Akademicki Przegląd Sportowy 04/2011

AKADEMICKI PRZEGLĄD SPORTOW

Foto na okładce: Szymon Ziółkowski w czasie MP AZS w lekkoatletyce, Łódź 2011.

Foto AZS Łódź

[od redakcji]

Włodek by się cieszył

J

ak już nasłucham się teoretycznych wywodów uczonych w przedmiocie wychowania fizycznego młodzieży, jak już dotrze do mnie świadomość nieopisanego postępu, jaki na tym polu zachodzi dzięki rozumnym decyzjom władz wszelkiego szczebla, to wtedy lubię popatrzeć na szkolne boisko w centrum Warszawy.

Nie jest to trudne, bo obiekt jest pod oknami biura ZG AZS, należy do stołecznego gimnazjum. Co prawda w publikowanych na stronie internetowej sukcesach szkoły i uczniów sportu nie widać, ale boisko mają. I to porządne, chociaż trochę zaniedbane. Kompleks obiektów ze sztuczną (twardą) nawierzchnią do piłki ręcznej, siatkowej, koszykowej, do tego bieżnia wyłożona tartanem na odcinku co najmniej 60 metrów, zakończona skocznią w dal. No i cóż na tym boisku widać: zależy od pory roku. Najsmutniej wyglądał obiekt podczas zimy, gdyż nie zdążono zdjąć siatek w bramkach, na koszach i między sterczącymi słupkami na siatkarskim placu. Na wiosnę niektóre ze sznurków nie wytrzymały chłodu, wiatru i deszczu, a na bieżni i skoczni pojawił się miejski brudny nalot. Z pierwszym promieniem wiosennego słońca i podmuchem ciepłego powietrza pojawili się na boisku piłkarze.

Najpierw ci osiedlowi, w godzinach pozaszkolnych, a potem ci planowi w ramach lekcji wf.

Do piłkarzy, także w wymiarze zaliczeniowym, dołączyły inne grupy. Programowo jest to dosyć proste. Chłopcy w strojach przypominających sportowe grają w piłkę nożną, kilka osób na ochotnika. Ci, co mają buty bez obcasów, grają w siatkówkę, kilku ochotników rzuca do kosza w „króla”, reszta siedzi na płocie (głównie ci w butach na obcasach i ci, co malują paznok-

cie i włosy). Życie toczy się wartko, z boiska do nożnej co jakiś czas dobiega soczysta stadionowa mowa, z pozostałych boisk wieje nudą, bo piłka zazwyczaj nie osiąga żadnego z wymaganych przepisami celu. Sytuacja się powtarza co godzinę, bo gimnazjum ma dużo klas, a i godzin wf. pewnie mają po 2–3 w tygodniu. No i pewnego dnia wcześnie rano, dobrze przed 8.00, idąc do pracy widzę na siatkarskim placu poruszenie.

Cztery młode, szczupłe, energiczne dziewczyny z pasją i zawziętością oddają się grze w ringo.

Znają przepisy, walczą, prawidłowo liczą punkty, emocjonują się rozgrywką. Ruchy wręcz profesjonalne. Pomyślałem natychmiast o Włodku Strzyżewskim. Dawno temu był znakomitym polskim szermierzem, dziennikarzem i sympatykiem sportu, a do historii przeszedł jako propagator gry o nazwie ringo.

Kiedyś każdy miał gumowe kółko w domu, kosztowało grosze, gra była prosta. Jako „zawodowcy” walczący o uniwersyteckie medale w siatkówce, koszykówce, pływaniu, lekkoatletyce i judo nie przywiązywaliśmy specjalnej wagi do ringo, a opisy o tym, co daje ta gra dla rozwoju fizycznego i intelektualnego człowieka, traktowaliśmy z przymrużeniem oka. Może niesłusznie.

Wracając na boisko szkolne, może warto do programów szkolnych wprowadzić trochę prostych gier i zabaw ruchowych, może warto robić zajęcia o stopniu trudności dopasowanym do wszystkich uczniów, może powszechna gimnastyka uprawiana w szkołach w XIX i XX wieku nie była takim złym pomysłem. Pewnie nic się nie wydarzy, bo już za chwilę koniec roku szkolnego, a jesienią też może nie być czasu, bo trzeba szykować się do zimy i biadolić, że nic Redaktor się nie da zrobić.

Pismo Zarządu Głównego AZS Redaktor naczelny: Bartłomiej Korpak Adres redakcji: 00-056 Warszawa ul. Kredytowa 1a tel./faks (22) 828-02-76 502-250-604 www.azs.pl e-mail: aps@azs.pl

Projekt graficzny i skład: Paweł Piętka © FALL tel. (12) 413-35-00, 294-15-28, www.fall.pl Numer zamknięto 15 czerwca 2011 r.

Wydawnictwo zrealizowano ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki, nakład 3000 egz.

ISSN 0209-0546

Redakcja nie zwraca materiałów niezamówionych oraz zastrzega sobie prawo skracania artykułów. aps nr 03 2011 (291)

EUSA obradowała w Warszawie

Warszawa gościła członków Komitetu Wykonawczego Europejskiej Federacji Sportu Studenckiego. Debatowano nad stanem sportu akademickiego i podjęto ważne decyzje.

G

rafik dwudniowego pobytu członków władz EUSA był wypełniony. Gros czasu goście spędzili na obradach, znaleźli też czas na spotkania z przedstawicielami sportu – m.in. akademickiego – w Polsce.

Do oficjalnego otwarcia obrad doszło 3 czerwca w siedzibie Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Prof. Marek Rocki oraz sekretarz generalny PKOl Adam Krzesiński, życząc gościom konstruktywnych rozmów, uroczyście otworzyli spotkanie członków Komitetu. Głos zabrał również Rafał Piechota z Ministerstwa Sportu i Turystyki, który w związku ze zbliżającym się polskim przewodnictwem w Radzie Unii Europejskiej przedstawił program działań związanych ze sportem.

Goście mieli okazję porozmawiać o stanie przygotowań do zbliżających się wielkimi krokami Akademickich Mistrzostw Europy. W tym roku Polska będzie gospodarzem tylko jednej imprezy AME – we wrześniu w Warszawie będą rywalizować brydżyści.

Członkowie EUSA podjęli także decyzje w sprawie wyboru gospodarzy mistrzostw w następnej edycji zawodów. www.azs.pl

W 2013 r. Polska będzie organizatorem AME w piłce ręcznej (Katowice) i wioślarstwie (Poznań). Kilka dyscyplin sportów wciąż czeka na gospodarza.

Spotkanie członków Komitetu Wykonawczego dotyczyło również imprezy, która w przyszłym roku zadebiutuje w kalendarzu europejskich rozgrywek studenckich – Europejskich Igrzysk Studenckich. To nowa forma rywalizacji żaków w wymiarze międzynarodowym. Od 2012 roku co dwa lata cykl kilkunastu Akademickich Mistrzostw Europy zostanie zastąpiony przez jedną imprezę, w czasie której studenci będą rywalizować w kilkunastu dyscyplinach (część jest obowiązkowych, a część zależnych od wyboru gospodarza). Kandydatem do organizacji zawodów w zmienionej formie była m. in. Łódź. Przegrała jednak z hiszpańską Cordobą, która w przyszłym roku przyjmie studentów ze Starego Kontynentu. Polska ubiega się jednak o organizację kolejnych Igrzysk w 2014 roku. Rywalami Wrocławia będą Portugalia i Holandia.

Pierwszy dzień obrad zakończyła uroczysta kolacja, w czasie której honory gospodarza pełnił prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz. Spotkanie było

doskonałą okazją do integracji członków EUSA z przedstawicielami AZS i wymiany poglądów na temat sportu akademickiego. W kolacji udział wzięli m.in.: prof. Marek Rocki, prof. Marek Konopczyński (prezes Środowisko AZS Warszawa) i Marian Dymalski (członek Komitetu Wykonawczego FISU).

Drugiego dnia goście przenieśli się do stylowych wnętrz Uniwersytetu Warszawskiego. Tu w imieniu JM Rektor Uniwersytetu Warszawskiego prof. Katarzyny Chałasińskiej-Macukow zagranicznych gości powitała studentka-sportsmenka Halszka Witkowska. Tematem wiodącym rozmów była działalność EUSA na arenie międzynarodowej. Prelegenci zdawali relacje z efektów współpracy z narodowymi i kontynentalnymi organizacjami sportu studenckiego.

Uczestnicy obrad obejrzeli również prezentację na temat historii i współczesności AZS. Po wyczerpujących rozmowach przyszedł czas na relaks.

Goście zwiedzali najbardziej reprezentacyjne punkty miasta, a wieczorem obejrzeli widowiskowy pokaz warszawskich fontann.

MM, foto archiwum APS

[koszykówka]

W Gorzowie brąz smakuje jak złoto Czy po dwóch sezonach, które gorzowskie koszykarki kończyły w finale kobiecej ekstraklasy, brąz może zostać uznany za sukces? Jak najbardziej! Dla Gorzowa rozgrywki zakończone w kwietniu były najtrudniejsze w historii, więc miejsce na pudle, osiągnięte mimo problemów finansowych, musi cieszyć.

aps nr 03 2011 (291)

Z

aczynaliśmy ten sezon z zupełnie innymi marzeniami.

Gorzów chciał – w myśl zasady „do trzech razy sztuka” – znowu zagrać w finale, ale tym razem ugrać w końcu złoto. Odmiennie niż dotąd zbudowano też skład. Pierwszy raz w historii trener Dariusz Maciejewski oparł go na gwiazdach. To one miały być siłą i motorem napędowym drużyny, a nie – jak zwykle – zespołowość i równy, szeroki skład.

W ekipie srebrnych medalistek z ubiegłego sezonu znalazła się najlepsza środkowa świata Białorusinka Jelena Leuczanka. Koszykarka, która znalazła się w pierwszej piątce mistrzostw świata rozgrywanych w roku 2010 w Czechach, miała poprowadzić Gorzów do złota. Do KSSSE AZS PWSZ trafiła też amerykańska skrzydłowa Kalana Greene. I te dwie najdroższe w historii gorzowskiego klubu zawodniczki spełniały swoją rolę przede wszystkim na boisku (poza nim bywało różnie).

Akademiczki w pierwszej połowie sezonu zasadniczego walczyły jak równy z równym nawet z koszykarkami Wisły Kraków, które później zdobyły złoto. Wygrały po dogrywce na parkiecie bogatego rywala.

Jednakże Gorzów o medalu z najcenniejszego kruszcu mógł jedynie pomarzyć. Wszystko przez wydarzenia, których świadkami byliśmy w zimie.

Prezydent Gorzowa Tadeusz Jędrzejczak drastycznie obciął samorządowe dotacje dla wszystkich klubów sportowych w mieście.

I to w połowie sezonu, gdy kluby miały już rozpisane budżety. Dał szansę tylko żużlowi, któremu za 20 mln zł rozbudował stadion i za nieomal drugie tyle kupił prawa do żużlowego

www.azs.pl

cyklu Grand Prix. Dla pozostałych nie zostało już praktycznie nic.

Ostatecznie koszykarki musiały się zadowolić dotacją na poziomie jedynie 30 proc. kwoty z poprzednich lat. A na dodatek przed końcem sezonu z obiecanych 650 tys. zł nie dostały nawet złotówki. Klub musiał wziąć kredyt, mocno obciąć wydatki i pozbyć się najdroższych graczy – Leuczanki i Greene. Odeszła też obiecująca koszykarka z Wielkiej Brytanii Johannah Leedham.

Maciejewski musiał szybko wrócić do korzeni, spróbować jeszcze raz przewertować amerykański rynek i ściągnąć do Gorzowa koszykarki z niższej półki – sportowej i finansowej. Tak bowiem budował skład w ubiegłych latach. Chioma Nnamaka i Lyndra Weaver, które KSSSE AZS PWSZ zakontraktował w styczniu, nie były w stanie załatać wyrwy, która powstała po stracie liderek. Ale do spółki z gorzowskimi reprezentantkami Polski, z Justyną Żurowską na czele, zdołały wejść do strefy medalowej polskiej ekstraklasy.

To był chyba najbardziej emocjonujący play-off w historii basketu w Gorzowie. Najpierw wyrównana walka w ćwierćfinale ligi z Energą Toruń, później jeszcze bardziej wyczerpująca faza półfinałowa i pięć wyrównanych gier z CCC Polkowice. W latach tłustych na drodze do finału gorzowianki odprawiały z kwitkiem rywalki właśnie z tego miasta. Teraz się nie udało, choć uległy nieznacznie.

W finale pocieszenia, którego stawką były brązowe medale, spotkały się dwie drużyny, które w ostatnich dwóch latach mierzyły się w grze o złoto. Dla Gorzowa i Gdyni był to niesłychanie trudny sezon. Potentat z Gdyni też złapał zadyszkę finansową, dodatkowo został wyniszczony przez plagę kontuzji.

Gorzowianki udanie zrewanżowały się gdyniankom za porażki w pamiętnych finałowych bojach. Najpierw wygrały dwa mecze na swoim parkiecie, później zwieńczyły dzieło w czwartym meczu serii, wygrywając rywalizację 3–1. Trzeci raz z rzędu byliśmy świadkami medalowej dekoracji właśnie w Gdyni, tym razem szczęśliwej dla Gorzowa.

– Ten brąz smakuje mi jak złoto – mówił po decydującym spotkaniu trener gorzowianek Dariusz Maciejewski. – Podnieśliśmy się po ciosie, który w połowie sezonu zadały nam władze miasta. Zmieniono zasady w czasie gry. Przed sezonem obiecywano, że od samorządu dostaniemy dotacje na podobnym poziomie jak w latach poprzednich, ale rzeczywistość okazała się dla nas dramatycz-

na. Z całego serca dziękuję działaczom, że podnieśli rękawicę, że się wtedy nie poddaliśmy. I dziś możemy się cieszyć – podkreślał szkoleniowiec drużyny z Gorzowa i reprezentacji Polski. Świętowaniu nie było końca. Fani gorzowskiego zespołu w drodze powrotnej do Gorzowa zatrzymali koszykarki na parkingu przy zajeździe w Człuchowie i urządzili im niesamowitą fetę. Brązowa drużyna z trenerem Maciejewskim na czele długo bawiła się razem z kibicami, były tańce, śpiewy i grupowe palenie cygara zwycięstwa.

Tydzień po zakończeniu sezonu byliśmy świadkami kolejnej wzruszającej uroczystości. Po 9 latach gry w barwach Gorzowa koniec przygody z klubem z ul. Chopina ogłosiła kapitan Justyna Żurowska.

Zawodniczka ta w rozmowie z „Gazetą Wyborczą” mówiła: – Nie wierzę, że tak nagle, przez parę miesięcy, przestało być w naszym mieście normalnie. Do dziś nie dotarło do nas żadne „dziękuję”, które znaczyłoby, że gorzowska koszykówka i jej wyniki mają jeszcze jakiekolwiek znaczenie.

A przecież od poprzedniego finału z Lotosem Gdynia jeszcze nie minęło 12 miesięcy. Wtedy prezydent mówił o hali, o znacznym wsparciu występów w Eurolidze.

I co z tych słów zostało? Masa przykrych przeżyć, najtrudniejszy sezon w mojej karierze. Najgorszy Sylwester z myślami, czy jak przyjadę ponownie do naszej szatni, to kogoś tam jeszcze zastanę. Dobrze, że byli z nami nasi genialni kibice. Z nimi to wszystko udało się jakoś przetrwać. No i mimo wszystko stanąć na podium.

To straszne, że od stycznia koszykówka w Gorzowie zmierza po równi pochyłej i – jak widać – wyszarpany nadludzkim wysiłkiem medal nic nie zmienił. Mam 26 lat i jestem u szczytu kariery, chcę się dalej rozwijać, grać w pucharach. Dlatego wyjeżdżam z Gorzowa. Bardzo możliwe, że prędzej czy później tu wrócę, aby powalczyć o wymarzone złoto.

W Gorzowie został za to trener Maciejewski, choć – jak zapewnia – miał propozycje intratnych kontraktów z Rosji. – Nie mogę teraz opuścić mojego miasta i klubu. Dopóki będę miał wsparcie ludzi kochających basket, będę w Gorzowie pracował – ogłosił szkoleniowiec podczas dorocznego spotkania ze sponsorami klubu w jednym z gorzowskich hoteli.

Kamil Siałkowski Foto Daniel Adamski

[siatkówka]

Pozostali wśród najlepszych 4 kwietnia 2011 roku siatkarze Indykpolu AZS UWM Olsztyn zakończyli sezon w PlusLidze. Sezon wyjątkowo trudny i naznaczony porażkami, ale – co najważniejsze – ze szczęśliwym zakończeniem. Akademicy, zajmując ósme miejsce, utrzymali się w elicie.

P

rzygotowania olsztyńskich siatkarzy do ciężkiego sezonu rozpoczęły się w połowie sierpnia ubiegłego roku. Drużyna Indykpolu AZS przystąpiła do nich pełna ochoty do pracy. Nikt nie wątpił w to, że zespół, wzmocniony reprezentantem Polski, Francji czy Estonii włączy się do walki o awans do pierwszej szóstki rozgrywek.

– Jestem pewien, że drużyna porządnie przepracuje okres przygotowawczy i będzie gotowa do gry o wyższe cele niż w zeszłym roku – mówił na konferencji prasowej inaugurującej PlusLigę prezes olsztyńskiego klubu Mariusz Szyszko.

W minionym roku AZS UWM Olsztyn walczył o utrzymanie w najwyższej klasie rozgrywek. Cel na nowy sezon był jeden – awans do pierwszej szóstki ligi.

Rozgrywki 2010/2011 akademicy rozpoczęli od porażki z ZAKSĄ KędzierzynKoźle i wygranej z Tytanem AZS Częstochowa. O kolejne zwycięstwa było bardzo trudno. Na sześć spotkań Indykpol AZS wygrał zaledwie jedno.

Z pięcioma punktami olsztyńska drużyna zajmowała ostatnie miejsce w ligowej tabeli. Dotkliwe porażki z Politechniką Warszawską, Skrą Bełchatów i Jastrzębskim Węglem spowodowały, że olsztynianie umacniali się na ostatniej pozycji.

Władze klubu postanowiły podjąć radykalne kroki.

Decyzją Zarządu Piłki Siatkowej SA 22 listopada 2010 r. Mariusz Sordyl przestał pełnić funkcję trenera Indykpolu AZS UWM Olsztyn, a jego następcą został rumuński szkoleniowiec Gheorghe Cretu.

– Nie wyobrażam sobie takiej sytuacji, żebyśmy drżeli o utrzymanie w ekstraklasie – mówił na specjalnie zwołanej konferencji prof. Władysław Kordan, przewodniczący Rady Nadzorczej Piłki Siatkowej AZS UWM SA. Po okresie pełnym zmian i zawirowań drużyna Indykpolu AZS UWM Olsztyn przed własną publicznością podejmowała brązowego medalistę mistrzostw Polski Asseco Resovię Rzeszów. Debiut nowego szkoleniowca nie był udany – olsztyńscy siatkarze przegrali 0:3. Nowy trener poprowadził swój zespół do zwycięstwa dopiero w szóstym spotkaniu, pokonując w Wieluniu Pamapol 3:2.

– Wiem, jakie cele są określone przed zespołem. Przed nami daleka droga ku temu, by uratować zespół. Wyciągnąć go z tej trudnej sytuacji. Będę chciał wykrzesać z tych siatkarzy rzeczy, które wiemy, że w nich są, ale nie potrafią tego pokazać – zapowiadał nowy szkoleniowiec Indykpolu AZS. – Podejrzewam, że nikt nie mógł być zadowolony z postawy zespołu, z jego pozycji w tabeli i z tego, jak prezentował się na boisku. Podjąłem się tego zadania, bo wierzę, że z tymi chłopakami jesteśmy w stanie utrzymać się w PlusLidze.

I tak się stało. Ostatni ligowy pojedynek był kwintesencją całego sezonu.

Wypełniona po brzegi wiernymi kibicami hala „Urania” przeżywała prawdziwe emocje. W meczu było wszystko to, za co

kibice kochają sport: spektakularna gra, zwroty akcji i pełno emocji tak na parkiecie, jak i na trybunach. Olsztynianie przegrywali już w setach 0:2, ale po pogoni za rywalem z Kielc zdołali odrobić straty i wygrać nerwowego tie-breka 15:11.

Olsztyn eksplodował z radości.

Akademicy, wygrywając trzy mecze play-off z Fartem Kielce, zapewnili sobie byt w najwyższej klasie rozgrywek, plasując się na ósmym miejscu.

W tym miejscu warto wspomnieć o niezwykłym fenomenie, jakim są olsztyńscy kibice. Mimo że drużyna Indykpolu AZS nie dawała wielu powodów do radości, jej fani zawsze stali za siatkarzami murem.

Pełnymi autokarami zjeździli całą Polskę, aby być wszędzie tam, gdzie grała olsztyńska drużyna. Po brzegi wypełniali halę, wspólnie świętowali 60-lecie AZS, które przypadło na rok 2010. Z tej okazji stworzyli niezapomnianą oprawę, której hala „Urania” jeszcze nie widziała. Siatkarze chwilę po zakończeniu sezonu spotkali się z najwierniejszymi kibicami, aby podziękować im za wspólny sezon, który dla wszystkich był bardzo trudny.

Co dalej?

Wiele wskazuje na to, że drużynę czeka kolejna rewolucja kadrowa. Dziś pewne jest, że przez najbliższe dwa lata olsztyńskich akademików poprowadzi włoski szkoleniowiec Tomaso Totolo. Ponadto nowym rozgrywającym został reprezentant Hiszpanii Guillermo Hernán – mistrz Europy z 2007 roku.

Marta Panasiuk Foto Janusz Pająk

aps nr 03 2011 (291)

[rozmowa]

Dużo planów do zrealizowania Wojciech Ferens przed rokiem zdał maturę i podpisał czteroletni kontrakt z Indykpolem AZS UWM Olsztyn. Poza sezonem PlusLigi jest reprezentantem Polski juniorów i siatkarzem Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Za nim pracowity rok debiutów, przed nim nie mniej pracy…

Jako student Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego otrzymałeś powołanie do uczelnianej drużyny, z którą wywalczyliście w Łodzi awans do Akademickich Mistrzostw Polski w piłce siatkowej mężczyzn. W 2006 i 2008 roku zespół UWM wywalczył złoto, przed rokiem brązowy medal. Akademicy z Olsztyna na swoim koncie mają również brązowy medal Akademickich Mistrzostw Europy. Jesteście w stanie powtórzyć te sukcesy?

Udało mi się otrzymać powołanie i cieszę się z tego powodu. To mój pierwszy udział w takiej imprezie siatkarskiej. Olsztyn ma ciekawe tradycje w tych rozgrywkach i często wracał z nich zwycięski. Mam nadzieję, że i tym razem będzie podobnie. Wywalczyliśmy w Łodzi awans do finału i mam nadzieję, że do końca zrealizujemy ten cel.

Sukcesy AZS UWM w Akademickich Mistrzostwach Polski są znaczące i tak naprawdę od nas można również oczekiwać podobnych. Chcemy pokazać się z jak najlepszej strony.

Na co dzień grasz w Indykpolu AZS UWM Olsztyn, po części w zespole Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego. Dla ciebie to nie tylko sama nazwa, ale również miejsce studiów. Do Olsztyna przyjechał Wojtek Ferens – licealista, wyjedzie – magister nauk ekonomicznych?

(śmiech) Okres, jaki spędzę w Olsztynie, pomaga mi w tym, żeby ukończyć studia. Nie jest to łatwe przy takich jednostkach treningowych, jakie mamy w czasie tygodnia, ale jak na razie udaje mi się walczyć. Ciężko jest zdobyć samemu wiedzę, którą wykładowcy osobiście przekazują, ale staram się nadrabiać wszelkie nieobecności związane z wyjazdami na mecze. Mam nadzieję, że wszystko pójdzie pomyślnie i uda mi www.azs.pl

Osobiście nie zakładałem takiego scenariusza sezonu. Nawet przez chwilę nie przemknęło mi przez myśl, że będziemy walczyć o utrzymanie. Chyba żaden z nas o tym nie myślał. Pracowaliśmy bardzo ciężko, włożyliśmy całe serce w naszą pracę. Nie zmarnowaliśmy szansy, choć trzeba przyznać, że przedsezonowe cele były całkowicie inne. Boisko często weryfikuje wszystkie założenia.

Swoją przyszłość związałeś z AZS Olsztyn. Przez najbliższe lata to się chyba nie zmieni?

się zamknąć ten rok pozytywnym wynikiem. A jak będzie dalej? Wszystko zależy od losu.

Przed tobą trudny okres. Dopiero co z drużyną Indykpolu AZS zakończyliście bardzo trudny sezon, a już kolejne wyzwania – AMP, zgrupowanie z seniorską kadrą Polski, powołanie do reprezentacji Polski juniorów, przed którą jeden cel – awans na mistrzostwa świata…

Faktycznie, jednak zdążyłem już do tego przywyknąć będąc w szkole mistrzostwa sportowego. Tam też praca była bardzo intensywna, zarówno na parkiecie, jak i poza nim, a czasu było naprawdę niewiele. Wydaje mi się, że z odrobiną chęci da się to wszystko pogodzić i z pewnością efekty tej pracy przyjdą. Będzie to satysfakcja nie tylko dla mnie, ale i dla ludzi, z którymi pracuję i pracowałem. Z drużyną Indykpolu AZS utrzymaliśmy się już w PlusLidze, ostatecznie uplasowaliśmy się na 8. miejscu. Już wiem, że nie pojadę na Ligę Światową z reprezentacją seniorów. Niemniej jednak bardzo trudne zadanie przede mną i przed kadrą juniorów – awans na mistrzostwa świata. Bardzo bym tego chciał.

Wymarzony scenariusz na zamknięcie tego sezonu. Mam nadzieję, że uda się go zrealizować. To będzie także osobisty sukces.

Wojtek, jak podsumowałbyś sezon 2010/2011 w wykonaniu drużyny Indykpolu AZS UWM Olsztyn?

Nie zmieni się i jestem z tego powodu bardzo zadowolony. Nie mógłbym wymarzyć sobie lepszej drużyny i lepszego startu w seniorską siatkówkę, mimo że nasze wyniki nie były takie, jakie powinny być. Wydaje mi się, że podpisanie czteroletniego kontraktu z AZS Olsztyn to była bardzo ważna decyzja w moim życiu. Cztery lata to nie jest krótki okres, jednak bez wątpienia Olsztyn to miasto, które sprzyja siatkówce, ludziom, którzy kochają ten sport. A ja taką osobą jestem. Mam nadzieję, że te lata sprawią, że uda mi się zapisać na kartach olsztyńskiej siatkówki – oczywiście tylko na tych dobrych stronach.

Twoja kariera układa się, krok po kroku, tak, jak sobie tego życzyłeś?

Tak. Nie zakładam, że AZS Olsztyn jest chwilowym przystankiem, który wyniesie mnie wyżej do innego klubu.

Dla tego klubu daję z siebie wszystko, a co będzie dalej – zobaczymy. Najważniejszy jest dla mnie progres w grze.

Kształcenie siebie, swoich umiejętności i wykorzystywanie szans, które mogą zaistnieć.

Marta Panasiuk Foto Janusz Pająk i Dariusz Nowocień

[badminton]

Akademickie Mistrzostwa Polski w Badmintonie, Kraków, 7–8.05.2011

Najeźdźcy z północy podbili Kraków Faworytami finału AMP w badmintonie byli w tym roku zawodnicy Wyższej Szkoły Finansów i Zarządzania w Białymstoku, którzy już w półfinale strefy „północ” w Suwałkach mieli najsilniejszy skład.

D

o turnieju finałowego w Krakowie przystąpili w jeszcze mocniejszym zestawieniu, którego trzon stanowiło czworo czołowych polskich kadrowiczów: Adam Cwalina, Małgorzata Kurdelska, Łukasz Moreń i Anna Narel. Pierwszych troje to podstawowi zawodnicy broniącego tytułu mistrzowskiego polskiej ekstraklasy SKB Suwałki, czwarta – Narel – gra w innym silnym zespole ligi – Badminton Choroszcz.

Ekipie WSFiZ, która zaczęła się liczyć na mistrzostwach dopiero od zeszłego roku, kiedy po błyskawicznych wzmocnieniach składu zdobyła srebrny medal, mogła zagrozić – i to raczej iluzorycznie – jedynie reprezentacja Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie.

UWM od dawna lokuje się w czołówce mistrzostw, a trzon jego typowo azetesowskiego składu stanowią zawodnicy ligowego AZS UWM. Jednak wspomniana drużyna to najsłabszy w obecnym sezonie uczestnik polskiej ekstraklasy, a obecność w składzie olsztynian na AMP drugoplanowego, młodego zawodnika SKB Suwałki – Macieja Poulakowskiego – niewiele mogła zmienić.

W finale turnieju spotkały się całkowicie zasłużenie obie te reprezentacje. Wprawdzie Magdalena Jaworek i Aneta Walentukanis zaskoczyły

wielu obserwatorów swoim deblowym zwycięstwem nad gwiazdami WSFiZ – Kurdelską i Narel, ale innych niespodzianek nie było i Białystok pokonał olsztynian 4:1.

Na uwagę zasługuje bezprecedensowy sukces warszawskiej AWF, która zdobyła brąz, poskramiając apetyt Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu z jego wybitnym liderem – Wojciechem Szkudlarczykiem. Kluczowy punkt zdobyła dla stołecznej uczelni Anna Głębocka, pokonując Mariolę Grządzielską.

Jak widać z powyższego, uczelnie z północy (cztery pierwsze miejsca) zepchnęły w cień rywali z południa Polski.

Zwycięzca półfinału „południe” – AWF Kraków – zajął dopiero ósme miejsce, za Politechniką Warszawską. Honor południa ratowały w finale Górnośląska Wyższa Szkoła Handlowa w Katowicach (5. miejsce) i gospodarze – Akademia Górniczo-Hutnicza (6. miejsce).

Jednym z najwierniejszych widzów akademickich zawodów badmintonowych w Krakowie jest od niepamiętnych czasów Julian Palik. 89-letni obecnie badmintonista AZS AGH Kraków nie ogranicza się bynajmniej do oglądania turniejów. Wielokrotnie zdobywał mistrzostwo Polski weteranów, pokonując nierzadko znacznie młodszych rywali.

Nadal gra w badminton: w przededniu rozpoczęcia finałów AMP spotkałem go śpieszącego z rakietką na trening w hali przy ul. Piastowskiej, gdzie często doucza niedoświadczonych studentów.

Julian Palik: Codziennie jestem w sporcie Oczywiście stale się bawię w badminton – zapewnia pan Julian. – Praktycznie nie opuszczam żadnego treningu.

Ile razy w tygodniu uprawia pan sport?

Badminton czy inne dyscypliny?

Właściwie codziennie, bo trzy razy w badmintona, dwa razy pływalnia, sauna, masaż i raz w niedzielę po prostu „Bieg po zdrowie”: od czterdziestu lat prowadzę go z Parku Jordana do Lasu Wolskiego i z powrotem. Praktycznie prócz soboty codziennie jestem w sporcie. Nie tylko obecnie, ale od najmłodszych lat. Badminton zacząłem uprawiać około 40 lat temu – gdy ta dyscyplina tutaj dopiero raczkowała – w wieku 50 lat (śmiech).

Czy uważa pan, że badminton to zdrowy sport?

Bardzo zdrowy, różnorodny,

musi być szybkość, orientacja, refleks.

Poza tym cały organizm jest w ruchu, bo trzeba i podskoczyć do lotki, i dobiegać.

Po prostu szybkość musi być niesamowita. Komuś się zdaje, że to jest bardzo łatwy sport… To nieprawda. Żeby wyszkolić zawodnika ligowego, potrzeba wielu lat, przy czym musi on mieć faktycznie predyspozycje do tej gry.

Lubi pan oglądać zawody akademickie?

Bardzo dobrze to wszystko wygląda. Ładnie zorganizowane i należy jak najczęściej urządzać takie zawody. To dopinguje studentów do podniesienia umiejętności w tej dyscyplinie sportu.

Widzimy wielu zawodników, którzy już grają na wysokim poziomie.

Klasyfikacja końcowa 1. Wyższa Szkoła Finansów i Zarządzania w Białymstoku, 2. Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie, 3. Akademia Wychowania Fizycznego w Warszawie, 4. Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu, 5. Górnośląska Wyższa Szkoła Handlowa w Katowicach, 6. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, 7. Politechnika Warszawska, 8. Akademia Wychowania Fizycznego w Krakowie, 9. Uniwersytet Warszawski, 10. Uniwersytet Gdański, 11. Politechnika Wrocławska, 12. Akademia Wychowania Fizycznego w Katowicach, 13. Politechnika Opolska, 14. Uniwersytet Ekonomiczny we Wrocławiu, 15. Uniwersytet Wrocławski.

Klasyfikacja końcowa Uniwersytety 1. Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie, 2. Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu, 3. Uniwersytet Warszawski Uczelnie techniczne 1. Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie, 2. Politechnika Warszawska, 3. Politechnika Wrocławska Tekst i foto Janusz Rudziński aps nr 03 2011 (291)

[ergometr]

Akademickie Mistrzostwa Polski w Ergometrze Wioślarskim, Warszawa, 16–17.03.2011

Wioślarze na hali Na starcie stanęło ponad 600 zawodników. Nad sprawnym przebiegiem zawodów czuwał AZS Środowisko Warszawa.

M

imo że start zaplanowano na 11.30, uczestnicy zawodów przybywali na halę CSiR Uniwersytetu Warszawskiego dużo wcześniej, ponieważ już od 7.00 można było przystąpić do ważenia. Zawodniczki o wadze do 61,5 kg oraz zawodnicy do 75 kg startowali w wadze lekkiej. Wszyscy, niezależnie od kategorii, płynęli na dystansie 1000 m, a o zwycięstwie decydował oczywiście czas.

W zawodach, w których uczestniczyło ponad 600 wioślarzy, nie obowiązywały eliminacje. Każda uczelnia mogła zgłosić dowolną liczbę zawodników. Stąd 36 uczelni zgłosiło łącznie ponad 260 sportsmenek, a 40 uczelni prawie 360 zawodników.

Ogromna hala została podzielona na dwie części – jedną przeznaczono na zawody, drugą na rozgrzewkę. Specjalnie dla zawodników przygotowujących się do startu ustawiono dodatkowe ergometry.

Zawody we wszystkich typach, czyli w wadze lekkiej i normalnej kobiet i mężczyzn (łącznie 4 stanowiska po 6 ergometrów) obywały się równolegle. Dużo emocji wzbudził start Konrada Wasielewskiego, studenta Uniwersytetu Szczecińskiego, mistrza olimpijskiego z Pekinu.

Po przepłynięciu powiedział parę słów do mikrofonu, zachęcił do walki i podziękował za doping. Zawody ukończył na 6. miejscu.

Najwięcej zawodników startowało w wadze normalnej i te zawody zakończyły się jako ostatnie z czterech grup.

Najlepszy okazał się Michał Szpakowski (WSG Bydgoszcz) z czasem 2:45,1. Na drugim miejscu był Bartosz Zabłocki (UP Poznań) z czasem 2:46,7, a trzecie miejsce zajął Antoni Kozaka (Politechnika Gdańska) z wynikiem 2:48,4. W wadze lekkiej zwycięzcą został Miłosz Jankowski (AWFiS Gdańsk), który przepłynął dystans w czasie 2:59,9, drugie miejsce wywalczył

Marcin Jędrzejczak (UAM Poznań) z czasem 3:00,0, przed Sebastianem Krajewskim (UKW Bydgoszcz), który ukończył wyścig z czasem 3:02,6. Klasyfikację drużynową Akademickich Mistrzostw Polski wygrał AWFiS Gdańsk, drugie miejsce zajęła Wyższa Szkoła Gospodarki w Bydgoszczy, a trzecie Uniwersytet Kazimierza Wielkiego w Bydgoszczy.

W wadze lekkiej kobiet najszybsza była Agnieszka Renc (ALK Warszawa), która przepłynęła dystans w czasie 3:28,3. Start w zawodach na drugim miejscu skończyła Weronika Deresz (Uniwersytet Warszawski) z wynikiem 3:30,2, a na trzecim uplasowała się Ludmiła Pierzyńska (AWF Wrocław) z czasem 3:31,6.

Mistrzynią Polski w wadze normalnej została Katarzyna Wołna (WSG Bydgoszcz) z fenomenalnym czasem 3:18,5 i rywalkami daleko za nią. Na drugim miejscu uplasowała się jej klubowa koleżanka – Kinga Kantorska (3:24,5), a trzecie miejsce wywalczyła Anna Błachut (UŚ Katowice) z czasem 3:25,1.

W klasyfikacji końcowej uczelni zwyciężyła Wyższa Szkoła Gospodarki w Bydgoszczy, drugie miejsce zajął Uniwersytet Śląski w Katowicach, a trzecie AWF Wrocław.

Zwycięzcy otrzymali dyplomy, puchary oraz bluzy AZS. Wszyscy uczestnicy otrzymali pamiątkowe koszulki.

Karolina Morusiewicz Foto AZS Warszawa

[katowice]

AMP po naszymu, czyli po śląsku…

Katowice gościły uczestników trzech finałowych imprez rozgrywanych w ramach Akademickich Mistrzostw Polski.

Podczas zawodów nie zabrakło zaciętej walki oraz prawdziwie sportowych emocji.

Ściana płaczu i szczęścia

Podwodny świat

W drugiej połowie marca liczną rzeszę azetesiaków z całego kraju postawiono pod ścianą, gdzie niczym w ekstremalnym reality show trzeba było się wykazać ponadprzeciętną siłą oraz zwinnością, aby przeżyć... niezapomniane chwile triumfu i poczuć smak akademickiego mistrzostwa Polski.

Zawody, których organizatorem był Klub Uczelniany AZS Uniwersytetu Śląskiego, odbyły się w Centrum Wspinaczkowym „Transformator” w Katowicach. W klasyfikacji drużynowej kobiet pierwsze dwa miejsca na podium wywalczyły uczelnie z Lublina – Uniwersytet Przyrodniczy (1.) i Uniwersytet Marie Curie-Skłodowskiej (2.) przed Uniwersytetem Wrocławskim. Należy przy tym wspomnieć, że w finale kategorii „na czas”, w którym brąz wywalczyła Klaudia Buczek (UR Kraków), w pierwszej czwórce znalazły się aż trzy zawodniczki UP Lublin, które zdominowały rywalizację w tej konkurencji (1. Małgorzata Rudzińska, 2. Monika Prokopiuk, 4. Katarzyna Mirosław). W kategorii „trudność” zwyciężyła natomiast Agata Modrzejewska (UMK Toruń) przed Moniką Piasecką (UJ) oraz Sylwią Buczek (AGH). W klasyfikacji drużynowej mężczyzn równych sobie nie mieli reprezentanci AGH Kraków, którzy na podium wyprzedzili studentów Politechniki Wrocławskiej oraz Uniwersytetu Gdańskiego. Warto zauważyć, że w klasyfikacji indywidualnej medale zdobywali zawodnicy sześciu różnych uczelni – w kategorii „trudność”: Konrad Ociepka (WSZiB Kraków) – złoty, Paweł Jelonek (Politechnika Częstochowska) – srebrny, Maciej Kalita (AGH) – brązowy, natomiast w kategorii „na czas”: Jakub Ginszt (UMCS Lublin), Jakub Jodłowski (SGGW) i Jędrzej Komosiński (PWSZ Tarnów).

Po czterech tygodniach przerwy, 16 kwietnia br. rywalizacja przeniosła się na basen katowickiej AWF. Organizacja Środowiskowa AZS Katowice zorganizowała dla prawie pięciuset zawodniczek i zawodników finał AMP w Pływaniu.

Wśród kobiet na zaszczytne miano królowej zasłużyła Aleksandra Urbańczyk (Uniwersytet Łódzki), która nie zawiodła na swoim koronnym dystansie 50 m stylem klasycznym oraz wygrała królewską konkurencję 100 m stylem zmiennym, zostając tym samym najlepszą zawodniczką AMP (wg tabeli wielobojowej FINA). Podczas setek stylem dowolnym i grzbietowym bezkonkurencyjna okazała się Alicja Tchórz (UE Wrocław), natomiast w rywalizacji klasykiem na 100 m najlepsza była Agnieszka Ostrowska (PWSZ Racibórz). Najszybszym motylkiem na dystansie dwa razy krótszym popisała się Anna Dogwiert (WSFiZ Białystok), która z czasem 27,32 s zostawiła w tyle wszystkie konkurentki. Ta sama zawodniczka zwyciężyła również w wyścigu na 50 m stylem dowolnym, z kolei pięćdziesiątkę grzbietem wygrała Jagoda Piechocka (AGH).

Motywem przewodnim tegorocznego finału było hasło: Wilk, a ty umiesz w ogóle pływać?, na które w wyścigu mężczyzn na 100 m stylem dowolnym zdołał odpowiedzieć Robert Wilk (AWF Katowice). Reprezentant gospodarzy musiał się jednak zadowolić srebrem, ustępując miejsca na podium Pawłowi Korzeniowskiemu (ALK Warszawa), który wygrał również 100 m stylem zmiennym i został najlepszym zawodnikiem AMP (wg tabeli wielobojowej FINA).

Podczas setki stylem klasycznym oraz pięćdziesiątki motylkiem nikt nie dorównał Adamowi Pluteckiemu (Uniwersytet Zielonogórski), 100 m na grzbiecie najszybciej przepłynął jego kolega z drużyny Jakub Jasiński, natomiast na dystansie o połowę krótszym zwyciężył Bartosz Wiśniewski (AWF Katowice).

W klasyku na 50 m najlepszy okazał się Filip Rowiński (ALK Warszawa), a ten sam dystans stylem dowolnym w najkrótszym czasie pokonał Łukasz Korgul (UMCS Lublin). Nie lada emocji dostarczyły wyścigi sztafet, szczególnie 4x50 m stylem dowolnym kobiet, w którym drużynie AWF Katowice zabrakło 0,11 s do pokonania ALK Warszawa.

Wyścig 4x50 m stylem zmiennym pewnie wygrała sztafeta AGH, natomiast wśród mężczyzn najlepsze okazały się sztafety ALK Warszawa (w stylu dowolnym) oraz WSFiZ Białystok (w stylu zmiennym). aps nr 03 2011 (291)

W drużynowej klasyfikacji kobiet puchary przypadły kolejno drużynom AGH Kraków, AWF Katowice oraz ALK Warszawa. Ponadto ekipie ALK udało się obronić trofeum z ubiegłego roku w kategorii mężczyzn, natomiast drugie i trzecie miejsce zajął Uniwersytet Przyrodniczy z Lublina oraz miejscowy AWF.

Lejdis na parkiecie Podczas weekendowej majówki Klub Uczelniany AZS Uniwersytetu Śląskiego po raz drugi w tym roku był gospodarzem AMP. Tym razem zorganizowano finał AMP w Koszykówce Kobiet, w którego trakcie 16 drużyn wyłonionych w turniejach półfinałowych rywalizowało o tytuł najlepszej akademickiej drużyny w kraju.

Rozgrywki grupowe jak burza przeszła drużyna AZS Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu, która wysoko wygrała wszystkie trzy spotkania i jako jedyna przekroczyła w nich granicę 200 zdobytych punktów, uzyskując imponującą średnią, wynoszącą 76 punktów na mecz. Warto podkreślić, że drużyna straciła jednocześnie zdecydowanie najmniej oczek, bo 87, co dało średnią 29 straconych punktów na spotkanie. Dość pewnie przez tę fazę rozgrywek przebrnęły również drużyny AZS Uniwersytetu Warszawskiego oraz Akademii Jana Długosza w Częstochowie, które solidarnie zwyciężyły w swoich grupach, notując na koncie komplet zwycięstw, podobnie jak zespół AZS Uniwersytetu Rzeszowskiego. Ostatnia z tych drużyn miała jednak zdecydowanie najtrudniejszą przeprawę, a w dwóch z trzech spotkań grupowych (z SGGW i WSG Bydgoszcz) zwyciężała w dramatycznych okolicznościach różnicą zaledwie jednego punktu.

W kolejnej fazie rozgrywek zespoły, które zajęły pierwsze miejsca w grupach, spotkały się w półfinałach, w których Uniwersytet Warszawski pokonał AJD Częstochowa (56:43), natomiast UAM Poznań pozbawił złudzeń Uniwersytet Rzeszowski (51:21). W meczu o III miejsce rzeszowianki szybko uzyskały bezpieczną przewagę, jednak w czwartej kwarcie zawodniczki AJD Częstochowa odrobiły 10 punktów i na kilka minut przed końcem doprowadziły do remisu (44:44). Mimo to ostatnie słowo należało do koszykarek Uniwersytetu Rzeszowskiego, które nie dały sobie wydrzeć szansy medalowej i po celnych rzutach za 3 wygrały spotkanie (56:48).

Niestety finał nie był już tak bardzo emocjonujący, gdyż zespół z Poznania szybko objął kilkupunktowe prowadzenie, które w kolejnych minutach systematycznie powiększał. Po zakończeniu drugiej kwarty na tablicy widniał wynik 36:16, natomiast całe spotkanie, w którym nie zabrakło rzutów z dystansu www.azs.pl

i efektownych wejść pod kosz, zakończyło się zwycięstwem drużyny AZS UAM Poznań (70:34). W pełni zasłużyła ona na tytuł mistrzowski. MVP finału została Żaneta Durak (UAM Poznań), a najlepiej punktującą zawodniczką – Katarzyna Motyl (PWSZ Konin).

Szymon Grabara Michał Walusza Foto Bernadeta Myśliwiec, Michał Walusza, Jarosław Jędraszek

Po minima

P

o Warszawie i Białej Podlaskiej Mistrzostwa Polski AZS seniorów zawitały do Łodzi. W dniach 21–22 maja br. ponad 300 czołowych polskich lekkoatletów

reprezentujących kluby AZS oraz uczelnie rywalizowało nie tylko o medale, ale także o zdobycie minimów kwalifikacyjnych na tegoroczne Mistrzostwa Świata w Daegu, Uniwersjadę w Shenzhen i Młodzieżowe Mistrzostwa Europy w Ostrawie. Zawody były także pierwszą w tym sezonie okazją do uzyskiwania wyników, które będą brane pod uwagę przy ustalaniu klasyfikacji I rzutu tegorocznej lekkoatletycznej Ligi Seniorów.

Jako pierwsze do rywalizacji przystąpiły kobiety w konkursie rzutu młotem, który został rozegrany na głównej płycie stadionu. Już w pierwszym swoim rzucie wskaźnik na MME uzyskała studentka Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego i Turystyki w Białymstoku, Joanna Fiodorow – 64,60 m, obejmując prowadzenie w konkursie. W drugiej kolejce lepszy rezultat osiągnęła Małgorzata Zadura z AZS AWF Warszawa – 65,87 m i to jej łupem padł pierwszy złoty medal Mistrzostw Polski AZS. Na drugim stopniu podium stanęła Fiodorow, a na trzecim Alicja Filipkowska z AZS-AWF Warszawa.

W rzucie dyskiem mężczyzn wymaganą normę na Uniwersjadę w Shen-

na światow zen wypełnił złoty medalista, Przemysław Czajkowski (AZS AWF Biała Podlaska) – 62,59.

Uwaga widzów w sobotnie popołudnie była jednak skupiona głównie na bieżni oraz skoczni w dal, gdzie o medale walczyły najlepsze polskie zawodniczki ostatnich lat. Zwyciężyła Małgorzata Trybańska (AZS AWF Kraków), która zapewniła sobie triumf już w pierwszej próbie – 6,39 m, srebro wywalczyła reprezentantka gospodarzy Teresa Dobija – 6,28 m, a po brąz sięgnęła Anna Jagaciak (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu) – 6,16 m, wyprzedzając zaledwie o 1 cm Małgorzatę Reszkę (Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy w Bydgoszczy).

W rywalizacji sprinterek formą błysnęła Weronika Wedler (AZS AWF Wrocław), sięgając zdecydowanie po złoty medal i przepustkę na MME do Ostrawy rezultatem 11,65 s. Podopieczna trenera Williama Rostka była wyróżniającą się zawodniczką Mistrzostw – okazała się najszybsza także na 200 m (23,85 s) oraz wygrała wraz z koleżankami z AZS AWF Wrocław w sztafecie 4x100 m (46,01 s). W kobiecym sprincie medale srebrne i brązowe na 100 m i 200 m podzieliły między sobą Anna Kiełbasińska (AZS AWF Warszawa) – srebrny na 100 (11,81 s) i brązowy na 200 (24,19 s) oraz Martyna Opoń (OŚ AZS Poznań) – druga na 200 (24,05 s) i trzecia na 100 (11,88 s).

W finale sprintu mężczyzn jako pierwszy linię mety przekroczył Robert Kubaczyk (OŚ AZS Poznań) – 10,58 s przed Kamilem Masztakiem (AWF Poznań) – 10,67 s i Piotrem

aps nr 03 2011 (291)

Mistrzostwa Polski AZS w Lekkoatletyce, Łódź 21–22.05.2011 Tytuły mistrzowskie zdobyli Kobiety

we imprezy Wiaderkiem (AZS AWFiS Gdańsk) – 10,68 s, który triumfował na dystansie dwukrotnie dłuższym – 21,44 s.

Rywalizacja drugiego dnia Mistrzostw rozpoczęła się w piękny niedzielny poranek od najciekawszego pojedynku i ozdoby całych zawodów. Swój udział w konkursie rzutu młotem w Łodzi już wcześniej zapowiedział mistrz olimpijski z Sydney Szymon Ziółkowski (AZS Poznań), a jego walka z Pawłem Fajdkiem (Wyższa Szkoła Edukacji w Sporcie) przyciągnęła uwagę wielu widzów, którzy mimo wczesnej pory zasiedli na trybunach stadionu. Konkurs zakończył się niespodziewaną porażką faworyta (75,03 m). Fajdek, ustanawiając nowy rekord życiowy – 76,23 m, zapewnił sobie udział w MME, Uniwersjadzie oraz Mistrzostwach Świata (jako młodzieżowiec ma prawo startu na MŚ z minimum IAAF „B”). W rzucie dyskiem kobiet zwyciężyła Żaneta Glanc (AZS Poznań) – 59,70 m, a w rzucie oszczepem mężczyzn na najwyższym stopniu podium stanął Hubert Chmielak (AZS AWFiS Gdańsk), który dzięki rezultatowi 75,30 m wywalczył sobie prawo startu na MME. Wskaźnik na Mistrzostwa Europy do lat 23 wypełniła również triumfatorka pierwszej biegowej konkurencji drugiego dnia Mistrzostw, Joanna Linkiewicz (AZS AWF Wrocław), która okazała się bezkonkurencyjna na 400 m ppł, poprawiając swoją życiówkę – 58,48 s.

Wartościowe rezultaty uzyskali zwycięzcy konkursów trójskoku. Wśród mężczyzn zdecydowanie najdalej skakał Karol Hoffmann (Uniwersytet Łódzki) – 16,28 m, który jako kolejny za-

wodnik wypełnił normę do Ostrawy. W rywalizacji kobiet doszło do niespodzianki.

Faworytka Anna Jagaciak (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu) – 13,54 m uległa świetnie tego dnia dysponowanej Katarzynie Płonce (AZS AWF Kraków) – 13,72 m (nowy rekord życiowy), ale na osłodę wywalczyła prawo startu na MME. Na najniższym stopniu podium stanęła Martyna Bielawska (Wyższa Szkoła Wychowania Fizycznego i Turystyki w Białymstoku) – 13,11 m.

Na deser w ostatniej konkurencji Mistrzostw – sztafecie mężczyzn 4 x 400 m – pasjonującą walkę o złoty medal stoczyły drużyny AZS Łódź i AZS AWF Katowice.

Po trzech zmianach ze znaczącą przewagą prowadzili czterystumetrowcy z Katowic.

Na ostatniej zmianie Kamil Budziejewski zaczął doganiać zdobywcę złotego medalu na 400 m Michała Pietrzaka i wiadomo było, że losy biegu rozstrzygną się na ostatniej prostej. Ostatecznie to zawodnik AZS Łódź zachował więcej sił i ku radości gospodarzy dzięki świetnemu finiszowi wyprowadził sztafetę na pierwsze miejsce.

Tomasz Jabłoński, Krzysztof Klonowicz, Sebastian Porządny oraz Kamil Budziejewski osiągnęli rezultat 3:12.97 i obronili tytuł mistrzów Polski AZS wywalczony przed rokiem w Białej Podlaskiej.

W klasyfikacji klubowej triumfował AZS AWF Warszawa z dorobkiem 186 punktów przed AZS AWF Kraków (165 pkt) i AZS Poznań (148 pkt).

Aleksandra Leszczyńska Foto Stanisław Petka i AZS Łódź

100 m Weronika Wedler (AZS AWF Wrocław) 11.65, 200 m Weronika Wedler (AZS AWF Wrocław) 23.85, 400 m Tina Polak (AZS AWF Katowice) 53.69, 800 m Justyna Zembrzuska (AZS AWF Warszawa) 2:06.78, 1500 m Matylda Szlęzak (AZS AWF Kraków) 4:19.11, 3000 m Matylda Szlęzak (AZS AWF Kraków) 9:23.85, 100 ppł. Zuzanna Leszczyńska (AZS AWFiS Gdańsk) 13.94, 400 ppł. Joanna Linkiewicz (AZS AWF Wrocław) 58.48, W dal Małgorzata Trybańska (AZS AWF Kraków) 6.39, Wzwyż Karolina Błażej (AZS AWF Kraków) 1.85, Trójskok Katarzyna Płonka (AZS AWF Kraków) 13.72, Tyczka Joanna Michalska (UKW Bydgoszcz) 4.00, Kula Agnieszka Dudzińska (AZS AWF Biała Podl.) 15.70, Dysk Żaneta Glanc (AZS Poznań) 59.70, Oszczep Magdalena Czenska (AZS AWF Warszawa) 51.96, Młot Małgorzata Zadura (AZS AWF Warszawa) 65.87, 4x100 Anna Gadzińska, Milena Pędziwiatr, Weronika Wedler, Ewa Zarębska (AZS AWF Wrocław) 46.01, 4x400 Kamila Hayder, Karolina Półrola, Anna Wolarek, Klaudia Żurek (AZS AWF Kraków) 3:51.12.

Mężczyźni

100 m Robert Kubaczyk (AZS Poznań) 10.58, 200 m Piotr Wiaderek (AZS AWFiS Gdańsk) 21.44, 400 m Michał Pietrzak (AZS AWF Katowice) 47.22, 800 m Arkadiusz Wiśniewski (AZS AWF Poznań) 1:52.2, 1500 m Szymon Sznura (AZS Poznań) 3:46.68, 3000 m Szymon Sznura (AZS Poznań) 8:15.66, 110 m ppł.

Maciej Wojtkowski (AZS AWF Warszawa) 14.46, 400 m ppł. Rafał Ostrowski (AZS AWF Katowice) 51.0, W dal Marcin Starzak (AZS AWF Biała Podl.)

7.55, Wzwyż Konrad Owczarek (AZS Polit. Opole) 2.22, Trójskok Karol Hoffmann (Uniwersytet Łódzki) 16.28, Tyczka Mateusz Łoś (AZS AWF Wrocław) 4.80, Kula Damian Kusiak (AZS AWF Biała Podl.)

19.48, Dysk Przemysław Czajkowski (AZS AWF Biała Podl.) 62.59, Oszczep Hubert Chmielak (AZS AWFiS Gdańsk) 75.30, Młot Paweł Fajdek (WSEwS Warszawa) 76.23, 4x100 Jakub Adamski, Robert Kubaczyk, Dawid Urbaniak, Artur Zaczek (AZS Poznań) 40.90, 4x400 Kamil Budziejewski, Tomasz Jabłoński, Krzysztof Klonowicz, Sebastian Porządny (AZS Łódź) 3:12.97.

Punktacja klubowa 1. AZS AWF Warszawa 2. AZS AWF Kraków 3. AZS Poznań 4. AZS AWF Wrocław 5. AZS AWFiS Gdańsk 6. AZS AWF Biała Podlaska 7. AZS Politechnika Opolska 8. AZS AWF Katowice 9. AZS Łódź 10. AZS UMCS Lublin 11. AZS AWF Gorzów 12. AZS AWF Poznań 13. AZS UWM Olsztyn 14. AZS PWSZ Gorzów Punktacja uczelniana 1. AWF Warszawa 2. AWFiS Gdańsk 3. AWF Wrocław 4. AWF Kraków 5. Politechnika Opolska 6. AWF Katowice Sklasyfikowano 30 uczelni.

www.azs.pl

186 165 148 133 122 121 83 80 64 56 27 24 17 2 640 423 410 313 202 196

[koszykówka]

Akademickie Mistrzostwa Polski w Koszykówce Kobiet i Mężczyzn, Poznań, 13–15.05.2011

Politechniki w czubie!

49°43’ N 18°56’ E – niby kilka znaków, a ile emocji, rywalizacji i goryczy porażki, które wydarzyły się w tym punkcie na mapie świata – Brennej.

O

d kilku lat słowo klucz – półfinały Akademickich Mistrzostw Polski w koszykówce mężczyzn dla Polski południowo-zachodniej odbywały się w Cieszynie, jednak to już historia.

Co prawda organizator został ten sam – AZS Uniwersytetu Śląskiego Wydział Zamiejscowy w Cieszynie, jednak miejsce na AMP-owej mapie zupełnie nowe.

Brenna przywitała jedenaście zespołów męskich, a kilka dni wcześniej kobiecych, aby mogły sprawdzić swój poziom sportowy i rywalizować o awans do finałów Akademickich Mistrzostw Polski.

Największa kreatywność na parkiecie? Na pewno w tej kwestii najbardziej wykazał się zwycięski zespół Politechniki Opolskiej – znakomite rozegrania, połączone z efektownymi wsadami. Gdy Polibuda wychodziła na sportową arenę, widać było, że to ekipa zgrana, przebywająca ze sobą tyle, że mogłaby grać przy zgaszonych światłach. Ich pierwszy pojedynek z Uniwersytetem Ekonomicznym z Katowic zakończył się wynikiem 66:55.

Kolejny mecz to również starcie z ekonomistami, ale tym razem z Wrocławia – triumf opolan 80:46. Następny – także zakończony różnicą w koszach ponad 40 pkt – był pojedynek z KPWS Jelenia Góra. Potem również pasmo sukcesów

– Uniwersytet Śląski (90:26), AWF Katowice (63:33), a na końcu mecz o wyjście z pierwszego miejsca ze strefy. Przeciwnikiem był zespół z Politechniki Śląskiej, który jednak nie był w stanie podjąć rywalizacji z tak dobrym konkurentem, przez co finał nie porwał publiczności zgromadzonej na trybunach hali LKS Beskid. Zawodnicy z Gliwic przegrali z Opolem 37:71.

Mecz godny finału odbył się półtorej godziny wcześniej. Na parkiecie zmierzyły się PWSZ Wałbrzych i AWF Katowice – od pierwszego gwizdka sędziego zaczęła się walka, walka nie tylko o miejsce na podium, ale i możliwość awansu do finału (w momencie rozgrywania półfinałów pewne awansu mogły być tylko trzy drużyny). W pełni pochłonięty meczem był przede wszystkim trener PWSZ Wałbrzych, który kilkakrotnie używał łaciny podwórkowej, nie zważając na upomnienia sędziów ani na fakt, że na trybunach zasiadały dzieci z pobliskiej szkoły…

W tamtym roku na trzynastym, teraz na drugim miejscu – mowa o Politechnice Śląskiej z Gliwic. Jak do tego doszło? „Nieznacznie, ale wygrać” – tak można określić taktykę tej drużyny. Mecz z PWSZ Wałbrzych to wygrana jednym punktem (43:42), trzy punkty różnicy zanotowano w pojedynkach z Uniwersytetem Ekonomicznym z Katowic (76:73) i Politechniką Częstochowską (60:57).

Studenci z Gliwic zostali tylko dwa razy zatrzymani przez silniejszych – w fazie grupowej AWF Wrocław pokonał skład rezerwowy politechniki (50:72), a w pojedynku o pierwsze miejsce byłą klęska z Politechniką Opolską.

Trzecie miejsce zajęła Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Wałbrzychu

– w ubiegłym roku czwarta w półfinałach.

Brąz pozwolił ekipie z Wałbrzycha na udział w finale Akademickich Mistrzostw Polski w Poznaniu, który skończyła na miejscu siódmym.

Ceremonię zakończenia, połączoną z wręczeniem okolicznościowych pamiątek i dyplomów, uświetniły władze Brennej wraz z maskotką gminy Brennikiem – równie zielonym, jak AZS… Teraz należało się pokazać z dobrej strony na finałach w Poznaniu.

W walce o tytuł akademickiego mistrza Polski w koszykówce najlepiej ze strefy C poradził sobie zespół Politechniki Opolskiej. W meczu o trzecie miejsce opolanie wygrali z Politechniką Gdańską różnicą 10 punktów (52:42).

Jeżeli już mowa o różnicy punktów, to należy wspomnieć o meczu finałowym, w którym Akademia Leona Koźmińskiego stratowała Uniwersytet Jagielloński 71 do 35, uzyskując tym sposobem tytuł Akademickiego Mistrza Polski w koszykówce mężczyzn.

Klasyfikacja końcowa 1. Akademia Leona Koźmińskiego –Warszawa, 2. Uniwersytet Jagielloński – Kraków, 3. Politechnika Opolska, 4. Politechnika Gdańska, 5. Politechnika Warszawska, 6. Uniwersytet Gdański, 7. PWSZ Wałbrzych, 8. AWF Warszawa, 9. Politechnika Poznańska, 10. AWF Kraków, 11. Uniwersytet Rzeszowski, 12. Uniwersytet Warmińsko-Mazurski Olsztyn, 13. AWF Katowice, 14. AGH Kraków, 15. UAM Poznań, 16. Politechnika Śląska Gliwice Mateusz Tomanek Foto Paweł Bajtlik

aps nr 03 2011 (291)

rska Dominacja siatka !

PWSZ z Krosnastoczyły siatkarki URz i PWSZ, z której

Tegoroczne Akademickie Mistrzostwa Województwa Podkarpackiego w piłce siatkowej w całości opanowali zawodnicy KU AZS PWSZ Krosno, którzy zarówno w kategorii kobiet, jak i mężczyzn zajęli najwyższe miejsca na podium.

J

eszcze przed zawodami wiadomo było, że w roli faworytów w obydwu kategoriach wystąpią tylko cztery drużyny: Uniwersytet Rzeszowski, Politechnika Rzeszowska, WSIiZ Rzeszów i wspomniane wcześniej Krosno.

W ubiegłym sezonie doszło do wielu niespodzianek. Wśród mężczyzn nieoczekiwanie złoty medal zdobyła drużyna WSiZ, dla której był to pierwszy krążek z najcenniejszego kruszcu, a dopiero trzecie miejsce zajął PWSZ. Natomiast u kobiet jak co roku walkę

zwycięsko wyszły te pierwsze. * W tym roku rywalizację rozpoczęli siatkarze. Zapowiadała się ona niezwykle ciekawie, bowiem w drużynach akademickich stanęli naprzeciw siebie zawodnicy z ligowych klubów. I tak: Przemysław Bryliński (WSIiZ) zmierzył się z kolegami z Karpat Krosno, część trzecioligowych zawodników AZS URz musiała zaś na czas turnieju zasilić szeregi polibudy.

Turniej obfitował w wiele niespodzianek. Już w fazie grupowej WSIiZ przegrał z Politechniką, a Krosno niespodziewanie uległo Uniwersytetowi.

Pomimo takiego rozwoju sytuacji do kolejnej fazy zakwalifikowały się właśnie te cztery drużyny. Następne spotkania przyniosły jeszcze więcej emocji, bo najpierw WSIiZ pokonał URz 2:0, a PWSZ w takim samym stosunku z kwitkiem odprawił Polibudę. Przed ostatnimi rozstrzygnięciami sytuacja przedstawiała się arcyciekawie, bowiem wszystkie drużyny miały na swoim koncie zwycięstwo i porażkę, a więc każdy mógł zdobyć złoto lub pozostać bez niczego. W końcowym rozrachunku na pudle stanęli odpowiednio PWSZ Krosno, Politechnika Rzeszowska, Uniwersytet Rzeszów. Na czwartym miej-

a p r a k d ppoo dkarpackie scu uplasował się mistrz z 2010 roku – WSIiZ Rzeszów.

Niedługo po zmaganiach siatkarzy na halę weszły panie. Tutaj w roli hegemona wystąpiły dwie drużyny – PWSZ i URz, które znacznie przewyższały poziomem resztę stawki. Stało się tak, ponieważ obydwie ekipy składały się głównie z drugoligowych siatkarek.

Miało to odzwierciedlenie na boisku, gdzie różnica w umiejętnościach była kolosalna.

W wielkim finale bez większych przeszkód znalazły się oczywiście PWSZ i URz. I tak po dwóch stronach siatki stanęły koleżanki z jednego zespołu. Paradoksalnie rozgrywającą PWSZ Krosno była grająca w Sędziszowie Sandra Ciszoń, zaś Uniwersytetu – Justyna Kopeć, która gra w Karpatach. Podobnie sytuacja przedstawiała się na pozostałych pozycjach, przez co obydwie ekipy znały się na wylot.

Mecz był bardzo zacięty. Widowiskowe obrony libero i długie wymiany przyniosły wiele emocji, a całe spotkanie zakończyło się rezultatem 2:1 dla PWSZ. W tym meczu, jak i w całym turnieju najlepsza okazała się krośnieńska przyjmująca – Joanna Paluch, natomiast laur wśród rozgrywających zdobyła Kopeć.

Mateusz Adamiak

e najlepsi i n w o n o p u Z i I S W Unihokeiści Zawodnicy KU AZS WSIiZ obronili tytuł akademickiego mistrza Podkarpacia w Unihokeju Mężczyzn.

Zdarzyło się to po raz pierwszy w historii rozgrywek, a znacznie do tego przyczynił się Bartosz Vogel, który zdobył nagrodę dla najbardziej wartościowego zawodnika turnieju.

Wygraliście AMPdk po raz drugi z rzędu.

Jak oceniasz poziom turnieju w porównaniu z ubiegłorocznymi zawodami?

Udowodniliśmy w przeciągu ostatnich 2–3 lat, że nie mamy sobie rówwww.azs.pl

nych w regionie, regularnie zdobywając złote medale na Akademickich Mistrzostwach Podkarpacia oraz wygrywając Turniej Juwenaliowy 2010 na Politechnice Rzeszowskiej czy Turniej Mikołajkowy 2010 w Krośnie. Natomiast jeśli chodzi o poziom, myślę, że z roku na rok coraz bardziej się wyrównuje, jednak wcale nie widać, żeby się podnosił. Przyczyną takiego stanu rzeczy jest przede wszystkim rotacja wśród studentów. Jedni odchodzą, inni przychodzą, niekoniecznie lepsi.

W porównaniu z ubiegłym sezonem mieliście mocno osłabiony skład. Jak poradziliście sobie z trudami turnieju, bo na papierze Politechnika Rzeszowska była bardzo mocna.

Politechnika bardzo nas zaskoczyła, przede wszystkim swoją nieporadnością w ataku. Mieli przecież w swoim składzie kilku naprawdę fajnie grających chłopaków, ale myślę, że brakło im ducha kolektywu. Nasze

problemy kadrowe wynikały z dość prostej przyczyny. Część zawodników skończyła studia, a pozostała reszta podjęła pracę i tak naprawdę zostało nas ledwo sześciu. Ci, którzy odeszli, w poprzednich latach tworzyli trzon tego zespołu. Pomimo kadrowych i innych pozasportowych problemów, tak czy inaczej, stawiano nas w roli faworytów, ponadto po raz pierwszy byliśmy gospodarzami imprezy, co także zobowiązuje. Na pytanie, jak sobie z tym poradziliśmy, odpowiem krótko: Spójrzmy na tabelę.

Tak jak w ubiegłym sezonie kończy się wasza przygoda z unihokejem?

Akademickich Mistrzostw Polski co prawda nikt nie organizuje, ale myślę, że nadal będziemy się spotykać 1–2 razy w tygodniu na treningach, ponieważ mamy w planie wygrać tradycyjne już zawody juwenaliowe na polibudzie „o skrzynkę piwa”.

Mateusz Adamiak

[Gdañsk]

Jubileuszowy piknik 21 maja br. AZS Gdańsk świętował swoje 90. urodziny. Aule i podniosłe akademie zastąpiono tym razem spotkaniem w plenerze i piknikowymi wydarzeniami. A że pogoda dopisała, przeto w Ośrodku AZS w Górkach Zachodnich działo się od samego rana.

N

ajpierw była rywalizacja sportowa reprezentacji niepublicznych uczelni z Pomorskiego, w ciągu dnia dodatkowo regaty „Sailing Cup” organizowane przez środowisko warszawskie AZS i zawody rekreacyjne – piknikowe dla uczestników spotkania.

O 17.00 nastąpiło oficjalne rozpoczęcie sezonu żeglarskiego 2011 i potem przy dźwiękach orkiestry „Detko Bend” – jubileuszowe wspomnienia. Zarówno prezes środowiska gdańskiego kolega Janusz Rybicki, jak i prezes AZS AWFiS kolega Tomasz Tomiak mówili nie tylko o latach minionych, ale także o tych współczesnych bohaterach, walczących w barwach AZS. Z oficjalnymi adresami gratulującymi przybyli: prezes AZS Kraków kolega Leszek Pan-

kiewicz i reprezentujący AZS Rzeszów kolega Marek Ogrodniczek.

Nastąpiła też oficjalna inauguracja sezonu żeglarskiego 2011 w Ośrodku AZS. Wciągnięto banderę i w uroczysty sposób zwodowano nową jednostkę pływającą w barwach AZS. Będzie się nazywała Galion, a poświadczyły to zgodnie matki chrzestne reprezentujące trzy pokolenia azetesiaczek: Renata Korpak, Patrycja Maćko i jej malutka Matylda.

Były toasty, były tańce, serdeczne uściski, wspominanie wydarzeń, ludzi.

Większość zaproszonych seniorów przecierała z niedowierzaniem oczy patrząc jak zmienił się port i nabrzeże ośrodka AZS. Jak to z piknikami bywa, kończą się wraz z nadejściem nocy. Podobnie BK było w Górkach.

Foto AZS Gdańsk aps nr 03 2011 (291)

[Kraków]

AZS Politechniki Krakowskiej świętuje 60 lat działalności 9 czerwca br. sala klubu studenckiego „Kwadrat” w Krakowie wypełniona była po brzegi.

W

spotkaniu uczestniczyły władze akademickie Politechniki z rektorem prof. Kazimierzem Furtakiem na czele, władze AZS, sekretarz generalny Bartłomiej Korpak oraz prezes Organizacji Środowiskowej w Krakowie kolega Leszek Pankiewicz, przedstawiciele Biura Sportu Urzędu Miasta i bardzo licz-

www.azs.pl

na rzesza absolwentów, sportowców, członków AZS i trenerów zatrudnionych w Centrum Sportu i Rekreacji. Większość z nich przeszła w trakcie uroczystości przez scenę odbierając nagrody, wyróżnienia i odznaki AZS. W szczególny sposób uhonorowano prof. Kazimierza Furtaka – decyzją władz AZS Kraków został Honorowym Członkiem tej organizacji.

60 lat działalności Klubu AZS Politechniki to wiele wydarzeń i bardzo wielu kreatywnych ludzi. Sztandarową imprezą w Krakowie stał się „Bieg Kościuszkowski” organizowany od lat przez klub na cześć patrona uczelni.

Wiele wspomnień towarzyszyło organizowanym rokrocznie mistrzostwom Politechniki w narciarstwie.

Jubileuszowe spotkanie było okazją do wielu wspomnień, w czym pomagała bardzo bogata dokumentacja działalności wyeksponowana podczas uroczystości w klubie „Kwadrat”. Obraz klubu ukształtowany przez te lata wydaje się godny upowszechniania. Z jednej strony bardzo silna więź z macierzystą uczelnią, co przejawia się bardzo dobrą współpracą z władzami rektorskimi i współdziałaniem z pracownikami Centrum Sportu i Rekreacji, z drugiej bardzo studencki charakter. Prezesi-studenci – chociażby z okresu ostatnich lat: Mirosław Boryczko, Konrad Mirecki, Andrzej Olszewski, Dariusz Pyko, Marek Szlachta, Jacek Pękala – mieli duży wpływ na wszystko, co się w sporcie uczelnianym działo.

Jubileusz okrasił występem Kabaret Marcina Dańca, a uroczystą kolacją podjęto gości i uczestników w restauracji „Wierzynek”.

BK Foto Piotr Gibas

[Poznañ]

Poznańskie kadetki wśród najlepszych Kadetki INEA AZS Poznań zajęły siódme miejsce w Mistrzostwach Polski U-16. To duży sukces podopiecznych trener Danuty Łabędzkiej. Triumf tym większy, że w zeszłym roku poznanianki zdobyły mistrzostwo Polski w tej kategorii wiekowej, a w tym sezonie zespół zasiliły zupełnie nowe zawodniczki. Rzadko zdarzają się takie sukcesy rok po roku.

W

finałowych rozgrywkach znakomicie spisywały się przede wszystkim 15-letnia Weronika Telenga oraz jej rówieśniczka Justyna Tudryn, które we wszystkich meczach zaliczały double-double.

W ostatnim meczu turnieju finałowego mistrzostw Polski w Żyrardowie kadetki INEA AZS Poznań pokonały MUKS Chrobry Basket Głuchołazy 92:72. Ostatecznie młode akademiczki zostały sklasyfikowane na 7. miejscu.

Głównymi autorkami tego zwycięstwa były Weronika Telenga, Justyna Tudryn i Dominika Jęchorek. Wspomniane zawodniczki zdobyły razem 75 punktów –

odpowiednio 29, 26 i 20. Poznanianki królowały także na obu tablicach, wygrywając rywalizację w zbiórkach 50:19.

Koszykarki z Głuchołaz nie miały w swoim składzie ani jednej koszykarki na podobnym poziomie.

Trener Danuta Łabędzka z dumą opowiadała o sukcesie swoich podopiecznych: – Rzadko się zdarza, że dwa roczniki z rzędu zachodzą tak daleko w mistrzostwach Polski. Jest to ogromny sukces naszego klubu, a także tych dziewczyn, które wykonały bardzo ciężką pracę. Dzięki pomocy Miasta Poznania oraz spółki INEA nasze dziewczęta miały komfortowe warunki do przygotowań, co z całą pewnością pomogło w odniesieniu sukcesu! Kilka dziewczyn z zespołu ma ogromne możliwości w przyszłości reprezentować zespół INEA AZS w ekstraklasie. Jestem niesamowicie szczęśliwa, jesteśmy w najlepszej ósemce w kraju. Potwierdza to, że objęty przez nas kierunek szkolenia jest bardzo udany. Będziemy dalej ciężko pracować. Co warto również podkreślić, w zespole są w większości zawodniczki z Poznania z Gimnazjum numer 9 – powiedziała trenera INEA AZS Danuta Łabędzka.

INEA AZS Poznań – MUKS Chrobry Basket Głuchołazy 92:72 (24:16, 27:23, 18:11, 23:22).

INEA AZS: Weronika Telenga 29 (26 zb), Justyna Tudryn 26 (12 zb),

Dominika Jęchorek 20 (1x3), Martyna Głuszak 7 (1x3), Karolina Pliś 4, Maria Adamczak 3, Ewa Śniecińska 2, Teresa Olmińska 1, Marta Ogrodowczyk 0, Małgorzata Buzińska 0 i Karolina Buzińska 0.

MUKS Poznań – INEA AZS Poznań 85:63 (33:10, 17:28, 16:11, 19:14) INEA AZS: Weronika Telenga 17 (17 zb), Justyna Tudryn 12 (9 zb), Maria Adamczak 12, Dominika Jęchorek 5, Karolina Pliś 5, Teresa Olmińska 4, Martyna Głuszak 4, Marta Ogrodowczyk 4 i Ewa Śniecińska 0.

VBW GTK Gdynia – INEA AZS Poznań 80:64 (21:18, 17:19, 23:12, 19:15) INEA AZS: Weronika Telenga 22 (13 zb), Dominika Jęchorek 16 (2x3), Justyna Tudryn 13 (14 zb), Karolina Pliś 8, Martyna Głuszak 5 (1x3), Teresa Olmińska 0, Marta Ogrodowczyk 0, Maria Adamczak 0, Ewa Śniecińska 0, Małgorzata Buzińska 0, Karolina Buzińska 0.

OSiR Trójka Żyrardów – INEA AZS Poznań 70:60 (17:15, 17:25, 18:10, 18:10) INEA AZS: Weronika Telenga 26 (22 zb), Justyna Tudryn 10 (12 zb), Maria Adamczak 7, Dominika Jęchorek 5 (1x3), Karolina Pliś 5 (1x3), Martyna Głuszak 4, Ewa Śniecińska 2, Teresa Olmińska 1, Marta Ogrodowczyk 0, Małgorzata Buzińska 0 i Karolina Buzińska 0. Łukasz Zarzycki Foto z archiwum zespołu

aps nr 03 2011 (291)

[Tarnów]

Coraz więcej sukcesów w Tarnowie Sportowcy AZS PWSZ Tarnów stają się coraz widoczniejsi w rywalizacji sportowej, o czym świadczą ostatnie sukcesy wychowanków klubu na arenach krajowych i światowych.

T

arnowianie upodobali sobie dyscypliny mało popularne. To właśnie w nich postanowili sobie za cel osiągnąć wysoki poziom. Patrząc na rezultaty, są na najlepszej drodze do realizacji ambitnych założeń.

W połowie maja zawodnicy pierwszej w Polsce akademickiej sekcji grapplingu odnieśli spory sukces w czasie odbywających się w Skale Otwartych Mistrzostw Polski w Grapplingu. [Dla laików: grappling to rodzaj walki wręcz wykorzystującej chwyty – dźwignie, rzuty, obalenia, duszenia, w której zabronione są uderzenia.] W turnieju wzięło udział ponad 150 zawodników z całego kraju. Zawody odbywały się pod patronatem i na zasadach Międzynarodowej Federacji Zapaśniczej (FILA).

Tarnowscy akademicy przywieźli z Mistrzostw Polski łącznie cztery medale.

W kategorii juniorów najlepiej spisał się Piotr Karciński w wadze –80kg, który zdobył trzecie miejsce w dywizji NO GI i został wicemistrzem Polski w dywizji GI. Dawid Wrona w wadze do 75 kg (NO GI) wywalczył srebrny krążek. W najcięższej kategorii wagowej wśród seniorów –110 kg (GI) srebrny medal odebrał Robert Wardzała, natomiast jego klubowy kolega Artur Orliński –70kg (NO GI), pomimo zaciętej batalii w walce o brąz, ostatecznie uplasował się tuż za podium.

www.azs.pl

Jan Salamon, prezes KU AZS PWSZ Tarnów: – Medale Mistrzostw Polski to wielka radość dla naszego klubu. Sekcja grapplingu działa pierwszy sezon i już może pochwalić się sukcesami w sporcie wyczynowym! Chłopcy wywalczyli 4 medale, a zaznaczyć trzeba, że Robert Wardzała wrócił ze srebrem tylko dlatego, że musiał zrezygnować z walki finałowej ze względu na kontuzję barku. Cieszymy się, że jest to już druga sekcja wyczynowa w naszym klubie, a przypomnę, że w całej Małopolsce funkcjonuje obecnie tylko 7 takich sekcji, z czego jedyne dwie spoza Krakowa działają właśnie przy AZS PWSZ Tarnów. Jest to możliwe tylko i wyłącznie dzięki dalszej bardzo dobrej współpracy z naszym sponsorem, czyli Polskim Górnictwem Naftowym i Gazownictwem.

Sukcesy odnotowali również reprezentanci wspinaczki sportowej. Wyrazy uznania należą się zwłaszcza Jędrzejowi Komosińskiemu, który udanie rozpoczął zmagania w zawodach cyklu Pucharu Świata we wspinaczce sportowej na czas.

W Mediolanie, gdzie odbywały się mistrzostwa, zajął 5. miejsce!

Po biegach eliminacyjnych Jędrzej awansował do finałów, a tu trafił od razu na groźnego przeciwnika – Czecha Libora Hroze, aktualnego brązowego medalistę mistrzostw Europy. Jędrzej nazywany przez spikerkę zawodów „Dżendrejem” nie przestraszył się utytułowanego przeciwnika i choć odpadł z dalszej walki, to uzyskany przez niego czas 6,94 pozwolił mu zająć 5. miejsce oraz ustanowić nowy rekord Polski! „Dżendrej” to pierwszy Polak, który na oficjalnych zawodach uzyskał na tzw. standardzie czas poniżej 7 sekund!

Udany dla Jędrzeja Komosińskiego był również start w zawodach inaugurujących cykl Pucharu Polski we wspinaczce na czas zorganizowanych w Lublinie. Na trzecie miejsce na podium Jędrzej musiał jednak ciężko zapracować. Słabe czasy w biegach eliminacyjnych spowodowały, że zawodnik AZS PWSZ Tarnów trafił w biegach pucharowych na trudnych przeciwników. Najpierw wyeliminował Jakuba Jodłowskiego, z którym przegrał w Katowicach walkę o finał Akademickich Mistrzostw Polski, a następnie odprawił z kwitkiem samego Tomasza Oleksego.

Uległ dopiero późniejszemu triumfatorowi zawodów – Łukaszowi Świrkowi i to pechowo – prowadząc na pierwszej drodze Jędrzej... nie trafił w wyłącznik zegara!

Trzecie miejsce zapewnił sobie pokonując aktualnego akademickiego mistrza Polski we wspinaczce na czas Jakuba Ginszta.

Dobry występ zanotowała również klubowa koleżanka Komosińskiego, Agnieszka Szepielak, która awansowała do fazy pucharowej, ale już w pierwszym biegu została rozstawiona z doświadczoną Moniką Piasecką i po przegranej została wyeliminowana z dalszej walki.

Pozostali zawodnicy AZS PWSZ Tarnów zajęli następujące miejsca: Jakub Pociecha – 10, Michał Barnaś – 18.

Wojciech Nowak Foto KU AZS PWSZ Tarnów

[Wilkasy]

Konwent Członków Honorowych w Wilkasach Rok temu w Polańczyku Konwent Członków Honorowych AZS, ciało doradcze Zarządu Głównego AZS w sprawach dotyczących historii, tradycji, a także kierunków i sposobu rozwoju Akademickiego Związku Sportowego, zapoczątkował swoje coroczne spotkania. W tym roku przedstawiciele Konwentu zawitali do COSA w Wilkasach.

D

o mazurskiego ośrodka przyjechali: Jerzy Skorowski – przewodniczący Konwentu, Janusz Hołozubiec – sekretarz oraz koleżanki Krystyna Lipska-Skład (AZS AWF Warszawa), Krystyna Malinowska-Krupa (AZS Gdańsk) i koledzy Włodzimir Drygas (AZS Poznań), Bogdań Gorski (AZS Warszawa), Andrzej Grygołowicz (AZS Olsztyn), Stanisław Grymowicz (AZS Gliwice), Janusz Grzeszczuk (AZS Poznań), Marek Ogrodniczek (AZS Rzeszów), Lucjan Piątek (AZS Lublin), Zygmunt Przybylski (AZS Poznań), Janusz Rybicki (AZS Gdańsk), Zbigniew Skrudlik (AZS AWF Warszawa), Stanisław Szafarkiewicz (AZS Poznań), Janusz Wolf (AZS Kraków).

Podczas codziennych spotkań, którym przewodniczył dr Jerzy Skorowski, rozmawiano o pracy Konwentu w obecnej kadencji władz Związku. Dyskutowano o roli i miejscu Członków Honorowych AZS. Zapoznano się z działalnością Kół Seniorów AZS w poszczególnych ośrodkach akademickich w kraju. Informacje o działalności Kół przekazali m.in.: kolega Janusz Wolf o wzorcowym Kole Seniorów AZS Kraków, kolega Janusz Grzeszczuk i kolega Zygmunt Przybylski o ciekawej formie spotkań seniorów AZS Poznań, kolega Bogdan Gorski o Kole Seniorów AZS Warszawa, Janusz Rybicki i Krystyna MalinowskaKrupa o AZS Gdańsk. Postanowiono przedstawić wzorcowy statut Koła Seniorów AZS Kraków tym środowiskom AZS, w których jeszcze nie działają formalnie koła seniorów AZS. Zastanawiano się nad postulatem-projektem reaktywowania Komisji Historycznej AZS, która działała w latach 80. przy Zarządzie Głównym AZS. Postanowiono wspierać działania nad utworzeniem dokumentacji członków honorowych AZS w biurze ZG AZS. Opowiedziano się za uzupełnieniem kart

biograficznych członów honorowych AZS, godności nadanej przez ostatnie krajowe zjazdy AZS. Opowiedziano się także za opiniowaniem osób-kandydatów do godności Członka Honorowego AZS w ramach Kapituły Nagród i Odznaczeń przy ZG AZS. Zastanawiano się również nad zjazdem członków Kół Seniorów AZS. Ustalono, że kolejne zebranie Konwentu Członków Honorowych odbędzie się na najbliższym Zjeździe w kwietniu 2012 roku, a w sprawozdaniu władz ZG AZS winna znaleźć się informacja o działalności Konwentu Członków Honorowych AZS. Natomiast w trakcie rozmów towarzyskich osnową były osobiste wspomnienia członków Konwentu z pobytu w Wilkasach w minionym XX wieku.

Kolega Jerzy Skorowski mówił o pozyskaniu w latach pięćdziesiątych przez AZS terenu, na którym znajduje się obecna baza AZS, pozyskaniu pierwszych niemieckich łodzi, zapoczątkowaniu rozwoju żeglarstwa śródlądowego i przeprowadzanych akademickich mistrzostwach Polski w żeglarstwie. Koleżanka Krystyna Malinowska-Krupa wspominała lata sześćdziesiąte. Opowiadała o obozach szkoleniowych gier

zespołowych – siatkarek i siatkarzy – przed startem w Letniej Uniwersjadzie w Budapeszcie. Z kolei kolega Andrzej Grygołowicz przybliżył lata siedemdziesiąte, w których Wilkasy stały się bazą szkoleniową sekcji żeglarstwa lodowego AZS Olsztyn. Wówczas Giżycko było gospodarzem mistrzostw Polski i mistrzostw Starego Kontynentu. Jeszcze inne wspomnienia przytaczał kolega Janusz Hołozubiec, który w Ośrodku AZS spędził wiele lat w okresie letnim, a jego połowy ryb stanowiły element integracyjny wielu trenerów, działaczy środowiska akademickiego z różnych rejonów kraju.

Uczestnicy spotkania byli pod wrażeniem Ośrodka w Wilkasach, o którym rozmawiali z dyrektorem Jackiem Nankiewiczem. Dyrektor przekazał im informacje o aktualnych inwestycjach realizowanych na terenie Ośrodka.

Konwent Członków Honorowych AZS w przyszłym roku zaplanował trzecie seminarium w Ośrodku COSA w Górkach Zachodnich z nadzieją na zaproszenie tych osób, które nie uczestniczyły w dotychczasowych spotkaniach.

HH Foto Janusz Hołozubiec aps nr 03 2011 (291)

[Bia³a Podlaska]

Długo oczekiwany sukces 12 drużyn stawiło się w połowie czerwca na terenie AWF w Białej Podlaskiej, by rywalizować w ramach odbywającego się już po raz ósmy Polsko-UkraińskoBiałoruskiego Festiwalu Siatkówki Studenckiej.

Z

e względu na małą liczbę zgłoszonych ekip mecze rozgrywano w systemie każdy z każdym. Poziom turnieju był wyrównany, choć zdarzały się i pojedynki, w trakcie których słabsza drużyna dawała wycisk trudniejszemu przeciwnikowi.

Jak zwykle mocne okazały ekipy z Ukrainy, które rok rocznie wygrywały festiwalową rywalizację. Klasę zaprezentowały także polskie zespoły.

W ósmej edycji turnieju Polakom udało się wreszcie przerwać ukraińską dominację. Siatkarze z Politechniki Lubelskiej, którzy w poprzednich latach stawali na najniższym stopniu festiwalowego podium, zostali zwycięzcami męskich rozgrywek. Lublinianie wygrali wszystkie mecze rywalizacji, odprawiając oponentów z kwitkiem zazwyczaj już po dwóch setach. Na boisku prezentowali odważną, bezkompromisową grę.

W turnieju oddali przeciwnikom tylko trzy sety.

Interesujący był zwłaszcza pojedynek z przedstawicielami Uniwersytetu Gospodarki Wodnej i Zasobów Przyrody z Równego – drugiego pretendenta do wygranej. W trakcie kolejnych setów widzowie byli świadkami ostrej walki o punkty i bezwzględnego wykorzystywania potknięć przeciwników.

Losy spotkania rozstrzygnęły się dopiero w tie-breaku, w którym w znakomitym stylu zwycięstwo na przewagi wywalczył zespół z Lublina (18:16).

W rozgrywkach siatkarzy po raz kolejny wziął udział inny festiwalowy weteran – Politechnika Częstochowska.

Trener Adam Stępniak miał nadzieję, że jego ekipa powalczy o największy puchar zawodów. Siatkarze gładko poradzili sobie ze słabszymi zespołami Państwowych Uniwersytetów w Czerniowcach i Baranowiczach. W starciu z poważniejszymi rywalami (Politechniką Lubelską, Uniwersytetem Państwowym w Równem) zgubił ich jednak brak www.azs.pl

dokładności. Mimo dobrej gry dość często dochodziło do pomyłek i błędów, które nie pomogły w zdobyciu pucharu. W efekcie – z trzema wygranymi i dwoma przegranymi spotkaniami na koncie – częstochowianie uplasowali się na trzeciej pozycji.

Siatkarze AZS AWF Biała Podlaska – mimo pewnych braków w wyszkoleniu – prezentowali ambitną postawę na boisku. Nie tylko potrafili stawić czoło mocniejszym zespołom, ale i nawiązać z nimi w miarę wyrównaną walkę. Bialscy siatkarze musieli wprawić w konsternację ekipy z Lublina i Równego, kiedy doprowadzili do wysokich wygranych w meczach z tymi przeciwnikami (w meczu z Lublinem w drugim secie 25:18, w meczu z Równem – 25:13).

W obydwu przypadkach do rozstrzygnięcia losów spotkania potrzebne było rozegranie tie-breaków, które bialski zespół nieznacznie przegrał.

W rozgrywkach pań faworytki bez trudu można było wskazać już na początku turnieju. Uniwersytet Ekonomiczny z Tarnopola i Uniwersytet Wołyński Łuck to uczelnie, które uczestniczyły w prawie wszystkich festiwalach. Przez osiem lat trwania imprezy nie znalazły się drużyny na tyle mocne, by pokonać którąś z tych dwóch ukraińskich ekip, choć w ostatnich latach najbliżej osiągnięcia celu był WSBiP KSZO Ostrowiec Świętokrzyski. W tym roku siatkarkom ostrowieckiej uczelni nie udało się niestety złamać ukraińskiej hegemonii, ale trzeba przyznać, że do perfekcji opanowały budowanie napięcia na boisku. Ich mecze zawsze były widowiskowe i pełne zwrotów akcji. Najlepszy pojedynek podopieczne Romana Murdzy stoczyły z zawodniczkami tarnopolskiej Galiczanki.

W czasie rozgrywki obie drużyny dały pokaz tego co najlepsze – na boisku dominowały długie podania i umiejętne wykorzystywanie okazji. Żaden błąd nie umknął uwadze przeciwniczek. Spotkanie zakończyło się wygraną Tarnopola 2:0 (25:14, 25:22). W meczu z Uniwersytetem z Łucka ostrowczankom udało się wygrać na przewagi pierwszego seta (30:28). W drugim również wypracowały przewagę, ale seria błędów kosztowała je utratę kilku punktów, na czym skorzystały Ukrainki. Ostatecznie mecz zakończył się wygraną studentek z Łucka. Ostrowczanki przegrały tylko te dwie rozgrywki, w turnieju zajęły drugą pozycję.

Poza podium znalazły się natomiast zawodniczki z Politechniki Częstochowskiej i AZS AWF Biała Podlaska. Studentki z Częstochowy w czasie Festiwalu nie raz zaskoczyły widzów ciekawą

grą – dość powiedzieć, że już na początku turnieju pokonały mocny zespół z Łucka 2:1 (8:25, 25:22, 15:13). Niestety równie często zdarzało im się tracić kontrolę nad piłką, tak jak w przypadku ciekawego spotkania z Ostrowcem. To z początku szło po myśli częstochowianek, ale w połowie pierwszego seta studentki straciły impet i właściwie same poprosiły o przegraną. Porażka pociągnęła za sobą gorszą skuteczność również w kolejnym secie. Koniec końców częstochowianki z trzema wygranymi i dwoma przegranymi spotkaniami zakończyły zmagania na czwartym miejscu.

Zawodniczki AZS AWF Biała Podlaska zostaną zapamiętane przez widzów Festiwalu jako sympatyczne, roześmiane dziewczyny. Na boisku sprawiały jednak wrażenie mało skoncentrowanych i zagubionych, nie mających pomysłu na grę. Oprócz wygranej z najsłabszym w turnieju Uniwersytetem z Baranowicz nie odnotowały większych sukcesów, zajmując w ostatecznej klasyfikacji przedostatnie miejsce.

Zespoły białoruskie, które po kilkuletniej przerwie znów włączyły się do siatkarskiej rywalizacji, okazały się najsłabszymi ogniwami turnieju, jednak na boisku nie można było im odmówić woli walki. Reprezentanci Uniwersytetu Państwowego z Baranowicz dzielnie walczyli z silniejszymi przeciwnikami, zajmując jednak i w rywalizacji męskiej, i żeńskiej ostatnie miejsca.

MM Wyniki Kobiety 1. Uniwersytet Ekonomiczny Tarnopol 2. WSBiP Ostrowiec Św.

3. Uniwersytet Wołyński Łuck 4. Politechnika Częstochowska 5. AWF Biała Podlaska 6. Państwowy Uniwersytet Baranowicze Mężczyźni 1. Politechnika Lubelska 2. Uniwersytet Gospodarki Wodnej i Zasobów Przyrody Równe 3. Politechnika Częstochowska 4. AWF Biała Podlaska 5. Państwowy Uniwersytet Czerniowce 6. Państwowy Uniwersytet Baranowicze Najlepsze zawodniczki Ludmila Boroznola (Tarnopol), Sylwia Chmiel (Ostrowiec Św.), Anna Dowgopoluk (Łuck), Edyta Węcławek (Częstochowa), Ada Surawska (Biała Podlaska), Daria Kudrawiec (Baranowicze) Najlepsi zawodnicy Paweł Toborek (Lublin), Kostia Rudnickij (Równe), Jakub Oczko (Częstochowa), Janusz Rdułtowski (Biała Podlaska), Ivan Kniahnutski (Czerniowce), Roman Wasilewskij (Baranowicze) Miss Festiwalu została Urszula Bejga (WSBiP Ostrowiec Św.).

Waldemar Baszanowski (1935–2011) W Warszawie 29 kwietnia br. zmarł Waldemar Baszanowski – ciężarowiec, absolwent i pracownik naukowy Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.

Zawodnik Klubu AZS AWF Warszawa (1957– –1972). Najwybitniejszy polski sztangista i jeden z najlepszych na świecie.

U

rodził się 15 sierpnia 1935 r. w Grudziądzu. Był absolwentem Państwowego Technikum Mechanizacji Rolnictwa w Kwidzynie (1957). – Sport zaczął się dla mnie w szkole średniej. Nie miałem wybranej dyscypliny, no, może biegi. Byłem wytrzymały, silny i szybki. Muszę przyznać, że nigdy nie pociągały mnie gry zespołowe. Byłem indywidualistą.

W Warszawie rozpoczął życie studenta i zawodnika w uczelnianym klubie AZS AWF. Akademię ukończył w 1961 roku i uzyskał tytuł magistra.

Na bielańskiej uczelni Baszanowskiego nazwano „Kapralem” (przyjechał po wojsku krótko przystrzyżony). – Uczelni bałem się jak ognia. Te wszystkie przedmioty, nauki humanistyczne..., a chciałem być przecież sportowcem. Może dlatego wszystkie egzaminy i zaliczenia starałem się pokonać w wyznaczonym czasie. Rozumowałem tak: aby solidnie trenować, potrzebny jest komfort psychiczny, trochę luzu, uśmiechu, radości. Różne zaległości byłyby niepotrzebnym balastem, utrudniałyby skupienie się, odbierały radość trenowania – wspominał po latach Baszanowski.

Lepiej trafić nie mógł. Podnoszenie ciężarów w Polsce rozpoczęło – po widocznych osiągnięciach i pierwszym medalu olimpijskim w Melbourne (1956) – drogę do wielkich sukcesów na arenach Starego Kontynentu i zawodach olimpijskich.

Waldemar Baszanowski rozwijał się i realizował w znakomitej przyjacielskiej atmosferze w siłowni AWF (słynny „Hades”), którą współtworzył Augustyn Dziedzic. Diament, którym okazał się Baszanowski, szlifował także Klemens Roguski (1959), twórca polskiej szkoły podnoszenia ciężarów. Już w 1958 roku stanął po raz pierwszy na podium mistrzostw Polski w wadze piórkowej (3. miejsce).

Był dziewięciokrotnym mistrzem Polski, czterokrotnym olimpijczykiem z Rzymu (1960), Tokio (1964), Meksyku (1968) i Monachium (1972), dwukrotnym mistrzem olimpijskim (1964, 1968), pięciokrotnym mistrzem świata i sześciokrotnym Europy. Ustanowił 24 rekordy świata w rwaniu, podrzucie i trójboju, 61 razy

pobił rekordy Polski. Trzykrotny chorąży polskiej ekipy olimpijskiej. Pozostał zawsze wierny barwom AZS. Jak wspominał Waldemar Baszanowski: – Określano mnie często „fenomenem sztangi”, „Herkulesem XX wieku”, „gigantem współczesnego sportu”. Wydawało mi się to trochę zabawne, gdy przypominałem sobie pierwsze, przypadkowe kontakty ze sztangą na wojskowej spartakiadzie, pierwsze wizyty, już w trakcie studiów, w warszawskim „Hadesie”, gdzie udzielał mi wskazówek, prowadzący mnie później przez cały sportowy szlak – dr Augustyn Dziedzic.

Nie znosił szablonów. Wspólnie z trenerem Dziedzicem nieustannie szukali czegoś nowego, atrakcyjniejszego w tajnikach ćwiczeń sztangistów. Pomysły Baszanowski sprawdzał w swoim szkoleniu, eksperymetował. Stałe obcowanie ze sztangą, przygotowanie teoretyczne wyniesione z warszawskiej uczelni, zdobywane doświadczenie pozwalały mu dobrze poznać własne możliwości. Waldemar Baszanowski lubił zwyciężać pewnie, niezależnie. Cenił sobie bardzo wysoko walkę samą w sobie, wykazywał w niej wiele odwagi.

Określenie Baszanowskiego geniuszem uprawianej dyscypliny nie było przesadą.

Sam komentował: – Nie śmieszył mnie patos owych określeń, lecz o sobie mogłem co najwyżej powiedzieć, że natura nie poskąpiła mi talentu. Nierzadko pojęcie to utożsamia się ze stroną fizyczną zawodnika: odpowiednią budową, umięśnieniem. Według mnie o posiadaniu talentu decydują przede wszystkim cechy psychiczne: silna wola, wytrwałość, pracowitość, systematyczność, ambicja, a nawet jej przerost, inteligencja, bezwzględność w dążeniu do celu, graniczące z fanatyzmem umiłowanie dyscypliny, pogoń za wynikiem, rekordem. Jeżeli zabraknie któregoś z tych elementów, talent w moim przekonaniu nie istnieje.

Po piętnastu latach startów i tyluż latach treningu zakończył karierę sportową i rozpoczął pracę w stołecznej AWF. W latach późniejszych był też trenerem kadry Indonezji. Po powrocie do kraju był szefem wyszkolenia w Polskim Związku

Podnoszenia Ciężarów, a następnie prezydentem Europejskiej Federacji Podnoszenia Ciężarów (1999–2008).

Baszanowski był zwycięzcą plebiscytu „Przegladu Sportowego” na najlepszego sportowca Polski (1969). W klasyfikacji fachowego pisma „World Weightlifting” (1997) ogłoszony został trzecim sztangistą świata wszechczasów (za Turkiem Naimem Suleimanoglu i Węgrem Imre Foeldim).

Zasłużony Mistrz Sportu, odznaczony m.in. 13 złotymi Medalami za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, Krzyżami: Kawalerskim (1964), Oficerskim (1968), Komandorskim (1997) OOP oraz Medalem Orderu Olimpijskiego MKOl (1982).

Kawaler Medalu Kalos Kagathos (1994).

Członek Hall of Fame of Weightlifting (1993). Laureat Nagrody „Złotego Gryfa” AZS. Członek Honorowy AZS (1995).

Uroczystość pożegnania odbyła się 9 maja br. w kościele św. Katarzyny w Warszawie. Przed rozpoczęciem nabożeństwa w imieniu prezydenta RP Bronisława Komorowskiego akt pośmiertnego nadania Waldemarowi Baszanowskiemu Krzyża Komandorskiego z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski odczytał Jan Lityński.

Po mszy osobowość zmarłego przypomniała m.in. pani Aniko Nemeth-Mora, dyrektor ds. międzynarodowych światowej centrali sztangi: – Przyjechałam, aby pożegnać jedną z największych osobowości w sporcie ciężarowym. Można być znakomitym zawodnikiem, wielkim mistrzem lub znakomitym trenerem, wybitnym i uznanym działaczem, mądrym i szanowanym krajowym i międzynarodowym liderem, człowiekiem nauk i członkiem rodziny. Waldemar Baszanowski był tym wszystkim. W każdej ze swoich ról w życiu prezentował perfekcję, był nieskazitelnym dżentelmenem, Człowiekiem Honoru. Na pomoście był perfekcyjnym zawodnikiem, prawdziwym mistrzem, jako trener był uwielbiany przez swoich wychowanków, jako działacz był symbolem uczciwości i prawości, a w krajowych i międzynarodowych organizacjach, którym przewodził, był stanowczy, mądry i spokojny, i przez całe życie pozostał pedagogiem.

Waldemara Baszanowskiego w ostatniej drodze żegnali sportowcy, kierownictwo polskiego sportu, władze PZPC, trenerzy i działacze, wysłannicy klubów, olimpijczycy wielu dyscyplin sportu, delegacje zagraniczne, przedstawiciele świata kultury, mediów, przedstawiciele Członków Honorowych AZS oraz osiem pocztów sztandarowych, wśród nich Akademickiego Związku Sportowego i AZS AWF Warszawa, jedynego Klubu, z którym związał całe swoje sportowe życie.

Opracowanie Halina Hanusz Foto Archiwum APS aps nr 03 2011 (291)

Edukacja dolnośląskich sportowców Dolnośląska Federacja Sportu (DFS), jako inicjator innowacyjnej inicjatywy w środowisku sportowym w skali kraju, zakończyła właśnie realizację dwóch projektów skierowanych bezpośrednio do środowisk sportowych, a współfinansowanych z funduszy europejskich. Założenia ogólne projektów to zmiana, usprawnienie i rozwój organizacji sportowych w regionie dolnośląskim, a środki europejskie są doskonałą szansą na wdrożenie innowacyjnych pomysłów, które do tej pory pozostawały w sferze marzeń.

Skąd się wzięły pomysły?

Wszystkie działania mają swój początek w 2007 roku, kiedy to DFS wraz z Urzędem Marszałkowskim Dolnego Śląska zorganizowali pierwsze w kraju szkolenie z tworzenia projektów dofinansowanych ze środków UE dla osób, które w przyszłości miały pozyskiwać środki na rozwój sportu w województwie dolnośląskim. W ramach tego nowatorskiego szkolenia powstały 4 projekty, które następnie w 2008 roku złożono do dofinansowania w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki. Dwa z tych czterech złożonych projektów zostały wytypowane jako obiecujące i otrzymały dofinansowanie. Po spełnieniu szeregu formalności – w 2009 roku „Edukacja dla Sportu” i „Menadżer na Medal” ujrzały światło dzienne.

Oba projekty – zarówno „Edukacja dla Sportu”, jak i „Menadżer na Medal” – trwały dwa lata i skierowane były do pracowników organizacji sportowych i osób aktywnie uczestniczących w życiu sportowym Dolnego Śląska. Projekty finansowane były z Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki, Poddziałania 8.1.1. – Wspieranie kwalifikacji zawodowych i doradztwo dla przedsiębiorstw. Oznacza to, że dla beneficjentów wszystkie szkolenia była całkowicie bezpłatne! Oprócz szkoleń, w ramach realizowanych projektów, uczestnicy otrzymywali pełen pakiet materiałów dydaktycznych oraz catering, również bezpłatnie.

Edukacja dla Sportu W ramach projektu „Edukacja dla Sportu”, realizowanego w partnerstwie www.azs.pl

z Fundacją Rozwoju Demokracji Lokalnej z Wrocławia i Jeleniej Góry oraz Agencją Rozwoju Regionalnego z Legnicy, przeszkolono łącznie 720 osób ze środowisk sportowych Wrocławia, Legnicy i Jeleniej Góry w zakresie języka angielskiego i niemieckiego (120 godzin/osoba) oraz umiejętności interpersonalnych (32 godziny/ osoba). Uczestnicy rekrutowani byli na II edycje, każda trwała 8 miesięcy. I edycja obejmowała okres wrzesień 2009 – czerwiec 2010, natomiast II edycja wrzesień 2010 – maj 2011. W tym czasie sportowcy, pracownicy różnorodnych organizacji sportowych i działacze sportowi doskonalili umiejętności językowe – do wyboru był język angielski lub niemiecki, każdy na 3 poziomach zaawansowania: podstawowy, średnio zaawansowany i zaawansowany, oraz umiejętności interpersonalne – w zakresie: zarządzania zespołem, negocjacji, różnic kulturowych oraz promocji sportu i sponsoringu. Miejsc na szkoleniach było łącznie 720 na obie edycje i 3 miasta, a zgłoszeń wpłynęło zdecydowanie więcej – około 1100.

Cele, jakie DFS postawiła sobie przy realizacji projektu „Edukacja dla Sportu”, to: – podniesienie poziomu kompetencji językowych osób zatrudnionych w organizacjach sportowych oraz osób aktywnie związanych ze sportem, – rozwój kompetencji osobistych w zakresie komunikacji, prowadzenia zespołu, – zdobycie wiedzy nt. zarządzania i promocji sportu, różnic kulturowych, sposobów pozyskiwania funduszy na rozwój działalności sportowej.

Poniżej prezentujemy rezultaty zrealizowanych szkoleń w ramach „Edukacji dla Sportu” (w 3 miastach: Wrocław, Legnica, Jelenia Góra), które świadczą o skali projektu: – 5760 godzin kursów językowych, – 1216 godzin szkoleń interpersonalnych, – 720 uczestników szkoleń, – 570 wydanych certyfikatów językowych i interpersonalnych, – 48 grup szkoleniowych.

Menadżer na Medal Ideą projektu „Menadżer na Medal”, realizowanego przez Dolnośląską Federację Sportu w partnerstwie ze Sports Project Management Group, był cykl szkoleń z zakresu opracowywania wniosków o dofinansowanie oraz zarządzania projektami sportowymi finansowanymi ze środków UE. W ramach projektu przeprowadzono 12 cykli szkoleń – 8 z tworzenia projektów sportowych i 4 z zarządzania projektami sportowymi, łącznie przeszkolono 240 osób.

Cele główne projektu, jakie w tym przypadku postawiła sobie DFS, to: – zwiększenie liczby osób posiadających wiedzę oraz umiejętności na potrzeby przygotowywania i zarządzania projektami w obszarze sportu, finansowanymi ze środków UE, – zwiększenie świadomości osób pracujących na rzecz sportu na temat możliwości dofinansowania sportu, działań i projektów sportowych ze środków UE. Rezultaty zrealizowanych szkoleń w ramach „Menadżera na Medal”: • 1200 godzin szkoleń, • 120 dni szkoleniowych, • 12 cykli szkoleniowych, • 240 uczestników szkoleń.

Co na koniec?

– Realizacja obu projektów przebiegała zgodnie z harmonogramem, co jest niezwykle ważne w tego typu projektach – mówi koordynator ds. szkoleń w Edukacji dla Sportu Kamil Skrzypczak. – Osiągnięcie założonych celów obu projektów zapewne przyczyni się do wzrostu atrakcyjności sektora sportowego na terenie województwa dolnośląskiego jako atrakcyjnego i nowoczesnego miejsca pracy.

Oba projekty powstały na potrzeby środowisk sportowych związanych z planowanymi w najbliższych latach międzynarodowymi wydarzeniami sportowymi na Dolnym Śląsku. Do tych imprez powinni bowiem przygotowywać się nie tylko zawodnicy czynnie w nich uczestniczący, ale również organizatorzy i działacze na rzecz sportu. Osiągnięcie założonych celów projektowych ma pomóc organizacjom sportowym w wykorzystaniu szansy, jaką niesie z sobą organizacja EURO 2012, jak i innych ważnych imprez o znaczeniu międzynarodowym. Szkolenia językowe, interpersonalne i managerskie pozwolą kadrze zaangażowanej na rzecz działalności sportowej na łatwiejsze nawiązywanie kontaktów z zagranicznymi organizacjami sportowymi, by czerpać z ich doświadczeń.

Koordynator ds. szkoleń w Edukacji dla Sportu Kamil Skrzypczak tak podsumowuje projekty: – Warto mieć dobry pomysł i chęci, a wtedy na pewno wyjdzie z tego coś wartościowego. Zachęcam do naśladowania naszych działań, ponieważ sport potrzebuje zmian nie tylko na Dolnym Śląsku, ale na terenie całej Polski.

A więc, Panie i Panowie sportowcy – do piór i klawiatur – pisać projekty!

Jest jeszcze wiele do zrobienia w ramach rewitalizacji polskiego środowiska sportowego!

To się może udać!

Małgorzata Pawlak

S W Z A i l m k u a r t s y n e C

Położony nad jeziorem Niegocin Ośrodek AZS Wilkasy oferuje 183 miejsca w komfortowych pokojach 2-, 3-, 4-osobowych oraz 354 miejsca w bazie sezonowej: domki, miniHOTEL, pawilony X

3 klimatyzowane sale konferencyjne wyposażone w sprzęt audiowizualny oraz dostęp do internetu X Wi-Fi X odnowa biologiczna (sauna sucha, łaźnia parowa i jacuzzi), gabinet masażu, siłownia X sala sportowa z materacami do sportów walki X port jachtowy – 200 miejsc cumowniczych X wypożyczalnia sprzętu: łodzie żaglowe, kajaki, deski i rowery górskie X kompleks kortów tenisowych i boisk sportowych X hala tenisowa ze sztuczną trawą – obiekt całoroczny z ogrzewaniem X hala sportowa – obiekt całoroczny z ogrzewaniem X zadaszone miejsce na imprezy plenerowe X w roku 2011 zostanie oddane do użytku Centrum Rehabilitacyjne, m.in. hydroterapia, laseroterapia, krioterapia, magnetoterapia

Oferta • • • • • •

tanie wczasy szkolenie i rejsy żeglarskie obozy sportowe i taneczne zgrupowania sportowe rodzinne ferie zimowe, pobyty weekendowe pakiety sylwestrowe, bale karnawałowe

Posiadamy •

•

wpis do Rejestru Organizatorów i Pośredników Turystycznych Województwa Warmińsko-Mazurskiego o numerze 1/2008 wpis do rejestru ośrodków nr OD/28/0005/09, w których mogą odbywać się turnusy rehabilitacyjne – uprawnieni jesteśmy do przyjmowania zorganizowanych grup osób niepełnosprawnych korzystających z dofinansowania ze środków PFRON

Organizujemy • • • • • • • • • • • •

konferencje i szkolenia, spotkania integracyjne paintball i jazdę samochodami terenowymi gry survivalowe rejsy statkami pasażerskimi regaty żeglarskie, bojerowe turnieje i festiwale sportowe loty balonem wieczorki tematyczne zajęcia w klubie jeździeckim oraz kuligi ogniska przy muzyce wycieczki autokarowe z przewodnikiem wycieczki do Wilna

Projekt dofinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007–2013 oraz z budżetu państwa

WARMIA I MAZURY REGIONEM ZJEDNOCZONEJ EUROPY