Page 1

εξώστης

T. 500+419 08.03.12 ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΕΝΤΥΠΟ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΕΚΦΡΑΣΗΣ


Editorial

φωτογραφία: Ιωάννα Χατζηανδρέου

Κάθε μέρα που περνάει μετράμε απώλειες — ο αριθμός που καλέσατε δεν αντιστοιχεί σε συνδρομητή — η κλήση σας προωθείται — μη μου μιλάς δεν είμαι καλά. Θα καταλήξουμε να ζούμε σ’ αυτή την πόλη εσύ, εγώ και τα τσιμέντα, και το μόνο που μας απέμεινε να κάνουμε είναι να νοιάζομαι εγώ για σένα κι εσύ για μένα. Με όποια μορφή εσύ κρίνεις πως μπορείς να δηλώσεις παρουσία, εγώ θα το αποδεχτώ, θα είσαι εδώ ακόμα και με την απουσία σου, ακόμα και με τη σιωπή σου. Έτσι θα πορευτούμε αντίστροφα και θα εκτιμάμε περισσότερο εκείνους που σιωπηλά μάς φωτίζουν το δρόμο. Κι αν αντιδράσεις με μίσος και βία, θα απομακρυνθώ, θα φύγω, μόνο για εκείνους

…Και ήταν ακριβώς εκείνη τη μοναδική στιγμή που η διαδρομή

που τιμωρούνται με την εσχάτη των ιερών ποινών θα μείνω εδώ,

μας διεκόπη από την πτώση μιας καρέκλας, που οι στίχοι γαρνι-

γι’ αυτούς που ακόμα και τώρα δεν παύουν να ερωτεύονται· κι ας

ρίστηκαν με δυο κιλά γιαούρτι, που η πατάτα πουλήθηκε χωρίς

μην πάρω τίποτα — μου αρκεί να ξέρω πως υπάρχεις μέσα στη

μεσάζοντα, και που τα προβλήματα μας όλα λύθηκαν μεμιάς.

συμπαγή μνήμη του δικού μου χρόνου. Μαρία Φαρδέλλα

Περιεχόμενα Στήλες 04 Φιξ Καρέ 05 Mind the Art 10 Μεθυσμένο παραμύθι 11 Υπεραστικό κορίτσι 11 Θεσσαλονίκη επιτόπου 12 ΑΗ|ΗΑ 13 Borderlife 14 Εξώστης Θ 23 Ρετρό 23 Five in a row 24 Fahrenheit 451 27 Χάνει μπαλ 28 Urbanities. 29 La tia Rita 30 E79 Θέματα: 16 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 16 Δημήτρης Εϊπίδης 21 Αγγελική Μυλωνάκη 25 Χρήστος Αστερίου 26 Deus

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΙ: Διαγωνισμός για τη συναυλία των DEUS στη σελίδα27. Ο Εξώστης προσφέρει 40 μονές προσκλήσεις για τις προβολές του 14ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Ενημερωθείτε για τα νέα και τους διαγωνισμούς του ΦΝΘ μέσα από το Fb page του Exostispress και το site www.exostispress.gr

COVER Το εξώφυλλο επιμελήθηκε o σχεδιαστης Αντώνιος Γιαννοπουλος E-mail: 246design@gmail.com

Ταυτότητα

Ιδρυτής: Τάσος Μιχαηλίδης • Αρχισυνταξία: Μαρία Φαρδέλλα • Συντονισμός ύλης: Γιάννης Γκροσδάνης • Art director: Στέφανος Μιχαηλίδης • Διόρθωση κειμένων: Γιάννης Δημητρίου • Oικονομική διεύθυνση: Θανάσης Ψαρράς • Διεύθυνση Πωλήσεων: Χρήστος Κουλεμάνης • Σύμβουλοι marketing: Θοδωρής Ζουλίδης, Γιώργος Φουντέας • Δημόσιες σχέσεις: Γιώργος Γεωργιάδης • Υπεύθυνος διανομής: Αλέξης Γκάτσης • IT consultant: Χρήστος Τατιτζικίδης Σ’ αυτό το τεύχος συνεργάστηκαν: Αλεξάνδρα Μποζίνη, Μάρα Τσικάρα, Γιάννης Βασιλείου, Τάσος Μελεμενίδης, Κυριάκος Αθανασιάδης, Μάνος Λαμπράκης, Γιώργος Φ. Φωτιάδης, Νικόλας Ραχανιώτης, Δέσποινα Πολυχρονίδου, Γιάννης Χατζηγώγας, Αρχιμήδης Γ. Παναγιωτίδης, Γιώτης Ποσπορέλης, Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου, Χρήστος Κουλεμάνης, Rita Van dengayged, Miroslava Ivanova. • Φωτογράφοι: E79, Ιωάννα Χατζηανδρέου, Μαρία Εκμεκτζή, Βίκτωρ Μαλκίεβιτς, Καρολίνα Τσιρογιάννη • Assistant art director: Ρία Μηνούδη, Λία Τσιμπιλή • Ctp - Εκτύπωση – βιβλιοδεσία: Λιθογραφία Ι. Αντωνιάδης – Θ. Ψαρράς • Εκδοτική ομάδα: Εξώστης Ο.Ε. Τύπου 3, Τ.Κ.: 54625, Θεσσαλονίκη, Τηλ: 2310 – 566577, Fax: 2310 – 566575

www.exostispress.gr

• e-mail: info@exostispress.gr • facebook: exostisfreepress • twitter: @exostis_press

Διαφημιστείτε εδώ: 2310 566 577 Απαγορεύεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική, η διασκευή ή απόδοση του περιεχομένου της έκδοσης με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό ή άλλο, χωρίς προηγούμενη γραπτή έγκριση του εκδότη. Η άποψη των συνεργατών δεν είναι απαραίτητα και άποψη της Διεύθυνσης του περιοδικού. 3

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


Φιξ καρέ Επιμέλεια: Μαρία Φαρδέλλα

Ιωάννα Ζήκυρη Ιδιοκτήτρια του Kitchen 29

ο

Ζω στην Ελλάδα από το 2006. Γεννήθηκα στη Γερμανία και μεγάλωσα εκεί. Μετά τις σπουδές μου ως fashion designer πήγα στην Αθήνα και δούλεψα στο περιοδικό ΟΖΟΝ και στα Lapin House ως pattern maker. Τη Θεσσαλονίκη την αγάπησα για τους πεζόδρομους της. Όταν περπάτησα στην Ισαύρων αποφάσισα πως ήταν ο ιδανικός χώρος να ανοίξω το δικό μου μαγαζί. Ένας χώρος με χειροποίητα πράγματα, ζεστός και φιλικός σαν το σπίτι σου. Έτσι προέκυψε και το όνομα Kitchen 29ο, μιας και θεωρώ πως ο χώρος της κουζίνας είναι εκείνος που δημιουργείς, συγκεντρώνεις τους φίλους σου και φτιάχνεις τη δική σου μοναδική ατμόσφαιρα. Είναι πολύ σημαντικό τα πραγμάτα που πουλάω να είναι χειροποίητα, δεν παράγονται κάτω από δύσκολες συνθήκες, αντιθέτως γίνονται με πολύ αγάπη κι αυτό ο κόσμος της πόλης το έχει εκτιμήσει και συμμετέχει με μεγάλο ενθουσιασμό στα workshops που διοργανώνω στο μαγαζί. Η αγορά πάντα ήταν δύσκολη υπόθεση ακόμα και πριν την κρίση. Γι’αυτό πρέπει να παλεύουμε και να αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Να εκτιμάμε και να σεβόμαστε κι όλα αυτά που δε μας ανήκουν, να εφευρίσκουμε νέες ιδέες, να αναπτύσσουμε και να εξελίσσουμε τις ιδέες μας και να μην σταματάμε να ονειρευόμαστε. Περισσότερα χαμόγελα, αγάπη, δημιουργία, ομαδικότητα & παραγωγή και κάπως έτσι θα επιζήσουμε!

Από την Παρασκευή 2/3 ξεκινήσαμε κάποιες δράσεις στα πλαίσια του made in thessaloniki στον πεζόδρομο της Ισαύρων. Σας περιμένουμε για παιχνίδι, μαθήματα ποδηλάτου, αγορές και τον καφέ σας, να χαλαρώσετε και να γνωριστούμε!

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

4

www.kitchen29.com


Mind The Art Γράφει η Αλεξάνδρα Μποζίνη - Φωτό: Σπυρόπουλος Ιωάννης

5

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


Mind The Art

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

6


Mind The Art

7

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


Ένα πρωτότυπο πρόγραμμα εγκαινιάζει το ΚΘΒΕ συνδυάζοντας την τέχνη του Θεάτρου και την προσφορά στα κοινά. Το Κοινωνικό Θεατροπωλείο είναι χωρίς υπερβολή ένας εναλλακτικός τρόπος ώστε ηθοποιοί και θεατές να γίνουν συμμέτοχοι μιας κοινής δράσης που έχει σαν σκοπό την αλληλεγγύη ενεργών πολιτών προς τους αδύναμους συνανθρώπους τους. Οι ηθοποιοί του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, σε αυτή τη δράση συσπειρωμένοι απέναντι στις κρίσιμες στιγμές, προτείνουν, σκηνοθετούν και ερμηνεύουν αγαπημένα έργα του παγκόσμιου δραματολογίου ενώ οι θεατές των παραστάσεων καλούνται να καταβάλουν αντί εισιτηρίου, τρόφιμα μακράς διαρκείας, τα οποία θα διατεθούν σε κοινωνικά ιδρύματα.Συγκεκριμένα, το ΚΘΒΕ, για τη διάθεση των τροφίμων, θα συνεργαστεί με τους ακόλουθους Οργανισμούς και ιδρύματα: «Το Χαμόγελο του παιδιού», «Ελληνικό Παιδικό Χωριό», Ίδρυμα Ορφανοτροφείο Θηλέων «Η Μέλισσα», Παπάφειο Ίδρυμα & Ξενώνας Προστασίας Αγάμων Μητέρων «Το Σπίτι της Μαρίας». Στο πλαίσιο του «Κοινωνικού Θεατροπωλείου», θα παρουσιαστούν, καταρχήν, από το ΚΘΒΕ, πέντε παραγωγές που θα φιλοξενηθούν, κατά τη διάρκεια των μηνών Μαρτίου και Απριλίου, στο νέο Υπερώο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στο Μικρό Θέατρο Μονής Λαζαριστών. Τα έργα που έχουν επιλεχθεί είναι τα Συλλογή του Χάρολντ Πίντερ, Chatroom της Έντα Γουόλς, Ιστορία του Ζωολογικού Κήπου του Έντουάρντ Άλμπυ, Οι Δούλες του Ζαν Ζένε και η Δίψα των Εβελίνας Παπούλια και Μαίρης Καλδάρα. Τις παραστάσεις θα σκηνοθετήσουν οι ηθοποιοί του ΚΘΒΕ: Μαρίνα Χατζηιωάννου, Γιώργος Ρούφας, Βασίλης Σπυρόπουλος, Γιάννης Τσάτσαρης, Γιώργος Σφυρίδης & Εβελίνα Παπούλια. Γ.Γ.


Μεθυσμένο Παραμύθι Γράφει η Μάρα Τσικάρα - E: methparamithi@yahoo.gr

Κάθε φορά στύβει την εβδομάδα και την κάνει λέξεις. Οι λέξεις ταξιδεύουν στο ατελιέ κάποιου ζωγράφου κι έχουν τη χαρά και την τιμή να χρήζονται μ’ έναν πίνακα που κοιτάει προς την ίδια κατεύθυνση. Αυτή τη φορά το πήρε αλλιώς. Ξεκίνησε κοιτάζοντας τον πίνακα κι έψαξε να βρει εκεί τις απαντήσεις ή ακόμη και την ίδια την ερώτηση.

«Ποιος αλήθεια είμαι εγώ & πού πάω;» Μια συνομιλία με τη ζωγραφική της Λίλια Γιάριτς

«Η πατούσα ερωτεύτηκε το χώμα. Φίλησε τα χαλικάκια και τα γέμισε με ψεύτικες υποσχέσεις. Λερώθηκε από το αίμα τους αλλά συνέχισε. Ήταν πολύ βιαστική ή τουλάχιστον έτσι είπε. Κι αυτά απέμειναν και πάλι μόνα- έτοιμα πάντα να δοθούν στην επόμενη αίσθηση, στο επόμενο άγγιγμα που θα αλλοίωνε την πέτρινη μοναξιά τους.» [1993] Από τότε σαν να κάνω συνεχώς κύκλους γύρω από ένα σύννεφο. Αλλάζει σχήμα, χρώμα, εποχή κι όμως είναι ακόμη εκεί. Το ίδιο και οι ματωμένες πατούσες, αιώνια ερωτευμένες με το ίδιο χώμα ή την προοπτική του ν’ ανθίσει. Δεξί, αριστερό, δεξί, αριστερό, δεξί, αριστερό, προχωρώ κι επιστρέφω. Περικυκλώνω και στοιχειώνω γραμμές και σχήματα που στοίχισαν έναν ολόκληρο καμβά με σχέδια. Όνειρα. Να ‘μασταν, λέει, οι μουτζούρες μας, σώματα σκιές, εγώ εδώ πάνω στο μάγουλό σου, μια πλάτη εκεί, ένας αστράγαλος παραπέρα, καπνός από το τσιγάρο μετά, και μέσα του όλα αυτά που δεν ειπώθηκαν ποτέ. Δεν ακούω πια, δεν φτάνει ως τα περίχωρα η φωνή μου. Θυμάμαι τον ψίθυρο του λευκού, τη στριγκλιά του κόκκινου κι εκείνη τη διάφανη μυρωδιά του απαλού. Τι χρώμα ήταν; Προχωρώ αγέρωχα σκυφτά γύρω από μένα, από σένα, από τότε, απ’ το σύννεφο. Γύρω από ταξίδια του πελάου και τ’ ουρανού, του σώματος και του νου. Κι είναι ένας χάρτης μες το χάος μου κι είναι πυξίδα που δείχνει πάντα μπλε. Κι ενώ η ζωή μεγαλώνει διακόπτει με ξέφτια τη βόλτα μου. Πού να πάω, πάλι εδώ γυρνάω. Σκαρφαλώνω πάνω σε σκάλες, κάνω τσουλήθρα πάνω σε φιδάκια κι επιστρέφω στη θέση μου. Στριμώχνομαι μέσα σε παλιά ίχνη μην τύχει και με βρει η σήμανση και μου χαλάσεις. Δεξί, αριστερό, δεξί, αριστερό, δεξί, αριστερό, κύκλους αέναους γύρω από μια στάλα ζωής. Αυτής που δεν θα μπορούσε να κατοικεί στο κέντρο παρά στη γωνία ενός αναποφάσιστου σύννεφου (μπορεί να’ ναι και πουλί ή μια γάτα πού τόση ώρα παίζει με τα κουβάρια μου). Θα ‘θελα να ‘μουν λευκή και τίποτα- μια κατά λάθος σταγόνα. Θα ‘θελα να ‘μουν μέσα στον κύκλο που σχηματίζουν οι πατούσες μου- κι ας ήμουν κενός χώρος. Μα πιο πολύ, θα ‘θελα να ‘μουν το χέρι ενός ζωγράφου- απαλλαγμένο από τη λέξη, προικισμένο μόνο με ένστικτο, ουσία και ψυχή. • (η Λίλια Γιάριτς εκθέτει στην Γκαλερί ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ - από 8 Μαρτίου μέχρι 29 Μαρτίου 2012) εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

10


Υπεραστικό κορίτσι Γράφει η Δέσποινα Πολυχρονίδου

Αυτή η πόλη έχει κρυμμένους ανθρώπους. Κρυμμένη δημιουργικότητα, φαντασία, διάθεση. Έχει κρυμμένα πλάνα, κρυμμένα όνειρα, και κρυμμένα σχέδια. Γνωρίζουμε κάθε τόσο εκπληκτικούς ανθρώπους, γεμάτους ταλέντο, καλλιεργημένους, ταξιδεμένους. Και είναι διακριτικοί και μετριόφρονες, και δεν μοιάζουν με τίποτα εκείνους που κάνουν τα πάντα για να αναδείξουν τη μετριότητά τους. Και αν τους γνωρίσεις, το μυαλό σου συνεχώς δουλεύει, για να σκεφτεί τι μπορεί να κάνει όλους αυτούς τους υπέροχους ανθρώπους. Να τους κάνει να πάρουν μπρος, να αφεθούν και να δημιουργήσουν. Αισθάνεσαι καμιά φορά πως θα μπορούσες να κάνεις πολλά, τα έχεις ονειρευτεί ή τα έχεις οραματιστεί στο μυαλό σου; Έχεις κάποιο όνειρο ή στόχο; Είναι η κατάλληλη περίοδος να τo φέρεις στο φως και να κάνεις κάτι, γιατί οι περισσότεροι έχουν ησυχάσει, έχουν γυρίσει σπίτι, έχουν φοβηθεί, και δεν κουνιούνται. Είναι κάποιες φορές που θες, αλλά δεν μπορείς, γιατί δεν ξέρεις από που να ξεκινήσεις. Αλλά αυτό που είσαι, είναι εκεί, κρυμμένο, και περιμένει να το ελευθερώσεις. Όπως ο συμπλέκτης, που είναι σαν να κρατά την ταχύτητα του αυτοκινήτου κάτω από το πόδι σου και θα την ελευθερώσει μόλις δώσεις το πρόσταγμα. Καμιά φορά ξέρουμε τόσο καθαρά τι θέλουμε να κάνουμε, αλλά πατάμε μόνιμα το φρένο. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί δεν προχωράμε, ενώ ξέρουμε πως το γκάζι είναι ακριβώς δίπλα στο φρένο, και θέλει απλά την τόλμη να αφήσεις το πόδι σου. Να ελευθερώσεις το συμπλέκτη, και σιγά σιγά να πατήσεις γκάζι. Και μετά, ποιός σε πιάνει... •

11

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

1.


Stay tuned [ 1 ] Δεν υπάρχει ελπίδα: ας ξεκινήσουμε απ’ αυτό — έχει σημασία. Δεν υπάρχει (έστω: δεν υπάρχει, προφανώς, ακόμη) τίποτε που δεν έχει γίνει, τίποτε που δεν έχει πραγματωθεί, δεν υπάρχει η φτηνή προζίτσα της μετάθεσής σου στο όποιο «μέλλον», δεν υπάρχει (και να μην έσωνε) η ίδια η δυνατότητα της πυώδους προσδοκίας· είναι μια χημική φενάκη στο μυαλό σου, που προσομοιάζει στο παιχνίδι με το σερβίρισμα του τσαγιού των μικρών κοριτσιών: με τις κούκλες τους και με τα λιλιπούτεια σερβίτσια — και να με συμπαθάς. Το να ελπίζεις δεν είναι παρά, επιεικώς, βλακώδες. [ 2 ] Ας το λέμε συχνότερα: σημασία δεν έχει να κατεβαίνεις σε έναν αγώνα, σε μια μάχη (ακόμα και σ’ ένα ματς, ή και σ’ ένα στημένο ματς), με τη σιγουριά της νίκης (ω! της φρικώδους φρίκης), αλλά με την ισχυρή (απλώς) βεβαιότητα της παρουσίας σου στο στίβο, με την εμπράγματη κατάθεση μιας ελεύθερης βούλησης: της δικής σου, εφόσον έχεις ή από κάποια συγκυρία μπορείς να εξασφαλίσεις. Το πρώτο είναι φτηνό και χυδαίο και συντηρητικό: για την ακρίβεια, ο επαρκέστερος ορισμός της ζερβοδέξιας συντήρησης: αυτού του χάροντα της ακινησίας και των δεσμών στον αστράγαλό μας, αυτό που μας πεθαίνει. Το δεύτερο, πάλι, είναι κάτι· όχι τίποτε σπουδαίο (μην αυταπατάσαι), αλλά τουλάχιστον είναι, έχει δυναμική και κοιτάει, μυωπικάξεμυωπικά, μπροστά. Τουλάχιστον: είναι. (Υπάρχει και ο τρίτος, φυσικά, δρόμος: να προσέρχεσαι στο πεδίο με τη σιγουριά, και τη λαχτάρα ακόμα-ακόμα, του χαμού σου· δύσκολα πράγ-

παππού» και τους στροβιλισμούς των χορευτών με δεκάδες εν σειρά σκυλάδικα (κάθε καταραμένη Τρίτη), εμένα βαρέθηκα. Και για τις παλιλλογίες μου, και κυρίως με τις διαρκείς ήττες μου, χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει, μια ζωή τώρα. Να σου πω την αλήθεια, με βαρέθηκα περισσότερο κι απ’ αυτούς (είναι και φίλοι ανάμεσά τους, πολύ αγαπημένοι, σημειωθήτω) που τα βάζουν (των οικιών ημών και τα λοιπά και τα λοιπά) μεταξύ άλλων («μεταξύ άλλων»: όπως για τη… διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ — δηλαδή πόσο πιο λάθος, και πόσο πιο στενοχώρια εν έτει 2012) με το λαϊκισμό στην αντίπερα όχθη τού όντως και εν τοις πράγμασι λαϊκισμού — δεν ξέρω αν μ’ εννοείς: δε μιλούν για το ύφος, για το οποίο γράφω διαρκώς (θυμίζω: μισό και μόνο ρέκασμα των Ορκ, ή «έστω» μία σειρά θαυμαστικών, στο κατά τα άλλα ξωτικά θεϊκό κείμενό σου το μετατρέπει αμέσως σε κείμενο των Ορκ: μισό και μόνο· ή μία σειρά θαυμαστικών — νιώσε, έχει πρωτεύουσα σημασία, δεν υπάρχει πλέον χώρος για κανένα αστείο· κανένα: κομμένες οι πλάκες), αλλά για την περισπούδαστη σιγουριά κάποιων ανθρώπων. Εγώ (περισπούδαστα σίγουρος: πιο πολύ δεν έχει) όλο αυτό το απορρίπτω συλλήβδην και με σφιγμένα δόντια. Δεν υπάρχει πλέον χρόνος (ούτε δευτερόλεπτο) για θεωρίες και για βλακειούλες. (Δεν υπάρχει χρόνος για οτιδήποτε, αλλά: είπαμε — ωραίες μάχες είναι οι εκ των προτέρων και με ασφάλεια χαμένες: οπότε, εν πολλοίς, ίσως καλά κάνουν — δε βαριέσαι… παιδιά είναι). [ 6 ] Υπάρχει χρόνος μόνο για δύο πράγματα: για να πολεμήσεις,

ματα αυτά όμως: μην τα επιχειρείς μόνος στο σπίτι και χωρίς επίβλεψη ενηλίκων και επαγγελματιών τού είδους. Και γενικά μην τα επιχειρείς ποτέ· άσ’ το). [ 3 ] Ελπίδα δεν υπήρχε από μιας αρχής στο καθ’ ημάς χρυσαυγίτικο συριζάτο, και πλέον καιρός είναι να το καταλάβεις κι εσύ. Δεν υπήρξε, όχι από τη δολοφονία που διέπραξαν οι μόνοι πρόγονοί σου, οι Μαυρομιχάληδες (μολονότι υπήρξε ο πιο συμβολικός φόνος ποτέ στον διόλου μικρό κατάλογο των συμβολικών και συμβολοποιημένων φόνων της «πατρίδας») ή από την εκκωφαντική πυρπόληση της φρεγάτας «Ελλάς» (άλλο σήμα-τάφος εδώ) από (ποιον άλλον; από) τον μόνο πρόγονό σου Μιαούλη, αλλά ήδη από την καθαυτό τυχαία σύμπηξη του φαντασιωτικού εθνικού μορφώματος Ελλάς, αυτής της άνοστης αυταπάτης. [ 4 ] Μα βαρέθηκα να μιλάω μια ζωή γι’ αυτά, βαρέθηκα και κουράστηκα και έγκωσα να μιλάω και να γράφω για το πόσο ακριβαίνουν το ψωμί μου πράξεις όπως το άδειασμα του σταχτοδοχείου από το αμάξι σου στο ρείθρο του δρόμου μας (κι άλλες χιλιάδες χιλιάδων). Βαρέθηκα και τις συζητήσεις, ακόμα και την ανάγνωση κειμένων που φέρουν και κομίζουν τόση μοναξιά στον όποιο δημόσιο διάλογο όλοι μας κεκεδίζουμε. Όμως πιο πολύ απ’ όλα βαρέθηκα τις θεωρητικές αναλύσεις — των οικιών ημών εμπιπραμένων, υμείς αρθρογραφείτε για την Καρέτα-Καρέτα και τον μετανοήσαντα Κωστόπουλο. Γελοίο. [ 5 ] Και πρώτον απ’ όλους βαρέθηκα εμένα. Περισσότερο κι απ’ το θεσμικό πάρτι τού απέναντι ΚΑΠΗ (κάθε καταραμένη Τρίτη) με το «Έλα στον

πρώτον, με μη βία (και με άλλες καταστάσεις μέσα στην πόλη) τη βία: η βία είναι ο εχθρός που ΘΑ σε νικήσει, που ΘΑ νικήσει, και για να αφιερωθείς, δεύτερον, για τα καλά στα του εαυτού σου: να διαβάσεις, να δουλέψεις, να αγαπάς. [ 7 ] Για το δεύτερο έχουμε πει πολλά, πάρα πολλά (δεκάδες χιλιάδες λέξεις) και ίσως (από ένα σημείο και μετά) βαρετά. Για το πρώτο… Για το πρώτο: che fare? Λοιπόν, θα σου πω εγώ τι να κάνουμε: να είμαστε έτοιμοι. Έτοιμοι γι’ αυτά που είναι να γίνουν: πρόκειται να ενωθούμε σε δημόσιους χώρους και να εκφράσουμε την απόλυτη (και με τίμημα ζωής) αντίθεσή μας στην άσκηση βίας. Πρόκειται πολύ σύντομα να ενωθούμε σε δημόσιους χώρους και να εκφράσουμε την απόλυτη (και με τίμημα, λέω, τη ζωή μας) αντίθεση όλων μας, αλλά και σύμπαντος τού πολιτισμένου κόσμου (γιατί, ξέρεις: υπάρχει πολιτισμένος κόσμος), απέναντι στο διαχωρισμό της άσκησης βίας: πρόκειται να πούμε και να δείξουμε πως το αβγό, το γιαούρτι και η καρεκλιά ΙΣΟΔΥΝΑΜΟΥΝ με την απλή πράξη που κάναν οι σταλινικοί στο Κατίν: με έναν πυροβολισμό στο σβέρκο κάποιου δεμένου ανθρώπου. Πως ΙΣΟΔΥΝΑΜΟΥΝ με τη ναζιστική Νύχτα των Κρυστάλλων. Αυτό θα κάνουμε. [ 8 ] Στη χούντα (εννοώ, και επαναλαμβάνω: τη στρατιωτική) που φέρνει η συμμαχία των πολιτικών άκρων (βυζανιάρικα των ΜΜΕ αμφότερα, κάτι Παπαδάκηδων, κάτι τέτοιων) θα δείξουμε, όχι τα δόντια μας, αλλά τη γλώσσα μας. Και την καρδιά μας. Πιο απλά δε μπορώ (και κυρίως: δεν πρέπει) να σ’ το πω. — Κυριάκος Αθανασιάδης.

AH

HA


Εξώστης Θήτα Επιμέλεια ύλης Γιάννης Γκροσδάνης

Μυστηριώδης Εξαφάνιση (Gone)

Θρίλερ, 2012, Η.Π.Α., 94 λεπτά

(1/5)

*

Κριτική: Τάσος Μελεμενίδης Σκηνοθεσία: Χέιτορ Ντάλια Παίζουν: Αμάντα Σέιφριντ, Τζένιφερ Κάρπεντερ, Γουές Μπέντλεϊ

Nεαρή κοπέλα που στο παρελθόν έπεσε θύμα απαγωγής, αλλά δεν έχει στοιχεία να το αποδείξει, ισχυρίζεται πως ο δράστης επανήλθε για να απαγάγει την αδερφή της – αλλά δεν έχει και πάλι στοιχεία να το αποδείξει. Ανεπαρκές από την αρχή ως το τέλος και με ανεπαρκή πρωταγωνίστρια, το Gone ενδιαφέρεται μόνο για την παράθεση μιας ιστορίας,

που με παραλλαγές έχει εμφανιστεί πάμπολλες φορές στην οθόνη, χωρίς να προσπαθεί για στοιχειώδεις αναλύσεις χαρακτήρων ή για τη δημιουργία σοβαρού σασπένς. Αντιθέτως, μικρά twists οδηγούν την ιστορία ως το τέλος, χωρίς κάποια συνοχή, ενώ μικρή είναι και η χρησιμοποίηση του άγριου τοπίου που υπάρχει στο Φόρεστ Παρκ του Πόρτλαντ (όπου γυρίστηκε το φιλμ) που θα μπορούσε να βοηθήσει

στην επίτευξη ατμόσφαιρας μυστηρίου. Ο Ντάλια (σκηνοθέτης του προ διετίας καρτποσταλικού A Deriva) δείχνει να βολεύεται από τις ανέμπνευστες καταστάσεις για να βγάλει αγωνία, οι περισσότερες από τις οποίες συναντιούνται συνήθως σε μικρότερες straight-to-DVD παραγωγές, εκεί που μάλλον ανήκει περισσότερο και η παρούσα. •

και των κατοίκων της είναι στα χέρια του. Ο «Tζον Κάρτερ» εμφανίστηκε για πρώτη φορά πριν από 100 χρόνια στο πρώτο μυθιστόρημα του Έντγκαρ Ράις Μπάροουζ, «The Princess of Mars». Ο αμερικανός συγγραφέας είναι γνωστός κυρίως για τη δημιουργία και τη συγγραφή του «Ταρζάν», μια από τις πιο επιτυχημένες μυθιστορηματικές μορφές όλων των εποχών.

είναι υπέυθυνος για την κινηματογραφική διασκεύη αυτού του ήρωα. Στον ομώνυμο πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε τον Τέιλορ Κιτς, ο οποίος είναι γνωστός για το ρόλο του στη επιτυχημένη τηλεοπτική σειρά του NBC «Friday Night Lights», ενώ έχει παίξει μεταξύ άλλων στις ταινίες “The Bang Bang Club”, “Snakes on a Plane”, “John Tucker Must Die” και στην περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας “X-Men Origins: Wolverine”. •

Τζον Κάρτερ (John Carter) Περιπέτεια/ Επιστημονικής Φαντασίας, 2012, ΗΠΑ, 132 λεπτά Σκηνοθεσία: Andrew Stanton Πρωταγωνιστούν: Taylor Kitsch, Lynn Collins, Willem Dafoe, Thomas Haden Church, Polly Walker, Samantha Morton, Mark Strong κ.α.

1869:

Ο Τζον Κάρτερ, ένας πρώην λοχαγός του αμερικανικού στρατού, κουρασμένος από τον εμφύλιο πόλεμο στις Η.Π.Α., μεταφέρεται με ανεξήγητο τρόπο στον πλανήτη Άρη (Μπαρσούμ για τους γηγενείς), όπου θα βρεθεί μπλεγμένος σε μια επικών διαστάσεων διαμάχη μεταξύ των κατοίκων του πλανήτη, συμπεριλαμβανομένων του Ταρς Τάρκας και της σαγηνευτικής Πριγκίπισσας Ντέτζα Θόρις. Σε έναν κόσμο στα πρόθυρα της κατάρρευσης, ο Κάρτερ ανακαλύπτει ξανά την ανθρωπιά του όταν συνειδητοποιεί ότι η επιβίωση του Μπαρσούμ

Ο βραβευμένος με Όσκαρ σκηνοθέτης και σεναριογράφος Άντριου Στάντον, που σκηνοθέτησε και συμμετείχε στο σενάριο του “WALL-E”

Εξώστης Θήτα

Ο Διάβολος Μέσα της (Devil Inside) Θρίλερ, 2012, Η.Π.Α., 83 λεπτά Σκηνοθεσία: Γουίλιαμ Μπρεντ Μπελ Ηθοποιοί: Φερνάντα Αντράντε, Σαϊμον Κουόρτερμαν, Σούζαν Κρόουλι

To

1989 η αστυνομία έλαβε ένα τηλεφώνημα από την Μαρία Ρόσι η οποία ομολογούσε πως είχε δολοφονήσει άγρια τρία άτομα. 20 χρόνια μετά, η κόρη της η Ιζαμπέλα προσπαθεί να καταλάβει τι ακριβώς συνέβη εκείνο το βράδυ. Για το σκοπό αυτό, πηγαίνει στο Ψυχιατρικό Ίδρυμα

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

της Ιταλίας για τους Ψυχοπαθείς Εγκληματίες, όπου νοσηλεύεται η μητέρα της, προκειμένου να ανακαλύψει αν είναι ψυχασθενής ή δαιμονισμένη... Ακόμα ένα θρίλερ βασισμένο σε εξορκισμό – μεταφυσικά φαινόμενα - “αληθινά γεγονότα”, 14

συνταγή αγαπημένη στο Χόλιγουντ τα τελευταία χρόνια. Δεν έγινε δημοσιογραφική προβολή για την συγκεκριμένη ταινία και έτσι περιοριζόμαστε σε όσα ήδη γράψαμε. • Εξώστης Θήτα


Εξώστης Θήτα - Παίζονται ακόμη 2 προτάσεις του Γιάννη Γκροσδάνη

HUGO Φαντασίας, 2011, ΗΠΑ, 126 λεπτά

(3/5) ***

Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορσέζε Πρωταγωνιστούν: Αζα Μπάτερφιλντ, Κλόε Μόρετζ, Μπεν Κίνγκσλει

Πιτσιρίκος που μένει κρυφά σε σιδηροδρομικό σταθμό, αναζητεί το κλειδί που θέτει σε λειτουργία ένα ρομπότ, που επισκεύαζε ο πατέρας του πριν πεθάνει. Ο Μάρτιν Σκορτσέζε γυρίζει ένα μαγευτικό παραμύθι τιμώντας με έναν ξεχωριστό τρόπο έναν από τους πρωτομάστορες της ιστορίας του

κινηματογράφου, τον σκηνοθέτη Ζορζ Μελιές. Με τη δράση επικεντρωμένη στον σιδηροδρομικό σταθμό του Παρισιού στα χρόνια του Μεσοπολέμου η αληθινή διαφυγή για τους ήρωες της ταινίας έρχεται μέσα από τη μαγεία των εικόνων του κινηματογράφου. Καθόλου τυχαία ο Σκορτσέζε υλοποιεί το όραμα του χρησιμοποιώντας για πρώτη φορά στην καριέρα του

την τεχνολογία του 3D, στην οποία δίνει ουσία με τις εικόνες του. Τα 5 Όσκαρ που κέρδισε η ταινία φανερώνουν την φροντισμένη τεχνική αρτιότητα της αλλά πέρα από την καλογυρισμένη παραγωγή υπάρχει ένα μαγικό ταξίδι στα έγκατα του κινηματογράφου, το οποίο δεν πρέπει να χάσετε! •

Μεθυσμένο Ημερολόγιο (Rum Diary) Περιπέτεια/Δράμα, 2011, Η.Π.Α., 120 λεπτά

(3/5) ***

Σκηνοθεσία: Μπρους Ρόμπινσον Παίζουν: Τζόνι Ντέπ, Αάρον Έκχαρτ, Μαϊκλ Ρισπόλι, Άμπερ Χάρντ, Τζιοβάνι Ριμπίσι

Βασισμένη σε ένα ημιαυτοβιογραφικό έργο του Χάντερ Τόμσον, το Μεθυσμένο Ημερολόγιο είναι ουσιαστικά ένας φόρος τιμής του παραγωγού και πρωταγωνιστή της ταινίας, Τζόνι Ντεπ στην προσωπικότητα του ίδιου του Χάντερ Τόμσον.

Λειτουργώντας εσωτερικά τον ρόλο του ο Τζόνι Ντεπ δίνει μια συμπαθητική ερμηνεία κλείνωντας το μάτι στον αγαπημένο του συγγραφέα. Ίσως η πιο απολαυστική ερμηνεία να δίνεται από τον Τζιοβάνι Ριμπίσι, που παίζει έναν “καταραμένο” άνεργο δημοσιογράφο παραδομένο στις αδυναμίες του ενώ η Άμπερ Χάρντ, ως το μοιραίο θηλυκό, λειτουργεί με αισθησιασμό για να προκαλέσει όχι μόνο το ένστικτο του πρωταγωνιστή αλλά και το δικό της πεπρωμένο. Ο σκηνοθέτης Μπρους Ρόμπινσον δίνει με χιούμορ την στυλιστική απεικόνιση της εποχής και των ηρώων αλλά αυτό που λείπει είναι εκείνος ο μάγκικος, θρασύς, κυνικός τόνος που θα έδινε περισσότερο νεύρο στην ταινία. •

ΠΡΟΣΕΧΩΣ • Το Τελικό Χτύπημα • Κολλητοί με παιδί • Ταξίδι 2: Το Μυστηριώδες Νησί • W.E.

STARlight EXPRESS

Γ.Γκροσδάνης

Μυστηριώδης Εξαφάνιση

Τ.Μελεμενίδης

Γ.Βασιλείου

Α.Καπράνος

Ν.Σάκκας

Π.Τράγος

Η.Δημόπουλος

Λ.Αδαμίδης

(Τα Νέα/movieworld)

(Cinemanews)

(Movieworld)

(invincible defeat)

(ΣΙΝΕΜΑ)

***

*** * ***** ***1/2 ****

*

Τζον Κάρτερ Άλμπερτ Νομπς Μεθυσμένο Ημερολόγιο Hugo 3D Οι Απόγονοι Ένας Χωρισμός

*** *** **** ****1/2

**

**

**** ***1/2

***** ****1/2 ****

*** *** ***** **** ***** 15

***** ***1/2 ****

***1/2 ***1/2 *****

***1/2 ****

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


Εξώστης Θήτα Συνέντευξη στον Γιάννη Γκροσδάνη

Δημήτρης Είπίδης

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ο Δημ. Εϊπίδης θυμάται με πολύ συγκίνηση εκείνο το Μάρτη του 1999 όταν ένα όραμα του έγινε το καθιερωμένο

“Στόχος μας η προσφορά στην Θεσσαλονίκη”

ανοιξιάτικο ραντεβού της πόλης με το Φεστιβάλ. Τότε ήταν σε 2 αίθουσες, τώρα απλώνεται σε έξι και άλλους τόσους χώρους δράσεις και παράλ-

14 χρόνια κλείνει φέτος το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Η συγκίνηση σας για την καθιέρωση του θεσμού κάθε χρόνο μεγαλώνει και περισσότερο; Η συγκίνηση και ο ενθουσιασμός, τροφοδότησαν και μένα και τους ανθρώπους που εργάστηκαν για να γίνει το φεστιβάλ πραγματικότητα - απ’ την πρώτη στιγμή, απ’ το πρώτο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, πριν από 14 χρόνια. Ύστερα από σκληρή δουλειά, πίστη σ’ αυτό που πρεσβεύει η διοργάνωση και φυσικά πολλή αγάπη, το Φεστιβάλ έχει κατοχυρώσει μια θέση στην κορυφή των ευρωπαϊκών φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να μεταδώσει το φετινό Φεστιβάλ; Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, στήριζε ανέκαθεν εκείνους τους δημιουργούς που δε διστάζουν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους χωρίς αναστολές και οι οποίοι καταθέτουν έργα ολοκληρωμένα από όλες τις απόψεις. Επίσης οι κοινωνικές προεκτάσεις και η βαθύτερη σχέση του ανθρώπου με οτιδήποτε τον περιβάλλει, ήταν και παραμένει στο επίκεντρο των ντοκιμαντέρ που προβάλλονται στο φεστιβάλ. Ειδικότερα φέτος, σε μια κρίσιμη συγκυρία, η ευαισθητοποίηση των δημιουργών είναι ακόμη εντονότερη, το αισθητήριό τους πιο οξυμένο και κατ’ επέκταση τα έργα τους πιο διεισδυτικά.

ληλων εκδηλώσεων. Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ βρίσκεται στην 14η χρόνια του και ο διευθυντής του Φεστιβάλ λίγο πριν κόψει την κόκκινη κορδέλα των εγκαινίων μιλάει στον Εξώστη για τη φετινή διοργάνωση αλλά και για το νέο όραμα του, την Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης.

Υπάρχει κάποια στόχευση για την καλλιτεχνική διεύθυνση του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για τα επόμενα χρόνια; Δίπλα στους βασικούς στόχους, όπως την ανάδειξη νέων ανεξάρτητων δημιουργών, την προβολή κινηματογραφιών άγνωστων στη χώρα μας, την ενίσχυση του ελληνικού κινηματογράφου, γεννιούνται νέες ανάγκες που πηγάζουν απ’ το ίδιο το κινηματογραφικό τοπίο. Αυτό που χρειάζεται είναι να αντιληφθούν και οι τοπικοί φορείς τη μοναδικότητα του φεστιβάλ και τη σημασία που έχει για τη φήμη της πόλης διεθνώς. Θέλουμε αυτό το συναίσθημα να επεκταθεί και σε τοπικό επίπεδο, ώστε το έργο μας να γίνει πιο εύκολο.

Φωτό: ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ ΒΑΣΙΛΗΣ

Θα θέλατε να μας δώσετε κάποιες διευκρίνησεις σχετικά με τη δομή και λειτουργία της Ταινιοθήκης και του Μουσείου Κινηματογράφου; Στα σχέδιά μας είναι η δημιουργία μιας Ταινιοθήκης, που δεν θα υπάρχει μόνο για λόγους εντυπωσιασμού, αλλά που θα επιτελεί ουσιαστικά το έργο μιας ταινιοθήκης. Θα λειτουργεί με επιλεγμένο πρόγραμμα ταινιών, θα διαθέτει εκπαιδευτικό και ψυχαγωγικό χαρακτήρα, θα φέρνει το κοινό πιο κοντά στην πυρήνα του κινηματογράφου: Στους μεγάλους δημιουργούς, στους πρωτοπόρους του σινεμά αλλά και στους νέους σκηνοθέτες που το οδηγούν στην επόμενη μέρα. Η ίδρυση της Ταινιοθήκης θα είναι η προσφορά του Φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη για την επέτειο των 100 χρόνων από την απελευθέρωση της πόλης. Όσο για το Μουσείο Κινηματογράφου, επιθυμία μας είναι να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο μέσα από δράσεις σε όλη τη διάρκεια του χρόνου και να επικεντρωθεί στην υποστήριξη της μελέτης της κινηματογραφικής τέχνης. Μάλιστα στόχος είναι στο Μουσείο Κινηματογράφου, να εδρεύει και η βιβλιοθήκη της Ταινιοθήκης της Θεσσαλονίκης. • εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

16


Εξώστης Θήτα Tου Τάσου Μελεμενίδη

Ταξίδι στη Δανία, στα Βαλκάνια & στο Ισραήλ

Gringo Τα φετινό αφιέρωμα του φεστιβάλ στον Εγιάλ Σιβάν, αναμένεται να δείξει μια διαφορετική εικόνα του Ισραήλ από ότι έχουμε συνηθίσει, αυτήν της αυτοκριτικής για τις πράξεις της χώρας απέναντι στην Παλαιστίνη. Οι απόψεις του άλλωστε από τη δεκαετία του 80 ως σήμερα συχνά προκάλεσαν αντιδράσεις στις αρχές του κράτους του, αλλά και επέφεραν λογοκρισία σε αρκετές δουλειές του. Θα παρουσιαστεί το σύνολο των 12 ταινιών του, μεταξύ των οποίων και η πιο πρόσφατη, το Κοινό Κράτος, Δυνητική Συζήτηση που προτείνει την ύπαρξη ενός κοινού ισραηλινοπαλαιστινιακού κράτους, αντί των 2 ξεχωριστών που είναι η επικρατέστερη υπάρχουσα άποψη. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης θα βρίσκεται τις ημέρες του φεστιβάλ στη Θεσσαλονίκη και θα πραγματοποιήσει masterclass την Πέμπτη 15 Μαρτίου, αναλύοντας τους βασικούς τομείς της φιλμογραφίας του. Συνεχίζοντας την συνεργασία του

Ambassador

με το ινστιτούτο δανέζικου κινηματογράφου, το Φεστιβάλ θα παρουσιάσει ένα αφιέρωμα προβάλλοντας επτά σύγχρονα ντοκιμαντέρ από τη Δανία. Πιο ενδιαφέρον όλων (και από τις προτάσεις για το φεστιβάλ γενικώς) το Ambassador του Μαντς Μπρύγκερ, σκηνοθέτη του πολυμήχανου Red Chapel που είχε καταγράψει κρυφά τη ζωή στην σύγχρονη Β. Κορέα. Εδώ οι κάμερες στήνονται αυτή τη φορά στη Δημοκρατία της Κεντρικής Αφρικής, με αφορμή μια υποτιθέμενη ίδρυση βιοτεχνίας σπίρτων, και καταγράφουν τη γιγαντιαίους μηχανισμούς διαφθοράς της χώρας που την οδήγησαν στην εξαθλίωση και την παρακμή. Ακόμη σαν ζωντανή αναμετάδοση της αιγυπτιακής επανάστασης, το Half a Revolution είναι το αποτέλεσμα της προσωπικής και επικίνδυνης εμπειρίας 2 κινηματογραφιστών στις κρίσιμες μέρες γύρω από την πλατεία Ταχρίρ. Η πολιτική κυριαρχεί και στο Φιλί του Πούτιν, με

θέμα μια 19χρονη μέλος της πατριωτικής νεολαίας που υποστηρίζει τον ρώσο πρόεδρο, αλλά και στις Νταντάδες που εξερευνούν τα λάθη του συστήματος πολιτιστικής ανταλλαγής au pair, μέσω τριών φιλιππινέζων που ενώ έφτασαν στη Δανία με σκοπό να μάθουν ξένη γλώσσα και κουλτούρα, καταλήγουν ουσιαστικά οικονομικές μετανάστριες. Το Balkan Focus σε παράλληλη δράση με τα αφιερώματά του στο φεστιβάλ του Νοέμβρη εμφανίζεται εδώ με 6 προτάσεις, τρεις εκ των οποίων από τη Ρουμανία που είναι και η κυρίαρχη χώρα τα τελευταία χρόνια στην κινηματογραφική παραγωγή. Ξεχωρίζει το Visiting Room των Ράντου Μουντεάν και Αλεξάντρου Μπάτσιου με θέμα τον νόμο του 2006 που επιτρέπει στη γειτονική χώρα τον γάμο μεταξύ κρατουμένων στις φυλακές. Περισσότερο από το ίδιο το γεγονός, το ντοκιμαντέρ εξερευνά την ύπαρξη ενός είδους συζυγικής ζωής που 17

μπορεί να δώσει διαφορετική προοπτική στις ζωές των φυλακισμένων. Πέντε χρόνια νωρίτερα από αυτόν το νόμο, το 2001 οι Ρουμάνοι με μεγάλη καθυστέρηση αποδέσμευσαν την ομοφυλοφιλία από τον ποινικό κώδικα, παρ ‘ όλα αυτά η ίδια η κοινωνία τους δεν φαίνεται να το δέχεται τόσο εύκολα. Το Two of Us του Κλαούντιου Μίτκου με αφορμή 2 ερωτευμένους νέους ομοφυλόφιλους καταγράφει όλες τις προκαταλήψεις της χώρας, μια χώρα που ψυχορραγεί από την άγνοια για βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Στα υπόλοιπα, παρουσιάζονται 2 ντοκιμαντέρ με θέμα τον αθλητισμό – τον επαγγελματικό στο σερβικό ο Gringo και αυτόν ως παράδειγμα ζωής στο κροατικό The King με θέμα τον σφαιροβόλο Ντάρκο Κράλι που το 1991 τραυματίστηκε στον εμφύλιο και κατάφερε να επιστρέψει στους αγωνιστικούς χώρους, στους παραολυμπιακούς αγώνες. •

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


Εξώστης Θήτα Των Γιάννη Βασιλείου και Γιάννη Γκροσδάνη

Ολιγαρχία του Στέλιου Κούλογλου

Εικόνες του 14ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης Τ

α θεματικά αφιερώματα είναι παραδοσιακά οι πιο ενδιαφέροντες τομείς του φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Η θεματική ενότητα Κοινωνία και Περιβάλλον παρουσιάζει μια σειρά από ταινίες που σχετίζονται με την αμφίδρομη σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Από το 2007 η WWF απονέμει βραβείο στην καλύτερη ταινία της ενότητας. Μεταξύ των τίτλων που απαρτίζουν το πρόγραμμα, βρίσκονται το πολωνικό Τι Συνέβη στο Νησί Παμ που έχει σημειώσει αξιόλογη φεστιβαλική πορεία, το Ονειρεύομαι τη Νικαράγουα, που καταγράφει τη ζωή τεσσάρων πιτσιρίκων που ζουν υπό συνθήκες εξαθλίωσης στη Νικαράγουα, το Χειμωνιάτικο Φως, που ουδεμία σχέση έχει με το ομώνυμο, αριστουργηματικό δράμα εσωτερισμού του Μπέργκμαν και το φιλμ με τον εύγλωττο τίτλο Μας έκαναν Τραμπ-α, το χρονικό της κόντρας μιας ομάδας σκωτσέζων ιδιοκτητών ακινήτων με τον πολυεκατομμυριούχο Ντόναλντ Τραμπ. Η ενότητα Ανθρώπινα Δικαιώματα πραγματοποιείται σε συνεργασία με τη Διεθνή Αμνηστία και σαν αντικείμενό τους και αναφέρεται στην ολοένα και μεγαλύτερη συστολή της προστασίας θεμελιωδών κοινωνικών δικαιωμάτων. Από εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

την ενότητα αυτή ξεχωρίζουμε το πολυσυζητημένο Ξέχνα το Αύριο, που πήρε το βραβείο κοινού στο περσινό φεστιβάλ Τραϊμπέκα, την Ολιγαρχία του Στέλιου Κούλογλου, με θέμα την τεράστια επιρροή μιας ομάδας τραπεζιτών και πολιτικών στις απανταχού κυβερνήσεις ανά την υφήλιο, την Τιμή του Σεξ με θέμα το σκλαβοπάζαρο γυναικών στην Ανατολική Ευρώπη και last but not least, που λένε και οι Εγγλέζοι, την ταινία-κράχτη του φεστιβάλ, το ‘Αυτό δεν είναι ένα Φιλμ’ των Τζαφάρ Παναχί και Μοϊτάμπα Μιρταχμάσμπ, με αντικείμενο την αδιανόητη ποινή εξαετούς εγκλεισμού και εικοσαετούς απαγόρευσης κινηματογραφικής δραστηριότητας που επέβαλλε η ιρανική δικαιοσύνη στον πρώτο για ‘προπαγάνδα εναντίον του καθεστώτος’. Η ενότητα Καταγραφή της Μνήμης αναφέρεται σε γεγονότα και πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση της σύγχρονης πραγματικότητας. Ο Νεαρός Μπάτλερ, το συγκλονιστικό πορτρέτο του ανθρώπου που επί δικατορίας Πινοσέτ πρόσφερε δροσιά στους βασανιστές στα διαλείμματα των βασανιστηρίων, τάιζε τους κρατουμένους και εξαφάνιζε 18

τα πτώματα είναι πιθανότητα η πιο αξιόλογη επιλογή αυτής της ενότητας. Καλά πράγματα διαβάζουμε για την Ιστορία των Λάβινγκ, με θέμα την δίκη ενός λευκού και μιας μαύρης που παραβίασαν τον νόμο περί απαγόρευσης μεικτών γάμων, ενώ ενδιαφέρον φαίνεται να έχουν και Τα Παιδιά των Γκουλάγκ, εκτός κι αν είστε συνδρομητής στον Ριζοσπάστη. Τέλος το Πορτραίτα: Ανθρώπινες Διαδρομές περιλαμβάνει μια σειρά από ντοκιμαντέρ που αφηγούνται ιδιαίτερες προσωπικές ιστορίες. Το ελληνικό στοιχείο είναι έντονο σε αυτή την ενότητα με ταινίες όπως Ο Τυφλός Ψαράς, η Κατινούλα και η ελληνογερμανική συμπαραγωγή Ξύπνησε ο Σουλτάν Αχμέτ, ενώ οι γριές έχουν την τιμητική τους με ταινίες όπως το Πάρε δρόμο Γιαγιάκα, η Γρια Απατεώνισσα και το Βάλτε Γκολ στη Γιαγιά. Εντάξει, το τελευταίο δεν είναι ταινία που συμμετέχει στο φεστιβάλ, το βάλαμε όμως επειδή είναι ένας από τους πλέον αγαπημένους τίτλους πορνοταινίας, που έχουμε συναντήσει στα ταξίδια μας στις ‘αθέατες’ πλευρές των videoclub και, μιας και μας δόθηκε η ευκαιρία, το αναφέραμε.


Εξώστης Θήτα

Κατινούλα

Μπενγκάλι Ντετέκτιβ

Μικρές Αφηγήσεις Καθημερινές προσωπικές ιστορίες που ξεχωρίζουν για την ιδιαιτερότητα των θεμάτων και τους τρόπους καταγραφής τους παρακολουθούμε στο τμήμα Μικρές Αφηγήσεις. Κάπως έτσι συμβαίνει με τον Μπενγκάλι Ντετέκτιβ, που ισορροπεί μεταξύ πραγματικότητας και χιούμορ, Μπόλυγουντ και ντοκιμαντέρ! Στο Νοσταλγώντας το Φως ο Πατρίτσιο Γκουσμάν παρουσιάζει την δουλειά μιας ομάδας αστρονόμων στο παρατηρητήριο τους στην έρημο Ατακάμα. Υποψήφιοι για Όσκαρ ντοκιμαντέρ με το Χαμένος Παράδεισος 3: Καθαρτήριο οι Μπρους Σινόφσκι και Τζο Μπέρλιντζερ επιστρέφουν στη Θεσσαλονίκη με μια δυνατή ιστορία που αναδεικνύει τις ανισότητες του δικαστικού συστήματος των Η.Π.Α. Στο Ελληνικό Πανόραμα αρκετές είναι οι ταινίες αναφέρονται στην κρίση. Κάποιες από αυτές βρίσκονται μοιρασμένες και στο υπόλοιπο πρόγραμμα του Φεστιβάλ. Η Krisis των Νίκου Κατσαούνη και Νίνας Μαρίας Πασχαλίδου είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, το οποίο συνδυάζει το ντοκιμαντέρ με το διαδίκτυο, μέσα από την δουλειά των δύο σκηνοθετών στην ψηφιακή πλατφόρμα The Prism GR2011.

Ο Πολ Γουίλιαμς ζει ακόμα

Φωτoγραφία από την έκθεση «Urban Survivors»

Στις Όψεις του Κόσμου προσέξτε το ρώσικο ντοκιμαντέρ του Βιτάλι Μάνσκι Πατρίδα ή Θάνατος, ένα οδοιπορικό στην λατινοαμερικάνικη παράδοση και πολιτιστική λαογραφική ταύτοτητα της Κούβας. Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία ταινιών εδώ και χρόνια για τους φαν του Φεστιβάλ ειναι αυτή με τις Μουσικές ταινίες. Στο Ο Τελευταίος Γύρος του Θανάτου: Η Ζωή, ο Έρωτας και το Τέλος μιας Πανκ Θεότητας ξαναγυρίζουμε στα 90ς για να θυμηθούμε το πανκ συγκρότημα των Insights και της πρόσφατα χαμένης τραγουδίστριας τους Μάριαν Άντερσον. Στον αντίποδα σας προτείνουμε μια διαφορετική βιογραφία, το Ο Πολ Γουίλιαμς ζει ακόμα, που αποτελεί την ματιά ενός θαυμαστή πάνω στο έργο του αγαπημένου μουσικοσυνθέτη. Πιο προκλητικό φαίνεται το Η Σέλι Ραίτ βγαίνει απ’ τη ντουλάπα καθώς αφηγήται την ιστορία μιας δημοφιλούς ερμηνεύτριας της κάντρι μουσικής σκηνής, η οποία φανερώνει την σεξουαλική ταυτότητα της προς το κοινό με απρόσμενες αντιδράσεις. Τέλος το ολλανδέζικο Σε Τέτοιους Καιρούς είναι ένα πλούσιο οδοιπορικό στην μπλουζ και στην ιστορία των ΗΠΑ.

19

Και μια έκθεση φωτογραφίας Τέλος αξίζει να επισκεφτείτε το Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, Αποθήκη Β1, στο Λιμάνι για να δείτε μια φωτογραφική έκθεση με ανθρωποκεντρική ματιά και συγγενή θεματολογία. Πρόκειται για την έκθεση «Urban Survivors – Επιβιώνοντας στις παραγκουπόλεις του κόσμου», στην οποία παρουσιάζονται φωτογραφίες από πέντε μεγάλες παραγκουπόλεις στη Ντάκα, στο Καράτσι, στο Γιοχάνεσμπουργκ, στο Πορτ-ο-Πρενς και στο Ναϊρόμπι – όπου οι Γιατροί Χωρίς Σύνορα λειτουργούν σήμερα προγράμματα– και αποτελούν έργα των βραβευμένων φωτογράφων του πρακτορείου, Stanley Greene, Αlixandra Fazzina, Francesco Zizola, Jon lowenstein και Pep Bonet.η οποία αποτελεί διοργάνωση του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και των Γιατρών Χωρίς Σύνορα. Η έκθεση θα διαρκέσει από 11 έως 18 Μαρτίου 2012. •

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


Εξώστης Θήτα Toυ Γιάννη Γκροσδάνη

Το Ελληνικό Πανόραμα του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ

Directing Hell

Κλέφτη Εικόνων

Στο Ελληνικό Πανόραμα του φετινού φεστιβάλ συμμετέχουν 77 ταινίες και παρουσιάζουν μια ευρεία γκάμα θεμάτων από την ελληνική κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια μέχρι θέματα κοινωνικά, ιστορικά ή κινηματογραφικά.

τρίου, παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ Η Αναπνοή του Σχεδιαστή. Με μουσικό θέμα επανέρχεται ο Νίκος Σκαρέντζος στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ εξετάζοντας με Ανοιχτά Μικρόφωνα την χιπ χοπ σκηνή της Ελλάδας και πως διαμορφώνεται αυτή με τις υπάρχουσες πολιτικές και κοινωνικές συνθήκες. Ο Σπύρος Στάβερης επιστρέφει στο Φεστιβάλ με ένα ντοκιμαντέρ του Πάνου Θωμαϊδη που παρουσιάζει την τέχνη αυτού του μοναδικού Κλέφτη Εικόνων. Η Αλίντα Δημητρίου ολοκληρώνει μια τριλογία για τις γυναίκες της Αντίστασης και με τα Κορίτσια της Βροχής παρουσιάζει τις γυναίκες που αντιστάθηκαν στην δικτατορία της 21ης Απριλίου.

155 Sold

Ειδικά αφιερώματα Ήταν θέμα χρόνου να δούμε ελληνικές ταινίες ντοκιμαντέρ που να εστιάζουν στην οικονομική κρίση της Ελλάδας και να που η ώρα αυτή ήρθε. Οι ταινίες αυτές παρουσιάζουν όσα έγιναν τον περασμένο Ιούνιο κατά την ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου (155 Sold του Γιώργου Παντελεάκη), την οικονομική κρίση (Toxic Crisis του Όμηρου Ευαγγελινού), τη ματιά των Ελλήνων της διασποράς απέναντι στην κρίση (Ελλάδα, είμαι σε δύσκολη θέση! Του Σεραφείμ Ντούσια) και την αρχή των εξεγέρσεων όπως συνέβη τον Δεκέμβριο του 2008 (Παιδιά των ταραχών Του Χρηστου Γεωργίου). Ο Γιώργος Κεραμιδιώτης με το Λόγο των Αποκλεισμένων παρακολουθεί ένα ενδιαφέρον project που ενωνει δύο τελείως διαφορετικές κοινότητες ανθρώπων: φοιτητές του ΑΠΘ και φυλακισμένους στις φυλακές Διαβατών. Ίσως ένα από τα πλέον αναμενόμενα ντοκιμαντέρ της χρονιάς να είναι το Directing Hell του Χρήστου Χουλιάρα, ένας φόρος τιμής στον έργο του σπουδαίου σκηνοθέτη Νίκου Νικολαϊδη. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες της μουσικής σκηνής της Θεσσαλονίκης. το πορτραίτο του τζαζίστα Σάκη Παπαδημηεξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

Στα ειδικά αφιερώματα του φεστιβάλ με ελληνικό ενδιαφέρον αξίζει να προσέξετε την ρετροσπεκτίβα στο έργο του ομογενή Άγγελου Αμπάζογλου. Στο σινεμά του Άγγελου Αμπάζογλου διασταυρώνονται πολιτισμικά στοιχεία των λαών της Μεσογείου ενώ ο σκηνοθέτης ανιχνεύει μέσα από το έργο του, δεσμούς και εκλεκτικές συγγένειες που ξεπερνούν την έννοια «σύνορο». Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τελευταία του ταινία Mustafa’s Sweet Dreams, η οποία προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα Generation 14plus του φετινού Φεστιβάλ Βερολίνου. Μετά την διάκριση του J.A.C.E. στο διεθνές διαγωνιστικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Κινηματογράφου ο Μενέλαος Καραμαγγιώλης επιστρέφει στην Θεσσαλονίκη καθώς το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ έχει ένα ειδικό αφιέρωμα στις Συναντησείς του με αξιοσημειώτους ανθρώπους, την τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ του σκηνοθέτη που προβάλλεται από την ΕΤ1. Ανάλογο αφιέρωμα έχει το Φεστιβάλ και για το Docville, τηλεοπτική σειρά ντοκιμαντέρ της δημόσιας τηλεόρασης που καταγράφει χωρίς να σχολιάζει τη ζωή στα ελληνικά αστικά κέντρα του 2012. • 20

Mustafa’s Sweet Dreams


Εξώστης Θήτα Toυ Γιάννη Γκροσδάνη

Αγγελική Μυλωνάκη Από τις Αυλές στα Σαλόνια μέσα από τον ελληνικό κινηματογράφο.

Έχει καθιερωθεί για τον κινηματογράφο της εποχής που περιγράφετε η ονομασία παλιός ή εμπορικός; Εσείς αντιθέτως τον ονομάζετε δημοφιλή. Γιατί δημοφιλής ο ελληνικός κινηματογράφος της εποχής ‘50-’70; Θεωρώ ότι η ονομασία παλιός ή εμπορικός δεν αποδίδει επαρκώς την εμβέλεια και την επιρροή του ελληνικού κινηματογράφου των δεκαετιών του ’50 και του ’60 στους θεατές εκείνης της εποχής. Στην έρευνα επιλέγω την ορολογία των κινηματογραφικών σπουδών για τον κινηματογράφο μαζικής απήχησης και προκρίνω τον όρο «δημοφιλής», διότι αυτός περιγράφει με επιστημονική ακρίβεια και αποδίδει πληρέστερα στα ελληνικά τον ξενόγλωσσο όρο «popular». Ας μην ξεχνάμε ότι, ελλείψει τηλεόρασης, οι ελληνικές ταινίες μεταπολεμικά είναι η τηλεόραση της εποχής τους. Άρα δεν είναι μόνο ένα εμπορικό προϊόν, αλλά και ένα πολιτισμικό κείμενο που αξίζει της προσοχής των ερευνητών, διότι αντανακλά τη μαζική κουλτούρα της εποχής του.

Ξεκίνησε ως μια έρευνα για τις ανάγκες μιας διδακτορικής διατριβής στο Τμήμα Δημοσιογραφίας του ΑΠΘ αλλά στην πορεία έγινε ένα πλούσιο βιβλίο που αναλύει για πρώτη φορά την αστική αντίληψη της κοινωνίας μέσα από το φίλτρο του ελληνικού κινηματογράφου στα χρόνια του Τζαβέλλα, του Δαλιανίδη και του Κακογιάννη. Ο λόγος για την Αγγελική Μυλωνάκη και το νέο της βιβλίο “Από τις Αυλές στα Σαλόνια”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις University Studio Press. Η Αγγελική Μυλωνάκη μίλησε στον Εξώστη για το θέμα του βίβλιου.

Ο κινηματογράφος της εποχής ‘50-’70 εκφράζει με κάποιο τρόπο το «ελληνικό» όνειρο της εποχής (στα πρότυπα του αντίστοιχου αμερικάνικου); Ο ελληνικός κινηματογράφος της εποχής εκείνης, όπως εξάλλου κάθε δημοφιλής κινηματογράφος, έχει έναν ψυχαγωγικό στόχο: τη φαντασιακή απόδραση του κοινού και την ονειρική έξοδο από την καθημερινότητα. Οι ελληνικές ταινίες σαφώς απηχούν το μικροαστικό όνειρο ευημερίας και καταναλωτισμού, που καλλιεργείται στη μεταπολεμική Ελλάδα και βρίσκεται, τηρουμένων των αναλογιών, πολύ κοντά στα πρότυπα του αντίστοιχου αμερικάνικου. Σε ό,τι αφορά τον αστικό χώρο, το όνειρο παίρνει “σάρκα και οστά” στην προσδοκία των κινηματογραφικών ηρώων να αλλάξουν τρόπο ζωής μέσα από την απόκτηση ιδιόκτητης κατοικίας, η οποία ταυτίζεται πάντα με το μοντέρνο διαμέρισμα σε πολυκατοικία –εξ’ ου και ο τίτλος του βιβλίου “από τις αυλές στα σαλόνια”. Δείτε για παράδειγμα τη “Θεία από το Σικάγο” (1957) του Αλέκου Σακελλάριου. Είναι ίσως η πιο αντιπροσωπευτική ταινία του ελληνικού κινηματογράφου, που εκφράζει τους κοινωνικούς μετασχηματισμούς και τις πρώτες εκδηλώσεις της οικιακής κατανάλωσης στα μικρομεσαία εισοδήματα. Η ταινία καθρεφτίζει τη μετάβαση της νεοελληνικής κοινωνίας της εποχής στις επιταγές των μοντέρνων ηθών, που επιβάλλει το αμερικανικό μοντέλο ζωής. Το σύνολο των ταινιών που εξετάζετε χρησιμοποιούν ως ντεκόρ την Αθήνα αλλά και ακόμα και αυτές που μετακινούνται στην Θεσσαλονίκη (μια επαρχιακή μεγαλούπολη) αντιμετωπίζουν την ελληνική περιφέρεια σαν προέκταση της Αθήνας. Για ποιους λόγους πιστεύετε πως συμβαίνει αυτό; Η Αθήνα είναι η κυρίαρχη πόλη στο κινηματογραφικό φαντασιακό, είναι το επίκεντρο της δράσης, ο πυρήνας της αστικοποίησης, ο βασικός χώρος υποδοχής των εσωτερικών μεταναστών, η σύγχρονη και ανοικοδομούμενη πρωτεύουσα της μεταπολεμικής Ελλάδας. Η Αθήνα είναι η πόλη-σύμβολο του αστικού εκσυγχρονισμού και στη ζωή και στην οθόνη. Κατά συνέπεια, κάθε κινηματογραφική αναφορά σε άλλη πόλη, ακόμη και στη συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη, οφείλει να υπακούει στη λογική της σύγκρισης με την πρωτεύουσα και στην συμβολική υπεροχή της Αθήνας στις συνειδήσεις του κοινού.

Info

Διαβάστε όλη την συνέντευξη στο www.exostispress.gr. Την Τρίτη 13 Μαρτίου, στις 19.00 η Αγγελική Μυλωνάκη και οι εκδόσεις University Studio Press θα παρουσίασουν το βιβλίο “Από τις Αυλές στα Σαλόνια” στο Μουσείο Φωτογραφίας (Αποθήκη 1, Λιμάνι).

Εξετάζοντας τη νεωτερική Ελλάδα της αντιπαροχής και της μετακίνησης από την ύπαιθρο στο κλεινόν άστυ, πώς ακριβώς φαντάζεστε τη μετανεωτερική περίπτωση από το 1970 και μετά (εποχή του ΝΕΚ); H εποχή του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου συμβολίζει έναν εντελώς διαφορετικό, πιο προσωπικό, καλλιτεχνικό και ανεξάρτητο κινηματογράφο, που αλλάζει καταλυτικά σε γλώσσα, αισθητική και θεματολογία. Είναι ένας κινηματογράφος του δημιουργού, που δεν αφορά πλέον το ευρύ κοινό, ούτε εστιάζει στην προβληματική του πρόσφατου παρελθόντος. Η μελέτη της αστικότητας στην εποχή του Ν.Ε.Κ. είναι πιο περίπλοκη, αφού η φυσιογνωμία του αστικού χώρου δημιουργεί πολλαπλές αναγνώσεις, που διαφοροποιούνται ανάλογα με το δημιουργό και την οπτική του για το θέμα. • 21

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


CINE AΤΖΕΝΤΑ - Από Πέμπτη 8 Μαρτίου έως Τετάρτη 14 Μαρτίου 2012 XΕIMEΡΙΝΟΙ ΒΑΚΟΥΡΑ (τηλ. 2310-233665): Αιθουσα 1: O τελευταίος χορευτής του Μάο (18.45) / Shame (20.45 – 22.30) Αιθουσα 2: Σιδηρά Κυρία (18.45 – 20.45) /Hugo (22.30) ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ (τηλ. 2310 83 49 96): Γάτος Σπιρουνάτος(μεταγλ.) Προβολές: Σάββατο & Κυριακή 17:15)/ Koτόπουλο με δαμάσκηνα (Προβολές: 18.45) / The artist (Προβολές: 20.20 – 21.50) ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ (τηλ. 2310 26 17 27) Απόγονοι (18.45 – 21.00 – 23:00)ΟΛΥΜΠΙΟΝ – Π.ΖΑΝΝΑΣ (τηλ. 2310 37 84 04): 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης ΦΑΡΓΚΑΝΗ (τηλ. 2310 96 00 63): Ένας χωρισμός (18.30) /Albert Nobbs (20.30 – 22.30). ΠΟΛΥΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ Odeon Πλατεία Τηλέφωνο πληροφοριών και κρατήσεων: 801 11 600000, από σταθερό με αστική χρέωση: 2310 290290 Aίθουσα 1: JOHN CARTER (3D) ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 20.20, 23.00, ΠΑΡ, ΣΑΒ, KYΡ: 17.40, 20.20, 23.00 Αίθουσα 2: ΓΑΤΟΣ ΣΠΙΡΟΥΝΑΤΟΣ (ΜΕΤΑΓΛ.) ΣΑΒ, ΚΥΡ: 17.10 / HUGO ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 20.10 / ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 22.50 Αίθουσα 3: ΒΑRBIE, (ΜΕΤΑΓΛ.) ΠΑΡ, ΣΑΒ, ΚΥΡ: 18.10, ΣΑΒ, ΚΥΡ: 16.20, 18.10 / STAR WARS (3D) ΠΕΜ έως ΤΡΙ: 19.50 / HUGO (3D) ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 22.40 Αίθουσα 4: JOHN CARTER ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 19.20, 22.00, ΣΑΒ, ΚΥΡ: 16.40 19.20, 22.00 Αίθουσα 5: ΤΗΕ GREY ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.00, 20.30, 23.00 Αίθουσα .6: MEΘΥΣΜΕΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 20.00, 22.30, ΣΑΒ, ΚΥΡ: 17.30, 20.00, 22.30 Αίθουσα 7: Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.10, 20.20, 22.20 Αίθουσα 8: ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.20, 20.40, 22.50. VILLAGE 11 CINEMAS MEDITERRANEAN COSMOS Τηλέφωνο Πληροφοριών: 2310 499999 & Τηλ. Πωλήσεις: 1 48 48 Αίθουσα 1: HUGO ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΔΕΥ, ΤΡΙ : 17.40, ΣΑΒ έως ΚΥΡ : 12.10-15.00-17.40 / ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ ΠΕΜ έως ΤΡΙ: 20.10-22.10-00.10, ΤΕΤ: 18.10-20.1022.10-00.10 Αίθουσα 2: HAPPY FEET 2 (ΜΕΤΑΓΛ) ΣΑΒ έως ΚΥΡ: 12.50-14.50 μεταγλ. / ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΕΙ ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 16.50-18.50-21.00 / ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 23.00 Αίθουσα 3: THE GREY ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 19.50-22.20-00.50 / ΓΑΤΟΣ ΣΠΙΡΟΥΝΑΤΟΣ (ΜΕΤΑΓΛ) ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΔΕΥ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 17.50 μεταγλ., ΣΑΒ έως ΚΥΡ: 11.30-13.30-15.50-17.50 μεταγλ. Αίθουσα 4: BARBIE (ΜΕΤΑΓΛ) ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΔΕΥ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 16.20-18.00 μεταγλ., ΣΑΒ: 11.20-13.00-14.40-16.20-18.00 μεταγλ., ΚΥΡ: 14.40-16.20-18.00 / ΜΕΘΥΣΜΕΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 19.4022.00-00.40 Αίθουσα 5: HUGO 3D ΠΕΜ έως ΤΡΙ: 16.10-19.00-21.30-00.00 (3D) /

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

JOHN CARTER ΤΕΤ: 18.10-20.50-23.30 (3D) / THE MUPPETS (ΜΕΤΑΓΛ) ΣΑΒ έως ΚΥΡ: 11.40-13.50 μεταγλ., ΤΕΤ: 16.00 μεταγλ. Αίθουσα 6: BARBIE (ΜΕΤΑΓΛ) ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΔΕΥ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 17.20 μεταγλ., ΣΑΒ έως ΚΥΡ: 12.20-14.00-15.40-17.20 μεταγλ. / JOHN CARTER ΤΕΤ: 19.1021.50-00.30 / JOHN CARTER 3D ΠΕΜ έως ΤΡΙ: 19.10-21.50-00.30 (3D) Αίθουσα 7: HUGO ΤΕΤ: 16.10-19.00-21.30-00.00 / JOHN CARTER ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΔΕΥ, ΤΡΙ: 18.10-20.50-23.30, ΣΑΒ έως ΚΥΡ: 12.4015.20-18.10-20.50-23.30 Αίθουσα 8: ΓΑΤΟΣ ΣΠΙΡΟΥΝΑΤΟΣ (ΜΕΤΑΓΛ) ΠΕΜ, ΠΑΡ, ΔΕΥ, ΤΡΙ, ΤΕΤ: 16.30-18.30 μεταγλ., ΣΑΒ έως ΚΥΡ: 12.30-14.30-16.30-18.30 μεταγλ. / Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΜΕΣΑ ΤΗΣ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 20.30-22.30-00.20 Αίθουσα 9: THE GREY ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 19.50-22.2000.50 Αίθουσα 10: Η ΣΙΔΗΡΑ ΚΥΡΙΑ ΠΕΜ έως ΤΕΤ: 18.30-20.50-23.10 STER CINEMAS MAKEDONIA Τηλέφωνο κρατήσεων από σταθερό: 801 801 7837. Τηλέφωνο κρατήσεων από κινητό: 210 8092690. ONLINE BUY www.stercinemas.gr Αίθουσα 1: THE MUPPETS (GR) (ΜΕΤΑΓΛ.) Σαβ - Κυρ: 12:10, 14:20 / JOHN CARTER 3D Πεμ - Τετ: 16:30, 19:30, 22:30 Αίθουσα 2: Ο ΔΙΑΒΟΛΟΣ ΜΕΣΑ ΤΗΣ Σαβ - Κυρ: 13:20, 15:20, 17:20, 19:20, 21:20, 23:10, Πεμ Παρ & Δευ - Τετ: 17:20, 19:20, 21:20, 23:10 Αίθουσα 3: MEΘΥΣΜΕΝΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ Σαβ - Κυρ: 14:00, 16:20, 18:40, 21:00, 23:20, Πεμ - Παρ & Δευ - Τετ: 16:20, 18:40, 21:00, 23:20 Αίθουσα 4: ΓΑΤΟΣ ΣΠΙΡΟΥΝΑΤΟΣ (ΜΕΤΑΓΛ.) Σαβ- Κυρ: 12:20, 14:10, 16:10, 18:10, Πεμ - Παρ & Δευ - Τετ: 16:10, 18:10 / THE ARTIST Πεμ Τετ: 20:00, 22:00, 00:00 Αίθουσα 5: ΓΑΤΟΣ ΣΠΙΡΟΥΝΑΤΟΣ (ΜΕΤΑΓΛ.) Σαβ - Κυρ: 12:40, 14:40,16:40, 18:30, Πεμ - Παρ & Δευ - Τετ: 16:40, 18:30 / Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ Παρ - Σαβ: 20:30, 22:20, 00:10, Πεμ & Κυρ - Τετ: 20:30, 22:20 Αίθουσα 6: ΤΟ ΑΛΟΓΟ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ Σαβ - Κυρ: 12:15, 15:00, 17:50, Πεμ - Παρ & Δευ - Τετ: 17:50/ ΕΡΩΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ Πεμ - Τετ: 20:40, 22:45 Αίθουσα 7: HUGO Σαβ - Κυρ: 13:00, 15:30, 18:00, 20:30, 23:00, Πεμ - Παρ & Δευ - Τετ: 18:00, 20:30, 23:00 Αίθουσα 8: THE GREY Σαβ: 12:50, 15:10, 17:30, 19:50, 22:10, 00:30, Κυρ: 12:50, 15:10, 17:30, 19:50, 22:10, Παρ: 17:30, 19:50, 22:10, 00:30, Πεμ & Δευ - Τετ: 17:30, 19:50, 22:10 Αίθουσα 9: ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΗΣ ΕΞΑΦΑΝΙΣΗ Σαβ Κυρ: 13:45, 15:45, 17:45, 19:45, 21:45, 23:45, Πεμ - Παρ & Δευ - Τετ: 17:45, 19:45, 21:45, 23:45 Αίθουσα 10: JOHN CARTER Σαβ: 12:30, 15:30, 18:30, 21:30, 00:20, Κυρ: 12:30, 15:30, 18:30, 21:30, Παρ: 18:30, 21:30, 00:20, Πεμ & Δευ - Τετ: 18:30, 21:30 Αίθουσα 11: BARBIE (ΜΕΤΑΓΛ.) Σαβ - Κυρ: 12:00, 13:50, 15:40, 17:30, 19:20 •

22


Ρετρό Aκούει και γράφει στις 45 στροφές ο Αρχιμήδης Γ. Παναγιωτίδης E: archiepan@hotmail.com

The Style Council Café Bleu (Polydor, 1984)

Στήλη ρομαντική, εκκεντρική, φορώντας βελούδινα φορέματα, συνδυασμένα με δερμάτινο περφέκτο και κρατώντας στο χέρι «Sante» άφιλτρο, βουτάει στη δισκοθήκη της και θυμάται βινύλια και στιγμές αλλοτινών εποχών… Και δε σε νοιάζει που αντικρίζεις απέναντί σου άσχημες πολυκατοικίες… Φαντάζεσαι ότι τριγυρνάς στα καφέ του Παρισιού με την καλή σου αγκαζέ ή βολτάρετε αγκαλιά στο Σηκουάνα. Νύχτες χωρίς νόημα, κάθε σκέψη μου είναι για σένα… Βαριέμαι τόσο πολύ και βγαίνω έξω γι’ ακόμη ένα βράδυ… Νιώθω εγκλωβισμένος, νιώθω ότι χάνω το χρόνο μου… Ο καιρός φαίνεται ότι καλυτερεύει. Μπορεί και να είναι νωρίς ακόμη. Οι όμορφες δεν καταλαβαίνουν όμως απ’ αυτά και ήδη πλημμυρίζουν τα καφέ της πόλης μ’ ότι πιο ελαφρύ και σέξι έχουν να φορέσουν… Αυτή είναι η αποστολή των όμορφων γυναικών στον πλανήτη. Να τον ομορφαίνουν… Joie de vivre- η χαρά της ζωής. You’re the best thing, τραγουδάει ο Paul Weller απ’ τα ηχεία. Απόλυτα ερωτικό και νυχτερινό κομμάτι. Σε κάνει να λικνίζεσαι άθελά σου… Μελαγχολικός δίσκος. Αλλιώς δε θα ήταν bleu… My ever changing moods. Σ’ αφήνει μ’ έναν κόμπο στο λαιμό. Ή στο στομάχι. Το απόλυτο ανοιξιάτικο σάουντρακ λοιπόν. Να μην ξεχάσω να περάσω τα τραγούδια στο mp3 player μου. Είπαμε… Οι μέρες ομορφαίνουν κι οι μουσικές είναι πια απαραίτητες. The whole point of no return (τώρα εγώ γιατί θυμάμαι να έχω ξαναγράψει και κάπου αλλού για το εν λόγω κομμάτι ;). •

Αγαπημένο βινύλιο… Κι έχει τις εποχές του. Άνοιξη και φθινόπωρο. Προσμονή για το καινούριο που έρχεται- μελαγχολία γι’ αυτά που φεύγουν. Κυριακή απόγευμα. Βλέποντας απ’ το μπαλκόνι τη μέρα να χάνεται. Κι εκείνο το κομμάτι που το ακούς ξανά και ξανά, τοποθετώντας τη βελόνα στο ίδιο αυλάκι…The Paris Match. Με την υπέροχη φωνή της Tracey Thorn.

Five in a row O dj Somethink (defeRenz) προτείνει

1. The Other World Collective - Day World 2. Bedouin Ascent - Ancient Ocean 3. Edge Of Motion - Reprise     4. klf - alone again with the dawn coming up 5. Dead Can Dance - The Arcane

Το έβδομο προσωπικό album του Κ.Βήτα κυκλοφορεί αυτή την άνοιξη σε βινύλιο και cd από την Inner Ear, στο label του Εξώστη. Δεκατρία κομμάτια που έγραψε την περίοδο 2010-2012 και ηχογράφησε τον χειμώνα που μας πέρασε. Το πρώτο κομμάτι που γράφτηκε από αυτό τον κύκλο ήταν η «Χρυσαλλίδα», που έδωσε και τον γενικό τίτλο στο album.

Κυκλοφορεί 26 Μαρτίου 2012 23

εξώστης. 9 - 15 Φεβρουαρίου 2012


Fahrenheit 451 Γράφει ο Γιώργος Φ. Φωτιάδης

Τσούκτσβανγκ: Καταναγκασμός σε κίνηση

Νίκος Παναγιωτόπουλος Τα παιδιά του Κάιν «Μεταίχμιο», Αθήνα 2011 σελ. 400

«Σημείωσε τότε κι αυτό: οι χαρακτήρες δεν αλλάζουν στο πέρασμα του χρόνου…» Αν έχει μάθει κάτι στα είκοσι τόσα χρόνια που διδάσκει, βάλε κι άλλα δέκα-δεκαπέντε χρόνια σκηνοθετικής εμπειρίας, είναι πότε να κάνει παύση. Σωπαίνει λοιπόν για κάμποσα δευτερόλεπτα και, τη στιγμή που πάνε να ξεσπάσουν οι ρομαντικές διαμαρτυρίες τους, συνεχίζει υψώνοντας τον τόνο: «Είμαι γέρος άνθρωπος και θα είχα κάθε δικαίωμα να πω πως δεν αλλάζουν καθόλου, αλλά σήμερα είμαι στις καλές μου, οπότε θα πω πως δεν αλλάζουν ρ ι ζ ι κ ά…» Νέα παύση. Βλέμματα σαστισμένα – ανάμεσά τους ένα ειρωνικό κι ένα προκλητικό. «Αυτό που συμβαίνει είναι πως οι εκάστοτε περιστάσεις φέρνουν στην επιφάνεια κάποιες ιδιότητες των χαρακτήρων, αόρατες μέχρι εκείνη τη στιγμή για τον επιπόλαιο παρατηρητή».

Ένας πανίσχυρος σκηνοθέτης και ιδιοκτήτης διαφημιστικής εταιρείας με πλούσιες διασυνδέσεις, μία πανέμορφη καθηγήτρια του Παντείου, ένας καταξιωμένος φωτογράφος εμπορικών περιοδικών, μία επιτυχημένη εισαγωγέας κρυστάλλων από την Ανατολή και μία διορθώτρια: Πέτρος, Αντιγόνη, Σάκης, Ειρήνη, Σοφία. Έξι άνθρωποι που κάποτε ήταν κάτι παραπάνω από φίλοι ο καθένας με τον άλλον, τότε που ήταν δεκαεπτάχρονα παιδιά —αποτελούσαν μία αχώριστη παρέα—, συναντιούνται ξανά μετά από τριάντα χρόνια στο ίδιο νησί και στην ίδια παραλία. Και ο έκτος; Ο έκτος —ο Χρήστος, ο αιωνίως μαύρος βασιλιάς στο σκάκι— βρίσκεται ήδη εκεί, ζει εκεί από χρόνια, και κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια της παραμονής των παλιών του φίλων θα πέσει από τον γκρεμό στη θάλασσα. Οι έρευνες θα αποβούν άκαρπες και οι συζητήσεις σχετικά με τις αιτίες και τις συνθήκες του θανάτου του θ’ ανάψουν. Με τα Παιδιά του Κάιν ο Νίκος Παναγιωτόπουλος («Μεταίχμιο», 2011) σαφώς και δεν παρουσιάζει απλώς ένα πολυπρόσωπο αστυνομικό μυθιστόρημα ή ένα ψυχολογικό δράμα, ούτε βέβαια μία ανατομία της σύγχρονης νεοελληνικής Κρίσης. Χρησιμοποιώντας ως McGuffin ένα ευρωπαϊκό σεμινάριο κινηματογραφικών σεναρίων, αξιοποιεί μία σειρά από αφηγηματικές παραλλαγές στο ύφος του, τις οποίες και εν συνεχεία υπονομεύει· γιατί αυτό που τον ενδιαφέρει στην πραγματικότητα είναι να σαρκάσει τους χαρακτήρες που παρουσιάζει, από την εφηβεία τους μέχρι το σήμερα. Με ικανότητα στην ελλειπτική περιγραφή, στήνει αλληλένδετα κινηματογραφικά στιγμιότυπα και μέσα από διαδοχικά φλας-μπακ μέσα στο χρόνο περιγράφει με χαρακτηριστική ειρωνεία τους διάφορους χαρακτήρες που συνθέτουν την πινακοθήκη του. Όλους εκτός από τον Χρήστο, το χαρακτήρα που κάποτε υπήρξε ο αρχηγός της παρέας και ήρωας των υπολοίπων, τον άνθρωπο που είχε επιλέξει τη ζωή μακριά από τους υπόλοιπους και το πολύβουο, ανταγωνιστικό άστυ. Αυτόν τον μαύρο βασιλιά που πέφτει απ’ τον γκρεμό επειδή περιέρχεται σε θέση τσούκτσβανγκ, δηλαδή αυτό που στο σκάκι ονομάζεται καταναγκασμός σε κίνηση. εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

Τα Παιδιά του Κάιν είναι ένα βιβλίο σκληρό, ασφαλώς ελληνικό, μια ιστορία που αφορά όχι την Ελλάδα της Κρίσης —ας μη γελιόμαστε, αυτή είναι μονάχα το ντεκόρ— αλλά τους ανθρώπους που ζούσαν και θα συνεχίσουν να ζουν σ’ αυτήν. Αλλά περισσότερο απ’ αυτό είναι μια ιστορία για τη φιλία, την καταξίωση, την αλαζονεία, τον έρωτα, την προδοσία, τις ανταγωνιστικές σχέσεις. Πράγματα που, οπουδήποτε κι οποτεδήποτε, αποτελούν τα συστατικά της κάθε κρίσης. Και της εξαφάνισης του κάθε ανθρώπου. • 24


Συγγραφείς, γραφή και Κρίση Από τον Κυριάκο Αθανασιάδη

Είκοσι Έλληνες λογοτέχνες απαντούν σε είκοσι (κοινά) ερωτήματα. Σήμερα, ο Χρήστος Αστερίου. Πώς είστε; Σε φάση ανάρρωσης μετά από βαριά εποχική γρίπη. Πώς αντιλαμβάνεστε την Κρίση και πώς σας επηρεάζει; Η κρίση εξελίχθηκε με τη μορφή σοκ (ανεξάρτητα απ’ το αν υφίσταται ή όχι το αντίστοιχο «δόγμα») κι έφερε στην επιφάνεια βαθιά κρυμμένες συμπεριφορές που κανείς δεν θα περίμενε σε άλλους καιρούς. Συμπαρέσυρε δικαιώματα, παραδοχές και βεβαιότητες που κατέπεσαν πιο γρήγορα απ’ ό,τι φανταζόμουν. Τη βιώνω όχι μόνο ως οικονομική αλλά και ως βαθιά πολιτική και ανθρωπιστική κρίση. Ποιες είναι οι ρίζες της Κρίσης; Η ρίζα της Κρίσης βρίσκεται στην ανθρώπινη απληστία. Η αδυναμία και η απροθυμία να μπει ένας φραγμός στο κέρδος με κάθε κόστος ήταν που μας έφερε στη σημερινή κατάσταση. Παράλληλα ξεγύμνωσε τα σπάταλα κράτη που καμουφλάριζαν τα χρέη τους μέσα στη γενική ευφορία (φυσικά εν γνώσει όλων όσων κουνάνε σήμερα το δάχτυλο). Είναι η σκοτεινή πλευρά της ελεύθερης αγοράς που αρνείται να μπει σε καλούπια. Η περίοδος που περνάμε θα ευνοήσει την παραγωγή «σοβαρών» βιβλίων; Σοβαρά βιβλία μπορούν να γραφτούν πάντοτε. Είναι θέμα προσέγγισης, νομίζω, και όχι τόσο θέμα εποχής. Ποια είναι η σχέση σας με τις νέες τεχνολογίες, το Web, τα Social Media; Κατέχω τα βασικά και παρακολουθώ με ενδιαφέρον όσα συμβαίνουν σ’ αυτό το χώρο, αλλά δεν είμαι παρά ένας απλός ερασιτέχνης σε ό,τι αφορά τη χρήση τους. Δέκα βιβλία στα οποία «πρέπει» να ανατρέχει κανείς. Ή όσα θέλετε. Δεν υπάρχει «πρέπει». Υπάρχει ένας προσωπικός κανόνας που διαμορφώνει καθένας μόνος του και για εντελώς προ-

Πόσο εύκολα ή δύσκολα γράφετε; Γράφω εξαιρετικά δύσκολα και γι’ αυτό δημοσιεύω τα βιβλία μου με μεγάλα ενδιάμεσα χρονικά κενά.

σωπικούς του λόγους. Ανατρέχω στην Καρδιά του Σκότους, στις Σημειώσεις του Μάλτε Λάουριτς Μπρίγκε, στον Ροβινσώνα Κρούσο, στην Ελίζαμπεθ Κοστέλο, στην Κρύπτη, στα Ποιήματα της Ντίκινσον και του Καρυωτάκη. Όμως είναι κι άλλα πολλά. Γενικώς: γιατί τα βιβλία; Γιατί απαιτούν υπομονή και αφοσίωση τόσο από τον γράφοντα, όσο και από τον αναγνώστη. Σε μαθαίνουν να περιμένεις. Και αποζημιώνουν αναλόγως. Αλλάζει η λογοτεχνία τον κόσμο; Θα ήταν ένα πολύ ωραίο ενδεχόμενο. Αλλά δεν το νομίζω. Τι είναι η ανάγνωση, και πιο ειδικά η ανάγνωση των δικών σας βιβλίων; Η ανάγνωση είναι δόσιμο και μαθητεία. Δίνεις χρόνο από τη ζωή σου για να πάρεις κάτι σε ανταπόδοση· μπορεί μεγαλειώδες, μπορεί και ελάχιστο. Όσο για τα βιβλία μου, είμαι μάλλον ο πλέον αναρμόδιος να απαντήσω. Διορθώνω ώς την τελευταία στιγμή τα δοκίμια, αλλά δεν έχω διαβάσει κανένα τυπωμένο βιβλίο μου, εννοώ σαν αποστασιοποιημένος αναγνώστης. Ο «ιδανικός αναγνώστης» υπάρχει; Χρειάζεται να υπάρχει; Αναλόγως τι ζητάει κανείς απ’ αυτόν. Για έναν συγγραφέα θα ήταν εκείνος ο άνθρωπος που θα διάβαζε την πρώτη γραφή ενός βιβλίου και θα έκανε καίριες παρατηρήσεις. Ένας μέντοράς σας; Θήτευσα για μια δεκαετία σχεδόν δίπλα στον Ε.Χ. Γονατά, ένα από τους πιο αυθεντικούς δημιουργούς μας, και αισθάνομαι πολύ τυχερός που είχα αυτή την ευκαιρία. Στην τέχνη, όμως, πρέπει να «χωνεύεις» την παράδοση και ύστερα να γίνεσαι κατ’ ανάγκη πατροκτόνος. Σε άλλη περίπτωση, συνεχίζεις μόνο ως μιμητής.

25

Πώς επιλέγετε τους τίτλους των βιβλίων σας; Τους υποβάλλω σε τεστ χρονικής αντοχής. Άλλοι αντέχουν μόλις λίγα λεπτά, άλλοι κάποιες εβδομάδες, μα στο τέλος επικρατεί πάντα ένας. Τι χάνετε γράφοντας; Χάνω συνειδητά μερίδιο καθημερινότητας για ν’ αποταμιεύω σκέψεις κι αφηγήσεις. Στο τέλος ευελπιστώ πως σπάω τον κουμπαρά και αποζημιώνομαι, έστω εν μέρει. Είμαι της άποψης πως η ζωή πάντα προηγείται της τέχνης. Πείτε μας λίγα πράγματα για το τελευταίο σας βιβλίο, και για το επόμενο. Το τελευταίο μου βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις έχει τίτλο «Ίσλα Μπόα». Είναι ένα μυθιστόρημα για τον μοντέρνο ανθρωπισμό και τις «παράπλευρες απώλειες», ένα βιβλίο με θέμα την κρίση και τις μεταβολές που αυτή επέφερε στην έννοια του σύγχρονου ανθρωπισμού. Όλα αυτά μέσω ενός παιγνιδιού επιβίωσης στο οποίο καλούνται να συμμετέχουν δέκα άνθρωποι από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Ποια πιστεύετε ότι είναι η θέση σας στον «ελληνικό κανόνα» της λογοτεχνίας; Δεν γνωρίζω, ειλικρινά. Η δουλειά του συγγραφέα —και πολύ περισσότερο κάποιου που δεν έχει αφήσει ακόμα ξεκάθαρο στίγμα— είναι να γράφει καλά βιβλία. Οι κατατάξεις είναι θέμα άλλων ανθρώπων. Μουσική, κινηματογράφος, τέχνες. Οξυγόνο για την ψυχή και το σώμα. Απαραίτητη ύλη για το μυαλό. Νιώθετε να αλλάζετε; Κάθε μέρα και παρ’ όλες τις προσπάθειές μου. Ο θάνατος; Αργεί, ελπίζω. Μια ερώτηση που δε θα θέλατε να απαντήσετε; Με το φόβο να μου τη θέσετε, δεν θα σας την αποκαλύψω. • εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις Γράφει η Gloria Junks

και άλλες ιστορίες σκισμένου καλσόν και ημικρανίας.... παρτ θερτίν!

Καλημέρα συνυφάδες και καρντάσια, Με έχει καταβάλλει το αλκοόλ.. και πρέπει να το προσέξω.. όχι τίποτε άλλο αλλά έχω ήδη καταστρέψει τρία εφεδρικά συκώτια και ακόμα πιστεύω ότι ο μπάρμαν είναι ο καλύτερος μου φίλος. Για στάσου! Έχω όντως έναν πολύ καλό φίλο ονόματι Τομ Μπάρμαν, ο οποίος μάλιστα πάντα με κερνάει.. όχι σφηνάκια και κοκτέιλ αλλά υπέροχες μουσικές είτε πρόκειται για lounge ξενοδοχείου είτε για το soundtrack μιας ιδεατής σύγκρουσης. Και πάντα θα τον ευχαριστώ για τα υπέροχα τριαντάφυλλα που μου είχε προσφέρει τότε! Κάθε φορά που σκέφτομαι το Βέλγιο, προσπαθώ σκληρά να φέρω στο μυαλό μου κάτι σημαντικότερο που έχει βγάλει αυτή η χώρα από τους dEUS. Δύσκολο.... και χαίρομαι τόσο που μας επισκέπτονται ξανά στο Principal που πρόσφατα μετακόμισε πιο κοντά στο σπίτι μου. Ραντεβού λοιπόν το άλλο weekend αλλά δεν άντεξα να περιμένω μέχρι τότε για να τα πούμε.!

dEUS

Κουβεντούλα με τον Klaas Janzoons παρουσία του Tom Barman λίγες μέρες πριν ξανάρθουν στα μέρη μας για μία ακόμα εκπληκτική συναυλιακή εμπειρία...

Klaas, εκτός από έναν barman στην μπάντα, έχεις κι ένα δικό σου μπαρ. Αντλείς έμπνευση από αυτό; Καινούρια μουσικά ερεθίσματα; Δύσκολο να

διαφορές ανάμεσα στις χώρες. Νομίζω ότι οι Ελληνες είναι πολύ αυθόρμητοι και θυμωμένοι, με θετικό τρόπο. Δεν στέκονται απλά εκεί να ακούσουν, το νιώθουν, το ζούνε. Κι αυτός είναι ο σημαντικότερος λόγος που πάντα το απολαμβάνουμε εδώ. Για παράδειγμα, στη Γαλλία έχουμε ένα μικτό κοινό από

το πει κανείς. Φυσικά κάθετι εμπνέει, αλλά χρειάζεται μια ολόκληρη ζωή για να φιλτράρεις τα ερεθίσματα. Το βασικό είναι ότι πλέον εκτίθεμαι σε μουσικές που δεν είχα ξανακούσει χάρη στα παιδιά που δουλεύουν στο μπαρ. Ανακαλύπτω νέα πράματα και με κάνει να σκέφτομαι διαφορετικά για τη μουσική. Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται «θα ταίριαζε αυτό στο bar?” αντί για το αυτονόητο «μ’αρέσει?». Είναι κι αυτός ένας άλλος τρόπος θεώρησης της μουσικής. Επίσης, κάνω μικρές συναυλίες στο μπαρ και φτάνουν στα χέρια μου συνέχεια demo κασέτες από νέες μπάντες, που φυσικά είναι ένας καλός τρόπος για να διατηρηθεί κανείς σε επαφή και να ακούσει τι φρέσκο υπάρχει. Ο Tom ανεφέρε σε μια συνέντευξη το 2008 ότι συνηθίζατε να ακούτε το «10.000 Days» των Tool πριν ανέβετε στη σκηνή. Ποιο είναι το pre-show κομμάτι σε αυτή την περιοδεία και γιατί; Σε τι κλίμα σας βάζει; Ακούμε πολυ τζαζ γιατί ο Tom επιμελείται μια συλλογή τζαζ για την Blue Note. Έκανε ήδη μερικές και μας βάζει συχνά να ακούμε κομμάτια που ανακαλύπτει και πρέπει να ομολογήσω ότι μερικά από αυτά είναι πραγματικά απίθανα. Νομίζω ότι ξέρω λιγάκι από τζαζ αλλά υπάρχουν και είδη της που δεν έχω ξανασυναντήσει. Πάντως δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο που να ακούμε αυτό τον καιρό. Ξέρεις, και το νέο άλμπουμ είναι πολύ διαφορετικό, και οι ζωντανές μας εμφανίσεις πιο επικεντρωμένες στα τραγούδια αυτά καθεαυτά, το οποίο σημαίνει ότι απαιτεί μεγαλύτερη αυτοσυγκέντρωση εκ μέρους μου.

Νάτοι κι οι διαγωνισμοί για τα τσαχπινάκια μου!!! Η καλή μας Γκλόρια (ναι, εγώ!!) εξασφάλισε πέντε ολάκερες μονές προσκλήσεις για τη συναυλία των dEUS την Παρασκευή 16 Μαρτίου για τους αναγνώστες που

Aνακατεύατε πάντα διαφορετικά στυλ από άλμπουμ σε άλμπουμ, αλλά πάντα έβγαινε ένας καθαρόαιμος dEUS ήχος. Πώς διαισθάνεσαι τη μουσική σας στο μέλλον; Δεν έχω την παραμικρή ιδέα! Λοιπόν, έχουμε πάντα έναν στόχο με την έννοια ότι θέλουμε αυτό το άλμπουμ να είναι πιο χορευτικό και ίσως λιγότερο αυστηρό, πιο χύμα και χαλαρό. Έχουμε πάντα ένα στόχο για το τι θέλουμε, αλλά το τελικό αποτέλεσμα είναι συχνά εντελώς διαφορετικό, γεγονός που αποδεικνύει ότι η μουσική μας καθοδηγεί και όχι εμείς τη μουσική... Μπορούμε να δοκιμάσουμε πράγματα, αλλά στο τέλος πάντα είναι αυτό που θέλει να είναι. Και πρέπει να ζήσουμε με αυτό! Είμαστε 5 διαφορετικοί τύποι και γράφουμε όλα τα τραγούδια μαζί, έτσι ο καθένας έχει τη συνεισφορά του. Η μουσική λοιπόν είναι ακριβώς το αποτέλεσμα αυτής της ανάμιξης και δεν υπάρχει τρόπος ούτε θέληση να το παρακάμψουμε.

θα στείλουν e-mail στο diagonismos@exostispress.gr με το ονοματεπώνυμο τους και τη σωστή απάντηση στο παρακάτω ερώτημα: Οι dEUS έχουν κυκλοφορήσει τραγούδι με τίτλο «The Vanishing of Maria Schneider” με αναφορά στην πρόσφατα αδικοχαμένη Γαλλίδα ηθοποιό που έγινε γνωστή για τη συμμετοχή της στη θρυλική ταινία του 1972 «Τελαυταίο τανγκό στο Παρίσι” του Bernardo Bertolucci. Ποιός ήταν ο συμπρωταγωνιστής της στην θρυλική σκηνή σοδομισμού (και εμπνευστής αυτής) που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και λογοκρισίας; Α) Alain Delon Β) Marlon Brando C) Ανδρέας Μπάρκουλης D) Marcello Mastroianni *αν είστε πιο πολλοί/πολλές θα κλείσω τα μάτια, θα πω έξι νούμερα στην τύχη

Είστε από τα συγκροτήματα που επισκέτονται σχετικά συχνά την Ελλάδα. Γιατί γίνεται αυτό? Πώς βρίσκετε το ελληνικό κοινό; Παρατηρείς πολλές εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

και θα σας ειδοποιήσουν οι αγαπημένοι μου εξωστάκηδες. Φιλάκια!

26


πιτσιρικάδες μέχρι πενηντάρηδες και οι αντιδράσεις είναι πάντα πιο χαλαρές. Όπως και όλες οι μπάντες χρειαζόμαστε πάντως την αλληλεπίδραση και την κινητικότητα. Δεν μας αρκεί να νιώθουμε ότι τους αρέσει αυτό που ακούνε. Προτιμούμε το κοινό που χορεύει και θυμάμαι παλιότερα είχαμε συχνά stagediving. Δεν συμβάινει κάθε μέρα πλέον αλλά ακόμα το επιτρέπουμε (γέλια)... υπάρχει πάντως μεγάλη ηλικιακή διαφορά. Σε άλλες χώρες έχουμε νεανικό κοινό και σε άλλες πιο ηλικιωμένο. Είναι αστείο αλλά και παράξενο...

πολύ βαρύ. Προσπαθούμε να έχουμε ένα καλό συνδυασμό παλιών τραγουδιών με νέα, ώστε το υλικό να ταιριάζει. Υπάρχουν τραγούδια που λατρεύουμε αλλά θεωρούμε ότι δεν μπορούν να λειτουργήσουν σωστά σε αυτή την περιοδεία. Και φυσικά, αν προκειται για συναυλία με καθήμενους, το αντιμετωπίζουμε διαφορετικά απ’ όταν παίζουμε σε πιο rock χώρους. Υπάρχει αρκετή συζήτηση για το θέμα αλλά όχι και ψηφοφορία. Συνήθως ο τελυταίος λόγος για το θέμα αυτό ανήκει στον Tom.

Το video-clip του «Ghost» θεωρήθηκε αρκετά προκλητικό. Ποια ήταν η ανταπόκριση μέχρι τώρα και τι πιστεύετε για αυτό; Η αλήθεια είναι ότι περιμέναμε κάποια αντίδραση, αλλά φυσικά δεν το κάναμε επίτηδες. Ένας Ιρανός σκηνοθέτης μας έστειλε την ιδέα και το θεωρήσαμε ενδιαφέρον, το κάναμε και θεωρούμε το αποτέλεσμα ιδιαίτερα αστείο. Σε γενικές γραμμές είχε πολύ κακές κριτικές αλλά δεν είναι κάποιου είδους δήλωση της μπάντας. Είναι απλά κάτι διαφορετικό που θελήσαμε να κάνουμε. Θεωρώ ότι ο άνθρωπός θα πρέπει να μπορεί να αντιμετωπίζει τη θρησκεία με χιούμορ.

Έχετε σίγουρα ακούσει πολλά για την ελληνική κρίση. Ποιές είναι οι σκέψεις σας για αυτό; Πιστεύεις ότι οι μουσικοί και οι καλλιτέχνες μπορούν να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν; Είναι ένα περίπλοκο θέμα, και σίγουρα απαίσιο. Μια ολόκληρη γενιά πλέον δεν έχει ευοίωνες προοπτικές για ένα καλύτερο μέλλον. Πρέπει να είναι οδυνηρό να είσαι νέος στην Ελλάδα σήμερα. Από την άλλη πλευρά βέβαια, ποιός φταίει; Σίγουρα, δεν μπορείς να κατηγορήσεις τους Γερμανούς για αυτό. Νομίζω ότι οι Έλληνες πρέπει να κοιτάξουν μέσα στο ίδιο το κοινωνικοπολιτικό σύστημα και τους καθ’ ύλην υπεύθυνους. Και πάλι σε μια δημοκρατία, ακόμα κι αν φταίνε οι πολιτικοί, κάποιος τους έχει ψηφίσει. Είναι πολύ περίπλοκο ξέρεις ... Τέλος πάντων, νομίζω ότι τώρα είναι πλέον ανούσιο να ψάχνεις ποιος φταίει. Η κατάσταση είναι εντελώς λάθος και δεν μπορείτε απλώς να πατήσετε το rewind και να το διορθώσετε. Ειλικρινά δεν θα ήξερα τι να κάνω, αν ζούσα στην Ελλάδα. Νομίζω ότι απλώς θα συνέχιζα τον αγώνα και την επιζήτηση για καλύτερες μέρες. Αλλά δεν ζούμε εκεί, κι έτσι δεν ξέρω πόσο άσχημα είναι. Φαίνεται να είναι μια πολύ δύσκολη στιγμή. Θα την ξεπερά-

Όταν πρόκειται για την σύνταξη του setlist, πώς γίνεται αυτό; Έχετε μια ψηφοφορία και δεν αλλάζουν τα τραγούδια ανάλογα με το πού παίζετε; Εξαρτάται. Συνήθως, αλλάζουμε το setlist ελαφρώς τις περισσότερες νύχτες. Το συζητάμε εκ των προτέρων, πως σκεφτόμαστε ότι πρέπει να πάει. Αλλά έχουμε τόσα πολλά τραγούδια, και φυσικά παίζουμε κάποια από το νέο άλμπουμ. Παίζουμε όλα τα τραγούδια από το νέο άλμπουμ, αλλά με rotation. Αποφεύγουμε να τα παίξουμε όλα σε ένα βράδυ γιατί το θεωρούμε

σουμε κι αυτήν φίλε μου...Προσδοκώντας την ιδανική σύγκρουση... •

Xάνει-μπαλ Γράφει ο Χρήστος Κουλεμάνης - Ε: xanei.mpal@yahoo.gr

ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΣΑΛΑΤΑ • Πολλοί είναι αυτοί που χάρηκαν μετά τις νίκες Άρη και Π.ΑΟ.Κ. απέναντι σε Α.Ε.Κ. και Π.Α.Ο. αντίστοιχα. Άλλοι τόσοι όμως είναι αυτοί που μελαγχόλησαν και άρχισαν για ακόμη μια χρονιά να μετρούν τα ΑΝ! Αν είχαμε κερδίσει εδώ-εκεί, τότε και τότε. • Όσο αλήθεια κι αν είναι πως φέτος ήταν καλή ευκαιρία για διάκριση, ΦΤΑΝΕΙ! Με τα αν, δεν γα…. κανείς, που λέει και ο σοφός λαός! Oκ, κέρδισες την Α.Ε.Κ. και έχεις 9 αγωνιστικές αήττητος. Δε με νοιάζει που δεν τήρησαν οι παράγοντες την υπόσχεση για πληρωμές μετά το ντέρμπυ του Σαββάτου. Πριν το ματς με το γαύρο ΔΕΝ ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟΧΗ!!!

• Θυμάστε ποιό ήταν το πιο γρήγορο ανέκδοτο κάποτε; Αλβανός τουρίστας, λέγαμε. Μιας κι αυτό δεν ισχύει πλέον, να σας πω το νέο; Ο σπρίντερ Νιμανί! Μπιπ-μπιπ! Για να μη μιλήσω για το κοντινό πλάνο κάπου στα μέσα του πρώτου ημιχρόνου. Παναγία μου! • Μέσα σε όλα τα άγχη που έχουν όλοι, τελευταία ευτυχώς υπάρχει και ένα (που μάλιστα ήταν και αιτία διχασμού) λιγότερο για μια μερίδα οπαδών του Π.Α.Ο.Κ.. Ας είναι καλά ο Άγγελος που το πάει τρένο το Γιάννενο, ή μήπως κάνω λάθος; • Ο “Πολυτελείς Κατοικίες ο Βόας” (κατά κόσμον VillasBoas) λέει απολύθηκε από τον Αμπράμοβιτς και βάσει ρήτρας συμβολαίου είναι να παίρνει ένα σκασμό εκατομμύρια για αποζημίωση. Δεν έρχεσαι ρε Βόα κατά δω που χω ομάδες σε τιμή ευκαιρίας; Καλή η προπονητική δε λέω, αλλά σαν το προεδρι-

λίκι δεν έχει, ειδικά στα μέρη τα δικά μας. Δε με νοιάζει που ενώ μπορούσε άνετα, δεν κατάφερε να κερδίσει τα παιχνίδια με Καλαμαριά και Γάζωρο ώστε να κοιτάξει με περισσότερη αισιοδοξία την υπόθεση άνοδος. Πριν από λίγες εβδομάδες έδειχνε να αντιμετωπίζει πρόβλημα επιβίωσης. Σήμερα είναι το βασικότερο, υγιής οικονομικά, έχει καλή ομάδα και τον κόσμο του στο πλευρό του. • Δεν υπάρχει πρωτάθλημα χωρίς Ηρακλή, ειδικά με τους θιάσους που βλέπουμε κάθε βδομάδα. • Είχαμε και τοπικό ντέρμπυ όμως. Άρης-Π.ΑΟ.Κ. 3-1. Αν θέλετε και ανάλυση-σχόλιο από παιχνίδι Volley τότε εσείς δε θέλετε συντάκτη αθλητικών, εσείς θέλετε κασκαντέρ. • Συγχαρητήρια στους οπαδούς της Άλμπα Βερολίνου που στο πρώτο παιχνίδι του, υποδέχθηκαν τον Γιάννη Καλαμπόκη με το πανό “Γεια σου, ΠοπΚορν”. •

Ο εξώστης Θήτα έχει φωνή και παρουσιάζει τις νέες ταινίες κάθε εβδομάδα από την συχνότητα του 105.5! Συντονιστείτε στον ροκ ρυθμό του πιο σινεφίλ σταθμού της Θεσσαλονίκης!

27

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


Urbanities. Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου

Δευτέρα

βράδυ και όλοι είμαστε σιωπηλοί, γυρνάμε στο σπίτι αργά με την άρνηση του σαββατοκύριακου να μας βαραίνει, άνοιξε ο καιρός και μυρίζουν τα πάντα όμορφα, ρίχνεις ένα λευκό κρασί στο ποτήρι και αράζεις – υπό άλλες συνθήκες. Η Μαριάννα με ρώτησε αν θα πάμε το βράδυ και εγώ σκέφτηκα πως θα γούσταρα ένα κρασί μαζί της – η αλήθεια είναι οτι πάει καιρός που γυροφέρνουμε αυτό το ποτήρι. Απόψε όμως δεν είναι σαν τις άλλες βραδιές, απόψε ήμαστε καλεσμένοι στην αναδρομική έκθεση μόδας στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο Θεσσαλονίκης. «Η Θεσσαλονίκη αλλιώς», η παλιά Θεσσαλονίκη μέσα από τις μαγικές κλωστές του χθες, του πολύ παλιού χθες που σήμαινε βασιλείς και πρίγκηπες σε μεγάλες σάλες χορού, μουσική από κουαρτέτα και βάτες πελώριες που θα ντρόπιαζαν ακόμα και τη Gaga. Και όλα αυτά στημένα από δύο κορίτσια του στυλ, τη Δήμητρα Νάνου και την Ιωάννα Μαλμιδούρη, και οι δύο φίλες μου έχω να σου πω! Στην είσοδο ένα μεγάλο banner με τις υπόλοιπες εκδηλώσεις του «η Θεσσαλονίκη αλλιώς», εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012

πολλά συμβαίνουν στην πόλη μας αυτή την εβδομάδα και όλα έχουν μια παλιά εσάνς που σε ταξιδεύει. Επιτέλους όλοι δουλεύουμε (και εθελοντικά) για το καλό αυτής της πόλης, όλοι κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε αυτήν την ερωτική πόλη που νυστάζει. Στο φουαγιέ μαζεμένοι κάτι νεαροί με τα κορίτσια τους, όμορφα κορίτσια με πρίγκηπες στο εικονοστάσι τους, φούστες με πουά και φιόγκους στα μαλλιά. Ο κόσμος συγκεντρωμένος σε έναν κύκλο γύρω από τους περφόρμερς της ομάδας «Μόδας και Τέχνης Εραστές” που χόρευαν για την τέχνη με το «Γύρνα πίσω στα ψηλά τακούνια» μια εμπνευσμένη performance από την ταινία του Πέδρο Αλμοδόβαρ. Ο κόσμος πολύς, τα παλτό βαριά και ανακατεμένα με καπνό και ναφθαλίνη – σάστισα όταν κατάλαβα οτι αυτό θα είναι το τέλος του δικού μου χειμώνα. Προχωρήσαμε στην είσοδο του χώρου της έκθεσης, στην υποδοχή το μαυροφορεμένο κορίτσι που είχε γενέθλια – η Ιωάννα με το μεγάλο καπέλο-φιόγκος στο κεφάλι και κάτι τακούνια που μάλλον παραήταν πολύ ψηλά για να είναι ξεκούραστα. Πιο κάτω η Δήμητρα, σίγουρη για την υπερμεγέθη πουκαμίσα της φόρεσε ένα απλό (!) Fendi αριστούργημα 28

που χόρευε στις νότες του πολύχρωμου. Γύρω μου μία ισορροπία από ταφτά και πλισέ, δερμάτινο και πλεκτό που άφηνε τις Belle Époque να περάσουν το κατώφλι του σήμερα – στα δεξιά μου ένα λευκό φόρεμα με κεντημένους ώμους και λαιμό της κας Αγγελικής Κατράνη που πολλές υποψήφιες θα έδιναν τον νεφρό τους για να έχουν στο κόκκινο χαλί. Παραπέρα ένα κατακόκκινο μάξι φόρεμα της Andria δεμένο έξυπνα με ανδρικές τιράντες και ένα πράσινο πλισέ που παραχώρησε η κα Σαραφίδου. Στο χώρο φτερούγιζαν κορίτσια νεαρά και άλλα λίγο πιο μεγάλα, μαμάδες με Chanel outfits και θυγατέρες με αρραβώνες. Μία φωτογράφος απαθανάτιζε τις στιγμές και κάπου μέσα μου ζήλευα τις εποχές εκείνες με τα όμορφα δωμάτια και την απαλή μουσική, τα κορίτσια με τα κόκκινα χείλη και τους αξιωματικούς με τις αυστηρές στολές τους. Για όλους ήταν μία πασαρέλα ζωής... • Till next week Wear something nice in spring


La Tia Rita Γράφει η Rita Van DenGayged

Το Κούνημα του Κώλου της Πατάτας Γεωργιάννα μου, μούσα της μουσικής και των μπουζουκιών της Πέγκυς Πάολας με δύο παπούτσια πάνινα Τεσαλονίκη Άτινα, το παίρνω πίσω για τον Νταλάρα το ‘άντρας της εβδομάδας’, ζήλεψε ο κακός κοσμάκης και τον βράβευσαν και στο φεστιβάλ στα Λιόσα ‘Μούτζα στη Χαμούτζα’ που έχει πρόεδρο τη Διαμαντοπούλου, εκεί του έκαναν και τραπέζωμα με αυγά και γιαούρτια, πατατοσαλάτα δεν είχε γιατί αγόρασε όλες τις πατάτες το ΚΚΕ επειδή η πατατοσαλάτα είναι βορειοευρωπαϊκό έδεσμα, άρα οτιδήποτε πέραν των συνόρων, άρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, άρα ιμπεριαλιστικό, άρα το τρώνε κίναιδοι ομοφυλόφιλοι που είναι πράκτορες του ΚΚΕ μλ, ήτοι Κούνημα Κόκα Ελεύθερη μαλάκες, άρα αντιχριστιανικό, άρα αισχρή φράξια κατά μεσαζόντων, ήτοι βαπορακίων και ως γνωστό και τα βαποράκια είναι εργάτες με βαρέα ανθυγιεινά, άρα παντοδύναμος λαός και όχι φτωχοί μικροί άπλυτοι αγρότες που καλλιεργούν φούντες. Εξ ου και ο Νταλάρας ως Πασοκοσύζυγος πρώην τραγουδιστής, πρώην τσι Βίσσσην, που μετά έγινε η απόλυτη και έκανε ο Κωστόπουλος το μνι της ύμνο του λάιφσταιλ με τίτλο ‘μνάιλον’, δεν επιτρέπεται να φάει πατατοσαλάτα παρά μόνο αν σταυροκοπηθεί και πει τρεις φορές ‘τρίτη διεθνής και δεκατρείς, αμήν’. Με πολεμοφόδια τις πατάτες άλλωστε κατάφερε το ΚΚΕ να αυξήσει τις συνολικές αποδοχές του ανειδίκευτου εργάτη στα ποταπά δια κομποστοποίησης Ελληνικά Πετρέλαια στο ποσό των 78.417, 69 Ευρώ ετησίως και επόμενο μαχητικό ραντεβού δόθηκε στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για διεκδίκηση σύνταξης εμίρη και συλλογή του εμπλουτισμένου ουρανίου από το Ιράν γιατί το ουράνιο επιτρέπεται μόνο ένθεο και ένφτωχο στο κατά Λιάνα ενβαγγέλιο μπενίζελος. Δική μου παλλαϊκή απαίτηση επειδή δεν τρώω υδατάνθρακες λόγω μόντελινγκ και πέρσοναλ τρέινερ ήτο να επεκταθεί το κούνημα της πατάτας από πέρα δώθε Νευροκόπι Πιερία και στο φιλέτο μοσχάρι ή στο σολομό που έχει 18 ευρώ το κιλό και είναι πιο εύκολο να πάει η γελάδα με γράμμωση χωρίς έξοδα από το λιβάδι στον κήπο μου και ο σολομός κολυμπώντας από τα φιορδ στο Θερμαϊκό για φρέντο στα 5 Ευρώ. Δράμα στα πλατό της στηλιτεύτριας Τάτι Άννας την ώρα που ζύγιζαν το  φο βυζόμπαλο της γυναίκας σχεδόν τραβέλι Πετρούλας που βγήκε τελικά τρέσα εις την έκτη με τετραγωνική του τέσσερα, ήτοι βυζί έξω βυζί έσω επί δύο, πηλίκον δια δύο και βγήκε λιγότερο από της Σοφίας και της Σάνις μαζί, οπότε απολύθηκαν οι πτωχόβυζες νεκροτηλεθεασικές και προσέλαβαν στην εκπομπή τον σχεδόν αρχηγό Λοβέρδο που αποπέμφθηκε επιτέλους από το Πασόκ την ένατη φόρα που είπε μαλακία περί συγκυβέρνησης και μπήκε στο πάνελ γελωτοποιών με Παπανδρέου που βγάζει καλά ανέκδοτα περί υποψηφιότητας για Πρόεδρος και Χάρυ Κλύνν που είναι ομοφοβικιά με καριέρα σε καρικατούρα αδερφής πόντιας που κόπηκε στο κάστινγκ στο τούρκικο σήριαλ  ‘Σέιχ Σού ταρίφ μπερντέ γιόκ Χαϊβάν Πασά’, που στα ελληνικά σημαίνει ‘το κρούζινγκ έρια που σε πλήρωσα πασά μου εσύ παλουκωτή’.   Άντρας της εβδομάδας: ο Λαυρεντιάδης. Γιατί μαναράκο μου αγόρασες όλα τα λάθος μίντια και σου ξέφυγε ο ‘Εξώστης’ που έχουμε καβατζώσει τα 80 μύρια που ψάχνεις πριν μπεις για μπόντιλαϊν στο Κορυδαλλός ριζόρτ σπα.   Άντρας για μια ζωή: Ο Δήμαρχος Τήλου, Τάσος Αλιφέρης. • 29

εξώστης. 8 - 14 Μαρτίου 2012


ROAD

E79

Φώτογραφία: Ε79 photography • Λέξεις: Miroslava Ivanova

{

Αυτή η φωτογραφία ρίχνει μια γέφυρα προς τη φαντασία μου και με οδηγεί να κάνω κάποιες σκέψεις για τα χρήματα ….

}

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί στα χαρτονομίσματα του ευρώ (ένα από τα νεότερα νομίσματα) απεικονίζεται μια γέφυρα; Η

επίσημη εξήγηση είναι ότι η γέφυρα είναι σύμβολο των δεσμών που έχουν οι άνθρωποι μέσα στην ευρωπαϊκή ένωση, όπως και οι δεσμοί με τον υπόλοιπο κόσμο. Η αλήθεια είναι, ότι κάθε γέφυρα είναι μια πρόσκληση για ένα Δρόμο. Σε προκαλεί να περάσεις απέναντι.

Κοιτάζω αυτή την φωτογραφία και αναρωτιέμαι εάν θα πρέπει κάθε φορά που συναντάμε μια γέφυρα να την ακολουθούμε και να περνάμε απέναντι.


exostis 919  

free press thessaloniki

Read more
Read more
Similar to
Popular now
Just for you