Akademicki Przegląd Sportowy 02/2010

Na zawody, hej narciarze!

Czechy, Roje, Marusarze, Dla nas nie ma trudnych tras, Ty, koziołku, prowadź nas!

My odważnie startujemy W biegach, skokach i slalomie.

Tacie, mamie pokażemy, Jak my pięknie szusujemy!

Po zwycięstwo, po nagrody Jedź, nie zwlekaj, bracie młody.

Kto jest dzielny, zdrowiem tryska, Mknie z nartami na igrzyska!

[znalezione w sieci]

Życie oszczepnika zimą nie jest łatwe. W hali trzeba liczyć tylko na siatkę, a sprzętem rzutowym są kulki.

Spała jest świetnym miejscem na ciężki trening, ale wiosna mogłaby już wreszcie przyjść. Udało się! Aura nie jest może idealna, ale przynajmniej w bardzo dużym stopniu ubyło śniegu. Dzisiaj mogłem sobie pozwolić na wbijanie oszczepami. Warunki, w jakich robiłem trening, są trochę ekstremalne – nierówna polana pełna krecich kopców i różnych nierówności.

Mimo to udało mi się porzucać.

O przygotowaniach do sezonu lekkoatlety AZS AWFiS Gdańsk Igora Janika czytaj na www.igorjanik.comze.com.

Łódź była jednym z trzech miast ubiegających się o prawa organizacji I Europejskich Igrzysk Studenckich w 2012 roku. Nowa formuła organizowanych przez EUSA Akademickich Mistrzostw Europy zakłada przeprowadzenie w jednym miejscu i czasie zawodów przynajmniej pięciu dyscyplin (w większości gier zespołowych). Łódzki AZS stanął w szranki z Cordobą i Lizboną. Prezentacje zainteresowanych miast odbyły się podczas posiedzenia Komitetu Wykonawczego EUSA w Wilnie. W kuluarach porównywano poziom przedstawionych ofert do kandydatur składanych w związku z organizacją uniwersjad. Wygrali Hiszpanie, ale nasi przedstawiciele zapowiedzieli już walkę o kolejne igrzyska. Więcej o tym wydarzeniu na stronach www.azs.pl i www.eusa.eu.

Wszystko wskazuje na to, że w tym sezonie awans do pierwszej ligi wywalczą przynajmniej dwa męskie zespoły piłkarzy ręcznych AZS. W grupie II przewodzą szczypiorniści AZS UKW Bydgoszcz, a w trzeciej ekipa AZS Politechniki Warszawskiej. Bydgoszczanie mają w tym sezonie na koncie tylko jeden remis, a warszawiacy tylko jedną porażkę i tylko jakaś katastrofa mogłaby ich pozbawić awansu na zaplecze ekstraklasy.

O poczynaniach drużyn prowadzonych przez Andrzeja Kaczorowskiego i Mirosława Rybaka czytaj na ich stronach: www.azs.bydgoszcz.pl i www.azspw.pl/pilkareczna.

Akademickie Mistrzostwa Polski idą pełną parą.

Za nami strefowe eliminacje badmintona, które kolejny raz wywołały sporo emocji. W tej dyscyplinie jak w rzadko której kolejny raz doszło do istnego wyścigu zbrojeń. W składach niektórych zespołów pojawili się jedni z najlepszych w Polsce zawodników, którzy na wcześniejszych akademickich turniejach startowali w zupełnie innych barwach.

O dziwnym podejściu do studenckiej rywalizacji świadczyć mogą także same stroje niektórych uczestników. O azetesowskiej etyce, naruszeniu zasad i wypaczeniu sportowego wyniku piszą na swojej stronie badmintoniści Uniwersytetu Warszawskiego.

Czytaj www.badminton.azs.uw.edu.pl.

DS

aps nr 2 2010 (280)

[od redakcji]

Cóżeś ty, Kornelio, uczyniła? o i stało się. Jeszcze nie zdążyliśmy się nacieszyć sukcesami polskich sportowców na igrzyskach w Vancouver, a już mamy powszechne dopingowe pranie. Najwięcej do powiedzenia mają dziennikarze i działacze.

Ci pierwsi szukają sensacji, a ci drudzy winnych, najlepiej gdzieś daleko od siebie.

Cóżeś ty, Kornelio, uczyniła? Na razie wynika, że wszyscy są w szoku, a w największym – chyba sama zawodniczka. Rozwój sytuacji jest do tej pory bardzo typowy dla takich przypadków dziejących się w polskiej sportowej branży. Powoływane są komisje i sądy związkowe. Komisje tworzone pod hasłem „niepokoju moralnego” nie są w stanie niczego wyjaśnić, nie mają procedur ani instrumentów prawnych.

Służą jako parawan. Na wszelki wypadek Kornelię usunięto z kadry narodowej, a fizykoterapeutę, który zajmował się całą grupą, zwolniono z pracy w Polskim Związku Narciarskim. Działanie podejmowane jest w schemacie, w którym z góry wiadomo, że nie jest w stanie niczego skutecznie do końca wyjaśnić. Jeżeli doping jest przestępstwem (tak twierdzą fachowcy z branży karno-sportowej), to powinien być ścigany w drodze postępowania pro-

N

kuratorskiego, a nie komisji i sądów koleżeńskich.

Naloty na włoskich kolarzy, które doprowadziły do znalezienia środków dopingujących i wykrycia siatki ludzi z tego procederu żyjących, nie były dziełem komisji związku kolarskiego, a organów ścigania. Tryb wynikający z kodeksu karnego jest też o wiele bardziej precyzyjny w stosunku do osób podejrzanych. Mają ustawowo zagwarantowaną obronę, dostęp do dokumentacji, do postępowania na każdym z etapów.

W codziennym życiu sportowym im dalej od kamer i mikrofonu, tym spojrzenie na doping mocno łagodnieje. Na większości zgrupowań i w okresie startowym trwa taki milczący pojedynek pomiędzy zawodnikami a lekarzami bądź fizjoterapeutami. Ci pierwsi przynoszą jakieś preparaty, ampułki, a ci drudzy wzbraniają się, by te specyfiki podawać (wstrzykiwać). Wiele z tych wynalazków jest zupełnie nieoznakowanych, ale muszą mieć piorunujące oddziaływanie dla organizmu, skoro znajdują ciągle rzesze amatorów. I niewątpliwie nie są to dopalacze robione w kuchni, w akademiku, ale środki wytwarzane przez pracownie farmaceutyczne. Ktoś to produkuje, rozprowadza, sprzedaje

i się śmieje głośno, jak przytrafi się wpadka.

Statystyka jest nieubłagana: jeżeli na dopingu rocznie w Polsce wpada kilka osób, to znaczy że kilka ładnych setek go przyjmuje. To tak jak z pijanymi kierowcami. Na sto sprawdzanych w klasycznej akcji weekendowej od dwóch do pięciu ma przekroczone normy. A sprawdza się może jeden procent kierowców, albo jeszcze mniej. Grupy najlepszych zawodników, kadrowiczów są skoszarowane przez 200–250 dni w roku. Żyją trochę jak w zakładzie zamkniętym: na sygnał pobudka, jedzenie, spanie, trenowanie, odpoczywanie. Duch nieczysty, ze strzykawką pełną dopingu, byłby widziany przez dziesiątki oczu.

Prawda, że współczesny sport to trochę takie laboratorium chemiczno-medyczne. Wspomaganie jest w stałym zestawie medykamentów używanych przez wszystkich liczących się sportowców, pozostaje tylko pytanie, jak odróżnić to dozwolone od tego zakazanego. I to jest zagadka do wyjaśnienia w przypadku Kornelii – bądź co bądź studentki Akademii Wychowania Fizycznego, od której powinno się czegoś więcej wymagać.

Redaktor

Z KREDYTOWEJ 1A 13 marca br. w Auli Senatu Wyższej Szkoły Ekonomiczno-Informatycznej w Warszawie obradował Zarząd Główny AZS. Ważniejsze przyjęte uchwały i ustalenia: Zatwierdzono: • terminarz posiedzeń, • składy Rad (Ekonomicznej, Sportu, Upowszechniania Kultury Fizycznej), • kalendarz imprez centralnych na rok 2010, • zadania jednostek AZS objętych dofinansowaniem z Ministerstwa Sportu i Turystyki w roku 2010, • budżet Zarządu na rok 2010.

Powołano: koordynatorów Zarządu Głównego AZS w dyscyplinach sportu (wioślarstwo, pływanie, lekkoatletyka, badminton, tenis stołowy, szermierka, żeglarstwo, judo, teakwondo). Powołano Komisje i ich przewodniczących: • Komisja Odwoławcza AMP – Leszek Pankiewicz • Komisja ds. WF i SWFiS – (do decyzji pierwszego zebrania) • Kapituła Odznaczeń – Tomasz Szponder • Komisja Prawna – Jakub Kosowski.

Pismo Zarządu Głównego AZS Redaktor naczelny: Bartłomiej Korpak Adres: 00-056 Warszawa ul. Kredytowa 1a tel./faks (22) 828-02-76 502-250-604 www.azs.pl e-mail: aps@azs.pl Projekt graficzny i skład: © FALL tel. (12) 413-35-00, 294-15-28, www.fall.pl Numer zamknięto 25 marca 2010 r.

Wydawnictwo zrealizowano ze środków Ministerstwa Sportu i Turystyki,

Przyjęto informację na temat oceny sezonu 2009 w Ośrodkach AZS (Wilkasy, Górki Zachodnie).

ISSN 0209-0546

Posiedzeniu przewodniczył prezes ZG Kolega Marek Rocki. Wśród zaproszonych gości obecni byli kolega Aleksander Pyć, przewodniczący GKR AZS, oraz kolega Jerzy Skorowski, przewodniczący Konwentu Członków Honorowych AZS.

Redakcja nie zwraca materiałów niezamówionych oraz zastrzega sobie prawo skracania artykułów.

www.azs.pl

kolejne pokolenia naszych absolwentów spotykamy na stokach wraz z rodzinami. Osoba pierwszego kierownika miała bardzo duży pozytywny wpływ na naszą działalność, a wiele jego inicjatyw przetrwało do dziś. Stąd na jubileuszowym spotkaniu – transparent na stoku: A naszym ojcem jest A. Liedke.

Z historii wynika, że kielecka uczelnia pokonała ambitną drogę od Wyższej Szkoły Nauczycielskiej przez Wyższą Szkołę Pedagogiczną i Akademię Świętokrzyską, aż do Uniwersytetu. Jak udało się, mimo tych zmian, zachować program w Bukowinie, a jakie zmiany zaszły w jego realizacji na przestrzeni tych kilkudziesięciu lat?

Nasza wizytówka Rozmowa APS z dr. Rafałem Pawłowskim, kierownikiem Międzywydziałowego Studium Wychowania Fizycznego i Sportu Uniwersytetu Humanistyczno-Przyrodniczego Jana Kochanowskiego w Kielcach.

W marcu w Bukowinie Tatrzańskiej odbył się Jubileuszowy Zjazd absolwentów obozów narciarskich – „Czterdziestozimie w Bukowinie”. Przyjechało sporo osób, było uroczyście, radośnie. Kto wpadł 40 lat temu na ten pomysł, jak go realizowano i co zostało z tego w 2010 roku?

Organizatorem i pierwszym kierownikiem Studium był doc. Andrzej Liedke. Był inicjatorem wielu form wciągania studentów do kultury fizycznej, także obozów narciarskich. Pierwszy obóz w Bukowinie Tatrzańskiej 40 lat temu został zorganizowany dla trzydziestu studentów kierunku nauczania początkowego z wychowaniem fizycznym. W Bukowinie zorganizowano wyjazdowe posiedzenie Senatu połączone z nauką jazdy na nartach. Niewykluczone, iż ułatwiło to podjęcie decyzji o wprowadzeniu, począwszy od 1974 roku, obowiązkowych obozów narciar-

skich dla wszystkich studentów. Ich liczba na obozach wzrastała, uczelnia zakupiła kilkadziesiąt par nowych nart.

Od tej pory szkoliliśmy studentów, ku zazdrości innych uczelni, na nowoczesnym sprzęcie.

Nie można zmieniać tego, co od zawsze było dobre. Dziś systematycznie odnawiamy sprzęt, a także dostosowujemy program szkolenia do zmieniających się wymogów techniki narciarskiej. Tak jak przed czterdziestu laty do południa odbywają się zajęcia obowiązkowe na stoku, zakończone w ostatnim dniu rywalizacją w slalomie gigancie – dla jednych walka o czołowe lokaty, dla innych o udowodnienie sobie, że w tydzień można skutecznie nauczyć się jeździć na nartach. Popołudniami – dowolna jazda na nartach, kuligi, ogniska, tworzenie niezapomnianej bukowińskiej atmosfery, która sprawia, że po latach

Uczelnia nasza przekształcała się na przestrzeni swojej 40-letniej historii i rozwija się dalej. Studenckie obozy narciarskie, organizowane od czterech dekad, są naszą wizytówką. Założenie jest niezmienne od lat – jak największe rzesze studentów przekonać do kultury fizycznej poprzez wypoczynek połączony z aktywnością fizyczną w czasie wolnym. Kiedyś decyzja Senatu naszej uczelni spowodowała, że studenci drugich lat wszystkich kierunków obowiązkowo uczestniczyli w bezpłatnych obozach narciarskich. Później, w drugiej i trzeciej dekadzie działalności, koszt obozu został podzielony pomiędzy uczelnię, która pokrywała transport i pracę instruktorów, oraz studentów, którzy pokrywali koszt swojego pobytu w Bukowinie. Dziś chętni studenci wyjeżdżający do Bukowiny pokrywają w pełni koszty swojego wyjazdu, co zdecydowanie utrudnia powszechny kiedyś dostęp do narciarstwa. Kiedyś do Bukowiny wyjeżdżało na tygodniowe obozy nawet do tysiąca studentów w sezonie, podczas dziewięciu turnusów, dziś to tylko trzy turnusy i do 250 studentów każdej zimy. 40 lat obozów to ponad 14 000 przeszkolonych absolwentów.

Od początku inicjatorem i organizatorem akcji Bukowina byli pracownicy SWFiS. Patrząc na zaangażowanie wielu spośród nich, należałoby spytać – czy do pracy w tym Stu-

aps nr 2 2010 (280)

dium dobierani są ludzie właśnie pod kątem przydatności w tym przedsięwzięciu?

Narciarstwo w działalności Studium jest czymś naturalnym i oczywistym.

Ktoś, kto pracuje u nas 30 lat – jest elementem układanki pt. „Bukowina”; kto pracuje kilkanaście lat – współtworzy „Bukowinę”, a kto zaczyna pracę, to dla niego chwila, od której narciarstwo staje się dla niego ważną sprawą. Nie przyjmujemy do pracy pracowników pod kątem przydatności w obozach narciarskich, ale każdy chce być częścią tego przedsięwzięcia. W Studium pracują ludzie, którzy żyją sportem, sprawdzają się na wielu płaszczyznach swojej kariery zawodowej. Wielu pracowników uczestniczy w organizacji rejsów żeglarskich i żyje żeglarstwem. Trenerzy realizują się w swojej pracy, także na poziomie rozgrywek ekstraklasy. Łatwo i przyjemnie pracuje się z ludźmi, którzy mają pasję i podchodzą do pracy z entuzjazmem.

Przed wielu laty jako współorganizator akcji Bukowina występował uczelniany AZS. Kolejni prezesi klubu prezentowali ten pomysł na ogólnopolskim forum jako nowatorskie rozwiązanie w zakresie propagowania sportu wśród studentów. Teraz nie tylko nikt o tym na spotkaniach AZS nie wspomina, gorzej, bo aktywność studentów w kieleckim AZS jakby całkowicie zamarła.

Dziś ciągle jeden z naszych trzech obozów nazywany jest obozem AZS. Na ten turnus wyjeżdżają m.in. studenci uczelnianych sekcji sportowych. Przyznać trzeba, że kieleckie środowisko azetesiaków jest zbyt mało widoczne.

Jednym z powodów jest brak własnych obiektów sportowych i brak możliwości rywalizacji sportowej. W środowiskach takich jak Kraków, Warszawa, Poznań czy Wrocław studenci, członkowie sekcji sportowych mają możliwość stałej rywalizacji w rozgrywkach akademickich ze sportowcami z innych uczelni.

W Kielcach, gdzie są tylko dwie uczelnie publiczne, a to w nich funkcjonuje duża liczba sekcji sportowych, możliwość rywalizacji w wielu dyscyplinach

sportowych jest bardzo ograniczona. To nie sprzyja podnoszeniu poziomu sportowego naszych drużyn. Organizacyjnie widoczny jest brak świeżej krwi, brak młodych następców w klubach uczelnianych, chcących się sprawdzać w roli działaczy sportowych. Staramy się i na tej płaszczyźnie powoli dokonywać pozytywnych zmian.

Liczymy, że pracownik Studium Tomasz Błaszkiewicz, dziś także wiceprezes KU AZ UJK, będzie nową siłą napędową sportowej działalności. To on ambitnie w dużym stopniu przyczynił się do organizacji „Czterdziestozimia w Bukowinie” i innych jubileuszowych imprez, a także jest głównym organizatorem z ramienia KU AZS UJK półfinałów AMP w Piłce Ręcznej Mężczyzn.

Zaczynaliście w góralskiej wiosce Bukowina, dzisiaj to podhalański kurort. Czy te wszystkie zmiany mają jakiś wpływ na program obozów i zainteresowanie nim studentów?

W Bukowinie jesteśmy od zawsze.

Dla nas kiedy spada pierwszy śnieg, zbliżają się nie obozy narciarskie, ale po prostu zbliża się „Bukowina”. Faktycznie w Bukowinie zmieniło się bardzo dużo. Podniósł się standard zakwaterowania, wzbogaca się infrastruktura na stokach, a ostatnio wybudowano nawet baseny termalne. Wszystko to zwiększa atrakcyjność miejscowości, ale dla nas jest także negatywna strona pozytywnych zmian – wzrost cen pobytu. Całe szczęście od lat mieszkamy w tych samych kwaterach, jeździmy na tych samych stokach, u zaprzyjaźnionych górali i jesteśmy traktowani nie jako obcy, ale jako swoi. To pozwala nam utrzymać koszty organizacji obozów w miarę na niezmiennym poziomie. Jest dla nas bardzo ważne, kiedy chcemy utrzymać dużą dostępność obozów dla szerokiej rzeszy studentów. Tylko sentymentalne wspomnienia przypominają nam czasy wioski góralskiej, w której śnieg często przywożono na stok furmanką z lasu, a wyrównywano drabiną. Dziś jesteśmy w kurorcie, są ratraki, armatki śnieżne, nowe wyciągi krzesełkowe, a wieczorem możemy skorzystać z kąpieli w basenie z gorącą źródlaną wodą.

Klimat obozów jest niezmiennie bardzo dobry, przyciągający nowych studentów.

Bukowina trzyma się świetnie.

Dziękujemy za rozmowę.

Rozmawiał BK Foto Tomasz Błaszkiewicz www.azs.pl

AMP w Futsalu Katowice, 26–28 lutego 2010 r.

Łódź triumfuje Katowickie zmagania zakończyły rozgrywki futsalowe przeprowadzone w środowiskach i rozgrywki strefowe, tzw. półfinałowe, które odbyły się w czterech strefach.

Na Śląsk przyjechało 16 najlepszych zespołów studenckich, które przystąpiły do finałowej rywalizacji.

Wyniki futsalowych zmagań są już znane. Rywalizacja i jej przebieg wymagają jednak pewnego komentarza.

Organizatorzy Byli bezwzględnie numerem 1 turnieju finałowego. Zespół Zarządu KU AZS UŚl pod kierunkiem prezesa Aleksandra Fangora dwoił się i troił, żeby turniej od strony organizacyjnej wypadł jak najbardziej okazale i by nawet ci uczestnicy Mistrzostw, którzy nie osiąg-

Rozmowa z Andrzejem Hendrzakiem, przewodniczącym Wydziału Futsalu PZPN Jest pan uważnym obserwatorem tegorocznych AMP w Futsalu. Jakie nasuwają się z nich wnioski dla PZP?

Drużyny AZS stanowią dość istotny element w krajobrazie polskiego futsalu. Występują na wszystkich szczeblach prowadzonych przez PZPN rozgrywek. Poza tym widzę w futsalu akademickim tendencję do szybkiego rozwoju liczebnego, organizacyjnego oraz – co najważniejsze – sportowego.

Takim najbliższym sprawdzianem współpracy pomiędzy PZPN i AZS będą zapewne tegoroczne AMŚ?

Zgodnie z wcześniejszym porozumieniem będziemy jako Wydział Futsalu uczestniczyć w przygotowaniach akademickiej reprezentacji Polski.

Już w 2006 roku, kiedy to mistrzostwa odbywały się w Poznaniu, współpracowaliśmy z AZS, co dało niespodziewany doskonały wynik sportowy, gdyż polska reprezentacja akademicka wywalczyła IV miejsce. Trenerem akademickiej reprezentacji Polski został właśnie wspólny kandydat AZS i PZPN, jeden z najlepszych młodych polskich trenerów, Klaudiusz Hirsch, m. in. król strzelców AMŚ i dwukrotny medalista AME. Z jego pracą z zespołem studenckim wiążemy duże nadzieje w aspekcie całego polskiego futsalu.

nęli najlepszych wyników sportowych, wyjeżdżali z Katowic zadowoleni. Ważnym akcentem futsalowym, zaproponowanym uczestnikom przez organizatorów (oklaski!), była możliwość obserwowania meczu ekstraklasy Polskiej Ligi Futsalu Nova Katowice – Clearex Chorzów (derby Śląska, emocjonujący mecz zespołów z czołówki tabeli ligowej!) oraz pokazowej gry pomiędzy reprezentacją Śląska a zespołem „Ruch Chorzów Old Boys”. Przerwę w tym drugim meczu zagospodarowano na uroczyste otwarcie Mistrzostw, w którym wzięło udział wielu znakomitych gości, nie tylko z Katowic. Znakomity pomysł. Dodajmy w uzupełnieniu, że nikt nie narzekał.

Poziom sportowy Poziom rośnie, na co wyraźnie wskazywali także rozmówcy (patrz: rozmowy z A. Hendrzakiem i Z. Jezierskim).

W roku 2010 odbędą się akademickie mistrzostwa świata, a finałowy turniej AMP – to jeden z etapów selekcji do reprezentacji akademickiej. Wysoki poziom rozgrywek pozwala na optymizm przed AMŚ, tym bardziej że – o czym wiedzą nie tylko fachowcy – nie zagrało w nich kilku studentów, którzy są zawodnikami innych drużyn futsalowych, w tym ligowych, i którzy bez trudu zna-

leźliby miejsce w każdym z zespołów rywalizujących w Katowicach.

Zwycięzcy Akademickim mistrzem Polski została bezapelacyjnie ekipa Wyższej Szkoły Edukacji Zdrowotnej z Łodzi.

Wielkie brawa dla zawodników, a uznanie dla twórcy i dobrego ducha zespołu – kanclerza WSEZ Zbigniewa Domżała. Łodzianie byli klasą dla samych siebie. Nie jest to drużyna-efemeryda, lecz zespół konsekwentnie budowany, który ma już na swoim koncie sukcesy, a na futsalowej mapie Polski utrwaloną pozycję. Jak zmieniła się ostatnio, na korzyść łodzian, polska mapa akademickiego futsalu, można się było przekonać w czasie meczu jednej z grup eliminacyjnych, gdy WSEZ rozgromiła wynikiem 4:0 UAM Poznań, wciąż jeszcze najbardziej utytułowany zespół studencki. Poznaniacy – z zawodnikami ekstraklasy, I i II ligi futsalu w składzie – ani przez chwilę nie zagrozili w tym meczu późniejszym zwycięzcom AMP. Można dodać, że także mecz finałowy (WSEZ – Olsztyńska Szkoła Wyższa 5:0) był formalnością.

Drużyna WSEZ z dużymi szansami na sukces pojedzie w lipcu na AME. Zaryzykuję twierdzenie, że po trzech brązowych medalach AME (zdobytych dwukrotnie przez UAM i jeden raz przez WSEZ), jeszcze nikt w Polsce nie miał takiej dużej szansy na grę o złoto jak ta, która rysuje się w roku 2010.

Przepisy futsalu i sędziowie Turniej rozegrano zgodnie z przepisami FIFA – z wyjątkiem czasu gry (mecze trwały nie 2x20, ale 2x15 minut) i przepisu o faulach akumulowanych: przedłużone rzuty karne strzelano po popełnieniu przez zespół piątego, a nie szóstego faulu. Ta druga zmiana

Czy azetesiacy także walczą o miejsca w reprezentacji narodowej w futsalu?

Oczywiście. Chociażby Michał Maciąg z WSEZ Łódź, który bardzo dobrze prezentował się podczas AMP w Katowicach. W reprezentacji Polski jest jeszcze kilku studentów, którzy doskonale sobie w niej radzą. Stuprocentowym azetesiakiem jest też obecny kierownik reprezentacji narodowej, Piotr Kuś.

Dziękuję bardzo za rozmowę.

Mistrzowie AMP w Futsalu – WSEZ Łódź

aps nr 2 2010 (280)

Najciekawszy mecz grupowy. Uniwersytet Gdański – AJD Częstochowa 11:7

– wprowadzona osobiście przez koordynatora AMP (kiedy?), niczego pozytywnego nie przyniosła (chodziło w niej zapewne o zmniejszenie liczby fauli w meczach), natomiast wprowadziła niepewność co do innych rozstrzygnięć, podatnych na tego typu autorytarne manipulacje. To jej bezpośrednim efektem była m.in. odmowa przyznania czasu przez sędziów w drugiej połowie jednego z meczów oraz niepewność co do liczby strzelanych rzutów karnych po meczu o konkretne miejsce, zakończonym remisem – przytrafiło się to tak wybitnemu trenerowi futsalowemu jak Zenon Jezierski z UAM. Niech tradycją AMP stanie się udział w nich najlepszych polskich sędziów w jak największej liczbie.

W Katowicach oglądaliśmy na parkiecie eksportową trójkę naszych sędziów międzynarodowych i kilku sędziów lokalnych. Różnica w umiejętnościach była bardzo wyraźna.

Zakończenie Studenckie rozgrywki futsalowe w Polsce, od eliminacji w środowiskach po rozgrywki na szczeblu centralnym, przyjęły w zasadzie system

modelowy. Utrzymajmy go, chociaż niekoniecznie grajmy o wszystkie miejsca po kolei w strefach. Rywalizacja na każdym etapie powinna trwać do momentu, w którym jej efektem może być konkretny cel – później nie ma to sensu.

W trakcie Mistrzostw rozmawiałem o futsalu studenckim z fachowcami. Obok – garść ich uwag.

Tekst i rozmowy Piotr Kuś Foto ze zbiorów AZS UŚl

Rozmowa z Zenonem Jezierskim, trenerem AZS UAM Poznań Jak pan ocenia tegoroczne AMP w Futsalu?

Bardzo wysoko. Turniej finałowy został dobrze przeprowadzony; organizator, KU AZS UŚl, wybrał do gry doskonałe hale sportowe w Katowicach, a i poziom futsalu, zaprezentowany przez zespoły studenckie, wydaje się rosnąć z roku na rok.

No właśnie. Poziom rośnie, a pańska drużyna z UAM Poznań, w końcu najbardziej utytułowany futsalowy zespół studencki w Polsce, wciąż żyje wspomnieniami i już się raczej nie rozwija. Wygraliście w Katowicach tylko jeden mecz.

Dekoracja złotych medalistów AMP w Futsalu zespołu WSEZ z Łodzi. Dekorują Piotr Nowak – Kierownik SWFiS UŚ, Mariusz Walczak oraz Włodzimierz Leśniewski członkowie ZG AZS

Uważam, że mój zespół w Katowicach zaprezentował się dobrze. Poprawnie i, co najważniejsze, skutecznie zagrał w grupie eliminacyjnej, a potem, cóż, ze zmiennym szczęściem występował w elitarnej grupie zespołów, które rywalizowały o najwyższe miejsca, czyli od pierwszego do ósmego. No i zdobył brązowy medal w rywalizacji uniwersytetów. To przecież jest duży, cenny sukces.

Prowadził pan już drużynę UAM na AME, dwukrotnie zdobywając brązowe medale. Jaki wynik prognozuje pan na najbliższe AME (w lipcu, w Zagrzebiu) dla tegorocznych zwycięzców AMP, drużyny Wyższej Szkoły Edukacji Zdrowotnej z Łodzi?

Nie bez znaczenia jest fakt, że w tym zespole na co dzień gra pięciu zawodników występujących w ekstraklasie futsalu. Oni powinni zagwarantować WSEZ miejsce, jeśli nie na podium, to przynajmniej w jego najbliższej okolicy. Przypomnę, że ta drużyna ma już pewne doświadczenie w europejskich rozgrywkach, a wśród sukcesów brązowy medal w AME, zdobyty dwa lata temu.

Właśnie to w Zagrzebiu powinno być jej dodatkowym atutem.

Dziękuję za rozmowę.

www.azs.pl

Harenda W Zakopanem na stoku Harenda ponad 500 akademików z całej Polski rywalizowało w narciarstwie alpejskim. Również w tym roku studenci AWF z Krakowa i Katowic okazali się najlepsi i nie dali szans na podium rywalom z innych miast.

szystkie medalistki, zarówno w gigancie, jak i w slalomie, oprócz Agnieszki Szwenk UJ, reprezentowały AWF Kraków.

Anna Berezik wy-

W

rwała w slalomie gigancie parę setnych sekundy i zdobyła podium, pokonując ubiegłoroczną laureatkę Karolinę Klimek. Jednak drugiego dnia w slalomie Karolina Klimek zrewanżowała się w wyścigu po złoto.

W konkurencji mężczyzn Jakub Ilewicz z AWF Katowice powtórzył swój sukces z ubiegłego roku i został bezapelacyjnym zwycięzcą slalomu gigantu i slalomu. Swój bardzo udany debiut miał w tym roku Mateusz Habrat, który stanął na podium aż dwa razy.

Podobnie jak co roku impreza rozdania nagród i after party odbyły się w Wierchach. Gośćmi specjalnymi na zakończeniu byli członkowie prezydium ZG AZS wraz z prezesem Markiem Rockim.

Tekst Karolina Sacha foto Tadeusz Jezierski

Mateusz Habrat, AWF Kraków Jak ocenia swoją formę dziewiętnastolatek?

W tym roku w gigancie zająłem 3. miejsce – brązowy medal, więc nie ma na co narzekać.

Chociaż prawdę mówiąc po kwalifikacjach liczyłem na więcej, ale trzeba się cieszyć z tego, co jest.

Czy masz jakieś zastrzeżenia co do organizacji tych zawodów?

Ogólnie uważam, że zawody były zorganizowane super. Zważywszy na dużą liczbę startujących, myślę że wszystko zgrabnie i szybko przebiegało.

Co sądzisz o wspólnym starcie kadrowiczów i zawodników sekcji klubów uczelniach AZS?

Czasami ktoś, kto mniej trenuje, również może sprawić niespodziankę. Co do amatorów to nawet jeżeli są trochę gorsi technicznie, mają okazję obserwować najlepszych. aps nr 2 2010 (280)

AMP w Narciarstwie Alpejskim Zakopane, 3–6 marca 2010 r.

Karolina Baran, SGH Warszawa Co najbardziej przyciąga cię co roku do Zakopanego.

Atmosfera! Jest zawsze super. To jest mój drugi AMP, bardzo fajne jest to, że zjeżdżają się wszyscy studenci z całej Polski – z sekcji narciarskich różnych uczelni.

Czy te zawody różnią się w jakiś szczególny sposób od innych zawodów narciarskich?

Myślę, że są one nietypowe pod względem doboru konstelacji uczestników. Część osób startuje tylko dla zabawy, rekreacyjnie, po prostu żeby poczuć atmosferę. Drudzy – to ludzie, którzy bardzo dobrze jeżdżą, są członkami kadry Polski, i ta część zawodników będzie konkurować o podium. Każdy może spróbować swych sił. Ludzie, którzy kochają narty, mogą zmierzyć się z najlepszymi w tej dyscyplinie narciarzami.

Która konkurencja była dla ciebie trudniejsza – slalom czy gigant?

Gigant poszedł mi zdecydowanie lepiej.

Ogólnie slalom jest trudniejszy, ponieważ wymaga lepszej techniki i rzadziej się go jeździ.

Aby uzyskać dobry wynik w slalomie, trzeba mieć dobrą technikę, opanowane zbijanie tyczek.

Piotr Raszyński, AWF Poznań Jak ocenisz tegoroczny AMP? Który raz uczestniczysz w tej imprezie?

Należę do starszych zawodników. Debiut miałem w 1999 r., ale jestem doktorantem, dlatego to już mój 10. start w zawodach.

Czyli jesteś weteranem mistrzostw. Jak oceniasz postęp studenckiej rywalizacji?

Można powiedzieć, że jestem weteranem.

Trzeba przyznać, że aspekty organizacyjne poszły do przodu. Jeżeli chodzi o warunki, to pogoda też nam dopisała w tym roku. Nie jest tak ciężko jak w ubiegłym, czy też dwa lata temu. Zdarzały się lepsze warunki, kiedy przygotowanie stoku można było porównać do warunków w mistrzostwach świata, ale w tym roku też nie jest źle.

Jak zawodnicy radzą sobie z porażkami na stoku?

Oczywiście, jak na każdych zawodach, zdarzają się sukcesy i porażki, a zawodnicy różnie na nie reagują. Porażka jest częścią sportu.

Czy chcesz stanąć na podium?

Obecnie na to nie liczę. Kiedyś byłem dobry i nawet wygrałem te zawody. Ale teraz najważniejsza jest tylko dobra zabawa.

Jak wygląda życie po zawodach. Czy w nim uczestniczysz?

Wczoraj wszyscy razem szlifowaliśmy narty, to taki zwyczaj. Ale nie wątpię, że w następne dni nie zabraknie miłych imprez.

www.azs.pl

AWF na medal Akademickie Mistrzostwa Polski w Snowboardzie, Zakopane, 1–3.03.2010 r.

Zakopane po raz kolejny gościło snowboardzistki i snowboardzistów rywalizujących w Akademickich Mistrzostwach Polski. Odnotowano kolejny rekord frekwencji – udział blisko 400 studentów, reprezentujących 54 uczelnie wyższe. ierwsi zawodnicy zameldowali się na Harendzie już o godzinie 7.00, by przy lekkim mrozie i w promykach słońca rozegrać przejazdy eliminacyjne stref wschodniej i zachodniej. Jednym brakowało obecności narciarzy, drudzy wskazywali na korzyści związane z utrzymaniem warunków na stoku.

Jedno jest pewne – zarówno przyjemnej atmosfery, dobrej zabawy, jak i sportowych emocji na wysokim poziomie na pewno nie zabrakło!

Walka o czołowe lokaty to popis umiejętności i zacięta rywalizacja w wykonaniu najlepszych po pierwszych przejazdach finałowych. O układzie miejsc decydowały niekiedy setne ułamki sekundy.

I tak wśród kobiet tryumfowała ubiegłoroczna brązowa medalistka AMP – Paulina Woźniak (AWF Warszawa), która okazała się minimalnie lepsza od Aleksandry Król (UJ Kraków). Medal brązowy przypadł w udziale reprezentującej UAM Poznań Paulinie Sikorze. O miejscu trzecim zadecydował łączny czas finałowych przejazdów lepszy o 0.04 sekundy od Barbary Stachoń (UE Kraków).

Przemysław Buczyński (PPWSZ Nowy Targ) po raz drugi z rzędu został zwycięzcą AMP. W finale prześcignął prowadzące-

P

go po eliminacjach olimpijczyka Mateusza Ligockiego (AWF Kraków). Na ostatnim medalowym miejscu uplasował się zwycięzca kwalifikacji strefy zachodniej Grzegorz Gajtkowski (AWF Wrocław).

Klasyfikację drużynową zdominowały akademie wychowania fizycznego. U kobiet najwięcej punktów zgromadziły zawodniczki AWF Katowice przed ekipami Uniwersytetu Jagiellońskiego i AWF z Krakowa. Wśród mężczyzn złoto odbierali snowboardziści AWF Kraków. Medalową stawkę uzupełnili koledzy z AWF Poznań (srebro) oraz Politechniki Śląskiej Gliwice (brąz).

Tekst i rozmowa Monika Pliś Foto Dariusz Piekut

Paulina Woźniak, AWF Warszawa Serdecznie gratuluję wygranej. Oglądając zmagania finałowe, nie było o nią łatwo...

Poziom zawodów okazał się nieco wyższy niż w poprzednich latach.

Oprócz Karoliny Sztokfisz pojawiły się wszystkie trenujące slalom dziewczęta, dlatego należało dokonać wszelkich starań, by stanąć na podium. Niestety zeszłoroczne medalistki (złoto Roksana Bom i srebro Olga Węgłowska) w tym roku zajęły niższe lokaty. Sama potrzebowałam czasu, aby dostosować jazdę do panujących warunków. Na szczęście po niezbyt udanym przejeździe eliminacyjnym wykorzystałam szansę w przejazdach finałowych i… udało się sięgnąć po złoto (co oczywiście niesamowicie cieszy). Miło zaskoczyła Paulina Sikora, która po długiej przerwie wróciła na stoki zdobywając brąz – gratuluję!

Jak oceniłabyś poziom rywalizacji wśród mężczyzn?

Wśród mężczyzn złoty medalista Przemek Buczyński nie był zaskoczeniem. Szkoda, że reprezentanci kadry alpejskiej się nie popisali, ale to są AMP – tu wszystko może się wydarzyć! Za rok poziom u mężczyzn znów będzie wyższy, ponieważ młodsi reprezentanci Polski rozpoczną edukację wyższą i mam nadzieję, że pokażą, na co ich stać! Także tu pojawią się nowe nazwiska.

AMP na Harendzie słyną z dobrej organizacji i niepowtarzalnej atmosfery. Ale w tym roku, bez udziału narciarzy…

W porównaniu do poprzednich lat tym razem pogoda dopisała. Może śnieg nie miał idealnej konsystencji, za to słońce dawało z siebie wszystko! Choć dziury robiły się szybko, organizatorzy postarali się o przestawienie trasy na finały, i jak w przypadku pogody, wyszło to lepiej niż w poprzednich sezonach.

Lepsze możliwości wyniknęły być może z tego, że tylko snowboardziści startowali tego dnia, stąd uszkodzeń terenu po poprzednich slalomach było mniej. Aczkolwiek nie pochwalam tego rozłamu. Dużo bardziej podobała mi się wspólna rywalizacja narciarzy i snowboardzistów – chodzi o integrację!

Jednak atmosfera jak zwykle była wyborna! AMP na długo pozostaną moimi ulubionymi zawodami w sezonie, gdyż nie towarzyszy im żadna spinka.

Nie można zarzucić braku chęci rywalizacji, choć przy prędkościach, jakie rozwijałyśmy, meta w tym roku często okazywała się za mała.

Dziękuję za rozmowę

aps nr 2 2010 (280)

Megaafera Opinie studentów AWF im. Jerzego Kukuczki w Katowicach związane z aferą dopingową wokół Kornelii Marek, reprezentantki Polski w biegach narciarskich podczas Igrzysk Olimpijskich Vancouver 2010.

PYTANIA

1. Czy ty lub ktoś spośród twoich znajomych miał okazję poznać Kornelię Marek osobiście? Jeśli tak, to jakie zrobiła wrażenie jako osoba? Z jakiej strony dała się poznać?

2. Jak zareagowałaś(-eś) na informację, że kontrola antydopingowa wykazała w organizmie Kornelii Marek środek niedozwolony – EPO? I co sądzisz na temat fali krytyki, która ją spotkała – czy jest zasłużona i czy ferowane wyroki są uzasadnione? Czy z Kornelii zrobiono kozła ofiarnego?

3. Jaki jest twój stosunek do wspomagania w sporcie? Czy uważasz, że doping stanowi problem?

Podczas Igrzysk Olimpijskich w Vancouver cała Polska emocjonowała się występami naszych skoczków oraz biegaczek narciarskich, ponieważ właśnie te dwie dyscypliny przyniosły nam aż 5 medali.

Ponadto ogromną niespodziankę sprawiły panczenistki, dorzucając do kolekcji drugi brąz, dzięki czemu minione zimowe igrzyska były dla nas najlepsze w historii. Szczególnej uwadze opinii publicznej umknęło jednak m.in. 6. miejsce sztafety kobiet 4 x 5 km w biegach narciarskich, w której startowała Kornelia Marek, oraz 11. miejsce tej zawodniczki w biegu ze startu wspólnego na 30 km – wygranym przez Justynę Kowalczyk. Ale przecież, co się odwlecze… No właśnie, 10 marca br. Polski Komitet Olimpijski poinformował oficjalnie, iż w próbce A pobranej od Kornelii Marek po wspomnianym biegu sztafetowym wykryto EPO. Próbka B stanowiła już tylko formalność. Rozpętała się niesłychana burza, pojawiły się gromy i błyskawice. Nigdy wcześniej nikt nie widział w Polsce aż tylu ekspertów od kontroli antydopingowych i stosowania niedozwolonych środków. EPO? Niczym norweskie fiordy, niejednemu z ręki jadło.

Doping w sporcie? Podobnie jak korupcja – wydawał się (nie)obecny. Poza tym oburzenie, zażenowanie i liczne sądy „koleżeńskie”. Oskarżona: podana na tacy.

Dowody: EPO! Wyrok natychmiastowy: „Winna!”. Kara: „Napiętnować, zniszczyć!”. Domniemanie niewinności? Okoliczności łagodzące? Brak – liczy się tylko jedno – jest afera!

W kotłującym się wirze osądów ferowanych na podstawie spekulacji i domysłów można jednak znaleźć głosy www.azs.pl

rozsądne, wyważone i szczerze zainteresowane poszanowaniem godności i prawa do obrony drugiej osoby. „Szyna”, studentka wychowania fizycznego AWF Katowice Poznałam Kornelię dzięki wspólnym znajomym. Nie była to zażyła znajomość, raczej okazjonalna, ponieważ spotkałyśmy się kilka razy, zawsze w większej grupie. Nie znam jej od strony sportowej jako zawodniczki, ale w kontaktach towarzyskich jest zupełnie normalną, miłą dziewczyną, na pewno jest spokojna. Sytuacja, która ją spotkała, nie jest łatwa.

Od razu zrzucono na nią całą winę i… tak po prostu cholernie jej współczuję.

Widziałam te wszystkie wywiady, pytania w telewizji i to, jak ją ci wszyscy dziennikarze męczyli. Ona miała wypisane na twarzy: „Dajcie mi wszyscy święty spokój”! Chciała od tego uciec. Wydaje mi się, że nie była do końca świadoma i nie pozwoliłaby sobie na to, bo jest zbyt ambitną osobą. Myślę, że nie wiedziała wszystkiego. Poza tym uważam, że dzisiaj nie można osiągać megawyników bez wspomagania. Środki dzielą się na dozwolone i niedozwolone, ale sądzę, że żaden sport nie jest czysty, szczególnie jeśli w grę wchodzą dyscypliny wytrzymałościowe czy siłowe.

Tymek, student wychowania fizycznego AWF Katowice Nie znam Kornelii Marek, ale uważam, że powinna być bardziej czujna.

Na pewno powinna mieć wokół siebie bardziej zaufanych ludzi, a nie wziętych z przypadku. Uważam, że jeśli fizjoterapeuci w okresie intensywnych treningów wstrzykiwali jej środki wspomagające regenerację organizmu po wysiłku, to mogli jej podać również EPO i sama zawodniczka nie musiała o tym wiedzieć.

Mogła być nieświadoma. Na pewno brały w tym udział osoby trzecie, które powinny się przyznać, bo przecież tego środka nie można zdobyć i aplikować sobie samemu.

Nie wiem, czy mogła to być jedna osoba czy było ich więcej.

Martyna, studentka wychowania fizycznego AWF Katowice Tak się składa, że znam osoby, które miały bardzo dobry kontakt z Kornelią Marek i wypowiadały się na jej temat bardzo pozytywnie, jako o miłej,

skromnej dziewczynie. Jeśli chodzi o cały incydent, trudno im uwierzyć, że podjęła taką decyzję, ponieważ nie spodziewaliby się tego po niej, dlatego mają mieszane uczucia. Uważają, że wiedziała o całej sytuacji, ale musiała zostać poddana silnej odgórnej presji, której nie potrafiła lub nie mogła się oprzeć. Osobiście wydaje mi się, że nie zdawała sobie do końca sprawy z ewentualnych konsekwencji, a sama krytyka jest uzasadniona, ponieważ chodzi o reprezentantkę kraju, która powinna być świadoma tego, co się wokół niej dzieje.

Mimo wszystko odpowiedzialność powinna zostać rozłożona zdecydowanie bardziej sprawiedliwie.

Nie powinno się za wszelką cenę znajdować kozła ofiarnego, ponieważ doping jest w sporcie obecny od dawna, niestety. Łukasz, student wychowania fizycznego AWF Katowice Miałem okazję poznać Kornelię Marek osobiście. Co mogę na jej temat powiedzieć? Na pewno jest bardzo sympatyczną i komunikatywną osobą, oddaną całkowicie narciarstwu, które kocha – takie sprawiała wrażenie. Jeśli chodzi o sytuację, w której się znalazła, uważam, że nie miała pełnej wiedzy na temat podawanych jej substancji, nie była do końca świadoma.

Fala krytyki, która ją spotkała, według mnie jest niesprawiedliwa, ponieważ nie wszystko zostało jeszcze wyjaśnione. Możliwe, że zabrakło doświadczenia, może wiedzy i kompetencji. Sama zawodniczka powinna wykazać więcej czujności i zachować zasadę ograniczonego zaufania wobec współpracowników.

A jeśli chodzi o doping, moim zdaniem, i nie tylko moim, w sporcie jest to zjawisko powszechne, bardzo trudne do okiełznania. Nie od dziś wiadomo, że mamy do czynienia ze swego rodzaju wyścigiem zbrojeń.

Miejmy nadzieję, że w całym zamieszaniu kompetentne organy związkowe postawią sobie za cel rozwianie wszystkich możliwych do wyjaśnienia wątpliwości w sposób rzeczowy i merytoryczny, wszystkie osoby odpowiedzialne za incydent poniosą sprawiedliwe konsekwencje, a całe środowisko wyciągnie konstruktywne i jednoznaczne wnioski na przyszłość. Jednocześnie pamiętajmy, iż największym złem, na które cierpi świat, jest nie siła złych, lecz słabość dobrych (Montesquieu).

Szymon Grabara

kujawsko-pomorskie Wiosenne przebudzenie Ruszamy! Dłuższe dni, krótsze noce, semestr letni w pełni i to, na co czeka wielu członków AZS, czyli rozgrywki w ramach Akademickich Mistrzostw Polski.

O ile celem AMP jest: – przegląd pracy sportowo-wychowawczej i organizacyjnej klubów uczelnianych AZS, o tyle dla biorących w nich udział zawodników – to przypomnienie, czym jest Związek.

Podczas ostatnich AMP w Narciarstwie i Snowboardzie na plastronach były uwidocznione trzy czynniki tworzące AZS. A – jak Atmosfera – uczestnikami imprez są najczęściej studenci – jeszcze nieskrępowani, mający szereg pomysłów, fantazji, dla których wyjazdy na mistrzostwa są okazją do integracji nie tylko w ramach klubu, ale też do poznania pasjonatów sportu z innych miast. Drugim czynnikiem jest Z – jak Zabawa. To ona ma spowodować, że razem z atmosferą imprezy Gryfa będą niezapomniane, takie, do których warto wracać pamięcią. Zimowe Granie, zieleńcowa Fiesta i Festiwal w Wilkasach są doskonałymi przykładami imprez, w których sportowa zabawa wygrywa z niezdrową rywalizacją zdarzającą się w sporcie kwalifikowanym.

Ostatnim czynnikiem fundamentującym AZS jest S – jak Sport. To dzięki wspólnej pasji do sportu możemy poznać nowe osoby, biorąc udział w zawodach. To dzięki umiejętności, wytrwałości, zawziętości można zdobyć medale AMP, co procentuje stypendium sportowym. Atmosfera, Zabawa, Sport – właśnie w takiej kolejności – czynią akademicki ruch sportowy tym niepowtarzalnym, jedynym, czasem nieobliczalnym, pełnym pasji Związkiem.

AMP są od święta, a na co dzień zostają nam rozgrywki regionalne, sekcje akademickie czy też działania podejmowane w ramach Studenckiej Strefy Aktywności. Środowisko Kujawsko-Pomorskie w tym roku wystąpiło z trzykrotnie większą liczbą ofert niż w latach ubiegłych: bowling, kuglarstwo, fitness, żeglarstwo – to niektóre z propozycji. Miejmy nadzieję, że paleta dyscyplin, które zostały zaproponowane, spowoduje zwiększone uczestnictwo w życiu AZS. I oby to sportowe przebudzenie nie trwało tylko przez wiosnę, ale i przez następne pory roku.

Mateusz Tomanek

APS – Wydanie Regionalne Redaktor: Mateusz Tomanek e-mail: mateusztom@o2.pl Łukasz Malinowski

Raport z regionu…

Awans, awans, awans! la bydgoskiego szczypiorniaka sezon układa się bardzo pomyślnie.

Na razie drużyna AZS UKW nie przegrała na parkiecie ani jednego meczu, a wygrana z KS „Pogoń Handball” Szczecin sprawiła, że awans jest już na wyciągnięcie ręki. Zgrany zespół, prowadzony przez trenera Andrzeja Kaczorowskiego, coraz częściej gra dojrzałą piłkę bez niepotrzebnych rzutów, błędów w obronie, ze świetną grą w bramce, a dzięki temu jest coraz bliżej gry w pierwszej lidze. Szkoleniowiec AZS UKW Bydgoszcz zdaje sobie sprawę z tego, że bycie w czubie tabeli zobowiązuje do jeszcze większej pracy: – Po wygranym meczu trzeba powrócić do normalnej pracy. Naharowaliśmy się przed meczem z „Pogonią” i na tym będziemy bazować w meczu z „Gwardią” i kolejnymi przeciwnikami, dojdą jedynie konkretne elementy techniczno-taktyczne pod zespól „Gwardii”. Jesteśmy bardzo zmotywowani pozycją w tabeli i będziemy się bić do końca ligi – ze wszystkimi o każdą bramkę.

Do końca sezonu zostały jeszcze do rozegrania trzy mecze z zespołami znajdującymi się na niższych pozycjach niż AZS UKW Bydgoszcz. W drugi weekend kwietnia będą grać z SPR „Pomezania” Malbork, następnym rywalem będzie UKS „Szczypiorniak” Olsztyn i na zakończenie pojedynek akademików – AZS UKW Bydgoszcz kontra AZS UWM Olsztyn. Miejmy nadzieję, że żadnych niespodzianek nie będzie i że w końcu Bydgoszcz doczeka się I ligi w piłce ręcznej.

MT Foto archiwum AZS UKW Bydgoszcz

D

Siatkarski jubileusz uż po raz 40. odbył się jubileuszowy Turniej Kopernikański, na który przyjechały siatkarskie reprezentacje z Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Katolickiego Uniwersytetu Lu-

J

Wręczenie rektorowi UKW JM prof. dr. hab. inż. Józefowi Kubikowi koszulki zespołu AZS UKW Bydgoszcz

belskiego i Uniwersytetu Gdańskiego.

Uroczystego otwarcia dokonał prezes Organizacji Środowiskowej AZS prof. dr hab. Stanisław Łęgowski, a samą ceremonię urozmaicił pokaz formacji Break Dance Bad Company. Zawody odbyły się w dniach 5–7 marca br. w obiektach sportowych UMK, gdzie o Puchary Rektora UMK walczyło po 6 zespołów siatkarek i siatkarzy.

Najciekawsze spotkania odbyły się z udziałem gospodarzy – szybkie akcje, udane bloki i w efekcie najwyższe pudło przed Uniwersytetem Warszawskim i Uniwersytetem im. Adama Mickiewicza. Trochę słabszy zespół siatkarek wywalczył trzecie miejsce, co można uznać za dobry prognostyk przed kolejnymi spotkaniami z zaprzyjaźnionymi uniwersytetami.

Tabela końcowa kobiet 1. UW 2. UAM 3. UMK 4. UMCS 5. UG 6. KUL Tabela końcowa mężczyzn 1. UMK 2. UW 3. UAM 4. UMCS 5. KUL 6. UG Najlepsze zawodniczki w swoich ekipach: Natalia Popławska (UG), Karolina Walczak (UAM), Monika Kozanowska (UMK), Anna Szabat (KUL), Dominika Kołosińska (UMCS), Aleksandra Maj (UW) Najlepsi zawodnicy: Jarosław Bączek (UW), Michał Piłat (UMCS), Tomasz Kołakowski (UG), Dariusz Kordziński (UMK), Grzegorz Ziółkowski (KUL), Jakub Radomski (UAM) MT aps nr 2 2010 (280)

ma³opolskie

ligę I o a k l a w a k s w o k Kra Biegać,

iało-zielone barwy AZS są coraz bardziej zauważalne na siatkarskich parkietach. Wśród mężczyzn na poziomie ekstraklasy i pierwszej ligi mamy w sumie pięć zespołów. U kobiet liczba ta niestety nie jest aż tak imponująca (1 zespół w ekstraklasie i 1 w I lidze). To grono starają się powiększyć reprezentantki Uniwersytetu Ekonomicznego w Krakowie, grające pod szyldem AZS Skawa UEK. Aktualnie rywalizują w finale play off grupy IV drugiej ligi, w którym los skojarzył je z inną krakowską ekipą – AZS AGH Wisła. Pierwszy mecz zakończył się zdecydowaną wygraną ekonomistek 3:0, które w drugiej partii pozwoliły rywalkom zdobyć zaledwie 8 punktów.

Następnego dnia Wisła pokazała, dlaczego zajęła drugie miejsce w rundzie zasadniczej.

Wygrana 1:3 doprowadziła do wyrównania stanu rywalizacji. Teraz ekipy zmierzą się w hali Wisły. Poniżej prezentujemy rozmowę z Tomaszem Klockiem – trenerem krakowskich akademiczek.

B

Za nami dwa spotkania finałowe w grupie IV drugiej ligi siatkówki kobiet. Zespół najpierw odniósł imponujące zwycięstwo 3:0, by dzień później przegrać 1:3. Jaka jest ocena postawy podopiecznych?

W tym sezonie były już mecze, w których jako zespół graliśmy źle. Kilka takich feralnych występów mieliśmy w pierwszej fazie rozgrywek. W drugiej rundzie sezonu zasadniczego nie przegraliśmy żadnego meczu i wydawało się, że wpadki już nie będą nam się przydarzać. No cóż, przegrane pojedynki w fazie play off (z Siarką i Wisłą) dowiodły starej prawdy, że w sporcie nie można być pewnym i zawsze trzeba zachować szacunek dla umiejętności przeciwnika.

Co decydowało o wygranej Wisły?

Przeciwniczki udowodniły, że mają sportowy charakter. Po pierwszej, dosyć dotkliwej porażce potrafiły zmobilizować się i grać tak, jak na obrończynie dobrego imienia Klubu przystało. Na szczęście drużyna AZS Skawa UEK w podobnych sytuacjach już nie raz wykazywała się równie niezłomnym charakterem, więc z niecierpliwością oczekujemy na szansę rewanżu w hali przeciwnika.

Jaka jest zatem recepta na pokonanie Wisły w ich hali?

Myślę, że poza typowo siatkarską konfrontacją w najbliższych meczach dużą rolę ogrywać będzie rywalizacja w sferze psychiki. Startowe emocje mogą związać bądź rozwiązać ręce – zarówno nam, jak i przeciwnikowi. Tutaj – porównując zakładane przed sezonem cele – mniej do stracenia ma zespół Wisły, stąd może sobie pozwolić na większą niż zazwyczaj swobodę, my natomiast, jeśli chcemy zachować szansę na awans, musimy grać na równym, dobrym poziomie, a że potrafimy tak grać, pokazaliśmy już wielokrotnie. www.azs.pl

Wprawdzie przed zespołem bardzo ważne mecze, ale wybiegnijmy trochę w przyszłość. Wygrywacie rywalizację z Wisłą. Jak pan ocenia szanse w walce o awans do I ligi?

Gdybanie w sporcie przynosi zazwyczaj pecha, ale ponieważ już wcześniej ocenialiśmy siłę ewentualnych przeciwników, uważam, że każdy z zespołów startujących w turnieju finałowym będzie miał podobne szanse. Nawet faworyzowana – złożona z siatkarek ekstraklasowych – drużyna z Murowanej Gośliny może nie wytrzymać presji zdeterminowanych, aczkolwiek potencjalnie słabszych zespołów.

Czy wejście do I ligi będzie oznaczać rewolucję w składzie zespołu?

Budowanie zespołu niemal od podstaw opierało się na założeniu kontynuacji pracy w tym składzie w sezonie następnym – oczywiście pod warunkiem awansu. Większość dziewcząt naszej drużyny zbierało doświadczenia na boiskach I ligi. O tym, że z powodzeniem poradzą sobie w wyższej klasie rozgrywkowej, jestem przekonany, bo już teraz potrafią grać i wygrywać jak zespół I-ligowy.

Czego zatem należy życzyć ekonomistkom?

Po prostu: kibicujcie nam i trzymajcie kciuki.

Dziękuję za rozmowę Piotr Majewski Foto Marek Gwóźdź, www.siatkowka-w-obiektywie.pl

skakać, latać, pływać...

Za nami emocje związane z występami polskich zawodników na arenie olimpijskiej. Dla miłośników sportów zimowych marcowe ciepłe dni to ostatnie chwile na szusy po stokach. Tymczasem na parkietach hal w ramach Małopolskiej Ligi Akademickiej w fazie play off rywalizują ze sobą ekipy żeńskie i męskie w siatkówce i koszykówce. Swoje mecze drugiej rundy rozpoczęli także tenisiści stołowi oraz piłkarze ręczni.

Wiosna zawitała również na trasy biegowe. Nie sposób nie wspomnieć o rozgrywanych cyklicznie dwóch imprezach: Biegu Kościuszkowskim (24 marca br.) oraz Nadwiślańskim Biegu Przełajowym (27 marca br.).

Ten pierwszy, uliczny bieg sztafetowy, organizowany był już po raz trzydziesty czwarty przez AZS oraz CSiR Politechniki Krakowskiej. Zgromadził i w tym roku liczną rzeszę studentów, a jego trasa wiodła przez zabytkowe miejsca w Krakowie z metą na Kopcu Kościuszki.

Okazją do sprawdzianu reprezentacji uczelnianych przed startem w Akademickich Mistrzostwach Polski będzie możliwość wzięcia udziału w zawodach o Puchar Prezesa AZS Kraków w ergometrze wioślarskim. Impreza, która odbędzie się początkiem kwietnia na terenach przystani AZS AWF Kraków, ma też na celu promocję tej dyscypliny wśród studentów.

Nie zapominajmy, że uprawianie sportu to oprócz rywalizacji także dobra zabawa i przyjemność. Dokładnie jak w piosence z Akademii Pana Kleksa „Z poradnika młodego zielarza”: – by zachować formę młodą – biegać, skakać, latać, pływać, w tańcu w ruchu wypoczywać.

Monika Pliś

APS – Wydanie Regionalne Redakcja: Monika Pliś, Katarzyna Rams monika.plis@gmail.com

œl¹skie

Idzie wiosna, sport odżywa!

Coraz cieplej, słońce, błękitne niebo, aż chce się żyć! Nie tylko przyroda zaczyna budzić się na nowo do życia, sportowcy również. Przed nami rozpoczęcie rundy wiosennej u piłkarzy, zmagania siatkarzy i koszykarzy wkraczają w decydującą fazę play off. Lekkoatleci wychodzą coraz chętnej w teren, po czym także rozpoczną treningi na świeżym powietrzu. W ruch idą rowery, rolki, itd.

Każdy chce korzystać z uroków wiosny i każdy czuje, że to najlepszy czas na aktywność fizyczną.

Już niedługo rozpoczną się także akademickie imprezy sportowe, na których walczyć będą studenci z całej Polski. Emocje rozgorzeją na nowo. Już w połowie kwietnia rozegrane zostaną AMP m.in. w takich dyscyplinach jak: aerobik sportowy, biegi przełajowe, badminton, judo, piłka siatkowa mężczyzn czy pływanie. W maju natomiast zmierzą się przedstawiciele siatkówki plażowej, kobiecej siatkówki, piłki nożnej oraz koszykówki.

Pracowity miesiąc czeka również siatkarzy ekstraklasy, którzy wchodzą właśnie w decydującą fazę rozgrywek. Wiele zespołów gra pod szyldem AZS. Akademicy z Częstochowy, którzy po rundzie zasadniczej zajmują piątą lokatę, po raz kolejny spotkają się w play off z zespołem z Rzeszowa. Słabiej niż zazwyczaj spisali się w tym sezonie siatkarze AZS Olsztyn, którzy uplasowali się na siódmym miejscu, przez co przyjdzie im zmierzyć się z wiceliderami tabeli ZAKSĄ Kędzierzyn-Koźle. Niestety nie powiodło się podopiecznym Radosława Panasa. Zawodnicy AZS Politechniki Warszawskiej będą walczyć o utrzymanie miejsca w ekstraklasie z Jadarem Radom.

Aktywność fizyczna to nie tylko domena studentów-sportowców. Każdemu z nas powinno zależeć na zdrowym trybie życia i lepszym samopoczuciu, więc… wyjdźmy na świeże wiosenne powietrze i ćwiczmy!

Małgorzata Michno

APS – Wydanie Regionalne Redaktor: Małgorzata Michno e-mail: gosia.michno@wp.pl

Awans dla a! w o h c o t s ę z C D J A S Z A Za nami finały AMP w Futsalu Mężczyzn. Poznaliśmy najlepsze w tej dyscyplinie uczelnie, które wyjadą reprezentować Polskę na Akademickich Mistrzostwach Europy. Najlepsi okazali się piłkarze z łódzkiej uczelni.

Futsaliści AJD w tym roku zajęli 6. lokatę, co w porównaniu z poprzednim rokiem dało im spory awans. Gdyby jednak nie nowe zasady rozgrywania tego turnieju, mogli znaleźć się nawet na najwyższym stopniu podium.

Opolskie eliminacje strefy D Częstochowskie barwy reprezentowali ligowcy – głównie z II i IV ligi. Zawodnicy Rakowa Częstochowy, Skry oraz Myszkowa skutecznie przeszli przez opolskie eliminacje strefy D, zajmując drugie, premiowane awansem miejsce. – W Opolu wygraliśmy z drużynami z Wrocławia, Gorzowa i Katowic. Awansowaliśmy i zmierzyliśmy się kolejno w grupie z UŚ Katowice i PŚ Gliwice. Zajęliśmy pierwsze miejsce w drugiej rundzie, co dało nam możliwość gry w finale. Tam spotkaliśmy się z PWSZ Wałbrzych. Ostatecznie w Opolu zajęliśmy drugie miejsce i byliśmy losowani do turnieju finałowego z koszyka nr 2 – relacjonuje przebieg eliminacji Adrian Musiał, zawodnik częstochowskiego zespołu.

Nowy system rozgrywania finału W tym roku w AMP po raz pierwszy zastosowano nowy system rozgrywek. Nie był on jednak zbyt szczęśliwy dla częstochowian. Jedna przegrana w całym turnieju nie pozwoliła im na awans do strefy medalowej. – Przy innym systemie na pewno gralibyśmy o medale. Zabrakło nam szczęścia, bo mimo tego, że mieliśmy tyle samo punktów i taką samą różnicę w bramkach, wypadliśmy poza czwórkę – mówi Krzysztof Kościański. – Nowy system nie służy przede wszystkim drużynom, które rozgrywają się w trakcie turnieju, ponieważ jedna przegrana może spowodować granie o miejsce w strefie pozamedalowej – dodaje.

Pechowe Katowice Po przeprawie w Opolu piłkarze AJD jechali do Katowic z nadziejami. – Do Katowic jechaliśmy z perspektywą zdobycia medalu, mimo że stawka drużyn była wyrównana. Wierzyliśmy jednak we własne umiejętności – komentuje Musiał.

Doświadczenie oraz przygotowanie pozwoliło na bardzo dobrą postawę podczas tego turnieju. Trzeba podkreślić też, że dużą rolę odegrał tu wyrównany skład.

– Naszym dużym plusem było to, że obydwie czwórki grały na równym poziomie – dodaje zawodnik AJD.

Zwycięzcy z Łodzi Po zeszłorocznych finałach, w których częstochowianie zajęli 16. pozycję, marzenia nie były zbyt wygórowane. Jednak po dobrej postawie i tylko jednym przegranym meczu apetyty urosły. – Jadąc na finały chcieliśmy awansować do ósemki, jednak z meczu na mecz poczuliśmy, że możemy walczyć o medal – mówi Krzysztof Kościański. Praktycznie jedna bramka więcej strzelona przez akademików z Częstochowy, a mogliby oni walczyć o złoto. – W przypadku gdybyśmy strzelili jedną bramkę więcej, gralibyśmy w finale MP. Niestety regulamin turnieju nie był zbyt sprawiedliwy, ponieważ z jedną porażka przyszło nam grać o 5. lokatę – dodaje Adrian Musiał. Ostatecznie w klasyfikacji końcowej AMP w Katowicach zwyciężyli zawodnicy z Łodzi, którzy w swoich szeregach mieli kilku zawodników grających na co dzień w Polskiej Lidze Futsalu. AJD natomiast w meczu o piąte miejsce uległo drużynie PWSZ Wałbrzych 5:8.

Złoto w typach na pocieszenie Drużyna AJD wywalczyła złoty medal w typach uczelni. – Na pocieszenie zostaliśmy mistrzami Polski w typach, choć zdobycie medalu w całym turnieju było na wyciągnięcie ręki – podsumowuje Adrian.

Nie tylko złoto w typach można uznać za duże wyróżnienie. Bardzo dobrze zaprezentowali się sami zawodnicy. Królem strzelców został zawodnik Skry Częstochowa – Bartosz Gliński. Trzecie miejsce w tej klasyfikacji zajął kapitan teamu – Kamil Suliński.

– Turniej w Katowicach był bardzo dobrze zorganizowany. Dobrym pomysłem było wykorzystanie Internetu, dzięki czemu każdy mógł śledzić wyniki spotkań na żywo – zakończył Krzysztof Kościański.

Małgorzata Michno aps nr 2 2010 (280)

Wyprawa do Ameryki Południowej dniach 18.02–5.03.

2010 r. z wizytą w Ameryce Południowej przebywali: Marian Dymalski – członek Komitetu Wykonawczego FISU, Andrzej Hrehorowicz – przewodniczący Komisji Tenisa Stołowego FISU, i Przemysław Strach – członek ZG AZS. Trasa podróży biegła przez Argentynę, Chile, Peru, Boliwię, Paragwaj i Urugwaj. Program objął wiele spotkań z przedstawicielami federacji sportu akademickiego. W Limie odbyło się spotkanie z Eduardem Ramirezem Lencim – prezydentem federacji sportu studen-

W

dniach 6 i 7 marca br. zjechało do Zakopanego kilkuset młodych narciarzy, snowboardzistów i łyżwiarzy, którzy rywalizowali w 61. Memoriale Kornela Makuszyńskiego, popularnie zwanym „Koziołkiem Matołkiem”.

Memoriał prawie nieprzerwanie organizowany jest od roku 1946 przez zakopiański klub AZS. Wielu znanych zakopiańskich narciarzy, trenerów, działaczy sportowych z rozrzewnieniem wspomina swoje pierwsze starty w tej imprezie, przyprowadzając dziś na zawody dzieci czy wnuki.

Są wśród nich m.in.: Robert Mateja czy Jagna Marczułajtis, są też inne znane nazwiska – Sitarz, Kolasa, Galica, Zygmuntowicz i wielu, wielu innych. Młodzi chętnie kontynuują rodzinne tradycje. Może to właśnie na naszych oczach rodzą się nowe gwiazdy polskiego narciarstwa, których losy śledzić będziemy w przyszłości z emocjami równymi tym, których dostarczali nam na tegorocznych igrzyskach Justyna Kowalczyk czy Adam Małysz.

Zawody tradycyjnie zainaugurowało odczytanie wiersza pani Zofii Derezińskiej (patrz strona 1), po czym rozpoczęła się rywalizacja na trasie biegowej.

Następnie rozegrano skoki narciarskie i jeszcze tego samego dnia zawody w łyżwiarstwie, które – choć rozgrywane dopiero po raz drugi – cieszą się wciąż rosnąca popularnością. Pierwszego dnia rywalizowano na trasach i obiektach COS OPO Zakopane, drugiego dnia za-

W

www.azs.pl

ckiego Peru, a jednocześnie pełniącym funkcję sekretarza generalnego Południowoamerykańskiej Federacji Sportu Akademickiego (ODUPA). W Montevideo delegacja była podejmowana przez prezydenta Południowoamerykańskiej Federacji Sportu Akademickiego prof.

Julia Jakoba.

Program podróży był bardzo napięty. Obfitował w liczne atrakcje turystyczne. 1 marca br. nasi koledzy mieli okazję uczestniczyć w uroczystej inauguracji nowego prezydenta Urugwaju José Mújica. W spotkaniu brali udział m.in. prezydenci Brazylii, Argentyny, Wenezueli, Boliwii i wielu innych.

Należy dodać, że przebywając w Chile w rejonie Santiago i Valparaiso delegacja miała dużo szczęścia, ponieważ opuściła ten kraj na trzy dni przed katastrofalnym trzęsieniem ziemi. Dodatkową „atrakcją” były problemy aklimatyzacyjne na dużych wysokościach, szczególnie w Cuzco (Peru) i w La Paz (Boliwia). Całość wyprawy była bardzo interesująca i – oprócz wrażeń turystycznych – udało się nawiązać nowe kontakty, które z pewnością zaowocują w przyszłości.

Marian Dymalski Foto Przemysław Strach

Koziołek Matołek

wody w narciarstwie alpejskim i snowboardzie rozegrano już tradycyjne na stoku Szymoszkowej.

Zawody te cieszą się z roku na rok coraz większą popularnością i renomą, i to nie tylko wśród zakopiańczyków czy mieszkańców Podhala. Dziś w zawodach startują młodzi narciarze z całego niemal kraju, a dla wielu dyplom uczestnictwa w zawodach i zdjęcie z Koziołkiem stanowi cenną pamiątkę z dzieciństwa.

Tradycyjnie najwięcej dzieciaków zjawiło się na trasie slalomu giganta na Polanie Szymoszkowej. Ostatecznie sklasyfikowanych zostało 404 dziewczynek i chłopców. Na trasie zawodów snowboardowych stanęło 21 zawodniczek i zawodników, w skokach rywalizowało 50 dziewcząt i chłopców, na lodowisku ścigało się 50 zawodników i zawodniczek, a na trasie biegowej ponad 100 dziewcząt i chłopców. Najstarsi uczestnicy mieli po 9, najmłodsi – ledwo 2 lata.

Krzysztof Całka, wiceprezes klubu AZS, już dziś zapowiada rozszerzenie formuły zawodów, tak aby w przyszłym roku startować mogli starsi zawodnicy.

Decyzja taka ucieszyłaby z pewnością Zosię Całkę z Krakowa, wielokrotną uczestniczkę Koziołka, która w zawodach startuje, odkąd tylko pamięta.

W tym roku Zosia startowała tradycyjnie już w biegach, zjazdach oraz łyżwach, po raz pierwszy również spróbowała swoich sił w snowboardzie, i to

z niemałym sukcesem, jako że wśród dziewcząt sklasyfikowana została na trzeciej pozycji. W biegach Zosia zwyciężyła w swojej kategorii wiekowej i – jak mówi – była jedyną zawodniczką, która nie zaliczyła upadku na trasie.

Zosia (na zdjęciu) ma 8 lat, na nartach jeździ od małego, kontynuując rodzinne tradycje. – Bardzo lubię startować w zawodach Koziołka Matołka.

Często przyjeżdżam do Zakopanego na narty, jeździć uczą mnie tata i dziadek.

W tym roku startowało mi się bardzo dobrze, szczególnie w biegach, gdzie zajęłam 1. miejsce. Po raz pierwszy też wystartowałam w snowboardzie, który bardzo lubię i od razu zajęłam 3. miejsce. W zjazdach i łyżwach nie poszło mi już tak dobrze. W zawodach startuję już od wielu lat, ale niestety w przyszłym roku będę już za duża.

Zawody rozegrano dzięki zaangażowaniu akademickiego środowiska sportowego oraz sponsorów, którymi w tym roku były firmy KPMG, Crunchips, Hartmann i Rossignol. Patronat medialny nad imprezą sprawowali – RMF i „Tygodnik Podhalański”.

Tekst i foto Agnieszka Baczkowska

61. Koziołek Matołek

Foto Agnieszka Baczkowska