ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ-ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ ΣΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΗ-ΔΙΝΩ ΦΩΝΗ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

Το σκηνικό για την δραματοποίηση των σεναρίων είναι δημιουργία των μαθητών του Β3 τμήματος: Κατερίνα Ν., Αλέξανδρος Π., Ιωάννα Σ., Άρτεμις Τσ.

ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΕΣ ΤΗΣ ΔΡΑΣΗΣ ΑΘΗΝΑ ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ, ΘΕΟΔΩΡΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΙΔΟΥ, ΧΡΥΣΗ ΓΑΡΓΕΡΟΥ

Α ΤΑΞΗ Ένα από τα κείμενα που διδάχθηκαν και αξιοποιήθηκαν από τους μαθητές της Α΄ Γυμνασίου ήταν και η Νέα Παιδαγωγική του Ν. Καζαντζάκη, το οποίο εμπεριέχοντας πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, προσπαθεί να περιγράψει τον αυταρχισμό του εκπαιδευτικού συστήματος στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι μαθητές χρησιμοποιώντας στοιχεία θεατρικής τέχνης και την φαντασία τους συνέγραψαν σύντομους διαλόγους (σενάρια). Μέσα από τους ρόλους που υποδύθηκαν βίωσαν τα συναισθήματα των μαθητών της εποχής εκείνης και τη σχέση με τους εκπαιδευτικούς. Έκριναν και προβληματίστηκαν αναφορικά με τις παιδαγωγικές μεθόδους που χρησιμοποιούνταν. Τέλος, πρότειναν τις δικές τους λύσεις και αλλαγές για ένα εκπαιδευτικό σύστημα που περιόριζε την ελευθερία των μαθητών και αποδεχόταν τη βία ως παιδαγωγική μέθοδο. Τα σενάρια δημιουργήθηκαν με την ομαδοσυνεργατική μέθοδο μετά από τη διδασκαλία του κειμένου «Νέα Παιδαγωγική», την εκπόνηση φύλλου εργασίας και την προβολή σχετικού οπτικοακουστικού υλικού: αποσπάσματων από την ταινία «Ο Ψύλλος».

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΑΘΗΝΑ ΜΟΥΡΑΤΙΔΟΥ

1ο ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΦ.1:Στο μακρινό 1961…. , Όταν ο συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης πήγαινε στο σχολείο τα πράγματα στην εκπαίδευση δεν ήταν όπως σήμερα. Οι αίθουσες δεν είχαν διαδραστικούς πίνακες , οι μαθητές δεν είχαν δωρεάν βιβλία τα οποία στο τέλος της χρονιάς τα έσκιζαν ή τα έκαιγαν. Επίσης φορούσαν ποδιές και δεν έφερναν μαζί τους στο σχολείο χτένες , καθρεφτάκια και κινητά . ΑΦ.2:Τα τμήματα είχαν όχι είκοσι αλλά 60 ή και 70 παιδιά και παρόλα αυτά δεν ακουγόταν τσιμουδιά , γιατί τότε οι τιμωρίες δεν ήταν παρατήρηση, συζήτηση και ωριαία απομάκρυνση και οι δάσκαλοι δεν είχαν την ίδια ανοχή που δείχνουν σήμερα απέναντι στους μαθητές. ΑΦ.1:Τότε το παιδαγωγικό μέσο που βασίλευε ήταν το ξύλο και το απαραίτητο αξεσουάρ του δασκάλου ήταν ο χάρακας , η βέργα ή η βίτσα. ΑΦ.2:Σε μια τάξη λοιπόν της Τετάρτης Δημοτικού στην Κρήτη, την τάξη του Νίκου οι μαθητές μιλούν για τη Νέα Παιδαγωγική που έφερε μαζί του ο Διευθυντής από την Αθήνα. ΑΦ1:Μια Παιδαγωγική που κανείς δεν κατάλαβε τι ήταν και τα παιδιά μέσα στην αφέλειά τους νόμιζαν ότι ήταν … η σύζυγος του Δασκάλου. Νίκος (Γιάννης) :Ει Ψιτ! Ραφαήλ-: Κάνε ησυχία! τι έγινε; Θα μας δει ο δάσκαλος ! Νίκος (Γιάννης): Ακόμα να δούμε την κυρία Νέα παιδαγωγική, λες να μάλωσαν μεταξύ τους; Ραφαήλ : Μπορεί γιατί προχθές τον είδα στο καφενείο του κυρ Μήτσου! Ήταν μόνος του και εκτός αυτού δεν τον είδα και πολύ καλά . Νίκος(Γιάννης): Τώρα που το λες και εγώ τον είδα όταν περνούσα από εκεί , έπινε ρακή και με κοιτούσε από την κορφή ως τα νύχια. Τι να σου πω! Αγριεύτηκα! Ραφαήλ: Άρα μάλωσαν. Νίκος (Γιάννης) : Εγώ αυτό πιστεύω. Ραφαήλ :Λες να είναι όμορφη; Νίκος (Γιάννης) : Σίγουρα! αφού είναι πρωτευουσιάνα . Βλέπεις δεν μας καταδέχεται !! Ραφαήλ: Τι του ζήλεψε ήθελα να ξερα, έτσι κοντοπίθαρος που είναι και με το γενάκι του ίδιος ο διάβολος πανάθεμά τον! Νίκος (Γιάννης): Σουτ, έρχεται ο δάσκαλος ! Στραβό βλέμμα δασκάλου .Πηγαίνει προς το μέρος τους νευριασμένος! Δάσκαλος(Ορέστης) : Καζαντζάκη, τι έλεγα τόση ώρα ; ‘Σιωπή’ από τον Καζαντζάκη .Ο Καζαντζάκης κοιτάει το πάτωμα Δάσκαλος (Ορέστης): Στην χαρίζω σήμερα γιατί είμαι κουρασμένος .ΑΛΛΑ ……άμα σε ξαναδώ θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα !!! Συνέχιση μαθήματος . Ο Δάσκαλος λύνει μια άσκηση μαθηματικών στον πίνακα. Ραφαήλ : Φθηνά την γλύτωσες Νίκος (Γιάννης) : Πάλι καλά (αναστεναγμός ) Μετά από λίγη ώρα Ραφαήλ: Τι βούτυρα και αβγά ζητάει πάλι ! Νίκος(Γιάννης) : Πάλι μιλάς ; να μπλέξουμε θες; Ραφαήλ : Πείραμα θα κάνουμε ή ομελέτα ; Μήπως δεν του μαγειρεύει η κυρία Παιδαγωγκή; Νίκος(Γιάννης) :Καλά κατάλαβα ,πάλι εγώ θα την πληρώσω ( μιλάει μέσα από τα δόντια του για να μην τον ακούσει ο Γιώργος και ο Δάσκαλος) Δανάη : Παιδιά ακούγεστε πολύ ! Τι λέτε τόση ώρα ;( είπε ο Γιαννάκης από το διπλανό θρανίο) Νίκος(Γιάννης) : Μιλάμε για……Έρχεται προς το μέρος τους ο δάσκαλος με επιθετικό ύφος. Τα παιδιά πανικοβάλονται!! Δάσκαλος (Ορέστης) :Καζαντζάκη ! Αντωνίου! έχετε καμία απορία και ψιθυρίζετε τόση ώρα ; Ο Νίκος σηκώνει δισταχτικά το χέρι του Δάσκαλος (Ορέστης):Τι θες ; λέει νευριασμένος Νίκος (Γιάννης) : Πού είναι κυρ δάσκαλε η κυρία Νέα Παιδαγωγική ; Γιατί δεν έρχεται στο σχολείο; Δάσκαλος (Ορέστης):Τι είπες αυθάδη!!!Δεν ντρέπεσαι ! Τρόπους δεν σου έμαθαν ! Σήκω στον πίνακα Ο Νίκος σηκώνεται με δισταγμό και με βαριά αργά βήματα Δάσκαλος (Ορέστης):Να ! Να! Να! (αρχίζει να χτυπάει τον Νίκο )

Μαρία : (ψιθυρίζει στους συμμαθητές της) Κάτι πρέπει να κάνουμε ! Δανάη: Γιώργο, εσύ τον έμπλεξες τώρα πες μας τι θα κάνουμε. Ραφαήλ:Εεεε δεν έχω ιδέα Μαρία :Αν του πούμε όλοι μαζί ότι αυτό δεν είναι σωστό; Υπόλοιπη τάξη : ωραία αυτό θα κάνουμε !! Δάσκαλος(Ορέστης): Ίδρωσα!!! Να η νέα παιδαγωγική και άλλη φορά σκασμός αυθάδη (κρεμάει τον βούρδουλα). Ο Νίκος επιστρέφει με κατεβασμένο το κεφάλι ενώ προσπαθεί να μην κλάψει από τους πόνους. Όλη η τάξη φωνάζει: <<Κύριε ο Νίκος δεν έκανε κάτι κακό. Όλοι την ίδια απορία έχουμε >> Δάσκαλος(Ορέστης) : Πώς τολμάτε θρασύτατα πλάσματα !!! Ακόμα δεν βγήκατε από το αυγό σας μάθατε και να αντιμιλάτε !!! Τιμή σας είναι που σας διδάσκω για να γίνετε άνθρωποι .Από το κακό στο χειρότερο πάει αυτή η νεολαία. Αν ακούσω τσιμουδιά … αλίμονό σας! Δάσκαλος(Ορέστης): πηγαίνετε στις θέσεις σας και εννοείται ότι αύριο θα έρθετε στο σχολείο με τους κηδεμόνες σας και πεσκέσια για να σας δεχτώ στην τάξη. Και τώρα βγάλτε μια κόλλα χαρτί. Θα γράψετε τεστ στην ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΙΑ! Μαρία : (λέει με παράπονο ) Εγώ εξακολουθώ να υποστηρίζω το Νίκο. Κι ούτε μας απαντήσατε τι την κάνατε τη Νέα Παιδαγωγική . Γιατί δεν έρχεται και στο σχολείο μας; ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ Α1: Π. ΜΑΡΙΑ , Π. ΧΡΙΣΤΙΝΑ.

2ο ΣΕΝΑΡΙΟ Τίτλος : Ο διευθυντής και τα κατορθώματά του ΑΦΗΓΗΤΡΙΑ :Σχολική αυλή ,διάλειμμα. Η Ναταλία και οι φίλοι του η Ελένη , η Αιμιλία και η Σοφία κάθονται σε ένα παγκάκι και τρώνε το κολατσιό τους . Λίγο πιο πέρα , ο κύριος διευθυντής , ο διευθυντής (ο δάσκαλος της Τετάρτης δημοτικού), περπατά επιβλητικά μαλώνοντας για άγνωστη αιτία όπως πάντα ένα παιδί. Ναταλία : (δυνατά με ύφος και με φόβο) Ε, παιδιά! Δείτε , δείτε ο δάσκαλός μας μαλώνει ένα παιδί πάλι, θα ήθελα να ήξερα δεν κουράζεται ποτέ να χτυπάει παιδιά όταν κάνουν λάθος! Ελένη : (σιγανά με θυμό και φόβο) Σσσσς , σουτ μην φωνάζεις θα μας ακούσει Αιμιλία : (αναρωτιόταν) Παιδιά εσάς σας έχει κάνει ποτέ το [ΑΚΊΝΗΤΟΙ!] όταν περνάτε τους διαδρόμους; Σοφία : (γελώντας με κοροϊδία και με ψεύτικη αυστηρότητα) ‘’Δεν επιτρέπεται να τρέχετε πολύ γρήγορα στους διαδρόμους’’ Ελένη : (με ψεύτικη αυστηρότητα) ‘’Δεν επιτρέπετε να μιλάτε πολύ δυνατά’’ Ναταλία : (με ψεύτικη αυστηρότητα) ‘’ Δεν επιτρέπετε να αναπνέετε πολύ δυνατά’’ (ΞΕΚΑΡΔΊΖΟΝΤΑΙ ΌΛΟΙ ΣΤΑ ΓΈΛΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΏΝΤΑΣ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΑΚΟΎΣΕΙ Ο ΔΆΣΚΑΛΟΣ) ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΓΙΑ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΑΦΗΓΗΤΡΙΑ : Η Ναταλία και οι φίλες της σχολιάζουν τον δάσκαλο ,την βίαια συμπεριφορά του και προσπαθούν να υπερασπιστούν τον συμμαθητές και τον εαυτό τους. Ναταλία : (με ενθουσιασμό) : Εεε! Παιδιά , Δείτε έρχεται ο κύριος τον βλέπω από το βάθος του διαδρόμου. Αιμιλία : (με πονηρό ύφος) : Ναι , αλλά παραδεχτείτε το , περπατάει σαν να είναι κουτσός ! Ελένη : (γελώντας) : Περισσότερο σαν παγώνι που καμαρώνει ! (ΟΛΟΙ ΓΕΛΑΝΕ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΆ Ο ΔΆΣΚΑΛΟΣ ΤΟΥΣ ΠΛΗΣΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΟΙΤΆΕΙ ΕΠΊΜΟΝΑ , ΌΛΟΙ ΣΟΒΑΡΕΎΟΥΝ ΑΠΌΤΟΜΑ) Σοφία : (ψιθυριστά) Ωχχχ……Μας πήρε χαμπάρι κάντε τους ανήξερους!!! (ΟΛΟΙ ΑΡΧΊΖΟΥΝ ΝΑ ΚΟΙΤΆΝΕ ΑΛΛΟΎ ΣΦΥΡΊΖΟΝΤΑΣ) Ναταλία : (ανακουφισμένος) : Πωωωωω , την γλυτώσαμε ευτυχώς Αιμιλία : Εντάξει παιδιά , μπορεί να είναι αυστηρός αλλά δεν είναι και τόσο κακός! Ναταλία : Ναι , αρκεί να μην τον πετύχεις σε κακή μέρα! Ελένη : Ή μάλλον…….να μην τον πετύχεις ποτέ! (ΓΕΛΆΝΕ ΌΛΟΙ ΚΑΙ ΧΤΥΠΆΕΙ ΤΟ ΚΟΥΔΟΎΝΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΩΡΑ) ΑΦΗΓΗΤΡΙΑ : Τα τέσσερα παιδιά κάθονται σε ένα παγκάκι στη αυλή του σχολείου συζητώντας για την συμπεριφορά του δασκάλου τους Ναταλία : Ρε παιδιά , δεν αντέχω άλλο! Ο δάσκαλός μας σήμερα τράβηξε πάλι τον Γιάννη από το αυτί μπροστά σε όλη την τάξη! Σοφία : Ναι, το είδα κι εγώ! Ο καημένος ο Γιάννης κοκκίνισε ολόκληρος . Πώς γίνεται να συμπεριφέρεται έτσι σε παιδιά; Ελένη : Και δεν είναι πρώτη φορά……… Την περασμένη εβδομάδα χτύπησε το χάρακα στο θρανίο της Μαρίας, επειδή δεν έλυσε σωστά μια άσκηση. Τρόμαξε τόσο πολύ που κοντεύει να μην μιλάει καν στην τάξη! Αιμιλία: Αυτό ακριβώς! Αντί να μας βοηθάει να μαθαίνουμε, μας φοβίζει. Εγώ έχω αρχίσει να αγχώνομαι κάθε φορά που μπαίνει στην τάξη Ναταλία : Και το χειρότερο είναι ότι κανείς δεν κάνει τίποτε. Ούτε οι άλλοι δάσκαλοι ούτε ο διευθυντής Σοφία : Μήπως πρέπει να πούμε κάτι στους γονείς μας; Δεν είναι φυσιολογικό να φοβόμαστε τον δάσκαλό μας Ελένη : Συμφωνώ! Αν μιλήσουμε όλοι μαζί, θα μας ακούσουν. Δεν μπορούμε να το αφήσουμε έτσι Αιμιλία : Ας το πούμε στους γονείς μας άμεσα , π.χ. μετά το σχολείο. Ίσως αν μιλήσουμε και στον διευθυντή, να γίνει κάτι Ναταλία : Εντάξει, συμφωνούμε όλοι. Δεν θα αφήσουμε κανέναν να μας κάνει να φοβόμαστε να πάμε σχολείο! ΑΦΗΓΗΤΡΙΑ:(ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΔΊΝΟΥΝ ΤΑ ΧΈΡΙΑ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΈΝΑ ΝΑ ΚΆΝΟΥΝ ΤΟ ΜΆΘΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ ΠΙΟ ΕΥΧΆΡΙΣΤΑ) ΧΤΥΠΑΕΙ ΤΟ ΚΟΥΔΟΥΝΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΩΡΑ.ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ. ΓΙΑ ΤΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΕΡΓΑΣΤΗΚΑΝ ΟΙ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΟΥ Α1 ΤΜΗΜΑΤΟΣ : ΣΟΦΙΑ ΑΛ., ΕΛΕΝΗ ΜΠ., ΑΙΜΙΛΙΑ Σ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΤΣ.

3ο ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΦΗΓΗΤΗΣ : Την επόμενη μέρα από το περιστατικό στην τάξη ο Νίκος και οι συμμαθητές του βρίσκονται στην αυλή του σχολείου. Συζητούν μεταξύ τους και σχολιάζουν το δάσκαλό τους με όχι τόσο κολακευτικό τρόπο. ΝΙΚΟΣ (ΙΩΑΝΝΗΣ): Παιδιά, πραγματικά νιώθω πολύ απογοητευμένος από τον δάσκαλό μας. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Αν εννοείς εξαιτίας της συμπεριφοράς του απέναντί σου αλλά και απέναντι σε όλους εμάς, τότε συμφωνώ κι εγώ μαζί σου. ΝΙΚΟΣ(ΙΩΑΝΝΗΣ): Και ποιος δεν συμφωνεί με αυτό, φίλοι μου; Δεν είναι αυτός τρόπος να μας μαθαίνει γράμματα και τρόπους. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ: Έχετε δίκιο! Με βρίσκετε κι εμένα σύμφωνο με όσα λέτε. Αρχικά μας άρεσαν όλα τα καινούρια που έκανε , που ζωγραφίζαμε στο μάθημα , που μας έβγαζε στη φύση να δούμε από κοντά τα φυτά και τα δέντρα… ΝΙΚΟΣ(ΙΩΑΝΝΗΣ): Τι να τις κάνω τις γνώσεις, όταν φοβάμαι να μπω στην τάξη; Εγώ θέλω να μαθαίνω από χαρά και να συμπεριφέρομαι σωστά από επιλογή, όχι από φόβο! ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ: Έχεις δίκιο, μα πού να το βρεις; Για τόλμα να τα πεις αυτά στον δάσκαλο κι οι βουρδουλιές θα πέσουν βροχή! ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ: Και μετά σου λένε πως φέρνει μαζί του τη Νέα Παιδαγωγική! Αν είναι έτσι, τότε δεν διαφέρει και πολύ από την παλιά! ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Για εμένα το σχολείο έχει καταντήσει εφιάλτης! Κάθε πρωί που ξυπνώ για να έρθω, το κάνω κακόκεφος γιατί δεν θέλω πια να κάνω μάθημα με έναν δάσκαλο που με προσβάλλει συνέχεια. ΝΙΚΟΣ(ΙΩΑΝΝΗΣ): Όντως, ούτε να μιλήσουμε δεν μας επιτρέπει! Αν τολμήσουμε να εκφράσουμε τη γνώμη μας για κάτι, και δε συμφωνεί τότε... το θηρίο ξυπνάει μέσα του και η βίτσα αναλαμβάνει δουλειά. Δεν μπορώ να τον καταλάβω! ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ : Αχ, αυτή η βίτσα! Τρέμω και μόνο στο άκουσμά της! Αφού όμως είναι έτσι η κατάσταση στα σχολεία, θα πρέπει να την ανεχτούμε! Δεν υπάρχει λύση! ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ: Τι ηττοπάθεια είναι αυτή; Πάντα υπάρχει μία λύση! Αλλά. ποια είναι αυτή; ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Τι λύση υπάρχει σε αυτήν την περίπτωση; Κι οι γονείς μας το μέρος του παίρνουν. Άκουσα προχθές τον πατέρα του Νίκου να του δίνει το ελεύθερο για να τον δέρνει κι έτσι να μάθει γράμματα και να γίνει άνθρωπος. ΝΙΚΟΣ(ΙΩΑΝΝΗΣ): Σοβαρά; Αυτό κι αν είναι τρομακτικό! Κάτι πρέπει να γίνει! Κάτι πρέπει να κάνουμε! ΑΠΟΣΤΟΛΙΑ: Ναι, αλλά τι; ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ: Ας σκεφτούμε όλοι μαζί και θα βρούμε τη λύση! Μήπως να του κλέψουμε τη βίτσα; ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Εγώ πιστεύω πως όταν πάει να χτυπήσει ξανά κάποιον από εμάς, οι υπόλοιποι θα πρέπει να αντιδράσουμε , να σηκωθούμε όρθιοι και να προστατέψουμε το συμμαθητή μας. ΝΙΚΟΣ(ΙΩΑΝΝΗΣ): Έχεις δίκιο, φίλε μου! Αυτό να κάνουμε! Είμαι βέβαιος πως θα πετύχει και αν δεν τα καταφέρουμε στην πρώτη προσπάθεια, θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε ώσπου να τα καταφέρουμε! ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ: Εγώ λέω να πάρουμε με το μέρος μας και τους γονείς μας να, εξηγήσουμε ότι το ξύλο που τρώμε δεν μας κάνει καλύτερους ανθρώπους, μας κάνει άτολμους και φοβισμένους! Όλοι μαζί: Ας πάρουμε λοιπόν την κατάσταση στα χέρια μας! Μόνο με αγώνα θα αλλάξουν τα πράγματα προς το καλύτερο και όχι με τη μιζέρια και τη μοιρολατρία! ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ: Παιδιά , μήπως να κάνουμε και καμία κατάληψη; …. Ή δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα;

ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ Α3 ΤΜΗΜΑΤΟΣ: ΙΩΑΝΝΗ ΣΤ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ Κ., ΔΗΜΗΤΡΗ Χ., ΑΠΟΣΤΟΛΗ Χ.

Β ΤΑΞΗ

Κατά τη διδασκαλία του διηγήματος «Να ΄σαι καλά, δάσκαλε» του Γ. Ιωάννου οι μαθητές γνώρισαν και σχολίασαν τα χαρακτηριστικά των δύο μοντέλων διδασκαλίας που παρουσιάζονται σε αυτό, και συγκεκριμένα τις παραδοσιακές και τις νέες μεθόδους της Παιδαγωγικής , καθώς και τα αποτελέσματά τους για τους μαθητές. Στη συνέχεια δόθηκαν πληροφορίες για τα χαρακτηριστικά του θεατρικού λόγου και οδηγίες για τη συγγραφή των θεατρικών διαλόγων. Οι μαθητές εργάστηκαν ομαδικά. Χωρίστηκαν σε τρεις ομάδες: συγγραφείς, ηθοποιοί, σκηνογράφοι. Οι μαθητές της συγγραφικής ομάδας δίνοντας φωνή στους ήρωες του διηγήματος «Να ‘σαι καλά ,δάσκαλε» ανέλαβαν να γράψουν θεατρικούς διαλόγους στους οποίους εκφράζουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους για τους δύο διαφορετικούς τρόπους διδασκαλίας και τους καθηγητές που τους εφαρμόζουν. Οι θεατρικοί διάλογοι συνδέθηκαν με τριτοπρόσωπη αφήγηση και απέκτησαν μορφή ενιαίου θεατρικού έργου. Οι μαθητές – σκηνογράφοι σχεδίασαν, ζωγράφισαν και επιμελήθηκαν τα σκηνικά. Οι μαθητές–ηθοποιοί που υποδύθηκαν τους ρόλους με τη βοήθεια της καθηγήτριάς τους δραματοποίησαν τα θεατρικά κείμενα και τα παρουσίασαν σε μαθητικό κοινό. ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΘΕΟΔΩΡΑ ΜΑΥΡΟΜΑΤΙΔΟΥ

ΣΕΝΑΡΙΟ Αφηγητής: Δεκαετία του 1970… Ένα σχολείο σε κάποια επαρχία της χώρας μας. Πολύ ωραίο κτίριο, η αλήθεια είναι ότι δούλεψαν εντατικά για να το φτιάξουν. Με- γάλο και ευρύχωρο σχολείο, μέσα στην ησυχία και τη φύση, εκεί που θα έπρεπε να είναι όλα τα σχολεία! Εκείνη την εποχή η κατάσταση στην εκπαίδευση δεν ήταν όπως σήμερα, ήταν πολύ διαφορετική… υπήρχε μεγάλη αυστηρότητα. Οι δάσκαλοι ήταν σκληροί και αυστηροί με τους μαθητές! Όμως υπήρχαν και εξαιρέσεις, εξάλλου πάντοτε υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις. Και οι μικροί μαθητές, όπως θα δείτε, κάνουν τις βόλτες τους στο προαύλιο, στήνουν τα πηγαδάκια τους στις γωνιές της αυλής και συζητάνε τα δικά τους, άλλοι φοβισμένοι και ανήσυχοι, άλλοι χαρούμενοι και ευδιάθετοι … (χτυπάει το κουδούνι για διάλειμμα και μπαίνουν στη σκηνή μαθητές ) ΕΥΑ: Σταμάτα να διαβάζεις… ΣΤΕΦΑΝΙΑ: Δεν μπορώ να το μάθω με τίποτα και σίγουρα θα με σηκώσει σήμερα ο δάσκαλος! ΕΥΑ: Πάμε να καθίσουμε εκεί. (Κάθονται και μετά από λίγο) ΕΥΑ: Έλα να μιλήσουμε, έχω βαρεθεί! (η Εύα βλέπει τα λουλούδια, χαμογελάει και κόβει ένα, το μυρίζει) ΕΥΑ: Μ΄αγαπάει ,δε μ΄αγαπάει, μ΄αγαπάει ,δε μ΄αγαπάει , μ΄αγαπάει!! Είδες ; στο είχα πει… ΣΤΕΦΑΝΙΑ : Εντάξει, εντάξει… (Μπαίνουν τρεις μαθητές στη σκηνή , η Εύα ασχολείται με το λουλούδι , η Στεφανία διαβάζει και γυρίζει τη σελίδα του βιβλίου της.) ΓΚΙΟΡΓΚΙ.: Επιτέλους βγήκαμε διάλειμμα! Πω Πω! Ανυπομονούσα να έρθει αυτή η στιγμή! Πότε θα χτυπήσει το κουδούνι έλεγα από μέσα μου! ΚΩΝ/ΝΟΣ: Μα γιατί το λες αυτό; Γιατί τόση ανυπομονησία; Τι έπαθες; ΓΚΙΟΡΓΚΙ: Θα σου εξηγήσω αμέσως, φίλε μου. Κάθε φορά που έχουμε με αυτόν τον καθηγητή, φοβάμαι μήπως έρθει η σειρά μου να με εξετάσει και με βρει αδιάβαστο. ΚΩΝ/ΝΟΣ: Εντάξει, πώς κάνεις έτσι; δεν είναι και τόσο φοβερό! ΓΚΙΟΡΓΚΙ: Δεν είναι; Πλάκα μου κάνεις; Όταν ανοίγει τον κατάλογο, τρέμω! Δεν ξέρεις πώς χτυπάει η καρδιά μου… ντουκ ,ντουκ, ντουκ, χίλια χρώματα αλλάζω! Ευτυχώς σήμερα γλίτωσα ! ΑΓΓΕΛΟΣ: Τυχερέ! ΓΚΙΟΡΓΚΙ: Ναι, σήμερα ήμουν τυχερός… Αύριο όμως; ΚΩΝ/ΝΟΣ: Α! Εμένα δε με φοβίζει τόσο ο κατάλογος. Να σου πω τον έχω συνηθίσει κάπως, άλλο είναι αυτό που με ενοχλεί. ΑΓΓΕΛΟΣ: Δεν σε φοβίζει ο κατάλογος!! ( η Εύα σηκώνεται αγανακτισμένη ) ΕΥΑ: Δεν αντέχω άλλο! Σήκω να πάμε στα παιδιά. ΣΤΕΦΑΝΙΑ: Εντάξει, εντάξει, πάμε… ΕΥΑ: Τι λέτε εσείς εδώ; ΑΓΓΕΛΟΣ: Τι λέμε; για κατάλογο και καρδιοχτύπια! Θα ακούσετε… ΕΥΑ: Τιιι; ΑΓΓΕΛΟΣ: Για συνέχισε, τι είναι αυτό που σε ενοχλεί, φίλε μου; Ποτέ δε μας έχεις πει. ΚΩΝ/ΝΟΣ: Να … ότι δεν έχω το θάρρος να πω τη γνώμη μου ή να ρωτήσω κάτι, να εκφραστώ ελεύθερα τέλος πάντων! Δεν ξέρω πώς θα το πάρει ο δάσκαλος. Άμα νευριάσει; ΓΚΙΟΡΓΚΙ: Κατάλαβα, εσύ θέλεις «δημοκρατικό κλίμα στην τάξη» που λένε! ΕΥΑ: Δίκιο έχει ο Κωνσταντίνος. Κι εγώ δεν μπορώ να καταλάβω κάποιες φορές στην παράδοση του μαθήματος, φυσικό δεν είναι; Όμως φοβάμαι να σηκώσω το χέρι μου και μου μένει η απορία. ΑΓΓΕΛΟΣ: Φαντάζομαι πόσες αναπάντητες απορίες έχουν μαζευτεί στο μυαλό σου! ΕΥΑ: Αμέτρητες! ΕΡΙΚ: Θα πάω με τα παιδιά… (μιλάει μπαίνοντας στη σκηνή, χαιρετάει, πάει πίσω από το παγκάκι, ) Στεφανία, γεια! Γιατί είστε έτσι; Τι λέτε; ΓΚΙΟΡΓΚΙ: Τα δικά μας…

ΣΤΕΦΑΝΙΑ: Παιδιά , δεν ξέρω για εσάς , αλλά εγώ μαθαίνω το μάθημα της ημέρας παπαγαλία, χωρίς να το καταλαβαίνω και για αυτό το ξεχνάω πολύ εύκολα. Αν με ρωτήσει κανείς μετά από δύο –τρεις μέρες, δε θυμάμαι τίποτα! ΕΡΙΚ: Πάλι για μαθήματα λέτε; ΓΚΙΟΡΓΚΙ: Δύο- τρεις μέρες; Πολλές έβαλες! ΑΓΓΕΛΟΣ: Εγώ πάλι προσπαθώ να μάθω από έξω το μάθημα, αλλά μου είναι αδύνατο! Σας λέω κάνω μεγάλη προσπάθεια, ώρες ολόκληρες είμαι κλεισμένος στο δωμάτιό μου, αλλά παπαγάλος δεν μπορώ να γίνω! Δεν μπορώ να γίνω παπαγάλος (το επαναλαμβάνει με έμφαση και αργά) ΕΥΑ: Εντάξει, ηρέμησε… ΕΡΙΚ: Μην τα βάζεις με το πτηνό ,φίλε μου! (γελώντας) ΑΓΓΕΛΟΣ: Όχι βέβαια … και στο τέλος ή που θα με πιάσει πονοκέφαλος ή που θα κοιμηθώ χωρίς να το καταλάβω! ΣΤΕΦΑΝΙΑ: Το χειρότερο είναι ότι αν σε πιάσει αδιάβαστο , θα βάλει πάλι τις φωνές! Και τι φωνές! Άγριες και φαρμακερές! ΕΡΙΚ: Πολύ άγριες μιλάμε, τρίζουν τα τζάμια από τις φωνές του! ΚΩΝ/ΝΟΣ: Τι κρίμα να μην έχουμε ούτε μια ώρα τον καινούριο φιλόλογο. ΕΡΙΚ: Πολύ τυχεροί οι μαθητές που τον έχουν, λένε τα καλύτερα λόγια για αυτόν, είναι ευγενικός και φιλικός μαζί τους! ΕΥΑ: Λένε ότι κάνει αλλιώτικο μάθημα. Τους έβαλε να τραγουδήσουν και να χορέψουν Δημοτικά τραγούδια μέσα στην τάξη! ΕΡΙΚ: ναι ,ναι …αλήθεια! ΣΤΕΦΑΝΙΑ: Ακόμα και οι χειρότεροι μαθητές έχουν μάθει ένα σωρό πράγματα με αυτό το αλλιώτικο μάθημα, ενώ εμείς δεν ξέρουμε τίποτα απολύτως! ΕΡΙΚ: Απολύτως! ΓΚΙΟΡΓΚΙ: Πολύ τους ζηλεύω! Γιατί να μην είμαι εγώ στη θέση τους, να περνάω την ώρα μου ευχάριστα με μουσικές και τραγούδια! ΕΡΙΚ: Τι ατυχία! Μεγάλη η ατυχία μας… ΑΓΓΕΛΟΣ: Τι αδικία! Εκείνοι χορεύουν και τραγουδάνε, ενώ εμείς ελεγχόμαστε με Κ και Ξ, κατάλογο και ξύλο! ΕΡΙΚ: και με τα 3 Φ, φοβέρα, φωνές, φάπα! ΑΓΓΕΛΟΣ: Απελπισία, φίλε μου! Κάνουμε μια βόλτα στο προαύλιο; ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Ναι, ναι , πάμε … (φεύγουν όλοι μαζί ) Πρώτος Αφηγητής: Οι μαθητές που μόλις έφυγαν, δεν αισθάνονται καθόλου ευτυχισμένοι! Το σχολείο δεν τους δίνει χαρά, αλλά άγχος και στεναχώρια! Ακόμα και στα διαλλείματα κρατάνε τα βιβλία τους στα χέρια και προσπαθούν να αποστηθίσουν το μάθημα… Δεύτερος Αφηγητής: Όμως υπάρχουν κάποιοι μαθητές που απολαμβάνουν τη σχολική ζωή. Για αυτούς το σχολείο είναι πηγή χαράς και γνώσης. Είναι γεμάτοι ζωντάνια, χαρά και δημιουργικότητα όπως θα διαπιστώσετε. Θα τους δείτε τώρα αμέσως… ΜΑΡΙΑΝΝΑ (κάθεται στο παγκάκι): Παιδιά, ελάτε… ΑΝΝΑ: Ερχόμαστε… (Μπαίνουν τρία κορίτσια και πίσω τους ο Δημήτρης παίζοντας με ένα μπαλάκι και ο Θανάσης) ΛΟΥΛΙΕΤΑ: Σταμάτα επιτέλους! Μας κούρασες με το μπαλάκι σου! ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Άσε με να χαρώ το διάλειμμα, Λουλιέτα! ΛΟΥΛΙΕΤΑ: Ναι, αλλά μακριά από εμάς! ΝΕΦΕΛΗ: Τι ωραίο μάθημα που κάναμε και σήμερα με τον καινούριο δάσκαλο! ΑΝΝΑ: Και ωραίο μάθημα κάνουμε μαζί του και το καταλαβαίνουμε πολύ καλά επίσης. ΛΟΥΛΙΕΤΑ: Ισχύει … μα το ζούμε το μάθημα και για αυτό το καταλαβαίνουμε καλύτερα και επιπλέον περνάμε ευχάριστα.

ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Ακριβώς , να φανταστείτε όταν κάναμε το Δημοτικό τραγούδι, δεν ήθελα να τελειώσει η διδακτική ώρα. Ήταν το ωραιότερο μάθημα της ζωής μου. Ένιωσα πως συνδέομαι με τις ρίζες μου, με τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου όταν με νανούριζαν. ΑΝΝΑ: Και για μένα ήταν το ωραιότερο! ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Το ωραιότερο!! ΘΑΝΑΣΗΣ: Όντως! ΑΝΝΑ: Ειδικά όταν τραγουδήσαμε και χορέψαμε όλοι μαζί στην τάξη, ένιωσα τι θα πει Δημοτικό τραγούδι και πόσο σημαντικό είναι. ΝΕΦΕΛΗ: Και εγώ το κατάλαβα αυτό… και να σας πω κάτι, από δω και πέρα δε θα κλείνω τα αυτιά μου όταν παίζουν Δημοτικά τραγούδια και θα περιμένω πώς και πώς το πανηγύρι του χωριού για να τα χορέψω. ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Μα να ντρεπόμαστε για τα τραγούδια μας! Το θησαυρό του τόπου μας! Να τα θεωρούμε παλιατσαρίες! ΘΑΝΑΣΗΣ: Μα έτσι μας έλεγαν οι μεγάλοι, ότι είναι παλιά και άχρηστα πράγματα! Και εμείς τους πιστεύαμε. Πού να ξέρουμε εμείς ,παιδιά είμαστε! ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ναι, παιδιά είμαστε, μπορούμε να αμφισβητήσουμε τους μεγάλους; Ποτέ! (με ειρωνεία) ΑΝΝΑ: Όμως ο δάσκαλος μας έκανε να τα αγαπήσουμε …ευτυχώς! ΘΑΝΑΣΗΣ: Καλά, όταν μας έβαλε εργασία να μαζέψουμε τραγούδια, παραμύθια και έθιμα από παππούδεςγιαγιάδες, βούιξε το χωριό! ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Και τα περίχωρα, θα έλεγα. Απορώ πώς δεν το έγραψαν και στην τοπική εφημερίδα! ΛΟΥΛΙΕΤΑ: Όλοι χάρηκαν τόσο πολύ που επιτέλους κάποιος μας διδάσκει την ιστορία του τόπου και τα έθιμά μας. ΘΑΝΑΣΗΣ: Μόνο χάρηκαν; Ενθουσιάστηκαν! Πού να έβλεπες το πρόσωπο του παππού μου! Έλαμπε από χαρά! Ήθελε σώνει και καλά να γνωρίσει τον δάσκαλο, να του δώσει συγχαρητήρια. ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ο παππούς σου; (με έκπληξη) ΝΕΦΕΛΗ: Εμείς πάλι είχαμε δράματα! Η δική μου γιαγιά πλάνταξε στο κλάμα! Συγκινήθηκε πολύ η καημενούλα! Οι γονείς μου φοβήθηκαν μη μας πάθει τίποτα! ΑΝΝΑ: Εμένα μου άρεσαν και οι εκδρομές. Δεν ήταν υπέροχα που καθόμασταν γύρω του; Που λέγαμε παραμύθια, ανέκδοτα και τόσα άλλα; ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Μόνο υπέροχα! Να πω την αλήθεια μου αρέσει να είμαι κοντά του δεν τον φοβάμαι καθόλου, νιώθω πως είναι δικός μου άνθρωπος ,ότι μπορώ να του πω τα πάντα. ΝΕΦΕΛΗ: Σε όλους μας αρέσει να τον πλησιάζουμε. Μεταδίδει αγάπη και καλοσύνη! ΑΝΝΑ: Τις ωραιότερες αναμνήσεις από αυτόν τον δάσκαλο θα τις έχουμε. Είναι τόσο ζωντανός άνθρωπος, έχει τόση όρεξη για μάθημα ΛΟΥΛΙΕΤΑ: τόση αγάπη για το λαϊκό πολιτισμό, τόση ενέργεια, τόση ευγένεια! Είναι … Αχ! Δε βρίσκω την κατάλληλη λέξη… Είναι … ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Χαρισματικός! Έτσι λέγονται οι άνθρωποι αυτοί και νομίζω ότι σπανίζουν. Είμαστε πολύ τυχεροί που τον έχουμε! ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Είμαστε! Είμαστε! ΝΕΦΕΛΗ: Ναι, έτσι λέγονται… Μα δεν τον αγαπάμε μόνο εμείς. Όλοι οι μαθητές τον αγαπάνε, ακόμη και αυτοί που δεν τον έχουν! ΘΑΝΑΣΗΣ: Ξέρετε ποιοι δεν τον αγαπάνε; ΝΕΦΕΛΗ: Σταμάτα τώρα, όλο το χωριό τον αγαπάει! ΘΑΝΑΣΗΣ: Όχι, όχι ,υπάρχουν κάποιοι που δεν τον πάνε καθόλου… ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Ποιοι είναι αυτοί; Πες μας και θα τους κανονίσουμε! ΘΑΝΑΣΗΣ: Να πω; ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ: Ε, πες ,μας έσκασες! ΘΑΝΑΣΗΣ: Οι υπόλοιποι δάσκαλοι! Και ξέρετε γιατί; γιατί χαλάει την πιάτσα! ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Και σε γραφείο ευρέσεως καλών δασκάλων να πηγαίναμε δε θα βρίσκαμε σαν αυτόν! ΛΟΥΛΙΕΤΑ: Λοιπόν, λοιπόν, να μιλήσουμε λίγο πιο σοβαρά; Παιδιά, έχω μια ιδέα! Να, …να γράψουμε ένα μικρό ποίημα για τον εξαιρετικό δάσκαλό μας και να του το αφιερώσουμε όλοι μαζί, σαν ένα μικρό «ευχαριστώ». Μην είμαστε και αχάριστοι! ΑΝΝΑ: Ναι, ναι! ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Πότε όμως;

ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Αυτό δεν είναι ιδέα … ιδεάρα είναι! Μπράβο, Λούλι. ΝΕΦΕΛΗ: Να σας πω το μυστικό μου; Αυτή την ιδέα την είχα και εγώ και μια μέρα δεν ξέρω πώς, έγραψα κάποιους στίχους ,ένα μικρό ποίημα δηλαδή, το έχω μαζί μου. Θα σας το διαβάσω αμέσως… ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Ωραία θα ήταν να μας το απαγγείλεις με συνοδεία μουσικής! Να φωνάξουμε την Ειρήνη να παίξει μια μελωδία με την κιθάρα της … ΝΕΦΕΛΗ: Εντάξει , αν έχει διάθεση να παίξει… ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Είναι εκεί, με τα άλλα παιδιά… Πάω να της πω…(σηκώνεται και πάει προς τα παιδιά ,επιστρέφει με την Ειρήνη ) ΜΑΡΙΑΝΝΑ: …να παίξεις μια μελωδία … ΕΙΡΗΝΗ: Ναι ,φυσικά και θα παίξω! ΘΑΝΑΣΗΣ: Έλα , κάθισε, Ειρήνη… (Η Νεφέλη απαγγέλλει το ποίημα με τη συνοδεία της μουσικής και οι άλλοι εκφράζουν το θαυμασμό τους με εκφράσεις του προσώπου και διάφορες κινήσεις) Ήμασταν σαν τα άλλα παιδιά, κάναμε μάθημα χωρίς χαρά και όλα ήταν πολύ βαρετά. Μέχρι που ξαφνικά ήρθε ο «Δάσκαλος» και μίλησε με λόγια μαγικά. Κάνει τα μαθήματα πιο απλά και μας αγαπάει με όλη του την καρδιά. Πλέον είμαστε χαρούμενα παιδιά, τα χαμόγελά μας είναι αυθεντικά, η χαρά έγινε καθημερινότητα. Ο δάσκαλος αυτός είναι πολύ γλυκός, χαρούμενος και γελαστός , μα πάνω από όλα αληθινός. ΑΝΝΑ: Πολύ ωραίο! Μαγευτικό! ΛΟΥΛΙΕΤΑ: Με νόημα… και η μελωδία εκπληκτική! ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Θα του αρέσει σίγουρα! Είναι τόσο τρυφερό! Θα συγκινηθεί ο καλός μας δάσκαλος! ΘΑΝΑΣΗΣ: Μπράβο, Νεφέλη! Αληθινή ποιήτρια! ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Μπράβο, Μπράβο! ΑΝΝΑ: Μακάρι να υπάρχουν καλοί δάσκαλοι, Νεφέλη, για να τους γράφεις ποιήματα. Τώρα που το σκέφτομαι ,μπορεί να γίνει τέλειο τραγούδι το ποίημά σου. Ακούστε … (τραγουδάει σε ρυθμό ραπ και ακολουθεί και η Μαριάννα) ΑΝΝΑ: Πώς σας φάνηκε; Σας άρεσε; ΘΑΝΑΣΗΣ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ: Πολύ ωραίο! ΝΕΦΕΛΗ, ΕΙΡΗΝΗ: Πολύ καλό! ΛΟΥΛΙΕΤΑ: Ωραίος ρυθμός ,δε λέω, αλλά δεν έχουμε ξανακούσει τέτοια μουσική! Δεν είναι της εποχής μας… ΑΝΝΑ: Φυσικά και το ξέρω, είναι άλλης εποχής, Λούλι. Εγώ σε όλα είμαι πιο μπροστά από την εποχή μου! (Χτυπάει το κουδούνι και φεύγουν γελώντας) Αφηγητής: Οι μαθητές, την επόμενη κιόλας μέρα, πήγαν στο Γραφείο των καθηγητών και βρήκαν τον δάσκαλο, του είπαν ότι έγραψαν ένα ποίημα γι’ αυτόν και θα ήθελαν να του το αφιερώσουν. Ο αγαπημένος τους δάσκαλος ξαφνιάστηκε, νόμισε ότι θα ήταν κάποιοι στίχοι εμπνευσμένοι από τα μοντέρνα και επιπόλαια ποιήματα της καινούριας γενιάς, μα όταν άκουσε τα λόγια, δεν μπόρεσε να κρύψει τη συγκίνησή του. Οι άλλοι καθηγητές ήταν έτοιμοι να βάλουν τις φωνές στους μαθητές, μόλις όμως άκουσαν το ποίημα, ημέρεψαν. Από την έκφραση του προσώπου τους φάνηκε ότι θα ήθελαν να γίνουν και εκείνοι σαν τον νέο δάσκαλο. Και πραγματικά ,τα αμέσως επόμενα χρόνια, έγιναν, γιατί ακολούθησαν μεταρρυθμίσεις στην παιδεία και το αυταρχικό σύστημα εκπαίδευσης πέρασε στο παρελθόν. ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ Β1 ΚΑΙ Β2 ΤΜΗΜΑΤΟΣ: ΧΑΡΑ Ν., ΒΑΣΙΛΗΣ Π., ΚΑΤΕΡΙΝΑ Τ., ΕΙΡΗΝΗ Α., ΑΝΝΑ Κ., ΝΕΦΕΛΗ Κ., ΜΑΡΙΑΝΝΑ Κ., ΛΟΥΛΙΕΤΑ Λ., ΚΩΝ/ΝΟΣ Β.

Γ ΤΑΞΗ Με αφόρμηση του μαθήματος της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και συγκεκριμένα το κείμενο: «Ο Παχύς και ο Αδύνατος» του Άντον Τσέχωφ, στο οποίο έχουμε τη συνάντηση δύο παλιών συμμαθητών στο σιδηροδρομικό σταθμό της Ρωσίας, οι μαθήτριες : Κ. Μαρία, Ντ. Μαρία και Τ. Γκρέτα της Γ’ γυμνασίου, εμπνεύστηκαν και δημιούργησαν το παρακάτω σενάριο ,το οποίο και δραματοποίησαν στη συνέχεια. Όρισαν ως αφηγήτρια τη συμμαθήτριά τους Μ. Όλγα. Το σενάριο αυτό πραγματεύεται την τυχαία συνάντηση κάποιων παλιών συμμαθητριών, στην οποία αναφέρονται σε παλιές σχολικές εμπειρίες του παρελθόντος αλλά κυρίως αναφέρονται στην επαγγελματική τους σταδιοδρομία και αποκατάσταση. ΣΕΝΑΡΙΟ

ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ: ΧΡΥΣΗ ΓΑΡΓΕΡΟΥ

Αφηγήτρια: Ολγα Μ. Την προηγούμενη εβδομάδα η Γκρέτα Τ. και η Μαρία Ντ. είχαν την ίδια πτήση από Αθήνα για Σεούλ. Καθώς κατευθύνονταν προς την Πύλη του αεροδρομίου συνάντησαν μια παλιά τους συμμαθήτρια που είχαν να την δουν 20 ολόκληρα χρόνια. Στην αρχή έμειναν έκπληκτες και δεν ήταν απόλυτα σίγουρες αν ήταν αυτή. Μαρία Κ: Κορίτσια εσείς είστε; Δεν το πιστεύω! Χαίρομαι πολύ που σας βλέπω μετά από τόσα χρόνια! Μαρία Ντ.: Μαρία;;; Καλέ δεν το πιστεύω! Τι κάνεις; Πώς είναι η ζωή σου μετά από 20 χρόνια; Μια χαρά σε βλέπω! Γκρέτα Τ.: Μαρία μου τι κάνεις; Πώς είσαι; Θεέ μου πάνε τόσα χρόνια και να που επιτέλους βρισκόμαστε! Αφηγήτρια: Η συγκίνηση μεγάλη! Τα κορίτσια όρμησαν η μία στην αγκαλιά της άλλης και δεν μπορούσαν ακόμα να πιστέψουν ότι οι παλιές συμμαθήτριες ήταν και πάλι μαζί. Μετά λοιπόν από τα αμέτρητα φιλιά και τις αγκαλιές άρχισαν να λένε τα νέα τους και σίγουρα ήταν πολλά…… Μαρία Κ. : Κορίτσια μου είμαι πολύ καλά, έχει κάτι χρόνια που μετακόμισα στην Αθήνα για να μπορέσω να καλλιεργήσω το ταλέντο μου στη μουσική και το τραγούδι. Θυμάστε στο σχολείο τι τρέλα είχα με τη μουσική και πόσο ήθελα να ασχοληθώ με το τραγούδι ;Ε λοιπόν δεν ξέρω αν το γνωρίζετε αλλά είμαι η νικήτρια του φετινού «The Voice», όπου κέρδισα με το τραγούδι «πόνος κρυφός» Γκρέτα Τ. :Συγχαρητήρια, χαιρόμαστε πολύ για σένα που κατάφερες τελικά να κάνεις το όνειρό σου πραγματικότητα! Μαρία Ντ.: Μπράβο σου, είμαστε πολύ περήφανες για εσένα. Για πες μας τώρα, ετοιμάζεις κάτι για το μέλλον, κάποιο νέο τραγούδι ίσως; Μαρία Κ.: Σας ευχαριστώ πολύ κορίτσια για τα καλά σας λόγια, ναι ετοιμάζω το πρώτο μου άλμπουμ. Επίσης είμαι πολύ χαρούμενη που θα εκπροσωπήσω την Ελλάδα φέτος στην Eurovision με το νέο μου τραγούδι που έχει τον τίτλο «Όνειρα». Μαρία Ντ.: Τέλεια! Καλή επιτυχία! Γκρέτα Τ.:Αχ τι υπέροχα νέα είναι αυτά! Επειδή δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να έρθουμε και να σε καμαρώσουμε από κοντά, θα σε δούμε σίγουρα από την τηλεόραση. Μαρία Κ.: Για πείτε μου τώρα και εσείς τα νέα σας. Αν κρίνω από την ενδυμασία σας ,φαντάζομαι είστε και οι δύο αεροσυνοδοί. Σωστά; Γκρέτα Τ.: Πολύ σωστά μάντεψες .Όπως βλέπεις καταφέραμε και οι δυο μας να γίνουμε αεροσυνοδοί. Αυτό ήταν πάντα και το όνειρό μας. Μαρία Ντ. : Θυμάστε όταν ήμασταν στη γ γυμνασίου που φέρναμε ρούχα, ψηλές γόβες και καπέλα από το σπίτι μας και ντυνόμασταν δήθεν αεροσυνοδοί; Χαχαχαχα. Γκρέτα Τ.:Ναι ναι! Θυμάστε την αποβολή που πήραμε από το διευθυντή , όταν μας έπιασε να κρατάμε καθρεπτάκια και κόκκινα κραγιόν και να βαφόμαστε εν ώρα του μαθήματός του; Χαμός έγινε αλλά χαλάλι. Τουλάχιστον καταφέραμε να γίνουμε δύο όμορφες αεροσυνοδοί που ταξιδεύουμε σε όλο τον κόσμο. Πετάμε ψηλά και κυριολεκτικά και μεταφορικά! Χαχαχαχαχα! Μαρία Κ.: Μπράβο κορίτσια! Πόσο χαίρομαι για εσάς! Αφηγήτρια: Και εκεί που τα κορίτσια συζητούσαν όλες μαζί χαρούμενες και ευτυχισμένες, θυμήθηκαν ένα αστείο περιστατικό που είχε συμβεί στην τάξη τους και που τις έκανε να λυθούν στα γέλια!

Μαρία Ντ.: Καλέ κορίτσια θυμάστε τότε στο τέλος της γ γυμνασίου που μέσα στην τάξη ένας συμμαθητής μας ο Γιάννης έκανε ‘’ ακροβατικά’’ με την καρέκλα του και κάποια στιγμή έπεσε φαρδύς πλατύς κάτω ;Όλη η τάξη ξέσπασε σε γέλια ,διακόπηκε το μάθημα των Θρησκευτικών και ο καθηγητής από το θυμό του τον έβγαλε έξω και πήρε ο καημένος και ωριαία αποβολή; Είχε τον πόνο του από την πτώση, πήρε και την αποβολή του! Και κλαμένος και δαρμένος ,που λένε! Χαχαχαχα…… Μαρία Κ.: Χαχαχαχαχα και ποιος δεν το θυμάται; Ξεχνιέται τόσο γέλιο που είχαμε ρίξει για τον Γιάννη; Άραγε πού να βρίσκεται τώρα και τι να κάνει; Γκρέτα Τ.: Μαρία(Κ.) τώρα που βρεθήκαμε, ας μη χαθούμε πάλι. Θα ανταλλάξουμε τηλέφωνα και με την πρώτη ευκαιρία θα τα ξαναπούμε για να έχουμε και περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μας. Θα ήταν ωραία ιδέα να οργανώσουμε και κανένα reunion με όλους τους συμμαθητές μας. με το face book και γενικά με τα social media είναι πιο εύκολο να τους εντοπίσουμε. Μαρία Ντ.: Καταπληκτική ιδέα! Σίγουρα θα έχουμε να θυμηθούμε και να πούμε πολλά. Αξέχαστα χρόνια τα μαθητικά! Αφηγήτρια: Και κάπως έτσι μετά από αυτή την απρόοπτη συνάντηση των τριών παλιών συμμαθητριών ,ήρθε και η δύσκολη ώρα του αποχαιρετισμού. Η Μαρία Κ. πήρε την πτήση για Κρήτη ενώ τα άλλα δύο κορίτσια( Μαρία Ντ. και Γκρέτα Τ.) θα πετούσαν για Σεούλ, χαρούμενες και ευτυχισμένες από αυτή την αναπάντεχη συνάντηση. ΣΕΝΑΡΙΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΡΙΕΣ ΤΗΣ Γ ΤΑΞΗΣ: Μαρία Κ., Μαρία ΝΤ. και Γκρέτα Τ.