Welkom zijn gaat voor mij in de eerste plaats over gevoel. Dat werd me weer duidelijk bij een bezoek aan Voorhoeve. Een mevrouw met dementie kwam op me af en zei: “Hé liefie, ben jij er ook?” We kenden elkaar niet. Toch gaf ze me een knuffel. Ik voelde me welkom.
Ik kom regelmatig in onze woonzorgcentra. Wat me steeds opvalt, is het verschil dat aandacht maakt. Veel kan goed geregeld zijn, maar uiteindelijk draait het om hoe mensen elkaar ontvangen en zien. Écht zien, want ieder persoon wil gezien worden zoals die is.
Onze medewerkers doen dat elke dag. Ze werken met passie en betrokkenheid en weten, ook nu zorgprofessionals schaars zijn, de mens achter de zorgvraag te blijven zien. Wanneer iemand onrustig of verward is, maken zij met rust en vakmanschap verbinding. Die aandacht vraagt om teams waarin mensen elkaar kennen en bewoners vertrouwde gezichten zien. Ook als we nieuwe vormen van samenwerking verkennen.
Voor nieuwe bewoners is verhuizen naar een woonzorgcentrum een ingrijpend levensmoment. Dat doe je niet uit luxe, maar uit noodzaak. Juist in die eerste periode zijn aandacht, luisteren en duidelijkheid belangrijk om vertrouwen te geven. In het verhaal Warm Welkom bij De Wartburg zie je hoe dat vorm krijgt: samen met familie en naasten zorgen we voor een gastvrij onthaal.
Ook vrijwilligers zijn hierin onmisbaar. Zij kiezen ervoor om er te zijn en een glimlach te brengen. Onlangs ontvingen vier van hen een lintje voor hun jarenlange inzet, een terechte erkenning.
We kunnen het oude thuis niet vervangen. Maar we kunnen wel het gevoel van thuis meegeven. Warm welkom is geen afspraak. Het ontstaat elke dag opnieuw, in alles wat we samen doen.
Dit is mijn laatste column. Dank voor het vertrouwen en voor alle momenten waarop we samen dat gevoel van thuis hebben mogen maken.
Martin den Hartog Raad van Bestuur mdenhartog@axioncontinu.nl
Lammetjes kroelen
Samen met bewoners van De Klaproos (Mariënstein) gingen medewerkers en vrijwilligers op bezoek bij de boerderij van vrijwilliger Daniëlle. Er werd gekroeld met lammetjes en genoten van het samen buiten zijn. Een uitje vol kleine momenten die veel betekenen.
Verhuizen naar een woonzorgcentrum is een grote stap. Bewoners en hun naasten laten vaak veel achter: een vertrouwde omgeving, dagelijkse gewoontes en soms ook een stuk zelfstandigheid. Juist daarom draait
Warm Welkom bij De Wartburg om meer dan alleen een goede verhuizing. Samen met bewoners, familie, vrijwilligers en medewerkers bouwen we aan een plek waar mensen zich welkom, gezien en thuis voelen.
Samen bouwen aan een gevoel van thuis
Binnen het programma Zorg in de Toekomst onderzoekt De Wartburg hoe zorg en ondersteuning anders georganiseerd kunnen worden, met meer aandacht voor wat echt belangrijk is voor bewoners en hun naasten. Vanuit de gedachte ‘Samen doen’ kijken we
Joany Gaillard:
niet alleen naar zorg, maar vooral naar hoe we samen kunnen bijdragen aan een mooie dag, vóór, tijdens én na de verhuizing.
Meer dan verhuizen
Deze nieuwe manier van samenwerken vraagt om anders kijken, denken en doen. Niet alles overnemen, maar samen optrekken met familie en naasten, zodat het vertrouwde leven van bewoners zoveel mogelijk kan doorgaan. Zo maken we van een nieuwe woonplek stap voor stap een thuis.
“Mensen laten bij een verhuizing veel achter, meer dan alleen een vertrouwde plek”, zegt Sandra van der Sande, helpende plus en aandachtsvelder informele zorg bij De Wartburg. Vanaf het begin is zij betrokken geweest bij Warm Welkom. “Soms is er nog een partner die thuis blijft wonen en je krijgt te maken
“Als we de bewoner echt centraal zetten, kun je als medewerker veel doen om een dag zinvoller of leuker te maken.”
met allemaal nieuwe mensen en gezichten. Dat willen we met Warm Welkom makkelijker maken.”
Elkaar leren kennen
Toen bekend werd dat meneer De Leeuw zou verhuizen naar De Wartburg ging Sandra met een collega op bezoek bij hem en zijn vrouw om kennis te maken. Ook de dochter sloot aan. “Zo’n thuisbezoek is voor iedereen van waarde”, weet Sandra. “Op de eerste plaats voor de familie, zij maken kennis met iemand die in het nieuwe thuis van meneer een bekend gezicht is. Dat is fijn, dan is niet alles en iedereen onbekend. Maar voor mij is het ook heel nuttig. Je ziet hoe hij tot nu toe woonde, proeft de sfeer en ziet hem in zijn eigen omgeving. Je leert iemand alvast een beetje kennen.”
Als iemand eenmaal is verhuisd naar De Wartburg wordt hij of zij met de naasten ontvangen met koffie, of een lunch, waarbij degene die op huisbezoek is geweest ook aanwezig is. “Het schept ook een band met de naasten van nieuwe bewoners”, aldus Sandra. “Je kunt met hen dan ook gemakkelijk overleggen wat zij zelf allemaal deden qua zorg en hulp, en wat ze willen of kunnen blijven doen. Zo versterken we de samenwerking met de familie.”
Samen doen
Dat is ook een van de achterliggende doelen van de proef bij De Wartburg: kijken of de banden met de familie en het netwerk van bewoners aangehaald kunnen worden. “Idealiter bestaat de zorg voor ouderen die bij ons wonen uit een combinatie van onze medewerkers en de naasten”, zegt Joany Gaillard, teammanager bij De Wartburg en een van de kartrekkers van Warm Welkom. “Dat vraagt zeker ook iets van ons, om dat Warm Welkom-gevoel ook echt vorm te kunnen geven. Het gaat niet alleen om een goede ontvangst en verhuizing, maar ook om een mooie, zinvolle dag als mensen eenmaal bij ons wonen.”
Meer dan zorg alleen
Rond een bewoner zijn veel mensen van AxionContinu actief. Uiteraard de zorgprofessionals, maar ook de welzijnsmedewerkers en restaurantmedewerkers zijn in de weer voor de ouderen die bij De Wartburg wonen. “Als we de bewoner echt centraal zetten, kun je als medewerker veel doen om een dag zinvoller of leuker te maken”, vervolgt Joany “Dat begint al bij een kennismakingsgesprek met een bewoner. Voorheen ging dat vooral over medische zaken: welke medicijnen gebruikt u?
Welke hulpmiddelen heeft u nodig? Nu beginnen we met de vraag wat belangrijk is voor hem of haar. Wat is uw dagritme? Wat vindt u lekker? Waar heeft u zin in, wat vindt u leuk om te doen? De medische zorg is vanzelfsprekend op orde, maar het draait nu veel meer om de zaken daarnaast. Dat betekent bijvoorbeeld dat onze medewerkers in het restaurant elke dag aan een bewoner vraagt wat hij wil eten. Ook al bestelt hij drie dagen achter elkaar een broodje kaas, vraag elke dag weer wat hij wil. Dat is echte gastvrijheid.”
Zelf blijven doen
Corry werkt in het restaurant en herkent het voorbeeld dat Joany geeft wel. “Het is misschien handiger en sneller om iemand maar gewoon aan tafel te brengen wat hij of zij wel vaker bestelt, maar daarmee haal je ook elk initiatief weg bij de bewoner. Als iemand zelf iets kan doen, bijvoorbeeld zijn lunch ophalen, moet je dat niet uit handen nemen, maar juist aanmoedigen.”
In de nieuwe manier van werken is nadrukkelijk gekeken naar wat medewerkers nog meer kunnen en willen doen voor de bewoners. Zo wilde Corry een activiteit in het restaurant organiseren, om te zorgen voor meer levendigheid. De tweewekelijkse karaokebijeenkomst onder leiding van Corry is inmiddels een begrip bij De Wartburg.
Samen met naasten
“Wij hebben meer een coördinerende taak gekregen”, vertelt Angelica Bontrop, welzijnsmedewerker bij De Wartburg. “Natuurlijk helpen we mee waar het kan, maar de uitvoering van de activiteiten ligt nu voor een deel bij vrijwilligers, mantelzorgers en medewerkers. Als iemand voor zijn of haar vader een muziekavond wil organiseren in ons huis, dan kijken we hoe we dat mogelijk kunnen maken. Het hoeft niet altijd iets groots te zijn, soms zit kwaliteit ook in een kleine activiteit of een wandeling.”
Om Warm Welkom goed te laten slagen is de samenwerking met de naasten van groot belang. Angelica daarover: “We hopen vanaf dat bekend is dat iemand hier komt wonen de band met de familie of andere naasten op te bouwen, zodat we goed kunnen samenwerken. Dat doen we met een huisbezoek en een 'Samen doen'-gesprek, een paar weken nadat een bewoner is verhuisd naar ons. We maken de drempel om zelf dingen te blijven doen of te organiseren zo laag mogelijk. Al zal het altijd afhangen van de onderlinge familierelaties in hoeverre de naasten betrokken willen of kunnen zijn.”
Warm Welkom in de praktijk
De ervaringen die met deze nieuwe manier van werken zijn opgedaan, zijn vastgelegd in een handleiding. Daarmee kunnen de andere woonzorgcentra van AxionContinu ook aan de slag met Warm Welkom. Daarvoor is de weg die een (toekomstige) bewoner aflegt, van oriëntatie tot de eerste weken
Cliëntreis War m Welkom
na de verhuizing, goed in kaart gebracht. Doel is dat toekomstige bewoners en hun familie/netwerk zich welkom en goed geïnformeerd voelen. Maar ook dat de verwachtingen en rollen helder zijn en besproken worden. Uitgangspunt is dat de bewoner en zijn familie/netwerk kunnen blijven doen wat ze deden.
Met deze pilot Warm Welkom laat De Wartburg zien dat goede zorg begint bij aandacht, samenwerking en écht contact. Zo bouwen bewoners, naasten en medewerkers samen aan een plek waar iedereen zich thuis kan voelen. ●
De cliëntreis van Warm Welkom laat zien hoe bewoners en hun naasten vanaf het eerste contact stap voor stap worden begeleid naar een warm en vertrouwd gevoel van thuis.
Begeleider welzijn en zorg
Andersgeschoolden, met een hart voor ouderen
Meer dan 60% van de taken in de ouderenzorg kan ook gedaan worden door mensen die geen zorgopleiding hebben. AxionContinu werkt samen met negen andere zorgorganisaties om deze ‘andersgeschoolden’ te interesseren om te gaan werken met ouderen.
Welke taken kun jij als professional zonder zorgachtergrond overnemen van een professional met een zorgachtergrond?
Met deze vraag zijn we begonnen met een proef in Voorveldse Hof," zegt Joyce van Lieshout, projectleider Kwaliteit en Innovatie bij AxionContinu. "Hier hebben we veel praktische ervaring opgedaan. Het contact met bewoners en familie wordt nu vaker door een andere collega gedaan, zodat de zorgprofessionals zich meer kunnen richten op de zorg en verpleegtechnische taken.”
Doordat andersgeschoolden zich bezighouden met het welbevinden van bewoners, zal het aantal eenvoudige zorgvragen afnemen. Want vaak ontstaan zulke vragen uit een behoefte aan contact. De andersgeschoolden krijgen een training om te helpen bij algemene dagelijkse verrichtingen, zoals aankleden of tandenpoetsen. Dan hebben met een zorggediplomeerden meer tijd voor complexere zorg vragen.
Andere locaties
Bij Voorveldse Hof zijn inmiddels vier vacatures ingevuld met andersgeschoolden. De volgende stap is om deze nieuwe teamsamenstelling breder toe te passen. Joyce van Lieshout zegt: "We gaan nu andersgeschoolden werven voor 't Huis aan de Vecht. Dat is een grotere locatie met meerdere afdelingen
en teams. Dat vraagt om een andere organisatie, dus we beginnen met één of twee teams. We gebruiken de ervaringen die we in Voorveldse Hof hebben opgedaan. Dat is een goede basis.”
Samen werven
Karolien Schneck is senior recruiter bij AxionContinu en werkt mee aan het wervingsproces dat samen met andere zorgorganisaties is begonnen. Onder de naam IVVU, het samenwerkingsverband van ouderenzorgorganisaties in de regio Utrecht, is de campagne 'Jouw baan met ouderen' gestart. "Werken in de ouderenzorg voor andersgeschoolden is op verschillende manieren onder de aandacht gebracht. Het is onder andere in vakbladen en op regionale tv besproken. Ook tijdens netwerkbijeenkomsten van Utrechtzorg is het initiatief genoemd.”
Voor iedereen die wil kijken of zijn opleiding en/of werkervaring past, is de website Jouwbaanmetouderen.nl gemaakt. Hier presenteren de deelnemende organisaties zich en is er een test waarmee geïnteresseerden hun skills, talenten en ervaring kunnen tonen. Karolien: “Zo maken we het makkelijk om aan de slag te gaan als begeleider welzijn en zorg.”
Kom erbij
"Door de proef is duidelijk geworden wat iemand nodig heeft om aan de slag te gaan als begeleider zorg en welzijn," zegt Karolien Schneck. "Je moet contactgericht zijn, oog hebben voor anderen, en ook verbinding kunnen maken met de familie en vrienden van de bewoners. Dit is allemaal belangrijk. Levenservaring is een voordeel, zodat je je goed kunt inleven in anderen. Maar dat betekent niet dat alleen oudere mensen zich kunnen aanmelden. We kijken altijd naar de kwaliteiten en mogelijkheden van de persoon, dat is het belangrijkste.” ●
Karolien Schneck:
“Je moet contactgericht zijn, oog hebben voor anderen, en ook verbinding kunnen maken met de familie en vrienden van de bewoners.”
Meer weten? Ga dan naar: Jouwbaanmetouderen.nl
Samen met huisartsen, ziekenhuizen en andere geriatrische revalidatie-instellingen werkt AxionContinu aan een nieuwe manier van werken aan herstel.
Revalidanten verblijven zo kort mogelijk in de revalidatielocatie. Zodra het veilig kan, gaat de revalidant naar huis om daar verder te herstellen.
Mogelijk met een ambulant traject bij het behandelteam van de revalidatie. Hoe werkt dat in de praktijk?
Revalideren
Thuis als het kan, in de kliniek als het nodig is
Meneer De Rooij kampt al 25 jaar met COPD. Na een longrevalidatie in 2017 kwam hij in februari van dit jaar toch in het ziekenhuis terecht met ernstige ademhalingsklachten. “Ik dacht in de ambulance dat dit mijn laatste ritje zou zijn”, vertelt hij. Gelukkig liep het anders. Begin maart werd hij overgeplaatst voor geriatrische revalidatie naar Domstate, van AxionContinu.
Na vijf weken was het eerste deel van de behandeling afgerond en kon hij naar huis om de behandeling ambulant te vervolgen. “Daar was ik blij mee,
thuis voel je je toch het meest vertrouwd.” Voor mevrouw De Rooij was het nog wel even spannend: kon zij de zorg alleen aan? “Maar de wetenschap dat ik er nog steeds ondersteuning was vanuit Domstate stelde me gerust”, vertelt zij. “En thuis herstelde mijn man misschien nog wel beter, omdat hij vanzelf toch weer dingetjes ging doen.”
Ondersteuning thuis
Ergotherapeut Carla van Hall ondersteunde de familie De Rooij bij de terugkeer naar huis. “Met een paar kleine aanpassingen kun je vaak alweer zelf
Jisca Vrancken:
“Bij het opzetten van een behandeling thuis is het van belang dat revalidanten vanaf het begin weten wat er mogelijk is.”
dingen gaan doen. Bijvoorbeeld zorgen dat je kunt zitten als je aan het aanrecht aan het werk bent, en een kruk en een muurbeugel in de douche. Dat helpt niet alleen, maar geeft ook een gevoel van veiligheid. Verminderen van ‘spannende situaties’ is bij longrevalidatie minstens zo belangrijk. Zo zorg je ervoor dat je goed blijft ademhalen.” Voor verder herstel komt meneer De Rooij regelmatig naar de fysiotherapeut bij Domstate. Ook kan hij een beroep doen op een psycholoog, logopedist en de arts.
Is het mogelijk?
“We kijken altijd of het mogelijk is dat iemand met een ambulant traject thuis verder kan revalideren. Hierbij kijken we wel of er voldoende ondersteuning thuis aanwezig is en of er vervoer naar onze locaties mogelijk is”, zegt Jisca Vrancken, specialist ouderengeneeskunde en kaderarts geriatrische revalidatie bij AxionContinu. “Bij het opzetten van een behandeling thuis is het van belang dat revalidanten vanaf het begin weten wat er mogelijk is. Zij krijgen bij de intake al informatie over de mogelijkheid van een ambulant traject. Als behandelteam bespreken we de cliënten en beoordelen of het naar ons idee mogelijk is om iemand thuis verder te laten herstellen. Een belangrijke voorwaarde is of iemand zelf inzicht heeft in zijn herstel en in staat is om zelfstandig de behandeling te volgen. Bij gevorderde dementie bijvoorbeeld is dat niet goed mogelijk.”
Wennen
Deze manier van werken is eind 2025 echt goed op gang gekomen bij Domstate. Inmiddels herstelt zo’n 14% van de revalidanten thuis, al kan dat percentage schommelen, afhankelijk van de situatie en conditie van de mensen die komen om te revalideren. “We zien nu steeds beter wat goed werkt en waar de knelpunten zitten”, zegt Carla van Hall. “Een sterk pluspunt is dat onze revalidanten het fijn vinden als een vertrouwd gezicht uit de revalidatie locatie een vast aanspreekpunt is voor hen. Als ik ze heb leren kennen tijdens hun verblijf, ben ik ook zoveel mogelijk degene die ze thuis bezoekt of ze op
afspraak bij Domstate ontvangt. Uiteraard met de deskundigheid van ons hele team achter de hand.”
Denken in oplossingen
Naast het wennen aan het idee dat een deel van het herstel deels thuis plaatsvindt, zijn er ook een paar praktische knelpunten. Carla daarover: “ondersteuning van mantelzorgers is echt een belangrijke voorwaarde om thuis te kunnen herstellen. Soms hebben mensen geen vervoer om naar ons toe te komen. Omgekeerd is het voor ons soms simpelweg te ver om naar iemand thuis te gaan. Als iemand bijvoorbeeld in Culemborg woont, dan kost dat te veel tijd.”
Wat soms een complicerende rol speelt, is het feit dat sommige mensen het moeilijk vinden om hulp te accepteren. Jisca Vrancken: “Deze manier van werken vraagt een andere manier van denken, van zowel de cliënt, de naasten en de zorg. Denken in oplossingen, in plaats van in belemmeringen. Uitgangspunt is nu: thuis als het kan, in de kliniek als het nodig is.” ●
Speerpunten IZA
Vanuit het Integraal zorgakkoord (IZA) zijn voor de kortdurende zorg afspraken gemaakt om de samenwerking tussen zorgaanbieders te versterken om geriatrische patiënten die een multidisciplinaire revalidatie behandeling nodig hebben beter en sneller te behandelen. “We hebben meerdere doelen met deze samenwerking”, vertelt Lotte van Kooten, Manager Kwaliteit en Innovatie, die namens AxionContinu deelneemt aan het IZAproject rond de revalidatiezorg.
‘Als eerste hebben we duidelijke afspraken gemaakt over specialisaties, zodat iedere geriatrische revalidatie instelling in de regio duidelijke doelgroepen bedient en hier extra expertise in kan ontwikkelen.
Ten tweede zijn we bezig met het ontwikkelen van een uniforme aanpak voor triage en doorverwijzing. Door deze twee doelen verloopt het verwijzingstraject van ziekenhuis naar revalidatie instelling soepeler, wat zorgt voor een betere doorstroming vanuit het ziekenhuis.
Als derde punt werken we met de revalidatie instellingen aan het ambulante traject, bijvoorbeeld met behulp van regionale zorgpaden en beslisbomen. Zo werken we in de regio gezamenlijk aan ‘iedere revalidant zo snel mogelijk naar huis’. Hierbij maken we ook in samenwerking met de huisartsen afspraken over overdracht en nazorg.
2x5 vragen aan vrijwilligers
Bij AxionContinu zijn meer dan 1000 vrijwilligers actief. Wie zijn dat?
Wat doen ze? En wat is hun drijfveer?
Robert Coenen
Waar ben je vrijwilliger?
“Net als Loek bij de kerkdienst van woonzorgcentrum Voorhoeve in Utrecht. Ik zocht tien jaar geleden naast mijn baan als data-analist een zinvolle invulling van mijn zaterdagochtend. Sindsdien help ik elke zaterdag met de voorbereidingen van de kerkdienst. Om tien uur halen we de bewoners van de afdelingen. Na afloop brengen we hen weer terug.”
Wat is voor jou de essentie van dit werk?
“Dat ik mensen bij elkaar kan brengen. Ik ken bewoners die zelden bezoek krijgen. Tijdens de kerkdienst zijn ze gezellig samen, zingen ze mee met de muziek en maken ze contact. Zo zijn ze op zaterdag niet alleen. Ze maken even deel uit van iets gezamenlijks en voelen dat ze erbij horen.”
Welke eigenschappen moet je hebben om dit werk te doen?
“Je moet je tempo fors omlaag brengen. Eerst rustig uitleggen wie je bent, wat je komt doen en waar je de bewoner mee naartoe neemt. Niet gelijk de rolstoel beginnen te duwen. Als bewoners niet begrijpen wat er gebeurt, worden ze onrustig of boos. Dus alles stap voor stap, duidelijk zijn en veel geduld hebben.”
Wat levert het jou persoonlijk op?
“Contact en waardering. Als bewoners blij zijn en mij herkennen, pakken ze mijn hand even met beide handen vast. Dat raakt mij elke keer. En ik heb hier veel nieuwe vrienden gemaakt. Ontzettend leuk om er zo’n vriendengroep bij te krijgen.”
Wat kun je betekenen voor een bewoner?
“Ik kan ze aandacht geven. Daar knappen ze echt van op. Ja, natuurlijk zitten er weleens mopperkonten tussen. En nee, ik kan niet alles voor ze oplossen. Maar ik kan er wel voor ze zijn. Door ze mee te nemen in dat moment van liederen, muziek en samenzijn. Dit is de generatie die ons land heeft opgebouwd. Ze verdienen het.”
Waar ben je vrijwilliger en wat doe je?
“Ik ben sinds 2014 samen met mijn vrouw vrijwilliger in woonzorgcentrum Voorhoeve. Toen werd mijn moeder hier opgenomen. Later kwam ook mijn schoonmoeder hier terecht. Mijn vrouw en ik gingen elke zaterdagmorgen mee naar de kerkdienst, hier in het Theehuis van Voorhoeve. We zagen al snel dat onze hulp meer dan welkom was. Eerst boden we vooral praktische ondersteuning, zoals bewoners van hun kamers halen en brengen. Nu helpen we ook met de organisatie en de opbouw van de kerkdiensten, samen met de geestelijke verzorging en andere vrijwilligers. Na afloop verzorgen we de koffie en brengen we de bewoners weer terug naar hun afdeling.”
Wat is voor jou de essentie van dit werk?
“Dat we bewoners een goed begin van het weekend kunnen geven. Met aandacht voor hun tradities en waardevolle herinneringen. De wekelijkse oecumenische kerkdienst met orgel- en pianomuziek roept veel herkenning op. Fijn om daarin iets te kunnen betekenen.”
Welke eigenschappen moet je hebben om dit werk te doen?
“Geduld hebben, rust uitstralen, respect tonen en je kunnen inleven in de bewoners. Humor helpt ook. Daarnaast zijn organisatorische vaardig-heden handig. En soms is er wat fysieke kracht nodig, bijvoorbeeld om een rolstoel te duwen.”
Wat levert het jou persoonlijk op?
“Warme contacten met bewoners. Ze genieten zichtbaar van de aandacht en de dienst. Ook krijgen we vaak reacties van verzorgenden en verpleegkundigen, die even ontlast worden door ons werk. Daarnaast een sterke band met de medevrijwilligers. We zijn een hechte vriendengroep geworden.”
Wat kun je betekenen voor een bewoner?
“Heel eenvoudig en toch heel belangrijk: aandacht, liefde en zorg geven. Noem het oprechte interesse en er echt even voor ze zijn. Daarmee hoop ik bij te dragen aan een aangenamer verblijf in Voorhoeve.”
Loek Werring
Geïnspireerd geraakt?
Vrijwilliger worden bij AxionContinu kan op veel manieren.
Mantelzorgers staan het dichtst bij hun naaste en blijven betrokken bij hun leven. In deze rubriek vertellen mantelzorgers hoe zij dat doen.
Al sinds 2012 woont Annie bij AxionContinu. Eerst bij De Ingelanden, daarna bij De Drie Ringen en sinds 2020 bij De Componist. Al die tijd bezoekt en helpt haar dochter José haar trouw. Eerst vrijwel dagelijks, nu een paar keer per week. “Zij heeft voor mij gezorgd, nu zorg ik voor haar. Zo eenvoudig is het.”
Het jaar 2012 was intensief voor José en haar ouders. Moeder Annie kreeg een tweede herseninfarct. Ze ging revalideren bij De Ingelanden en verhuisde daarna naar De Drie Ringen. Haar vader leed aan Alzheimer en had steeds meer zorg nodig. Voor hem kwam er een plekje in De Wartburg. “Een heel intensieve tijd”, beaamt José. “Ik was voortdurend onderweg, van de één naar huis en weer door naar de ander. Ik heb ook zelf een gezin en in combinatie met een baan, was dat nauwelijks vol te houden.” Na het overlijden van haar vader viel José zelf uit. “Een burn-out, van al die jaren alle ballen hooghouden.”
Klein feestje
Nu gaat het gelukkig weer goed met José, al heeft ze wel wat aanpassingen in haar drukke schema gedaan. “Ik kom nu wat minder vaak bij mijn moeder, ook omdat ik zelf oma ben geworden en af en toe op de kleinkinderen pas. Ik kom op twee vaste dagen in de week naar De Componist, de woensdag en de zondag. En soms nog een keertje extra, bijvoorbeeld om even de was te brengen, of wanneer er een gesprek is gepland met een behandelaar. Bij mooi weer gaan we wandelen of ik neem haar mee naar het winkelcentrum. Een bezoekje aan het tuincentrum vindt ze ook erg leuk.”
Annie is inmiddels 91 en verplaatst zich met een rolstoel door het woonzorgcentrum. Bijvoorbeeld voor een bezoekje aan haar vriendin Truus die hier ook woont en waarmee ze regelmatig koffiedrinkt. “De dochter van Truus is hier ook vaak en daar kan ik het goed mee vinden”, vertelt José. “Elke woensdag komen we met een groepje bij elkaar en drinken we koffie met wat lekkers. We maken er een klein feestje van, het is altijd gezellig.”
Vanzelfsprekend zorgen
Dat mantelzorgen zwaar kan zijn, heeft José zelf ervaren. Toch vindt ze het logisch dat ze voor haar moeder zorgt. “Mijn ouders hebben altijd voor mij gezorgd. Toen ik kind was, maar ze stonden ook voor
mij klaar toen ik ging scheiden en als alleenstaande moeder aan het werk moest. Nu hebben ze mij nodig en dan ben je er gewoon, voor mij is dat vanzelfsprekend. Het is soms zwaar en ook wel eens eenzaam als je dat in je eentje moet doen. Ik woon gelukkig in de buurt, maar het kost evengoed best veel tijd. Kijk, ik hoef geen zorg te verlenen; dat is hier allemaal prima geregeld. Maar de extra dingetjes, zoals een uitje en persoonlijke aandacht, daarmee kan ik het leven van mijn moeder leuker maken. Ze is altijd blij als ik kom.”
Vertrouwd thuis
Zowel voor Annie als voor José is De Componist een thuis geworden. “Ik ken de medewerkers en vrijwilligers en een groot deel van de bewoners”, aldus José. “Als het kan, help ik een handje mee. Voorheen kookte ik ook op de donderdagavond voor de bewoners en als ik zie dat een van de medewerkers het druk heeft, help ik mee met praktische klusjes, zoals de tafel dekken of helpen met de lunch. De sfeer is goed en ik voel me hier gezien en gewaardeerd. Ik kan me goed voorstellen dat ik, als mijn moeder er niet meer is, hier best als vrijwilliger zou willen blijven werken.” ●
Mijn dag
Hoe verloopt een werkdag bij AxionContinu? Contact vraagt het medewerkers van allerlei pluimage. Serena Verweij is kwaliteitsverpleegkundige en NAH-verpleegkundige (niet-aangeboren hersenletsel) bij De Ingelanden in Utrecht. Het begrijpen van het gedrag van bewoners is haar specialiteit.
De kracht van kijken, luisteren en begrijpen
8.00 uur
“Na de overdracht van de nachtdienst om half 8 maak ik de planning voor het team van de dag. Is iedereen er, wie gaat wat doen? Is er eventueel backup als er iemand uitvalt? We hebben een ‘vliegende keep’ die waar nodig kan bijspringen. Maar met de krapte op de arbeidsmarkt blijft het een uitdaging om de bezetting elke dag rond te krijgen. Als het nodig is, sta ik zelf ook op de werkvloer.”
8.20 uur
“Iedere ochtend wordt de opiatenkast gecheckt. Dat doen we altijd met zijn tweeën. Als er onregelmatigheden zijn, bijvoorbeeld als de voorraad niet klopt, gaan we na of iemand misschien vergeten is iets af te tekenen. We kunnen uitlezen welke collega wanneer in de kast is geweest. En als dat geen bevredigend antwoord oplevert, melden we dat uiteraard bij de leiding.”
9.00
uur
“Wekelijks hebben we een kwaliteitsoverleg NAH, samen met de afdelingsmanager en kwaliteitsfunctionaris. Het liep hier een tijdje niet zo lekker, het nieuwe team doet er alles aan om de zaak te verbeteren. Mede daarom ben ik overgekomen van ‘t Huis aan de Vecht, waar ik ook NAH-verpleegkundige was. Specifieke kennis van deze doelgroep is echt noodzakelijk om goede zorg te leveren. Het is een heel andere groep bewoners dan ouderen met bijvoorbeeld dementie.”
12.00 uur
“Vandaag komen er een paar mensen kijken en sfeer proeven. We zoeken nieuwe collega’s en ik hoop dat ze hier aan de slag willen. Ik leid ze rond en leg uit hoe we hier werken. Dit soort taken hoort er allemaal bij als kwaliteitsverpleegkundige. Naast het contact met de bewoners en mijn collega's ben ik
ook een deel van mijn tijd bezig met innovaties om de kwaliteit te verhogen. Zo zijn we nu aan het nadenken over een buddy-systeem voor nieuwe collega’s, zodat die meteen een vast aanspreekpunt hebben. Dat soort dingen bespreek en regel ik met de locatiemanager en andere kwaliteitsverpleegkundigen.”
13.00 uur
“Even lunchen met een collega, dat kan hier op het dakterras, als het tenminste lekker weer is. Dan ben je ook gelijk even van de werkvloer af en dat vind ik ook wel prettig. Binnen sta je toch de hele tijd ’aan’ en ben je bezig met de vragen van of over de bewoners. Als je goed voor hen wilt zorgen, moet je ook goed voor jezelf zorgen.”
13.30 uur
“Contact met bewoners is een essentieel onderdeel van mijn werk. Ik heb bewust gekozen voor de NAH-doelgroep. Het is anders dan werken met ouderen: de doelgroep is jonger en de zorgbehoeften zijn anders. Bij ouderen weet je dat hun tijd bij ons beperkt is; deze mensen leven vaak nog twintig jaar of langer met hun aandoening. Het is vaak een puzzel om hen echt te begrijpen. Ik ondersteun collega’s in het vinden van de beste manier om te zorgen voor een prettige dag. Jouw gedrag als zorgverlener heeft direct invloed op bewoners. Door te luisteren en te kijken begrijp je gedrag beter en kun je daarop aansluiten. Dat vind ik het mooiste: een manier van communiceren en werken die past bij de bewoner.”
15.00 uur
“Geen dag is hetzelfde, elke dag komen de meest uiteenlopende dingen voorbij. Van een ingelast overleg tot een bezoek aan mogelijk toekomstige bewoners. Het ene moment zit ik aan tafel met collega’s om de manier van werken te evalueren, het andere moment drink ik een kop koffie in de huiskamer met een bewoner als de andere collega’s even te druk zijn. Ik houd van die afwisseling en dynamiek.”
15.30 uur
“Snel de auto uit de parkeergarage halen en naar huis. Met twee kleine kinderen is daar ook genoeg te doen. Gelukkig woon ik niet ver van mijn werk, met lekker weer zou ik op de fiets kunnen komen. Maar zoals dat gaat met kinderen: die moet je vaak ook weer ergens ophalen of naartoe brengen. Dus de fiets blijft toch meestal in de schuur.” ●
Werken met NAH: ander werk dan je denkt
De zorg voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel vraagt om meer dan medische kennis alleen. Gedrag begrijpen, goed kunnen afstemmen en stevig in je schoenen staan zijn minstens zo belangrijk. Deze manier van werken sluit goed aan bij mensen met ervaring in de gehandicaptenzorg, geestelijke gezondheidszorg of verslavingszorg, maar ook bij professionals uit de ouderenzorg.
Benieuwd of werken met NAH bij jou past? Bij AxionContinu zijn er verschillende mogelijkheden. werkenbij.axioncontinu.nl
“Sociale veiligheid voor iedereen, dat staat bij ons voorop. Voor oncollegiaal gedrag is bij ons geen plaats.” Tamara Sixma-Potters, teammanager bij woonzorgcentrum Isselwaerde in IJsselstein, is er heel duidelijk over. “Elk signaal dat we daarover krijgen, pakken we meteen op.”
Een nieuw ontwikkelde werkwijze voor de omgang met incidenten helpt bij het signaleren en het aanpakken van problemen.
Een mooie dag, ook voor onze medewerkers
Het is belangrijk dat iedereen bij AxionContinu, bewoners, naasten, medewerkers en vrijwilligers, zich thuis en veilig voelt. Dat gaat meestal goed, maar waar mensen samenkomen, kan het soms toch misgaan. Om dat zo snel en goed mogelijk op te pakken, heeft AxionContinu een duidelijke werkwijze.
“We besteden er vaak aandacht aan in het teamoverleg”, vertelt Mariska Luiten, kwaliteitsverpleegkundige bij De Schutse in Lopik. “We adviseren onze collega’s over wat ze eraan kunnen doen. Als iemand te maken krijgt met bijvoorbeeld pestgedrag van een collega of agressie van een bewoner of naaste, dan kunnen ze altijd terecht bij hun leidinggevende of bij mij. Daarnaast kunnen ze naar de vertrouwenspersonen van AxionContinu. Die bieden een luisterend oor en kunnen adviseren over eventuele verdere stappen.”
In gesprek
“De medewerker kan een MIM-melding (melding over incidenten medewerkers) doen. We gaan altijd
het gesprek aan met de persoon die de melding doet én met degene waar de klacht betrekking op heeft”, legt Tamara uit. “Vaak berust een onveilig of genegeerd gevoel op een misverstand. Dan heeft degene die dat doet niet door wat het effect van zijn gedrag is.”
Ook als het naasten van een bewoner zijn die voor een gevoel van onveiligheid zorgen, bijvoorbeeld als ze verbaal agressief zijn, volgt een gesprek met de melder en de familie. Tamara: “Heldere afspraken over wat er van ons verwacht mag worden en wat wij van hen verwachten helpen daarbij. Als een melding betrekking heeft op agressief of ander grensoverschrijdend gedrag van een bewoner, wordt in overleg met familie en behandelaren besproken wat er moet gebeuren.”
Joost van Schaik: “Een gevoel van onveiligheid bij een medewerker mag nooit onbeantwoord blijven.”
Tamara Sixma-Potters:
“Heb oog voor elkaar en zorg voor elkaar. Daar wordt iedereen beter van!”
Oplossen waar het gebeurt
“We hebben een uniforme werkwijze ontwikkeld, die op alle locaties van kracht is”, vertelt Joost van Schaik, adviseur Arbo en Preventie. “De beste oplossing is natuurlijk om zo snel mogelijk ter plekke met elkaar in gesprek te gaan. Zoals Tamara vertelt, kan er ook altijd een MIM-melding gedaan worden. Die gaat rechtstreeks naar de leidinggevende (tenzij de medewerker dat niet wil), maar ook naar de afdeling Mens & Organisatie. Wij kijken altijd mee, zodat we zeker weten dat er gehandeld wordt na een melding. Een gevoel van onveiligheid bij een medewerker mag nooit onbeantwoord blijven.”
Problemen met leidinggevende
Grensoverschrijdend gedrag door een leidinggevende kan gemeld worden bij de leidinggevende van de eigen leidinggevende en/of bij de klachtencommissie voor medewerkers. Ook hiervoor kan een MIM-melding gedaan worden, waarbij de melder kan aangeven dat de klacht niet rechtstreeks bij de eigen leidinggevende terecht mag komen.
“Als het nodig is pakken we het centraal op”, legt Joost uit. “Ook daarvoor geldt een vaste werkwijze voor MIM-meldingen: de melding oppakken, het gesprek aangaan op basis van hoor en wederhoor,
passende maatregelen en nazorg voor de betrokken persoon indien gewenst en nodig.” Medewerkers kunnen de werkwijze raadplegen op het intranet (ACplein). In het zeldzame geval dat zich zaken voordoen die strafrechtelijk niet in orde zijn, zoals seksueel geweld, diefstal of mishandeling, wordt de bedrijfsrecherche ingeschakeld en wordt er aangifte bij de politie en/of Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd (IGJ) gedaan.
Oog voor elkaar
“Als ik merk dat een collega niet lekker in zijn vel zit, vraag ik altijd of er iets aan de hand is”, vertelt Tamara. “Soms zijn het privéomstandigheden, soms is het iets dat speelt op de werkvloer. Collega’s horen dat in mijn visie ook bij elkaar te doen: heb oog voor elkaar en zorg voor elkaar. Daar wordt iedereen beter van!”
Joost van Schaik ondersteunt die oproep: “Kijk naar elkaar om en houd sociale veiligheid op de agenda. Voorkomen is nog beter dan bestrijden, daarom zetten we de komende tijd nadrukkelijk in op preventie. Wij vinden een prettig en veilig werkklimaat belangrijk. We moedigen collega’s aan daarover met elkaar in gesprek te gaan, ook als je gedrag ziet van collega’s waar je vragen bij hebt. Door elkaar aan te spreken kun je heel wat bereiken.” ●
Gedragskompas
Sociale veiligheid is belangrijk voor iedereen, bewoners, naasten, medewerkers en vrijwilligers. Om samen zorg te dragen voor een prettige woon- en werkomgeving is een werkwijze ontwikkeld hoe om te gaan met grensoverschrijdend gedrag. Die is geworteld in het Gedragskompas, waarin staat beschreven wat er verwacht wordt van iedereen die bij AxionContinu komt werken. Respectvol in contact met anderen is daarin een van de speerpunten.
In zijn woning in woonzorgcentrum De Wartburg, aan de rand van de wijk Oog in Al in Utrecht, vertelt Frits Klasberg (1936) zijn levensverhaal. Van zijn jeugd in IJsselmonde tot zijn loopbaan als violist. En van indringende oorlogservaringen tot het verlies van zijn vrouw. “Sommige dingen zie ik nog zo voor me.”
Frits speelt 2de viool in Toonkunst muziekschoolorkest.
Een leven lang muziek
De lagere school in Rotterdam.
Ik ben in 1936 in IJsselmonde geboren”, begint Frits. “Dat was toen nog een zelfstandig dorp onder de rook van Rotterdam, bij de monding van de IJssel.” Hij groeide op met zijn ouders en zijn oudere zus (1934). Zijn overgrootvader van vaderskant was rond 1860 uit Duitsland gevlucht. Zijn oma van moederskant woonde in bij de familie Klasberg. Dat was in die tijd heel gewoon.
De vader van Frits gaf leiding bij zeepfabriek Het Bleekertje, een flinke onderneming opgericht in 1921. De moeder van Frits was de dochter van een huisschilder met een eigen zaak. Hij overleed toen zij pas 14 jaar was. Daardoor moesten zij en haar broer al op jonge leeftijd gaan werken. “Het was een fijn en harmonieus gezin”, blikt Frits
terug. “Ik speelde veel buiten met vriendjes uit de buurt. Binnen speelden we vaak met een houten trein. Daar waren we uren zoet mee.”
Jong in de oorlog
Als de Tweede Wereldoorlog begint, is Frits pas drie jaar oud. Toch heeft hij nog levendige herinneringen aan die verschrikkelijke tijd. “Ik kan nog zo de angst en spanning van toen oproepen.”
Frits is geëmotioneerd, helemaal als het bombardement van Rotterdam in mei 1940 ter sprake komt. “Gek hè, dat ik mij nog zoveel herinner. Wat ik nooit vergeet, zijn de rijen mannen tijdens de razzia van 1944. Jongens en jongemannen uit de buurt, uit IJsselmonde, Barendrecht, Rotterdam. Allemaal werden
Frits met zijn viool.
ze afgevoerd. Er liepen soldaten naast. Als iemand probeerde te vluchten, werd er geschoten.” Frits is er nog steeds stil van, hij veegt een traan weg. “Neef Jan was net vader geworden. Kort daarna werd ook hij opgehaald, om nooit meer terug te keren.”
Muziek in oorlogstijd
Er zijn ook mooie herinneringen aan de oorlog. Toen Nederlandse gezinnen van de Duitsers hun radio’s moesten inleveren, ging de vader van Frits op zoek naar zijn viool. Die vond hij bij zijn ouders in Rijswijk. Helaas met maar drie snaren. “Dat maakte niets uit. Er was weer muziek in huis”, vertelt Frits. “En dan te bedenken dat we helemaal niet wisten dat mijn vader viool speelde. Ooms en tantes, iedereen kwam langs om te luisteren.”
Op 19 januari 1945 was Frits’ vader 25 jaar in dienst bij Het Bleekertje. Frits wijst in zijn woonkamer naar een groot schilderij van de Rotterdamse haven. “Kijk, dat kreeg mijn vader precies op die dag ter ere van zijn jubileum, midden in de hongerwinter. Samen met een bakfiets vol levensmiddelen. Kun je je voorstellen hoe blij we daarmee waren?”
Voor de muziek gekozen
We maken een sprong in de tijd. Frits heeft een goed stel hersens en gaat naar het Erasmiaans Gymnasium in Rotterdam. Hij maakt het niet af. “Ik wilde het liefst naar het conservatorium.” Zijn vader gaat akkoord, maar waarschuwt dat er met muziek alleen maar droog brood valt te verdienen. Het kan Frits niet schelen; hij volgt zijn hart. “Ik kreeg vioolles van zeer goede docenten en kwam terecht in het Muziekschool-orkest Rotterdam. Ook behaalde ik akte B, waarmee ik bevoegd was om vioolles te geven. Ik kon dus leven van de muziek.”
Ook tijdens diensttijd blijft zijn vioolmuziek belang-
rijk. “Ik heb 21 maanden in dienst gezeten. Eerst bij vliegveld Ypenburg bij Rijswijk, later bij Aviolanda in Papendrecht. Elke avond fietste ik naar mijn opa en oma in Rijswijk om daar een paar uur viool te studeren. Dat móest gewoon doorgaan.”
Veel geluk in de liefde
Na zijn diensttijd verlooft Frits zich met een virtuoze pianiste. “Ze werd het pianowonder van Gorinchem genoemd. We zijn drie jaar verloofd geweest, maar de relatie hield geen stand.”
In 1964 verhuist Frits naar Groningen voor zijn werk bij het Noordelijk Filharmonisch Orkest (nu het Noord Nederlands Orkest). Daar ontmoette hij Sytske. Zij kwam uit Friesland en studeerde in Groningen. Ze hadden meteen een heel goede klik. In 1967 stapten zij in Sneek in het huwelijksbootje. Naast de liefde voor de muziek deelden Frits en Sytske ook een passie voor schaatsen. Frits heeft drie keer de Elfstedentocht uitgereden. “Mijn
Frits en Sytske trouwen in Sneek.
Frits met zijn antieke vioolkist in zijn woning in De Wartburg.
collega’s uit het orkest verklaarden mij voor gek. Stel dat ik iets zou breken en geen viool meer zou kunnen spelen!”
Later speelde Frits ook nog in het Gronings Strijkkwartet. “Dat kwartet heeft zo’n twaalf jaar bestaan. We traden vaak op en hadden veel succes bij het publiek. Ik kan het applaus nog horen. We speelden prachtige muziek, onder andere van Tsjaikovski, Beethoven en Mozart. Wat kon ik daar intens van genieten.”
Kinderen
Frits en Sytske krijgen vier kinderen. “Ingrid is in 1968 geboren. Daarna kwam de tweeling Theo en Max. En toen ook nog Nico. Hij is amateur-violist geworden en speelt geweldig. Toen Max trouwde, hebben Nico en ik op zijn huwelijk samen viool gespeeld. Heel bijzonder. Sytske en ik kregen zes kleinkinderen, waaronder weer een tweeling. Ons 50-jarig huwelijksfeest hebben we in Sneek met een rondvaarttocht gevierd. De kinderen maakten muziek, het was een heerlijke dag.”
Afscheid en verandering
Zijn vrouw kreeg vier jaar geleden alvleesklierkanker en overleed na een kort ziekbed. Intens
verdrietig. Na haar overlijden blijft Frits nog een tijd in Aduard (Groningen) wonen. “We hadden daar een grote tuin van 700 vierkante meter. Die hield ik zelf bij. Dat ging goed, zelfs toen ik al flink op leeftijd was”, zegt Frits trots. Maar in augustus 2025 werd hij plotseling doodziek door de veteranenziekte met een dubbele longontsteking. “Van het ene op het andere moment hing mijn leven aan een zijden draadje. Gelukkig ben ik hersteld. Maar helaas kon ik niet meer helemaal zelfstandig blijven wonen.” Omdat drie van zijn kinderen in het midden van het land wonen, verhuist Frits naar Utrecht. Zijn nieuwe woning in De Wartburg voelt vertrouwd. “Ik heb ontzettend veel geluk gehad met deze plek. Ik heb mijn eigen spullen om me heen en ervaar de steun van mijn kinderen. Ja, ik geniet nog steeds van het leven.”
Muziek blijft
Frits laat een antieke vioolkist zien, die via via bij zijn familie is terechtgekomen. “Vermoedelijk komt hij uit Oost-Europa. Hij moet minstens 100 jaar oud zijn.” Frits opent de met parelmoer ingelegde kist. Die is leeg, want zijn viool is verkocht. “Nee, spelen lukt niet meer. Maar ik luister elke dag met heel veel plezier naar muziek. Wat zijn er veel mooie stukken geschreven. Werkelijk ongelooflijk, dat die componisten dát op papier kregen.” ●
Met de kinderen tijdens een uitstapje in Drenthe.
Na 50 jaar staan Sytske en Frits weer op dezelfde trap in Sneek.
Frits heeft drie keer de Elfstedentocht uitgereden.
Een zinvolle dagbesteding met structuur en gezelligheid. Dat is wat een Dagactiviteitencentrum (DAC) biedt aan thuiswonende ouderen die zo’n steuntje in de rug kunnen gebruiken. Op drie dagactiviteitencentra in Utrecht, IJsselstein en Lopik ontvangt een team van gediplomeerde verzorgenden en woonzorgondersteuners de deelnemers in kleine groepen.
DAC: meer dan dagbesteding alleen
Ankerpunt thuiswonendevoorouderen
“We zijn vandaag maar met acht mensen, meestal zijn het er tien à twaalf”, zegt Patti Meijdam, senior medewerker en coördinator van het DAC. Samen met collega Rina ontvangt ze vandaag de bezoekers. “We werken met een vaste dagstructuur, dat is prettig voor onze cliënten. Ze komen op eigen gelegenheid of worden gebracht. Als dat niet kan, halen we ze op met de bus. De bezoekers kunnen aan de slag met wat ze zelf leuk vinden. Eigen regie is belangrijk. Als het qua weer kan, gaan we naar buiten voor een wandeling, of we organiseren een andere sportieve activiteit binnen. Daarnaast doen we een aantal geheugenspelletjes en gaan we er regelmatig op uit met de groep, bijvoorbeeld naar een museum of een concert.”
Stap voor stap zelfredzaam
Het DAC biedt een persoonsgerichte benadering die gericht is op het herstellen, behouden of vergroten van de zelfredzaamheid. “In plaats van direct dingen uit handen te nemen, stimuleren we mensen om zoveel mogelijk dagelijkse activiteiten zelf (weer) te proberen”, legt Patti uit. “Zodat mensen ook thuis veel langer zelfredzaam blijven.”
Met indicatie
De deelnemers die het DAC bezoeken hebben meestal problemen met hun geheugen. Om mee te kunnen doen, is een beschikking vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) of indicatie vanuit de Wet langdurige zorg (Wlz) nodig. Een enkeling bezoekt het DAC met financiering vanuit een persoonsgebonden budget (pgb). In IJsselstein
Patti Meijdam: “Sociaal contact is heel belangrijk voor een mooie dag.”
bestaat ook de mogelijkheid om de activiteiten te combineren met een behandeling, zoals fysiotherapie of muziektherapie.
Kom kennismaken
“Iedereen is welkom om eens te komen kijken en kennis te maken”, zegt Patti. “Dat kan ook als de indicatie of de beschikking nog niet is afgegeven. We kunnen helpen met de aanvraag daarvan. Het DAC is een laagdrempelige manier om extra ondersteuning en aandacht te bieden. Voor mantelzorgers van de deelnemers is het een mogelijkheid om zelf even ‘vrij’ te hebben. Door de samenwerking binnen AxionContinu is een eventuele overgang naar andere vormen van zorg ook minder ingrijpend. En het is ook nog eens heel gezellig, vrijwel alle deelnemers fleuren op als ze hier komen. Want sociaal contact is heel belangrijk voor een mooie dag.” Zo gaat het bij het DAC niet alleen om de dag van vandaag, maar ook om wat iemand morgen nodig heeft. ●
Wil je kennismaken met het dagactiviteitencentrum? Lees meer over het aanbod op axioncontinu.nl/dac
Berichten van(uit)
AxionContinu
Kort Contact
Een lintje voor onze vrijwilligers
Vier van onze vrijwilligers zijn onlangs koninklijk onderscheiden: Willy van der Horst, An van der Meulen–van Dijk, Martien Agterberg en Herre Talsma.
Zij zetten zich al jarenlang met grote betrokkenheid in voor bewoners, cliënten en wijkbewoners, binnen en buiten AxionContinu. Ieder op hun eigen manier, maar steeds met aandacht, betrouwbaarheid en een groot hart voor zorg en elkaar.
We zijn trots en vooral ook blij dat toegewijde vrijwilligers zoals zij onderdeel zijn van onze organisatie. Hun betrokkenheid maakt iedere dag het verschil.
Van harte gefeliciteerd met deze terecht verdiende onderscheiding. ●
De PAR: samen sterker in advies
Binnen AxionContinu krijgt de stem van onze professionals een belangrijke plek. De Verpleegkundige en Verzorgende Adviesraad (VVAR) is inmiddels doorontwikkeld tot de Professionele Adviesraad (PAR). Daarmee kunnen ook andere professionals meedenken en adviseren over zorginhoudelijke en professionele thema’s die ons werk raken.
Een recent belangrijk moment was de ondertekening van de nieuwe samenwerkingsafspraken
tussen de Raad van Bestuur en de PAR. Daarmee is opnieuw uitgesproken hoe waardevol het is om ervaringen en inzichten uit de praktijk te betrekken bij beleid en keuzes.
De PAR denkt mee, brengt ervaringen van collega's in en draagt zo bij aan goede zorg en prettig werken. We waarderen deze samenwerking en bouwen samen verder aan een organisatie waarin professionals, cliënten en collega’s zich gehoord voelen. ●
An van der Meulen-van Dijk
Herre Talsma
Willy van der Horst
Martien Agterberg
Inzamelbak voor ongebruikt incontinentiemateriaal
Veel ouderen gebruiken incontinentiemateriaal. Soms blijft er wat over. In Nederland wordt daarvan gemiddeld 20 tot 30% weggegooid. Zonde, vinden AxionContinu en Stichting Apotheek van de Toekomst. Daarom staat er nu een inzamelbak voor ongebruikt incontinentiemateriaal.
Incontinentiemateriaal kan overblijven omdat de maat niet meer past, omdat iemand ander materiaal nodig heeft of na een overlijden. Vaak weten mensen niet wat ze ermee kunnen doen. Gelukkig is daar nu een oplossing voor. De Stichting Apotheek van de Toekomst haalt de bak regelmatig leeg. De ingeleverde materialen krijgen een nieuwe bestemming bij organisaties met een klein budget. Materiaal dat over de datum is, wordt gebruikt voor opleidingen in de zorg.
Ook ongebruikte verbandmiddelen en wegwerpmaterialen, zoals handschoenen, zijn welkom. Zo dragen we samen bij aan minder verspilling en helpen we elkaar. ●
U kunt ongebruikt incontinentiemateriaal inleveren bij onderstaande woonzorgcentra:
• De Wartburg, Kennedylaan 16 in Utrecht.
• 't Huis aan de Vecht, Costa Ricadreef 9 in Utrecht.
• Mariënstein, Benschopperweg 246 in IJsselstein.
Meer weten over hoe wij werken aan duurzaamheid? Kijk op axioncontinu.nl/duurzaamheid
Joyce komt in actie voor Isselwaerde
Bij AxionContinu zijn we trots op onze collega’s die zich elke dag met aandacht inzetten. Joyce, Eerst Verantwoordelijk Verzorgende (EVV’er) bij woonzorgcentrum Isselwaerde, is zo’n optimist in de zorg. In haar werk staat zij met hart en ziel klaar voor bewoners. Nu wil ze iets bijzonders mogelijk maken.
Samen met haar man Roy onderneemt zij op 14, 15 en 16 oktober van dit jaar een indrukwekkende uitdaging: een sponsorloop van 150 kilometer, van de Grolsch Veste in Enschede naar Isselwaerde in IJsselstein.
Een persoonlijke actie, ontstaan vanuit betrokkenheid en enthousiasme. Met haar actie wil Joyce iets extra’s mogelijk maken voor de bewoners van Isselwaerde. Een mooi initiatief waar we als organisatie trots op zijn. ●
Volg of steun de actie via: rennenvoorisselwaerde.nl
Samen in beweging met de Sociale Sportschool
De bootcamplessen van de Sociale Sportschool zijn inmiddels op meerdere plekken binnen AxionContinu te vinden. Na De Drie Ringen en De Ingelanden in Leidsche Rijn kunnen bewoners en buurtbewoners nu ook terecht bij De Bijnkershoek in Transwijk. Tijdens de trainingen komen bewoners samen met buurtbewoners en andere sporters, jong en oud, in de buitenlucht in beweging. Bewegen en ontmoeten gaan daarbij hand in hand. ●
Er is altijd wel ergens een leuke training. Zin om mee te doen? Aanmelden via de socialesportschool.nl
De Bijnkershoek
Kloppend hart van Transwijk
Omwonende ouderen die aanschuiven voor een warme maaltijd, leerlingen van de Anne Frankschool die namens de Riki
Stichting een verrassing komen afleveren, een bokstraining voor senioren, het Repair Café en een levendige markt.
Het gebeurt allemaal bij De Bijnkershoek. Dat zorgt voor een gezellige en levendige sfeer. “Hier is altijd wel wat te doen.”
Er wordt aardig op los gemept op dinsdagmiddag, maar wel met een positieve intentie. Onder leiding van trainer Paul, geassisteerd door Amanda Smits, medewerker welzijn van De Bijnkershoek, bekwamen zo’n vijftien senioren zich in het boksen. Goed voor het trainen van de spieren, goed voor de coördinatie én ook nog eens erg gezellig. Want naast de armspieren krijgen ook de lachspieren de nodige beweging.
Er wordt gejuicht, gezongen en na afloop ook nog even gedanst. Sporten was nog nooit zo leuk.
Gezellig meedoen
Ceciel woont sinds een jaar op De Bijnkershoek en probeert elke veertien dagen mee te doen. “Het is gezond én gezellig”, zegt ze nadat de met haar bokshandschoenen de handen van de trainer heeft bewerkt. “Ik doe ook met de wandelgroep en mandala’s kleuren mee. Zo ontmoet je ook weer andere bewoners.”
Femke Pander: “We hebben een prachtig, groot gebouw, en dat stellen we graag open voor de buurt.”
Ook Ria en Annie, die respectievelijk al vijf en drieënhalf jaar hier wonen, zijn enthousiaste deelnemers aan de bokslessen en aan de andere activiteiten. “We zitten allebei in het zangkoor De Zonnestraaltjes, doen ook mee aan de gym en bingo. En als het even kan, gaan we samen ook mee met de uitjes. We zijn naar Spakenburg geweest, hebben een kinderboerderij bezocht en kersen geproefd in een boomgaard. Het is een andere omgeving, je bent er even uit.”
Bewoners centraal
Wat is goed voor onze bewoners? Dat is het uitgangspunt van alle activiteiten die bij De Bijnkershoek worden georganiseerd. “Op basis van gesprekken met bewoners en hun naasten zijn er diverse activiteiten die door de welzijnsmedewerkers worden georganiseerd”, vertelt Femke Pander, coördinator vrijwilligers en steunpunt. “Zij werken samen met onze vrijwilligers om onze bewoners een zinvolle en leuke dag te geven. Daarbij zijn uiteraard ook de bewoners van de aanleunwoningen betrokken. Zij krijgen elke maand het activiteitenoverzicht, zodat ze kunnen aanhaken wanneer ze willen.”
Maatschappelijk betrokken
Daarnaast zijn er tal van maatschappelijke activiteiten in het gebouw van De Bijnkershoek. “We halen de buitenwereld naar binnen”, zegt Femke Pander. “We hebben een prachtig, groot gebouw, en dat stellen we graag open voor de buurt.” Zo was in maart hier een stembureau (handig voor de bewoners!) en is er, naast de wekelijkse kleine markt, vier keer per jaar een gezellige buurtmarkt met zo’n dertig kramen. Elke twee weken is het Repair Café geopend, waar buurtbewoners kapotte apparaten
kunnen laten maken door handige vrijwilligers. Een voordelige oplossing en vooral goed voor het milieu!
Fatbike met zijspan
Om de band tussen de wijk en bewoners van De Bijnkershoek te versterken is er onlangs een elektrische fatbike met zijspan in gebruik genomen. Vrijwilligers uit de wijk kunnen daarmee samen met ouderen op de fiets stappen om samen een tocht te maken. Onderweg kunnen ze op de fiets ergens
Amanda Smits:
“Een zinvolle dag,
een tevreden bewoner, een glimlach op iemands gezicht: dan is mijn dag geslaagd.”
neerstrijken voor een kop koffie, een goed gesprek, of om gewoon even te zitten en te kletsen. Want het zijspan is in een handomdraai om te vormen tot een bankje voor twee, compleet met kussens voor een comfortabele zit. De fatbike maakt deel uit van het project “Op die fiets”, een initiatief van De Plannenmannen dat samen met AxionContinu wordt getest in een éénjarige pilot. De Bijnkershoek is de eerste locatie in Nederland met deze fiets.
Goede sfeer, tevreden bewoners
Amanda Smits is welzijnsmedewerker en werkt al 27 jaar op De Bijnkershoek. Eerst in de zorg, maar een aantal jaar geleden maakte ze de overstap naar welzijn. “Een zinvolle dag, een tevreden bewoner, een glimlach op iemands gezicht: dan is mijn dag geslaagd”, zegt Amanda over haar werk. “Het is zo belangrijk dat de mensen die bij ons wonen een leuke dag hebben. We gaan uit van de wensen van de bewoners zelf, met bezigheden die aansluiten bij hun interesses. Een levendige sfeer in huis helpt,
KLM’ers op de werkvloer
Bij de activiteiten krijgen de welzijnsmedewerkers ondersteuning van een bijzondere groep tijdelijke medewerkers: KLM-personeelsleden die vanwege zwangerschap of om gezondheidsredenen tijdelijk niet kunnen vliegen, kunnen op drie locaties binnen de ouderenzorg vervangend werk doen en/of weer wennen aan werk. In Amsterdam, Rotterdam en dus bij De Bijnkershoek in Utrecht. “Een mooi initiatief van KLM en AxionContinu,” zegt Melanie, die vanwege haar zwangerschap een half jaar lang een
paar dagen per week helpt bij de activiteiten. “Het voegt echt iets toe aan je dag en het is leuk om iets terug te doen voor deze ouderen.” Malin revalideert na een heupoperatie en is pas voor de tweede dag hier. “Het is leuk om zo weer in het werkproces te komen, je bent onder de mensen. Veel beter dan thuis zitten.” KLM-collega Maureen, ook hier actief vanwege haar zwangerschap, ziet ook wel wat overlap met haar gewone werk. “Je bent servicegericht en helpt mensen. Gastvrijheid is in het vliegtuig net zo belangrijk als hier.” ●
Op initiatief van de Riki Stichting worden bewoners van De Bijnkershoek vaker verrast. Tijdens deze paasactie deelden leerlingen van de Anne Frankschool de pakketten uit, samen met kleine attenties die door 'de dames uit de wijk' waren gemaakt. Een mooie ontmoeting tussen jong en oud.
veruit de meeste bewoners vinden het leuk als er wat reuring in de tent is. Daarom nodigen we zoveel mogelijk partijen uit om met ons samen te werken op onze locatie.”
Valpreventie
Samen met Sport Utrecht wil De Bijnkershoek een cursus valpreventie aanbieden voor de bewoners van de aanleunwoningen. “Op meerdere plekken in Utrecht bieden we de cursus In Balans aan”, vertelt Ido Looren de Jong, lid van het valpreventieteam Utrecht Zuidwest en Utrecht West bij Sport Utrecht. “Het is belangrijk dat ouderen weten wat er gebeurt in hun lichaam en hoe ze ervoor kunnen zorgen een val te voorkomen. We richten ons primair op mensen die zelfstandig wonen, zoals in de aanleunwoningen rond De Bijnkershoek. Ik hoop dat we binnenkort aan de slag kunnen met deze doelgroep.” ●
De Bijnkershoek laat zien wat er mogelijk is wanneer zorg, welzijn en buurt elkaar versterken. Ook iets betekenen voor bewoners of de wijk? Vrijwilligers en samenwerkingspartners zijn altijd welkom. werkenbij.axioncontinu.nl/vrijwilligers
Dit is Antoinette
Zij maakt Langer Thuis mogelijk
Elke dag is Antoinette onderweg naar mensen die graag thuis willen blijven wonen. Met onze dienstverlening Langer Thuis bieden we zorg en begeleiding op maat, afgestemd op wat iemand nodig heeft om een mooie dag te hebben, vandaag en morgen.
axioncontinu.nl/zorg-diensten-thuis/langer-thuis
Colofon
Contact is het magazine van AxionContinu.
Het magazine verschijnt twee keer per jaar in een oplage van 6.000 exemplaren. Contact wordt verspreid onder cliënten, medewerkers, vrijwilligers en relaties van AxionContinu.
Redactieadres
AxionContinu
Afdeling Communicatie
Beneluxlaan 922 3526 KJ Utrecht
(030) 282 22 00 communicatie@axioncontinu.nl
Redactie
Chairin Chin Kon Sung
Rianca Verduin
Paul van Bodengraven
Willem de Bruijn
Marina Heij
Fotografie
Willem Mes
Daniël Parengkuan en anderen
Vormgeving
Segno | Willem de Bruijn
Druk
Drukkerij Hendrix
Juni 2026
AxionContinu. Optimisten in de zorg.
AxionContinu biedt wonen, zorg en revalidatie, thuis of in één van de 17 locaties in Utrecht, IJsselstein en Lopik. Onze passie is het bieden van waardevolle zorg aan cliënten door te denken in mogelijkheden. In wat wél kan. Zo halen we het beste uit een situatie, zelfs wanneer die onomkeerbaar is.
www.axioncontinu.nl
Volg ons op Facebook, Instagram of LinkedIn
Contact is gedrukt op papier dat is gemaakt van FSC®-gecertificeerd en ander gecontroleerd materiaal.
