumfatorka wodów, za to kłębili akademickim. Ponad sekundo- AZS Winter Cup się przy mecie. Mo- wa przewaga nad drugim Kac- parła z dużą inertywem przewodnim prem Dutką (obaj AWF Kato- cją. W końcu jesztegorocznych AMP wice) może świadczyć o tym, że cze przed rokiem było morze. Niektó- „Baton” był mocno zdetermino- jeździła w kadrze rzy doszukiwali się wany i podrażniony przegra- i choć nie wystaranalogii do słynnych nym wirtualnym pojedynkiem towała na igrzyDni Morza z Agnieszką GG w AZS Winter skach w Soczi,

aps nr 04 2015 (327)

stanowiła trzon reprezentacji na najważniejsze starty i bywała delegowana przez PZN, choć łatwego żywota na „związkowym chlebie” z pewnością nie miała. Wieloletnie doświadczenie przynosi owoce, choćby w postaci dominacji w zawodach tej rangi, w których przychodzi ścigać się ze studentkami studiów dziennych.

Warunki nie były proste. W pierwszym przejeździe twardziej, choć śnieg puszczał. W drugim z kolei miękko, ale ja jechałam na długich nartach, więc po prostu z większą łatwością skręcały.

Bardzo się cieszę i gratuluję dziewczynom – mówiła na mecie świeżo upieczona czempionka-studentka.

Skończyło się na trzecim miejscu, ale to moja znienawidzona Harenda z niezbyt ciekawymi warunkami w drugim przejeździe. Myślę, że jest dobrze. Dużo się działo na trasie, zwłaszcza w pierwszym przejeździe śnieg puszczał, trzeba było być czujnym, w drugim zrobiło się miękko. Można powiedzieć, że jeździ jeszcze na świeżo, wiadomo, w zeszłym roku jeszcze jeździła w kadrze.

Poczekamy do przyszłego roku, jak jej trochę przejdzie – z uśmiechem mówiła Anna Berezik (AWF Katowice), którą wyprzedziła jeszcze Karolina Klimek.

Emocje w finałowej rozgrywce rozpoczęły się już w pierwszym przejeździe.

Ambicji nie krył Wojciech Szczepanik (ALK), który świetnie spisał się w eliminacjach. Jednak popełnił błąd na samym początku trasy, omal nie wyjechał na biodrze i podium stało się nierealne.

Pierwszy przejazd wygrał w pięknym stylu Szymon Mitan (AGH Kraków).

Jako jedyny zmieścił się w czasie poniżej 38 sekund (37,91). Drugie miejsce zajmował Kasper Leonowicz (Uniwersytet Warszawski). Z najlepszej trójki na trasę pierwszy ruszył Jakub Ilewicz.

Był trzeci i tracił do Mitana blisko pół sekundy. „Baton” bronił tytułu i wiele osób zadawało sobie pytanie, czy to właśnie jest ten moment, w którym do ofensywy przystąpi studencka młodzież?

Jak się okazuje, sprawa aż tak prosta nie była, i być może nie będzie za rok.

Najpierw atak przypuścił Jakub Tabaszewski, który miał piąty czas. Szanse miał także Kacper Dutka (AWF Katowice), ale drugim przejazdem przekreślił swoje szanse – był piąty. Ilewicz wyszedł na prowadzenie spychając Tabaszewskiego i Leonowicza. Wszyscy czekali www.azs.pl

na lidera. Szymon Mitan jednak nie dojechał do mety. Wypięła mu się narta po przejechaniu mniej więcej 3/4 trasy.

Trudno się było dziwić złości, bo medal był w jego zasięgu, a drugi przejazd, do tego feralnego momentu, płynny i szybki.

Szkoda, że Szymon nie dojechał. Oczywiście cieszę się z obrony tytułu, jednak to nie smakuje tak samo. Lepiej móc wygrać porównując czasy na mecie, a nie przez to, że ktoś wypadł. Trudno jednak, to taki sport, w którym szczegóły odgrywają główne role – mówił na mecie Ilewicz. Środa to dzień slalomowych półfinałów oraz wieczornego ogniska integracyjnego, przy którym wręczane są kluczyki do auta – głównej nagrody w AZS Winter Cup. Jeśli chodzi o ściganie, od samego rana pogoda nad Harendą była bardzo zmienna. Piękne słońce wypierała śnieżyca, i na odwrót. Na pewno nie ułatwiało to zadania. Poza tym to dzień, w którym faworyci jeżdżą „na zaciągnię-

tym hamulcu”, nie ryzykując zbytnio, aby bezpiecznie dojechać do mety.

Zaczęłam spokojnie i bezpiecznie, ale w dolnej części trasy postanowiłam przyśpieszyć. Trochę zbyt nisko wjechałam na wertikal i o mało nie wypadłam, zrobiło mi się gorąco i trochę się przestraszyłam. Na szczęście obyło się bez poważniejszych przygód – mówiła po pierwszym przejeździe Agnieszka Gąsienica Gładczan. Druga na Zachodzie (podział uczelni na dwie grupy eliminacyjne) była Anna Berezik (+2,31 s, obie AWF Katowice). Z „bloku wschodniego” najszybciej z trasą uporała się Klimkówna, uzyskała prawie trzy sekundy przewagi nad Klaudią Górecką (+2,86 s, AGH Kraków). Trzecie miejsce wywalczyła Aleksandra Łukaszyk (Uniwersytet Jagielloński Kraków), której strata jednak wyniosła +4,03 sekundy.

Również u mężczyzn eliminacje przebiegły pod dyktando faworytów. Na Zachodzie rywalizację zdominowali studenci AWF Katowice, którzy zajęli pięć pierwszych miejsc. Najszybszy był świe-

żo upieczony mistrz Polski w gigancie, nie kto inny niż Jakub Ilewicz. Kolejne miejsca zajęli Kacper Dutka i Sebastian Białobrzycki. W rywalizacji grupy wschodniej najlepiej spisał się Paweł Starzyk (AWF Kraków). Ponad sekundę stracił Wojciech Szczepanik (ALK), trzeci był Piotr Oramus (Uniwersytet Ekonomiczny Kraków) z czasem o 0,07 sekundy gorszym niż Wojtek.

W slalomie złote medale zdobyła ta sama para, czyli Agnieszka Gąsienica Gładczan i Jakub Ilewicz. Tytuły wicemistrzowskie wywalczyli Anna Berezik i Sebastian Białobrzycki, którzy podobnie jak zwycięzcy reprezentują katowicki AWF. Brązowe medale w Dworcu Tatrzańskim na uroczystej ceremonii zakończenia dla Karoliny Klimek i Pawła Starzyka. Jak doliczył się sam Kuba Ilewicz, to jego czternasty medal AMP. Imponujący dorobek i imponująca dziś postawa.

W AMP-ach debiutował Paweł Starzyk. Na mecie był szczęśliwy, choć ust sączyła mu się krew: Pięć razy na slalomie dostałem w twarz, pięć razy na Harendzie. Tradycji stało się zadość.

Chyba muszę w końcu kupić szczękę.

Jestem średnio zadowolony z AMP-ów w moim wykonaniu. Liczyłem na lepszy występ w gigancie. W slalomie też chłopaki byli lepsi. W przyszłym roku trzeba atakować. Przejazdy miałem OK. W pierwszym może trochę za wolno, ale dałem z siebie wszystko. Byli lepsi. „Baton”, mimo że już nie trenuje, ciągle w doskonałej formie. Pozazdrościć!

Z akademickim ściganiem pożegnał się Krzysztof Bonczar (Politechnika Śląska Gliwice), który był jedną z najbarwniejszych postaci AMP: Osiem lat mojego życia, siedem lat startów, bo jeden rok wypadł mi z powodu kontuzji. Czas kończyć. Kilka ładnych galonów piwa tu wypiłem. Lecz to nie tylko browary. To przyjaźnie i coś więcej, nie tylko walka o sekundy. Coś na całe życie.

Rutynowo koncentrujemy się na medalistach i walce o najważniejsze laury.

Jednak takie zawody mają wielu bohaterów, którzy wcale nie jeżdżą na serwisowych nartach – zaostrzonych, dopieszczanych do późnych godzin nocnych. Nie mają też obcisłych strojów, ale bawią się realizując własne, niekoniecznie superwyścigowe cele. Im również należą się gratulacje, tak samo jak tym mniej lub bardziej wydarzonym racerom. Pamiętajcie, jesteście zwycięzcami!

Dariusz Urbanowicz Foto Michał Szypliński

e i k s l o p o ³ a m lskie o p o ma³ Czas na walkę…

Rozpoczęła się najciekawsza faza rozgrywek w ligach państwowych.

Na wielu szczeblach faza play-off jest momentem, w którym dla wielu zespołów jest to „być albo nie być” w kolejnym sezonie. O zmaganiach koszykarek PK i siatkarzy AGH piszemy szerzej.

Swoją drogę zakończyły siatkarki AGH Kraków w II lidze (grające na licencji Pogoni Proszowice).

W turnieju półfinałowym rozgrywanym we własnej hali wygrały wprawdzie dwa spotkania, przegrały jedno, to jednak gorszym stosunkiem setów nie awansowały do dalszej fazy.

Swoje spotkania w turnieju półfinałowym przegrał zespół koszykarzy AZS Politechniki Krakowskiej i nie awansował do 12-zespołowej fazy finałowej.

W grze nadal są koszykarze AZS AGH, którzy w II lidze próbują się przebić do baraży o I ligę. Wprawdzie przegrali ostatnie spotkanie (12.04) z Politechniką Gdańską 88:77, ale nie zamyka im to możliwości zajęcia drugiego miejsca w grupie E (za KSK Noteć Inowrocław – zapewniony awans do I ligi) II ligi mężczyzn i walkę w barażach…

Oby tym, co jeszcze grają dalej, nie zabrakło sił, a władzom poszczególnych uczelni – zaangażowania i pieniędzy na realizację sportowych pasji działaczy środowiska akademickiego…

Marek Szlachta

Wydanie Małopolskie Redakcja: Marek Szlachta e-mail: krakow@azs.pl marek.szlachta@azs.pl

… u i n e z c ń o k u a n n o Sez ałopolskiego. niniejszego Wydania M

Play-off-y są tematem tym sezonie AGH występujących w zy ar tk sia u dk pa zy pr spadku W PS po zeszłorocznym PZ ja yz ec (d ze lid I w ponownie o fazie play-off im), nie możemy pisać ck an ut bi de e ni zo se w … punkty. Po dwóch wygranych setach zatylko niestety o play-out

P

rzed obecnym sezonem nowy zarząd sekcji (chyba przy zielonym świetle ze strony władz uczelni) zrobił radykalne zmiany. Nowy trener i nowi zawodnicy (raczej niegrający za darmo) walczyli przez cały sezon o jak najwyższą pozycję. Jednakże szczęścia i umiejętności wystarczyło na 12 miejsce wśród 14 drużyn. To oznaczało walkę o utrzymanie z 13. zespołem w tabeli.

W pierwszym meczu z LKS CARO Rzęczyca (10.04), rozgrywanym w Krakowie, pierwsze dwa sety padły łupem gospodarzy: pierwszy o 2, a drugi o 3

wodnicy AGH chyba za szybko uwierzyli w zwycięstwo w tym meczu. Niestety kolejne sety padły łupem gości i to wysoko (siatkarze AGH ugrali 14 i 18 punktów).

W tie-breaku o trzy punkty lepsi okazali się rozpędzeni siatkarze CARO… W drugim spotkaniu (11.04) zawodnicy AGH otrząsnęli się po porażce w wygranym meczu i zawalczyli o przekonujące zwycięstwo dla podbudowania morale w drużynie. Trzy sety kolejno do 15, 19 i 21 pozwoliły na wyrównanie stanu rywalizacji na 1:1. Kolejne mecze wkrótce…

Marek Szlachta

ę… i s ł i n ł e p s e i n n Se zelnianego AZS Poliładz Uczelni i Klubu Uc

biet.

Nie spełnił się sen W straklasy koszykówki ko ek do sie an aw o iej sk spół z Sotechniki Krakow -off już krótkiej, stanął ze ay pl w oć ch , ze od dr ek. iej Na dług ał się lepszy od akademicz az ok h ac cz me h óc dw w snowca… który

N

a początku sezonu nikt nie myślał o awansie, jednakże w trakcie sezonu zespołowi grało się coraz lepiej. W drugiej fazie zespół wygrał wszystkie spotkania, w tym kluczowe z AZS Uniwersytetem Warszawskim 53:52, co pozwoliło na zajęcie pierwszego miejsca w tabeli (przy okazji zamknęło drogę do play-off zespołowi z Warszawy) i granie z teoretycznie słabszym przeciwnikiem z Sosnowca (dwa zwycięstwa w rundzie zasadniczej), a przede wszystkim uniknięcie dalekiego wyjazdu do Poznania (JTC MUKS lub Enea AZS).

Taktyka z założenia dobra, jednakże nie udało się jej do końca zrealizowana. W pierwszym meczu rozgrywanym w Krakowie od początku na prowadzenie wyszły przyjezdne z Sosnowca. Tylko na chwilę zawodniczki Politechniki zbliżyły się na dwa punkty. Może gdyby wtedy udało się doprowadzić do remisu lub prowadzenia, losy spotkania by się odwróciły. Niestety do dobrej gry powróciły zawodniczki z Sosnowca i ostatecznie wygrały całe spotkanie.

W drugim meczu, rozgrywanym w Sosnowcu, gospodynie nie wypuściły zwycięstwa ani na chwilę, zwyciężając w spotkaniu i w serii play-off 2 : 0, a w konsekwencji awansowały do ekstraklasy.

Mecz nr 1: AZS Politechnika Korona Kraków – JAS FBG Sosnowiec 49:56 (19:21, 8:11, 13:13, 9:11) Mecz nr 2: JAS FBG Sosnowiec – AZS Politechnika Korona Kraków 56:40 (13:10, 11:6, 12:7, 20:17)

Zawodniczkom Polibudy pozostała walka o trzecie miejsce. W pierwszym spotkaniu (11.04) w derbowym spotkaniu z Eneą AZS Poznań (rozegrane w Poznaniu) minimalnie lepsze okazały się gospodynie. Kluczem do zwycięstwa była pierwsza kwarta. Bardzo skuteczne zawodniczki z Poznania dzięki wysokiej wygranej w pierwszej kwarcie osiągnęły zwycięstwo w całym spotkaniu 55:48 (25:14, 13:16, 10:9, 7:9). Kolejny mecz w Krakowie (17.04).

Marek Szlachta, Foto AZS PK

aps nr 02 2015 (325)

nie… o r o k j e i k s w o z r t s i iAZS UJ stwej komlejki Ekstraligi Futsalu Kobiet dla zawoWagdnaiczteekgo Un me-

sezonie.

Spotkanie trzyna ostatnim w aktualnym ło by ow ych o eg ki ńs lo el gi Ja oją dominację na kraj w ysw wersytetu ć zi rd ie tw po y ab S UJ, i, musiał czu była ogromna. AZ em tytuł mistrza Polsk ki ro d ze pr y ostatyt ob zd d tym spotkaniem na nie, ze parkietach i obronić pr ła by y aw sz ar W yna z z w sezo grać. Co prawda druż ła swój pier wszy mec ra yg w j ie śn ze . Akawc ń ie na mecz gra coraz lepiej zu nim miejscu, ale tydz ec m z że o, ał ik yn w spotkań rzedadzą. a z relacji ostatnich jej y, że tanio skóry nie sp ał ad wi po za icy ol st ze demiczki

R

zeczywiście od samego początku gospodynie nastawione były bardzo ofensywnie i raz po raz próbowały swoich sił pod bramką Anny Popławskiej. Zawodniczki gości natomiast ze spokojem próbowały konstruować akcje, lecz tego dnia nie były w najlepszej dyspozycji. Piłka była rozgrywana wolno i ospale, a w sytuacjach podbramkowych brakowało determinacji i w efekcie za każdym razem defensywa gospodyń wychodziła z nich zwycięsko. Tym samym na pierwszą bramkę zgromadzeni na hali kibice musieli czekać niemal 14 minut, kiedy to Magdalena Knysak otworzyła wynik spotkania. Po zdobytej bramce przyjezdne nabrały pewności siebie. 4 minuty później piękną dwójkową akcję rozegrały z pierwszej piłki strzelczyni pierwszej bramki i Justyna Maziarz i ta ostatnia podwyższyła wynik na 2:0 dla gości. Krakowianki wydawało się, że kontrolują przebieg spotkania, kiedy to nieporozumienie w szeregach obronnych wykorzystała Katarzyna Włodarczyk zdobywając bramkę kontaktową. Na przerwę zespoły schodziły przy wyniku 1:2.

Kibice z pewnością liczyli, że po przerwie zobaczą lepsze widowisko, w którym będzie można nacieszyć oko składnymi akcjami i padającymi bramkami.

I nie zawiedli się. Już 38 sekund po przerwie Natalia Sitarz otrzymała podanie od Karoliny Gruszki i sytuacyjnym uderzeniem zmieściła piłkę między nogami bramkarki z Warszawy. Dwie minuty później M. Knysak podwyższyła wynik na 1:4, a w 25 minucie skompletowała hat-tricka po ładnie rozegranym rzucie wolnym. Przy wyniku 1:5 zawodniczki UJ znów zwolniły tempo gry, a w ich poczynania wkradła się nonszalancja. Skrzętnie wykorzystały to warszawianki i w 30 sekund zmniejszyły straty za sprawą dwukrotnie trafiającej Katarzyny Włodarczyk. I znów gospodynie nabrały wiary, że mogą z liderem tabeli walczyć jak równy z równym.

Wynik 3:5, a na dodatek w 31. minucie spotkania Anna Popławska – bramkarka z Krakowa niefortunnie interweniowała ręką poza polem karnym, za co otrzymała czerwoną kartkę. Do bramki stanęła mająca już na swoim koncie trzy bramki w tym spotkaniu – Knywww.azs.pl

sak, i zawodniczki zmuszone były do gry w osłabieniu przez 2 minuty. Taki obrót sytuacji podziałał niezwykle motywująco na krakowianki.

Od tego momentu zaczęły w końcu grać tak, jak na mistrza Polski oraz aktualnego akademickiego mistrza przystało. Jeszcze grając w osłabieniu krakowianki miały więcej sytuacji strzeleckich niż gospodynie.

Pięć minut przed końcem spotkania Natalia Sitarz otrzymała podanie z rzutu wolnego od Kingi Wilk i pięknym, atomowym strzałem w okienko nie dała szans na obronę bramkarce gospodyń. W 37. minucie pełniąca rolę bramkarki M. Knysak zaliczyła piękną asystę wyrzucając ręką idealną piłkę do Anny Zapały, która sprytnym uderzeniem podwyższyła wynik na 3:7. Później Justyna Maziarz skompletowała swojego hat-tricka, zdobywając w ciągu 9 sekund 2 bramki, z których jedna była przedniej urody (z woleja pod poprzeczkę). Na minutę przed końcem jeszcze Natalia Sitarz ustrzeliła hat-tricka. A na 45 sekund przed końcem spotkania Katarzyna Ładocha ustaliła wynik spotkania na 3:11.

Tym samym po niemrawej pierwszej części spotkania drużyna AZS Uniwersytetu Jagiellońskiego z przytupem zakończyła sezon pieczętując obronę mistrzowskiego tytułu. Do obecnego sezonu zespół przystępował z całkiem innej pozycji niż rok temu, kiedy żaden przeciwnik nie wiedział, czego się może spodziewać. W sezonie 2014/2015 od

początku wszyscy rywale bardzo mocno mobilizowali się na mecze z UJ. No i przed sezonem z drużyny odeszło kilka zawodniczek.

Należy jednak zaznaczyć, że zespół stanął na wysokości zadania i śmiało można powiedzieć, że zrobił krok do przodu w sztuce futsalu. Często bramki zdobywane w tym sezonie wieńczyły składne, efektowne akcje. W 12 meczach krakowianki zdobyły 61 bramek, tracąc

29. Wygrały 10 spotkań, a przegrały jedynie 2. Warto zaznaczyć, że największą siłą tej drużyny jest gra zespołowa. Pomimo kilku wysokiej klasy indywidualności, które są w tej ekipie, bramki zdobywały wszystkie zawodniczki grające w polu i jedna z bramkarek.

Bartłomiej Łukacz Marek Szlachta Foto AZS UJ Kraków

e i k s l o p o senie a b m i k t ó r e k i a k n s wwiieelklok n o l z o e S p ończony w Poznaniu Najważniejsze wyzwania przed nami Koszykarska ekstraklasa kobiet wraca do Poznania. Niestety nie zagrają tam dziewczyny ENEA AZS Poznań, a JTC MUKS. Podopiecznym Ryszarda Barańskiego nie udało się wygrać drugiego spotkania z lokalnym rywalem i przedłużyć nadziei na awans. Tym samym pozostaje „tylko” walka o brązowy medal. Apetyt w ciągu trwającego sezonu rósł w miarę jedzenia. Pomimo niezbyt optymistycznych prognoz akademiczki zapewniły nam wiele emocji, za co im wielce dziękujemy!

Za nami także Akademickie Mistrzostwa Polski w Pływaniu, kolejna bardzo udana impreza, którą każdy będzie dobrze wspominał. Ale teraz już tylko skupiamy się na kulminacji sezonu – europejskim czempionacie w futsalu. Jeśli chcesz być częścią tego wydarzenia i uczestniczyć jako wolontariusz, skontaktuj się z nami: futsal2015poznan@azs.pl.

Kacper Czarnota

zak

ego iał bardzo wiele wspóln m ań zn Po ca ar m h iac W ostatnich dn rywalizowali onych. W obu miastach cz no ed Zj h ac an St (tam w z Iowa torem najważniejszych za ni ga Or i. nc de tu y-s najlepsi pływac l Phelps) stuywał chociażby Michae ob zd i śc ło sz ze pr w tional medale świecie było NCAA – Na na h kic ac yw pł w dó ominowane denckich zawo n, a zawody zostały zd tio cia so As ic et hl At e at owała Collegi przygotowaniami zajm e lsc Po W u. as ks Te z przez studentów . iskowa AZS w Poznaniu się Organizacja Środow AGH Kraków wygrała obydwa dystanse

W

niedzielę 29 marca br. zakończyły się Akademickie Mistrzostwa Polski z Pływaniu. Do basenu sportowego Term Maltańskich wskoczyło aż 849 zawodników z 76 uczelni z całej Polski! Łącznie rozdano zawrotną ilość 312 kompletów medali oraz ponad tysiąc książek Domu Wydawniczego REBIS! Gościem specjalnym była królowa polskiego pływania, Otylia Jędrzejczak, która udekorowała najlepsze pływaczki w stylu motylkowym.

Najbardziej wartościowy rezultat pierwszego dnia mistrzostw uzyskał Tomasz Polewka, wygrywając rywalizację na 100 m stylem grzbietowym.

Zawodnik AWF Katowice pokonał cztery długości basenu w 52.27 s, wśród seniorów w Polsce ustępuje miejsca tylko Radkowi Kawęckiemu. Kolejnym „amerykańskim” akcentem był start zawodniczki PWSZ Racibórz, która zwyciężyła na dystansie 100 m stylem klasycznym, uzyskując czas 1:09.31. Po zakończeniu studiów na Uniwersytecie Drury w Stanach Zjednoczonych i rewelacyjnych występach w II Dywizji NCAA, teraz Wydanie Wielkopolskie Agnieszka Ostrowska podbija również Redakcja: Kacper Czarnota polskie zawody dla studentów. e-mail: kacper.czarnota@azs.pl Rywalizacja sportowa stała na bardzo wysokim poziomie.

Najlepsi pływacy Nie zawiedli fawo100 m stylem dowolnym – Anna KAWECKA (AGH Kraków) – 55.23 ryci: Anna Kawecka 100 m stylem dowolnym – Dawid ZIELIŃSKI (USz Szczecin) – 49.05 oraz Tomasz Polew100 m stylem klasycznym – Agnieszka OSTROWSKA (PWSZ Racibórz) – 1:09.31 ka, którzy wygrali 100 m stylem klasycznym – Maciej HOŁUB (AWF Kraków) – 1:00.01 klasyfikacje wielo50 m stylem motylkowym – Marcelina RADLIŃSKA (AGH Kraków) – 28.17 bojowe wg punkta50 m stylem motylkowym – Oskar KRUPECKI (USz Szczecin) – 24.06 cji FINA. Studentka 100 m stylem grzbietowym – Katarzyna GÓRNIAK (AWF Kraków) – 1:02.36

stylem dowolnym, dokładając do tego złoto w sztafecie. Student AWF Katowice dokonał tego samego w stylu grzbie-

towym i też wygrał z kolegami w sztafecie, powtarzając sukces sprzed roku.

Złote medale udało się obronić ponadto Oskarowi Krupeckiemu i Łukaszowi Chmielowi oraz Paulinie Zachoszcz, choć z sukcesu tej ostatniej cieszy się tym razem UWM Olsztyn. W Poznaniu pojawiło się także wielu znanych pływaków, aktualnych i byłych reprezen-

100 m stylem grzbietowym – Tomasz POLEWKA (AWF Katowice) – 52.27 4 x 50 m stylem dowolnym – AGH Kraków – 1:46.47 (Anna KAWECKA, Marcelina RADLIŃSKA, Jagoda PIECHOCKA, Gabriela CZERNIAK) 4 x 50 m stylem dowolnym – USz Szczecin – 1:33.12 (Dawid ZIELIŃSKI, Adam LUFTMAN, Wojciech KOTOWSKI, Oskar KRUPECKI) 50 m stylem dowolnym – Anna KAWECKA (AGH Kraków) – 25.56 50m stylem dowolnym – Filip WYPYCH (PŁ Łódź) – 22.11 50 m stylem klasycznym – Paulina ZACHOSZCZ (UWM Olsztyn) – 32.27 50 m stylem klasycznym – Dawid SZULICH (ALK Warszawa) – 27.70 50 m stylem grzbietowym – Katarzyna GÓRNIAK (AWF Kraków) – 28.70 50 m stylem grzbietowym – Tomasz POLEWKA (AWF Katowice) – 24.21 100m stylem zmiennym – Marcelina RADLIŃSKA (AGH Kraków) – 1:04.17 100 m stylem zmiennym – Łukasz CHMIEL (AWF Katowice) – 55.86 4x50 zmiennym – AWF Kraków – 1:59.42 (Katarzyna GÓRNIAK, Paulina URYGA, Luigia SIRIGNANO, Ewa WIJAS) 4x50 m zmiennym – AWF Katowice – 1:40.02 (Tomasz POLEWKA, Patryk NOWAK, Łukasz CHMIEL, Robert WILK)

aps nr 02 2015 (325)

NE Z C I L B U P E I N E I N L E Z UC Y POTENCJAŁ – OGROMNTR EM KU SI EM RO ZM O WA Z PI O

W ostatnich tygodniach prowadzisz gruntowny przegląd klubów uczelnianych AZS funkcjonujących przy wyższych szkołach niepublicznych w Poznaniu. Skąd ten pomysł?

Dla jasności wolałbym mówić, że chodzi o KU przy wyższych uczelniach, a nie szkołach. Otóż pomysł wynikł z potrzeby chwili. Uczelnie niepubliczne jako takie przeżywają w Polsce trudne czasy. Różni kompetentni i niekompetentni ludzie licytują się w układaniu prognoz, lecz często także nieuprawnionych przepowiedni, ile z tych uczelni nie przetrwa lub przetrwa najbliższy okres i dlaczego. Trudno nie zauważyć, że ich właściciele na każdym kroku ograniczają koszty funkcjonowania. Kiedy więc zmniejsza się na przykład administrację w dziekanatach, nic dziwnego, że z powodu ograniczeń finansowych cierpi również uczelniany sport, a nawet wychowanie fizyczne. Dotyczy to Poznania w takim samym stopniu jak innych ośrodków akademickich. Zarząd AZS Poznań uznał, że sytuację trzeba dokładnie przeanalizować.

Pod jakim kątem prowadzisz przegląd?

Sprawdzam od podstaw umocowanie klubów na uczelniach, oglądam dokumenty potwierdzające ważność wyborów ich ciał statutowych, sprawdzam papierowe „ślady” funkcjonowania. Interesuje mnie współpraca KU z władzami uczelni, sposoby podejmowania decyzji, wyniki sportowe, propagowanie sportu i wreszcie źródła oraz sposoby finansowania.

Wyciągnąłeś już jakieś wnioski?

Oczywiście, kilka narzuca się natychmiast. Spadek liczby studentów na uczelniach niepublicznych jest faktem.

Kluby AZS tych uczelni siłą rzeczy też są coraz mniejsze, niektóre nawet znikają z mapy. Gwałtownie rośnie dysproporcja pomiędzy nimi a „tradycyjnymi” klubami z dużych uczelni publicznych, ich wyniki w rywalizacji międzyuczelnianej są słabe. OŚ AZS Poznań zamierza jednak uparcie aktywizować tych młodych ludzi z uczelni niepublicznych, którzy tantów Polski, medalistów imprez krajowych i międzynarodowych, z którymi ścigały się setki sportowych amatorów.

W klasyfikacji generalnej uczelni wśród kobiet wygrały studentki z Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach, pokonując Uniwersytet Łódzki i Akademię Wychowania Fizycznego we Wrocławiu, a wśród mężczyzn zwyciężyli studenci z Akademii Leona Koźmińskiego z Warszawy, nie zostawiając żadnych złudzeń AWF-owi Katowice i Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. www.azs.pl

zechcą utrzymywać związek ze sportem akademickim. Dotrzemy do nich za pomocą różnych sposobów: szeroką i wszechstronną kampanią informacyjną o AZS jako organizacji studenckiej, bogatą ofertą rywalizacji sportowej (chodzi głównie o propozycje udziału w Akademickich Mistrzostwach Wielkopolski, Mistrzostwach Studentów I Lat), a także uczestniczenia we wspólnych grupach treningowych w dyscyplinach, w których na małych uczelniach nie sposób tworzyć regularnych sekcji. Wśród uczelni niepublicznych jest to zasadniczy problem, dotyczący głównie gier zespołowych, i to w najpopularniejszych dyscyplinach! Widzę zarazem konieczność indywidualnego traktowania każdej z tych uczelni, bo oprócz problemów typowych (głównie malejąca liczba studentów) każda ma swoją specyfikę, a różnice w tratowaniu sportu są wśród nich naprawdę ogromne.

Jak ogromne?

Władze uczelni w różny sposób traktują sport akademicki. Mamy w Poznaniu KU AZS Wyższej Szkoły Pedagogiki i Administracji – to klub duży, aktywny, prężny, m.in. medalista ostatnich Akademickich Mistrzostw Polski w klasyfikacji uczelni niepublicznych.

Nacisk władz tej uczelni na udział studentów w zawodach jest spory, uczelnia poświęca na sport duże środki. Ale mamy także kluby, w których ciężko jest o składki azetesowskie od choćby pięciu studentów oraz o pomoc z strony władz uczelni, której wymaga udział w zawodach. I mamy uczelnie, których władze o sporcie nawet nie chcą słyszeć, a obowiązkowe wychowanie fizyczne jest „odbębniane” w żenujący, dyskwalifikujący sposób. Są też uczelnie, w których studenci po prostu nie chcą działalności sportowej inicjować.

Jak wygląda działalność zarządów klubów uczelnianych na uczelniach niepublicznych?

To kolejny problem. Najbardziej widoczny, kiedy pojawia się kwestia sporządzenia sprawozdania statystycznego.

AMP w Pływaniu to oczywiście nie tylko rywalizacja na pływalni. To także wielkie wyzwanie dla weryfikatorów (na czele z Tomkiem Wróblem), którzy bardzo sprawnie przeszli przez całą “papierkową robotę”. Ale przede wszystkim wielka liczba uczestników wymagała wytężonej pracy organizatorów przed i w trakcie imprezy. Wyzwaniem w Poznaniu jest choćby zapewnienie tak dużej liczby noclegów w przyzwoitej cenie i zróżnicowanym wg możliwości uczestników standardzie. Nagrodą dla wszystkich była doskonała za-

A mamy z tym problemem do czynienia co roku. Bywa też trudno o porządną dokumentację walnych zebrań, o protokoły z posiedzeń zarządów itp. Nie ma sensu spodziewać się rozdmuchanej biurokracji, jednak występują zaniechania naprawdę w podstawowych kwestiach formalnych. Chciałbym opanować tę sytuację, wykorzystując kampanię sprawozdawczo-wyborczą, która rozpocznie się jesienią 2015 r. Wierzę, że uda się przeprowadzić efektywne szkolenie działaczy, że owoce przyniosą działania promocyjne, skierowane do studentów I roku, że wkrótce kluby uczelniane AZS poznańskich uczelni niepublicznych uzyskają nowe oblicze. Będę się opierał m.in. na wzorach, wypracowanych już w Klubie Uczelnianym AZS Wyższej Szkoły Handlu i Usług w Poznaniu, którego od niedawna jestem prezesem.

Perspektywy na przyszłość?

Wspomniałem na wstępie o nieuprawnionych przepowiedniach; naprawdę nie ma sensu ich snuć. Jednak mam nadzieję, że sytuacja uczelni niepublicznych w Poznaniu wkrótce się ustabilizuje, a wraz z nią wykrystalizuje się sytuacja klubów uczelnianych AZS na tych uczelniach. W młodzieży, która zdecydowała się na studia poza państwowym systemem szkolnictwa wyższego, tkwi ogromny potencjał. Jest to zarazem spory ułamek młodzieży studenckiej w stolicy Wielkopolski i AZS Poznań uparcie będzie dążyć do integrowania jej w swoich szeregach. Chcę wspomnieć, że przed kilkunastoma tygodniami powołaliśmy Klub Uczelniany AZS Wyższej Szkoły Bezpieczeństwa w Poznaniu. To istotne wydarzenie w czasach, kiedy kluby AZS w uczelniach niepublicznych są częściej wygaszane niż zakładane.

Dziękuję za rozmowę.

Rozmawiał Kacper Czarnota Foto archiwum własne PK bawa w Blueberry Bar, po której pewnie niektórzy żałowali, że jeszcze muszą startować w niedzielę (tym bardziej że noc skróciła wiosenna zmiana czasu).

Partnerami imprezy poznańskiej byli dodatkowo: Urząd Marszałkowski Województwa Wielkopolskiego, Urząd Miasta Poznania, Akademia Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego, Termy Maltańskie oraz Dom Wydawniczy REBIS. Kacper Czarnota Foto Paweł Adler

e i k s y z r k ie o k ju s t y z ê r k i o t ê i œœw w I LO z Buska uZrdnrioeju sze w t

najlep Ciężka praca futsalu „Przez Sport hnikę”rzez Sport… na c e t i l o P … a n popłaca edycji turnieju „P Stare polskie powiedzenie mówi, że ciężka praca popłaca. Znalazło ono w ostatnim czasie potwierdzenie w naszym środowisku. Wszystko to za sprawą judoki Mateusza Garbacza. Student Politechniki Świętokrzyskiej wywalczył złoty medal Akademickich Mistrzostw Polski w kategorii do 73 kg. Jest to, obok wspaniałych występów kolarzy górskich Wszechnicy Świętokrzyskiej, jeden z największych sukcesów kieleckiego sportu akademickiego od wielu lat, a już na pewno na tej jedynej kieleckiej uczelni technicznej. Szerzej o złocie Mateusza piszemy w artykule obok.

To wspaniałe osiągnięcie może być pretekstem do szerszego spojrzenia na drogę, jaką przeszedł sport akademicki na Politechnice Świętokrzyskiej w ostatnich latach. Wszystko zaczęło się w 2010 roku od budowy hali sportowej i powstania Centrum Sportu. Do rozgrywek ligowych przystąpiły kolejne drużyny, zaczęły powstawać nowe sekcje, a także pojawiła się grupa sportowych pasjonatów chętnych do angażowania się w życie klubu. Również uczelnia dostrzegła studentów-sportowców, pomagając im w łączeniu wyczynowego uprawiania sportu z nauką na trudniejszej uczelni technicznej poprzez między innymi: indywidualną organizację studiów albo poprzez stypendia za najlepsze wyniki. Później małymi kroczkami sport akademicki na kieleckiej uczelni zaczął się rozwijać.

Całość projektu pod tytułem sport akademicki na Politechnice Świętokrzyskiej została oparta na silnych fundamentach. Potem sukcesywne dokładanie cegiełki po cegiełce, czyli pracy promocyjnej i organizacyjnej, a zakończyło się wybudowaniem wspaniałego domu w postaci historycznego sukcesu Mateusza Garbacza.

Kolejny wspaniały występ Mateusz zanotował w ostatnich dniach, zostając mistrzem Polski juniorów. Wydaje się jednak, że to nie koniec prac na sportowym placu budowy na Politechnice Świętokrzyskiej i to nie tylko w sensie przenośnym, ale nawet dosłownym.

U sąsiadów zza miedzy, czyli na Uniwersytecie Jana Kochanowskiego, tegorocznej wiosny zakończono budowę nowej hali sportowej. Centrum Rehabilitacji i Sportu, bo tak nazywać będzie się obiekt, stanie się w moim przekonaniu mocnym fundamentem budowy sportowych sukcesów Uniwersytetu. Jednak jak to w życiu bywa, nie przyjdą one łatwo i od razu, ale z pewnością ciężka praca przyniesie efekty…

Maciej Wadowski

Wydanie Świętokrzyskie Redakcja: Michał Filarski, Maciej Wadowski e-mail: michal.filarski@azs.pl

już, ŚwiętoW kolejnej, dziewiątej liści. W Hali Politechniki tsa fu ali ow liz wa ry ” ikę Politechn sza Kościuszki prezentacja I LO im. Tadu re ła wa fo um try iej sk czowy zy kr konała ZSP nr 2 z Włosz po ale fin w a ór kt , ju ro z Buska-Zd w rzutach karnych. „Przez Sport na Politechnikę” to idea turniejów, która ma na celu zachęcenie licealistów do studiowania na Politechnice Świętokrzyskiej, zaprezentowanie sportowej oferty, jaką daje uczelnia, i przede wszystkim dobra zabawa. Dotychczas odbyło się już pięć edycji turnieju, w którym licealiści rywalizują ze studentami m.in. w koszykówce (kobiet i mężczyzn), piłce ręcznej (dwukrotnie), siatkówce (kobiet i mężczyzn), piłce nożnej i biegach przełajowych.

Teraz przyszedł czas na futsal. Do rywalizacji przystąpiło pięć reprezentacji szkół ponadgimnazjalnych z województwa oraz drużyna Politechniki Świętokrzyskiej. Od początku mecze były bardzo wyrównane, ale chyba nikt nie przypuszczał, że oba półfinały, mecz o trzecie miejsce i finał zakończą turnieje rzutów karnych. I już w pierwszym półfinale doszło do sporej niespodzianki: zespół I LO z Buska-Zdroju wyeliminował gospodarzy. W regulaminowym czasie bramki nie padły, w karnych lepsi okazali się licealiści, jak się później okazało – tryumfatorzy całego turnieju. W drugim półfinale, także po karnych, zwycięstwo nad I LO ze Skarżyska-Kamiennej odniósł zespół ZSP nr 2 z Włoszczowy.

W wielkim finale bramki nie padły, ale emocje były do samego końca. W konkursie rzutów karnych lepsi okazali sie piłkarze z Buska,

którzy zwyciężyli 5:4. Trzecie miejsce zajęli gospodarze AZS Politechnika Świętokrzyska. Turniej stał na wysokim poziomie sportowym. Mecze były zacięte do samego końca. Świadczy o tym też to, że w wielu spotkaniach o wyniku decydowały karne. Myślę, że

tym turniejem dobrze zareklamowaliśmy sport i piłkę nożną na Politechnice Świętokrzyskiej – podsumował Artur Obarzanek, trener piłkarzy nożnych AZS Politechniki.

Turniej „Przez Sport na... Politechnikę” zorganizowały wspólnie Centrum Sportu i Klub Uczelniany AZS Politechniki Świętokrzyskiej.

Michał Filarski Foto Paula Lesiak

WYNIKI Najlepszy bramkarz: Damian Dyras (ZSP nr 2 w Włoszczowie) Najlepszy strzelec: Jakub Dytkowski (I LO im.

Tadeusza Kościuszki w Busku-Zdroju) Najlepszy zawodnik: Damian Piwowarczyk (AZS Politechnika Świętokrzyska ) Sędziowie zawodów: Jakub Półchłopek, Karol Woszczyk Końcowa klasyfikacja Turnieju Futsalu „Przez Sport… na Politechnikę” 1. I LO im. Tadeusza Kościuszki w Busku-Zdroju 2. ZSP nr 2 we Włoszczowie 3. AZS Politechnika Świętokrzyska 4. I LO im. Juliusza Słowackiego w Skarżysku-Kamiennej 5. ZSZ im. Stanisława Staszica w Pińczowie 6. I LO im. gen. Władysława Sikorskiego we Włoszczowie

aps nr 02 2015 (325)

ckim i m e d a k a z c a b r a G z Mateus mistrzem Polkiesj złoktyim!medalistą Akademickich Mistrzostw

iętokrzys . W finale Student Politechniki Św tni weekend w Bytomiu ta os w ły by ne wa ry zg iki Polski w Judo, które ro browskiego z Politechn Dą a aw isł an St od y sz ał się lep kategorii do 73 kg okaz walczyć o medaWarszawskiej. le w AMP – oce-

W

nił występ swoich kolegów Mateusz Garbacz.

A już niedługo wszyscy kielczanie będą mieli okazję przekonać się, jak w starciu z najlepszymi judokami w kraju poradzi sobie świeżo upieczony Akademicki Mistrz Polski. – Mam nadzieję, że równie udanie zaprezentuję się na Mistrzostwach Polski Seniorów, które odbędą się w Kielcach w dniach 24–26 kwietnia. Już dziś wszystkich serdecznie

tym roku AMP-y były bardzo mocno obsadzone, w mojej kategorii do 73 kg występowało 49 zawodników, wśród których byli medaliści mistrzostw Polski oraz Pucharów Europy. Mimo tego, że pięć z sześciu stoczonych walk wygrałem przed czasem, nie były to łatwe zawody. Szczególnie cieszy mnie szybka wygrana w finale ze Stasiem Dąbrowskim (Politechnika Warszawska), z którym dwa tygodnie temu przegrałem w półfinale Pucharu Polski seniorów – mówił już po dekoracji świeżo upieczony podwójny złoty meda-

lista. Podwójny, bo oprócz złota w klasyfikacji generalnej Mateusz otrzymał też medal w klasyfikacji politechnik.

Wychowanek kieleckiego „Żaka” od tego roku studiuje na pierwszym roku mechaniki i budowy maszyn i mimo licznych wyjazdów, treningów i sportowych obowiązków daje radę to wszystko połączyć. Jeżeli chodzi o pogodzenie nauki ze sportem, to mam w tym spore doświadczenie, bo zajmuję się judo, odkąd skończyłem 5 lat – wyjaśnia z uśmiechem Mateusz. – Dużo pomaga mi przyznana przez dziekana indywidualna organizacja studiów. Pozwala mi to trenować dwa razy dziennie i uczestniczyć we wszystkich zgrupowaniach kadry narodowej, której jestem członkiem od 4 lat – dodaje.

Złoty medal Akademickich Mistrzostw Polski to zdecydowanie największy sukces w historii startów studentów PŚw. w AMP od wielu lat. Jestem zadowolony, że już na pierwszym roku studiów udało mi się osiągnąć taki wynik, ponieważ dobrze to wróży na dalsze lata reprezentowania Politechniki Świętokrzyskiej na AMP. Ponadto cieszy mnie, że po raz kolejny potwierdziłem www.azs.pl

swoją przynależność do czołówki polskiego judo zdobywając kolejny ważny tytuł mistrza Polski – mówi Mateusz, który może pochwalić się już sporą kolekcją medali z zawodów judo. – Każdy medal z zawodów mistrzowskich jest dla mnie bardzo cenny, ale że na tym turnieju startowali zawodnicy z czołówki Polski, jest dla mnie równie ważny jak te, które zdobyłem na zawodach nieakademickich. Wyróżnia go jednak to, że po raz pierwszy zdobyłem medal reprezentując Politechnikę Świętokrzyską – mówi nasz medalista.

Poza Mateuszem w Bytomiu startowali też inni nasi reprezentanci i mało zabrakło, a mielibyśmy kolejny medal!

Kuba Karwas (kat. 66 kg) był 9. w klasyfikacji generalnej i 4. w klasyfikacji uczelni technicznych, przegrywając w dogrywce o 7. miejsce, a zarazem trzecie na uczelniach technicznych. Natomiast ubiegłoroczny brązowy medalista wśród politechnik Piotr Baltyn zajął miejsca 9:12. Pecha miał Kamil Paduszyński, któremu po ataku w pierwszej walce wypadł lewy bark i niestety nie mógł dokończyć zawodów.

W kategorii 81 kg startował też Tomasz Bębęn, który wygrał swoją pierwsza walkę w kilka sekund, a w kolejnej prowadził na waza ari, ale potem po ataku Tomsona przeciwnik go skontrował i niestety nasz zawodnik musiał uznać wyższość rywala. – Chłopakom zabrakło niestety trochę szczęścia, ale pokazali, że w przyszłości również są w stanie

zapraszam na te zawody – mówi Mateusz i na koniec swoje słowa kieruje do tych, bez których o medale byłoby na pewno trudniej. – Wielkie podziękowania należą się chłopakom z zespołu oraz trenerce Kindze Kubickiej i trenerowi Michałowi Zelkowi, którzy wspierali mnie tutaj przez całe zawody – zakończył nasz mistrz, który kilka tygodni po zdobyciu tytułu akademickiego mistrza Polski wywalczył też mistrzostwo Polski w kategorii juniorów.

Michał Filarski Foto archiwum prywatne

e i k s u b lluu buskie Gorzowianki Dziewczyny na „piątkę” Gorzowskie akademiczki w Tauron Basket Lidze Kobiet po sezonie zasadniczym zajmowały piątą pozycję w tabeli i ze sporymi szansami przystępowały do rywalizacji w fazie play off. Tam koszykarki KSSSE AZS PWSZ Gorzów mierzyły się z CCC Polkowice.

W pierwszej rundzie sezonu dwumecz tych ekip zakończył się remisem, więc wszyscy spodziewali się wielkich emocji w ćwierćfinale. Tych jednak zabrakło. „Pomarańczowe” najpierw szybko rozprawiły się z akademiczkami we własnej hali, a później okazały się lepsze w gorzowskiej hali. Po dwóch słabych meczach podopieczne trenera Dariusza Maciejewskiego zakończyły tegoroczną przygodę na piątym miejscu. Wicemistrzynie Polski były za mocne.

Z tym budżetem i składem przed sezonem piąte miejsce wziąłbym w ciemno.

Po rundzie zasadniczej byliśmy w bardzo dobrej sytuacji. Polkowiczanki zagrały kapitalne zawody w fazie play off. Przeciwnik sprowadził nas na ziemię. Ten sezon zapamiętam jako bardzo dobrą grę w pierwszej rundzie i dobrą lekcję pokory w play offach – ocenił szkoleniowiec KSSSE AZS PWSZ. Pozostaje nam teraz już tylko czekać na nowy sezon. Zapewne przystąpimy do niego w zupełnie innym zestawieniu.

Miejmy jednak nadzieję, że będzie to zespół skuteczny, jak w tym sezonie.

Dawid Lis

Wydanie Lubuskie Redakcja: Dawid Lis

e-mail: dawid-lis6@wp.pl

i k s l o P i m a i n y z r t s i m wice finały mistrzostw go i marca odbywały się

się także Na przełomie lute tym turnieju znalazły W h. yc rsz sta ek or ni ły ju Polski zawody rozgrywane by łe Ca . lkp W a ow rz Go akademiczki z zy. czesnej hali w Bydgoszc w Artego Arenie, nowo

P

rzed wyjazdem na finały trener Robert Pieczyrak zapowiadał walkę o medale. Ten zespół jest tak zbudowany, aby walczyć o najwyższe cele. Jedziemy walczyć o medale. Jeżeli zagramy na swoim poziomie, to dobre wyniki przyjdą same – mówił.

W grupie akademiczki musiały zmierzyć się z łodziankami, bydgoszczankami i gdyniankami. – Grupa nie jest łatwa.

Mamy gospodarza, na którego zawsze trzeba uważać. Do tego zespół z Łodzi, który jest niewygodny do gry oraz Sportową Politechnikę, która jest głównym kandydatem do złota. Jeżeli chcemy grać o medale, to musimy wygrać dwa pierwzył szkoleniowiec. sze mecze – tłumaczył Na inaugurację zaWSZ wodniczki AZS PWSZ koGorzów pewnie pokoew nały MUKS Widzew Łódź. Gorzowianki od początku grały spoały kojnie i kontrolowały dy przebieg meczu. Gdy zowynik był przesądzoeco ny, akademiczki nieco ały odpuściły i przegrały ostatnią kwartę.

Drugiego dnia nasze owały koszykarki rywalizowały S Baz gospodyniami, KS z. Posket 25 Bydgoszcz. czątek pojedynku nie był aniu gonajlepszy w wykonaniu niej podopieczrzowianek, ale później ne trenera Pieczyraka wzięły sprawy w swoje ręce i pewnie zwyciężyły. Po tej wygranej akademiczki były pewne awansu do strefy medalowej.

Zagraliśmy bardzo dobre zawody i w pełni zrealizowaliśmy nasze przedmeczowe założenia. Bydgoszcz zaczęła mecz bardzo agresywnie, ale zmieniliśmy system obrony, podjęliśmy wyzwanie przeciwniczek, ostatecznie pokonując rywalki. Cieszę się bardzo z postawy zespołu i już czekam na mecz półfinałowy – mówił po wygranej szkoleniowiec AZS PWSZ. W ostatnim meczu, gdy akademiczki były już pewne gry w czwórce, trener dał odpocząć podstawowym zawodniczkom.

Na parkiet w spotkaniu ze Sportową Politechniką z Gdyni wyszły rezerwowe, co odbiło się na wyniku gorzowianek. AZS PWSZ przez dziesięć minut zdobył zaledwie punkt. W kolejnych kwartach było nieco lepiej, ale ostatecznie wysoko uległy gdyniankom.

Fazę grupową akademiczki zakończyły na drugim miejscu, z jedną porażką i dwoma zwycięstwami. To oznaczało, że w półfinale przyszło im rywalizować z poznańskim MUKS-em.

Pojedynek półfinałowy z drużyną ze stolicy Wielkopolski od samego początku był bardzo zacięty. W połowie drugiej kwarty gorzowianki przegrywały już 23:32, ale szybko odrobiły stratę i na przerwę schodziły przy prowadzeniu 37:35.

W drugiej połowie akademiczki nie oddały już prowadzenia, przechylając szalę zwycięstwa na swoją korzyść i awansując do finału. Bardzo dobrze zaprezentowała się Daria Stelmach, która aż sześciokrotnie trafiała z dystansu, utrzymując kontakt z ekipą rywale rywalek, które były równie skuteczne w rzuta rzutach dystansowych.

Nasze rywa rywalki zagrały bardzo dobre zawody. Umieliśmy Umiel się przeciwstawić ich bardzo dobrej skuteczności i reagować w trakcie mecz meczu na to, co się działo na parkiecie. C Cieszymy się z awansu do finału – m mówił po zwycięstwie uradowany tre trener AZS PWSZ Gorzów.

Decydują Decydujące starcie bardzo słabo zaczęło się dla gorzowianek. Mimo gry w najmocniej najmocniejszym zestawieniu nie były w stanie na nawiązać równorzędnej rywalizacji z gdyniankami. W pewnym mom momencie przeciwniczki prowadziły już nawet 42:17 i nic nie wskaz wskazywało, żeby gorzowianki mogły odrobić stratę. Ostateczn i e akadem akademiczki poległy i zakończyły mistrzostwa zze srebrem, co i tak było kolejnym sukcesem żeńskiego basketu w Gorzowie.

Dobrze broniliśmy, ale nie mogliśmy się wstrzelić. Nie mieliśmy argumentów, żeby pokonać gdynianki. Być może po trudnym meczu z MUKS-em Poznań brakowało trochę sił, a może po prostu zabrakło szczęścia. Zajęliśmy drugie miejsce w Polsce w tej kategorii wiekowej i myślę, że wiele klubów chciałoby się znaleźć na naszym miejscu – podsumował trener Robert Pieczyrak.

Dodatkowo indywidualnie została wyróżniona Daria Stelmach, która wybrana została do najlepszej piątki całych mistrzostw.

Dawid Lis Foto Radosław Siuba Wyniki AZS PWSZ Gorzów Wlkp.

AZS PWSZ Gorzów – MUKS Widzew Łódź 63:50 AZS PWSZ Gorzów – KS Basket 25 Bydgoszcz 79:44 AZS PWSZ Gorzów – Sportowa Politechnika Gdynia 44:88 AZS PWSZ Gorzów – MUKS Poznań 69:62 AZS PWSZ Gorzów – Sportowa Politechnika Gdynia 38:60

aps nr 02 2015 (325)

Rio Czas prookuwodabęldącsięzkoylejćne letnioe igrzyska olimpij-

JaneJuż w przyszłym y udadzą się do Rio de wc to or sp i ps jle na m ze skie. Tym ra udziału w tym jcenniejsze medale. Do na o yć lcz wa m ta y dziny ab , iro entanci kajakarskiej ro ez pr re e kż ta ją ru pi as wydarzeniu przepustki na e rozpoczynają walkę o ni zo se m ty W a. ow rz z Go igrzyska olimpijskie. jakiś medal. Dla pozostałych sukcesem

A

kademicy cały czas są w pełnym treningu, a już w dniach 24–26 kwietnia br. będą mogli sprawdzić swoją formę podczas regat eliminacyjnych w Wałczu. Będzie to ważny sprawdzian, ponieważ zaledwie tydzień później odbędą się mistrzostwa Europy w czeskich Racicach. Jesteśmy na etapie kontrolnych przejazdów, które potwierdzają niezłe przygotowanie. Oczekujemy dobrych rezultatów na zawodach w Wałczu. To właśnie te zawody pokażą, w jakiej formie są nasi zawodnicy – przyznaje Marek Zachara, dyrektor AZS AWF Gorzów Wlkp.

Jak może wyglądać tegoroczny sezon w wykonaniu akademików? W tym roku jest kilka ważnych imprez międzynarodowych: mistrzostwa Europy, igrzyska europejskie w Baku oraz mistrzostwa świata w Mediolanie. Te ostatnie odbędą się w sierpniu i są najważniejsze, ponieważ są to kwalifikacje do Rio. Chcemy, żeby jak najwięcej zawodników zakwalifikowało się na poszczególne imprezy. Może uda się naszym dwóm–trzem reprezentantom wywalczyć przepustkę na igrzyska – ocenia szkoleniowiec sekcji kajakarskiej.

W kadrze narodowej cały czas obecna jest Karolina Naja i to właśnie ona będzie najważniejszą osobą w klubie.

Zawodniczką na najwyższym poziomie jest Karolina Naja i od niej będę oczekiwał, aby z każdej imprezy przywoziła

będzie obecność w finałach dużych imprez – zapowiada Zachara.

Co na to sama zainteresowana? Ten rok przygotowań jest specyficzny, ponieważ ma być najciężej przepracowany w czteroletnim cyklu przygotowawczym do igrzysk w Rio. To już mój szósty rok w kadrze olimpijskiej i organizm potrzebuje coraz mocniejszych bodźców.

Jestem pełna optymizmu, ale myślę, że musimy cierpliwie czekać na rok olimpijski. Wierzę, że to właśnie tam będę mogła mówić o życiowej formie.

ą j a c a r w i c ś i n r o i p y Szcz do drugiej ligi

W

poprzednim sezonie grali bardzo dobrze, pewnie wywalczyli awans na zaplecze ekstraklasy, a do tego skutecznie rywalizowali w Pucharze Polski, odpadając dopiero po meczu z Vive Kielce przy pełnej hali.

Tegoroczne rozgrywki już tak udane nie były. Niestety piłkarze ręczni AZS UZ nie zdołali utrzymać się w pierwszej lidze. Na trzy kolejki przed zakończeniem sezonu jest już przesądzone, że akademicy wracają do drugiej ligi. Nie ma już nawet matematycznych szans na utrzymanie, a to ze względu na fakt,

ia n a r g o g e w o g i l c e i Kon

T

egoroczne rozgrywki dla akademików z Zielonej Góry były bardzo udane. Podopieczni trenera Tomasza Palucha w drugiej lidze siatkarzy grali skutecznie i ogrywali kolejnych rywali. To wszystko pozwoliło im na zajęcie trzeciego miejsca po rundzie zasadniczej z dorobkiem 39 punktów i spokojną przewagą nad kolejnym rywalem.

Dzięki swojej postawie akademicy mogli przystąpić do walki w fazie play off.

Chcieliśmy zająć miejsce w okolicach 4-5, a udało się uplasować na 3 pozycji. Wykonaliśmy plan ponad normę przyznał szkoleniowiec.

W rywalizacji do trzech wygranych zielonogórzanie trafili na zespół ze stolicy Dolnego Śląska – Gwardię Wrocław, który był zaledwie o dwa punkty lepszy w sezonie zasadniczym. W fazie play www.azs.pl

Natomiast ten sezon jest specyficzny, jeżeli chodzi o starty. Na chwilę obecną nie wiem, w jakich konkurencjach wystartuję w mistrzostwach Europy. Jedynie wiem, że będziemy startować z tzw. marszu. Najważniejsze w tym roku są mistrzostwa świata w Mediolanie, bo to tam będziemy walczyć o przepustki do Rio – twierdzi brązowa medalistka IO w Londynie.

Dawid Lis Foto srchiwum prywatne K. Nai

off jednak wrocławianie byli za mocni.

Akademicy w pierwszym meczu grali na równi, Gwardia do zwycięstwa potrze-

bowała aż pięciu setów. W dwóch kolejnych spotkaniach ekipa z Wrocławia wygrywała 3:0 i takim samym rezultatem zakończyła się cała rywalizacja.

Powalczyliśmy z Gwardią, ale wrocławianie są od nas zdecydowanie lepsi.

iż zielonogórzanie awansem rozegrali mecz z liderem z Opola.

Naszym akademikom do końca rozgrywek pozostały już tylko dwa spotkania, wyjazd do Tarnowa oraz pożegnalny mecz we własnej hali z MKS Kalisz.

Do tej pory, w 24 spotkaniach, podopieczni trenera Mariusza Kwiatkowskiego wywalczyli zaledwie osiem punktów. Na swoim koncie mają trzy zwycięstwa i dwa remisy. To za mało, aby myśleć o pozostaniu w pierwszej lidze.

Dawid Lis

Sportowo z nami na pewno wygrali, ale my i tak zaprezentowaliśmy się bardzo fajnie i powalczyliśmy. Może, gdybyśmy w pierwszym meczu wygrali 3:2, to by się potoczyło inaczej, ale Gwardia grała bardzo pewnie. Pozostaje nam jeszcze rywalizacja w AMP – podsumował sezon T. Paluch.

Dawid Lis Foto AZS UZ

Pożegnanie

Stanisław Lech Łęgowski (1931-2015) Profesor Stanisław Lech Łęgowski zmarł 4 marca 2015 roku w Toruniu. Fizyk, pracownik naukowo-dydaktyczny, rektor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w latach 1984–1987. Zasłużony naukowiec, specjalizujący się w fizyce atomowo-molekularnej i optyce kwantowej. Ceniony nauczyciel akademicki, wychowawca wielu pokoleń studentów. Działacz sportowy, od ponad 60. lat członek Akademickiego Związku Sportowego UAM, prezes AZS Toruń, Członek Honorowy AZS.

S

tanisław L. Łęgowski urodził się 8 maja 1931 r. w Toruniu.

Ukończył Prywatną Szkołę Powszechną stopnia trzeciego Pomorskiego Towarzystwa Szkoły Powszechnej i Stowarzyszenia „Rodziny Urzędniczej” w Toruniu (1937/1938; 1938/39).

Po wojnie ukończył Gimnazjum i Liceum im. M. Kopernika w Toruniu (kierunek: matematyczno-fizyczny).

W 1950 r. zdał maturę, a następnie podjął dwustopniowe studia na Wydziale Matematyczno-Przyrodniczym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika na kierunku fizyki (1950–1955). Już podczas studiów S. Łęgowski rozpoczął pracę w charakterze asystenta w Katedrze Fizyki Teoretycznej. Jego mistrzem był prof.

Aleksander Jabłoński, jeden z twórców toruńskiej fizyki i światowej sławy specjalista w zakresie optyki atomowo-molekularnej. S. Łęgowski rozwijał jego zainteresowania (spektroskopia atomowa), w ramach których prowadził badania struktury atomowej i kwestii polaryzowalności atomowej i molekularnej.

Studia ukończył 20 czerwca 1955 r., uzyskał tytuł magistra. Następnie odbył aspiranturę w Instytucie Fizyki Polskiej Akademii Nauk (1955–1958). Decyzją Rady Naukowej Instytutu Fizyki PAN w Warszawie z 13 kwietnia 1960 r. uzyskał stopień naukowy doktora nauk matematyczno-fizycznych, a tematem jego dysertacji było Wyznaczanie rozkładu natężenia linii rezonansowych rtęci rozszerzonej domieszkami argonu w oparciu o teorię A. Jabłońskiego, a promotorem prof. Aleksander Jabłoński. W roku 1967 uzyskał habilitację na UMK na podstawie rozprawy Procesy relaksacji w optycznie pompowanych układach gazowych. Tytuł profesora nadzwyczajnego otrzymał w 1976 r., a profesora zwyczajnego w 1991. Pracował również na Uniwersytecie Gdań-

skim (1974–1976), profesor zwyczajny Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku (2003–2007) i Wyższej Szkoły Zarządzania Środowiskiem w Tucholi (2008–2011).

W latach 60. związał się z Zakładem Fizyki Doświadczalnej UMK, w którym wkrótce został kierownikiem (1969– 1983). Następnie kierował Zakładem Fizyki Doświadczalnej i Dydaktyki Fizyki (1984–1987), później Zakładu Fizyki Atomowej. W latach 1970–1971 był wicedyrektorem Instytutu Fizyki. Kilkakrotnie był wybierany do Senatu UMK (1969–1972, 1981–1984, 1987–1990).

W roku 1984 prof. S. Łęgowski został wybrany rektorem UMK. Były to lata ograniczenia autonomii uczelni w kraju i zwalczania wszelkich przejawów działalności opozycyjnej. Stanowisko to uzyskał dzięki poparciu podziemnego Niezależnego Zrzeszenia Studentów. Lubiany przez studentów, którzy określali Go: Profesorem starej daty, ale i Siekierą.

Odbywał staże i stypendia zagraniczne, m.in. do Brandeis University w Waltham, Mass. USA (1961–1963), Uniwersytetu w Erewaniu, ZSRR (1971) i Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg, RFN (1982).

S. Łęgowski był członkiem wielu towarzystw naukowych: Polskiego Towarzystwa Fizycznego (od 1954), wieloletni przewodniczący Oddziału Toruńskiego, członek Zarządu Głównego PTF, Towarzystwa Naukowego w Toruniu (od 1969), Europejskiego Towarzystwa Fizycznego (członek zwyczajny, od 1986), Institue of Phisics, Londyn (od 2002).

Jako młodzieniec przejawiał zainteresowania sportem. Od 1945 roku grał w piłkę nożną. Jako człowiek „dzikiej drużyny” zdobył tytuł mistrza miasta Torunia. W okresie szkolnym uprawiał również koszykówkę, tenis i wioślarstwo. Był członkiem Gimnazjalnego Klubu Wioślarskiego przy Gimnazjum i Liceum im. M. Kopernika w Toruniu.

Już w okresie studiów aktywnie włączył się w organizację sportu studenckiego. Od ponad 60 lat był związany z AZS. Wstąpił do AZS Toruń 18 stycznia 1951 r. Koszykarz, zawodnik pierwszego zespołu legendarnej drużyny „Twardych Pierników (1952 – rozgrywki okręgowe, 1953 – II liga, 1954 – I liga, do 1958).

Był kierownikiem-instruktorem drugiego zespołu mężczyzn AZS Toruń. Drużyna nieprzerwanie przez 17 lat utrzymywała się w rozgrywkach krajowych, trzykrotnie zdobywała złote medale Akademickich Mistrzostw Polski. Był członkiem sekcji żeglarskiej (od 1951 r.), posiadał

uprawnienia sternika jachtowego. Grał w tenisa.

W AZS Toruń pełnił wiele funkcji: kierownika sekcji koszykówki, wiceprezesa organizacyjnego, wiceprezesa finansowego, wiceprezesa organizacyjno-finansowego i prezesa (1971–1976, 1984–1985, 1990–1995, i od 2003 r.).

Dzięki Jego zaangażowaniu w codziennej i systematycznej pracy zawodnicy klubu osiągali liczące się sukcesy sportowe, szczególnie w sekcji koszykówki i wioślarskiej. Przedstawiciel Polski w Międzynarodowej Federacji Sportu Uniwersyteckiego (FISU), przewodniczący Komisji ds. Wioślarstwa (1983–1997). W 1991 r. za postawę społecznika, propagatora sportu akademickiego na forum uczelni, regionu i opiekę nad sportową młodzieżą studencką XIV Zjazd AZS w 1991 roku przyznał mu godność członka honorowego AZS. Członek honorowy PZTW (2002), Honorowy Prezes AZS UMK Toruń (2009).

Stanisław Łęgowski odznaczony był Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej oraz bardzo wieloma innymi odznaczeniami państwowymi, sportowymi i uczelnianymi, w tym m.in. przez Uniwersytet Mikołaja Kopernika „Medalem za zasługi położone dla rozwoju Uczelni”, Nagrodą Rektora za znaczny wkład pracy w rozwój sportu akademickiego na terenie Uczelni (1981). Laureat licznych nagród naukowych za wybitne osiągnięcia naukowe, za pracę naukową, za osiągnięcia dydaktyczno-wychowawcze czy w pracy naukowej-dydaktyczno-organizacyjnej w kategorii indywidualnej oraz w działalności i pracy zespołowej (w latach 1963–2011).

10 marca br. odbyło się pożegnanie akademickie prof. Stanisława Łęgowskiego w Auli UMK przy ul. Gagarina 11. Następnie odbyła się uroczystość pogrzebowa na Cmentarzu Parafialnym przy ul. Antczaka.

Odszedł Człowiek niezwykle zasłużony dla polskiej fizyki, Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, podobnie jak i dla społeczności Akademickiego Związku Sportowego, w wymiarze Klubu AZS UMK, Zarządu Głównego AZS oraz FISU. Wybitna osobowość.

Opracowanie Halina Hanusz Foto Andrzej Romański • Karta biograficzna członka honorowego AZS, Toruń 31.08.2012 r.

aps nr 04 2015 (327)

70 lat AZS w Częstochowie Uroczysta akademia w auli Akademii im. Jana Długosza rozpoczęła 6 marca br. obchody jubileuszu 70-lecia Akademickiego Związku Sportowego w Częstochowie, który powołano w 1945 r. z inicjatywy młodzieży uczącej się na Kursach Akademickich.

P

odczas uroczystości, w której uczestniczyło ponad 200 osób, w większości byłych azetesiaków, którzy przez kolejne dziesięciolecia tworzyli historię Związku, podziękowaniom i życzeniom nie było końca ze strony najważniejszych gości, którzy licznie przybyli na tę uroczystość. Kapituła Komitetu Organizacyjnego m.in. wybrała najlepszych 12 sportowców AZS w Częstochowie: Wiesława Czaję, Andrzeja Czerwika, Łukasza Grelę, Piotra Gruszkę, Władysława Kustra, Dawida Murka, Paulinę Narkiewicz, Marcina Nowaka, Andrzeja Stelmacha, Alicję Ziaję i Pawła Piętę, oraz 5 trenerów: Ryszarda Boska, Stanisława Gościniaka, Mieczysława Gordona, Wiesława Piętę i Wojciecha Ruszkowskiego. Podczas akademii odbył się pokaz filmu prezentującego początki działalności sportu akademickiego w Częstochowie.

Prężna działalność Związku spowodowała znaczący wzrost poziomu sportu w tym ośrodku akademickim w Polsce.

Sportowcy AZS Częstochowa rozsławiali swoje sportowe środowisko akademickie na arenach światowych i europejskich, a wydarzenia sportowe z udziałem siatkarzy AZS są wpisane w najnowsze dzieje miasta. Sportową wizytówką miasta są olimpijczycy AZS Częstochowa: W. Czaja, W. Kustra, M. Nowak, Andrzej Stelmach, D. Dacewicz, K. Śmigiel, R. Prygiel, medaliści mistrzostw świata – siatkarze: W. Czaja i P. Gacek, a w strzelectwie sportowym – A. Ziaja. Na arenie europejskiej walczyli: W. Czaja, W. Kustra, A. Martyniuk i P. Nowakowski – siatkarze, i strzelczyni A. Ziaja. Siatkarze to również medaliści uniwersjad, a na akademickich mistrzostwach świata zwyciężali: Paulina Narkiewicz – te-

www.azs.pl

nis stołowy, Łukasz Grela – podnoszenie ciężarów. Dowodem sportowej wizytówki są również medale mistrzostw Polski w piłce siatkowej mężczyzn, tenisie stołowym i strzelectwie.

W historii AZS Częstochowa działalność sportową prowadzono w następujących sekcjach: boks, futsal, hokej na trawie, judo, kulturystyka, narciarstwo, piłka nożna, piłka ręczna, koszykowa, siatkowa, pływanie, podnoszenie ciężarów, strzelectwo sportowe, żeglarstwo.

Przez te wszystkie lata przewinęło się bardzo liczne grono sportowców, trenerów, działaczy. Nie chcieliśmy o nikim zapomnieć, dlatego uroczystość była długa.

Spektakularne sukcesy, talenty sportowe, oddani kibice – to nasza społeczność, na czele z Nestorem AZS Częstochowa, oddanym przewodniczącym Klubu Seniora Kolegą Mieczysławem Hrehorowem.

Przed nami wyjątkowy rok.

W programie 70. jubileuszu zaplanowaliśmy: w maju – wyjazdowe spotkanie 45-lecia Klubu Seniora AZS, w październiku – Mistrzostwa Polski AZS w Piłce Siatkowej, w listopadzie – VI Memoriał im. Patryka Lebka w Tenisie Stołowym, i XVIII Mistrzostwa Polski Wyższych Seminariów Duchow-

nych w Tenisie Stołowym. Zapraszamy wszystkich do uczestnictwa w naszych jubileuszowych przedsięwzięciach organizacyjnych. Za ich pośrednictwem b będziemy przypominać h historię AZS w Częstoc chowie – powiedział And drzej Szewiński, senator R wiceprezes Zarządu RP, G Głównego AZS, członek K Komitetu Honorowego J Jubileuszu 70-lecia AZS w Częstochowie.

HH Foto Zbigniew Miszczyk

Dzieje Akademickiego Związku Sportowego pod redakcją Ryszarda Wryka

W ponad stuletniej swej historii Akademicki Związek Sportowy wniósł ogromny wkład w rozwój kultury fizycznej w Polsce. Już w pierwszym pionierskim okresie działalności organizacja ta odegrała istotną rolę w zakresie propagowania w społeczeństwie polskim różnorodnych form wychowania fizycznego, sportu i turystyki. Lata II Rzeczypospolitej cechowały się z kolei wzmożoną aktywnością działaczy AZS w zakresie tworzenia struktury sportu polskiego, popularyzowania nowych dyscyplin sportowych, wprowadzania pionierskich rozwiązań metodycznych w procesie szkoleniowym oraz nawiązywaniu pierwszych kontaktów międzynarodowych.

Po zakończeniu II wojny światowej AZS aktywnie włączył się w odbudowę ruchu sportowego w kraju.

Inicjował nowe dyscypliny oraz wprowadzał nowatorskie koncepcje programowo-organizacyjne i szko-

leniowe w sporcie wyczynowym. Na szeroką skalę zaczął propagować w środowisku akademickim różne formy aktywności ruchowej. Z każdym dziesięcioleciem AZS rozszerzał i uatrakcyjniał sportową ofertę adresowaną do studentów.

Nie do przecenienia jest wkład AZS w rozwój ruchu olimpijskiego w Polsce. W latach 1928–2014 azetesiacy zdobyli pięćdziesiąt jeden medali olimpijskich (siedemnaście złotych, czternaście srebrnych i dwadzieścia brązowych). Wielu reprezentantów AZS stało się ikonami polskiego sportu i na trwałe weszło do kulturowego dorobku naszego kraju. Spośród wszystkich polskich ogólnopolskich organizacji sportowych AZS ma najwszechstronniejszy udział w rozwoju kultury fizycznej w Polsce w XX i XXI stuleciu.

WYDAWNICTWO NAUKA I INNOWACJE

61-612 Poznań, ul. Rubież 46, A/216, e-mail: wni@ppnt.poznan.pl

Ryszard Wryk