Akademicki Przegląd Sportowy 09-10/2010

To był

DOBRY

ROK

AKADEMICKI PRZEGLĄD SPORTOW

Foto na okładce: Krystian Szczęsny

[od redakcji]

Czego Jaś się nie nauczy...

P

o kilku latach przerwy w Warszawie podjęto dyskusję na temat kondycji szkolnego sportu i wychowania fizycznego. Przed laty taki sposób rozmawiania nazwano sejmikiem, a partnerami w dyskusji z założenia mieli być naukowcy, praktycy, reprezentanci różnych instytucji państwowych, samorządowych i społecznych. Prezentowane oceny, wynikające z badań, nie pozostawiają wątpliwości. Jesteśmy w czołówce europejskiej, jeżeli chodzi o rozwiązania formalne. Jako jedyny kraj mamy ustawowo 4 godziny tygodniowo wf. w szkołach, zatrudniając do prowadzenia tych zajęć kilkadziesiąt tysięcy nauczycieli.

Ten obraz psują bardziej dogłębne analizy. Naukowcy twierdzą, że nikt tak do końca nie wie, po co te zajęcia są prowadzone.

Przedstawiciele NIK informują, że frekwencja na nich nie sięga nawet 40–50%, samorządowcy dodają, że w większości sale i boiska szkolne od godziny 15.00 są opustoszałe, lekarze twierdzą, że populacja młodzieży jest coraz bardziej cherlawa, wymieniając w procentach najczęściej występujące wady postawy, skrzywienia kręgosłupa, otyłości i nerwice.

Bić już na alarm czy jeszcze debatować? Są rządowe strategie, są kwieciście brzmiące programy, co dwa dni ktoś przecina wstęgę na nowym orliku albo szkolnym obiekcie sportowym, samorząd i rząd utrzymują ponoć 7000 Uczniowskich Klubów Sportowych, tylko ta niewdzięczna młodzież nie garnie się do sportu, a do tego kompletnie zdeprawowani rodzice masowo zwalniają dzieciaki z wf. Jednym słowem: jakaś kwadratura koła. Dopełnieniem tego lekkiego rozgardiaszu jest fakt permanentnego kształcenia od kilkunastu lat setek nauczycieli – specjalistów w tej dziedzinie. Kształci ich 6 akademii wychowania fizycznego, a do tego około 20 innych uczelni państwowych i prywatnych, nie wyłączając politechnik i akademii od wszystkiego. Wraca zatem podstawowe pytanie: po co? W każdym miejscu, gdzie sport szkolny się dzieje, oczekiwana odpowiedź pada zupełnie inna. Naukowcy mówią, że szkolny wf. od strony programowej nie zmienia się w Polsce od pół wieku. Europa już dawno przestawiła się na patrzenie na wszelką edukację od strony nie

programów, a efektów kształcenia. Dziś bez problemu można opisać nawet indywidualne założenia celu zajęć sportowych dla każdego ucznia. Praktycy, kuratorzy, dyrektorzy szkół mówią, że największy problem polega na tym, że specjaliści na rynku (nauczyciele) nie są przygotowani do takiej pracy. Oferta zajęć jest na poziomie lat 60. i 70., a spora grupa nauczycieli właśnie w tamtych latach wchodziła do zawodu. Dla odmiany ci współcześni wuefmeni nie mają ani serca, ani czasu do pracy z młodzieżą, a niektórzy nie odróżniają piłki koszykowej od siatkowej (z raportu NIK).

Samorządowcy twierdzą, że namówić szkołę na jakiś rodzaj aktywności graniczy z cudem, ciągle tylko mowa o pieniądzach. O tym, żeby zrobić zawody szkolne, w wielu gminach można tylko pomarzyć. Króluje sprawdzony system: macie piłkę i pograjcie, a tytuł szkolnego organizatora sportu ma pani woźna, która te piłki przechowuje. Specjaliści od sportu dodają argumenty z praktyki. Wczesna selekcja powoduje, że nie więcej jak 5–10% populacji uczniów trafia do konkretnego klubu i konkretnego sportu, pozostałymi nikt tak na prawdę się nie interesuje. Dla tych 10% są szkoły mistrzostwa sportowego, wojewódzkie ośrodki, kadry narodowe od skrzata począwszy. Ci zdobywają punkty. Wysoki chłopak, jeśli trafi do koszykówki, to już w życiu nie zagra w siatkówkę, a na pewno nie będzie lekkoatletą. Jak jest zdolny, to będą na nim budować całą strategię. Trener będzie miał zatrudnienie – najlepiej z państwowego programu „trener”, szkoła zdobędzie punkty w rywalizacji od spartakiady do parafiady (ciągle ten sam sportowiec), klub dostanie dotację, a paru działaczy medale, a na końcu przyjdzie pora na zarobek, jak sprzedamy zdolnego młodzieńca do sportowego biznesu. Rektorzy AWF, nie mówiąc o władzach tych pozostałych szkół, narzekają, że coraz gorzej przygotowana młodzież ubiega się o indeks.

Redaktor

PS. Warto dodać, że nie więcej jak 10% polskich studentów uczestniczy w okresie studiów w jakichkolwiek formach zorganizowanych zajęć sportowych.

Pismo Zarządu Głównego AZS Redaktor naczelny: Bartłomiej Korpak Adres redakcji: 00-056 Warszawa ul. Kredytowa 1a tel./faks (22) 828-02-76 502-250-604 www.azs.pl e-mail: aps@azs.pl

Projekt graficzny i skład: Paweł Piętka © FALL tel. (12) 413-35-00, 294-15-28, www.fall.pl Numer zamknięto 13 grudnia 2010 r.

Wydawnictwo zrealizowano ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki, nakład 3000 egz.

ISSN 0209-0546

Redakcja nie zwraca materiałów niezamówionych oraz zastrzega sobie prawo skracania artykułów. aps nr 09–10 2010 (287–288)

[rozmowa]

Sukcesy i problemy Rozmowa APS z Prezesem Zarządu Głównego Markiem Rockim.

Rok dobiega końca, w październiku podczas Gali w Warszawie nagrodzeni zostali zarówno sportowcy – za sukcesy w akademickich mistrzostwach świata, jak i szkoły wyższe – za rywalizację w akademickich mistrzostwach Polski.

W innych obszarach działalności też nie było najgorzej. Wygląda na to, że jako AZS skazani jesteśmy na sukces…

Działamy jako stowarzyszenie i to chyba normalne, że dając satysfakcję osobom, które działają na rzecz AZS, zawsze najpierw podkreślamy te dobre rezultaty. Medale sportowców to oczywisty, najbardziej widoczny efekt całego długotrwałego i złożonego procesu szkolenia i organizacji sportu. Swój udział mają w tym sami zawodnicy, ich trenerzy, ale także oczywiście kluby, które tworzą warunki do skutecznej działalności. Warto pamiętać przy tej okazji o roli, jaką odgrywa w naszej działalności wsparcie finansowe ze strony państwa. Tym bardziej liczy się osobisty udział w Gali ministra Adama Giersza.

W tym roku dodatkowo podkreśliliśmy fakt, że AZS stał się ważnym partnerem w światowym sporcie, będąc dobrze ocenianym organizatorem imprez z cyklu akademickich mistrzostw świata i akademickich mistrzostw Europy. Co mnie bardzo cieszy, wiele tych imprez odbywa się praktycznie bez pomocy Zarządu Głównego, a więc tylko dzięki inicjatywom i zaangażowaniu lokalnych struktur AZS. www.azs.pl

Nagradzanie szkół wyższych za wyniki w sportowej rywalizacji to już utrwalony od lat zwyczaj. Szkoły wyższe są najważniejszym partnerem w codziennej działalności AZS. Zatem to, że się chwalimy akademickimi mistrzostwami Polski, jest chyba oczywiste. Od ponad 50 lat AZS je organizuje i koordynuje. Wiele uczyniono, by zrobić z tej imprezy wizytówkę działalności AZS. Ponieważ rywalizacja budzi emocje, to zdarzają się takie sytuacje, że zwycięskie uczelnie nie odbierają nagród, a nam przypisywane są jakieś niecne działania lub zła wola.

Nic bardziej błędnego! Jaki miałby cel Zarząd Główny, by jedne uczelnie nagradzać kosztem drugich? Setki imprez, tysiące uczestników, w tym wielu rozgorączkowanych trenerów, także liczne grono sędziów, różnorodne kalkulacje, strategie – mogą się zdarzyć niedociągnięcia i pomyłki. Jednocześnie trzeba analizować regulaminy, nie tyle te bezpośrednio dotyczące systemu rozgrywek, ale także zwykłe regulaminy studiów, by ustrzec się wpadek dotyczących uprawnień studenckich zawodników startujących w mistrzostwach…

Czy mamy jako AZS niepowodzenia?

Oczywiście, że tak. Chociażby w sporcie: wielu zawodników startujących w rywalizacji światowej zakończyło swój występ bez jakiejkolwiek wygranej. W wielu sprawach, które jako AZS próbujemy rozwiązywać, nie widać oczekiwanego postępu.

Pomówmy o tych problemach.

Najbardziej dokuczają oczywiście kłopoty dnia codziennego, a te się wiążą zazwyczaj z niedostatkiem środków finansowych. Przy czym skala problemu jest bardzo różna. Ci, którzy walczą w sporcie olimpijskim i profesjonalnym, mówią o koniecznych milionach, a ci, którzy organizują sport w wymiarze rekreacyjnym, częściej o tysiącach złotych.

Jedyna recepta to truizm: mierz siły na zamiary. Problem jest w tym przypadku oczywiście szerszy. Za mało jest dzisiaj dostępnych źródeł służących wspieraniu różnych studenckich sportowych inicjatyw. Wszędzie konkursy, punkty za wyniki sportowe, olbrzymia biurokracja.

To odstrasza. Oferta uczelni w tym zakresie też nie jest zbyt atrakcyjna. Albo przymusowy (obowiązkowy) wf., z całą powagą zapisów, zaliczeń, formalnym obliczem nauczyciela, albo radź sobie sam. Na wielu uczelniach ludzie, którzy chcą wspólnie pograć w piłkę, umawiają się prywatnie, sami sobie opłacają boisko

i grają. Nie jest im do niczego potrzebny AZS, uczelnia, pracownik SWFiS. Słyszałem o ligach organizowanych dla studentów przez osoby prywatne, o wyjazdach na narty, na żagle. Wiele studentek korzysta z odpłatnych zajęć fitness, wokół osiedli akademickich tworzone są specjalne kluby rekreacyjne, a my się ciągle upieramy, że ma być obowiązkowy wf.?!

To nie jest popularny pogląd w środowisku pracowników SWFiS.

Ujawniających się tendencji nie powstrzyma się zaklinaniem rzeczywistości. Z tego, co pamiętam z okresu, kiedy jeszcze nie byłem prezesem AZS, tylko rektorem SGH, dyskusja na temat nowego modelu wychowania fizycznego już trwała. Przypomnę, że w SGH za moich czasów – a więc od 1991 do 2005 r. – wf. nie był obowiązkowy, ale mimo to uczestniczyło w nim więcej studentów, niż wynikałoby to z obowiązkowych 60 godzin. Po prostu nasze Centrum potrafiło tak zmotywować studentów, że kolejki do zapisania się na zajęcia były dłuższe niż do Bliklego w tłusty czwartek.

Wtedy postulat AZS brzmiał: Wychowanie fizyczne – dowolny w wyborze, obowiązkowy w uczestniczeniu.

Potem, na podstawie doświadczeń krajowych i europejskich, jako AZS wskazywaliśmy, że mówienie o 60 godzinach wf. w programie studiów to wstyd dla współczesnego polskiego szkolnictwa wyższego. Oferta zajęć sportowych powinna dotyczyć wszystkich studentów przez cały okres studiów.

Z takimi wnioskami zwracaliśmy się wielokrotnie do Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego, a także do rektorów szkół wyższych. Jak to zrobić? Tego AZS nie wymyśli. Członkowie AZS, a jest ich zaledwie 50 000 na blisko 2 miliony studiujących, takie zajęcia mają zagwarantowane – co najmniej dwa razy w tygodniu treningi, do tego rozgrywki, obozy itd. I to wszystko głównie dzięki uczelni. Problemem jest to, jak zagospodarować pozostałych studentów. Przed nami reforma szkolnictwa wyższego. Za rok zmienimy sposób konstruowania programów, obowiązywać będą krajowe ramy kwalifikacyjne wynikające z europejskich.

Trzeba będzie odpowiedzieć na swojej uczelni na pytanie: – Po co mają być zajęcia z wf.? I to akurat te konkretne, które są w ofercie SWFiS. Kolportowane są stenogramy z posiedzeń Senackiej Komisji Nauki, Edukacji

Prof. Marek Rocki w towarzystwie tegorocznej laureatki Nagrody im. Eugeniusza Pietrasika, prezesem KU AZS SGGW Oliwią Zbieć i prorektorem ds. dydaktyki SGGW prof. dr hab.

Krystyną Gutkowską

i Sportu, w których ponoć Prezes AZS, senator Marek Rocki, głosował za wykreśleniem wf. z ustawy o szkolnictwie wyższym.

dotyczących szkolnictwa wyższego. Jaka jest szansa na to, aby w tych zapisach stworzone zostały podstawy do sportowej oferty?

Przede wszystkim dyskusja dotyczyła ustawy o sporcie, a nie ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Po drugie, w dawnej ustawie o kulturze fizycznej był zapis mówiący o tym, że szkoły wyższe działające w systemie dziennym obowiązane są do prowadzenia zajęć z wychowania fizycznego.

Zapis był o tyle martwy, że w ustawie o szkolnictwie wyższym programy studiów zostały oddane w kompetencje Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego.

To tam w minimach programowych znalazł się w wf. w wymiarze od 30 do 120 godzin w okresie studiów. W toku prac Sejmu posłowie zaproponowali do rządowego projektu ustawy o sporcie poprawkę wprowadzającą obowiązek realizacji zajęć z wf. zgodnie z regulaminem studiów. Ponieważ obecnie sprawy wf. reguluje rozporządzenie ministra (wynikające z opinii Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego), to odwoływanie się do regulaminów studiów jest zbędne, gdyż są to akty niższego rzędu. Co więcej, nie znam regulaminu studiów, który zawiera zapisy dotyczące wymaganych godzin zajęć z wf. Dlatego w toku prac Senatu wniosłem o skreślenie tej poprawki.

Moja obawa dotyczyła tego, że władze uczelni, opierając się na regulaminach studiów – niezawierających zapisów o wf. – mogłyby je usunąć z programów studiów.

Myślę, że sport zmieści się w celach stawianych przed szkołami wyższymi w najbliższym czasie. Szczególnie to, co wynika z jego uprawiania dla zdrowia i pracy nad samym sobą.

Nie będzie w ustawie o szkolnictwie wyższym zapisu o obowiązkowym wychowaniu fizycznym w wymiarze iluś tam godzin tygodniowo, tak samo jak w przypadku innych dziedzin edukacji. Dziś zabiegamy jako AZS o to, aby w rozporządzeniach wykonawczych do ustawy pojawiła się jakaś opcja prosportowa lub prozdrowotna. Pamiętajmy jednak, że krajowe ramy kwalifikacyjne będą tylko wytyczną do tworzenia uczelnianych ram kwalifikacyjnych, i tu pojawia się miejsce na aktywną rolę osób odpowiedzialnych za wf. na uczelniach, w tym klubów AZS. Mówiła o tym w Warszawie prof. Ewa Chmielecka podczas sejmikowego spotkania na SGGW. Jak na ironię wielu zainteresowanych nie dotarło na prezentację, a niektórzy z obecnych twierdzili, że to ich nie dotyczy.

Wracając do Ministerstwa, kilka dni temu (1 grudnia) z inicjatywy AZS odbyło się spotkanie Barbary Kudryckiej i Adama Giersza (MSiT) poświęcone m.in. tym sprawom. Propozycje AZS zostały przyjęte, mamy obietnice pomocy i współpracy w różnorodnych działaniach.

Dziękujemy za rozmowę.

Co nas jako AZS czeka w 2011 roku?

Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego forsuje projekt nowych rozwiązań

a potem w sierpniu letnia w Shenzen (Chiny). Po znakomitych występach w ostatnich latach wielu sportowców ma nadzieje na start w tych imprezach. Dla AZS to wyzwanie logistyczne i finansowe.

Na krajowym podwórku staramy się we współpracy z Ministerstwem Sportu racjonalizować sposób wydawania subwencji państwowej. Gdyby potwierdziła się wola Ministra Szkolnictwa Wyższego wsparcia finansowego sportu akademickiego, będzie można stworzyć dodatkową wizję programową.

W rozgrywkach międzyuczelnianych większość spraw organizacyjnych została już odpowiednio ustalona. Jak się zachowają uczelnie, tego nie wiemy.

Myślę, że czołówka z poprzednich lat przystąpi do rywalizacji.

Niewątpliwym wydarzeniem będzie rozgrywany we wrześniu turniej piłkarski StudentEuro, tym razem w polskich miastach EURO 2012 (Poznaniu, Gdańsku, Wrocławiu i Warszawie) zmierzą się reprezentacje uczelni polskich i ukraińskich. Chcemy te zawody wykorzystać także dla promocji współpracy europejskiej w sporcie akademickim. Okres prezydencji polskiej w Unii Europejskiej powinien sprzyjać takim planom.

Ale to są tylko te najważniejsze wydarzenia. Spraw, którymi będziemy się zajmować jako Zarząd Główny, jest znacznie więcej.

Sportowo – to rok uniwersjad. A więc najpierw zimowa w Erzurum (Turcja),

Redakcja APS Foto MM aps nr 09–10 2010 (287–288)

WYCHOWANIE FIZYCZNE W STRUKTURZE KWALIFIKACJI DLA EUROPEJSKIEGO OBSZARU SZKOLNICTWA WYŻSZEGO (fragmenty artykułu opublikowanego w wydawnictwie „Akademicka kultura fizyczna na przełomie stuleci”, Krosno 2009) Powyższe twierdzenie znacznie bezpieczniej byłoby zastąpić podobnie brzmiącym pytaniem: Czy wychowanie fizyczne może znaleźć się w Krajowych Ramach Kwalifikacyjnych?

Pełnej odpowiedzi dotyczącej sposobów rozwiązywania tego problemu na uczelniach europejskich dzisiaj nie można przedstawić. Brak jest dostępnych danych na ten temat.

10 lat temu 19 czerwca ministrowie edukacji 29 krajów podpisali Deklarację Bolońską. Jest to dokument zawierający zadania prowadzące do zbliżenia systemów szkolnictwa wyższego krajów europejskich. Głównym celem, jaki sobie wyznaczono, to stworzenie Europejskiego Obszaru Szkolnictwa Wyższego.

Dotychczas stosowana w szkolnictwie wyższym metoda tradycyjna oparta była na opisie „wejścia” (in-put), a więc opisie instytucji, długości kursu, liczby godzin, treści dydaktycznych, metod potwierdzania wiedzy i umiejętności. Ten system w Polsce obowiązuje w większości szkół wyższych do dzisiaj, a nad jego sposobem realizacji czuwają zarówno instytucje państwowe (Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego, Rada Główna Szkolnictwa Wyższego, Państwowa Komisja Akredytacyjna), jak i jednostki autonomicznej uczelni (senat, rady wydziałów, samodzielni pracownicy nauki). Analiza porównywalności ma charakter formalny, opiera się głównie na czynnikach opisujących cytowane „wejście”. Z takich analiz może wynikać, porównując absolwenta ekonomii z Warszawy i Wrocławia, że obaj zaliczyli odpowiednie liczby obowiązkowych wykładów i ćwiczeń, zdali egzaminy, uzyskali zaliczenia, napisali i obronili prace licencjackie.

Nowa propozycja wynika z procesu bolońskiego i oparta jest na opisie „wyjścia”, a więc na opisie efektów uczenia

www.azs.pl

się. Zatem oferta edukacyjna skierowana do podejmujących naukę w szkole wyższej wskazuje na elementy wieńczące naukę. Im bardziej precyzyjnie potrafimy określić zamierzone efekty, tym oferta wydaje się być atrakcyjniejsza. Inna jakościowo musi być też metoda porównania tych efektów, oparta nie na uznawaniu ścieżek formalnych, ale dobrze opisanych: wiedzy, umiejętnościach i postawach.

Wyznaczniki ogólne (deskryptory generyczne) dla każdego cyklu zbudowane są na podstawie efektów kształcenia i kompetencji.

Oczekiwania względem Struktury Kwalifikacji dotyczą: 1. porównywalności efektów kształcenia 2. wszechstronnej informacji dotyczącej kompetencji uzyskiwanych przez absolwentów 3. informacji dotyczącej możliwości kontynuacji kształcenia 4. definiowania standardów kształcenia poprzez porównywalne kompetencje absolwentów 5. uznawania kompetencji zdobytych poza formalną edukacją („otwarcie” systemu).

Budowę Struktury Kwalifikacji należy rozpocząć od określenia zamierzonych efektów kształcenia, a więc: co uczący się powinien wiedzieć, rozumieć i co zdolny jest zrobić po zakończeniu okresu kształcenia. Efekty kształcenia muszą być mierzalne i potwierdzalne, a ich osiągnięcie wiarygodnie udokumentowane przez instytucje prowadzące program edukacyjny. Program studiów buduje się od określenia efektów kształcenia, program ma służyć ich realizacji.

Po tym wstępie i wyjaśnieniach, możemy wrócić do postawionego wcześniej problemu: Czy wychowanie fizyczne powinno się znaleźć w Ramach Kwalifikacji?

Moim zdaniem tak. Kilka przesłanek, które argumentuje takie stanowisko.

Wychowanie fizyczne występuje jako element programu kształcenia na poziomach związanych z edukacją szkolną (poziom 1–5) i należy je kontynuować na poziomie szkolnictwa wyższego (6–8).

Nie ma żadnej cezury czasowej, którą można by uznać za zakończenie okresu uczestniczenia w zajęciach sportowych. I nie ma tu nic do rzeczy fakt,

że w świetle prawa młodzież po ukończeniu 18 lat staje się pełnoletnia. Rozwój fizyczny może przebiegać z różną intensywnością, ale właściwie nigdy nie ma końca. W każdym wieku można zdefiniować dla uprawianych przez siebie ćwiczeń jakiś efekt końcowy, chociażby umiejętność pływania, grania w tenisa, biegania. Nie mniej istotne są ćwiczenia podtrzymujące sprawność fizyczną i te nie mają już na pewno jakichkolwiek ograniczeń.

Wychowanie fizyczne jest istotnym elementem przygotowania do aktywnego uczestniczenia w społeczeństwie.

Zdrowy i sprawnie fizyczny obywatel jest zdolny zarówno do kreowania siebie, jak i współdziałania dla dobra ogółu.

I znowu tu cezura wieku nie ma znaczenia. Dotyczy zarówno młodzieńców, jak i ludzi dojrzałych. Co więcej, zdrowie fizyczne i sprawność starszego pokolenia ma istotny pozytywny wpływ zarówno na relacje międzyludzkie, jak i koszty ponoszone przez społeczeństwo.

Wychowanie fizyczne powoduje osobisty rozwój – fizyczny, psychiczny, emocjonalny, daje podstawy do samooceny zdrowia, sprawności i wydolności organizmu. To bardzo konkretny wymiar doskonale dający się opisać. Z góry można przewidzieć i zaproponować – uczestniczenie w zajęciach to w efekcie bardzo precyzyjnie określone umiejętności bądź nawyki. Co więcej, wychowania fizyczne podczas studiów może być realizowane także poza struktura formalną. Spełnione są zatem warunki pewnej otwartości na instytucje zewnętrzne, o co w reformie także chodziło.

Na koniec jeszcze jeden ważny argument. Efekty kształcenia w zakresie wychowania fizycznego wpływają pozytywnie na kompetencje z innych dziedzin. W tym wypadku nie chodzi o sposób dbania o własne zdrowie czy relaks, a raczej o dodatkowe umiejętności przydatne w pracy podstawowej.

Zawsze pedagog mający uprawnienia instruktora sportu będzie bardziej użyteczny w szkole niż ten bez, a szef kadr w firmie będący przy okazji sędzią piłkarskim lepiej się nada do działań integrujących pracowników.

Czy można precyzyjnie opisać efekty kształcenia w zakresie wychowania fizycznego? W tym przypadku odpowiedź jest też pozytywna. Przykłady można mnożyć, chociaż na tle innych przedmiotów.

Zarówno na poziomie centralnym (ogólnokrajowym, a może ogólnoeuropejskim), jak i uczelnianym istnieje potrzeba określonych standardów opisują-

cych efekty uczestniczenia w zajęciach z wychowania fizycznego. Te pierwsze z konieczności muszą być ogólne (generyczne) i „dziedzinowe”, a te uczelniane – szczegółowe, specyficzne dla danej szkoły wyższej.

Wyznaczniki ogólne Spróbujmy opisać niektóre propozycje mogące służyć jako przykłady dla uogólnienia centralnego. Mniejsze znaczenie na tym etapie moim zdaniem ma sam dobór przykładów, a większe trochę inne podejście do treści programowych w ramach przedmiotu „wychowanie fizyczne”. Zatem tylko 3 przykłady.

• Kwalifikacje i uprawnienia instruktorskie. Ze statystyk wynika, że blisko 30% studentów uczy się obecnie na kierunkach pedagogicznych (15%) lub społecznych (15%). Absolwent z uprawnieniami instruktorskimi to bardziej atrakcyjny kandydat na nauczyciela, na przedszkolankę, pedagoga, psychologa, animatora turystyki, pracownika socjalnego. Zdobycie uprawnień instruktorskich to dosyć szczegółowo opisany zakres wiedzy zarówno teoretycznej, jak i praktycznej, co ważniejsze – zakończony egzaminem. Na mocy aktualnie istniejącego prawa (ustawa o sporcie) nie ma żadnych formalnych przeszkód dla organizowania tego typu edukacji przez szkoły wyższe. Włączenie tych zajęć do programu oferowanych przez szkołę zajęć ma dodatkowe szanse na wyjątkowo efektywne wykorzystanie na ten cel obiektów szkoły, kadry kształcącej o różnych potrzebnych specjalnościach, zaplecza organizacyjnego, środków komunikowania, systemu praktyk itd.

Patrząc przez pryzmat obecnie obowiązujących minimów programowych (60 godzin zajęć z wf.), dla zrealizowania efektu końcowego w przypadku instruktora tych godzin powinno być 240, a nawet 300.

Zajęcia mogą być rozłożone w czasie w zależności od możliwości uczelni.

Efekt końcowy: zdobyte uprawnienia i potwierdzona umiejętność organizowania procesu szkoleniowego i zajęć w wybranych dyscyplinach sportu.

• W analogiczny sposób można opisać efekty zajęć, które prowadzą do potwierdzonych umiejętności w wybranych dyscyplinach sportu. Nabyta w wyniku kursu nauki pływania umiejętność jest dość prosta do udokumentowania. Sprawdzian pływacki na pierwszych zajęciach, określenie poziomu umiejętności i założenia co do efektów kursu (półrocznego, rocznego) i sprawdzian na koniec zajęć dają pełną wiedzę o przebiegu procesu. Z uwagi na wielorakość stylów i duży stopień zróżnicowania umiejętności może być kilka stopni edukacji w zakresie pływania.

Ich określenie nie powinno sprawiać specjalnego kłopotu. Podobnie jest z innymi dyscyplinami sportu.

• I trzeci przykład, propozycja, w której efekty są pewnie mniej mierzalne: potwierdzony wzrost sprawności fizycznej, wytrzymałości, siły. Przez całe dziesięciolecia dla określenia cech motorycznych stosowano przeróżne testy. Generalnie polegały one na tym, aby wykonać określone ćwiczenia w mierzonym czasie. Poddawano tym sprawdzianom studentów I roku, potem w trakcie i ostatecznie na koniec edukacji. Jeżeli systematycznie ćwiczyłeś, to sprawność powinna być większa.

Z najpopularniejszych sprawdzianów dziś stosowane są testy Coopera lub Pilicza.

To tylko przykłady. Czy powinniśmy pokusić się o usystematyzowanie tych programów na poziomie ogólnopolskim?

Po raz trzeci odpowiedź jest na tak.

Do wykorzystania są zarówno teoretycy, jak i praktycy od lat pracujący ze studentami.

Wyznaczniki uczelniane Równie ważny jak poziom centralny jest ten uczelniany. Dla wielu szkół wyższych zakres autonomii, zgodnie z założeniami systemowymi do ustawy o szkolnictwie wyższym, będzie wzrastał.

Na pewno dotyczy to uczelni flagowych, jak i tych wpisujących się w rozwój społeczno-gospodarczy regionu. Z wieloletniego doświadczenia mogę potwierdzić, że

właściwie każda uczelnia w określonym zakresie może bardzo łatwo pokusić się o własny uczelniany wyznacznik programowy w zakresie wychowania fizycznego. Zdeterminowane jest to bardzo wieloma czynnikami. Tymi charakteryzującymi uczelnię: liczba studentów ich struktura (płeć, sposób studiowania), siedziba, kierunki kształcenia, jak i tymi dotyczącymi sfery sportu – stan posiadania w zakresie obiektów i infrastruktury sportowej, struktura i kwalifikacje kadry zatrudnionych specjalistów.

Reforma szkolnictwa wyższego w Polsce nabiera tempa. Kilka miesięcy temu Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego opublikowało Założenia do nowelizacji ustawy – prawo o szkolnictwie wyższym. Dziś już mamy gotowy projekt ustawy. Zaprezentowana w niej filozofia wprost nawiązuje do Deklaracji Bolońskiej. Trudno aby było inaczej, skoro Polska aktywnie we współpracy europejskiej uczestniczy. Na większości uczelni, na wielu kierunkach trwają prace przygotowawcze do koniecznych zmian. W Polsce dodatkowo wymusza je jeszcze sytuacja demograficzna i ekonomiczna. Diagnoza dla wychowania fizycznego nie jest zbyt dobra. Zapewne jednym z zadań szkoły wyższej pozostanie dbanie o zdrowie i rozwój fizyczny studentów. Czy wystarczy to, aby wychowanie fizyczne pozostało w starej formie na uczelni – osobiście wątpię.

Jak uzasadnić sensownie, że informatyk ma mieć w ciągu studiów I stopnia 60 godzin zajęć sportowych? Tym bardziej, że do czasu zapisania się na nie, nie wie, jakie one będą i co mu mogą dać. W 2012 wszystkie dyplomy i suplementy do nich powinny zostać na terenie UE ujednolicone. Pozostaje niezbyt wiele czasu i próba podjęcia wielokierunkowych działań zarówno na poziomie ogólnopolskim, jak i przede wszystkim na poziomie uczelnianym jest jak najbardziej na czasie.

Bartłomiej Korpak Foto archiwum APS aps nr 09–10 2010 (287–288)

[badminton]

XXIII Mistrzostwa Polski AZS w Badmintonie, Kraków, 23–24.10.2010 r.

Połamana rakieta przynosi szczęście (nie od razu) Największą gwiazdą mistrzostw Polski AZS w badmintonie był opromieniony niedawnym sukcesem podczas akademickich mistrzostw świata w Tajpej (brązowy medal w deblu) Hubert Pączek (AZS AGH Kraków). Niestety nie startował współautor tamtego sukcesu, Wojciech Szkudlarczyk, co dodałoby blasku grom podwójnym, w których się specjalizuje.

H

ubert dysponuje takim potencjałem w swojej grze, że gdy go uruchamiał, na twarzach przeciwników w turnieju MP AZS można było z reguły obserwować lekko skwaszony uśmiech niedowierzania. W grze pojedynczej Pączkowi mógł realnie zagrozić jedynie Wojciech Poszelężny (Badminton Choroszcz), który w poprzednich mistrzostwach oddał krakowianinowi walkower w finale. Tym razem Poszelężny stawił silny opór. Wprawdzie przegrał wysoko pierwszego seta, ale w drugim wykorzystał błędy rywala i wyrównał stan meczu na 1:1. W decydującej partii Pączek osiągnął olbrzymią przewagę, ale, nieco przedwcześnie rozluźniony, tracił seryjnie punkty i broniący kolejnych lotek meczowych przeciwnik zdołał dojść na 18:20. Dopiero wtedy student krakowskiej AWF przypieczętował swoje zwycięstwo.

Do złota w singlu Hubert dorzucił jeszcze taki sam medal w grze podwójnej. – Moja forma jest teraz lepsza niż w zeszłym roku, co zaowocowało. Maciek [Piekło – przyp. J.R.] też zagrał dzisiaj bardzo dobre dwa mecze – wyjaśnił podłoże sukcesu jeszcze większego niż rok wcześniej, gdy w deblu wynik był słabszy. Zawodnik podkreślał też znaczenie doświadczeń zdobytych podczas ostatnich AMŚ w konfrontacji z Azjatami. Pączek zapowiada kontynuację startów w zawodach akademickich, chociaż ich zakres zawęzi się z powodu ukończenia przezeń 28 lat.

Jednak nie tylko jemu udało się zdobyć dwa tytuły mistrzowskie. Dokonała tego również w grach podwójnych www.azs.pl

– w towarzystwie swoich partnerów klubowych i uczelnianych – Aneta Walentukanis (AZS UWM Olsztyn). Podobnie jak Pączek poprawiła jeszcze bardziej swoje dobre osiągnięcie sprzed roku. – Mam teraz bardzo dobrą partnerkę w deblu [Aleksandra Jaczewska – przyp. J.R.] – tłumaczyła skromnie badmintonistka z Warmii. – Bardzo dobrze się rozumiemy i finałowy mecz zagrałyśmy na naszym najwyższym poziomie. Dlatego udało się zdobyć złoto.

A w mikście zawsze dobrze mi się gra z Piotrkiem Kowenickim. Też zagraliśmy na naszym najwyższym poziomie i dlatego się udało. Nie było też par kadrowych, tak że nie było aż tak ciężko.

Walentukanis udaje się pogodzić studia ze sportem; ćwiczy regularnie, choć przyznaje, że niekiedy trzeba opuścić trening. W grze pojedynczej kobiet złoty medal zdobyła łatwo czołowa polska kadrowiczka Anna Narel (Badminton Choroszcz).

O tym, jak wielką wagę przywiązują zawodnicy do odniesienia sukcesu w mistrzostwach, świadczy przykład Macieja Piekły (AZS AGH Kraków).

Sfrustrowany własnymi błędami w kluczowym momencie półfinału gry mieszanej, zawodnik z rozpaczy roztrzaskał o podłogę swoją cenną rakietkę. Na szczęście (wszakże życzy się „połamania rakiety”) później powetował sobie mikstowe niepowodzenie, zdobywając złoty medal w deblu.

W zawodach wzięło udział 80 zawodników i zawodniczek z 17 klubów.

Równolegle rozegrano również mistrzostwa Polski AZS juniorów. Klasyfikacje drużynowe seniorów potwierdziły w zasadzie układ sił, w którym dominują azetesowskie ośrodki w Olsztynie i Krakowie, a w ich cieniu pozostaje Warszawa. Pewna zmiana polegała na zdetronizowaniu w klasyfikacji drużynowej AZS UWM Olsztyn przez gospodarzy – AZS AGH Kraków. Natomiast w klasyfikacji juniorów Kraków i pobliskie Niepołomice wyprzedziły Warszawę.

Tekst i foto Janusz Rudziński Medaliści Mistrzostw Polski AZS Gra pojedyncza mężczyzn: 1. Hubert Pączek 2. Wojciech Poszelężny 3–4. Mateusz Dynak (Piast Słupsk) i Damian Gołębiewski (AZS UWM Olsztyn).

Gra pojedyncza kobiet: 1. Anna Narel (Badminton) 2. Dominika GuzikPłuchowska (AZS AGH), 3–4. Magdalena Jaworek (AZS UWM) i Agata Świst (Kiko Zamość).

Gra podwójna mężczyzn: 1. Pączek/ Maciej Piekło (AZS AGH), 2. Marcin Ociepa/ Maciej Ociepa (obaj Kolejarz

Częstochowa) 3–4. Piotr Kowenicki/Hubert Jaworski (AZS UWM) i Dariusz Janik (AZS AGH)/Poszelężny.

Gra podwójna kobiet: 1. Aleksandra Jaczewska/Aneta Walentukanis 2. Barbara Kulanty/ Katarzyna Wójcik (AZS AGH), 3–4. Jaworek/Klaudia Rogalska (AZS UWM) i Świst/Narel.

Gra mieszana: 1. Kowenicki/Walentukanis, 2. Lech Dryżałowski (AZS UWM/ Jaczewska, 3–4. Robert Gałek/Karolina Neska (AZS AGH) i Kulanty/Piekło.

Medaliści MP AZS Juniorów Gra pojedyncza juniorów: 1. Adam Ciok (AZS UW), 2. Jakub Królak (AZS WAT), 3–4. Damian Malski i Mariusz Kabat (obaj AZS AGH).

Gra pojedyncza juniorek: 1. Edyta Mietła (Spartakus Niepołomice), 2. Adrianna Tataj (Milenium Warszawa), 3–4. Kamila Morawska i Justyna Rachowicz (obie Spartakus).

Gra podwójna juniorów: 1. Królak/ Kamil Jędrys (AZS WAT), 2. Ciok/Kamil Nasiłowski (Milenium), 3–4. Kabat/ Mateusz Leśniak (AZS AGH) i Malski/ Marcin Kalitka (AZS AGH).

Gra podwójna juniorek: 1. Anna Dębska/Tataj (Milenium), 2. Morawska/Rachowicz, 3. Dominika Dybał/Kamila Nowak (AZS AGH).

Gra mieszana: 1. Dominik Krzęcio/ Dębska (Milenium), 2. Jędrys/Karolina Kowalska (AZS WAT), 3. Paweł Siępak/ Mietła (Spartakus).

Seniorzy drużynowo (kluby): 1. AZS AGH, 2. AZS UWM, 3. AZS UW. Seniorzy drużynowo (uczelnie): 1. UWM, 2. AGH, 3. UW. Juniorzy drużynowo: 1. AZS AGH 2. Spartakus, 3. Milenium Warszawa.

U

stóp rzymskiego Wzgórza Kapitolińskiego kończyła się Via Sacra, legendarna Święta Droga przebiegająca przez starożytne Forum Romanum. Kapitol od zawsze był symbolem Wiecznego Miasta. Na wzgórzu waszyngtońskim wybudowano natomiast Kapitol Stanów Zjednoczonych, siedzibę Kongresu, symbol amerykańskiej demokracji.

Warszawa ma swój teatr Capitol, w którym 28 października br. odbyła się Gala Sportu Akademickiego, zamykająca pierwszy rok nowego stulecia Akademickiego Związku Sportowego.

Wydarzenie było okazją do uroczystego podsumowania zmagań studentów-sportowców w ramach ubiegłorocznego cyklu Akademickich Mistrzostw Polski 2009/2010, które zostały rozegrane w 40 dyscyplinach sportu. W każdych zawo-

dach ktoś okazał się najlepszy, były pozytywne zaskoczenia i bolesne rozczarowania, a smak zwycięstwa mieszał się z goryczą porażki, ale tak naprawdę wszyscy wygrali! Każdy z uczestników Akademickich Mistrzostw Polski podjął swego rodzaju wyzwanie, zmagał się z własnymi słabościami, często przezwyciężając ból i zmęczenie, nawet wtedy, gdy zdawał sobie sprawę, że nie jest w stanie nawiązać walki z najlep-

szymi. Tego rodzaju postawa jest esencją sportu, ponieważ wielką sztuką jest zwyciężyć innych, ale jeszcze większą – zwyciężać samego siebie.

Podczas Gali nagrody i wyróżnienia wręczał minister sportu i turystyki dr Adam Giersz, wiceminister szkolnictwa wyższego prof. Witold Jurek, prezes Zarządu Głównego AZS prof. Marek Rocki oraz rektor Wyższej Szkoły Pedagogiki Resocjalizacyjnej „Pedagogium” prof. Marek Konopczyński. W klasyfikacji generalnej AMP 2009/2010 po raz drugi z rzędu najlepszy okazał się Uniwersytet Warszawski, który na podium wyprzedził dwie Politechniki: Warszawską oraz Śląską z Gliwic. W porównaniu do ubiegłego roku, w pierwszej dziesiątce nastąpiła tylko jedna zmiana: Politechnika Łódzka zastąpiła Politechnikę z Wrocławia, pozostałe uczelnie zamieniły się miejscami. W typach uczelni największe zmiany zaszły w klasyfikacji uczelni wychowania fizycznego, wśród których zwyciężył AWF Katowice, a pozostałe dwa miejsca na podium przypadły w udziale AWF z Krakowa i Warszawy. Ponadto przyznano wyróżnienia w kategorii uczelni artystycznych, które do tej pory były nagradzane podczas organizowanego od jedenastu lat Sportowego Festiwalu Wyższych Szkół Artystycznych w Wilkasach.

W trakcie uroczystości uhonorowano również studentów odnoszących sukcesy w sporcie kwalifikowanym, którzy aps nr 09–10 2010 (287–288)

w minionym roku zdobywali medale na Akademickich Mistrzostwach Świata, reprezentując Polskę w: badmintonie, boksie, brydżu sportowym, kajakarstwie, łucznictwie, podnoszeniu ciężarów, siatkówce plażowej, strzelectwie, taekwondo, triathlonie i wioślarstwie.

Wyróżnienia odebrali również trenerzy odpowiedzialni za przygotowanie i start zawodników w AMŚ: Marek Zachara (AZS AWF Gorzów Wlkp. – kajakarstwo), Jarosław Sacharuk (AZS AWF Biała Podlaska – podnoszenie ciężarów) oraz Stanisław Gołębiowski (AZS PWr Wrocław – brydż sportowy).

Wręczono Nagrodę im. Eugeniusza Piaseckiego, przyznawaną wyróżniającym się nauczycielom wychowania fizycznego oraz trenerom pracującym

w szkołach wyższych i jednostkach organizacyjnych AZS. Laureatami zostali: Teresa Pecold (AZS Katowice) i Janusz Poła (AZS PWSZ Leszno). Nagrodę im.

Eugeniusza Pietrasika za działalność na rzecz AZS otrzymali: Oliwia Zbieć (KU AZS SGGW), Szymon Grabara (KU AZS UE), Mateusz Tomanek (KU AZS UTP). Przyznano także wyróżnienia dla jednostek AZS, dziękując im za organizację AMŚ i AME oraz MP AZS. Galę Sportu Akademickiego uświetnił występ Jozefa Holly’ego – słowackiego pianisty, wokalisty, kompozytora i autora tekstów, który podczas fortepianowego show zaprezentował kunszt swojej muzycznej wirtuozerii.

Dwudniowe spotkanie przedstawicieli środowisk sportu akademickiego

z całej Polski zakończył VIII Sejmik Akademickiej Kultury Fizycznej, który odbył się 29 października br. w murach warszawskiej SGGW. Tematyka tegorocznej konferencji dotyczyła zagadnień związanych z wolontariatem sportowym, szczególnie istotnych w kontekście organizacji przez Polskę turnieju finałowego Euro 2012. Podczas spotkania można było wysłuchać interesujących wystąpień m.in. przedstawicieli Ministerstwa Sportu i Turystyki, spółki PL.Euro 2012 oraz Urzędu Miasta St. Warszawy. Ponadto zaprezentowane zostały portale internetowe poświęcone wolontariatowi sportowemu: wolontariat.azs.pl oraz v4sport.eu.

O doświadczeniach z wolontariatem opowiadali Tomasz Wróbel (AZS Politechnika Opolska) i Michalina Łaz (AZS Uniwersytet Śląski w Katowicach).

Tekst Szymon Grabara Foto Dariusz Sokołowski

Ranking 10 najlepszych uczelni AMP 1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

9.

10.

Uniwersytet Warszawski Politechnika Warszawska Politechnika Śląska Gliwice Uniwersytet im. Adama Mickiewicza Poznań Politechnika Gdańska Politechnika Poznańska AGH Kraków Uniwersytet Gdański Politechnika Łódzka Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej Lublin

Medaliści według typów uczelni Uniwersytety 1. Uniwersytet Warszawski 2. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza Poznań 3. Uniwersytet Gdański Uczelnie techniczne 1. Politechnika Warszawska 2. Politechnika Śląska Gliwice 3. Politechnika Gdańska Uczelnie medyczne 1. Gdański Uniwersytet Medyczny 2. Warszawski Uniwersytet Medyczny www.azs.pl

3. Uniwersytet Medyczny Łódź Uczelnie społeczno-przyrodnicze 1. SGGW Warszawa 2. Uniwersytet Ekonomiczny Kraków 3. Akademia Ekonomiczna Katowice Uczelnie wychowania fizycznego 1. AWF Katowice 2. AWF Kraków 3. AWF Warszawa Wyższe szkoły zawodowe 1. Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa Leszno 2. Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa Nysa 3. Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa Tarnów Wyższe szkoły niepubliczne 1. Akademia Leona Koźmińskiego Warszawa 2. Wyższa Szkoła Gospodarki Bydgoszcz 3. Wyższa Szkoła Finansów i Zarządzania Białystok Uczelnie artystyczne 1. Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina Warszawa 2. Akademia Sztuk Pięknych Łódź 3. Akademia Teatralna Warszawa

[rozmowa]

Dobra inwestycja Rozmowa APS z prof. dr. hab. Stanisławem Adamczakiem, rektorem Politechniki Świętokrzyskiej w Kielcach.

To robi wrażenie – droga wjazdowa do miasta, galeria handlowa, a w całym kompleksie hala sportowa z dużymi srebrnymi literami „Politechnika Świętokrzyska”.

Jako były sportowiec wyczynowiec postawiłem na naszej uczelni na rozwój profesjonalnego sportu. Koncepcja jest taka, żeby każdy, kto chce, mógł uprawiać sport, prawie profesjonalny.

Ze względu na dydaktykę nie jest powiedziane, że nasz absolwent musi stać się wyczynowcem. Aktualnie nawiązuję współpracę ze wszystkimi klubami ligowymi, dochodząc do wniosku, że drużyny AZS powinny być pomostem pomiędzy szkoleniem młodzieży a tymi zespołami, które grają w wyższych ligach. Czyli student, który robił maturę uprawiając sport, załóżmy na poziomie młodzików czy juniorów, powinien mieć możliwość dalszego rozwoju w drużynach akademickich. Jeżeli uda mu się to pogodzić, będzie miał ukończone studia i zacznie karierę sportowca. W momencie ukończenia kariery będzie miał zawód inżyniera. Aktualnie mamy dwie drużyny II-ligowe, a w przyszłym roku będziemy mieli trzy kolejne. Są to piłka ręczna mężczyzn, piłka ręczna kobiet, koszykówka mężczyzn, piłka siatkowa kobiet i mężczyzn, i jako ostatnia – piłka nożna.

Sprawami piłki ręcznej zajmuje się samorząd. Czy jest Pan Rektor z tego zadowolony?

Tak, chodzę na mecze. Są to na razie drużyny otwarte. W ich skład wchodzą nie tylko studenci Politechniki Świętokrzyskiej, ale również zawodnicy spoza uczelni. W przyszłości nastawiamy się w głównej mierze na składy w pełni

studenckie. Jedną z ważniejszych ocen poziomu danej uczelni jest aktywność w zakresie sportowym studentów oraz ich możliwości rozwoju, które określa ranking uczelni wyższych. Przygotowując drużynę pod kątem akademickich mistrzostw Polski będziemy mieli drużyny silne i dobrze wytrenowane, nie będzie to przypadkowa zbieranina.

Już teraz mogę zauważyć na meczach II-ligowych, że wygląda to profesjonalnie. Chodzę też na mecze Vive i wiem, że gra naszych studentów jest już na przyzwoitym poziomie. Marzy mi się również rozwój lekkoatletyki, jest to typowa dziedzina akademicka. Już wkrótce będziemy budowali stadion lekkoatletyczny oraz piłkarski przed halą sportową Politechniki Świętokrzyskiej.

Nowa hala sportowa jest pierwszym w Polsce przypadkiem współpracy uczelni z prywatnym inwestorem, który buduje obiekt na cele uczelni państwowej.

Jak do tego doszło?

Dysponujemy na terenie Kielc kampusem obejmującym 22 hektary gruntu w centrum miasta, w związku z tym mamy pewne rezerwy, które można wykorzystać dla dobra uczelni. Sąsiadujemy z przedsiębiorstwem Echo Investment, zarządzanym przez absolwenta naszej Politechniki, który jest też jego właścicielem – Michał Sołowow, osoba znana nie tylko z działalności biznesowej, ale także sportowej w zakresie motoryzacji. Jest w czołówce krajowej i europejskiej. Firma ta wyszła z inicjatywą – korzystną dla nas propozycją – dzierżawy na okres 30 lat 1 ha gruntu pod budowę parkingu wielopoziomowego, a w wyniku negocjacji za należny czynsz firma zobowiązała się wybudować halę sportową. Kosztem prawie 12 mln złotych powstała profesjonalna hala, w której można prowadzić różnego typu działalność rekreacyjną. W związku z tym na terenie Politechniki Świętokrzyskiej powstały warunki do uprawiania sportu masowego i wyczynowego.

Skąd decyzja, aby była to hala sportowa? Na uczelni potrzeb w zakresie sportu jest wiele, przynajmniej było – do czasu wybudowania hali. Pojawiała się również idea powstania stadionu lekkoatletycznego.

Hala jest podstawowym obiektem do prowadzenia zajęć ze sportu wyczynowego, zespołowego i rekreacyjnego. Większość sportów drużynowych – poza piłką nożną – jesteśmy w stanie rozwinąć dzięki wybudowa-

niu hali. Pośród wszystkich uczelni technicznych byliśmy chyba ostatnią, która nie posiadała własnej hali. Przy aprobacie Senatu nie mogliśmy nie wykorzystać bieżącej szansy na wybudowanie hali.

Jakie obiekty sportowe mieszczą się w hali?

Hala jest wielofunkcyjna, ma możliwości spełniające standardy pełnowymiarowych boisk do koszykówki, siatkówki i piłki ręcznej. Nawierzchnia spełnia wymogi wszystkich federacji sportowych. Hala mieści również strzelnicę. Oprócz tego spełnia wszystkie wymogi sanitarne, posiada odpowiednie szatnie, natryski i toalety.

Jest tam pełne zaplecze w zakresie dydaktyki oraz miejsce do zarządzania nią.

Decyzją Senatu zostało powołane Centrum Sportu, czyli jednostka organizacyjna uczelni, która z jednej strony ma prowadzić zajęcia dydaktyczne, rozwijać sport rekreacyjny, masowy, ale także ligowy sport wyczynowy.

Współczesny sport wyczynowy opiera się na badaniach naukowych, wszystkie potęgi sportowe inwestują w takie badania. Zmiana strojów zawodników zwykle nie polega na kwestii estetycznej, tylko na sprawach zwiększenia wydajności organizmu poprzez różne czynniki sprzyjające, zawarte w coraz to nowszych strojach sportowców.

Jak Pan Rektor ocenia rozłączne działanie AZS i Centrum Sportu?

Oceniam to bardzo dobrze, oczywiście w tej sytuacji powołane Centrum Sportu powinno mieć inną pozycję i funkcje niż AZS. AZS powinien głównie zająć się prowadzeniem sportu kwalifikowanego jako wyczynowy w oparciu o ligi z wybranymi zawodnikami. Centrum Sportu zaś przyjmie zadania związane z rekreacją i prowadzeniem fizycznej sprawności sportowej wszystkich studentów Politechniki Świętokrzyskiej.

Dziękujemy za rozmowę.

Redakcja APS aps nr 09–10 2010 (287–288)

[rozmowa]

Pożytki z aktywności fizycznej Rozmowa APS z dr. Januszem Połą, laureatem Nagrody im. Eugeniusza Piaseckiego za rok 2010.

Gratulacje. Cieszymy się, że nagroda ustanowiona przez AZS dla upamiętnienia Eugeniusza Piaseckiego przypadła w tym roku osobie zawodowo związanej z Wielkopolską. Wszak to w Poznaniu, na Uniwersytecie, miał profesor znakomity okres swojej działalności naukowej i propagatorskiej. Kiedy w życiorysie zapalił się napis: będę nauczycielem, będę trenerem?

Pracę nauczyciela znałem od zawsze.

Mama – polonistka, dbała o rozwijanie moich zamiłowań czytelniczych i swoją postawą pokazywała, jak być nauczycielem i czym jest ten zawód. Z kolei zamiłowania sportowe wpajał tato, zawodowy żołnierz. Od lat szkolnych absorbował mnie sport i ulubiona piłka ręczna. W trudzie i wysiłku treningów doskonaliliśmy razem z kolegami umiejętności zawodnicze. Później przyszły pierwsze sukcesy w klubie „Polonia” Leszno.

Po takim przygotowaniu i ukierunkowaniu zamiłowań wybór kierunku studiów był oczywisty. Czas studiów w Akademii Wychowania Fizycznego to kolejny rozdział mojego życia. Wypełniła go wspaniała atmosfera Wrocławia z końca lat siedemdziesiątych.

Pracę magisterską z metodyki wychowania fizycznego, pod kierunkiem doc. dr. Bolesława Słupika, podjąłem już z myślą o przyszłości. Oczywistą konsekwencją podejmowanych wyborów miała być praca nauczycielska i trenerska.

Jak można ocenić z perspektywy tych kilkunastu lat drogę, jaką przeszła uczelnia w Lesznie – od Studium Nauczycielskiego poprzez Kolegium do Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej. Czy proces przekształceń już się zakończył?

Na proces przekształcania się uczelni miały wpływ zmiany społeczno polityczne zachodzące w naszym kraju.

Na tle tych przemian rysuje się obraz transformacji kultury fizycznej i struktury funkcjonowania szkół wyższych.

Trudno powiedzieć, czy proces ten już się zakończył, ponieważ każdego dnia coś się zmienia. Miejmy nadzieję, że jeśli nastąpią jeszcze jakieś zmiany, to tylko na lepsze.

Wiele osób w AZS z sentymentem wspomina spotkanie w Zakopanem w 1995

www.azs.pl

roku. Wtedy to w gronie przedstawicieli kolegiów nauczycielskich rozważaliśmy możliwość działalności AZS w tych szkołach. Udało się, dzisiaj kluby AZS to kilkanaście dobrze funkcjonujących jednostek, w wielu przypadkach ze znaczącym dorobkiem sportowym. Jak z tego punku widzenia ocenić można klub AZS w Lesznie?

W 1995 roku nikt nie spodziewał się, że klub AZS w Lesznie w ogóle powstanie, a już na pewno, że tak się rozwinie, że będzie zrzeszał tylu studentów i odnosił takie sukcesy. Dziś KU AZS w Lesznie to wizytówka uczelni.

Pierwsze miejsce w rankingu Państwowych Wyższych Szkół Zawodowych nieprzerwanie od 2007 roku cieszy i zobowiązuje.

Największe sukcesy w pracy trenerskiej łączą się w pana przypadku z piłką ręczną. W roku 1988 uzyskał pan tytuł trenera II klasy w tej dyscyplinie sportu.

Jest pan współzałożycielem klubu „AROT Tęcza” Leszno. Prowadzony przez pana zespół odniósł szereg sukcesów: w roku 1997 udział w finale mistrzostw Polski młodzików, trzy lata później (2000) mistrzostwo Danii w kategorii juniora starszego, trzykrotne mistrzostwo Polski AZS. Co z perspektywy czasu było dla pana celem i co jest największym sukcesem?

Za swój cel, jako nauczyciela wychowania fizycznego, postawiłem zainteresowanie uczniów sportem. Chciałem, aby pasja, która towarzyszy mi w życiu, udzieliła się moim podopiecznym, abym potrafił zarażać nią uczniów i studentów. Najważniejszą dla mnie dyscypliną sportu była i nadal pozostaje piłka ręczna. Jestem dumny

z naszych wychowanków, dziś zawodników ekstraklasy.

Podjęcie pracy w szkole wyższej było wyzwaniem. Aktywność fizyczna studentów, ich sprawność, które stanowią obszar moich zainteresowań naukowych, w świetle badań pozostawiają wiele do życzenia. Staramy się nie tylko o to, by KU AZS był wizytówką Leszna, lecz też o usportowienie studentów. Sport powinien stać się potrzebą życiową wykształconego człowieka. Cieszą nas takie inicjatywy jak Akademicki Tydzień Sportu czy imprezy sportowe w okresie juwenaliów.

Moim zdaniem ważne jest to, by dzisiejsi studenci, a jutrzejsi absolwenci, niezależnie od wybranego kierunku, startowali w samodzielne życie z najgłębszym przekonaniem o wielorakich pożytkach płynących z aktywności fizycznej. Celem uczelni jest przygotowanie studentów do życia i pracy zawodowej, a nie zdobywanie najpiękniejszych trofeów. Równocześnie z całą mocą chcę podkreślić, że jeśli dostrzeżemy jakieś uzdolnienia sportowe, dołożymy wszelkich starań, by ten talent mógł się rozwijać i nie zginął w tłumie szarości, codzienności i przeciętności. Takie podejście do uprawiania sportu owocuje u nas z jednej strony dobrymi wynikami w sporcie masowym, czego potwierdzeniem jest nasza wysoka pozycja w akademickich mistrzostwach Polski, z drugiej zaś strony otwiera możliwości rozwoju sportowego, co potwierdza świetnymi wynikami m.in. tegoroczna mistrzyni świata w triathlonie, nasza studentka Agnieszka Jeżyk, oraz nasi absolwenci – reprezentanci kraju w różnych dyscyplinach.

Dziękujemy za rozmowę.

Redakcja APS Foto z archiwum Janusza Poły, DS

60 lat istnienia AZS Olsztyn Akademicki Związek Sportowy w Olsztynie powstał w 1950 roku wraz z utworzeniem Wyższej Szkoły Rolniczej.

Z

ałożycielami AZS byli: prof.

Adam Szostkiewicz, ówczesny dziekan Wydziału Zootechnicznego, oraz mgr Leopold Szczerbicki, kierownik Studium Wychowania Fizycznego. AZS zarejestrowano jako zrzeszenie sportowe szerzące kulturę fizyczną i sport wśród młodzieży akademickiej. Pierwszym prezesem wybrano prof. Wiktora Wawrzyczka, który kierował klubem nieprzerwanie przez 12 lat.

Prezesi Klubu AZS 1957–1969 1970–1980 1980–1985 1985–1991 1991–1993 1994–1999 1999–2009 2009–

prof. dr Wiktor Wawrzyczek prof. dr hab.

Andrzej Hopfer prof. dr hab.

Włodzimierz Baran prof. dr hab.

Andrzej Hopfer prof. dr hab.

Kazimierz Sikorski prof. dr hab.

Andrzej Hopfer prof. dr hab.

Ryszard Górecki prof. dr hab.

Szczepan Figiel

Zadanie nie było łatwe, ponieważ zniszczona uczelnia nie posiadała żadnych obiektów sportowych. Mimo bardzo trudnych warunków niektóre sekcje rozpoczęły działalność. Należały do nich: lekkoatletyka, siatkówka, koszykówka, piłka ręczna i narciarstwo klasyczne.

W okresie pięćdziesięciolecia działało ponad 30 sekcji sportowych.

W tym czasie Akademia Rolniczo-Techniczna w Olsztynie kilkakrotnie zdobywała tytuł najbardziej usportowionej uczelni w Polsce. Przez okres 60-lecia następował dynamiczny rozwój sportu oraz powstawały obiekty sportowe.

W ciągu tego czasu studenci z Kortowa reprezentowali Polskę na siedmiu igrzyskach olimpijskich, osiemnastu uniwersjadach letnich i zimowych, kilkudziesięciu mistrzostwach Europy i świata oraz międzynarodowych i krajowych imprezach sportowych W rejestrze sportu studenckiego AZS Olsztyn zanotowano do tej pory 16 olimpijczyków i ponad 100 członków kadry narodowej.

OLIMPIJCZYCY 1. Stanisław Zduńczyk siatkówka Meksyk 2. Wiesław Bracław żeglarstwo Meksyk 3. Danuta Prusinowska gimnastyka sportowa Monachium 4. Stanisław Iwaniak siatkówka Monachium 5. Błażej Wyszkowski żeglarstwo Monachium 6. Tomasz Rumszewicz żeglarstwo Montreal 7. Mirosław Rybaczewski siatkówka Montreal 8. Zbigniew Lubiejewski siatkówka Montreal 9. Włodzimierz Nalazek siatkówka Moskwa 10. Mariusz Szyszko siatkówka Atlanta 11. Monika Bronicka żeglarstwo Sydney 12. Paweł Zagumny siatkówka Ateny 13. Michał Bąkiewicz siatkówka Ateny 14. Rafał Szukiel żeglarstwo Pekin 15. Patryk Piasecki żeglarstwo Pekin 16. Kacper Kozłowski LA Pekin

1968 1968 1972 1972 1972 1976 1976 1976 1980 1996 2000 2004 2004 2008 2008 2008

W Olsztynie jest wyjątkowy klimat do uprawiania sportu, choćby ze względu na istnienie przepięknie położonego miasteczka studenckiego w Kortowie, jakiego nie ma w całej Polsce. Kampus usytuowany nad Jeziorem Kortowskim, otoczony lasami, ma wewnątrz praktycznie całą infrastrukturę potrzebną do życia z dobrą bazą sportową: stadion LA z nawierzchnią tartanową, wyremontowaną halę sportową, przystań żeglarską, ośrodek jeździecki, korty tenisowe czy powstałe niedawno boiska wielofunkcyjne do gier zespołowych.

Historia olsztyńskiego AZS to nie tylko medale zdobywane na igrzyskach olimpijskich, uniwersjadach, mistrzostwach Europy i świata, ale także codzienne życie organizacyjne, umiejętne łączenie studiów z czynnym uprawianiem sportu, kształtowanie przyjaźni sportowych, przywiązanie do barw klubowych, propagowanie wychowania fizycznego i sportu jako nieodzownego elementu rozwoju pełnej osobowości człowieka. Wielu czołowych zawodników AZS po ukończeniu studiów i zakończeniu kariery sportowej osiągnęło

wysoką pozycję w życiu zawodowym i społecznym zarówno w kraju, jak i za granicą.

Wiodące sekcje sportowe AZS Olsztyn Lekkoatletyka Sekcję założył wybitny szkoleniowiec mgr Leopold Szczerbicki. Jego podopieczni osiągali z roku na rok coraz lepsze wyniki. Do najbardziej utalentowanych zawodników należeli: Lech Sak, Stanisław Barański, Krystyna Środkowska, Lech Madaliński, Tadeusz Fiszbach, Jerzy Strzeżek, Eugeniusz Miszczuk, Józef Danowski, Grzegorz Pińczuk. W latach 50. na szczególne wyróżnienie zasługują wyniki członka kadry narodowej Tomasza Matyjka.

Sekcja rozwijała się dynamicznie także w latach 60. W jej szeregi wstępują: Pelagia Truchan-Rząsa – wicemistrzyni Polski w biegu na 800 m, Bogdan Załuska – wicemistrz Polski w biegu na 3000 m z przeszkodami, Andrzej Maciejewski – mistrz Polski juniorów w skoku wzwyż (203 cm). W latach tych na wyróżnienie zasługują też rezultaty sprinterów – Włodzimierza Ptasznika i Henryka Dąbrowskiego.

Wyniki w biegach na 100 i 200 m stawiały ich w rzędzie czołowych biegaczy kraju. W latach 70. sukcesy odnosiła Anna Slipko. Do dziś do niej należy rekord Klubu w biegu na 100 m – 11.4 s. W latach 80. wśród biegaczy prym wiódł Marek Adamski, który po raz pierwszy w historii kortowskiej lekkoatletyki zdobył brązowy medal w Halowych Mistrzostwach Polski w Zabrzu oraz tytuł wicemistrza Polski w Sopocie na swoim koronnym dystansie 1500 m.

Obecnie najlepszym zawodnikiem sekcji jest Kacper Kozłowski, który osiągnął trzy lata temu wspaniały wynik na MŚ w LA, wyprowadzając zespół na ostatniej zmianie sztafety 4 x 400 m na trzecie miejsce. To dopiero drugi medal MŚ w LA w historii Warmii i Mazur.

Gimnastyka Sekcja istniała w latach 1952–1976.

Założył ją Roman Ruszkowski, a po kilku latach przekazał trenerowi Mieczysławowi Piekutowi. Do najlepszych gimnastyczek należały: Danuta Prusinowska (udział w MŚ w Lublanie w 1970 roku oraz w IO w Monachium w 1972 roku), Grażyna Jaskowska, Krystyna Żołnierowicz, Bożena Fabisiewicz, Czesława Wiereńko, Anna Uściewska, Irena Ruczyńska, Łucja Bartoszewicz i Elżbieta Szczepkowska. W 1976 roku sekcja została przeniesiona w struktury SZS w Olsztynie. aps nr 09–10 2010 (287–288)

Wspomnienie o prof.

Wiktorze Wawrzyczku

Żeglarstwo Sekcja żeglarska istnieje od 1953 roku. Jej zawodnicy odnosili mnóstwo sukcesów w kraju i za granicą. Siedmiokrotny mistrz Polski Roman Szadziewski triumfował w wielu państwach Europy, m.in. we Włoszech, Monako, Francji i Związku Radzieckim. W IO startował Błażej Wyszkowski (Monachium), a Wiesław Bracław (Meksyk) i Tomasz Rumszewicz (Montreal) byli zawodnikami rezerwowymi. Osiągnięcia odnotowali także Sławomir Bielawski i Tadeusz Truchanowicz – członkowie kadry narodowej w klasie FD i 470.

Na ostatnich IO w Pekinie występowali Rafał Szukiel i Patryk Piasecki.

Wiele rozgłosu i chwały przysporzyli środowisku kortowskiemu żeglarze lodowi. Chlubą sekcji jest Piotr Burczyński, który w swej karierze osiem razy był mistrzem i trzy razy wicemistrzem Polski. Na ME zdobył dwa złote medale i trzykrotnie srebrne. W 1979 roku sięgnął po tytuł mistrza świata, a w plebiscycie organizowanym przez redakcję „Przeglądu Sportowego” na najlepszych sportowców kraju zdobył 10. miejsce.

Bardzo duże osiągnięcia w żeglarstwie lodowym ma także Stanisław Macur, który trzykrotnie zdobył mistrzostwo Polski. Trzy razy wracał z brązowym medalem z mistrzostw Europy, na mistrzostwach świata wywalczył tytuł wicemistrza i dwukrotnie stawał na najniższym stopniu podium.

Do młodszej generacji bojerowców należy Michał Burczyński – mistrz Europy i świata.

Taekwondo olimpijskie Sekcja taekwondo od kilku lat jest jedną z najlepszych w Polsce. Zawodnicy AZS UWM zdobywają corocznie kilkadziesiąt medali w zawodach taekwondo w kraju i za granicą. Trenerem koordynatorem sekcji jest Dariusz Nowicki – trener, sędzia międzynarodowy oraz psycholog sportowy, który reprezentował AZS Olsztyn na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie jako sędzia.

Piłka siatkowa Założycielami sekcji byli Stanisław Kurek, Bogdan Radwaniecki oraz Lech Iracki. Wielkim entuzjastą siatkówki był prof. dr Wiktor Wawrzyczek, który do 1957 roku w ogóle nie interesował www.azs.pl

się sportem. Po objęciu funkcji prezesa AZS zaangażował się ogromnie w pracę na rzecz sportu akademickiego. Do dziś rozgrywany jest w Kortowie turniej siatkarski o Puchar im. Prof. Wiktora Wawrzyczka.

Rozkwit siatkówki rozpoczął się od 1961 roku, kiedy trenerem sekcji został mgr Leszek Dorosz. Po roku AZS awansował do II ligi, po czym w 1965 wywalczył awans do I ligi. Od tego czasu siatkarze AZS Olsztyn, nie licząc kilku sezonów, nieprzerwanie grali wśród najlepszych drużyn w Polsce, zdobywając pięciokrotnie mistrzostwo Polski oraz siedmiokrotnie Puchar Polski.

Sukcesy sekcji piłki siatkowej związane są z trenerem Leszkiem Doroszem, wychowawcą mistrzów olimpijskich, mistrza świata i medalistów mistrzostw Europy oraz trenerów. Pod jego kierunkiem zespół AZS Olsztyn zdobył trzykrotnie mistrzostwo Polski.

Wspaniałe osiągnięcia sekcji przypadają na lata 1991–1992, kiedy akademicy z Olsztyna zdobyli dwukrotnie mistrzostwo i Puchar Polski. Ostatnie sukcesy sekcji przypadają na lata 2003–2008, kiedy AZS Olsztyn zdobył dwukrotnie srebrny oraz trzykrotnie brązowy medal mistrzostw Polski.

Bardzo trudno wymienić wyróżniających się zawodników sekcji, ponieważ przez pół wieku przewinęło się bardzo wielu wspaniałych graczy, reprezentantów Polski, uczestników igrzysk olimpijskich, mistrzostw Europy i świata oraz uniwersjad. Każdy w tych zawodników ma w swojej kolekcji najcenniejsze osiągnięcia. Wydaje się jednak, że największym sukcesem mogą się pochwalić Zbigniew Lubiejewski i Mirosław Rybaczewski, którzy zdobyli w 1976 roku w Montrealu złoty medal igrzysk olimpijskich.

Dodatkowo Mirosław Rybaczewski ma w swojej kolekcji mistrzostwo świata. Medale w mistrzostwach Europy seniorów zdobywali: Stanisław Zduńczyk, Stanisław Adamiak, Zbigniew Lubiejewski, Mirosław Rybaczewski i Włodzimierz Nalazek.

W 2008 roku powołano w Olsztynie – pierwsze poza akademiami wychowania fizycznego – Akademickie Centrum Szkolenia Sportowego. 30 listopada 2007 roku Senat Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie

Prof. Wiktor Wawrzyczek – Prezes Klubu AZS Olsztyn w latach 1957–1969 – zanim został Prezesem, niewiele znał się na sporcie. W 1957 roku udała się do Profesora delegacja młodzieży akademickiej z prośbą o objęcie funkcji prezesa w klubie środowiskowym AZS. Profesor nieco zdenerwowany i zaszokowany tą propozycją, po dość długim milczeniu, skinieniem głowy wyraził zgodę. Chodząc na treningi i zawody (co nie zdarzało się nigdy przedtem), stopniowo poznawał tajniki życia sportowego na uczelni. Dostrzegał sens uprawiania sportu, doceniał wysiłek zawodników i polubił sport. Na imprezy przynosił zawodnikom owoce i słodycze. Najbardziej ze wszystkich dyscyplin sportowych polubił siatkówkę. Z jego inicjatywy odbywał się w Kortowie doroczny międzywydziałowy turniej w siatkówce, po którym hojnie obdarowywał zwycięzców nagrodami ufundowanymi za własne pieniądze. Ileż radości przeżywał po zwycięskich meczach, a w trakcie imprezy niebezpiecznie było siedzieć obok Profesora, wszystkie bowiem efektowne akcje „Mistrz” wyrażał nogami.

Cieszył się sukcesami poszczególnych sekcji i tym, że jest młodzieży potrzebny. Obserwując Profesora, odnosiło się wrażenie, że młodzież angażując go do AZS i chóru uczelnianego (którego był także opiekunem), uczyniła Go wielkim społecznikiem i wypełniła Mu czas wolny poza Jego obowiązkami służbowymi. Przedwczesna śmierć przerwała jego plany zarówno naukowe, jak i dydaktyczno-wychowawcze. Niestety nie doczekał chwili, kiedy to jego ulubiona drużyna siatkówki zdobyła tytuł mistrza Polski. Ileż miałby z tego radości.

Na podstawie: F.J. Sroczyk, Kronika ważniejszych wydarzeń sportowych AZS Olsztyn 1950–1995, Olsztyn 1995. podjął uchwałę o umieszczeniu w statucie UWM zapisu o działalności uczelni na rzecz sportu kwalifikowanego. Stworzono projekt regulaminu ACSS, skład Rady Programowej ACSS oraz wzajemne porozumienie pomiędzy Uniwersytetem Warmińsko-Mazurskim a Klubem Sportowym AZS UWM. 15 lipca 2008 roku w Sali Senatu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego odbyło się w obecności sekretarza stanu w Ministerstwie Sportu i Turystyki Zbigniewa Pacelta, wiceprezesa Zarządu Głównego AZS Witolda Zimnego oraz władz Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego uroczyste wręczenie Certyfikatu Akademickiego Centrum Szkolenia Sportowego dla KS AZS UWM oraz UWM Olsztyn. W uroczystości uczestniczyli także wicemarszałek województwa Urszula Pasławska, wiceprezydent miasta Anna Wasilewska, poseł na sejm Beata Bublewicz, trenerzy, działacze, zawodnicy oraz rektorzy z całej Polski, którzy uczestniczyli w Kortowie w Szkole Letniej Zarządzania Strategicznego.

Tomasz Jankowski Foto Dariusz Nowocień

Memoriał prof. Wiktora Wawrzyczka Władze AZS Olsztyn jubileusz 60-lecia Klubu postanowiły połączyć z uczczeniem pamięci wybitnego profesora i przyjaciela siatkówki Wiktora Wawrzyczka.

Chcąc przywrócić zawodom dawny blask, zdecydowano, że turniej będzie miał międzynarodowy charakter.

M

iędzynarodowy Memoriał prof. Wiktora Wawrzyczka został rozegrany 15–17 października 2010 r. w Olsztynie, Iławie i Ostródzie. Oprócz gospodarzy – Indykpolu AZS UWM Olsztyn – w turnieju wzięły udział takie drużyny jak: Dynamo-Jantar Kaliningrad (Rosja), Delecta Bydgoszcz (Polska) oraz Tours

VB (Francja). Francuski Tours VB to aktualny mistrz oraz zdobywca Pucharu Francji, natomiast Dynamo Jantar Kaliningrad to młody zespół, który miniony sezon zaliczył do bardzo udanych w rosyjskiej Superlidze. Delecta Bydgoszcz nie wymaga rekomendacji – wielokrotny rywal Indykpolu AZS UWM w PlusLidze w nadchodzącym sezonie mierzy w medale mistrzostw Polski.

Memoriał zakończył się zwycięstwem francuskiego Tours Volley-Ball. Indykpol AZS UWM Olsztyn uplasował się na drugim miejscu.

Pierwszy dzień Memoriału to dominacja Tours VB i Indykpolu AZS UWM Olsztyn. Goście z Francji pokonali w Olsztynie Delectę Bydgoszcz 3:1 (25:21, 16:25, 25:23, 25:12). Jednak kibicom najwięcej emocji dostarczył drugi mecz, w którym gospodarze podejmowali gości z Kaliningradu. Indykpol AZS UWM Olsztyn w pięciu setach pokonał Dynamo Jantar. Zwycięstwo 3:2 (25:22, 26:28, 24:26, 25:18, 15:8) tym cenniejsze, że jeszcze przed rozpoczęciem spotkania lekkiej kontuzji doznał podstawowy gracz Indykpolu AZS – Samuel Tuia. Na rozgrzewce jedna z piłek trafiła przyjmującego w oko. Po konsultacjach z okulistą postanowiono, że francuski przyjmujący nie zagra przez najbliższy tydzień.

Na drugi dzień Memoriał przeniósł się do Iławy. Tam ponowne zwycięstwo odniosła drużyna Tours VB. Francuzi pokonali tym razem Rosjan 3:0 (27:25, 25:21, 25:17). W kolejnym meczu po dwóch stronach siatki spotkały się dwie polskie drużyny PlusLigi. Ku uciesze kibiców rywalizacja zakończyła się wygraną siatkarzy olsztyńskich 3:1 (25:19, 26:24, 23:25, 25:19).

Olsztynianie przed decydującym starciem mieli identyczny stosunek meczów zwycięskich jak Tours – dwie wygrane, zero porażek. Dlatego też zwycięzca ostatniego pojedynku zostawał tryumfatorem Memoriału.

W Ostródzie siatkarzom Indykpolu AZS UWM Olsztyn nie zabrakło woli walki, ale nie starczyło to na dobrze dysponowanych zawodników Tours VB, którzy wygrali pewnie 3:0 (25:20, 25:21, 25:22).

– Grać turniej w Polsce to dla mnie zawsze duża frajda – mówił Rafael Redwitz. – Podoba mi się tutaj, ponieważ przyszło nas oglądać wielu kibiców. Poza tym poziom gry jest bardzo wysoki. W ostatnim meczu, który okazał się również finałem, nie mieliśmy zamiaru odpuszczać gospodarzom. Za dwa tygodnie startuje liga we Francji i musieliśmy sprawdzić, w jakiej je-

steśmy formie – dodaje rozgrywający Tours VB. Na trzecim miejscu Memoriał zakończył zespół Dynama Jantar Kaliningrad. Rosjanie pokonali Delectę Bydgoszcz 3:0 (26:24, 25:14, 25:21).

– Mecze z takimi rywalami jak Tours czy Kaliningrad były okazją do sprawdzenia się z dobrymi zespołami z zagranicy – uważa Grzegorz Szymański. – Trudno mi się wypowiadać za kolegów, ale uważam, że w meczu z mistrzem Francji nie było widać u nas zaangażowania i chęci. W meczu z Rosjanami było tego więcej, ale nie starczyło na zwycięstwo – stwierdził atakujący Delecty Bydgoszcz.

Klasyfikacja końcowa 1. Tours Volley-Ball, 2. Indykpol AZS UWM Olsztyn, 3. Dynamo Jantar Kaliningrad, 4. Delecta Bydgoszcz Nagrody indywidualne Kert Toobal – rozgrywający Indykpolu AZS UWM Olsztyn, Martin Sopko – przyjmujący Delecty Bydgoszcz, Ilia Żilin – przyjmujący Dynamo Jantar Kaliningrad, David Konečný – MVP turnieju.

W pierwszym dniu Memoriału rozstrzygnięto plebiscyt redakcji „Gazety Olsztyńskiej” na najlepszych zawodników i trenera 60-lecia AZS Olsztyn.

W wyniku głosowania najlepszym graczem w historii Klubu został Mirosław Rybaczewski, a trenerem wybrano Leszka Dorosza. Wśród wyróżnionych zawodników nie zabrakło obecnych trenerów Indykpolu AZS UWM Olsztyn.

– Bardzo się cieszę, że kibice wybrali właśnie mnie jako najlepszego siatkarza 60-lecia. Jestem trochę zaskoczony, bo już od tych tytułów minęło trochę czasu. Jednak widać, że kibice pamiętają – mówił Mirosław Rybaczewski.

Siatkarze i Trener 60-lecia AZS 1. Mirosław Rybaczewski, 2. Mariusz Sordyl, 3. Zbigniew Lubiejewski, 4. Paweł Zagumny, 5. Henryk Zdziarski, 6. Leszek Urbanowicz.

Trener: Leszek Dorosz Pamiątkowe statuetki wręczyli Piotr Grzymowicz – prezydent Miasta Olsztyna, Anna Wasilewska – dyrektor Departamentu Sportu Województwa Warmińsko-Mazurskiego oraz prof.

Władysław Kordan – przewodniczący Rady Nadzorczej Piłki Siatkowej AZS UWM SA, prorektor Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego.

Marta Panasiuk Foto Dariusz Nowocień aps nr 09–10 2010 (287–288)

[Igrzyska Studentów Pierwszego Roku]

Zachęcić pierwszoroczniaków do sportu Rozmowa APS z Rafałem Jachimiakiem, głównym organizatorem finału Igrzysk.

szemu gronu pierwszoroczniaków, czym jest AZS – Atmosferą, Zabawą i Sportem; zachęcić ich do uprawiania sportu, pokazując, że studia to nie tylko nauka, ale też możliwość realizacji swoich pasji. Cieszymy się, że w samych finałach wzięło udział kilkuset zawodników i zawodniczek z sześciu środowisk. Liczymy, że w przyszłym roku organizacji eliminacji podejmą się pozostałe organizacje, bo mamy ich przecież aż 17.

Poziom organizacyjny mogą ocenić tylko sami uczestnicy, czyli studenci, a oni wypowiadają się bardzo pozytywnie na ten temat. Dla AZS była to jedna z największych imprez tego roku, angażująca liczne kluby uczelniane AZS, środowiska, niezliczoną liczbę organizatorów, wolontariuszy, trenerów i uczestników. Dodatkowo formuła rywalizacji środowisk umożliwia studentom integrację nie tylko w ramach uczelni, ale i miasta.

Które uczelnie dominowały w turniejach gier zespołowych?

Dwa zwycięstwa (w koszykówce i piłce siatkowej mężczyzn) zanotowała na swoim koncie drużyna Politechniki Poznańskiej, dwa Katowice. Trudno wskazać najlepszych, bo też nie o to chodzi. Chcieliśmy zachęcić pierwszoroczniaków do sportu, i to nam się na pewno udało.

12 grudnia w Warszawie zakończył się finał Igrzysk Studentów Pierwszego Roku – to nowa propozycja AZS dla studentów.

Skąd wziął się pomysł? Jakie reguły rywalizacji ostatecznie przyjęto?

Pomysł na igrzyska narodził się właściwie 47 lat temu w Warszawie, gdyż od tego czasu rok rocznie odbywają się igrzyska studentów pierwszego roku. Kilka lat temu pomysłem udało się nam zarazić środowisko gdańskie, a w tym roku jeszcze Poznań, Katowice, Lublin i Kraków, w efekcie byliśmy w stanie zorganizować Ogólnopolski Finał Igrzysk Studentów Pierwszego Roku dla najlepszych świeżo upieczonych żaków.

Regulamin opierał się także na sprawdzonej formule Varsoviady, z jedną różnicą – wprowadziliśmy w finałach klasyfikację środowisk.

Organizację zmagań finałowych poprzedziły zawody środowiskowe. Jak sprawdziła się ta formuła i czy na gorąco możemy ocenić poziom organizacyjny całego przedsięwzięcia?

Organizując igrzyska w każdym środowisku AZS w Polsce chcieliśmy pokazać jak najszerwww.azs.pl

Warszawa jest trudnym miastem dla organizowania wydarzeń sportowych o niezbyt wysokim budżecie. AZS nie ma żadnej własnej bazy sportowej, a i na uczelniach wygląda to nie najlepiej. Jak sobie poradziliście?

Nie było łatwo. Od wielu lat przy organizacji większych imprez korzystaliśmy z bazy sportowej AWF Warszawa, umożliwiającej w jednym miejscu zgromadzenie ponad 1500 zawodników. Nie-

stety na tydzień przed finałami igrzysk okazało się, że stan techniczny hali lekkoatletycznej nie pozwala zorganizować tam tak dużego wydarzenia. Zmuszeni zostaliśmy, by w ciągu kilku dni znaleźć inne obiekty. Były to: CSiR Uniwersytetu Warszawskiego (koszykówka, tenis stołowy, pływanie), OSIR Polna (futsal), hala Gimnazjum nr 14 przy ul. Barskiej 32 (piłka siatkowa, ergometr wioślarski) oraz nowy kampus SGGW (biegi przełajowe). Zapewniliśmy linie autobusowe, które umożliwiały przemieszczanie się zawodników między miejscem zakwaterowania a obiektami sportowymi.

Warszawa jest trudnym miastem do organizacji imprez, jednak otrzymujemy wiele wsparcia od naszych kolegów z Klubów Uczelnianych AZS: Uniwersytetu Warszawskiego (udostępnił nam dwa obiekty sportowe), SGGW (przygotowała biegi przełajowe, wielu wolontariuszystudentów pomogło nam przeprowadzić zawody). To dzięki tak licznemu gronu udaje się przezwyciężać trudności i organizować w stolicy duże imprezy sportowe. Bardzo im wszystkim dziękujemy za pomoc.

Czy ta impreza ma szansę na stałe wejść do kalendarza imprez?

I to bardzo duże. Środowisko gdańskie już zadeklarowało chęć organizacji przyszłorocznych finałów. Do zobaczenia więc w przyszłym roku w Trójmieście.

Dziękujemy za rozmowę.

Redakcja APS Foto Krystian Szczęsny

Igrzyska Studentów Pierwszego Roku AZS Środowisko Warszawa po raz pierwszy zorganizował ogólnopolskie Igrzyska Studentów Pierwszego Roku.

Na starcie sześciu konkurencji pojawiło się prawie 600 zawodników, wyłonionych z eliminacji środowiskowych AZS z Gdańska, Katowic, Krakowa, Lublina, Poznania i Warszawy. Trzydniowa impreza zakończyła się zwycięstwem gospodarzy – AZS Środowisko Warszawa.

Z

awodnicy startowali w trzech dyscyplinach drużynowych – futsalu, piłce siatkowej i koszykówce, a także w dyscyplinach indywidualnych: w pływaniu, ergometrze wioślarskim i tenisie stołowym.

Ekipy zaczęły zjeżdżać do Warszawy już 10 grudnia, a w dniu następnym rozpoczęły się pierwsze zawody na obiekcie Centrum Sportu i Rekreacji Uniwersytetu Warszawskiego w tenisie stołowym.

Wystartowało w nim 20 tenisistek i 23 tenisistów.

– Moja przeciwniczka była dobra i niestety nie udało mi się przejść dalej. System pucharowy jest trochę krzywdzący:

nie wiadomo, na kogo trafisz w pierwszej grze; jeśli przegrasz, to automatycznie odpadasz – mówiła Marzena z Politechniki Gdańskiej. – Warunki gry były dobre, chociaż podłoga była trochę za śliska, momentami czułam się jak w tańcu na lodzie. Ogólnie zawody bardzo mi się podobały, fajnie, że wyszła taka inicjatywa ogólnopolskich rozgrywek dla pierwszego roku. W Warszawie zawsze jestem tylko przelotem, jest więc to też dobra okazja do zwiedzenia miasta. Na pewno pojawię się też wieczorem w „Proximie” – mówiła Liliana z Uniwersytetu Gdańskiego.

Najlepszą zawodniczką okazała się Anna Kościelska z Wyższej Szkoły Ekonomiczno-Informatycznej z Warszawy, a Tomasz Filbrandt z AWFiS Gdańsk zwyciężył wśród mężczyzn.

Równolegle do zawodów tenisowych odbywał się turniej koszykówki kobiet i mężczyzn. – Wygraliśmy z Lublinem, ale nie poszło nam najlepiej, popełnialiśmy głupie błędy, mogliśmy zdobyć dużo więcej punktów, ale cieszymy się ze zwycięstwa i czekamy na mecz z Gdańskiem.

Grają dobrze, więc może być ciężko. Na szczęście z chłopakami z drużyny zgrywamy się dość dobrze, niektórzy z nas znają się jeszcze z rozgrywek młodzieżowych, tak że co nieco o sobie wiemy i jest dobrze – mówił po pierwszym meczu Konrad, kapitan drużyny Politechniki Krakowskiej. Drużyna Uniwersytetu Gdańskiego grała znakomicie, zaliczyła najwyższy wynik z całego turnieju – 59 punktów, ale studenci znad morza nie zdołali pokonać w niedzielnym finale znakomicie prezentującej się drużyny Politechniki Poznańskiej, która wygrała turniej.

Wiele emocji wzbudził mecz koszykówki kobiet. Drużyna SGGW Warszawa zmierzyła się z UAM Poznań. Wygrały dziewczyny ze stolicy wynikiem 26:18.

W kampusie Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego odbyły się biegi prze-

łajowe. Mimo śniegu i mrozu wystartowało 27 kobiet i 31 mężczyzn. Najszybciej pobiegli Magdalena Nabielec z Uniwersytetu Jagiellońskiego i Patryk Aid z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyczyńskiego z Warszawy.

Wieczorem ścigali się pływacy na czterech dystansach 50-metrowych: stylem dowolnym, klasycznym, motylkowym i grzbietowym, a także w sztafetach 4 x 50m stylem dowolnym. – Na zawodach płynęłam 50 dowolnym. Jak na tak długi okres przerwy w trenowaniu – z czasu jestem naprawdę zadowolona.

U siebie w okręgu byłam w pierwszej czwórce, tutaj liczę na pierwszą dziesiątkę. Podoba mi się obiekt, jest lepszy niż ten w Katowicach – mówiła Gabrysia z Uniwersytetu Śląskiego. – Jeśli chodzi o organizację, to uważam, że jest na świetnym poziomie, poza tym wszystko wiadomo, co, gdzie i jak – dodała.

We wszystkich konkurencjach wśród kobiet, jak i w sztafecie, wygrały zawodniczki AWF Katowice. Wśród mężczyzn zawodnicy z tej samej uczelni zwyciężyli na trzech dystansach i w sztafecie, tylko grzbiet wygrał zawodnik z Politechniki Śląskiej Gliwice.

Po zawodach pływackich większość uczestników zawitała do klubu Proxima – partnera zawodów, w którym organizatorzy przygotowali imprezę dla wszystkich zawodników. – Byłam wczoraj w klubie z koleżankami, bardzo nam się podobało. Cieszę się, że zorganizowano taką niespodziankę. Nigdy nie bawiłam się w Warszawie, jestem tu po raz pierwszy – mówiła Ola z AWF Katowice.

Wielu zawodników widziało stolicę również po raz pierwszy w życiu. Udział w rozgrywkach był więc też szansą na poznanie miasta. – Pozwiedzałam z koleżanką trochę Warszawy, byłyśmy pod Pałacem Prezydenckim, na Starówce, w Pałacu Kultury. W dwie godziny przeaps nr 09–10 2010 (287–288)

szłyśmy całe centrum – mówiła Magda z Uniwersytetu Śląskiego. – W Warszawie jestem pierwszy raz, wczoraj byłem w Proximie i bawiłem się bardzo dobrze – powiedział z kolei Konrad z Katowic.

Niektórzy mieli też okazję poznać stolicę dokładniej. – W Warszawie jestem trzeci, może czwarty raz. Dzisiaj przed zawodami razem ze znajomymi pozwiedzaliśmy trochę, byliśmy w paru miejscach.

– mówiła Ania z Lublina.

W niedzielę odbyły się finały gier drużynowych: koszykówki, siatkówki i futsalu. Na starcie stanęli też zawodnicy ergometru wioślarskiego. Obowiązywały dwie kategorie wagowe: lekka i normalna.

– Zajęłam dzisiaj szóste miejsce, nie płynęło mi się najlepiej. Zrobiłam czas gorszy o 8 sekund od życiówki. Zawody były dobrze przygotowane, w sumie trenujemy na takim sprzęcie, więc było ok! – mówiła Magda z Uniwersytetu Śląskiego.

Wśród kobiet wagi lekkiej zwyciężyła Jolanta Jazgar z AWF Kraków, a w wadze normalnej Patrycja Horodyńska z WSL Poznań. Najlepszy wśród mężczyzn w wa-

www.azs.pl

dzie lekkiej okazał się Przemysław Borchard z AWFiS Gdańsk, a w normalnej Szymon Aumiler z WSPiA Poznań.

Piłka siatkowa przyciągnęła wielu widzów. Emocjonujący finał kobiet w wykonaniu SGGW Warszawa i UŚ Katowice skupił uwagę wszystkich na hali. – Grało się trudno, przeciwniczki były dobre.

Myślę, że grałyśmy z dziewczynami pod wielką presją, nie dałyśmy z siebie 100%, byłyśmy zbyt zdenerwowane na boisku.

Wygrałyśmy, chociaż SGGW prowadziło w tie-breaku. Udało się jednak je dogonić.

Jesteśmy z tego bardzo zadowolone – komentowała Nadia ze zwycięskiej drużyny UŚ. Nie mniej emocji wzbudził finał mężczyzn rozgrywany pomiędzy Politechniką Poznańską a AWFiS Gdańsk. Poznaniacy pokonali gdańszczan 2:0.

W rozgrywkach futsalu rywalizowało pięć drużyn, a o zwycięstwo grali piłkarze AWF Katowice i WSEwS Warszawa.

Mecz między tymi drużynami zakończył się remisem 2:2. W turnieju jednak zwyciężyła ekipa z Katowic, ponieważ wygrała w trzech meczach, zdobywając naj-

więcej punktów. – W środowisku awansowaliśmy po dogrywce, łatwo nie było.

Tutaj zagraliśmy cztery mecze, wszystkie drużyny reprezentowały podobny poziom umiejętności. Porównując go jednak z rozgrywkami eliminacyjnymi, widać duży przeskok na plus dla drużyn finałowych.

Tutaj poziom był wyrównany – mówił Adam, kapitan drużyny AWF Katowice.

– Jeśli chodzi o pomysł na takie zawody krajowe, jestem jak najbardziej za, ponieważ można pokazać się na uczelni z dobrej strony. Oby więcej takich imprez – mówił.

Dekoracja zawodników oraz zakończenie Igrzysk odbyło się w niedzielę.

Wszyscy zawodnicy zjechali do hali sportowej przy ul. Barskiej, aby odebrać nagrody. Organizatorzy zapewnili pierwszej trójce każdej konkurencji indywidualnej statuetkę, dyplom, a także bluzę z logiem AZS, a drużyny z podium otrzymały dodatkowo medale i piłki.

Każdy uczestnik zawodów dostał pamiątkową koszulkę.

W generalnej klasyfikacji drużynowej zwyciężył gospodarz zawodów, AZS Środowisko Warszawa. Na drugim miejscu uplasował się AZS Katowice, tracąc do zwycięzcy tylko 4 punkty, a trzecie miejsce zajął Gdańsk.

Igrzyska Studentów Pierwszego Roku były organizowane po raz pierwszy w historii sportu akademickiego w Polsce.

Zgromadziły dużą publiczność, wzbudziły zainteresowanie kibiców, ale i samych zawodników środowisk akademickich.

Chęć organizacji Igrzysk w przyszłym roku zadeklarował Gdańsk. Liczymy, że w tym wydarzeniu weźmie udział większa liczba środowisk AZS. Szczegółowe wyniki można znaleźć na stronie www.azs.waw.pl.

Karolina Morusiewicz, Rafał Jachimiak Foto Krystian Szczęsny

[zapasy]

Akademickie Mistrzostwa Świata w Zapasach, Turyn (Włochy), 25–30.10.2010 r.

Zapaśnicy lubią brąz Podczas Akademickich Mistrzostw Świata w Zapasach reprezentacja polskich studentów, licząca 19 zapaśników, zdobyła sześć brązowych medali, to jest dwukrotnie więcej niż przed dwoma laty w Salonikach.

Z

awody odbyły się w stolicy Piemontu i czwartym co do wielkości mieście Włoch. Turyn wraz z regionem odegrał znaczącą rolę w procesie jednoczenia kraju. W latach 1861–1865 stał się stolicą nowo powstałego państwa.

W 1870 roku przeniesiono ją do Rzymu, ale do dziś Turyn pozostał jednak stolicą elit i jednym z najważniejszych ośrodków kulturalnych i sportowych we Włoszech. W drugiej połowie XIX wieku nastąpił gwałtowny boom demograficzny związany z rozwojem przemysłu, w tym przede wszystkim z lokalizacją zakładów Fiata. Od 1578 w katedrze turyńskiej przechowywana jest jedna z najważniejszych relikwii chrześcijaństwa – całun turyński.

Turyn lubi sport, słynie z dwóch klubów piłkarskich: Juventusu i AC Torino.

W lutym 2006 roku w Turynie odbyły się XX Zimowe Igrzyska Olimpijskie.

Tegoroczne IX Mistrzostwa Świata studentów zapaśników odbywały się w pałacu sportowym zlokalizowanym w jednym z najpiękniejszych parków Turynu – Parco Ruffini, dysponującym doskonałym zapleczem sportowym, pozwalającym uprawiać większość dyscyplin sportu. Znajdują się tam m.in.: stadion lekkoatletyczny im. Primo Nebiolo, na którym corocznie odbywa się międzynarodowy mityng lekkoatletyczny Memoriał im. Primo Nebiolo, boisko piłkarskie, ścieżki dla biegaczy i piechurów oraz trasy rowerowe.

W mistrzostwach uczestniczyło 71 zawodniczek z 20 państw oraz 101 zawodników w stylu wolnym z 21 państw i 103 zawodników w stylu klasycznym – reprezentantów 25 państw. Ekipa polska liczyła 7 zawodniczek, 5 zawodników w stylu wolnym i 7 zawodników w stylu klasycznym.

Prognoza wyników opracowana przez trenerów stylu wolnego Artura Kruszewskiego i stylu klasycznego Jacka Fafińskiego przewidywała, że czterech zawodników powinno się lokować na miejscach I–III, siedmiu na miejscach III–V, a ośmiu zapaśników na miejscach V–VIII. Wszyscy zawodnicy zostali zweryfikowani pozytywnie oraz wszyscy przeszli pomyślnie badania lekarskie i uzyskali masę ciała wymaganą dla danej kategorii wagowej.

Zawodnicy w stylu wolnym toczyli pojedynki w dniach 26 i 27 października, kobiety w dniach 27 i 28 października, a ostatnimi, którzy wkroczyli na maty 29 i 30 października br., byli klasycy.

Trener stylu wolnego Artur Kruszewski surowo ocenił start swoich podopiecznych.

Stwierdził bowiem, że mimo iż wszyscy zawodnicy odbyli zaplanowane przygotowania do udziału w AMŚ, to uzyskane przez nich wyniki nie mogą być satysfakcjonujące. Jedynie ocenę dostateczną uzyskał Andrzej Sokalski, który rozpoczął swoje walki bardzo obiecująco, wygrywając w 1/8 finału z zawodnikiem Iranu Jasem Amiri. W 1/4 finału przegrał niestety z Ukraińcem Semenem Radulovem, ten z kolei przegrał walkę półfinałową i wyeliminował Polaka z turnieju. Ostatecznie Polak zajął VII miejsce. W klasyfikacji zespołowej zawodnicy stylu wolnego zebrali 12 punktów i zajęli 10. miejsce na 22 sklasyfikowane ekipy.

Zdecydowanie lepiej wypadła ocena startu zawodniczek w stylu wolnym. Słabo zostały ocenione zawodniczki: Anna Łukasiak i Justyna Czyżak. Nie powiodło się również naszej głównej faworytce Agnieszce Wieszczek, która stoczyła dwie walki i obie przegrała. Z pewnością nie wróciła jeszcze do olimpijskiej formy sportowej.

– Jechałam do Turynu z większymi nadziejami. Myślałam, że jestem już gotowa, aby zmierzyć się z najlepszymi zawodniczkami, jednak natury się nie oszuka.

Trzeba czasu, by kobieta odbudowała się fizycznie po porodzie. Nic nie przyspieszy tego procesu – powiedziała brązowa medalistka olimpijska.

Jako dobry oceniono start Sylwii Bileńskiej, która po wygraniu dwóch pierwszych walk z zawodniczką gospodarzy Giadą Guglielmino i Rosjanką Katsiaryną Yanushkevich, dwie kolejne przegrała, najpierw ze zdobywczynią złotego medalu kanadyjką Brittanee Laverdure, a następnie z Tur-

czynką Hafize Sahin. Ostatecznie zajęła V miejsce.

Na oceny bardzo dobre zasłużyły brązowe medalistki AMŚ: Katarzyna Krawczyk, Paulina Grabowska i Malwina Golczak.

W klasyfikacji zespołowej zawodniczki zebrały 40 punktów i zajęły 6. miejsce na 20 sklasyfikowanych ekip.

Katarzyna Krawczyk przegrała pierwszą walkę ze zdobywczynią srebrnego medalu Japonką Yurika Ito. Awans Japonki do finału pozwolił walczyć Katarzynie o brązowy medal. W walce o trzecie miejsce położyła Rosjankę Annę Maximovą na plecy i zdobyła medal brązowy.

Paulina Grabowska przegrała pierwszą walkę ze zdobywczynią srebrnego medalu Rosjanką Inną Trazhukovą. Awans Rosjanki do finału również pozwolił Paulinie walczyć o brązowy medal. Wygrała wyraźnie z Bułgarką Tanyą Milkovą i zdobyła krążek.

Malwina Golczak przegrała pierwszą walkę ze zdobywczynią srebrnego medalu Kanadyjką Elizabeth Williams. Awans Kanadyjki do finału dał Malwinie szansę walki o brązowy medal. Szansy tej nie zmarnowała. W bardzo wyrównanej walce o trzecie miejsce w końcówce rundy położyła Rosjankę Oxanę Nagornykh na plecy i zdobyła medal brązowy.

Również trzy brązowe medale zdobyli zawodnicy stylu klasycznego. Mimo to na słabą ocenę zasłużyli Jakub Szczepaniak, który zajął X miejsce, i Łukasz Fafiński – XIII miejsce. Jako dobry można ocenić start Marcina Kunysza i Seweryna Szredera.

Marcin Kunysz w 1/4 finału walczył z zawodnikiem USA Maxem Nowrym. Walkę tę wygrał dość wyraźnie 2:0. Pojedynek o wejście do finału przegrał jednak z zawodnikiem Iranu Mohsenem Hajpourem.

Zawodnik ten ostatecznie zwyciężył w tej kategorii wagowej. W walce o brązowy medal Marcin uległ Turkowi Harunowi Bozogluowi i ostatecznie zajął V miejsce.

Seweryn Szreder w 1/4 finału walczył z zawodnikiem Japonii Kono Ryuta. Walkę tę wygrał dość wyraźnie 2:0. Wejście do finału przegrał jednak z zawodnikiem Turcji Rizą Kayaalpem. W tej walce Turek wyraźnie dominował zarówno pod względem technicznym, jak i fizycznym. W finale zwyciężył zresztą w kategorii wagowej 120 kg. W walce o brązowy medal Seweryn uległ zawodnikowi Bułgarii Ivanowi Ivanovowi i ostatecznie zajął V miejsce.

Na bardzo dobre oceny zasłużyli: Mateusz Wanke, Michał Jóskowski i Marcin Olejniczak.

Mateusz Wanke w 1/8 spotkał się z zawodnikiem Indii Kumarem Sureshem i wygrał. W 1/4 finału walczył z Hiszpanem Oscarem Parraą i również wygrał. W walce aps nr 09–10 2010 (287–288)

o wejście do finału przegrał jednak z zawodnikiem Azerbejdżanu Rasulem Chunajevem. Azer w finale zwyciężył w kategorii wagowej 66 kg. W pojedynku o brązowy medal Mateusz zwyciężył Turka Refika Ayvazoglu. Ostatecznie zajął III miejsce i zdobył brązowy medal.

Michał Jóskowski w 1/8 spotkał się z zawodnikiem Szwecji Christofferem Ljungbachem, walkę tę wygrał wyraźnie.

W 1/4 finału walczył z zawodnikiem Ukrainy Antonem Babko. Walkę tę również wygrał dość zdecydowanie 2:0. W walce o wejście do finału przegrał jednak z zawodnikiem Turcji Ahmetem Yildirim. Michał mógł wygrać, popełnił jednak błąd przy tzw. pozycji przymusowego parteru, za co został ukarany przez sędziów stratą punktu, co zdecydowało o końcowym wyniku walki. W walce o brązowy medal Michał zwyciężył Japończyka Oka Taichi w rundach 3:0 i 5:0. Ostatecznie zajął III miejsce i zdobył brązowy medal.

Marcin Olejniczak rozpoczął rywalizację od 1/8 finału. W pierwszej walce spotkał się z zawodnikiem Rosji Arturem Shakhbanovem. Pierwsza rundę wygrał 1:0 broniąc pozycji parterowej, drugą tak samo – wykonując udany atak w parterze. W 1/4 finału spotkał się z Norwegiem Harvardem Hestdalen. Po przegranej pierwszej rundzie dwie następne Marcin wygrał, wykonując m.in. rzut za 5 pkt.

W półfinale spotkał się z zawodnikiem gospodarzy Daigoro Timoncinim. W pierwszej rundzie atakował Marcin i nie wykonując akcji technicznej przegrał rundę. W drugiej rundzie nieskutecznie się bronił w pozycji parterowej, Włoch wykonał wózek i wygrał cały pojedynek 2:0. W walce o brązowy medal Marcin zwyciężył Amerykanina Zacharego Nielsena, zajął III miejsce i zdobył brązowy medal. W klasyfikacji zespołowej zawodnicy stylu wolnego zebrali 37 punktów i zajęli 4. miejsce na 21 sklasyfikowanych ekip.

Obaj trenerzy, podsumowując udział akademickiej reprezentacji Polski w mistrzostwach zgodnie stwierdzili, że w wielu walkach dało się zauważyć tzw. brak obycia na macie, którego źródła należy upatrywać w małej liczbie startów większości zawodniczek i zawodników w silnie obsadzonych turniejach zagranicznych. Wnioskują oni o zwiększenie liczby startów, które są koniecznym elementem przygotowań następnego cyklu szkoleniowego przed kolejnymi zawodami tej rangi. W cykl przygotowań należy włączyć starty międzynarodowe, z uwzględnieniem imprez z udziałem zawodników i zawodniczek Azji. W miarę możliwości zgrupowania szkoleniowe winny być organizowane z udziałem zawodników zagranicznych.

Wysoko należy ocenić organizacyjne przygotowanie udziału ekipy w mistrzostwach przez Dział Sportu ZG AZS. Wyjazd i powrót ekipy odbył się bez zakłóceń.

Z satysfakcją wysłuchiwałem pozytywnych www.azs.pl

opinii organizatorów mistrzostw na temat zachowania i punktualności członków polskiej ekipy. Wielokrotnie podkreślano to w rozmowach ze mną zarówno na terenie pałacu sportowego, jak i w miejscu zakwaterowania.

Natomiast wiele krytycznych uwag dało się słyszeć na temat organizatorów AMŚ w Turynie. O ile zakwaterowanie uczestników w trzygwiazdkowym hotelu „Interporto” można uznać za dobre, to wyżywienie w restauracji hotelowej – zarówno jego jakość, jak i ilość oraz obsługa – były powszechnie krytykowane.

Katarzyna Krawczyk (rocznik 1990) studiuje na Zamiejscowym Wydziale WF i Sportu AWF w Białej Podlaskiej. Sport uprawia od 11 roku życia, początkowo trenowała ju-jitsu, a następnie od 6 lat rozpoczęła uprawiać zapasy. Obecnie reprezentuje barwy klubu „Cement-Gryf” Chełm i trenuje pod okiem Dariusza Kucharskiego i Igora Lobosa. Członek kadry Polski seniorek.

Sukcesy: trzykrotna brązowa medalistka mistrzostw Europy juniorek w kat. wagowej 55 kg, I miejsce w mistrzostwach Polski seniorek w kat. wagowej 59 kg, brązowa medalistka Akademickich Mistrzostwach Świata w Turynie 2010.

Paulina Grabowska (rocznik 1988) studiuje edukację dla bezpieczeństwa na kierunku Pedagogika na Wydziale Zamiejscowym Wyższej Szkoła Bezpieczeństwa w Gdańsku. Zapasy uprawia od 1996 roku w WKS „Gwardia” Warszawa. Jej trenerem jest Krzysztof Wójtowiec. Sukcesy: złote medale mistrzostw Polski we wszystkich grupach wiekowych, II miejsce w Mistrzostwach Świata Juniorek – Turcja 2008, brązowa medalistka AMŚ w Turynie 2010.

Malwina Golczak (rocznik 1986) studiuje wychowanie fizyczne w Olsztyńskiej Szkole Wyższej. Ze sportem związana jest od roku 1997. Do roku 2000 uprawiała lekkoatletykę, w latach 2000–2005 – judo, a od roku 2005 – zapasy w klubie „Budowlani” Olsztyn. Obecnie reprezentuje barwy klubu „Cement-Gryf” Chełm i trenuje pod okiem Dariusza Kucharskiego. Sukcesy: brązowy medal MP juniorek 2005, brązowe medale Młodzieżowych MP 2007 i 2008, brązowe medale MP seniorek 2009 i 2010, brązowy medal AMP 2007, srebrny medal AMP 2008, złoty medal AMP 2009, srebrny medal AMP 2010, brązowa medalistka AMŚ w Turynie 2010.

Mateusz Wanke (rocznik 1989) studiuje wychowanie fizyczne w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w Raciborzu. Zapasy uprawia od 5 roku życia – do ukończenia liceum w „ZKS Miastko”, a ostatnie dwa lata reprezentuje barwy MKZ „Unia” Racibórz. Jego trenerem aktualnie jest Piotr Szczeponiok. Sukcesy: brązowy medal MP Seniorów 2010, złoty medal Akademickich MP 2010, srebrny medal Młodzieżowych MP 2010, III miejsce w Turnieju FILA Oslo 2009, III miejsce w Turnieju FILA Belgrad

2009, brązowy medalista Akademickich Mistrzostw Świata w Turynie 2010.

Michał Jóskowski (rocznik 1985) studiuje wychowanie fizyczne w Polsko-Czeskiej Wyższej Szkole Biznesu i Sportu w Nowej Rudzie. Zapasy uprawia od roku 1996 w ZKS „Zagłębie” Wałbrzych, pod okiem trenera Zbigniewa Grabowskiego. Sukcesy: złoty medal MP Kadetów do lat 18, złoty medal MP Juniorów do lat 20, złoty medal MP Młodzieżowców do lat 23, srebrny medal MP Seniorów, brązowy medalista Akademickich Mistrzostwach Świata w Turynie 2010.

Marcin Olejniczak (rocznik 1987) studiuje turystykę i rekreację na Akademii Wychowania Fizycznego w Poznaniu.

Zapasy uprawia od roku 1999 w KS „Sobieski” Poznań. Jego trenerem jest Antoni Obrycki. Sukcesy: dziewięciokrotny Mistrz Polski w różnych grupach wiekowych, w tym mistrz Polski seniorów, czterokrotny Międzynarodowy Mistrz Polski, brązowy medal Mistrzostw Europy Kadetów 2004, V miejsce w Mistrzostwach Europy Juniorów 2005, III miejsce w Turnieju o Memoriał Pytlasińskiego 2008, brązowy medalista Akademickich Mistrzostwach Świata w Turynie 2010.

Tekst Aleksander Pyć Foto Aleksander Pyć, Tomasz Pyć Wyniki AMŚ w Zapasach, Turyn (Włochy), 25–30.10.2010 r.

Kobiety Styl wolny 48 kg 1. Minori Akeo (JPN), 2. Alina Moreva (RUS), 3. Natalia Pulkowska (UKR), 3. Jasmine Mian (CAN), 8. Anna Łukasiak. 51 kg 1. Genevive Haley (CAN), 2. Lubov Salnikova (RUS), 3. Gabrielle Henry (USA), 3. Ai Shimizu (JPN), 10. Justyna Czyżak. 55 kg 1. Brittanee Laverdure (CAN), 2. Iryna Khariv (UKR), 3. Trinity Plessinger (USA), 3. Hafize Sahin (TUR), 5. Sylwia Bileńska. 59 kg 1. Ganna Vasylenko (UKR), 2. Yurika Ito (JPN), 3. Jazmine Barker (CAN), 3. Katarzyna Krawczyk. 63 kg 1. Yulia Ostapchuk (UKR), 2. Inna Trazhukova (RUS), 3. Paulina Grabowska, 3. Marina Takahashi (JPN). 67 kg 1. Elena Pirozhkova (USA), 2. Elisabeth Williams (CAN), 3. Banzragch Oyunsuren (MGL), 3. Malwina Golczak. 72 kg 1. Ali Bernard (USA), 2. Hiroe Suzuki (JPN), 3. Sheherazade Bentorki (FRA), 3. Oksana Vashchuk (UKR), 5. Agnieszka Wieszczek.

Mężczyźni Styl wolny 55 kg 1. Mulim Gabibov (RUS), 2. Murat Mert (TUR), 3. Farad Dezhamkhoyshahgoli (IRI), 3. Azer Pasayev (AZE). 60 kg 1. Yuta Uchimura (JPN), 2. Andrei Perpelita (MDA), 3. Humphrey dokończenie na s. 21

Ekspedycja Elbrus 2010 W lipcu 2010 r. czterech śmiałków z sekcji turystycznej AZS UR zdobyło Elbrus, najwyższy szczyt Rosji. Uczestnicy wyprawy podzielili się wrażeniami z podróży.

N

asze przygotowania do tego wyjazdu trwały właściwie od początków studiów (2002 r.), kiedy jako studenci rozpoczęliśmy pierwsze turystyczne wyjazdy lokalne w formie turystyki pieszej, rowerowej, konnej i kajakowej. Zaczynaliśmy od rezerwatu przyrody Prządki, a także Bieszczad, Beskidów, a wraz ze zdobywaniem doświadczenia i wiedzy – sporej części pasma Karpat (Polska, Słowacja, Ukraina, Rumunia i Bułgaria).

W 2006 roku, kiedy nasza grupa zdobyła najwyższy szczyt Polski (Rysy, 2499 m n.p.m.) pojawiła się idea projektu „Najwyższe szczyty Europy”.

W latach 2005–2010 organizowaliśmy i prowadziliśmy studenckie rajdy piesze w Bieszczadach, Beskidach, Tatrach. To dało nam niezbędną wiedzę praktyczną.

O kondycję każdy z nas dbał już sam, jak przystało na studenta Wydziału Wychowania Fizycznego. Stąd właściwie projekt ten zaczął się wcześniej niż jego formalny start w Rysach – na których powstała idea. W kolejnych etapach zdobyliśmy kilka szczytów: • maj 2007 – przejście przez pasmo Gorganów wraz ze zdobyciem najwyższego szczytu – Sywula (1836 m. n.p.m.), Gorgany; • wrzesień 2007 – wejście na najwyższy szczyt Ukrainy – Howerla (2061 m n.p.m.), Beskidy Wschodnie; • wrzesień 2008 – zdobycie najwyższego szczytu Grecji – Mytikas (2918 m n.p.m.), masyw Olimpu; • maj 2009 – zdobycie najwyższego szczytu Bułgarii – Musała (2925 m n.p.m.), Masyw Riła, a w lipcu 2010 – Elbrus.

Przed wyjazdem do Rosji udało się nam pozyskać patronat medialny TVP Rzeszów, Radia Rzeszów i portalu Geozeta.pl.

Elbrus to góra, którą wybraliśmy z rozmysłem. Oficjalnie nie wchodzi on w skład najwyższych szczytów Europy. Stało się tak za sprawą Kongresu Geograficznego, który odbył się pod koniec XIX stulecia w Paryżu. Francuzi chcieli mieć u siebie najwyższą górę Europy i postanowiono, że granica pomiędzy dwoma kontynentami przebiegać będzie obniżeniem Kumsko-Manyckim, a więc daleko przed Kaukazem. Choć dzisiaj coraz częściej mówi

się o tym, że granica przebiega głównym grzbietem łańcucha i jego północne stoki należą do Europy. Tym samym Elbrus i siedemnaście innych szczytów wznosi się wyżej niż Mont Blanc, otwierając faktycznie listę najwyższych szczytów Starego Kontynentu.

Refleksje uczestników wyprawy Jarosław Herbert: Kiedy krok za krokiem podchodziłem z kolegami w stronę szczytu w celach aklimatyzacji, na wysokości około 5000 m n.p.m. w pewnej chwili odwróciłem się i to był pierwszy moment podczas tego wyjazdu, który zaparł mi dech w piersiach. Byliśmy nad wielką warstwą gęstych jak wata cukrowa chmur, wszystkie były pod nami – czekając jak gdyby na rozwój sytuacji. Słońce ogrzewało nas z góry. Mógłbym tam zapewne siedzieć w nieskończoność. Dzień następny okazał się nie gorszy od poprzedniego, przy ataku szczytowym mieliśmy okazję zobaczyć niezwykły wschód słońca, który budził dreszcz emocji. Niezwykła to okazja zobaczyć wyłaniającą się z mroków nocy panoramę pięknych gór (w tym kilka trzytysięczników). Sama chwila dotarcia na szczyt to moment, w którym rodzi się burza emocji. Jest to moment oderwania się od rzeczywistości, zostawienia swych zmartwień gdzieś bardzo daleko i przeżywania chwili. Pokonanie własnych słabości to dla mnie jedna z najważniejszych spraw podczas wspinaczki, ważna jest też euforia płynąca z przeżyć każdego dnia w podróży. Naszą wyprawę różniła od wielu innych jedna rzecz – pojechali na nią zwykli ludzie, którzy mają niewielkie doświadczenie związane z górami (wysokimi), którzy nie należą do żadnych renomowanych klubów górskich z Polski czy zagranicy. To jest czwórka normalnych facetów – sprawnych fizycznie, mających wspólny cel, marzenia, wyobraźnię oraz to, co różni ich od wielu innych ludzi – chęci. Łukasz Godek: Kiedy pierwszy raz usłyszałem, że kolejnym szczytem w naszym projekcie jest Elbrus, przestraszyłem się, że nie dam rady, że za wysoko, że brak sprzętu. Ostatecznie prawdziwe okazało się powiedzenie: „Dla chcącego, nic trudnego”. Od samego początku wiedziałem, że przygodą będzie sam przejazd do Rosji, a zdobycie szczytu – nie lada wyzwaniem.

Podróż pozwoliła mi bliżej poznać siebie, nauczyła liczyć na swoich współpartnerów, a także poznać wiele kultur i narodów.

Samo wyjście na Elbrus pokazało mi, jak mały jest człowiek wobec potęgi natury, jak wiele doświadczenia we wspinaczce

jeszcze mi brakuje. Pomimo tego że technicznie góra nie różni się od wyjścia na Tarnicę, to wysokość, na jakiej się znajduje, skutecznie uniemożliwia komfortową wspinaczkę, nawet w warunkach idealnej pogody. Kiedy już udało nam się dotrzeć na szczyt, po raz pierwszy odczułem tak wielkie wzruszenie, że uroniłem kilka łez.

Do dziś patrząc na tę górę nie mogę uwierzyć, jakiego wyczynu dokonałem. Tych kilka dni i nocy nauczyło mnie jeszcze większego szacunku do gór, pokazało jak ważne jest zaufanie do drugiego człowieka i czym jest prawdziwe braterstwo pomiędzy towarzyszami na wyprawie.

Maciej Śliż: Na wyprawę jechałem z pewnym dreszczykiem emocji, podenerwowaniem. Nie byłem pewny, co nas spotka – w końcu przejazd pociągiem przez Ukrainę i Rosję zawsze niesie ze sobą wiele niespodzianek oraz potencjalnych przygód. Zdobycie najwyższego szczytu Europy jest moim największym osiągnięciem górskim. Wiem jedno: bez moich przyjaciół na pewno nie dałbym rady. Codzienna pomoc, wyrozumiałość oraz rozmowa dodawały mi sił i pozwalały na w miarę normalne funkcjonowanie w anormalnych warunkach pogodowych.

Każdy mógłby zapytać, dlaczego to robię.

To jest pasja, hobby – sam nie wiem, jak to nazwać. Powodują one, że każdy z nas ma cel, do którego dąży.

Maciej Brożyna: Elbrus – dla jednych góra należąca do korony świata, dla innych wyzwanie pełne trudności i niedogodności, które na wysokości 5 tysięcy metrów jest skrajne dla organizmu i psychiki, a po zejściu na dół uświadamia o swej potędze i sile kształtującej jakże różne charaktery.

Zrozumiałem, że zdobyć Elbrus – to nie znaczy wyjść na najwyższy szczyt Kaukazu, ale przezwyciężyć w swoim życiu wiele utrudnień i przeciwności, które stają na drodze do osiągnięcia celu. Wyprawa na Elbrus wystawiła na próbę przyjaźń między naszą czwórką i potwierdziła, że w tych najtrudniejszych chwilach możemy na siebie liczyć. Nauczyła mnie również, że nie każdy Elbrus w naszym życiu jest wart zdobycia go za wszelką cenę. Czasami nie udaje się nam osiągnąć wielu marzeń, ale nie można się tym załamywać, bo jak mawiał Dalaj Lama: „Pamiętaj, że czasami nieotrzymanie, tego czego pragniesz, jest niezwykłym fartem”. Każdy z nas ma w życiu swój Elbrus – pytanie, czy jesteśmy na tyle silni i wytrzymali, by przezwyciężyć wszystkie przeszkody na naszej drodze i go zdobyć? Odpowiedź jest w nas.

Foto archiwum autorów

aps nr 09–10 2010 (287–288)

[rozmowa]

Walczymy o mistrzostwo Rozmowa APS Marcinem Bańcerowskim, prezesem KU AZS Politechniki Warszawskiej.

Gratulacje, Politechnika Warszawska zakończyła zmagania w akademickich mistrzostwach Polski na podium. Czy ta wysoka pozycja wymagała od klubu jakiś nadzwyczajnych działań?

Dziękuję, chociaż drugi – to… pierwszy przegrany. Walczymy co roku o mistrzostwo, niestety w tym roku lepszy był Uniwersytet Warszawski, któremu gratuluję zwycięstwa. Co do działań, jakie wykonujemy, to przede wszystkim staramy się wspólnie ze SWFiS stworzyć optymalne warunki treningowe i bytowe podczas wyjazdów. Dodatkowo system stypendialny motywuje do walki o jak najwyższe pozycje.

Przeglądając rezultaty, nie widać zawodników z Politechniki na medalowych pozycjach, brązowy medal w szachach i judo męskim, kilka czwartych miejsc.

Gdzie tkwi tajemnica końcowego sukcesu? Jakie sekcje miały decydujący wpływ na końcowy rezultat?

Najważniejsze, że wszystkie sekcje trzymają równy, wysoki poziom. Na końcowy wynik miały wpływ wszystkie, które brały udział w mistrzostwach, jednak według moich obserwacji to wyniki dyscyplin drużynowych w naszym wypadku decydują o końcowej klasyfikacji. W tym elemencie odrabiamy straty z innych dyscyplin.

Wyniki AMŚ w Zapasach, dokończenie ze s. 19

Wielkim entuzjastą sportu jest Rektor Politechniki prof. Włodzimierz Kurnik.

Przy każdej okazji podkreśla rolę AZS na uczelni, na bieżąco interesuje się wynikami sportowymi, nie tylko siatkówki. Czy jako AZS, jako studenci sportowcy, czujecie się doceniani przez władze uczelni i społeczność Politechniki?

Politechniki Warszawskiej nie jest możliwe. Mamy wypracowany bardzo fajny sposób finansowania działalności klubu oraz system stypendialny. Oczywiście są jeszcze bardzo duże rezerwy w rozwijaniu naszej współpracy, ale to może tylko cieszyć.

Jednocześnie chciałbym wspomnieć o bardzo dobrej współpracy AZS ze Studium Wychowania Fizycznego i Sportu. Jest to najlepsza współpraca w Polsce i to ona jest rzeczywistą przyczyną naszych sukcesów. Za to w szczególności dziękuję pani Joli Doleckiej.

Rusza nowa kampania „Projekt AZS Politechnika Warszawska” – firmuje ją między innymi prof. Włodzimierz Kurnik. Jaki jest cel ostateczny tej kampanii?

„Projekt AZS Politechnika Warszawska” to gra 4 zespołów w ekstraklasie w perspektywie 4 lat. Mamy już siatkarzy w ekstraklasie, koszykarze i piłkarze ręczni grają na zapleczu ekstraklasy, a siatkarki reprezentują klub w rozgrywkach II ligi. Chcemy w oparciu o naukowy potencjał uczelni i marketingowy klubu skupić ludzi biznesu. Chcemy, by w Warszawie były zespoły w najwyższych ligach. Robimy widowiska dla Warszawy i warszawiaków. Stolicy należy się sport w najwyższym wydaniu i my tego dokonamy.

naukowy Politechniki Warszawskiej.

Zawodnicy profesjonalnie uprawiający sport nie są w stanie pogodzić tego z wysokimi wymaganiami na uczelni. Politechnika Warszawska to Politechnika Warszawska, Jej dyplom jest bardzo cenny, bo trzeba włożyć bardzo dużo wysiłku, by go otrzymać.

My to rozumiemy, staramy się proponować naszym zawodnikom dogodne warunki studiowania, ale nie wszyscy podejmują ten trud. Na innych uczelniach niewątpliwie łatwiej jest pogodzić studiowanie z profesjonalnym sportem.

Wracając do AMP, jak to jest, że uczelnia z aspiracjami do ekstraklasy w siatkówce, koszykówce i piłce ręcznej nie zdobywa żadnego medalu w AMP? Czy profesjonalni zawodnicy nie są w stanie podjąć wysiłku studiowania?

Rozpoczął się nowy rok akademicki. Z jakimi sportowymi nadziejami startuje Politechnika w ten nowy sezon?

Walczymy o mistrzostwo. Cel jest zawsze taki sam.

Jesteśmy częścią Politechniki Warszawskiej. Nasi zawodnicy to studenci tej uczelni, więc nasze istnienie bez

Największym problemem w tym przypadku jest właśnie wysoki poziom

Redakcja APS Foto www.azspw.com

Reece (USA), 3. Artur Akhmedov (RUS), 9. Radosław Kisiel. 66 kg 1. Tomotsugu Ishida (JPN), 2. Nicolay Kurtev (BUL), 3.

Somirsho Vokhidov (TJK), 3. Zaur Efendiev (RUS), 7. Andrzej Sokalski. 74 kg 1. Iman Mohammadian (IRI), 2. Ibrahim Yusubov (AZE), 3. Andrii Nagornyi (UKR), 3. Ivan Deliverski (BUL), 17.

Tomasz Nowakowski. 84 kg 1. Piotr Ianulov (MDA), 2. Taras Luzhnyy (UKR), 3. Serdar Boke (TUR), 3. Anton Vlasenkov (RUS), 7. Radosław Marcinkiewicz.

96 kg 1. Salih Erinc (TUR), 2. Valerii Andriitsev (UKR), 3. Saeid Amiri (IRI),

3. Dragomir Stoychev (BUL), 9. Kamil Wojciechowski. 120 kg 1. Yuri Belonovskiy (RUS), 2. Yevhen Dziubac (UKR), 3.

Daniel Ligeti (HUN), 3. Khangheshlaghi Shheyda (IRI).

Styl klasyczny 55 kg 1. Mohsen Hajpour (IRI), 2. Ivan Blattsev (RUS), 3.

Harun Bozoglu (TUR), 3. Ahmadov Orkhan (AZE), 5. Marcin Kunysz. 60 kg 1. Orkhan Pashayev (AZE), 2. Jasem Amiri (IRI), 3. Takumi Yokoyama (JPN), 3. Abdussamet Ugurli (TUR), 10. Jakub Szczepaniak. 66 kg 1. Rasul Chunayev (AZE), 2. Balint Korpasi (HUN), 3. Mate-

usz Wanke, 3. Afshin Byabangard (IRI).

74 kg 1. Adel Baeitabar (IRI), 2. Mykola Daragan (UKR), 3. Seref Tufenk (TUR), 3. Magomedali Magomedaliev (RUS), 13. Łukasz Fafiński. 84 kg 1. Evgeniy Bogomolov (RUS), 2. Ahmet Yildirim (TUR), 3. Michał Jóskowski, 4. Habibibollah Akhlaghi (IRI). 96 kg 1. Moammadreza Akbari (IRI), 2. Daigoro Timoncini (ITA), 3. Marcin Olejniczak, 3. Ahmet Tacyildiz (TUR). 120 kg 1. Riza Kayaalp (TUR), 2. Amir Ghasemimonjazi (IRI), 3. Ivan Ivanov (BUL), 3. Igor Didyk (UKR), 5.

Seweryn Szreder.

www.azs.pl

Dziękujemy za rozmowę.

Varsoviada nr 47 W dniach 10–11 listopada br. AZS Środowisko Warszawa przeprowadziło 47. Varsoviadę, czyli Igrzyska Studentów Pierwszego Roku.

Zawodnicy rywalizowali na obiektach warszawskiej AWF, a także w Centrum Sportu i Rekreacji Uniwersytetu Warszawskiego. W imprezie wzięło udział ponad 1000 osób.

P

ierwszego dnia zmagań zawodnicy startowali w konkurencjach drużynowych. Rozegrano eliminacje piłki nożnej, siatkowej i koszykówki. Najlepsze drużyny zagrały w dniu następnym finał.

Jedyną dyscypliną indywidualną, którą rozegrano tego dnia, było pływanie.

W tym roku pływacy startowali wyjątkowo na pływalni UW (basen AWF jest remontowany). Nad wodą pojawiło się ponad 100 zawodników. Wystartowali w czterech konkurencjach na dystansie 50 metrów w stylu dowolnym, grzbietowym, klasycznym. Rozegrano także sztafety 4 x 50 m stylem dowolnym.

Pierwsze wśród kobiet były zawodniczki AWF, a wśród mężczyzn pływacy Politechniki Warszawskiej.

11 listopada br. studenci wystartowali w biegach przełajowych, ergometrze wioślarskim i w tenisie stołowym.

Zmagania wznowiły też najlepsze ekipy w piłce nożnej, siatkówce i koszykówce.

Na starcie biegów przełajowych stanęło 45 zawodników. Kobiety miały do przebiegnięcia 1644 m, mężczyźni ścigali się na dystansie 2551 m. Grupy startowały w odstępach 20-minutowych. Wśród kobiet triumfowała Agnieszka Miąsek z PW,

wśród mężczyzn najlepszy był Patryk Aid z UKSW. Dodatkowo biegi przełajowe były jedyną konkurencją, w której nie wystartowali tylko i wyłącznie studenci pierwszego roku. Konkurencja ta była jednocześnie pierwszym rzutem Akademickich Mistrzostw Warszawy.

Ergometr wioślarski przyciągnął 31 zawodników. W kategorii kobiet (od 61,5 kg) zwyciężyła Anna Demianiuk (SGGW), a w wadze lekkiej (do 61,5 kg) Marta Gołoś (UW). Wśród mężczyzn (w kategorii powyżej 75 kg) najlepszy okazał się Krzysztof Klejnowski (UW), a w lekkiej (do 75 kg) Aleksander Trzciński (AWF).

W tenisie stołowym wystartowało 12 kobiet i 21 mężczyzn. Wśród kobiet najlepsza okazała się Anna Kościelska z WSEI, a wśród mężczyzn Maciej Brodzki z ALK.

W grach zespołowych pierwsze miejsce w koszykówce kobiet zajęły zawodniczki z SGGW. Wśród mężczyzn zwyciężyła drużyna AWF. W siatkówce kobiet na pierwszym miejscu uplasował się zespół AWF, w siatkówce męskiej dominowali akademicy z Politechniki. Najlepszą drużyną piłkarską okazał się team AWF. Zgodnie z tradycją, specjalną konkurencją okazał się trójbój rektorski, w którym udział wzięło 13 przedstawi-

cieli uczelni warszawskich. Walczyli oni w takich konkurencjach jak: strzał do bramki, rzut do kosza, a także rzut stypendium. Mistrzem okazał się prof. dr hab. inż. Jarosław Rutkowski (WAT), na drugim miejscu podium stanął prof. dr hab. Zbigniew Dziubiński (AWF), na trzecim mgr Andrzej Łuczak (WSTiR).

Varsoviada nie jest jedyną imprezą organizowaną z myślą o najmłodszych studentach. W całej Polsce odbywają się podobne wydarzenia. W grudniu br. po raz pierwszy odbyły się Ogólnopolskie Igrzyska Studentów Pierwszego Roku w Warszawie. Z taką inicjatywą wyszło AZS Środowisko Warszawa. Listopadowe rozgrywki były jednocześnie eliminacjami do tych ogólnopolskich zawodów.

Tegoroczna Varsoviada okazała się sukcesem. Na obiektach sportowych znalazło się ponad 1000 osób – studentów, trenerów, sędziów i wolontariuszy. W zmaganiach rywalizowało 21 uczelni stołecznych. Organizatorzy zapewnili zawodnikom m.in. pamiątkowe koszulki. Takie zawody to wyjątkowa impreza – można wziąć w niej udział tylko raz w życiu. Jest to także sposób na zaprezentowanie swoich umiejętności na nowej uczelni, a także doskonały wstęp do przyszłej współpracy w barwach uczelnianej sekcji AZS. Wyniki dostępne są na stronie: http:// www.azs.waw.pl/content/view/251/214/.

Tekst Karolina Morusiewicz Foto Krystian Szczęsny

aps nr 09–10 2010 (287–288)

Jubileusz w Białymstoku W ramach obchodów zorganizowane zostały następujące imprezy: • 3–6 listopada 2010 r. – Turniej Sportowy Społeczności Akademickiej (Hala UMB ul. Wołodyjowskiego 1 w Białymstoku), • 5 listopada 2010 r. godz. 18:00 – spotkanie po latach działaczy, zawodników i trenerów piłki ręcznej – mecz pokazowy piłki ręcznej.

Zagrali byli zawodnicy AZS Białystok przeciwko drugoligowej drużynie MOKS Słoneczny Stok. W spotkaniu wziął udział Jerzy Melcer (uczestnik IO w Monachium w 1972 roku i brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku) – hala UMB ul. Wołodyjowskiego 1 w Białymstoku, • 6 listopada 2010 r. godz. 14:00 – II Święto Siatkówki – spotkanie po latach działaczy, zawodniczek i trenerów piłki siatkowej – mecze pokazowe w siatkówce. Zagrały byłe za-

www.azs.pl

wodniczki AZS Białystok oraz działacze, trenerzy, władze i pracownicy uczelni białostockich – (hala UMB, ul. Wołodyjowskiego 1) • Uroczysta Gala – 6 listopada 2010 r. godz. 18:30 – uroczyste podsumowanie 60-lecia działalności AZS w Białymstoku, wręczenie odznaczeń

i pamiątkowych statuetek, występ Chóru Wyższej Szkoły Administracji Publicznej im. S. Staszica w Białymstoku, koktajl okolicznościowy.

W spotkaniu wzięli udział przedstawiciele władz, mediów, uczelni, zawodnicy, trenerzy (ponad 300 osób) – Aula Magna Pałacu Branickich.

Foto Hanna Sarosiek

W dniach 3–6 listopada 2010 roku odbyły się obchody 60-lecia AZS Białystok.

e i k s l e e i k b lluubels Nowy rok, nowe wyzwania Rozpoczął się nowy rok akademicki, a wraz z nim szereg imprez studenckich. W województwie lubelskim oprócz rozgrywek między uczelnianych (Akademickich Mistrzostw Województwa Lubelskiego) i Lubelskiej Uniwersjady – Mistrzostw Studentów I roku będą to zawody dla licealistów – Z UKS-u do AZS-u. Studiuj w Lublinie, które mają na celu promocję AZS i dalszego rozwoju kariery sportowej podczas studiów. Pomysłów na organizację ciekawych imprez sportowych jest więcej i z pewnością część z nich uda się zrealizować już na wiosnę 2011 roku.

Początek roku akademickiego to także wybory samorządowe. Mogłoby się wydawać, że ze sportem akademickim mają niewiele wspólnego, jednak w rzeczywistości mają istotne znaczenie. W gąszczu organizacji sportowych to właśnie polityczni decydenci określają, czy chcą czy też nie wspierać rozwój sportu akademickiego. O ile władze samorządu wojewódzkiego Lubelszczyzny dostrzegają taką potrzebę, włączając nawet taki punkt do programu współpracy władz województwa z organizacjami samorządowymi, to w Lublinie – podobno mieście akademickim – sytuacja jest zupełnie inna. Podczas debaty z kandydatami na prezydenta miasta trudno było usłyszeć wypowiedzi dotyczące sportu szkolnego i akademickiego, pytania w tym zakresie były zaś traktowane odpowiedziami wymijającymi. Szeroko zajmowano się natomiast piłką nożną i żużlem na „wysokim” drugo-, czyli trzecioligowym poziomie. Z pewnością sport akademicki nie wydaje się atrakcyjny dla owych kandydatów. Liczą bowiem na kilkaset (?) głosów kibiców piłki nożnej / żużla, a zapominają najwyraźniej o głosach środowiska akademickiego. Taka polska specyfika wyborcza…

Jakub Kosowski

APS – Wydanie Regionalne Redaktor: Jakub Kosowski e-mail: jakub.kosowski@tlen.pl

twa Województwa os rz st Mi e ki ic Akadem e…

010 – podsumowan /2 09 20 o eg ki ls Lube

Z

arząd Organizacji Środowiskowej AZS Woj. Lubelskiego oraz Zarząd Klubu Uczelnianego AZS Uniwersytetu Przyrodniczego w Lublinie byli gospodarzami inauguracji sportowego roku akademickiego w woj. lubelskim połączonej z podsumowaniem Akademickich Mistrzostw Woj. Lubelskiego 2009/2010.

Tegoroczna gala odbyła się 18.10 w Centrum Kongresowym Uniwersytetu Przyrodniczego. Podczas uroczystości wręczono puchary w klasyfikacji generalnej Mistrzostw i nagrodzono najlepsze uczelnie w poszczególnych dyscyplinach.

W inauguracyjnym przemówieniu prof.

Z. Targoński, prezes Zarządu OŚ AZS Woj. Lubelskiego, przedstawił największe sukcesy sportu akademickiego w roku 2009/2010 i podziękował za pomoc instytucjom i przedsiębiorstwom wspierającym sport akademicki. Pamiątkowe dyplomy otrzymali Mirosław Korbut – dyrektor Departamentu Edukacji, Kultury i Sportu Urzędu Marszałkowskiego Woj. Lubelskiego i Juliusz Szajnocha – dyrektor Wydziału Sportu Urzędu Miasta Lublina.

Wyróżnienie za największy sukces na arenie międzynarodowej otrzymała Wyższa Szkoła Społeczno-Przyrodnicza z Lublina za zdobycie akademickiego mistrzostwa Europy w piłce ręcznej kobiet. Nagrody indywidualne dla najwszechstronniejszych zawodników rywalizacji międzyuczelnianej otrzymali Anna Antończyk (AZS KUL) oraz Łukasz Pawlak (AZS PL).

Część poświęcona podsumowaniu Akademickich Mistrzostw Woj. Lubelskiego 2009/2010 rozpoczęła się od wyróżnienia najlepszych uczelni w klasyfikacji generalnej. Pod tym względem rywalizacja w roku akademickim 2009/2010 była najciekawsza od lat. Przez dłuższy czas wydawało się, iż Uniwersytet Przyrodniczy przełamie zwycięską passę UMCS w rywalizacji międzyuczelnianej na Lubelszczyźnie. Ostatecznie lepszy okazał się UMCS, jednak różnica była minimalna. Po dekoracji najlepszych dziesięciu uczelni w klasyfikacji generalnej wręczono nagrody najlepszym uczelniom w poszczególnych dyscyplinach.

Następnie Jakub Kosowski, wiceprezes Zarządu OŚ AZS Woj. Lubelskiego, przedstawił plany lubelskiego AZS na kolejny rok akademicki, w tym zaprezentował szczegóły Akademickich Mistrzostw Woj. Lubelskiego 2010/2011, Lubelskiej Uniwersjady – Mistrzostw Studentów I roku oraz zawody Z UKS-u do AZS-u. Studiuj w Lublinie. Część oficjalną zakończył występ Zespołu Pieśni i Tańca „Jawor” Uniwersytetu Przyrodniczego, po czym goście zostali zaproszeni na tort i lampkę szampana.

JK Klasyfikacja generalna 1. Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie, 2. Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie, 3. Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II, 4. Politechnika Lubelska, 5. Uniwersytet Medyczny w Lublinie, 6. Wyższa Szkoła SpołecznoPrzyrodnicza im. W. Pola w Lublinie, 7.

Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II Wydział Zamiejscowy w Tomaszowie Lub., 8. Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II Wydziały Zamiejscowe w Stalowej Woli, 9. AWF Biała Podlaska, 10. Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Chełmie, 11. Państwowa Szkoła Wyższa im. Jana Pawła II w Białej Podl., 12. Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w Zamościu, 13. Wyższa Szkoła Ekonomii i Innowacji w Lublinie, 14. Puławska Szkoła Wyższa w Puławach, 15. Wyższa Szkoła Przedsiębiorczości i Administracji w Lublinie, 16. Wyższa Szkoła Nauk Społecznych w Lublinie, 17. Szkoła Wyższa im. B. Jańskiego Wydział Zam. w Chełmie, 18. Wyższej Szkoły Zarządzania i Administracji w Zamościu.

Foto archiwum AZS woj. lubelskiego aps nr 09–10 2010 (287–288)

Najtrudniejszy .. pierwszy krok.

T

egoroczne Igrzyska Studentów Pierwszego Roku w Gdańsku były eliminacją do finału, który został rozegrany w grudniu w Warszawie. Impreza w tej formule w Trójmieście nie ma tak bogatej tradycji jak w Varsoviada (w tym roku odbyła się już po raz 47). We wcześniejszych latach w ramach Mistrzostw Lat Pierwszych Województwa Pomorskiego rozgrywano turnieje w różnych terminach i na obiektach w całym Trójmieście. Tegoroczna edycja to już trzecie igrzyska rozegrane na wzór Varsoviady w cyklu dwudniowym (wyjątek futsal – zostanie rozegrany w grudniu). W porównaniu z poprzednimi edycjami zawody dostosowane były też pod względem regulaminu.

Zawody rozegrane w dniach 6–7.11.2010 r. zgromadziły na starcie studentki i studentów z prawie wszystkich uczelni. W dyscyplinach indywidualnych (tenis stołowy, ergometr, biegi przełajowe, pływanie) brylowali studenci trzech uczelni: AWFiS, Politechniki i Uniwersytetu – to głównie oni wywalczyli awans do warszawskiego finału. Zdarzały się jednak wyjątki, taki jak zwycięstwo

Marty Detlaf z WSTiH Gdańsk w turnieju tenisa stołowego. W grach zespołowych największym potencjałem kadrowym dysponował AWFiS Gdańsk, jednak tylko siatkarki i siatkarze tej uczelni uzyskali awans do finału.

W rywalizacji koszykarzy najlepszy okazał się Uniwersytet, a największą niespodziankę sprawiła z pewnością drużyna Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego, która zwyciężyła w rywalizacji kobiet.

Teraz czas na weryfikację umiejętności w rywalizacji ogólnopolskiej.

Najlepsi tegoroczni studenci pierwszego roku mają szczęście w Igrzyskach zagrać dwa razy. Pierwszy krok (na boiskach, pływalniach, bieżniach) mają za sobą wszyscy studenci-sportowcy, a jak śpiewała przed laty Anna Jantar – Najtrudniejszy pierwszy krok, zanim innych zrobisz sto.

PW Awans w grach zespołowych • Siatkówka kobiet – AWFiS Gdańsk • Siatkówka mężczyzn – AWFiS Gdańsk • Koszykówka kobiet – Gdański Uniwersytet Medyczny • Koszykówka mężczyzn – Uniwersytet Gdański

się Uniwerek umacnia z ekstraklasy. Zawodniczki UG w czołówce spadła zrehabilitowały się już tydzień póź-

S

ezon 2010/2011 w I lidze centralnej koszykarki AZS Uniwersytet Gdański rozpoczęły od mocnego uderzenia, wygrywając cztery mecze z rzędu! Podopieczne Włodzimierza Augustynowicza pokonały kolejno: Unię Swarzędz (81:48), Arcus SMS Łomianki (85:66), KKS Olsztyn (100:69), i na wyjeździe PWSZ II Gorzów Wlkp. (57:51). Po tej serii przyszła lekka zadyszka i dwie porażki.

W derbach z GTK Wejherowo – wzmocnionym zawodniczkami Lotosu Gdynia – AZS przegrał 10 punktami (73:83).

Tydzień później drużyna Uniwersytetu Gdańskiego wróciła na tarczy z Poznania, gdzie uległa tamtejszemu MUKS – drużynie, która w ubiegłym sezonie

www.azs.pl

niej, kiedy to po zaciętym pojedynku w derbach AZS pokonały Uniwersytet Warszawski 67:61.

Bilans po siedmiu rozegranych spotkaniach: 5 zwycięstw, 2 porażki. Trzecie miejsce w tabeli (taką samą liczbę punktów ma GTK) i dwa punkty straty do lidera pozwalają z optymizmem patrzeć na dalszą część sezonu. Znakomicie do zespołu wkomponowała się pozyskana przed sezonem Martyna Hołownia. Wspólnie z drugą najwyższą zawodniczką Marleną Rulewicz stworzyły skuteczny duet, nazwany przez jedną z gazet „Twin Towers”. Najskuteczniejszą zawodniczką zespołu i całej grupy A I ligi zespołu jest doświadczona Agnieszka Golemska – średnia 19,6 pkt. Gra całego zespołu i wyniki pokazują, iż przedsezonowe zapowiedzi walki o awans do grupy C nie były bezpodstawne.

PW Foto Sławomir Żylak

i k s r o m popomorskie Wyniki są, czas na obiekty...

Wyniki z ostatnich Akademickich Mistrzostw Polski klubów AZS z Pomorza napawają optymizmem. Podobnie jak w ubiegłej edycji zawodów w pierwszej dziesiątce klasyfikacji generalnej znalazły się dwie uczelnie trójmiejskie, które zajęły również medalowe miejsca w klasyfikacjach typów.

Podczas warszawskiej Gali Sportu Akademickiego nagrody za miejsca w pierwszej dziesiątce czempionatu odebrali przedstawiciele – Politechniki Gdańskiej (V miejsce) i Uniwersytetu Gdańskiego (VIII miejsce). W klasyfikacji typów na podium stanęli przedstawiciele: Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego (złoto w klasyfikacji uczelni medycznych), Politechniki Gdańskiej (brąz wśród uczelni technicznych) i Uniwersytetu Gdańskiego (brąz w typie uniwersytetów). Co ciekawe, o ile w przypadku Politechniki i Uniwersytetu kluby mogły liczyć na wydatną pomoc władz uczelni, to już w przypadku Uniwersytetu Medycznego nie było to tak oczywiste. Uczelnia nie zaakceptowała Mistrzostw organizowanych przez AZS, uczestnicząc w innych rozgrywkach. Medycy musieli liczyć na wsparcie AZS Środowisko Gdańsk i działać zgodnie z maksymą: umiesz liczyć, licz na siebie.

Poradzili sobie znakomicie! Występy innych klubów z Pomorza wobec zmian w regulaminie można określić stwierdzeniem – wynik na miarę możliwości. Jedyną uczelnią z Pomorza, która zaskoczyła in minus w AMP 2009/2010 jest AWFiS Gdańsk.

Z pewnością jednak nie był to efekt wyników sportowych, a problemów organizacyjnych. Paradoksalnie tylko AWFiS z Pomorza dysponuje obiektami sportowymi z prawdziwego zdarzenia. Jak wygląda infrastruktura sportowa u medalistów z Pomorza? Nie najlepiej, żeby nie użyć słowa tragicznie! Politechnika – jeden większy obiekt pamiętający dawny ustrój, kilka mniejszych sal, korty tenisowe – odkryte (!) i basen w remoncie. Uniwersytet Gdański nie posiada aktualnie ani jednej wymiarowej hali do piłki ręcznej czy futsalu, jakość stadionu również pozostawia wiele do życzenia. Na Gdańskim Uniwersytecie Medycznym obiektów jak... na lekarstwo.

W Trójmieście powstają lub powstały wspaniałe obiekty – ERGO Arena na granicy Gdańska i Sopotu, hala widowiskowa w Gdyni czy stadion PGE Arena. Czy będą z nich korzystać studenci? Z racji kosztów to raczej wątpliwe. Czas stworzyć prawdziwe obiekty przy uczelniach! Pierwsze jaskółki już są.

W październiku po dwóch latach remontu oddano do użytku basen i miejmy nadzieję, że na tym nie koniec. Z większym rozmachem do sprawy podchodzą władze Uniwersytetu, tworząc plany nowoczesnego centrum sportowego. Miejmy nadzieję, iż dobre rezultaty sportowców zdopingują do zdynamizowania działań w kwestii obiektów na Pomorzu!

Piotr Walczak Redakcja: Piotr Walczak, Joanna Bednarska, Adam Krzyżanowski, Maja Stefańska (foto)

Kreujmy sport!

Nie jest przypadkiem, że znany komentator sportowy Krzysztof Miklas przyznał, iż sportu akademickiego jest zwyczajnie mniej niż kiedyś w najpopularniejszych ogólnopolskich mediach.

Niestety, nawet sukcesy takich sportowców jak Justyna Kowalczyk nie pozwolą prędko uczelnianym klubom sportowym na zaistnienie.

Ten sam dziennikarz uważa zresztą, że jest to po części winą uczelni, które coraz bardziej stawiają na sukcesy naukowe kosztem tych z aren sportowych. Tym samym większość kibiców nie identyfikuje najlepszych obecnie sportowców AZS z tym związkiem, nie wspominając już o uczelniach, które reprezentują. Najprościej byłoby stwierdzić, że odpowiedzialność za ten stan powinny wziąć na swoje barki media. Źródła problemu należy szukać jednak głębiej.

To już nie te czasy, gdy notorycznie odnosiliśmy międzynarodowe sukcesy w sportach zespołowych, które zawsze przyciągały najwięcej kibiców. Rywalizacja między uczelniami o tytuł najlepszej pod względem sportowym była tylko dodatkowym smaczkiem na niwie akademickiej, skupiając uwagę krajowych mediów.

AZS ciągle jest mocny, jeśli chodzi o sporty indywidualne. Fakt faktem – uczelnie nie akcentują jednak przynależności do ich klubów sportowych indywidualności, co mogłoby tak naprawdę zachęcić młodzież do uprawiania sportu, a także przyciągnąć media – choćby te lokalne.

Brakuje tytułowego kreowania sportu, promowania sukcesów sportowych. Pomogłoby to wyłonić najbardziej utalentowanych zawodników, zainteresować media – a co za tym idzie również i sponsorów. Nie można stwierdzić przecież, że sport akademicki jest nudny, nie do zaprezentowania potencjalnym odbiorcom mediów. Rywalizacja na uczelnianych obiektach jest bowiem równie zażarta, jak i na większych imprezach.

Rolę tworzenia wizerunku sportu akademickiego słusznie można przypisać dziennikarzom; jednak to najpierw uczelnie muszą wykreować sposób na zainteresowanie kibiców, podjąć próbę przypomnienia młodzieży dawnych trofeów, a także pokazać – przy pomocy najlepszych obecnie polskich sportowców z AZS – że należąc do klubów akademickich, także można odnosić spore sukcesy.

Martin Huć

siędza k u w ó n z e z r a l o K

J

ak co roku w Święto Niepodległości kilkuset kolarzy przyjechało do małej, odseparowanej od reszty Jaworzna, dzielnicy Pieczyska. Wszystko dzięki temu, że już po raz dziesiąty proboszcz miejscowej Parafii św. Brata Alberta, ks. Mariusz Lizończyk, zorganizował Kolarski Jesienny Wyścig Terenowy lub, jak mówią sami zawodnicy, wyścig „u księdza”.

– Bardzo lubię te zawody, specjalnie dla nich przedłużam treningi w sezonie, ponieważ normalnie byłbym już dawno po nim – mówił jeden ze startujących i wcale nie był w swojej opinii odosobniony. Ksiądz Lizończyk, od lat związany z kolarstwem, oprócz organizowania dorocznej imprezy trenuje z sukcesami młodych zawodników. Udaje mu się również przyciągnąć bardzo licznych i hojnych sponsorów, dzięki którym prawie nikt nie opuścił wyścigu z pustymi rękami, a łączna pula nagród wyniosła około 20 tys. zł. Oprócz tego wydarzenie już tradycyjnie uświetnione zostało fachowym komentarzem spikera kolarskiego Tadeusza Majcherka.

– Podziwiamy księdza za to, co robi.

To niesamowite, że potrafi stworzyć wokół swoich zawodów tak wielkie zainteresowanie oraz zebrać tak wiele funduszy, nie pobierając nawet opłaty startowej – komentowali zebrani w jaworznickiej parafii widzowie i zawodnicy.

Renoma imprezy przyciągnęła także wielu znanych zawodników, z reprezentantami Polski – Anią Szafraniec, Magdą Sadłecką i Markiem Rutkiewiczem na czele. Na starcie można było jednak spotkać kolarzy w każdym wieku, od przedszkolaków, uczniów szkół podstawowych, młodzików, juniorów młodszych, juniorów, po elitę (czyli zawodników „w sile wieku”) oraz mastersów i mastersów 55+. Wszyscy mieli przed sobą niemal płaską, częściowo asfaltową, krętą trasę, która przez cały czas

wymagała najwyższego wysiłku i nie dawała chwili wytchnienia. Pętla przypominała raczej miejsce zmagań przełajowców niż te znane nam z wyścigów MTB. Wielu zawodników zamiast na rowerze górskim zdecydowało się na start właśnie na sprzęcie przełajowym.

Najpierw startowali najmłodsi, po nich kolejne kategorie, a na samym końcu na trasę wyjechali zawodnicy elity i mastersi. W wyścigu najwyższej kategorii kobiet bezapelacyjne zwycięstwo odniosła Ania Szafraniec, a za jej plecami linię mety przekroczyła uczelniana koleżanka Magda Sadłecka.

W kategorii AZS pierwsze dwa miejsca dla AWF (Szafraniec i Sadłecka), a podium dopełniła Dorota Gregorowicz z Uniwersytetu Śląskiego. Kilka chwil przez wyruszeniem na trasę ostatniej grupy spadł ulewny deszcz, zamieniając suchą, ubitą rundę w śliską i błotnistą przeprawę. Kolarze z trudem pokonywali zakręty, wielu z nich upadało, kilku na skutek awarii musiało zakończyć zmagania. Ostatecznie najszybciej trasę pokonał Wojciech Halejak. Kolejne miejsca na podium zajęli Damian Walczak i Adrian Rzeszutko. W rywalizacji akademickiej wygrał Rutkiewicz (AWF Katowice), za nim Wilk (Politechnika Śląska) i Marcin Bartolewski z AJD w Częstochowie.

Podczas dekoracji zawodników sponsorzy i władze miejskie podziękowały Księdzu Proboszczowi za dekadę organizacji zawodów i promowanie kolarstwa wśród różnych grup wiekowych oraz wręczyły pamiątkową tablicę. Poczta Polska wydała także z tej okazji okolicznościowe widokówki. Jaworznickie Pieczyska pożegnały zebranych chłodem listopadowego wieczora, a zawodnicy odjechali do swoich domów, aby za rok powrócić w oby jeszcze szerszym składzie.

Maciej Gawron Foto Alina Kieres

Wydanie Regionalne Redaktor: Małgorzata Michno e-mail: gosia.michno@wp.pl aps nr 09–10 2010 (287–288)

AZS Katowice promuje się na galowo!

Hasło AZS – Atmosfera, Zabawa, Sport bardzo często pojawia się wśród alternatywnych rozwinięć skrótu, które rodzą się w myślach osób w różny sposób związanych z AZS. Czy w czasach, kiedy życie toczy się w nieustannym pośpiechu i stresie, istnieje dla młodych ludzi lepsze antidotum niż świetna Atmosfera, dobra Zabawa i zbawienny dla ich zdrowia Sport? Czy kiedy w rywalizacji życia codziennego obserwujemy upadek kolejnych barier etycznych, nie brakuje nam przestrzegania żelaznych zasad i ducha fair play?

W

szystkie te wartości można znaleźć w Akademickim Związku Sportowym, który w ramach rywalizacji akademickiej oferuje młodym ludziom możliwość kontynuacji przygody ze sportem, stwarza szansę na spełnianie własnych aspiracji, a przede wszystkim stanowi zdrową odskocznię od nadmiaru studenckich obowiązków. Czy w postępowaniu osób, z którymi na co dzień spotykamy się na uczelni, w pracy lub w towarzystwie, nie brakuje nam pasji i zaangażowania? Czy młodym ludziom, w tym absolwentom wyższych uczelni, nie brakuje dzisiaj doświadczenia, tak niezbędnego podczas zdobywania pierwszej pracy?

www.azs.pl

Kolejne pokolenia azetesiaków udowadniają, że czego jak czego, ale pasji w Akademickim Związku Sportowym nie może zabraknąć! Nie brakowało jej starszym azetesiakom, nie brakuje też młodym, bo AZS sam w sobie jest pasją!

Przewodnim hasłem zeszłorocznych obchodów stulecia Akademickiego Związku Sportowego była przecież „Młodość pełna pasji”, która oby zawsze nam towarzyszyła! Warto podkreślić, iż poza pasją i zaangażowaniem AZS stanowi kopalnię życiowych doświadczeń, w której młodzi ludzie, przygotowujący się do pracy zawodowej, mogą nauczyć się o wiele więcej niż gdziekolwiek indziej!

Tej wiedzy nie znajdą w książkach ani nie zdobędą podczas zajęć na uczelni.

Niestety jednocześnie wiele osób nie potrafi właściwie rozwinąć skrótu AZS. Pół biedy, jeśli osoby te nie są związane ze środowiskiem akademickim, ale jeśli zdarza się, że prawidłowego rozwinięcia skrótu nie znają albo przeinaczają studenci, wykładowcy, pracownicy, a nawet przedstawiciele władz uczelni, to trzeba stwierdzić, że coś jest nie tak!

Ten stan rzeczy postanowiono zacząć zmieniać na Śląsku, gdzie w tym roku po raz pierwszy w historii katowickiego AZS zorganizowano Galę Śląskiego Sportu Akademickiego. Uczestniczyło w niej ponad stu zaproszonych gości, w tym przedstawiciele władz śląskich uczelni, Urzędu Marszałkowskiego Województwa Śląskiego oraz poszczególnych miast, na czele z prezydentem Katowic. Ponadto przybyło liczne grono reprezentantów środowiska sportu akademickiego z regionu, wśród których znaleźli się trenerzy, zawodnicy, działacze i sympatycy Akademickiego Związku Sportowego. Na Gali pojawili się też wysłannicy Radia i Telewizji Katowice. W ten sposób, w kameralnej atmosferze Kinoteatru „Rialto”, uroczyście podsumowano miniony sezon Akademickich Mistrzostw Śląska 2009/2010, podczas którego studenci rywalizowali w 42 dyscyplinach! Poza

uhonorowaniem sukcesów sportowych po raz pierwszy wręczono również Śląskie Gryfy AZS – nagrody w postaci pamiątkowych statuetek i dyplomów, przyznane w sześciu kategoriach (sportowe wydarzenie roku, prezes roku AZS, pracownik roku SWFiS, działacz roku AZS, drużyna roku oraz sponsor roku).

Dodatkowo nagrodami prezesa Organizacji Środowiskowej AZS Katowice wyróżniono najlepszą stronę internetową, najlepszy plakat promujący imprezę sportową, zdjęcie roku, a także najlepszy klub uczelniany AZS – zarówno w kategorii uczelni publicznych, jak i prywatnych. Podczas uroczystości wręczono również odznaczenia państwowe oraz nagrody specjalne, były wystąpienia zaproszonych gości, a wszyscy zgromadzeni mogli obejrzeć efektowny materiał filmowy promujący cykl Akademickich Mistrzostw Śląska, Organizację Środowiskową AZS Katowice oraz jej stronę internetową.

Wszystko po to, aby w godny sposób rozpocząć rok jubileuszowy 65-lecia katowickiego AZS, zaprezentować osiągnięcia sportowe i dokonania organizacyjne śląskich azetesiaków, a przede wszystkim trwale zapisać się w świadomości szerszej publiczności, tak aby nikt spośród przybyłych gości nie miał problemów z zapamiętaniem nazwy Akademickiego Związku Sportowego.

Tekst Szymon Grabara Foto Jarosław Jędraszek

DJ Kot i AZS „niSzczec” rządzili podczas tegorocznej Fiesty W dniach 2–5 grudnia w Ośrodku AZS w Zieleńcu odbyła się coroczna Fiesta dla azetesiaków z całej Polski.

W

XVII Halowym Festiwalu Sportowym wystartowały reprezentacje siedmiu organizacji środowiskowych AZS oraz drużyna Absolwentów, która w ostatniej chwili uzupełniła stawkę ekip biorących udział w imprezie.

Zima panosząca się w całej Polsce w pierwszych dniach grudnia wielu osobom skutecznie utrudniła podróżowanie, jednak mimo niesprzyjających warunków pogodowych prawie wszystkim 80 uczestnikom udało się dotrzeć na czas.

Jeszcze w czwartek wieczorem drużyny rozpoczęły rywalizację „punkt, set, mecz”, w której nie brakowało skutecznych ataków i bloków, zdarzały się rozpaczliwe obrony i bliskie spotkania pod siatką, a całe rozgrywki zostały zdominowane przez AZS Gdańsk i AZS „niSzczec”, które zapisały na swoim koncie komplet zwycięstw.

Następnego dnia do akcji wkroczyły koszykarki i koszykarze. Mimo że na parkiecie brylowały ekipy AZS TorBy (Toruń–Bydgoszcz) i AZS Poznań, każda z drużyn zaprezentowała po kilka efektownych akcji i odważnych wejść pod kosz, po których ręce same składały się do braw, a losy niektórych pasjonujących pojedynków rozstrzygały się w ostatnich sekundach. Podczas wieczornych gier w unihokeja można było się przekonać, że każdy kij naprawdę ma dwa końce, ale tylko jeden z nich jest przydatny w zdobywaniu bramek, o czym najlepiej wiedziały ekipy AZS Białystok i po raz kolejny AZS Poznań.

Pogodny poranek trzeciego dnia sprzyjał rozegraniu zaplanowanej konkurencji zimowej, którą miała być sztafeta „Jabłko”, jednak ze względu na to, że sprzęt nie wytrzymał śnieżnych szarż, uczestnicy Fiesty rywalizowali w „zjeździe na folii”. Najszybszy na śniegu okazał się AZS „niSzczec”, który tego samego dnia zwyciężył również we wszystkich meczach futsalu, niszcząc kolejnych rywali w grupie i pokonując w finale drużynę Absol-

wentów po rzutach karnych. W finałach w siatkówce i unihokeju wygrywali faworyci (AZS Gdańsk i AZS Poznań), ale nie obyło się bez niespodzianki, za którą uznana została porażka AZS TorBy z basketmaniakami z Poznania.

Podczas Fiesty nie zabrakło tradycyjnych akcentów integracyjnych – niekończących się rozmów przy kominku w Strasznym Dworze, tanecznych imprez w Orlicy i ogniska z pieczeniem kiełbasek. O oprawę muzyczną zadbał DJ Kot, a prawdziwym przebojem tegorocznego festiwalu okazał się remix „Adin złoty Internet...”, który można było usłyszeć nie tylko w Orlicy, ale także na korytarzach Strasznego Dworu...

Klasyfikacja generalna XVII Halowego Festiwalu Sportowego Fiesta 2010: 1. AZS „niSzczec”, 2. AZS Poznań, 3.

AZS Białystok, 4. AZS Gdańsk, 5. AZS WaKat (Warszawa-Katowice), 6. AZS TorBy (Toruń-Bydgoszcz) i Absolwenci (ex equo), 8. AZS Łódź.

Szymon Grabara Foto Maja Stefańska

aps nr 09–10 2010 (287–288)

Aleksander Büthner-Zawadzki

W

słoneczne południe 11 sierpnia 2010 roku na warszawskich Powązkach odbyliśmy ostatnią drogę z naszym Olikiem. Urodził się 17 czerwca 1939 r. w Poznaniu, ale całe dorosłe życie spędził na warszawskim Żoliborzu, wraz z bratem Marcinem, pod troskliwym okiem matki Marii – doktora nauk medycznych, wybitnej i niestrudzonej społeczniczki od Powstania Warszawskiego począwszy aż do stanu wojennego, kiedy odpowiadała za rozdawnictwo leków dla najbardziej potrzebujących w kościele św. Stanisława Kostki. Była dyrektorem Centralnego Ośrodka Badawczego kolejowej służby zdrowia, pełniąc jednocześnie opiekę dermatologiczną nad pensjonariuszkami domu Sióstr Matki Teresy z Kalkuty. Ojciec prawnik, jako oficer Wojska Polskiego, po tragicznej kampanii wrześniowej 1939 roku trafił do obozu w Starobielsku – rozstrzelany w Charkowie.

Olik po ukończeniu studiów na warszawskiej AWF podjął pracę trenerską w sekcji tenisowej AZS w Parku Skaryszewskim, gdzie ujawnił swój nieprzeciętny talent pedagogiczny i nowatorskie podejście w szkoleniu najmłodszych adeptów tenisa. Jego spokój, wyrozumiałość i obiektywne traktowanie wszystkich uczniów zjednywały mu ich pełne zaufanie, jednocześnie taka postawa pozwalała na wydawanie wyważonych opinii i osądów.

Koleżeńskość, pracowitość, uczynność i rosnący profesjonalizm szkoleniowy skupiały wokół niego liczne grono przyjaciół.

Na niego zawsze można było liczyć. Od pierwszych kroków trenerskich podjął specjalizację w najważniejszym – wstępnym etapie nauczania podstaw tenisa. Umiał,

jak nikt, zachęcić wszystkich do systematycznych zajęć, ale najważniejsze to, że już w grach i zabawach nasycał wszystkie ćwiczenia elementami tenisa. Spokojnie, bez pośpiechu nauczał nie uderzeń – a gry w tenisa. Umiał łączyć wzorcowe modele techniki z różnymi sposobami poruszania się oraz koncentracją uwagi na piłce i wykonywanych zadaniach. Miał trenerskie oko. Już z najmłodszymi indywidualizował nie tylko modele techniki uderzeń, ale zachowania na korcie oraz rozwijał te cechy charakteru, które są niezbędne dla odnoszenia znaczących zwycięstw. Efekty jego pracy z najmłodszymi tenisistami były imponujące. Po trzech, czterech latach zajęć, już w wieku 10–11 lat, wszyscy jego wychowankowie mieli ukształtowana technikę, której nie trzeba było korygować – była wzorcowa i indywidualnie dostosowana. Szczególnym walorem jego nowatorstwa była umiejętność łączenia umiejętności techniczno-taktycznych z rozwojem koordynacji ruchowej, a w zasadzie transferu rozwijanego potencjału psychomotorycznego dla potrzeb techniki oraz taktyki gry. To on był tym pierwszym, który stworzył fundament tenisowy przyszłym czołowym zawodniczkom i zawod-

nikom oraz mistrzom Polski spod znaku gryfa, począwszy od Eli Ślesickiej, Krystyny Sylwestrzak, Ewy Trzos, Marii Bilskiej, Elwiry Krajewskiej, Pawła Straussa, Piotra Burczyńskiego, Darka Kotulskiego, Michała Niemca, Andrzeja Jagielskiego i wielu, wielu innych. To dzięki jego pracy warszawski AZS i jego wychowankowie dwukrotnie zdobyli tytuł drużynowego mistrza Polski juniorów i jako najmłodszy zespół w historii awansowali do I ligi, wywalczając już w pierwszym roku startów tytuł wicemistrzowski.

Równolegle pracował jako nauczyciel wf. m.in. w Technikum Mechanicznym na Grochowie, gdzie za swoją pracę był wyróżniany wieloma odznaczeniami. Był wzorem trenera z pasją, który całe życie poświęcił tenisowi. Za wkład w jego rozwój był uhonorowany pierwszą Złotą Odznaką Polskiego Stowarzyszenia Trenerów Tenisa, Złotą Odznaką Polskiego Związku Tenisowego oraz Złotą Odznaką AZS. Jako mąż, ojciec i dziadek cieszył się niezwykłym autorytetem wśród swoich najbliższych. Zawsze uśmiechnięty, skromny i uczynny – prawdziwy azetesiak.

Takim pozostanie na zawsze w naszej paTekst i foto Adam Królak mięci.

U

rodzona w Masłomęczu koło Hrubieszowa.

Wraz z bratem Jerzym urodzonym w 1931 roku, późniejszym bokserem „Lublinianki”, i rodzicami przenieśli się jeszcze przed wojną do Lublina. Szkołę średnią Mila ukończyła u arciszanek.

W okresie przedmaturalnym 1946–1949 była trzykrotna mistrzynią w trójboju lekkoatletycznym, a także rekordzistką okręgu.

W 1948 roku sklasyfikowana na piątym miejscu w skoku w dal z dobrym wynikiem 4,95 m, czyli znacząca pozycja w kraju. W tym czasie prowadził ją znany szkoleniowiec Aleksander Strycharzewski „Globus”, który jako repatriant przywiózł

www.azs.pl

z Nowogródka cały majątek w postaci sprzętu lekkoatletycznego, nart, siatki do gry w piłkę siatkową i koszykówki.

Mila wspominała te czasy jak najmilej, a szczególnie spotkania lekkoatletów na treningach i zawodach w zespole AZS

Lublin, w tym między innymi ze studentami sekcji lekkoatletycznej, a także ze mną jako biegaczem i sędzią lekkoatletyki. Strycharzewski poznał wielkie możliwości Mili także w grze w koszykówkę i siatkówkę, stąd szybko trafiła do kadry okręgu w obu tych dyscyplinach.

W finale rozgrywanych w Lublinie Mistrzostw Polski Seniorek w styczniu 1946 roku nasze panie z AZS Lublin ze Szczawińską w składzie zajęły czwarte miejsce, a Mila powołana została do kadry narodowej oraz kadry AZS. Zawarte znajomości ze startującymi na tych zawodach zawodniczkami AZS Warszawa, które zajęły trzecie miejsce, spowodowały, że stołeczne siatkarki skaperowały Ją do drużyny warszawskiej.

dokończenie na s. 30

Emilia Szczawińska-Osińska (1926–2010)

dokończenie ze s. 29 Łącznie w obu kadrach Mila zaliczyła 107 meczów, wielokrotnie będąc kapitanem zespołu. Po zaliczeniu pierwszego roku medycyny w Lublinie przeniosła się do Warszawy na stałe na studia stomatologiczne. Zainstalować się w stołecznym mieście pomogły Jej koleżanki z AZS Warszawa.

W 1948 roku z zespołem narodowym zajęła trzecie miejsce w Mistrzostwach Europy w Pradze, w 1949 roku również w Mistrzostwach Europy Polki zajęły drugie miejsce, w 1950 roku w Sofii drugie miejsce i podobnie w 1951 roku w Paryżu. Zaliczyła także pierwsze Mistrzostwa Świata w Moskwie w 1950 roku (siatkówka kobiet nie była jeszcze w programie igrzysk olimpijskich).

Grając na Łużnikach przy stutysięcznej widowni nasz zespół zajął drugie miejsce, co stanowiło ogromny sukces. Zdjęcia w tych zawodów stanowią najmilszą pamiątkę w Jej albumie.

W międzyczasie występowała także na Akademickich Mistrzostwach Świata w Budapeszcie, a w latach 1949–1955 zdobyła sześć tytułów mistrza Polski. Anegdotycznie podaję, że w Paryżu nasze panie zakwaterowane zostały w warunkach slamsowych, jak w naszym hotelu robotniczym z zapchanymi sanitariatami, z których nie sposób było korzystać.

Przed południem w dniu otwarcia wszystkie zespoły w upalny dzień defilowały w strojach, w których potem grały. Nasze zawodniczki znakomicie się prezentowały, biła od nich siła witalna i radość. Defilada odbyła się pod Łukiem Tryumfalnym. Na defiladzie i na pierwszym meczu po południu był nasz ambasador, po kolacji chciał się z nimi spotkać. Przyjechał do miejsca zakwaterowania bez zapowiedzi, przypadkowo zobaczył także i poczuł nosem fatalne warunki. Natychmiast wykonał kilka telefonów i przeniósł zawodniczki do czterogwiazdkowego hotelu na koszt ambasady. Przeprosił przede wszystkim za fatalne niedociągnięcia organizatorów, o czym napisał także do przewodniczącego Głównego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki w Warszawie. W przemówieniu do dziewcząt powiedział: (…) To Wy jesteście najlepszymi ambasadorkami powojennymi w Paryżu i nimi będziecie przez cały czas pobytu.

W 1954 roku Mila ukończyła studia i w wyniku przydziału pracy musiała wyjechać z Warszawy do Szczecina kończąc tym samym występy w kadrach.

Wyszła za mąż za lekarza weterynarii Ryszarda, wychowała dwie córki. Ważność przydziału pracy trwała przymusowe dwa lata, po czym wróciła do Lublina grając rekreacyjnie i szkoląc zarazem zespół TKKF „Witaminki” reprezentujący służbę zdrowia.

Trwało to wiele lat. Utrzymywała żywy kontakt z zawodniczkami z kadry: English, Hajec, Kurtz, Tomaszewską i Zakrzewską przez długie lata.

Najbardziej cieszył Ją tytuł „Mistrza Sportu”, a także Złota Odznaka AZS i tytuł Członka Honorowego AZS. Dobrze zasłużyła się sławiąc imię polskiego sportu w bardzo trudnych czasach izolacji od Zachodu żelazną kurtyną. Zawsze była pogodna i przyjacielska wobec sportowców i innych ludzi.

Należała do Koła Seniorów AZS Lublin, gdzie co roku odbywały się spotkania opłatkowe i któryś z jego członków wygłaszał swoje wspomnienia.

W grudniu 1993 roku zrobiła to Mila, m.in. mówiąc, że czuła się Polką reprezentującą kraj. Była dobrym duchem każdego zespołu. 38 razy pełniła funkcję kapitana. Zasłużyła się dobrze rozsławiając Lublin na całą Polskę, Europę.

Zmarła 19 września 2010 roku. Została pochowana na cmentarzu na Majdanku.

Lucjan Piątek

Witryna książek sportowych

P

omysł wydania albumu powstał przy okazji przypadającej w 2009 roku setnej rocznicy powołania AZS. Autorzy chcieli odejść od typowego przy takich okazjach przedstawienia stuletniej historii stowarzyszenia, planowali pokazać działalność Związku w szerszym kontekście – poprzez wskazanie jego miejsca w światowym sporcie studenckim i roli, jaką pełni w promowaniu aktywności fizycznej wśród studentów. Tak powstała koncepcja wydawnictwa, które po ponaddwuletnich przygotowaniach ukazało się w formie 156-stronicowego albumu obficie wypełnionego zdjęciami.

Polacy na letnich uniwersjadach 1959– –2009, bo o tym albumie mowa, przedstawia historię startów polskich studentów w dwudziestu czterech z dwudziestu pięciu dotąd przeprowadzonych uniwersjad (ze względów politycznych Polacy nie wzięli udziału w V Uniwersjadzie w Tokio w 1967 r.). W rolach głównych występują tu oczywiście polscy akademicy. Autorzy przestawili ich nie tylko jako bohaterów sportowych aren, wielokrotnie kreślili portrety zawodników, wplatając do fabuły fakty z ich życia prywatnego.

Tłem dla występów młodych sportowców autorzy uczynili całą otoczkę zawodów. W albumie znajdziemy więc barwne opisy sportowych aren, zaznamy zmieniającej się z latami atmosfery panującej w wioskach uniwersjadowych; przyjrzymy się ceremoniom otwarcia i zamknięcia igrzysk, poznamy też motywy przyznawania kolejnym krajom prawa do organizacji zawodów (co niejednokrotnie miało związek z sytuacją polityczną na świecie). To wszystko autorzy okrasili ciekawymi, nieraz śmiesznymi opowieściami dodającymi uniwersjadowym historiom smaczku (opowieści o tym jak Jacek Wszoła na chwilę przed startem kleił dziurawy trampek przy pomocy taśmy tyczkarskiej, jak Jerzy Pietrzyk, który zaspał na finał swojego biegu, został doprowadzony na start przez karabinierów, czy o tym, jak Urszula Włodarczyk po omyłkowej wysiadce na nie tym co trzeba lotnisku została odwieziona na miejsce rozgrywania uniwersjady przez funkcjonariuszy FBI, są bezcenne).

Nie sposób mówić o udziale Polaków w uniwersjadach bez uwzględnienia ich dużego wkładu w tworzenie światowego systemu rywalizacji akademickiej. Sporo miejsca poświęcono na pokazanie genezy uniwersjad. Idea studenckiej rywalizacji na międzynarodową skalę zrodziła się już po I wojnie światowej. Od tamtego czasu trwał długi i żmudny proces opracowywania ram organizacyjnych, ideologicznych zmierzający do stworzenia systemu rozgrywek dla akademików. Polacy, nie dość że dość znacznie przyczynili się zrealizowania tych dążeń, to byli też gospodarzami pierwszych akademickich

mistrzostw świata – zawodów, uznawanych za protoplastę uniwersjad. Osiągnięcia Polaków na polu organizacyjnym uzupełniały sukcesy sportowe, również zaprezentowane w albumie.

Jak na prawdziwy album przystało, ważnym elementem książki jest szata graficzna. Dzięki niezwykłym talentom grafika Piotra Rachwańca powstało wydawnictwo bogato ilustrowane, ale i z rozmysłem i wyczuciem zakomponowane graficznie. W albumie znalazło się ponad 400 fotografii – w tym wiele unikatowych zdjęć, profesjonalnych, ale i amatorskich, często bardzo słabej jakości, pochodzących z archiwów PAP-owskich, prasy sportowej lub prywatnych kolekcji. Spora część fotografii pochodzi z bogatych zasobów APS. Wiele z nich nie było dotąd publikowanych, może więc stanowić szczególnie atrakcyjny element albumu. Stronę graficzną uzupełniają skany pamiątek, gadżetów związanych z konkretną uniwersjadą – jest więc okazja, żeby obejrzeć medale, foldery uniwersjadowe, znaczki czy maskotki z poszczególnych zawodów.

Aby dopełnić obrazu uniwersjad, przy opisie każdej imprezy autorzy umieścili statystyki i dane dotyczące zawodów i polskiej ekipy. Czytelnik może się dowiedzieć, jak liczne były poszczególne zawody, jaki był program sportowy, w jakich dyscyplinach startowali Polacy i w czym zdobyli medale.

Album Polacy na letnich uniwersjadach... to pierwsze na polskim rynku wydawnictwo dotyczące osiągnięć polskich atletów w największej studenckiej imprezie sportowej świata. Autorzy starali się pokazać zawody nie tylko jako wydarzenie sportowe, ale przede wszystkim jako wydarzenie, gdzie integracja, młodzieńczy zapał i radość biorą górę nad rezultatami sportowymi. Czy im się to udało, proponuję zweryfikować osobiście.

MM

Halina Hanusz, Bartłomiej Korpak Polacy na letnich uniwersjadach 1959–2009 Warszawa 2010, stron 156, oprawa twarda, zdjęcia aps nr 09–10 2010 (287–288)

AZS przeciwko narkotykom

A

kademicki Związek Sportowy – Zarząd Główny przyłączył się do Europejskiej kampanii w sprawie narkotyków. W ramach współpracy Związek zobowiązał się do promowania haseł akcji antynarkotykowej.

24 listopada w Pałacu Kazimierzowskim Uniwersytetu Warszawskiego odbyła się konferencja nt. „Europejskiej Kampanii w sprawie Narkotyków”, organizowana przez Dyrekcję Generalną ds. Sprawiedliwości Komisji Europejskiej. Wzięło w niej udział 100 uczestników reprezentujących sektor pozarządowy, rządowy i edukacyjny, w tym Jurek Owsiak z projektem „Stop przemocy! Stop narkotykom!”, i Krzysztof Jaryczewski, założyciel i były lider Oddziału Zamkniętego z programem „Twoje życie, Twój wybór”.

Celem konferencji było pokazanie różnorodnych projektów dotyczących zmniejszania zagrożeń narkotykowych oraz umożliwienie wymiany doświadczeń pomiędzy ich twórcami, realizatorami oraz tymi, którzy chcieliby z nich skorzystać zarówno w Polsce, jak i w Europie poprzez platformę www. action-drugs.eu.

Wręcz entuzjastycznie przyjęto prezentację inspektora Grzegorza Jacha z Zespołu Promocji Bezpieczeństwa Publicznego Komendanta Głównego Policji o profilaktyce rówieśniczej. Mówił niezwykle zajmująco o wykorzystaniu metody dramy w pracy z młodzieżą i z rodzicami oraz o związku munduru z teatrem, łamiąc wszelkie stereotypy na temat policji.

O tym, że największy potencjał jest w młodych ludziach, że ważne jest przełamywanie barier „my młodzi” – „wy rodzice” i odwrotnie, opowiadała Mariola Tatarska ze Stowarzyszenia „Wspólna”.

Pokazała, jak można spożytkować talenty, naturalny bunt i spontaniczność młodych ludzi z warszawskich bloko-

wisk, by nie szukali ucieczki w narkotykach.

Partyworkerzy z Alternative Dance i przedstawiciele Fundacji „Krzyś” oraz Fundacji „Kierowca Bezpieczny” Krzysztofa Hołowczyca mówili o modzie na bezpieczną zabawę i o świadomości wyboru. Trzeba informować o tym, jak dramatycznie zmienia się czas reakcji kierowcy będącego pod wpływem substancji psychoaktywnych, który odwozi swoich kolegów do domu, często narażając ich zdrowie lub życie. Najlepiej, gdy taką informację młodzi ludzie mogą znaleźć w klubie, w miejscu zabawy.

Wielu prelegentów mówiło o bezradności lekarzy w sytuacji, kiedy ktoś trafia do szpitala pod wpływem dopalaczy. Krzysztof Jaryczewski, założyciel Oddziału Zamkniętego, z ulgą przyjął działania rządowe, widząc skalę zjawiska w miasteczku, gdzie teraz mieszka i gdzie jeszcze parę tygodni temu można było zamówić pizzę wraz z dopalaczem z dostawą do domu…

Akademicki Związek Sportowy Zarząd Główny przyłączył się do kampanii, podpisując uroczyście swój akces podczas specjalnej ceremonii na konferencji. Wkrótce na stronie azs.pl powstanie specjalna zakładka informująca o zagrożeniach narkotykowych.

W przyszłym roku na banerach i koszulkach Akademickich Mistrzostw Polski pojawi się logo kampanii (być może rywalizacja odbywać się będzie pod hasłem „I love Sports without Drugs”).

W przemówieniu zamykającym konferencję Andrzej Kośnikowski z Dyrekcji Generalnej ds. Sprawiedliwości Unii Europejskiej podkreślił, że często młodym ludziom wydaje się, że jeśli nie biorą narkotyków, to są w mniejszości, tymczasem statystyki wskazują, że jest to nieprawdą. Właśnie tu nasza, społeczeństwa obywatelskiego, ważna rola, by konsekwentnie promować modę na życie bez uzależnień.

Każdego roku w wyniku przedawkowania narkotyków umiera w Unii Europejskiej prawie 7 tysięcy osób. Komisja Europejska zachęca wszystkich do podejmowania działań mających na celu informowanie o zagrożeniach związanych z narkotykami i ich uświadamianie. Kampania (ang. European Action on Drugs) realizowana jest poprzez podejmowanie konkretnych i dobrowolnych zobowiązań w sferze przeciwdziałania zagrożeniom związanym z narkotykami przez sygnatariuszy z 27 krajów Unii Europejskiej. Wszystkie akcje, jak i organizatorzy (osoby prywatne, organizacje, szkoły, instytucje, firmy prywatne) po przyłączeniu do kampanii są prezentowane na stronie EAD: www.action-drugs.eu.

Tekst i foto dzięki uprzejmości Renaty Bojczuk

Pani Rektor w podziękowaniu studentom

W

Sali Złotej Pałacu Kazimierzowskiego 15 listopada br. odbyło się tradycyjne spotkanie władz Uniwersytetu Warszawskiego ze studentami i trenerami reprezentującymi uczelnię w rywalizacji sportowej. Najważniejszy powód spotkania to zwycięstwo Uniwersytetu w Akademickich Mistrzostwach Polski sezonu 2009/2010. Rektor uczelni prof. Katarzyna Chałasińska-Macukow, dziękując całej sportowej społeczności związanej z AZS, podkreślała znaczenie sukcesów dla budowania prestiżu Uniwersytetu. Zaprezentowano liczne nagrody otrzymane przez uczelnię za zwycięstwo w zakończonej rywalizacji. Sekretarz generalny AZS Bartłomiej Korpak wręczył najbardziej utytułowanym zawodnikom i trenerom Odznaki AZS. BK, Foto Janusz Rudziński www.azs.pl

NOWY YORK

WARSZAWA

LEGITYMACJA WYJĄTKOWEGO STUDENTA

PARYŻ

W W W. I S I C . P L

BARCELONA

aps nr 09–10 2010 (287–288)