Akademicki Przegląd Sportowy 02/2015

XXVII ZIMOWA

UNIWERSJADA 2015 już w następnym „APS” Zapraszamy

AKADEMICKI PRZEGLĄD SPORTOW

W następnym wydaniu „APS” XXVII Zimowa Uniwersjada 2015

Foto na okładce: AZS/Dare2B

Pismo Zarządu Głównego AZS Redaktor naczelny: Bartłomiej Korpak Sekretarz redakcji: Halina Hanusz Adres redakcji: 00-056 Warszawa ul. Kredytowa 1a tel./faks 22 828 02 76 502 250 604 www.azs.pl e-mail: aps@azs.pl Projekt graficzny i skład: Andrzej Kubatko © FALL tel. 12 413 35 00 www.fall.pl Numer zamknięto 28 lutego 2015 r.

Redakcja nie zwraca materiałów niezamówionych oraz zastrzega sobie prawo skracania artykułów.

Wydawnictwo zrealizowano ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki, nakład 3000 egz.

[od redakcji]

8 marca

T

ak, tak mamy już marzec i na pewno wśród członków AZS i czytelników „Akademickiego Przeglądu Sportowego” coraz mniej osób, które potrafią skojarzyć te dwa pojęcia: marzec – kobiety.

Mimo że niejeden raz z tulipanem w ręku 8 marca świętowałem Międzynarodowe Święto Kobiet, nie miałem pomysłu na jakieś refleksje. Ale do czasu.

W lutym ukazała się długo oczekiwana trylogia „Dzieje Akademickiego Związku Sportowego”, a tam w tomie pierwszym, we wklejce ze zdjęciami po stronie 96, dwie niesamowite fotografie.

Na obu Halina Konopacka, na pierwszym – w gronie lekkoatletek, na drugim – w Wilnie, w gronie kibiców i dostojników. W obu sytuacjach musiała być to wiosna lub wczesna jesień, na obu Halina w futrze, a pod nim widoczna koszulka ze znaczkiem AZS, wieńczącym dekolt. Nawet jeżeli futro to był strój, który pozwalał zawodniczkom na utrzymanie ciepłoty startowej, to szyk i elegancja jest powalająca. Jedno zdjęcie z 1926 roku, a drugie z 1929, a więc w międzyczasie Halina Konopacka zdobyła złoty medal na Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie w 1928 roku, co nie zmieniło jej stosunku do znaku AZS. I na głowie zawsze te urocze nakrycia głowy, najczęściej beret, ale także toczek, kapelusik.

Idąc tym tropem poznajemy na kolejnych zdjęciach kolejne piękne dziewczęta, wspaniałe kobiety, które swoje sportowe pasje urzeczywistniały w AZS. Nie tylko w sportach indywidualnych, ale też w drużynowych. W czerwcu 1934 roku, także w Wilnie, do zdjęcia pozują siatkarki AZS Warszawa, AZS Lwów i AZS Wilno. Ponad 20 uśmiechniętych pań, każda z racji przynależności do innej drużyny ma innego „gryfa”, ale zawsze na środku koszulki. W drużynie, która w 1937 roku w Paryżu wywalczyła mistrzostwo akademickie świata w koszykówce, gryfa zastąpił polski orzełek i na górze litery AZS. Wszystkie panie opalone, szczupłe, fryzury sportowe, ale i misternie ułożone. Kilka razy na zdjęciach widzimy Wandę Dubieńską, była córką profesora Juliana No-

waka, w II Rzeczypospolitej premiera rządu polskiego. Jako pierwsza Polka uczestniczyła w Igrzyskach roku 1924 w Paryżu. Uprawiała szermierkę, tenis i narciarstwo. Przez lata zaciekle rywalizowała z Jadwigą Jędrzejowską o prymat i to nie tylko na korcie. Ukończyła muzykologię i weterynarię. Koncertowała publicznie z Ignacym Paderewskim, grając fortepianowe utwory na cztery ręce. Nosiła na strojach znak gryfa AZS Kraków.

Tom drugi to już lata Polski Ludowej, ale na wklejkach dziewczęta nie mniej urokliwe, może okoliczności nieco inne, trochę dziwne.

Jak choćby zdjęcie z jakiejś defilady, gdzie dwie zgrabne, szczupłe i uśmiechnięte zawodniczki z gryfem na piersi: niosą na ramionach portret komunistycznego marszałka Konstantego Rokossowskiego. Na to czyj portret niosły dziewczyny, nie miał AZS specjalnego wpływu, ważne, że ten sam przedwojenny gryf pomiędzy piersiami został. Pojawiają się ikony sportowego piękna z tego okresu. Muzy aktorów – Barbara Sobottowa i Jarka Jóźwiakowska, czy też siatkarki, medalistki z Tokio, w uroczych spódnicach mini i słomkowych kapeluszach, albo na następnym zdjęciu koszykarki AZS Poznań, sfotografowane tuż po meczu, ze złotymi medalami za sezon 1978.

Tom trzeci to już historia współczesna, ostatnie 25 lat. Większość bohaterek jest powszechnie identyfikowana: Otylia Jędrzejczak, Sylwia Gruchała, Justyna Kowalczyk, Karolina Naja to medalistki igrzysk olimpijskich, a dalej bohaterki ostatnich zimowych uniwersjad Dagmara Krzyżyńska, Blanka Isielonis i Karolina Chrapek. Uroda bez zarzutu, radość i optymizm w oczach godny naśladowania, gryf ze środka powędrował na pierś, ale to taki trend w strojach sportowych. Tylko futra w tych ostatnich 80 latach na zdjęciach w kompozycji ze strojem sportowym już się nie pojawiają. Szkoda.

Wszystkim Koleżankom radości z bycia w Akademickim Związku Sportowym i podziękowania, że od tylu lat my, aż tak nieobdarowani przez naturę, mamy co podziwiać. Nie tylko na zdjęciach.

Redaktor

ISSN 0209-0546

aps nr 02 2015 (325)

Oficjalna Gala 95-lecia AZS w Poznaniu Historia AZS-u w Poznaniu sięga aż 1919 roku, kiedy to 5 listopada na Uniwersytecie Poznańskim powstał wielosekcyjny klub sportowy. Przez te 95 lat AZS Poznań rozrastał się pod każdym względem, wspomagał tworzenie polskich związków sportowych, nigdy nie zamykał się też tylko na sport studencki, ale aktywnie działał w sporcie młodzieżowym oraz wyczynowym.

O

ficjalna Gala odbyła się 31 stycznia w Centrum Wykładowym Politechniki Poznańskiej. To już kolejny raz w ostatnich latach, kiedy rektor Politechniki Poznańskiej prof.

Tomasz Łodygowski gościł nas w tym pięknym i nowoczesnym obiekcie, okazując pełne wsparcie uczelni dla sportu akademickiego w Poznaniu. Przypomnijmy, że odbyły się tu przecież wydarzenia ogólnopolskie: i pracowity Zjazd AZS w roku 2007, i niezapomniana Gala Sportu Akademickiego w 2012 roku, nie mówiąc już o paru walnych zebraniach AZS w Poznaniu.

Swoją obecnością zaszczyciło nas także i tym razem wiele znanych i ważnych osób, w tym: wojewoda wielkopolski Piotr Florek, wiceprezydent miasta Poznania Jakub Jędrzejewski, przedstawiciel PKOl Stanisław Krawiec, dyrektor Departamentu Sportu Urzędu Marszałkowskiego Tomasz Wiktor, dyrektor Wydziału Sportu Urzędu Miasta Poznania Ewa Bąk czy sekretarz generalny AZS Bartłomiej Korpak. Nie zabrakło także reprezentantów władz poznańskich uczelni, przedstawicieli mediów i sponsorów, a przede wszyst-

kim ponad trzystu byłych i aktualnych zawodników, trenerów i działaczy.

Gala była okazją do podsumowania dotychczasowego dorobku oraz planowania bliższej i dalszej przyszłości. Wspaniałą historię Akademickiego Związku Sportowego w Poznaniu, tradycję i dokonania przedstawił prof.

Ryszard Wryk w wykładzie pt. AZS Poznań 1919–2014. Tradycje i dokonania.

Prezes Tomasz Szponder opowiedział nam więcej o obecnej sytuacji organizacji i planach na przyszłość w części AZS Poznań 2015–…, szczególnie w perspektywie zbliżającego się jubileuszu 100 lat działalności.

A potem cóż – goście przemawiali, chwalili za sukcesy, dziękowali za wieloletnią działalność na rzecz studentów

i mieszkańców miasta i województwa, czytali listy gratulacyjne, obiecywali dalsze wsparcie i pomoc, słowem – było godnie i jednocześnie bardzo miło.

AZS tworzą ludzie i aby podkreślić, jak bardzo stawiamy na dzieci i młodzież, podczas Gali wręczyliśmy uroczyście legitymacje członkowskie najmłodszym członkom sekcji tenisowej, a mieli oni zaledwie 6 lat! Był to bardzo wzruszający moment…

Dodatkowo w nasze szeregi przystąpiły kolejne hokeistki na trawie (sekcja AZS Politechnika Poznań).

Podczas Gali 95-lecia zostało wyróżnionych wiele osób, które zasłużyły się nie tylko dla AZS-u w Poznaniu, ale także przysłużyły się rozwojowi swojej dyscypliny.

Brązowy Krzyż Zasługi otrzymali:

1. Dariusz Drzewiecki, tenisista, od 1982 r. trener AZS Poznań, wychowawca licznych reprezentantów Polski 2. Zbigniew Lubański, tenisista, od 1985 r. trener AZS Poznań, wychowawca licznych reprezentantów Polski Minister Sportu przyznał Odznaki za Zasługi dla Sportu niżej wyszczególnionym osobom

Odznaka srebrna: 1. Zbigniew Kachlicki – żeglarz, trener, komandor sekcji żeglarskiej naszego klubu w latach 1991–2001 Odznaki brązowe: 1. Paweł Leszek Klepka – wieloletni prezes sekcji koszykówki kobiet AZS Poznań 2. Leszek Kostański – żeglarz, trener klasy mistrzowskiej AZS Poznań 3. Józef Kozikowski – żeglarz, komandor sekcji żeglarskiej 4. Waldemar Łakomy – trener I klasy taekwondo, twórca międzynarodowych sukcesów naszych zawodników Marszałek Województwa Wielkopolskiego przyznał Odznaki Honorowe za zasługi dla województwa wielkopolskiego niżej wyszczególnionym osobom

1. Roman Haber, wieloletni trener koszykówki kobiet AZS Poznań, od 2000 r. dyrektor Organizacji Środowiskowej AZS Poznań www.azs.pl

2. Piotr Kuś, od 1984 r. działacz AZS w zakresie sportu masowego, propagator futsalu w środowisku akademickim 3. Antoni Małecki, żeglarz, trener, komandor naszej sekcji żeglarskiej w latach 2006–2014 4. Jacek Muzolf, od 1998 r. kierownik sekcji tenisa ziemnego AZS Poznań, wieloletni wiceprezes Organizacji Środowiskowej AZS, od 2011 r. prezes Polskiego Związku Tenisowego Polski Komitet Olimpijski przyznał Srebrne Medale PKOl za Zasługi dla Ruchu Olimpijskiego niżej wyszczególnionym osobom

1. Maria Majewska, trenerka lekkiej atletyki, wychowawca licznego grona reprezentantek Polski w biegach sprinterskich 2. Sylwester Majewski, trener i działacz sekcji lekkiej atletyki AZS Poznań 3. Zygmunt Przybylski, wieloletni prezes OŚ AZS Poznań, współtwórca sukcesów naszych zawodników w sporcie wyczynowym 4. Tomasz Szponder, prezes OŚ AZS Poznań od 2001 r., wiceprezes ZG AZS od 1987 r.

5. Ryszard Wryk, historyk, autor licznych opracowań naukowych na temat ruchu olimpijskiego, propagator idei olimpijskiej, były prezes, a obecnie wiceprezes OŚ AZS

Ponadto Złoty Medal PKOl za Zasługi dla Ruchu Olimpijskiego przyznany został Organizacji Środowiskowej AZS Poznań za całokształt działań na rzecz ruchu olimpijskiego w Polsce.

4. Tobiasz Nowacki – sekretarz Rady Środowiskowej AZS Poznań 5. Adrianna Sypniewska – zawodniczka pierwszoligowego zespołu AZS UAM w futsalu 6. Dominik Solecki – mistrz Polski szkół wyższych w futsalu 7. Jagoda Gołek – wielokrotna medalistka AMP w Szachach 8. Anna Klimaszyk – medalistka AMP w Pływaniu 9. Henryk Kuligowski – działacz Organizacji Środowiskowej AZS Poznań 10. Prof. Janusz Wojtkowiak – działacz KU AZS Politechniki Poznańskiej

Zarząd Główny AZS przyznał złote i srebrne odznaki AZS niżej wyszczególnionym osobom

Za wieloletnią działalność na rzecz Klubu Seniora AZS Politechniki Poznańskiej statuetki otrzymali

Złota odznaka AZS: 1. Prof. Mirosław Drozdowski – działacz AZS Poznań, działacz zarządu klubu AZS Politechniki Poznańskiej 2. Katarzyna Ratajczak – działaczka Klubu Uczelnianego AZS Politechniki Poznańskiej Srebrne odznaki AZS: 1. Martyna Ciuksza – prezes Klubu Uczelnianego AZS Uniwersytetu Ekonomicznego 2. Daria Marciniak – koszykarka, reprezentantka Polski juniorek 3. Kinga Woźniak – koszykarka, reprezentantka Polski juniorek

1. Marian Marek Bednarek 2. Jerzy Filipiak 3. Mariusz Raczek Za trzykrotne zdobycie Mistrzostwa Polski w hokeju na trawie kobiet statuetki otrzymali

1. Andrzej Tomczak – trener 2. Grzegorz Smenta – kierownik sekcji Okolicznościowa Statuetka Dla Kolegi Zbigniewa Kowala

W bieżącym roku kolega Zbigniew Kowal obchodzi 50-lecie działalności w AZS Poznań. W czasie studiów był działaczem klubu uczelnianego AZS UAM, następnie związał się z sekcją koszykówki kobiet. Ma niekwestionowany wkład w osiągnięcia naszych koszykarek. Od 50 lat towarzyszy wszystkim naszym imprezom sportowym i towarzyskim jako fotograf. Dzięki jego pracy AZS Poznań dysponuje niezwykle bogatym zasobem materiałów ikonograficznych.

Po Gali wszyscy udali się na uroczysty Bal – wspomnieniom i rozmowom oraz zabawie i tańcom nie było końca, a ostatni goście opuszczali obiekty Politechniki już nad ranem. Chyba przyjdzie nam teraz organizować takie spotkania co roku, bo wielu uczestników domagało się częstszych spotkań.

Opracowanie Kacper Czarnota Foto Paweł Adler

aps nr 02 2015 (325)

95 lat i więcej Rozmowa z Tomaszem Szponderem, prezesem AZS Poznań Dotarło do Zarządu Głównego AZS zaproszenie na obchody 95-lecia AZS Poznań, obchody rozpoczęliście Galą i Balem 31 stycznia 2015 roku. Z zapisków historycznych wynika, że AZS Poznań utworzono 5 listopada 1919 roku – jak ma wyglądać jubileuszowy rok ?

Ten rok ma być taki jak inne – pełen aktywności, czasem sukcesów, a czasem porażek (oby jak najrzadziej). Ponieważ 95 lat to nie jest jakaś bardzo okrągła rocznica, to przede wszystkim chcieliśmy przypomnieć o niej przy okazji imprez, które organizujemy. Były już i nasza poznańska Gala, podsumowująca zeszłoroczne rozgrywki studenckie, były Mistrzostwa Studentów I Lat, były też obchody 80-lecia sekcji żeglarskiej, trwają Akademickie Mistrzostwa Wielkopolski (planujemy ponownie rozgrywki w około 60 dyscyplinach), a będzie przecież jeszcze kilka imprez w ramach Akademickich Mistrzostw Polski, z pływaniem na tysiąc osób na czele.

Pięknym zakończeniem jubileuszowego roku będą – miejmy nadzieję – Akademickie Mistrzostwa Europy w Futsalu na początku sierpnia. No a 31 stycznia 2015? To sam środek i kulminacja tego roku jubileuszowego: oficjalna uroczystość, a potem Bal AZS. Byłem, byłem – widziałem i słyszałem. Dużo gości, przemówienia i odznaczenia. A w prezentacjach długi ciąg sukcesów sportowych i organizacyjnych, dziesiątki azetesiaków, którzy budowali w Poznaniu naszą organizację. Kiedy patrzyrzymy na historię AZS, to dominują w niej informacje cje o sukcesach sportowych ych i nazwiska medalistów.. Na o są drugim planie dopiero ludzie, którzy swoją działalziałalrzyczynością organizacyjną przyczynili się do tych sportowych ych osiągnięć. W historii poznańskiego ańskiego AZS wiele miejsca poświęcono święcono prof. Eugeniuszowi Piaseckiemu, aseckiemu, zresztą patronowi naszego aszego wyróżnienia dla wybitnych h trenerów i wychowawców młodzieży. zieży. Inni są mniej znani. Kogo należałoby ależałoby wyróżnić?

Ten nasz AZS budowany dowany ez dziebył przez te lata przez zi, któsiątki, ba, setki ludzi, ecznie rzy najczęściej społecznie poświęcali mu swój czas i siły. Chciałbym tu wspoh. Eumnieć o kilku z nich. geniusz Piasecki – o nim www.azs.pl

już mówiłeś – i dla przykładu trzech prezesów AZS Poznań: Antoni Jurasz – to okres międzywojenny, Karol Hoffman reprezentujący pierwsze lata powojenne i Witalis Ludwiczak – wieloletni prezes w okresie postalinowskim (patrz ramka).

Dorobek AZS Poznań zarówno w zakresie budowania zaplecza materialnego, jak i rozwiązań organizacyjnych jest znaczący. Własna siedziba, stadion, obiekty sportowe, szerokie szkolenie sportowe. W jakim okresie to wszystko zostało stworzone?

Mówiłem już o kolejnych pokoleniach ludzi działających na rzecz naszego AZS. Każdy z nich wniósł jakiś swój wkład w naszą działalność merytoryczną i tworzenie zasobów materialnych.

Już w okresie międzywojennym żeglarze usadowili się nad Kiekrzem, a wioślarze nad Wartą. Okres stalinowski to początek zagospodarowania terenów przy ul. Pułaskiego i budowy tam stadionu (to zresztą cała osobna historia, bo okazją do budowy stały się urodziny Bolesława Bieruta), potem była budowa siedziby AZS przy ul. Noskowskiego, obok istniejących tam wcześniej kortów, oraz obiektów przystani żeglarskiej w Kiekrzu. W końcu w latach 70. i 80. trwała przez kilkanaście lata budowa hali lekkoatletyczno-tenisowej. Zwieńczeniem tej zapobiegliwości o sprawy materialne były starania o wieczystą dzierżawę naszych terenó terenów, rozpoczęte jeszcze za prezesujeszcz ry M Marka Werlego, a zakończone zak sukcesem kiedy prezecesem, sem w drugiej połol 90. był Zygwie lat mun Przybylski. munt Te własne w obiekty wpły wpłynęły zresztą zna znacząco na nasz spos sposób funkcjonowan wania w ostatnich par parudziesięciu latach tach.

No w właśnie, jesteście, s wydaje, ostatjak się nim chyba środowiskiem które realizuje skiem, w jednej je organizacji wszy wszystkie właściwie pod podstawowe funkcje stat statutowe AZS. Myślę tu t i o działalności w za zakresie sportu stu-

T. Szponder i B. Wolwowicz, dyrektor Wielkopolskiego Stowarzyszenia Sportowego

denckiego i wyczynowego, i o szkoleniu młodzieży, i o wielkich imprezach krajowych i zagranicznych. No i własne obiekty…

Faktycznie – spójrzmy choćby na sport wyczynowy. Jak wiemy, w roku 1976 większość sportu w AZS została przeniesiona do klubów AZS AWF. Byliśmy jedynym środowiskiem, w którym tyle sekcji wyczynowych pozostało w klubie środowiskowym. Pewnie była to w dużej mierze kwestia posiadanych przez nas obiektów, ale i pewnie ludzi, którzy tu działali i chcieli dalej tworzyć ten AZS. Ostatnie lata to wręcz rozwój sportu wyczynowego – zamiast jego zwijania, jak to się dzieje w wielu innych klubach. Mamy w tej chwili 15 sekcji środowiskowych – nie sądzę, żeby było więcej niż kilka klubów w Polsce prowadzących tak szeroką działalność.

Przy tym sześć z tych sekcji występuje pod nazwą AZS Politechnika Poznań.

Prowadzimy je na mocy porozumienia z Uczelnią, która jest dla nich nie tylko sponsorem, ale zapewnia też m.in. bazę sportową. Charakterystyczne jest też to, że mamy dużo drużyn w grach zespołowych – wśród sekcji środowiskowych są dwie hokeja na trawie w ekstraklasie, są dwie 1-ligowe koszykówki, jest korfball, a jeszcze także hokej na trawie w AZS AWF czy futsal kobiet w AZS UAM. Generalnie – wyczyn to dwa kluby: AZS Poznań i AZS AWF, a także kilka sekcji w AZS UAM, w sumie ponad 25 sekcji wyczynowych. Miarą postępu sportowego niech będzie liczba olimpijczyków z AZS w Poznaniu – od ZERA na Igrzyskach w Seulu (1988), aż po dziewięciu w Londynie.

No tak, ale o tym fenomenie Poznania nie świadczy tylko wyczyn…

Z wyczynem wiąże się nasza działalność w zakresie szkolenia dzieci i młodzieży. Nie czekamy tu tylko na zawodników, którzy przyjdą na studia do Poznania – w dużej mierze szkolimy ich sami. Zresztą takim symbolem jest Szymon Ziółkowski, jedyny złoty medalista olimpijski z Wielkopolski i wychowanek AZS Poznań od pierwszego treningu (już 25 lat w jednym klubie!). Obydwa kluby odnoszą sukcesy w ogólnopolskiej

SPORTOWE (i nie tylko) IKONY AZS POZNAŃ PRZEMYSŁAW WARMIŃSKI (1908–1939). W latach 1926–1931 studiował prawo na Uniwersytecie Poznańskim. Podczas studiów był wybitnym działaczem narodowych organizacji akademickich. W AZS Poznań uprawiał tenis ziemny i hokej na lodzie. W latach 1926–1937 należał do najlepszych tenisistów w Polsce. W 1934 roku zdobył tytuł mistrza Polski w hokeju na lodzie. Przez cały czas swej kariery zawodniczej prowadził wielokierunkową działalność społeczną w ruchu sportowym. Żołnierz września 1939 r. Poległ w obronie Warszawy 26 września 1939 r. Był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci AZS Poznań okresu Drugiej Rzeczypospolitej.

ZDOBYSŁAW STAWCZYK (1923–2005). W 1946 r. wstąpił do AZS Poznań, w którym uprawiał lekkoatletykę. Specjalizował się w biegach sprinterskich. Był wielokrotnym mistrzem i rekordzistą Polski.

W 1949 r. został akademickim mistrzem świata w biegu na 200 m. W tym też roku zwyciężył w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najpopularniejszego sportowca Polski. W 1952 r. startował na igrzyskach olimpijskich w Helsinkach. W 1954 r. zdobył tytuł akademickiego mistrza świata w biegu na 100 m i 200 m. Po ukończeniu studiów został pracownikiem naukowym w AWF w Poznaniu. Tam przeszedł wszystkie szczeble kariery naukowej i uzyskał tytuł profesora. W latach 1987–1990 był rektorem AWF w Poznaniu. Był członkiem honorowym AZS, laureatem Medalu Kalos Kagathos.

ELŻBIETA GRZEŚCZYK. Debiutowała w pierwszoligowym zespole koszykówki AZS Poznań w 1968 r., mając piętnaście lat. W 1978 r. zdobyła mistrzostwo Polski. Przez szereg lat była podstawową zawodniczką swego macierzystego klubu i reprezentacji Polski. W 1976 r. w plebiscycie tygodnika „Sportowiec” uznana została za najlepszą polską koszykarkę sezonu 1975/1976. Była zawodniczką o niepowtarzalnym stylu gry i ogromnej skuteczności.

SZYMON ZIÓŁKOWSKI. Z AZS Poznań związany jest od 1989 roku. Należy do najbardziej utytułowanych polskich lekkoatletów. Pięciokrotny olimpijczyk (1996, 2000, 2004, 2008, 2012). W 2000 r. na igrzyskach olimpijskich w Sydney zdobył złoty medal w rzucie młotem. Dwukrotny mistrz świata (2001, 2005) i wicemistrz świata (2009) oraz brązowy medalista mistrzostw Europy (2012). Wielokrotny rekordzista i mistrz Polski w rzucie młotem.

W 2001 r. i 2005 r. uznany za najlepszego polskiego lekkoatletę. W latach 2010–2013 zasiadał w Radzie Zawodniczej IAAF. klasyfikacji sportu dzieci i młodzieży.

AZS Poznań od 18 (!!!) lat plasuje się w pierwszej dziesiątce tej klasyfikacji (ostatnio na V miejscu na ponad 3 tys. klubów), a AZS AWF Poznań także od kilku lat mieści się ścisłej czołówce (w 2014 roku na VII miejscu). Można oszacować, że w sumie szkoleniem tym objętych jest około 1,5 tysiąca młodych sportowców w obydwu klubach, a do najmocniejszych sekcji w tym zakresie należą: akrobatyka, szermierka, taekwondo, tenis czy koszykówka.

To rzeczywiście unikalne osiągnięcie, szczególnie dla klubu środowiskowego, który nie

ma bezpośredniego oparcia w działalności na dużej uczelni sportowej

Ależ my mamy oparcie w środowisku akademickim, tyle że nie na jednej, ale na wielu uczelniach. Wspomniałem o Politechnice i Uniwersytecie, a także oczywiście o AWF, ale są też inne uczelnie, które wspierają sport akademicki. Mają wybitnych sportowców na studiach, a przede wszystkim dbają o sport studencki. I to już nasz kolejny powód do dumy. Prowadzimy przecież najszerszy w kraju system rozgrywek dla studentów (w ostatnich latach Akademickie Mistrzostwa Wielkopolski to średnio 60 dyscyplin i 500 sklasyfikowanych zespołów z ponad 20 uczelni), który w ogromnej części opiera się o współpracę z uczelniami i ich jednostkami, studiami WFiS (obiekty, trenerzy, sprzęt).

Uzupełniają ten system Mistrzostwa Studentów I Lat i zawody o puchary Magnificencji Rektorów. Myślę, że dobrym symbolem tego zaangażowania uczelni i dobrej pracy są też wyniki osiągane przez wielkopolskie uczelnie w Akademickich Mistrzostwach Polski.

Stałe miejsce w pierwszej dziesiątce klasyfikacji generalnej mają Uniwersytet i Politechnika, a UAM nawet kilkakrotnie mieścił się na podium.

Swoistym fenomenem wśród uczelni zawodowych jest PWSZ Leszno, która już osiem razy (!!!) pod rząd wygrała klasyfikację w tym typie, a ostatnio na podium wśród uczelni niepublicznych awansowała też dwukrotnie WSPiA z Poznania.

Dobrze, dobrze – muszą być jednak jak wszędzie jakieś słabe punkty. Nikt nie jest przecież doskonały.

Zanim o słabościach – jeszcze jedna ważna sprawa: jesteśmy bardzo aktywni w organizacji imprez sportowych!

Spójrzmy choćby na AMP – należymy do trzech najaktywniejszych od lat organizatorów imprez. Z naszych uczelnianych AZS najwięcej imprez robi Politechnika z Wojtkiem Weissem na czele, a Środowisko robi regularnie imprezy-giganty. Kilkakrotnie organizowaliśmy lekkoatletykę na ponad 1,5 tys. uczestników, a ostatnio pływanie w Termach Maltańskich, po raz pierwszy w formie jednej imprezy dla niemal tysiąca uczestników. Organizują imprezy także niektóre sekcje wyczynowe, a w szczególności tenisowa z Jackiem Muzolfem na czele, wiceprezesem OŚ odpowiedzialnym za sport, a ostatnio wybranym także na prezesa Polskiego Związku Tenisowego. Nasze korty tenisowe przy ul Noskowskiego to prawdziwe centrum życia tenisowego nie tylko dla Wielkopolski, ale i dla całej Polski.

No dobrze – to może teraz te słabe punkty.

Pozwól jeszcze powiedzieć o jednym – robimy nie tylko imprezy krajowe,

ale i międzynarodowe, i to najwięcej w Polsce. Tylko w ostatnich latach były to Akademickie Mistrzostwa Świata w futsalu i w kajakarstwie oraz Akademickie Mistrzostwa Europy w tenisie, koszykówce i wioślarstwie. W tym roku czekają nas AME w futsalu, a w przyszłym – AMŚ w wioślarstwie.

SYLWETKI ZASLUŻONYCH EUGENIUSZ PIASECKI (1872–1947). Lekarz, teoretyk wychowania fizycznego o europejskim rozgłosie. Z jego inicjatywy w 1919 r. na Uniwersytecie Poznańskim utworzone zostało Studium Wychowania Fizycznego, w którym kształcono pierwszych w Polsce nauczycieli wychowania fizycznego na poziomie magisterskim. W latach 1919–1939 i 1945–1947 z ramienia senatu Uniwersytetu Poznańskiego był kuratorem AZS Poznań. Wywarł istotny wpływ na kształtowanie założeń ideowych AZS. W 1985 r. Zarząd Główny AZS ustanowił„Nagrodę im. Eugeniusza Piaseckiego” dla szczególnie wyróżniających się nauczycieli wychowania fizycznego i trenerów pracujących w środowisku akademickim. Imię Eugeniusza Piaseckiego nosi Akademia Wychowania Fizycznego w Poznaniu.

ANTONI JURASZ (1882–1961). Lekarz, profesor chirurgii ogólnej Uniwersytetu Poznańskiego. Był gorącym rzecznikiem upowszechniania wychowania fizycznego i sportu wśród studentów. W 1927 r. i w latach 1929–1939 prezes AZS Poznań. Położył ogromne zasługi dla rozwoju tej organizacji. We wrześniu 1939 r. naczelny chirurg Wojska Polskiego. W 1941 r. stworzył Polski Wydział Lekarski przy uniwersytecie w Edynburgu, którym kierował do 1945 r.

WITALIS LUDWICZAK (1910–1988). Z AZS Poznań związany był od 1925 r. Uprawiał szereg dyscyplin sportowych, odnosząc największe sukcesy w hokeju na lodzie. Mistrz Polski z 1934 r. Wielokrotny reprezentant Polski, dwukrotny olimpijczyk (1932, 1936). W 1945 r. i w latach 1957–1969 był prezesem AZS Poznań.

Z wykształcenia prawnik, profesor Uniwersytetu Poznańskiego. Był wybitnym specjalistą z zakresu międzynarodowego prawa prywatnego i cywilnego. Powszechnie uznawany jest za jedną z najwybitniejszych postaci polskiego sportu akademickiego i ruchu olimpijskiego w XX wieku.

KAROL HOFFMANN (1913–1971). Lekkoatleta AZS Poznań, w latach 1934-1939 wielokrotny mistrz Polski w skoku w dal, skoku wzwyż i trójskoku. Olimpijczyk z 1936 r. Wybitny trener, wychowawca olimpijczyków. Ceniony nauczyciel akademicki w WSWF w Poznaniu. Autor licznych prac metodycznych i szkoleniowych z zakresu lekkiej atletyki. W latach 1946–1971 w Polskim Radiu prowadził codzienną audycję pt. Gimnastyka poranna. Opracował około 7,5 tysiąca zestawów gimnastycznych ćwiczeń radiowych.

W latach 1948–1949 był prezesem AZS Poznań. aps nr 02 2015 (325)

Słabości ?

Nasza podstawowa słabość wynika z naszej siły – to stan naszych własnych obiektów. Jak wspomniałem, powstały one dziesiątki lat temu.

Potrzebne są od dawna generalne remonty lub budowa nowych. Tylko skąd na to wziąć pieniądze? Kluby funkcjonujące przy uczelniach nie mają takich problemów – to uczelnie budują, modernizują i utrzymują obiekty. Nikt z naszych głównych zleceniodawców nie chce wspierać rozbudowy obiektów, a niektóre programy (na przykład ACSS) nie przewidują nawet środków na media. Parę razy udało się nam otrzymać środki na remonty z Urzędu Marszałkowskiego, ale to wszytko kropla w morzu potrzeb. Kilka lat temu było już blisko realizacji marzeń – w ramach starań o organizację letniej uniwersjady w Poznaniu mieliśmy szansę otrzymać środki na realizację inwestycji strategicznych z Ministerstwa. Miasto sfinansowało nawet koszty projektu – hala do gier zespołowych, sale treningowe do lekkiej atletyki, judo i taekwondo, korty tenisowe i klatki do squasha, sale do fitnessu i aerobiku, restauracja, kręgielnia – to był piękny wielofunkcyjny obiekt, nastawiony na samowystarczalność finansową.

Niestety przyszedł kryzys i ostatecznie Miasto nie zdecydowało się na współfinansowanie realizacji projektu.

I tak skończyły się nasze marzenia.

Miejmy nadzieję, że tylko czasowo.

Druga słabość nie dotyczy tylko nas, ale całego kraju. To kurcząca się liczba studentów, która dotyka szczególnie uczelni niepublicznych.

Już zlikwidowaliśmy kilka klubów, a pewnie będą następne. Zmniejsza się też liczba członków – w ostatnich

latach o około 20% i w rezultacie z niezagrożonej drugiej pozycji tuż za Mazowszem, dziś jesteśmy w grupie ze Śląskiem i Małopolską, daleko za liderem.

To zresztą nie tylko sprawa uczelni niepublicznych – na przykład UAM, jeden z największych kilka lat temu klubów w Polsce, dziś ma zaledwie połowę dawnego stanu.

Mamy więc pełen obraz mocnych i słabych stron AZS w Poznaniu. Ale nadal nie wiemy, dlaczego udaje się Wam połączyć w jednej organizacji tak różną działalność, i to na wysokim poziomie, i dlaczego jest to tak unikatowe w kraju zjawisko.

Czy ja wiem? Może trzeba zapytać o to innych? Dlaczego przez dziesiątki lat działalności nie dorobili się swoich obiektów? Dlaczego nie chce im się zrobić kilku dodatkowych dyscyplin w lidze międzyuczelnianej ? Albo dlaczego, mając obiekty sportowe, nie chcą na nich robić sportu?

Sam nie wiem – może to nasza tradycja? Może te obiekty? Ale najpewniej jednak ludzie, którzy to wszystko kiedyś stopniowo budowali, i ci, którzy nie chcą się teraz cofać i budują to dalej.

U nas poprzez połączenie wyczynu i sportu studenckiego występuje chyba jakiś efekt synergii. Może ludzie z wyczynu i ludzie z upowszechniania wiedzą, że są sobie wzajemnie potrzebni?

Przecież nawet sami prezesi z ostatnich 30 lat doskonale rozumieli konieczność współistnienia.

Tadzio Sangowski był nie tylko ligowym koszykarzem, ale i prezesem klubu na dzisiejszym Uniwersytecie Ekonomicznym. Zygmunt Przybylski wyczynowo trenował w naszej sekcji lekkoatletycznej, ale był też prezesem klubu na ówczesnej Akademii Medycznej. Marek Werle to zawodnik i trener środowiskowej piłki ręcznej, ale i kierownik SWFiS na UAM, itd. Nawet Rysiu

Witalis Ludwiczak

Wryk czy ja, mimo że przecież wywodziliśmy się z klubu uczelnianego na UAM, to po latach działalności w Prezydium Zarządu OŚ rozumieliśmy też doskonale problemy wyczynu, jeszcze zanim zostaliśmy prezesami.

Generalnie uważam, że jak ktoś już podejmuje się działalności społecznej, to chyba dlatego, że chce coś zrobić, prawda? Inaczej szkoda byłoby cennego czasu, bo każdy ma jednak tylko jedno życie.

Na koniec jeszcze może... czy macie jako AZS Poznań jakieś marzenia związane z bliskim jubileuszem 100-lecia?

O tych naszych celach i marzeniach mówiłem trochę na uroczystości jubileuszowej. Sport studencki to utrzymanie szerokiego zakresu rozgrywek środowiskowych i mocnej pozycji naszych uczelni w klasyfikacji AMP. Wyczyn to minimum 10 reprezentantów Polski z AZS w Poznaniu na Igrzyskach w Rio de Janeiro i może awans koszykówki kobiet do ekstraklasy?

Sport dzieci i młodzieży to po raz pierwszy miejsce na podium klasyfikacji klubów. No i zdobycie praw do organizacji kolejnych akademickich imprez krajowych i zagranicznych.

Stulecie powinniśmy też uczcić poprawą stanu bazy sportowej. Bardzo byśmy tego chcieli, ale w tej sprawie, w stosunku do innych planów, najmniej chyba zależy tylko od nas.

No cóż – wypada Wam życzyć realizacji tych planów i marzeń. Chętnie jako redakcja APS pokażemy, jak się spełniają. Dziękujemy za rozmowę.

Redakcja „APS” Foto Archiwum AZS Poznań

www.azs.pl

Klub Seniora AZS Politechniki Poznańskiej ma już prawie 40 lat 27 września 1975 roku piętnastu byłych i aktualnych działaczy Klubu Uczelnianego AZS Politechniki Poznańskiej spotkało się w klubie Hades w Domu Studenckim nr 2, by podjąć decyzję o powołaniu Rady Klubu Seniora AZS PP. Zapewne nikt z uczestników tamtego spotkania nie dopuszczał do siebie myśli, że inicjatywa ta przejdzie najśmielsze oczekiwania nawet największych optymistów, a efektem będzie prężnie funkcjonujący i rosnący w siłę Klub Seniora AZS PP.

D

zisiejszy czterdziestolatek (tak, tak – czas leci!) to chyba jedyny taki istniejący w Polsce Klub związany wyłącznie z jedną uczelnią. Liczy on aktualnie prawie dwustu członków.

Oprócz tego w Poznaniu istnieje także drugi, środowiskowy Klub Seniora AZS, zrzeszający głównie azetesiaków z dawnych sekcji wyczynowych, któremu notabene prezesuje aktualny prezes KU AZS PP Wojciech Weiss.

Wracając jednak do wspomnianego spotkania politechników, warto odnotować, że pierwszym prezesem Rady wybrano mgr. inż. Zygmunta Młynarza – jednego z inicjatorów budowy boiska asfaltowego pomiędzy DS3 i DS4, jego zastępcą – inż. Romualda Mudziejewskiego, byłego prezesa KU AZS PP z lat 1971–1973, a sekretarzem – mgr inż.

Marię Prądzyńską. Na spotkaniu tym zobowiązano Radę do opracowania statutu, programu działania i zasad jej finansowania oraz zaprowadzenia ewidencji członków. Prezydium KU AZS PP na pierwszym posiedzeniu w nowym roku akademickim zatwierdziło 29 września 1975 r. Radę KU Seniora AZS PP jako organ doradczy i wspierający Klub, a pismem z 10.10.1975 r.

Sylwetki nagrodzonych seniorów MAREK BEDNAREK – wiceprezes ds. sportu masowego KU AZS PP na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych, współorganizator zjazdów Klubu Seniora i turniejów Piłkarskich Dinozaurów, współredaktor strony klubu.

JERZY FILIPIAK – wiceprezes ds. sportu masowego KU AZS PP w latach siedemdziesiątych, członek władz OŚ AZS Poznań, długoletni członek Zarządu KU AZS PP, aktualnie Przewodniczący Środowiskowej Komisji Rewizyjnej OŚ AZS, współorganizator zjazdów Klubu Seniora i turniejów Piłkarskich Dinozaurów, współredaktor strony Klubu Seniora, organizator imprez turystycznych i bali dla osób aktywnych w sporcie i turystyce.

MARIUSZ RACZAK – prezes KU AZS PP w latach osiemdziesiątych, współorganizator imprez integracyjnych dla seniorów i ich rodzin, sponsor imprez organizowanych przez AZS.

powiadomiono o tym fakcie Magnificencję Rektora Politechniki.

Z rozmowy z Karolem Humeniukiem, pełniącym wówczas obowiązki prezesa Klubu Uczelnianego, dowiadujemy się szczegółów dotyczących źródeł tych działań: – Otóż spiritus movens tej inicjatywy to nieodżałowany kurator JM Rektora ds. sportowych, a prywatnie wielki przyjaciel AZS-u doc. dr inż.

Kazimierz Hess (późniejszy prof. hab.), wielokrotny uczestnik naszych obozów, zwany przez nas Puchatkiem. Od zawsze powtarzał on, obserwując nasze poczynania, że nie wyobraża sobie, aby grupa przyjaciół, których połączył sport, tak nagle po ukończeniu studiów przestała ze sobą utrzymywać kontakty – wspomina Karol.

To właśnie on wyszedł z pomysłem zwołania grupy wyżej wspomnianych absolwentów uczelni na spotkanie, na którym miano postanowić o wspólnych działaniach. Zadanie to zlecił właśnie urzędującemu prezesowi klubu, na co oczywiście Karol przystał z ochotą i niemal od razu przystąpił do jego realizacji.

Tak zostały stworzone podwaliny pod istniejący do dziś Klub Seniora AZS PP. Następne spotkanie, już w dużo większej, 40-osobowej grupie, odbyło się na Politechnice w Poznaniu w roku 1979 r., a głównym jego celem było zaktywizowanie współpracy na linii absolwenci – Klub Uczelniany AZS i określenie jej zasad. Do Rady Klubu Seniora dokooptowano wówczas także K. Hessa jako nowego jej prezesa, S. Kostaszuka, J. Woelke, M. Tatarkiewicza, J. Filipiaka i W. Jaworowicza – aktualnego prezesa KU. Namacalnym efektem tych ustaleń była daleko idąca pomoc ze strony absolwentów, m.in.

Władysława Kramkowskiego – jednego z pierwszych prezesów seniorów naszego klubu zamieszkującego na Pojezierzu Suwalsko-Augustowskim – przy organizacji spływów kajakowych po Czarnej Hańczy, czy Stefana Kieli z Olsztyna – zapraszającego już od wielu lat na rejsy żeglarskie po Mazurach.

– Rok 1984 to kolejne spotkanie w Poznaniu, które od tego momentu postanowiliśmy nazywać zjazdami i organizować je już cyklicznie co cztery lata w okresie maj–czerwiec, zawsze w roku letnich igrzysk olimpijskich, po to, by już na zawsze zapadły w pamięci jego aktualnych, jak i potencjalnych uczestników – wspomina Marek Bednarek, współorganizator zjazdów i jeden z szefów Klubu. – I rzeczywiście, pomysł spodobał się do tego stopnia, że zjazdy stawały się coraz to bardziej atrakcyjne i liczne, a organizatorzy wybierali co cztery lata interesujące ośrodki sportowo-rekreacyjne. I tak IV Zjazd Klubu Seniora w 1992 r. odbył się w Błażejewku, a kolejne: V – w Dymaczewie, VI – w Wałczu, VII – w Sierakowie, VIII – ponownie w Wałczu i IX – w Drzonkowie. Przed nami zjazd jubileuszowy w roku 2016, prawdopodobnie po dłuższej przerwie znów w Poznaniu, na nowych obiektach sportowych Politechniki. Podstawową naszą dewizą była zawsze wspólna zabawa kończąca się tańcami i śpiewami przy ognisku, a w ciągu dnia rozgrywki sportowe we wszystkich możliwych do uprawiania na miejscu dyscyplinach.

Nie brakuje też spotkań z władzami Klubu Uczelnianego i Organizacji Środowiskowej na temat aktualnej sytuacji AZS w Poznaniu i na Uczelni.

Nasz Klub Seniora AZS PP nie ogranicza się li tylko do organizacji zjazdów, ale od wielu już lat jest to prawdziwa instytucja. To coroczne spotkania żeglarskie na Mazurach, rodzinne wypady do ośrodka AZS-u w Wilkasach, wspólne wyjazdy na narty w góry, organizacja turniejów piłkarskich dinozaurów, współpraca z Zarządem Klubu Uczelnianego, sponsoring imprez organizowanych przez AZS, wspólne uczestnictwo w balach dla osób aktywnych sportowo i turystycznie, a także prowadzenie własnej strony internetowej, z której jej autorzy Jurek Filipiak i Marek Bednarek są szczególnie dumni. Właśnie na naszej stronie www możecie znaleźć wszystko o wspomnianej powyżej działalności.

Na ostatniej Gali z okazji 95-lecia AZS Poznań trzej najbardziej aktywni członkowie Klubu Seniora AZS PP: Marek Bednarek, Jerzy Filipiak i Mariusz Raczak otrzymali z rąk aktualnego prezesa Klubu Uczelnianego pamiątkowe statuetki.

Jerzy Filipiak aps nr 02 2015 (325)

Wszystko od nowa

S

iatkarska Liga Mistrzów – bo tak po wywalczeniu mistrzostwa świata nazywane są rozgrywki w najwyższej klasie – wystartowała 5 października 2014 r. Wszyscy zdawali sobie sprawę z tego, że będzie to trudny sezon, okupiony pracą, zmęczeniem i długim terminarzem. Runda zasadnicza potwierdziła wszystkie przypuszczenia.

Dla akademików z Olsztyna sezon ten niekoniecznie układa się po ich myśli, ale jeszcze nie wszystko stracone.

Indykpol AZS Olsztyn po bardzo dobrym sezonie stracił trzon drużyny.

Po wywalczeniu piątego miejsca – najwyższego od wielu lat – trudno było zatrzymać w zespole chociażby takiego zawodnika jak Rafał Buszek, który był na wypożyczeniu, a który w międzyczasie zdobył przecież mistrzostwo świata.

Władze klubu oraz trener Krzysztof Stelmach musieli budować zespół od nowa.

I tak oto przed sezonem 2014/2015 do Olsztyna z AZS Warszawa przeniósł się m.in. atakujący Paweł Adamajtis, libero Michał Potera czy słowacki rozgrywający Juraj Zaťko. Do nich dołączył jeszcze Jakub Bik pozyskany z AZS Częstochowa, Bartosz Bednorz, Miłosz Zniszczoł, Maciej Zajder, młodziutki Krzysztof Gulak i dwóch obcokrajowców – Słowak František Ogurčák i Brazylijczyk Lévi Cabral. To aż dziesięciu nowych zawodników! Do przewidzenia było, że będą oni potrzebowali czasu, by zgrać się ze sobą.

Początek ligi nie był łatwy. Na pierwsze pewne i trzypunktowe zwycięstwo akademików z Olsztyna kibice musieli czekać aż do 12. kolejki. Wtedy 3:0 Indykpol AZS pokonał Effector Kielce.

Co prawda wcześniej były dwa zwycięstwa, ale tylko 3:2 i to po słabej grze, z drużynami okupującymi dwa ostatnie miejsca w ligowej tabeli. Cierpliwość włodarzy klubu oraz kibiców była wystawiona na dużą próbę.

Po zwycięstwie nad zespołem kieleckim od razu przyszła wygrana z akademikami z Częstochowy. Wydawało się, www.azs.pl

że wszystko się stabilizuje i wraca na właściwe tory, ale niestety tak się nie stało. Chwilę później wszyscy w Olsztynie przeżywali ciężkie chwile, kiedy to ich ukochany AZS przegrywał mecz za meczem.

Czara goryczy przelała się, gdy po bardzo słabej grze olsztynianie przegrali z przedostatnią drużyną: BBTS-em Bielsko-Biała. To wtedy zapadła decyzja o zmianie trenera, aby tchnąć w zespół nowego ducha. Dotychczasowego szkoleniowca Krzysztofa Stelmacha zastąpił Włoch – Andrea Gardini, który do tej pory nie prowadził samodzielnie żadnej drużyny.

Andrea Gardini to bardzo znany siatkarz, który w swojej karierze zawodniczej osiągnął chyba wszystko. To jeden z najbardziej utytułowanych graczy włoskiej siatkówki – zdobywca siedmiu tytułów mistrza kraju z czterema różnymi klubami. Z reprezentacją Włoch zdobył aż trzy tytuły mistrza świata i cztery mistrza Europy. Ponadto w swoim dorobku ma srebrny i brązowy medal olimpijski. Jako asystent trenera reprezentacji Polski – Andrei Anastasiego, w latach 2011–2013 zdobył z naszą narodową kadrą Puchar Świata, brązowy medal mistrzostw Europy oraz złoty i brązowy medal Ligi Światowej. Pod koniec grudnia 2014 r. przyszedł do Olsztyn, by pomóc akademikom w ustabilizowaniu formy i dla wprowadzenia nowych rozwiązań, które mogłyby zapewnić jeszcze walkę o jak najwyższe miejsca. A po zmianie regulaminu PlusLigi wszystko było jeszcze możliwe.

Tak zwany „efekt nowej miotły” zadziałał dopiero w trzecim meczu prowadzonym przez Andreę Gardiniego.

Ale za to jak zadziałał! Indykpol AZS Olsztyn w pięknym stylu pokonał 3:2 Asseco Resovię Rzeszów – pretendenta do złotego medalu mistrzostw Polski i wicemistrza Polski z pięcioma mistrzami świata w składzie! Dwie kolejki później nie dał żadnych szans ZAKSie Kędzierzyn-Koźle, która przed sezonem również celowała w medale mistrzostw Polski. Ale forma falowała.

Po bardzo dobrych spotkaniach z rywalami z wyższej półki akademicy trwonili punkty z przeciwnikami w swoim zasięgu. Przegrane z Banimexem Będzin, Czarnymi Radom czy Effectorem Kielce spowodowały, że olsztyńscy kibice z drżeniem obserwowali ostatnią kolejkę rundy zasadniczej. Aby zapewnić sobie awans na 10., bezpieczne miejsce – olsztynianie musieli pokonać w ostatnim meczu AZS Częstochowę. Przed własną publicz-

nością przegrywali już 0:2 i wydawało się, że są już praktycznie bez szans. Nie poddali się i zgodnie z powiedzeniem, że kto nie wygrywa meczu przy stanie 2:0, ten przegrywa 2:3 – trzy ostatnie sety rundy zasadniczej należały do akademików z Olsztyna!

Tym samym, pokonując 3:2 AZS Częstochowa, olsztynianie awansowali na 10. miejsce, ale od jedenastego BBTS-u Bielsko-Biała dzielił ich zaledwie punkt. Teraz wszystko leżało w rękach bielszczan. Wszyscy w Olsztynie, pełni stresu i obaw, obserwowali pojedynek ZAKSA Kędzierzyn-Koźle – BBTS Bielsko-Biało. Ku uciesze kibiców z Olsztyna ZAKSA wygrała pewnie 3:0 i to AZS Olsztyn po rundzie zasadniczej uplasował się na bezpiecznym 10. miejscu!

Dlaczego bezpiecznym? Bo po zmianach w regulaminie drużyny, które po fazie zasadniczej zajęły miejsca 9. i 10.

dokończenie s. 10

Dwadzieścia sześć meczów rozegranych w rekordowym tempie, a to jeszcze nie koniec… PlusLiga 2014/2015 nie jest łaskawa dla siatkarzy, bo po zmianie regulaminu i dokooptowaniu dodatkowych dwóch drużyn trzeba rozgrywać spotkania systemem środa-sobota. Ale to nie jedyna zmiana i nowość w tegorocznych rozgrywkach.

Może się uda Rozmowa z Anną Rybicką, utytułowaną florecistką AZS AWFiS Gdańsk Czy pamięta Pani swój pierwszy start międzynarodowy?

Tak, pamiętam, miałam 11 lat i pojechałam do Szombathely na Wegrzech na zawody dla dzieci do lat 15. Było tam chyba z 300 dzieciaków z całej Europy, potwornie trudno było się przebić przez eliminacje. Udało mi się to, lecz odpadłam w pucharach. Wszystkim moim sąsiadkom przywiozłam dezodoranty, dzieciom z podwórka i braciom gumy do żucia i soki w kartonach – to był czas, kiedy Polska była jeszcze za żelazną kurtyną i wyjazd za granicę, z paszportem służbowym w kieszeni, był wielkim wydarzeniem – nawet do innego kraju po tej stronie żelaznej kurtyny.

Jakie były Pani silne strony w walce na planszy?

Miałam dobrą technikę, wyćwiczoną przez mojego trenera Longina Szmita, umiejętność wyczucia, jaką przeciwnik zrobi zasłonę, i wyminięcia nawet kilku zasłon z rzędu, dobrą wydolność i dynamikę. Walka sprawiała mi zawsze ogromną radość, uwielbiałam nie tyle rywalizację, ile to, że pojedynek to ciągła improwizacja i zmienność akcji.

Który z licznych sukcesów uznaje Pani za najcenniejszy?

Dwa są wyjątkowo cenne: mistrzostwo świata kadetów w Meksyku w 1994 roku, miałam wtedy 17 lat i zupełnie nie zdawałam sobie sprawy, że stać mnie na złoty medal mistrzostw świata. Walczyłam po prostu o każde kolejne trafienie, podpowiedzi udzielał mi fechmistrz Stanisław Szymański, doskonały strateg.

Drugim takim sukcesem był drużynowy srebrny medal z mistrzostw świata w 2010 roku w Paryżu. Walczyłyśmy

mają zapewniony udział w rywalizacji o miejsca 5–12. Dlatego też, nawet z miejsca 10. można jeszcze awansować na wysokie piąte miejsce, a na pewno nie spadnie się już poniżej miejsca 12., czyli nie zajmie się dwóch ostatnich miejsc w PlusLidze.

Przed kibicami i siatkarzami teraz akademickie derby. Miejsce 9. i 10. rozegrają miedzy sobą dwumecz, który rozstawi drużyny w dalszej rywalizacji PlusLigi. A, że na miejscu 9. uplasowała się AZS Politechnika Warszawska, to wszystkich nas czeka arcyciekawe widowisko, bo przez ostatnie lata mecze pomiędzy tymi dwiema akademickimi drużynami elektryzują siatkarskich ki-

w składzie: Sylwia Gruchała, Karolina Chlewińska, Kasia Krzyczało i ja. Startowałyśmy z bardzo niskiego miejsca w rankingu światowym (9), w związku z czym miałyśmy trudną drogę: Węgierki, Rosjanki, Koreanki. Wszystkie pokonałyśmy, 10 lat po igrzyskach olimpijskich w Sydney udowadniając, że pomimo upływu lat jesteśmy w stanie powtórzyć taki wynik. To była klamra spinająca moją przygodę ze sportem.

To wicemistrzostwo świata jest dla mnie cenniejsze niż mistrzostwo świata z 2003 roku z Hawany, bo przyszło po latach posuchy, w trudnym momencie.

Jest to zarazem ostatni medal zdobyty przez całą polską szermierkę do chwili obecnej, czyli do 2015 roku.

Moim jednak osobistym największym sukcesem, takim wewnętrznym, było 3 miejsce w Pucharze Świata w Seulu w lutym 2000 roku. To może nie jest taki znowu ogromny wyczyn, bo Puchar Świata nie jest imprezą mistrzowską, ale dla mnie ma ogromne znaczenie.

Nieco wcześniej naderwałam więzadło krzyżowe i zmagałam się z ogromnym bólem. Przed wyjazdem powiedziałam sobie: jeśli na tych zawodach nie wejdę do finałowej ósemki, to kończę ze sportem, bo ból jest zbyt silny i udział w igrzyskach w Sydney nie ma sensu.

Kiedy zajęłam 3 miejsce mimo bólu, wiedziałam, że mogę wziąć udział w igrzyskach, wszystko nagle zyskało sens.

W Sydney zdobyliśmy potem srebro.

W klubowym środowisku sportowym z zawodnikiem wiążą się fakty, momenty, które tworzą sympatyczne wspomnienia, powtarzane są jak legendy? Tak było i… z „Rybką”. Proszę nam przypomnieć…

biców. W tym miejscu warto przypomnieć rywalizację z zeszłego sezonu – pięć pojedynków, w tym cztery pięciosetowe o piąte miejsce w PlusLidze! Istny maraton, który dostarczył kibicom wiele emocji. Zapewne i tym razem można spodziewać się ciekawego widowiska.

Zwycięzca tego dwumeczu zagra z przegranym rywalizacji Cerrad Czarni Radom – Asseco Resovia Rzeszów, a przegrany z przegranym dwumeczu ZAKSA Kędzierzyn-Koźle – PGE Skra Bełchatów.

Dopiero z perspektywy czasu widać, jak ważny był ten ostatni mecz AZS Olsztyn – AZS Częstochowa, zakończony zwycięstwem akademików z Olsz-

Azetesianka (od 1991), gdańszczanka, ps. Rybka, mistrzyni świata juniorek w konkurencji indywidualnej (1997), 4-krotna mistrzyni świata seniorek (1993, 1995, 1998, 2005), mistrzyni seniorek w drużynie (Hawana, 2003), dwukrotna olimpijka, srebrna medalistka olimpijska z Sydney (2000) w drużynie floretowej, w której partnerkami A. Rybickiej były: S. Gruchała, M. Mroczkiewicz, i B. Szewczyk-Wolnicka.

Najwspanialej wspominamy wyjazdy na Kubę – zawsze przywoziliśmy stamtąd świetne wyniki i w dodatku mnóstwo pozasportowych wspomnień związanych z tamtejszą muzyką, tańcem, klimatem, plażami. Nie wiem, czy na wyjazdach ze mną było inaczej niż beze mnie, ale jedno zapamiętam: wspaniałą atmosferę w drużynie. Kiedy jedna nawaliła, reszta się mobilizowała i nigdy nie było wzajemnych pretensji, żali – wręcz przeciwnie, działałyśmy na siebie mobilizująco.

Stres momentalnie rozładowywałyśmy poczuciem humoru, śmiechem.

Z szalonych wyczynów pamiętam, że weszłam z kolegami szpadzistami na dach 30-piętrowego hotelu w Meksyku, i tam tańczyliśmy, pamiętam też kąpiel w oceanie w czasie sztormu na Kanarach, gdzie mieliśmy mistrzostwa świata.

Wybitna zawodniczka, utytułowana, azetesianka. Wśród licznych i znaczących sukcesów brakuje tych ze światowej rywalizacji studenc-

tyna. Wygrane trzy sety pozwoliły na nowo uwierzyć, że w sezonie 2014/2015 wszystko jest jeszcze możliwe i przedsezonowy cel, jakim było zajęcie piątego miejsca, nadal jest osiągalny. Oby tylko kontuzje, które nie oszczędzały olsztyńskich akademików w rundzie zasadniczej (aż czterech kontuzjowanych zawodników), nie zdziesiątkowały składu w rundzie play-off… Naprawdę wszystko jest jeszcze możliwe – również i to, że z dziesiątego miejsca można awansować nawet na piąte. Ale jak będzie – przekonamy się w połowie kwietnia 2015 r.

Marta Panasiuk Foto Grzegorz Czykwin „Gazeta Olsztyńska” aps nr 02 2015 (325)

kiej, z letnich uniwersjad, które mają wpisane koleżanki klubowe…

To prawda! Raz byłam bardzo blisko, przegrałam walkę o strefę medalową na Uniwersjadzie w Izmirze, w Katanii zaś zajęłyśmy drużynowo czwarte miejsce.

Dobra lekcja pokory  Przełom XX i XXI wieku to lata świetności akademickiego gdańskiego floretu kobiet. Pani szkoleniowcami byli wybitni trenerzy. Proszę o wymienienie po jednej cesze charakteru, które Pani w nich ceni...

Moim szkoleniowcem od początku do końca był Longin Szmit, ale reprezentację w złotych latach polskiego floretu prowadził fechmistrz Tadeusz Pagiński. Niezwykle ważną osobą był dla mnie też fechmistrz Stanisław Szymański. Longin Szmit – pracowitość, wiara w zawodnika. Tadeusz Pagiński – przedwojenna galanteria, ojcowski stosunek do zawodniczek w drużynie.

Stanisław Szymański – zimna krew, racjonalizm, a jednocześnie hojność i serdeczność.

Warto uprawiać szermierkę?

Niesłychanie nieprzewidywalna, pasjonująca gra strategiczna, w której taktyka jest bardzo ważna. Szermierka angażuje w pełni ciało i umysł. Taka wszechstronna „dyscyplina renesansu”.

I to pole do popisu dla naszej wyobraźni, mnogość rozwiązań, ciągła improwizacja, brak schematyczności mimo obowiązującego układu działań zaczepnych i obronnych. Walka, której celem nie jest zadanie mocnego ciosu, ale sprytne rozwiązanie taktyczne – trafienie samo w sobie może być bardzo lekkie, nawet niewyczuwalne. Sport walki, ale bez kontaktu fizycznego. Elegancki, biały, bez afer dopingowych, bez korupcji.

Z przejrzystymi regułami i możliwością zwrócenia się o wideoarbitraż w razie kwestionowania decyzji sędziego. Piękna sprawa.

Ludzie sportu są aktywni do końca życia. Którą z form ruchu uprawia Pani na co dzień?

Bardzo lubię ruch na świeżym powietrzu. Nie przepadam za klimatyzowanymi pomieszczeniami. Biegam nad morzem, na Półwyspie Helskim, na Wyspie Sobieszewskiej, na plażach Zatoki Gdańskiej.

Bardzo lubię też pływać i jeździć na rowerze. Do pływania najlepsze są dzikie jeziora, poza kąpieliskami, te duże i czyste. Mieszkam blisko Pojezierza Kaszubskiego, to raj dla pływaków.

Zimą pozostaje pływalnia.Od dziecka lubię też gimnastykę, dzień zaczynam od stania na rękach, i na nim kończę.

Absolwentka Wyższej Szkoły Międzynarodowych Stosunków Gospodarczych i Politycznych w Gdyni, Głównej Szkoły Handlowej w Warszawie, studium podyplomowego Politechniki Gdańskiej oraz Wyższej Szkoły Administracji i Biznesu w Gdyni, słowem: staranna i ukierunkowana edukacja, a zawodowo…

www.azs.pl

Starszy analityk rynku w Thomson Reuters, gdzie pracuję od roku 2006 (i od tego czasu nie miałam urlopu, bo cały urlop zawsze wykorzystywałam na turnieje i obozy). Pracowałam też jako trenerka szermierki w Singapurze w 2013 roku – to była wspaniała przygoda, szok cywilizacyjny (praca z dziećmi i dorosłymi wszystkich ras i religii) i wielkie wyzwanie, bo nigdy wcześniej trenerką nie byłam.

Na ile uczestnictwo w sporcie na najwyższym poziomie może stać się pomocne w pracy zawodowej, w życiu codziennym?

Sport uczy pracowitości i wytrwałości, w porównaniu z przeciętnym pracownikiem sportowcy mają tych cech więcej. Nie przestaną pracować, dopóki nie skończą zadania. Mądry szef potrafi to docenić, ale bywa i tak, że tacy ludzie są wykorzystywani. Sport uczy też zasad fair play, nam, ludziom sportu, przekręty, skróty i układy (zwłaszcza skróty!) często nie mieszczą się w głowie.

Wierzymy, i jesteśmy w tej wierze pięknie naiwni, że praca w końcu przyniesie rezultaty, osiągnięcia czy awans.

W sporcie tak jest, w życiu bywa różnie, bo nie zawsze najlepszym przyznaje się zaszczyty i awanse, czasem celowo przyznaje się je przeciętnym.

W sporcie znakomity zawodnik zawsze się obroni, nie musi rozpychać się łokciami, jego sukcesy mówią same za siebie. W życiu zawodowym, osobistym, nie ma tak przejrzystych reguł. Pomimo tego warto cechy sportowca przenosić do życia codziennego, zakładać własne firmy lub być wśród ludzi, którzy to doceniają. Gorsza strona – sport w przeszłości produkował ludzi niezdolnych do startu w karierę zawodową, sfrustrowanych brakiem perspektyw. Teraz to się zmienia – sportowcy zaczęli dbać o wyksztalcenie, o alternatywną drogę. Są też bardziej odporni na silny, ekstremalny stres, choć niekoniecznie na ten zwykły, codzienny. No i mają sporo pokory, dystansu do siebie – bez tego nie sposób w sporcie przetrwać.

Wielu sportowców staje się osobowościami mediów. Świetnie komentują rywalizację w różnych dyscyplinach sportu. Tak po części jest w Pani przypadku. W rozmowie „APS” w 1997 roku, po MŚ w hiszpańskim Puerto de la Cruz (złoty medal w kategorii juniorek do lat 20), powiedziała Pani, że może zostanie… dziennikarzem. Czy to znaczy, że młodzieńcze marzenie się spełni?

Uwielbiam komentować szermierkę, robiłam to podczas igrzysk w Pekinie czy nawet ostatnio, podczas Pucharu Świata w Gdańsku. To jest tak, jakbym była na pasjonującym spektaklu albo w kinie na świetnym filmie, i mogła na bieżąco dzielić się swoimi przeżyciami z innymi widzami czy słuchaczami. Co więcej, film czy sztuka mają scenariusz, natomiast w sporcie nigdy nie wiadomo,

jak spektakl się skończy, to się dzieje na żywo, na oczach widzów. Wspaniałe uczucie. Wierzę, że jeszcze kiedyś będę mogła komentować szermierkę – oby jak najczęściej.

Po raz już 11 – w styczniu br. w Gdańsku spotkały się na turnieju Pucharu Świata we florecie najlepsze zawodniczki świata: i te młode, i te bardziej doświadczone. Na tych zawodach postanowiła Pani zakończyć karierę sportową. Dlaczego?

Genezy tej decyzji trzeba szukać już w 2013 roku. Byłam drugą zawodniczką krajowego rankingu, mimo to nie pojechałam na żadne zgrupowanie ani Puchar Świata z pieniędzy związkowych.

Kierowano się metryką, mimo że szermierka to sport ludzi doświadczonych.

Obecnie też podejmowano takie próby, w roku 2014 i 2015, w stosunku do innych zawodniczek, ale tym razem, całe szczęście, interweniował Polski Związek Szermierczy. W roku 2013 uznałam, że czas spełnić marzenia, które nosiłam w sobie od wielu lat – wyjechać do dalekiego kraju i uczyć szermierki. To był dobry moment, byłam mocno zmotywowana. Wróciłam i wystartowałam na Pucharze Świata w Gdańsku, bo Gdańsk to moje miasto. Potem zdecydowałam o zakończeniu kariery, ale na planszę być może jeszcze wrócę.

W Dworze Artusa oficjalnie i po przyjacielsku żegnało Panią wiele osób. W imieniu Zarządu Głównego AZS – Rafał Zakrzewski, wcześniej związany z sekcją szermierki, z Klubem Sportowym AZS AWF/AWFiS Gdańsk, obecnie dyrektor COSA Galion w Górkach Zachodnich.

Jakie to były życzenia?

Były piękne życzenia – zdrowia i szczęścia, powodzenia w roli trenerki i wspaniały prezent – wyciskarka do soków. Rafał długo z florecistkami współpracował, dobrze nas zna, wielokrotnie pomagał w kontuzjach, jest autorem najpiękniejszych szermierczych zdjęć, jakie posiadam…

Wróci Pani jeszcze do szermierki?…

W pewnym sensie już do niej wróciłam. Wraz z Sylwią Gruchałą założyłyśmy szkolę szermierczą „Riposta” dla dzieci z domów dziecka i rodzin zastępczych. Mamy dwadzieścioro dzieci, i za nami już dwa cykle zajęć weekendowych.

Ale… marzy mi się jeszcze start w turnieju, może mistrzostwach Polski. Może się uda Powodzenia!

Dziękuję za rozmowę Halina Hanusz Foto AM-STUDiO Group

70-lecie AZS Kalendarium organizacyjne rzez okres 70 lat działalności zanotowano wiele znaczących akcentów organizacyjnych. Dotyczyły one powoływania klubów uczelnianych AZS w częstochowskich szkołach wyższych i wspierania ich w działalności. Przeprowadzano zawody uczelniane, środowiskowe, wojewódzkie, ogólnopolskie i międzynarodowe. Ważne były też organizowane zjazdy jubileuszowe 15-, 25-, 30-, 40-, 55i 60-lecia. Inicjatywy te były wspierane przez władze uczelniane, prezydenta miasta Częstochowy, Zarząd Główny AZS oraz sympatyków AZS.

P

1945 8 marca odbyło się zebranie założycielskie Akademickiego Związku Sportowego w Częstochowie.

Centrala Akademickiego Związku Sportowego zatwierdziła powołany 19 lutego AZS Częstochowa przy Wyższej Szkole Administracyjno-Handlowej.

1946

Zorganizowano Zjazd Jubileuszowy z okazji 15-lecia AZS Częstochowa.

1959

1970

Powołano Klub Seniora AZS Częstochowa.

Powołano Klub Środowiskowy SZS-AZS Częstochowa (wspólnie ze Szkolnym Związkiem Sportowym).

1976

9 września w wyniku fuzji KU AZS WSP, KU AZS Politechnika, Klubu Środowiskowego SZS-AZS powstał Zarząd Środowiskowy AZS w Częstochowie.

1978

1998  10 listopada rozpoczął funkcjonowanie Klub Uczelniany AZS w Centrum Języków Europejskich.  17 grudnia powołano Klub Uczelniany AZS w Wyższym Seminarium Duchownym.

2000  22 marca powstał Klub Uczelniany AZS w Wyższej Szkole Lingwistycznej.  4 grudnia Kluby Uczelniane i Kluby Środowiskowe Strzelectwa Sportowego i Piłki Siatkowej powołały Organizację Środowiskową AZS Częstochowa.

2005  13 lipca rozpoczął działalność Klub Sportowy AZS Częstochowa Sportowa Spółka Akcyjna.  Klub Seniorów zorganizował obchody 60-lecia AZS Częstochowa.

2008 Z okazji 100-lecia AZS w Polsce – w Częstochowie zorganizowano I Zjazd Klubów Seniora AZS. Prezydent RP Bronisław Komorowski przyznał Organizacji Środowiskowej AZS Częstochowa flagę Polski z okazji wieloletniej działalności na rzecz społeczeństwa obywatelskiego.

2014

aps nr 02 2015 (325)

Częstochowa Kalendarium sportowe kademicki Związek Sportowy był pierwszym klubem sportowym, który rozpoczął działalność w wyzwolonej spod okupacji niemieckiej Częstochowie.

Była to inicjatywa młodzieży uczącej się na Kursach Akademickich. Wtedy to postawiono na sekcje piłki siatkowej i koszykowej, pływacką, lekkoatletyczną oraz tenisa stołowego i szachów. Działaczami byli studenci urodzeni w latach 1918–1925 wywodzący się z Częstochowy i z kresów wschodnich.

Przy AZS działalność sportową prowadziły sekcje: boksu, futsalu, hokeja na trawie, judo, kulturystyki, lekkoatletyki, narciarstwa, pływania, piłki koszykowej, piłki nożnej, piłki ręcznej, piłki siatkowej, podnoszenia ciężarów, strzelectwa sportowego, szachów, tenisa stołowego, żeglarstwa.

A

1971 Awans siatkarzy do II ligi państwowej.

1980 Wiesław Czaja wystąpił na Igrzyskach Olimpijskich w Moskwie (4 miejsce).

1989 Awans tenisistek stołowych do I ligi, debiut siatkarzy w Pucharze Europy.

Pierwsze mistrzostwo Polski siatkarzy.

1990

Piłka siatkowa: Władysław Kustra (6),

Siatkarze: Andrzej trener Zdzisław Kozłowski, 1968 Solski, Krzysztof Stelmach, Andrzej Stelmach, Adam Kurek, Andrzej Szewiński i Radosław Panas – wicemistrzami Uniwersjady (Buffalo).

1993

1996  Piąte mistrzostwo Polski siatkarzy.  Indywidualne wicemistrzostwo Polski Pauliny Narkiewicz

w tenisie stołowym.

 Igrzyska Olim-

Mistrzowie świata, 1974. E. Skorek, R. Bosek, W. Czaja, S. Gościniak

1952 Pierwszy złoty medal w Akademickich Mistrzostwach Polski zdobyli Marceli Sypniewski i Jerzy Omański (tenis stołowy – gra podwójna).

1956  Awans hokeistów na trawie do I ligi państwowej.  Wilhelm Szpara wystąpił w Akademickich Mistrzostwach

Świata w narciarstwie (bieg) – jedyny znaczący udział zawodnika AZS Częstochowa w historii sportów zimowych.

1960 Koszykarze awansowali do II ligi państwowej.

pijskie w Atlancie (Damian Dacewicz, Marcin Nowak, Andrzej Stelmach, Piotr Gruszka, Robert Prygiel, Krzysztof Śmigiel).  Debiut tenisistek stołowych w Pucharze Europy.

Siatkarze, 1988

1998  Indywidualne Mistrzostwo Polski Pauliny Narkiewicz w tenisie stołowym.  Mistrzostwo Polski P. Narkiewicz i Jolanty Langosz-Pękały (gra podwójna).  Mistrzostwo Polski J. Langosz-Pękały (gra mieszana).  Puchar Polski siatkarzy.  Brązowy medal P. Narkiewicz w Akademickich Mistrzostwach Świata.

2000 Awans siatkarek AZS Politechnika do serii B. 2003 Puchar Polski tenisistek stołowych.

2008 Akademickie Mistrzostwo Europy w tenisie stołowym. Łukasz Grela akademickim mistrzem świata w podnoszeniu ciężarów (Tajlandia). A. Ziaja, 2012

2014

Tenisistki stołowe w I lidze, 1989, trener Wiesław Pięta

www.azs.pl

ISBT Enschede, 28.12.2014–1.01.2015

Atmosfera, zabawa, sport

po holendersku Troje polskich badmintonistów zawitało do holenderskiego miasta Enschede na zorganizowany tam po raz 28. turniej ISBT (International Student Badminton Tournament).

D

ebiutantką była Jolanta Maćkowiak, która dotarła na zawody z… Paryża wraz z francuską ekipą „Bad & Beers”.

– Pierwszy raz wzięłam udział w takim turnieju – zwierza się pracująca obecnie w Paryżu absolwentka poznańskiego Uniwersytetu Medycznego. Najbardziej, oprócz samej gry, podoba mi się możliwość spotkania wielu sympatycznych uczestników – dodaje Jola, która w deblu kategorii C zdołała zająć wysokie, czwarte miejsce.

Drugą Polką grającą w Enschede była Anna Zakrzewska z AZS Uniwersytetu Warszawskiego. W deblu kategorii D towarzyszyła jej Francuzka Lucile Nojac z ekipy „Poketeam” (organizatorzy ISBT starają się w grach podwójnych tworzyć – w celach integracyjnych – pary międzynarodowe). Polsko-francuski duet zajął ostatecznie trzecie miejsce.

Niżej podpisany – czyli trzeci Polak startujący w turnieju – zgłębia fenomen ISBT od 1999 roku. Wtedy to miałem okazję uczestniczyć w niestety zarzuconym kilka lat później turnieju paryskim, organizowanym na Uniwersytecie Orsay. W Enschede grałem w kategorii B: w deblu z Francuzem Guillaume’m Oudinem, w mikście ze studiującą w Londynie Sarah Zhao.

Zaletą ISBT jest komfortowy dla uczestników podział na (z reguły) cztery

osobne kategorie podług umiejętności oraz przyjęcie szwajcarskiego systemu gry (nikt nie odpada w trakcie turnieju, a przeciwnicy są w kolejnych rundach zestawiani według swoich dotychczasowych wyników, czyli reprezentują zbliżony poziom).

Atutem ISBT są także niskie koszty udziału (wiąże się to jednak – przynajmniej na turniejach kontynentalnych – z nocowaniem na własnych materacach w hali sportowej). Przykładowo wpisowe dla studenta na ostatni turniej w Enschede, trwający ponad trzy doby, wynosiło 82,5 euro i obejmowało m.in. zakwaterowanie, wyżywienie i prawo startu w zawodach.

Nieodłączną cechą ISBT są wreszcie imprezy integracyjne. Turniej zwykle rozpoczyna się od party i kolejne wieczory mają w programie podobne atrakcje. Myliłby się jednak grubo ktoś, przypisując ISBT cechy jakiegokolwiek rozpasania, np. alkoholowego (choć prohibicji nie ma, startują wyłącznie osoby pełnoletnie i w zdecydowanej większości odpowiedzialne).

Jeśli Enschede nie jest dla formuły ISBT tym, czym Olimpia dla igrzysk, to przynajmniej Atenami. Dlatego skorzystałem z okazji, by zadać przewodniczącemu komitetu organizacyjnego turnieju ISBT w Enschede, Vincentowi Schutowi, kilku pytań.

Słyszałem, że turnieje ISBT wymyślono w Enschede. Czy to prawda?

Czy Enschede to absolutnie pierwszy ISBT, nie wiem, ale patrząc na statystyki i mając już na koncie 28 edycji, uznajemy za bardzo prawdopodobne, że jesteśmy najstarszym z takich turniejów, które są wciąż organizowane. W ostatniej dekadzie w Holandii organizuje się coraz więcej ISBT. Większość z nich nie ma odległego rodowodu, pojawiły się 5–10 lat temu.

Właśnie Holandia jest obecnie krajem, w którym fenomen ISBT występuje na tak dużą skalę. Corocznie Amsterdam, Enschede, Maastricht, Rotterdam (TTST), Tilburg i Utrecht

są areną takich zmagań. W żadnym innym kraju nie ma tak wielu turniejów. Jakie są źródła wyjątkowości Holandii?

Przewaga Holandii nad innymi krajami przypuszczalnie polega na jej położeniu i cenach. W przeciwieństwie do Norwegii czy Zjednoczonego Królestwa piwo jest u nas względnie tanie. Jednak mocniejsze trunki są droższe, zwłaszcza w porównaniu do Niemiec. Tu nasuwa mi się kolejny prawdopodobny atut: położenie Holandii w Europie. Niemal wszystkie ISBT odbywają się w północnej Europie, a Holandia jest w niej położona centralnie. Dzięki temu możliwości dotarcia samolotem, pociągiem, statkiem lub samochodem są nieograniczone.

Turniej w Enschede cieszy się dużym uznaniem i wyróżnia nawet w tak silnej konkurencji na holenderskim gruncie. Z czego to może wynikać?

Jaką przewagę ma Enschede nad innymi holenderskimi ISBT? Najpewniej pomaga jego reputacja i sława, a po drugie, odwiedzamy każdego roku wszystkie ISBT w Europie, promując zarazem nasz własny turniej.

Czy możesz streścić dzieje ISBT w Enschede?

ISBT w Enschede jest jednym z najstarszych, a nawet może być najstarszym spośród działających wciąż ISBT w Europie (nie mam pojęcia, czy były one organizowane gdzieś poza Europą).

Pierwszy doszedł do skutku w 1985 r. i od tej pory odbywał się niemal zawsze co roku. Zeszłoroczny był już 28. zorganizowanym przez studencki klub badmintona DIOK (Drank Is Onze Kracht, dosłownie „Ostre picie jest naszą siłą”).

DIOK został założony w 1964 r., rok po założeniu tutejszego Uniwersytetu Twente i zawsze grał w obiektach tegoż. Przez te wszystkie lata DIOK występował na wszystkich szczeblach holenderskiej ligi badmintona, nawet w ekstraklasie. Od kilku lat pierwsza reprezentacja DIOK gra w trzeciej lidze.

Jak wspomniałem, od 1985 r. DIOK organizował corocznie ISBT. Niemal zawsze turniej odbywał się pomiędzy świętami Bożego Narodzenia a sylwestrem.

Około 225–275 uczestników, głównie z północnej Europy, przybywa każdego roku do Enschede, aby grać w badmintona, świetnie bawić się na turnieju, całonocnych imprezach i na koniec uczcić razem nadejście nowego roku. Większość uczestników przybywa z Niemiec, Anglii, Irlandii, Francji, Szkocji, Norwegii, ostatnio także z Polski. Każdego roku turniej ma nowy lejtmotyw dla nadania mu kolorytu wyróżniającego spośród innych.

Edycja 2014 została przeprowadzona pod hasłem „I love Holland”, aby uczestników zapoznać nie tylko z Enschede, ale także całą Holandią. Jaki będzie temat w przyszłym roku, tego jeszcze nie wiemy, ale data została ustalona na 28 grudnia 2015 – 1 stycznia 2016. aps nr 02 2015 (325)

Ruszył nabór do Żeglarskiej Reprezentacji Szczecina W czerwcu 2015 roku do Szczecina powrócą wielkie żaglowce. Finał regat Baltic Tall Ships Regatta 2015 odbędzie się w Szczecinie w dniach 12–15 czerwca. W tym czasie gościć będziemy około 50 wielkich żaglowców, które wcześniej będą rywalizować na Bałtyku. Regaty Bałtyckie to swego rodzaju przedsmak kolejnego, wielkiego finału The Tall Ships Races, który odbędzie się w Szczecinie 5–8 sierpnia 2017 roku. Przy Wałach Chrobrego i Łasztowni zacumuje wtedy około stu żaglowców i jachtów.

W

poniedziałek 2 marca o godzinie 10:00 ruszyła rekrutacja do Żeglarskiej Reprezentacji Szczecina na regaty Baltic Tall Ships Regatta 2015. Miasto Szczecin reprezentować będzie około 16 członków załóg, którzy popłyną na dwóch jachtach Centrum Żeglarskiego: s/y DAR SZCZECINA i s/y ZRYW. Podczas nadchodzących Baltic Tall Ships Regatta załogi będą zmagać się z morskim żywiołem i swoimi słabościami na trasie Kłajpeda – Szczecin.

Członkowie Reprezentacji zaokrętują się na jachty w Gdańsku.

W regatach może wziąć udział młodzież w wieku od 16 lat. Pierwszeństwo w rekrutacji mają osoby związane ze Szczecinem poprzez miejsce pracy, nauki lub zamieszkania. Liczyć się będzie umiejętność pracy w zespole, znajomość

języków obcych, zdolności artystyczne i sportowe, jak również doświadczenie żeglarskie. Po zakończeniu rekrutacji rozpoczną się warsztaty obejmujące szkolenie żeglarskie i marynistyczne, zajęcia teoretyczne i praktyczne z zakresu ratownictwa. Członkowie Reprezentacji nauczą się też, jak prowadzić animacje w portach, oraz będą pracować przy jachtach.

By wziąć udział w rekrutacji, należy wypełnić deklarację znajdującą się na stronie ttsr.eu. Miasto Szczecin pokrywa 50% kosztów rejsów odbywających się w ramach Żeglarskiej Reprezentacji Szczecina na Baltic Tall Ships Regatta 2015.

Rekrutacja do Żeglarskiej Reprezentacji Szczecina na Baltic Tall Ships Regatta 2015 krok po kroku: 1. Rekrutacja poprzez formularz na stronie www.ttsr.eu: należy się zarejestrować bezpośrednio na tej stronie.

Jakie są główne warunki przygotowania dobrego ISBT?

obowiązujące w Holandii, do których muszą się stosować organizatorzy. Prosty przykład: każdej nocy 4–5 osób musi czuwać, zachowując pełną trzeźwość, nad powrotem uczestników z imprezy. Osoby te muszą przejść specjalne przeszkolenie i otrzymać certyfikat. Takie certyfikaty są drogie, co sprawia, że trudno znaleźć studentów legitymujących się nimi, w dodatku gotowych do spędzenia swoich świątecznych ferii w centrum sportu.

Nasz turniej ma limit 250 uczestników, ponieważ brakuje nam kortów. Byłoby możliwe zwiększenie tej liczby poprzez użycie dodatkowo dwóch kortów, na których śpią uczestnicy, jednak nie doceniliby tego, zmuszeni do zabierania codziennie swoich posłań. Musieliśmy jednak tak zrobić w 2006 r., ponieważ jedna z naszych hal była w remoncie, co zmniejszyło liczbę kortów do 12.

Aby zorganizować ISBT, potrzeba kilku rzeczy: studenckiego klubu badmintona skupiającego ponad setkę członków, obiektu sportowego, który mieści ponad 15 kortów i zapewnia miejsce do spania (chyba że – jak w przypadku ISBT w Londynie – miasto jest pełne hoteli) i – co nie mniej ważne – paru miejsc w pobliżu, w których uczestnicy będą mogli się wspólnie bawić.

Co nastręcza największe problemy organizatorom?

Gdyby nie było ISBT w Enschede, prawdopodobnie nikt z uczestników nigdy by nie usłyszał o naszym mieście.

Leży ono w najdalszym wschodnim zakątku Holandii. Mimo wszystko co roku uczestnicy potrafią odnaleźć nasze centrum sportu, gdzie odbywa się turniej.

Obiekt mieszczący 20 kortów (z których dwa są wyłączone, by zapewnić miejsce do spania dla uczestników) stanowi jedno z ograniczeń, czego dowiódł fakt, że w ostatniej dekadzie wiele zespołów spotkał zawód, kiedy ich zgłoszenie do turnieju nie mogło być uwzględnione z powodu braku miejsc. Poza tym największe wyzwanie stanowią przepisy www.azs.pl

Jak pozyskujecie sponsorów?

Aby turniej był atrakcyjny dla studentów, wpisowe powinno być możliwie najniższe. Zatem ważne jest znalezienie jak największej liczby sponsorów. Łatwo powiedzieć, trudniej wykonać.

Dość trudno znaleźć holenderskich sponsorów, którzy byliby zainteresowani grupą docelową w postaci zagra-

2. Po założeniu konta w serwisie będzie można dokonać rejestracji poprzez uzupełnienie danych profilowych i wypełnienie deklaracji.

3. Kandydat w zwrotnym e-mailu otrzyma informację o pobraniu deklaracji, którą należy dokładnie sprawdzić pod kątem wprowadzonej treści, wydrukować i po uzupełnieniu wszystkich załączników złożyć w Centrum Żeglarskim osobiście lub pocztą.

Uwaga! Koszt uczestnictwa w regatach dla członków Reprezentacji to 50% ceny rejsu, czyli wpłata uczestnika. s/y DAR SZCZECINA Gdańsk – Kłajpeda – Szczecin Termin: 1–15.06.2015 Dni: 15 Cena rejsu: 3060 zł Wpłata uczestnika: 1530 zł s/y ZRYW Gdańsk – Kłajpeda – Szczecin Termin: 1–15.06.2015 Dni: 15 Cena rejsu: 3040 zł Wpłata uczestnika: 1520 zł

Więcej informacji na stronach www.ttsr.eu i www. centrumzeglarskie.pl

Koordynatorzy Żeglarskiej Reprezentacji Szczecina na Baltic Tall Ships Regatta 2015: Beata Prell, Tomasz Seidler tel. 91 4615391 b.prell@centrumzeglarskie.pl t.seidler@centrumzeglarskie.pl

nicznych studentów-badmintonistów.

Naszym głównym sponsorem jest sam Uniwersytet Twente, udzielając zniżki na udostępnienie swojego ośrodka sportu. Poza tym wszystkie zaangażowane firmy dają takie czy inne ulgi.

Restauracje po prostu ustalają niższą cenę, gdyż mogą serwować takie samo danie dla 100–200 osób, a – zważywszy na prawdziwie uniwersytecki charakter Enschede – gdziekolwiek się ruszysz, studenci dostają zniżki.

Tyle powiada doświadczony organizator turniejów w Enschede, wykładowca na miejscowym uniwersytecie.

Do jego słów dodałbym, że podstawowym warunkiem kultywowania tradycji ISBT jest skompletowanie zgranej grupy chętnych organizatorów, którym sprawia satysfakcję bawienie się w takie – zupełnie przecież niebiznesowe – przedsięwzięcie. Takich ludzi najwidoczniej nie brakuje od lat w Enschede.

Do ISBT 2014 zgłoszono 235 osób, około 220 faktycznie stanęło na starcie i świetnie się bawiło przez trzy dni intensywnych gier zakończonych sylwestrowym balem kostiumowym.

Tekst Janusz Rudziński

e i k s l o p o wwiieelklok l o p skie FUTSALOWO Chleba

i futsalu!

Takie wnioski się nasuwają po ostatnich wydarzeniach w Wielkopolsce, a to dopiero początek! Turniej finałowy mężczyzn w Katowicach wygrywa UAM Poznań, a panie z tej uczelni zajmują 3. miejsce w półfinale rozegranym w Poznaniu, co było i tak dużym sukcesem, patrząc na ostatnie obciążenie ligowe. Dało to Orzełkom Weissa dodatkowy impuls, aby w Gdańsku powalczyć w finale o najwyższą nagrodę, tytuł Akademickich Mistrzyń Polski! Ale czy to wszystko wystarczy, by zawojować Europę?

Patrzymy bardzo optymistycznie i wierzymy, że na Akademickich Mistrzostwach Europy w Poznaniu będziemy dekorować poznańską ekipę.

A same przygotowania do AME nabierają coraz szybszego tempa: kto w Europie buduje nowe hale na taki turniej? Nowa hala AWF Poznań już gotowa do odbioru, a w hali Politechniki Poznańskiej kładą już płytki na ścianach i mają zdążyć, oby!

Kacper Czarnota

Wydanie Wielkopolskie Redakcja: Kacper Czarnota e-mail: kacper.czarnota@azs.pl

i, AZS Poznań futsalem sto codziennie.

W POZNjemAyNsięIniUemal

o czym przekonu

15

lutego w Katowicach zespół KU AZS UAM mężczyzn (trener: Zenon Jezierski) zdobył tytuł akademickiego mistrza Polski. Kolejne ważne wydarzenia futsalowe tego miesiąca miały już miejsce w samym Poznaniu.

PÓŁFINAŁ STREFY PÓŁNOCNEJ W FUTSALU KOBIET Klub Uczelniany AZS Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza zorganizował turniej strefy północnej AMP w futsalu kobiet. Rywalizacja odbywała się w dniach 20–22 lutego na uczelnianych halach sportowych UAM oraz Uniwersytetu Przyrodniczego.

W zmaganiach o zajęcie 6 najlepszych miejsc, premiowanych awansem do turnieju finałowego (Gdańsk, 5–8 marca) uczestniczyło aż 18 zespołów. Ich poziom, jak to wciąż się dzieje w futsalu kobiet, był… cóż, bardzo zróżnicowany, jednak najlepsze zespoły zaprezentowały w Poznaniu naprawdę dobry futsal.

Zdecydowanie zwyciężyła reprezentacja Uniwersytetu Szczecińskiego, która w meczu finałowym pokonała Uniwersytet Kazimierza Wielkiego z Bydgoszczy 5:0. Szczecinianki na poważne trudności w pokonaniu przeciwniczek natrafiły jedynie w półfinale, w którym po remisie w regulaminowym czasie gry (3:3) pokonały gospodynie z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza rzutami karnymi (2:1).

Trzecie miejsce zajął właśnie ich półfinałowy przeciwnik, UAM, po zaciętych zmaganiach zwyciężywszy z Uniwersytetem Gdańskim. Rezultat meczu po końcowej syrenie brzmiał 2:2, ale w rzutach karnych 2:0 zwyciężyły poznanianki.

Dopiero kolejne dwa miejsca, ostatnie spośród premiowanych awansem, po czterech uniwersytetach, zajęły AWF-y: warszawski i poznański. Wynik meczu o piąte miejsce – 7:0 dla warszawianek.

Najlepszą zawodniczką turnieju uznano Natalię Niewolną (USz), a w klasyfikacji strzelczyń zwyciężyła Marta Kryszak (UKW, 14 bramek).

Najlepszą bramkarką okazała się Anna Opalińska (UKW).

W roli organizatora AMP po raz kolejny sprawdzili się działacze Klubu Uczelnianego AZS UAM, „dowodzeni” przez prezesa Łukasza Stypę. Na poziom organizacji turnieju nikt nie na-

rzekał, a hala sportowa UAM, na której przeprowadzono większość gier, jak zwykle robiła wrażenie na wszystkich uczestniczkach turnieju swoją jakością i funkcjonalnością.

WIZYTA DELEGATA EUSA DS. FUTSALU W dniach 22 i 23 lutego organizatorów Akademickich Mistrzostw Europy w Futsalu (AZS Poznań, termin mistrzostw: 2–9 sierpnia) odwiedził delegat techniczny Europejskiej Federacji Sportu Studenckiego (EUSA) ds. futsalu, Tomasz Afański. W trakcie dwudniowych nieoficjalnych konsultacji delegatowi zaprezentowano m.in. większość obiektów, na których rozegrane zostaną AME (dwa z nich, nowe hale sportowe Politechniki oraz Akademii Wychowania Fizycznego, są w końcowej fazie budowy) oraz hotel, w którym zamieszkają sędziowie. Przedstawiono też propozycje szczegółowych rozwiązań w zakresie zakwaterowania, transportu, marketingu, cateringu itp. Spotkanie Komitetu Organizacyjnego AME z delegatem było bardzo pożyteczne, pozwoliło bowiem m.in. zająć wspólne stanowiska w kwestiach, o których dotąd nie dyskutowano. Uzgodniono też – na kwiecień – termin kolejnej, tym razem oficjalnej wizytacji w Poznaniu.

Piotr Kuś Foto AZS UAM Poznań aps nr 02 2015 (325)

sz na owsejpWyżoszrejtSzokowły ZaoJubileur. stu denci Państw

ny 28 stycznia 2015 w Pile świętowali skrom a zic as St a aw isł an St . wodowej im która poości KU AZS na Uczelni, aln iał dz cia -le 10 sz leu jubi iej, bo w roku 2000. wstała kilka lat wcześn

Proszę powiedzieć, jaki wymiar miał jubileusz Klubu Uczelnianego AZS?

Zorganizowana impreza miała charakter wyłącznie wewnątrzuczelniany.

Nasze spotkanie zaszczyciły władze Uczelni oraz zaproszeni goście, którzy są naszymi partnerami od wielu lat.

Głównie zależało nam na spotkaniu i wspólnej sportowej zabawie wszystkich naszych obecnych członków Klubu.

W naszych planach jest jeszcze jedno spotkanie poświęcone jubileuszowi przy okazji podsumowania sportowego roku akademickiego 2014/15, na które chcemy zaprosić byłych zawodników – absolwentów naszej Uczelni.

Jaką przygotowaliście oprawę tej uroczystości?

Jak przystało na jubileusz, był okazały tort. Każdy zawodnik oraz zaproszeni goście zostali uhonorowani okolicznościowymi medalami z piernika. Zapach tych medali roznosi się jeszcze do dziś w naszej sali konferencyjnej.

Jubileusz był także okazją do podpisania kolejnej umowy partnerskiej z firmą GRAPIL, która wspiera nasze poczynania od trzech lat.

Jaki program sportowy przygotowano na klubowe święto?

Pomysłów było wiele, ale jak to bywa, wszystko rozbija się o „kasę”. Głównym akcentem były gry i zabawy oraz mecze w halową piłkę nożną i siatkówkę. Gra w jednej drużynie studentów i wykładowców zbliża nas wzajemnie, wszyscy poznajemy się z innej strony, jesteśmy bardziej rozpoznawalni.

Ciekawym akcentem była loteria fantowa o tematyce akademickiego ruchu sportowego – nie tylko na naszej Uczelni. Upominki, zgromadzone dzięki życzliwości właścicieli różnych firm, cieszyły się powodzeniem.

Przy okazji jubileuszu, po latach praktyki, warto porozmawiać o codzienności? Proszę ją przybliżyć?

Bywa różna. Wszystko zależy od klimatu, jaki się stworzy wokół sportu.

Dobry klimat w sekcji przyciąga innych do treningów. Zależy nam na tym, aby zarazić sportem tych, którzy chcą czegoś więcej w czasie studiów. Rektor prof. nadzw. dr hab. Donat Mierzejewski od lat wpiera naszą działalność na różnych płaszczyznach. Od lat w czasie uroczystej inauguracji roku akademickiego przyznaje absolwentowi wskazanemu przez Zarząd Klubu „Laur Absolwenta za wyniki w sporcie”. Po raz pierwszy w minionym roku nasz partner firma GRAPIL przyznała roczne stypendium www.azs.pl

dla najlepszego sportowca. Takie działania, nie licząc punktów zbieranych nych do stypendium za wyniki w czasie AMP, wiania stanowią dobry bodziec do uprawiania sportu w czasie studiów.

Które z gałęzi sportu są rozwijane w KU AZS i dlaczego?

Z uwagi na skromny budżet stawiamy na te dyscypliny, które możemy realizować w naszej hali sportowej. Obecnie w grach zespołowych stawiamy na futsal oraz siatkówkę mężczyzn.

Mocną stroną KU jest lekkoatletyka, ergometr wioślarski, trójbój siłowy, pływanie oraz szachy. Posiadamy profesjonalny sprzęt do treningów w tych dyscyplinach. W połowie marca będziemy współorganizatorem Pucharu Polski Juniorów w Judo. Być może poczynimy

Rozmowa z Andrzejem Grzesikiem, kierownikiem Studium Wychowania Fizycznego i Sportu PWSZ Piła

Jaką rolę odegrał Klub Uczelniany AZS w tym dziesięcioleciu w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Pile?

Nasza PWSZ obchodzi właśnie 15-lecie istnienia, KU AZS – 10-lecie. Czynimy starania, aby sprostać rzeczywistości. Jesteśmy dobrze postrzegani przez Senat i władze Uczelni. Myślę, że kolejny jubileusz będzie okazją do zaprezentowania znacznie bogatszego dorobku.

Dziękuję za rozmowę

jakieś kroki do rozwoju tej dyscypliny w naszym środowisku.

AZS to studenci-sportowcy. Kto jest twarzą AZS PWSZ Piła?

Od lat są to lekkoatleci, a szczególnie biegacze. W naszej galerii jest ich najwięcej. Obecnie – to Patryk Piotrowicz i Angelika Smolarz, medaliści ostatnich Mistrzostw Studentów I Lat w biegach przełajowych, ostatniego słowa nie powiedział student III roku fizjoterapii Bartosz Kowalczyk – medalista Mistrzostw Polski i AMP w biegach średnich. Dobre rokowania przed sezonem prezentuje chodziarka Justyna Świerczyńska. W futsalu twarzą naszej ekipy jest Mateusz Kostecki, reprezentant Polski do lat 21.

A jak postrzegany jest Akademicki Związek Sportowy w społeczności miejskiej?

W Pile działają trzy szkoły wyższe, z którymi współorganizujemy okolicznościowe imprezy sportowe. Jako jedyna uczelnia z dobrą bazą sportową i KU AZS jesteśmy dla nich dobrym partnerem. Bardzo cenimy sobie współpracę z Nadnoteckim Szkolnym Związkiem Sportowym. Wspólnie organizujemy cykl imprez sportowych.

Ze wszech miar staramy się inspirować dobrych młodych sportowców do pozostania w Pile w macierzystych klubach na czas realizacji studiów I stopnia.

Halina Hanusz Foto KU AZS PWSZ Piła

e i k s l o p o ³ a m Sukcesy lskie o p o ma³ Walka trwa…

Trwa rywalizacja na wszystkich poziomach rozgrywek – zarówno państwowych, jak i akademickich. Tylko sesja na uczelniach spowodowała małą przerwę w rozgrywkach Akademickich Mistrzostw Małopolski, jednakże nie jest to przeszkodą dla rozgrywek ligowych. Ponadto wystartowały już na dobrze Akademickie Mistrzostwa Polski i jak co rok najgęstszym okresem będzie marzec i kwiecień.

studentów UJ…

31

stycznia 2015 r. w Szczecinie odbyły się Mistrzostwa Europy i Mistrzostwa Polski w Ergometrze Wioślarskim. Z tytułami wicemistrzów Europy wrócili: Anna Wierzbowska, studentka pierwszego roku II stopnia Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej na kierunku zarządzanie w sporcie, oraz Rafał Sitek, student trzeciego roku administracji Wydziału Prawa i Administracji – w kategorii pararowing. Anna Wierzbowska zdobyła równocześnie mistrzostwo Polski.

W zawodach brali udział również inni studenci UJ: Maria Wierzbowska – 14 miejsce, Dominik Czaja – 28. Gratulujemy zawodnikom oraz trenerom Magdalenie Włodek-Skowron i Januszowi Włodkowi.

KU AZS UJ i Marek Szlachta

… e l d u p a n i c ś i n o t Badmin AGH Kraków zajmują trzecią pozycję po pierw-

O występach ligowych futsalistek AZS UJ piszę w każdym numerze.

Ze względu na ograniczone miejsce w tym numerze postanowiłem opisać tylko jeden, ale bardzo ważny mecz.

Kontrowersje związane z tym spotkaniem jeszcze nie opadły… Wcześniej zawodniczki AZS UJ wygrały dwa derbowe spotkania z AZS Uniwersytetu Śląskiego (8:3) oraz w dramatycznych okolicznościach z AZS UAM Poznań (6:5), o czym możecie przeczytać na www.azsujkrakow.pl.

Zapraszam do lektury.

rozeBadmintoniści AZS ostw Polski. W zawodach rz ist M h yc ow yn uż Dr szej rundzie a spotkania owska ekipa wygrała dw ak kr ch łka wa Su w h yc sezonu). gran cemistrzem ubiegłego wi i em rz ist m (z a dw i przegrała

J

uż w pierwszym spotkaniu turnieju rozegrano derby dwóch zespołów spod znaku gryfa. AZS AGH Kraków wygrał z AZS UWM Olsztyn w stosunku 4:2. W poszczególnych spotkaniach wyniki kształtowały się następująco: Dariusz Janik – Mateusz Dobroński

Marek Szlachta

21:4

21:11

Kamila Morawska – Aneta Walentukanis 24:22

18:21

6:21

Hubert Pączek / Jan Rudziński – Mateusz Dobroński / Mariusz Nogal

Wydanie Małopolskie Redakcja: Marek Szlachta

21:16

e-mail: krakow@azs.pl marek.szlachta@azs.pl

21:14

Barbara Kulanty / Kamila Morawska – Magdalena Nogal / Aneta Walentukanis 12:21

21:15

18:21

Hubert Pączek – Mariusz Noga 21:7

Tabela po pierwszej rundzie

Miejsce

Zespół

Wygrane / remisy / przegrane

Bramki

Punkty

1

SKB LITPOL-MALOW Suwałki

400

22 – 2

12

2

UKS Hubal Białystok

301

20 – 4

9

3

AZS AGH Kraków

202

8 – 16

6

4

AZS UWM Olsztyn

013

5 – 19

2

5

UKS Kiko Zamość

013

5 – 19

1

21:7

W kolejnym spotkaniu badmintoniści AZS AGH pokonali, wzmocnioną bardzo dobrą zawodniczką z Czech, ekipę UKS Kiko Zamość 4:2.

Dwa zwycięstwa pozwoliły trenerowi Hodurowi i zawodnikom z nadzieją patrzeć na dalsze rozstrzygnięcia. Wobec kon-

tuzji Jana Rudzińskiego i Huberta Pączka w kolejnych spotkaniach trener pozwolił ogrywać się młodszym, mniej doświadczonym zawodnikom. Porażki z SKB LITPOL-MALOW Suwałki oraz UKS Hubal Białystok były planowe.

Wobec remisu w ostatnim spotkaniu turnieju pomiędzy AZS UWM Olsztyn i UKS Kiko Zamość krakowska ekipa plasuje się na trzecim miejscu z dużą szansą awansu do pierwszej czwórki i walki o kolejny medal w swojej 27-letniej historii nieprzerwanego pobytu w ekstraklasie.

Marek Szlachta

aps nr 02 2015 (325)

… e i c e i k r a p a n l a d n Ska lnikiem Głogózy drużynami AZS UJ i Ro

Nietypowo mecz pomięd Drużyny postali gości, tj. w Głogówku. ha w ł by ny wa ry zg ro 2015 r. k we w dniach 14–15 lutego się y jąc wa by od ć ni et nowiły uświ futsalu kobiet istrzostw Polski U-14 w M ch wy żo zie od Mł iej Kobiet. turn tabeli Ekstraligi Futsalu em er lid ce wi z a er lid występem

T

ę decyzję sztab szkoleniowy AZS UJ na długo zapamięta. Bo chyba pierwszy raz w historii występów w ekstralidze futsalu spotkał go przypadek, kiedy to zawodniczki musiały walczyć nie tylko z przeciwniczkami na boisku, ale również z sędziną spotkania. Ale po kolei…

Spotkanie miało mieć charakter pokazowy, stało na wysokim poziomie, lecz nie wszyscy uczestnicy widowiska potrafili się dopasować do zaistniałej sytuacji.

Pierwsza niespodzianka spotkała zespół z Krakowa jeszcze przed meczem… mianowicie sędziująca to spotkanie jako sędzia główna pani Agnieszka Karpińska zapewniła jedną z naszych zawodniczek (Annę Adamską), że na pewno otrzyma w meczu kartkę… W obozie krakowskim zapanowała chwilowa konsternacja i niedowierzanie (jak się później okazało, była to kartka czerwona)…

Na parkiecie natomiast od pierwszych minut Rolniczki nie przebierały w środkach i wielokrotnie faulując nie pozwalały rozwinąć skrzydeł krakowiankom. Na protesty ławki rezerwowych ww. pani sędzia odpowiadała, że jakby zdać wszystkie faumiała gwizdać le, to nie byłoby wcale gry pomniała, że fut(chyba zapomniała, sady gra bezkonsal to z zasady taktowa, a od szóstego faulu ewinienie skutkuje każde przewinienie nym rzutem karprzedłużonym jnym argumennym). Kolejnym tem pani sędzi było to, zecież wśliże cyt.: przecież alu są dozgi w futsalu a pytanie, zwolone. Na ślizgi w nogi, od tyłu czy owe wślizgi aktu z piłką również i bez kontaktu ne, pani sędzia już nie są dozwolone, iała. W takiej oto atodpowiedziała. mosferze przebiegała konfronczu pokazowego” dla tacja „meczu letnich adeptek futczternastoletnich cego. salu kobiecego. kiecie natomiast zaNa parkiecie wodniczki z Głogówka rozporawą Agaty Sobkoczęły za sprawą anie na dobre. Gdy wicz strzelanie ósta minuta spotkaminęła szósta ała się ona pięknym nia, popisała lobem, niee dając szans na interwencję Wiolecie Myjak. Krakowianki nie dawały za wygraną nd po tym Anna Zapała i 30 sekund pięknym uderzeniem w okienko www.azs.pl pl

bramki wyrównała stan spotkania. Krakowiankom niełatwo było dojść do sytuacji, gdyż panie sędziny nie zauważały większości fauli, którymi Rolniczki przerywały akcje. Z kolei reprezentantki Głogówka starały się za wszelką cenę przekazać piłkę będącej w rewelacyjnej formie Agacie Sobkowicz, która dwoiła się i troiła pod bramką gospodyń. Przyniosło to efekt w trzynastej minucie spotkania, kiedy strzeliła gola na 2:1. Minutę później natomiast po rozegraniu rzutu rożnego Ilona Sotor pięknym uderzeniem wyprowadziła gości na dwubramkowe prowadzenie.

Jednak na cztery minuty przed końcem pierwszej części gry kapitan drużyny AZS – Kinga Wilk dała bramkę kontaktową, uderzając z dystansu.

Ostatnie sekundy pierwszej części gry znów przyniosły kontrowersję. Na hali nie działała syrena, a bramka strzelona w zamieszaniu przez Agatę Sobkowicz na 4:2 padła, gdy na tablicy czas wskazywał 20:00. Sędziny nie zawahały się jednak wskazać na środek boiska. Na drugą połowę zawodniczki AZS UJ wys wyszły z większym animuszem i wolą zwyci zwycięstwa. Półtorej minuty po przerwie bram bramkę na 3:4 strzeliła Natalia Sitarz, a druż drużyna poszła za ciosem. Jednak minęło 2 20 sekund pa sędzina od strzelenia bramki i pani przy pierwszym faulu n nie omieszkała wyciągnąć drugiej żółtej kartBa ki dla Małgorzaty Bartosiewicz, czerwo kartką co skutkowało czerwoną K i grą w osłabieniu. Krakowiang w osłaki dwuminutową grę bieniu wytrwały bez straty bramki i po po powrocie do kompletnego składu s pozostawały ni nieustannie w natarciu.

W 29. mi minucie spoRol tkania Rolniczki wyprowadza prowadzały kontratak, Anna Adamska faulowała przeciwp niczkę, pani sędzizas na zastosowała przywi przywilej korzyści, je jednak zawodnic wodniczka z Głogówka przegrała pojedy pojedynek sam na sa sam z Wioletą M Myjak. Wte-

dy pani sędzina bez zawahania wróciła do faulu i pokazała krakowiance – przepowiedzianą na początku meczu – czerwoną kartkę (tu należy wspomnieć, że niedługo przed tą akcją pani sędzia znów podeszła do ławki rezerwowych Uniwersytetu i rzuciła do Anny Adamskiej kilka niecenzuralnych słów, gdyż cała ławka rezerwowych zwróciła pani sędzi uwagę, że pomyliła się przekazując sędzi stolikowej, kto otrzymał żółtą kartkę na parkiecie). Tym samym pani sędzia wyeliminowała kartkami dwie zawodniczki z pierwszej piątki.

Zawodniczki AZS UJ kolejny raz dwie minuty zmuszone były grać w osłabieniu 4 na 5. Nie poddawały się jednak. Nieustannie atakowały i po jednej z takich akcji Natalia Sitarz wymanewrowała obronę z Głogówka, lecz nie zdołała umieścić piłki w pustej bramce.

Na niewiele ponad 5 minut do końca spotkania za sprawą Justyny Maziarz krakowianki doprowadziły jednak do remisu 4:4. Ciągle były w natarciu, choć cztery minuty gry w osłabieniu zawodniczki musiały odczuć, pojawiało się zmęczenie. Nie były już w stanie wracać odpowiednio szybko do kontrataków przeciwniczek. Po jednym z nich Ilona Sotor ładnym uderzeniem od słupka dała prowadzenia Rolniczkom. Pozostało dwie i pół minuty spotkania.

Trener AZS UJ wycofał bramkarkę.

Gra w przewadze nie przyniosła odpowiedniego efektu. Agata Sobkowicz po niedokładnym rozegraniu przejęła piłkę i umieściła ją w pustej bramce. Mecz zakończył się wynikiem 4:6, ale trudno obiektywnie stwierdzić, że szanse na parkiecie były wyrównane. Był to pierwszy mecz, od kiedy aktualne mistrzynie Polski grają w Ekstralidze Futsalu, kiedy ktokolwiek z sędziów był tak ordynarny, wulgarny i bezczelnie mówił o swoich planach kartkowych wobec zawodniczek.

Mamy nadzieję, że takie sytuacje nie będą się powtarzać, gdyż godzi to w dobre imię kolegium sędziów i neguje sens sportowej rywalizacji na parkiecie…

Bartłomiej Łukacz i Marek Szlachta Foto AZS UJ Kraków

e i k z e d i ó k ³ z ³ód BĘDZIE SIĘ DZIAŁO! Sesja zimowa za nami, sezon halowy dobiegł końca i choć narciarze i snowboardziści jeszcze szaleją na stokach, natura powoli daje nam sygnały, że oto nadchodzi wiosna!

Jak wiadomo, wraz z nią wszyscy budzą się do życia i z całą pewnością rozkwitnie także nasza sportowa aktywność.

Wiosna to początek prawdziwego maratonu AMP-ów. Łódzcy studenci bez wątpienia jak co roku dołożą wszelkich starań, by sięgać po najwyższe laury na sportowych arenach, ale przed naszymi żakami także (być może jeszcze większe) wyzwania – organizacyjne. Oj, będzie się w Łodzi działo!

W tegorocznej edycji aż osiem AMP-ów zorganizuje prężnie działający Klub Uczelniany AZS Politechniki Łódzkiej. Zaczynamy już w połowie marca od rozgrywek badmintona w półfinale B, aby skończyć w czerwcu finałem tenisa. Do grona organizatorów po krótkiej przerwie powraca także Klub Uczelniany AZS Uniwersytetu Łódzkiego, który będzie gościł koszykarzy i siatkarzy plażowych. W maju Łódź zostanie zaś stolicą akademickiej lekkiej atletyki – najpierw na stadionie przy ul. Lumumby będą rywalizować wyczynowcy podczas Mistrzostw Polski AZS, a później reprezentanci kilkudziesięciu uczelni z całego kraju powalczą o medale AMP. Łódzcy studenci będą mieli zatem niepowtarzalną okazję do dopingowania swoich kolegów i koleżanek na obiektach w całym mieście.

Liczymy, że nasi żakowie równie dobrze jak w sportowej rywalizacji spiszą się w roli organizatorów i kibiców.

Przed nami – wiosna pełna wrażeń! Do zobaczenia w Łodzi!

Aleksandra Leszczyńska

Wydanie Łódzkie Redakcja: Aleksandra Leszczyńska Mateusz Kacprzykowski

e-mail: a.leszczynska@azs.pl

EŻY I Z D O Ł M O D N A T K Y D D PO

A

ZS Łódź lekką atletyką stoi, a zatem i w 2015 rok weszliśmy z dużym optymizmem, licząc na udane występy naszych reprezentantów i zaznaczenie mocnym akcentem ich obecności w krajowej czołówce. Styczeń i luty upłynął pod znakiem startów lekkoatletów łódzkiego AZS w zawodach halowych. W ostatnich latach do swoich medalowych zdobyczy na krajowym czempionacie przyzwyczaili nas seniorzy, jednak w tym roku, wobec nieobecności kilku naszych czołowych zawodniczek, w polskich halach najjaśniej błyszczeli nasi juniorzy. Zwieńczeniem ich udanych startów były medalowe żniwa na Halowych Mistrzostwach Polski Juniorów i Juniorów Młodszych.

Podczas trzydniowej rywalizacji w nowo wybudowanej Hali Widowiskowo-Sportowej w Toruniu najwięcej powodów do radości przysporzyła nam Natalia Chacińska, dla której był to debiut w barwach AZS Łódź w imprezie rangi mistrzowskiej. Brązowa medalistka Mistrzostw Świata Juniorów Młodszych z Doniecka z 2013 roku od kilku miesięcy trenuje w Łodzi pod okiem trenera Zdzisława Lipińskiego, i już pierwsze starty pokazały satysfakcjonujące efekty tej współpracy. Natalia zdominowała konkurs skoku w dal, sięgając po tytuł halowej mistrzyni Polski Juniorek z nowym rekordem życiowym – 6,10 m i pokonując srebrną medalistkę o 43 centymetry! Dość powiedzieć, że każdy skok Natalii był lepszy od najlepszej próby drugiej zawodniczki i zapewniłby jej zwycięstwo. W finale 400 m piąte miejsce zajął wicemistrz OOM z 2014 roku, Kamil Mroczek, który w eliminacjach poprawił swoją „życiówkę” o ponad sekundę. Możemy jedynie żałować, że choroba uniemożliwiła start Wiktorowi Suwarze, finaliście Mistrzostw Świata Juniorów Młodszych w sztafecie szwedzkiej i uczestnikowi Mistrzostw Świata Juniorów, który obiecująco spisywał się w startach kontrolnych i z pewnością stoczyłby zaciętą walkę o medal na 400 m. Pokładane w nich j spełnili p y młodnadzieje także nasi jjuniorzy si. Sensacyjna Mistrzyni Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży na 100 m przez płotki z ubiegłego roku Marta Nawrocka potwierdziła swoje aspiracje, zdobywając brązowy medal na 60 m przez płotki. W stojącym na niezwykle wysokim poziomie finale 300 m, w którym wszyscy medaliści złamali barierę 35 sekund, jako trzeci linię mety minąłł Mateusz Wójcik z imponującym rekordem życiowym – 34,85 s. Wyniki naszych młodych zawodników stanowią optymistyczny y prognostyk przed sezo-

nem letnim, w którym z całą pewnością będą walczyli nie tylko o medale krajowych czempionatów, ale także o uzyskanie kwalifikacji na Mistrzostwa Europy Juniorów i Mistrzostwa Świata Juniorów Młodszych.

Z sezonu halowego mogą być zadowoleni także nasi seniorzy, choć nie udało im się stanąć na podium podczas Halowych Mistrzostw Polski. Nasi lekkoatleci upodobali sobie… najbardziej nielubiane przez sportowców miejsca czwarte. Na tej pozycji konkurs skoku w dal ukończyła świeżo upieczona mistrzyni Polski juniorek Natalia Chacińska, ponownie przekraczając barierę 6 metrów – 6,04 m. Czwarta w finale 200 m była podwójna medalistka ubiegłorocznych Młodzieżowych Mistrzostw Polski Karolina Zagajewska, która w eliminacjach poprawiła rekord życiowy – 24,42 s. Jako czwarty linię mety w biegu na 60 m przez płotki przekroczył Mikołaj Justyński, ulegając jedynie trójce zdecydowanych faworytów na tym dystansie. Wyrównanie „życiówki” (15,41 m) pozwoliło na zajęcie czwartej lokaty w konkursie trójskoku Bartoszowi Boneckiemu. Liczymy, że w sezonie letnim passa pechowych czwartych miejsc zostanie przełamana, a nasi zawodnicy będą mieli okazję zaprezentować wysoką formę na imprezach najwyższej rangi – Mistrzostwach Świata, Uniwersjadzie i Młodzieżowych Mistrzostwach Europy.

Pisząc o łódzkiej lekkiej atletyce w tegorocznym sezonie halowym nie sposób nie wspomnieć o Mityngu Pedro’s Cup, już teraz okrzykniętym w naszym mieście sportowym wydarzeniem roku. Mistrzostwie świata i mistrzowie olimpijscy rywalizujący w wypełnionej po brzegi Atlas Arenie, najlepsze wyniki na świecie – doczekaliśmy się w końcu w Łodzi lekkiej atletyki przez duże „L”, a nasza królowa mogła pokazać swoje widowiskowe oblicze szerokiemu gronu naszych mieszkańców, którzy tłumnie zasiedli na trybunach. Z tym większą dumą oglądaliśmy wśród rywalizujących zawodników j reprezentantów p troje AZS Łódź – Karolinę Zagajewską, Mikołaja Justyńskiego i Michała Majchrzaka, którzy mieli nie niepowtarzalną okazję ścigania się przed własną ąp ublicznością z najlepszym publicznością najlepszymi biegaczami globu. MiMi tyng Pedro’s Cup ma zagościć w Ło Łodzi na dłużej i mamy nadzieję, że przyczyni się do popularyzowania lekko lekkoatletyki, także w środowisku akademickim!

Aleksandra Leszczyńska Foto Julia Rządzyńska

aps nr 02 2015 (325 (325)

ŁEGO! D A P U O D Y R A H C U P WALKA O

D

wa lata temu zmieniliśmy miejsce ejsce rozgrywania Akademickich Mikiego strzostw Województwa Łódzkiego boar w narciarstwie alpejskim i snowboardzie – przenieśliśmy imprezę z województwa łódzkiego na południe Polski. Decyzja ta okazała się być strzałem w dziesiątkę, dlatego i w tym roku w ostatni weekend lutego AMWŁ odbyły się na stoku Suche. Ponad 70 studentów z pięciu łódzkich uczelni – Politechniki Łódzkiej, Uniwersytetu Łódzkiego, Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, Akademii Humanistyczno-Ekonomicznej w Łodzi i Społecznej Akademii Nauk – rywalizowało o medale i puchary w zawodach snowboardowych oraz narciarskich: slalomie i slalomie gigancie. Dla większości z nich był to generalny sprawdzian przed Akademickimi Mistrzostwami Polski.

W dniu imprezy pogoda nie rozpieszczała uczestników – było pochmurno, a dodatnia temperatura powodowała, że z każdą godziną warunki na stoku stawały się coraz trudniejsze. Nie przeszkodziło to jednak studentom w świetnej zabawie i zaciętej walce o jak najlepsze rezultaty. Jako pierwsi do rywalizacji przystąpili snowboardziści.

Wśród kobiet klasą dla siebie w obu przejazdach była Iga Petri z Politechniki Łódzkiej, której łączny czas był lepszy od rezultatu kolejnej zawodniczki o ponad cztery sekundy! Pewne drugie miejsce zajęła Emilia Koziarska, która zarówno w pierwszej, jak i drugiej rundzie odnotowała drugi wynik. Za plecami studentek Politechniki Łódzkiej toczyła się wyrównana walka o brązowy medal.

Zwycięsko wyszła z niej, dzięki dobremu drugiemu przejazdowi, Natalia Kaczkowska z Uniwersytetu Łódzkiego.

Po tytuł akademickiego mistrza województwa łódzkiego w snowboardzie wśród mężczyzn sięgnął Mateusz Bielecki (Politechnika Łódzkiego), bezapelacyjnie najlepszy w obu przejazdach.

Srebrny medal zawisł na szyi jego kolegi z uczelni – Michała Suskiewicza, drugiego w obu rundach. Na najniższym stopniu podium stanął reprezentant Uniwersytetu Medycznego – Jakub Żurek.

Narciarze rozpoczęli swoje zmagania od slalomu. Zarówno wśród kobiet, jak i mężczyzn złudzeń swoim rywalom nie pozostawili studenci Uniwersytetu Medycznego – Monika Wieczorkiewicz i Hubert Knurowski.

Monika zwyciężyła z ponad ośmioma

www.azs.pl

sekundami przewagi nad resztą stawki ki. O dwa pozostałe miejsca na podium zacięcie rywalizowały trzy zawodniczki.

W pierwszym przejeździe drugi rezultat uzyskała Iga Sołowińska (Politechnika Łódzka), a o 0,04 s gorszy, identyczny wynik odnotowały Iga Petri i Dagmara Seta.

W drugim przejeździe różnice między czasami zawodniczek były już wyraźne.

Ostatecznie na drugiej pozycji uplasowała się Iga Sołowińska, a na trzeciej – Iga Petri, która tym samym zdobyła medale zarówno AMWŁ w snowboardzie, jak i w narciarstwie. Wśród mężczyzn Hubert zdecydowanie najszybciej pokonał pierwszy i drugi przejazd. Drugi w obu rundach i tym samym w klasyfikacji końcowej był Michał Sobczak z Politechniki Łódzkiej.

Na trzecim stopniu podium stanął Michał Chęciński z Uniwersytetu Medycznego.

Szybszy od Michała w drugiej rundzie był Tomasz Smołka, ale za sprawą gorszego pierwszego przejazdu tym razem musiał uznać wyższość rywali.

Jak się spodziewaliśmy, w walce o medale w slalomie gigancie w ramach tegorocznych AMWŁ liczyli się ci sami zawodnicy, którzy tryumfowali w slalomie. Wśród kobiet niespodzianki nie było – swoją dominację w naszym województwie potwierdziła w świetnym stylu Monika Wieczorkiewicz, ponownie uzyskując w obu przejazdach rezultaty nieosiągalne dla rywalek. Swój drugi tytuł wicemistrzowski wywalczyła Iga Sołowińska, przede wszystkim dzięki bardzo dobremu pierwszemu przejazdowi. W drugim przejeździe drugi rezultat osiągnęła Iga Petri, jednak jej strata do podium po pierwszej rundzie była zbyt duża. Tym samym Dagmara Seta zrewanżowała się swojej koleżance z „polibudy” i to ona mogła się cieszyć z brązowego medalu.

Najwięcej emocji w sobotnie popołudnie przyniosła ostatnia konkurencja mistrzostw – slalom gigant mężczyzn.

Pierwszy przejazd najszybciej pokonał Michał Sobczak, na drugim miejscu ze stratą 0,17 s plasował się Tomasz Smołka, a trzeci był Hubert Knurowski, tracący do lidera 0,37 s. Przewaga czołowej trójki nad resztą stawki była na tyle duża, że pozostali zawodnicy mogli właściwie rywalizować już tylko o miejsca poza podium. Jako pierwszy z czołówki

na starcie drugiego przejazdu stanął Tomasz Smołka, Sm poprawiając swój wynik z pierwszej pierw rundy o 0,04 s i wysoko stawiając poprzeczkę najgroźniejszym rywalom. Jego atak skutecznie odparł Hubert Knurowski, dając popis swoich możliwości i uzyskując rezultat o niemal sekundę lepszy niż w pierwszym przejeździe! Lider po pierwszej rundzie, Michał Sobczak, nie był w stanie sprostać bardzo dobrze dysponowanemu tego dnia reprezentantowi Uniwersytetu Medycznego i podobnie jak w slalomie musiał się zadowolić srebrnym medalem.

W klasyfikacjach generalnych aż trzy puchary padły łupem Politechniki Łódzkiej, która okazała się bezkonkurencyjna w snowboardzie kobiet i mężczyzn oraz narciarstwie kobiet. Zwycięstwa w narciarstwie mężczyzn nie dał sobie wyrwać dzierżący od kilku lat tytuł mistrzowski Uniwersytet Medyczny, który sięga po najwyższe laury wśród uczelni medycznych także na zawodach ogólnopolskich.

Walka o puchary nie skończyła się jednak na stoku… Studenci Politechniki Łódzkiej, pragnąc skompletować czwarty puchar do swojej kolekcji, postanowili zrobić psikusa swoim kolegom z UMedu i niepostrzeżenie przechwycili ich na-

grodę z pensjonatu zamieszkiwanego przez „medyków”. Zdobyte trofeum dumnie prezentowali następnego poranka.

Studenci UMedu nie mieli oczywiście żadnych wątpliwości, czyim łupem padł ich puchar… Nasi sportowcy kolejny raz pokazali, że potrafią nie tylko zawzięcie rywalizować ze sobą na zawodach, ale także świetnie się przy tym bawić, integrować z przedstawicielami innych uczelni i z dużym poczuciem humoru uczestniczyć w sportowym życiu akademickim.

Za rok szykuje się kolejna zacięta walka o puchary na stoku… i nie tylko!

Aleksandra Leszczyńska Foto Katarzyna Rożniata

e i k s y z r k ie Politechnika górą o k s t y z ê r k i o t ê i œœw w ch y n a i n l e z c u y z d ę i M I

w Kartingowych Kielc!

Warto wspierać h zostwae c r t s i M i własnymi umiesport akademicki! To były niesamowite miesiąc walkirzzeczpraszyemulicy Olszewskiego na to Właśnie taka myśl przeszła mi przez głowę niedawno, gdy jak co roku odwiedzałem centrum wystawiennicze Targów Kielce. To właśnie tam odbyła się wystawa Kielce Sport Expo, obecnie chyba największe takie wydarzenie w branży sportowej w Polsce. Czemu o tym piszę?

Ano dlatego, że właśnie tam, pośród innych sportowych marek, swoje stoisko miała firma będąca tegorocznym sponsorem reprezentacji Polski na Zimową Uniwersjadę. Dumnym sponsorem, można by powiedzieć, bowiem stoisko Dare2b widoczne było z daleka, przyciągając uwagę wielkoformatowymi zdjęciami młodych sportowców z medalami.

Podchodząc bliżej poznaję znajome twarze Karoliny Chrapek, Adama Cieślara czy Kuby Kota. To właśnie medaliści tegorocznej Zimowej Uniwersjady niejako zapraszają na stoisko firmy. Duże brawa za tak odważne postawienie na promocję sportu akademickiego. Należy mieć tylko nadzieję, że i inne firmy dostrzegą potencjał drzemiący w sportowcach-studentach.

Bo ten na pewno jest, o czym świadczą nie tylko wyniki ostatnich uniwersjad – w tym tej rekordowej w Trentino z 23 medalami. Ważne jest też to, że dzięki AZS wielu sportowców ma szansę na „drugie życie” po karierze sportowej. Zdobycie wykształcenia jest bardzo ważne i na szczęście coraz więcej sportowców zdaje sobie z tego sprawę. Wspominał też o tym w rozmowie ze mną Paweł Słowiok, medalista z Trentino w kombinacji norweskiej, także stypendysta AZS, który powiedział, że Akademicki Związek Sportowy to jedyna droga dla sportowców takich jak on (wywiad w następnym numerze APS). Dwutorowa kariera to hasło, które w najbliższym czasie usłyszycie, i słusznie, pewnie niejeden raz.

Miejmy tylko nadzieję, że coraz więcej przedsiębiorców zacznie to dostrzegać i wspierać sportowców akademickich. Warto!

Michał Filarski

Wydanie Świętokrzyskie Redakcja: Michał Filarski, Maciej Wadowski e-mail: michal.filarski@azs.pl

a się jętnościami. Odbywając ów i pracowkilkudziesięciu student ęła gn cią zy pr ja ac liz ownik rywa ższych. Zwyciężył prac wy i ln ze uc h kic lec kie ników obu i. kiej Wiesław Dąbrowsk Politechniki Świętokrzys

P

rzez ostatnie dwa miesiące na torze F1Gokart trwały eliminacje, które polegały na uzyskaniu jak najlepszego czasu okrążenia. Rywalizacja była bardzo wyrównana, a o dobrym poziomie zawodów niech świadczy fakt, że pomiędzy pierwszym miejscem a 21., ostatnim dającym przepustkę do finału, była tylko nieco ponad sekunda różnicy.

To zapowiadało duże emocje w finale.

Tam zawodnicy rywalizowali najpierw w kwalifikacjach, a następnie wyścigach ze startu wspólnego. Najlepszym we wszystkich trzech etapach okazał się Wiesław Dąbrowski z Politechniki Świętokrzyskiej i zasłużenie odbierał gratulacje z najwyższego stopnia podium. Główną nagrodą było zaproszenie na testy profesjonalnych gokartów z zespołem UNIQ Racing, rękawice wyścigowe oraz voucher na 30 minut jazdy na torze F1Gokart.

O ile zwycięzca był poza zasięgiem, to o pozostałe miejsca toczyła się zażarta walka. Drugie miejsce zajął Dymitr Gruszka z Uniwersytetu Jana Kochanowskiego, który w finale awansował aż z szóstego miejsca. Na podium znalazł się jeszcze Grzegorz Stec z Politechniki, który zaliczył awans o 11 pozycji (przed finałem był 14). Czwarte miejsce zajął prezes KU AZS Politechniki Świętokrzyskiej Rafał Matys.

A na szóstym miejscu znalazła się najlepsza z kobiet – Sylwia Teliga, studentka inżynierii środowiska na PŚk, która kilka godzin przed finałem… została inżynierem.

Pierwszy raz organizowaliśmy takie zawody i był to strzał w dziesiątkę. Uczestnicy mieli sporo

frajdy i mogli ze sobą rywalizować w wyścigach, co nie jest codziennością. Poziom był bardzo wysoki. Na pewno zorganizujemy kolejną edycję – powiedział Mateusz Tutaj, zarządzający torem F1Gokart. Mistrzostwa zorganizowane zostały pod patronatem JM Rektora Politechniki Świętokrzyskiej prof. Stanisława Adamczaka.

Michał Filarski Foto F1Gokart aps nr 02 2015 (325)

e i k s u b u llubuskie

grze w ż ą i c w i k z c i m e d a Ak o medwaGolrzowie Wielkopolskim cały czas chce powró- Jedni na górze, zyły Żeński basket kiedy to akademiczki lic w, nó zo se ku kil ed rz sp cić do formy ie lata są słabsze, i je zdobywały. Ostatn ale ed m o lce łne wa w drudzy na dole się zą w końcu przyjść te pe us m h yc ud ch h ac lat po zecież ale pr nie? osiągnąć już w tym sezo to się a ud y Cz . ów es sukc

N

a pewno fakt, że na ławce trenerskiej cały czas pozostaje Dariusz Maciejewski, a na boisku grę gorzowianek prowadzi Sharnee Zoll, to argumenty, które mogą wskazywać na dobre rozstrzygnięcia w niedalekiej przyszłości.

Klub nie ma wielkiej rzeszy sponsorów ani dużego wsparcia ze strony miasta i dlatego w Gorzowie stawia się na młodzież. Ta w tym roku nie zawodzi. Koszykarki z grup młodzieżowych spędzają na parkiecie ekstraklasy coraz więcej minut i momentami to właśnie te najmłodsze prowadzą grę i decydują o losie gorzowskiego zespołu.

Zawodniczki prowadzone przez Dariusza Maciejewskiego nie najlepiej rozpoczęły ten sezon. Najpierw minimalnie pokonały ekipę z Konina we własnej hali, ale już tydzień później dostały lanie w Toruniu. Wpływ na to mogła mieć między innymi nowa hala, w której w tym roku swoje mecze rozgrywa Energa Toruń.

Ważniejsze jednak było to, że akademiczki bardzo dobrze grały na własnym terenie, pokonując m.in. wyżej notowane Artego Bydgoszcz. Dopiero ekipa Wisły Can-Pack Kraków okazała się lepsza od miejscowych. Później jeszcze Energa Toruń udowodniła swoją wyższość nad naszymi koszykarkami, wygrywając także w Gorzowie.

Gorzowianki w obecnych rozgrywkach są zespołem, który napsuł najwięcej krwi mistrzyniom Polski. Zawodniczki KSSSE AZS PWSZ uległy u siebie 66:71, a pod Wawelem 64:68.

Niestety porażka jest porażką i za ładną walkę nie ma dodatkowych punktów. Ale akademiczki na pewno mogą być zadowolone ze swojej postawy i optymistycznie patrzeć w przyszłość.

Myślę, że powinniśmy pogratulować rywalom bardzo dobrej gry. Gorzów nigdy się nie poddaje. Bardzo fajnie ogląda się tak dobrze grające młode polskie zawodniczki – mówił po meczu w Krakowie trener mistrzyń Polski Stefan Svitek.

Chluby na pewno nie przynosi jednak porażka w Gdyni z młodym zespołem, który walczy o utrzymanie w najwyższej klasie. Ta wpadka praktycznie przesądziła o tym, że gorzowski zespół zacznie play offy najprawdopodobniej z piątego miejsca. www.azs.pl

Koniec rundy zasadniczej zbliża się wielkimi krokami. Pewne jest jedno – w ćwierćfinale akademiczki będą rywalizować z CCC Polkowice. A co to oznacza? W tym sezonie AZS grał już dwa razy z „pomarańczowymi” w lidze, bilans 1:1. Ciekawsze jest jednak to, że w obu pojedynkach potrzebna była dogrywka. Można więc śmiało powiedzieć, że w tej parze ciężko jednoznacznie wskazać faworyta. Mecz w Gorzowie rozstrzygnął się w ostatniej sekundzie dogrywki, właśnie wtedy piłkę do kosza wrzuciła Sharnee Zoll. Zdobycie punktów na sekundę do końca przejdzie do annałów naszej gorzowskiej koszykówki – wspominał Dariusz Maciejewski. – Nie widziałam zegara. Byłam bardzo nerwowa i skupiona na koszu, aby tylko zdążyć przed końcową syreną. Najstraszniejsze jest, kiedy masz dużo wolnego miejsca przed sobą w takiej chwili – komentowała bohaterka AZS-u.

Mecze ćwierćfinałowe rozpoczną się w połowie marca. Przed tym gorzowianki rozegrają jeszcze kilka spotkań w lidze.

Dawid Lis Foto Radosław Siuba

Mieszane uczucia mają sympatycy akademickich zespołów w Zielonej Górze. Jedyne, co różni te ekipy, to poziom rozgrywek. Szczypiorniści grają na zapleczu PGNiG Superligi, a siatkarze walczą w drugiej lidze.

Piłkarze ręczni w poprzednim sezonie wywalczyli awans do wyższej ligi. Zderzenie z rzeczywistością okazało się jednak dość okrutne. Drużyna prowadzona przez trenera Mariusza Kwiatkowskiego ciągle jest w grze, trwa jeszcze runda zasadnicza. Ale na 18 rozegranych spotkań akademicy z Zielonej Góry wygrali zaledwie dwa i dwa zremisowali.

Ekipie z Winnego Grodu udało się pokonać KSSPR Końskie 26:25 i Ostrovię Ostrów Wlkp. 31:25. Oba zwycięstwa zielonogórzanie odnieśli na własnym parkiecie.

Zremisowali ponadto z SPR Tarnów u siebie i wywieźli cenny punkt z Ostrowa Wlkp.

W takiej sytuacji, niestety, akademicy nie mogą zajmować innej pozycji jak ostatnią. Zielonogórzanie jednak wciąż mają szansę powalczyć o utrzymanie. Czeka ich jeszcze kilka trudnych pojedynków, ale może to właśnie końcówka obecnego sezonu będzie dla szczypiornistów z Winnego Grodu szczęśliwa.

W innych nastrojach są siatkarze zielonogórskiego AZS-u. Oni już za chwilę rozpoczną rywalizację w fazie play off.

Akademicy będą bić się o awans do pierwszej ligi. Podopieczni trenera Tomasza Palucha rundę zasadniczą zakończyli na najniższym stopniu podium. Grupę wygrała Astra Nowa Sól, a drugie miejsce zajęła Gwardia Wrocław i to właśnie z Gwardią zmierzą się azetesiacy w marcu.

Zielonogórzanie w 18 meczach wywalczyli 39 punktów. Na swoim koncie zapisali 12 zwycięstw i 6 porażek. We własnej hali siatkarze AZS-u schodzili dwukrotnie jako przegrani, lepsze okazały się obie ekipy, które są wyżej w tabeli.

Pojedynki z Gwardią podopieczni Tomasza Palucha rozpoczną 7 i 8 marca.

Najpierw wyjadą do Wrocławia, a dwa tygodnie później podejmą rywali u siebie.

Dawid Lis

Wydanie Lubuskie Redakcja: Dawid Lis

e-mail: dawid-lis6@wp.pl

Dzieje Akademickiego Związku Sportowego pod redakcją Ryszarda Wryka

W ponadstuletniej swej historii Akademicki Związek Sportowy wniósł ogromny wkład w rozwój kultury fizycznej w Polsce. Już w pierwszym pionierskim okresie działalności organizacja ta odegrała istotną rolę w zakresie propagowania w społeczeństwie polskim różnorodnych form wychowania fizycznego, sportu i turystyki. Lata II Rzeczypospolitej cechowały się z kolei wzmożoną aktywnością działaczy AZS w zakresie tworzenia struktury sportu polskiego, popularyzowania nowych dyscyplin sportowych, wprowadzania pionierskich rozwiązań metodycznych w procesie szkoleniowym oraz nawiązywaniu pierwszych kontaktów międzynarodowych.

Po zakończeniu II wojny światowej AZS aktywnie włączył się w odbudowę ruchu sportowego w kraju.

Inicjował nowe dyscypliny oraz wprowadzał nowatorskie koncepcje programowo-organizacyjne i szko-

leniowe w sporcie wyczynowym. Na szeroką skalę zaczął propagować w środowisku akademickim różne formy aktywności ruchowej. Z każdym dziesięcioleciem AZS rozszerzał i uatrakcyjniał sportową ofertę adresowaną do studentów.

Nie do przecenienia jest wkład AZS w rozwój ruchu olimpijskiego w Polsce. W latach 1928–2014 azetesiacy zdobyli pięćdziesiąt jeden medali olimpijskich (siedemnaście złotych, czternaście srebrnych i dwadzieścia brązowych). Wielu reprezentantów AZS stało się ikonami polskiego sportu i na trwałe weszło do kulturowego dorobku naszego kraju. Spośród wszystkich polskich ogólnopolskich organizacji sportowych AZS ma najwszechstronniejszy udział w rozwoju kultury fizycznej w Polsce w XX i XXI stuleciu.

WYDAWNICTWO NAUKA I INNOWACJE

61-612 Poznań, ul. Rubież 46, A/216, e-mail: wni@ppnt.poznan.pl

Ryszard Wryk