Soul 73

73

SOUL Πλατεία Ταξίμ: Θα κατέβει κανείς; 05/06 2013

Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 2310 MAGAZINE ΜΑЇΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ 2013 €3.00

Angelina Jolie

73

Καλλιθέα, Χαλκιδική

E D I T O

R I A L

7 3

του Στέφανου Τσιτσόπουλου

#xamos_lemeee!

Είδες τα Τουρκάκια; Για τα φιλιά στο μετρό, για τη χλωροφύλλη στα δεντράκια, για τα κραγιόν στα χειλάκια, για τις μπίρες στα παρκάκια, χωρίς μαντίλα στο κεφάλι, χωρίς λογοκρισία στο ίντερνετ, όχι στων μουλάδων τις κλεισούρες αλλά σε κείνο εκεί το μπαρ που ξενυχτάει. Πράγματα ωραία, πράγματα ρομαντικά, πράγματα που αξίζει να σε βγάλουν στον δρόμο, και όπου βγει. Όμως κι εμείς εδώ, καλά, καταπληκτικά, σούπερ αισιόδοξα! Επενδύουμε στη δημιουργία, δίνουμε έμφαση στην καινοτομία, αναδεικνύουμε τους τοπικούς ανεξάρτητους δημιουργούς, συχνάζουμε στους καλύτερους κήπους της πόλης, ιδανικούς για ποτό και φαγητό, φτιάχνουμε τη δικιά μας σαλάτα από φρεσκοκομμένα λαχανικά της βεράντας μας, αναπτυσσόμαστε μέσα από το διαδικτυακό μάρκετινγκ, ακολουθούμε πιστά τις συμβουλές των policy makers που μας παρέχουν όλα τα απαραίτητα cluster tools, και, με το που συνδεθούμε ή ξεσυνδεθούμε, λέμε καλημέρα ή καλησπέρα αγόρια και κορίτσια με μια συμβουλή του Δαλάι Λάμα ή ένα κομμάτι των Daft Punk, για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι. #xamos_lemeee! «Τώρα έχεις χρέη και πιστώσεις, τρελαίνεσαι για τις πολιτικές εκδόσεις, αύριο να δούμε ποια πόρτα θα χτυπάς, αφού και αυτό το αύριο το αλάνι όργανο του κόμματος το έχεις κάνει, ποιον θα περιμένεις και ποιον θα τυραννάς;» Μαζί με την κοινωνία των πολιτών υλοποιούμε εμπνευσμένες ιδέες του δήμου, συχνάζουμε σε τρελά πάρτι, όπου ο dj διαλέγει χαλαρά σουινγκάκια, κυνηγάμε ΕΣΠΑ και start up και win to win επιχειρηματικές ιδεάρες, εντάξει, μακέτες είναι προς το παρόν και φωτορεαλιστικά wishful thinking, αλλά πάψε να είσαι δύσθυμος, ρε φίλε, και έλα να κάτσουμε εδώ. Σε αυτό το μεταμοντέρνο και νεωτερικό καφενείο, που η ατμόσφαιρα που εκπέμπει, το άρωμα που αναδύει, σε συνδυασμό με τη wi-fi area, τους μαξιμαλιστικούς πολυέλαιους, τους ιδιαίτερους πίνακες και τα φρεσκοζυμωμένα σαν

μαμαδίσια μπιφτεκάκια, είναι μαγικά. lol! Καθόμαστε εδώ και συζητάμε για αναπλάσεις, πεζοδρομήσεις και νέα οράματα που προσδίδουν στη γειτονιά έναν δρόμο για το μέλλον. Τι δεν καταλαβαίνεις; Έλεος!!! Γατάκιααα, μπράβοοο, οι νέοι γυρίζουν την πλάτη τους στην πόλη, στρέφονται στη δημιουργική οικονομία, ti omorfiii fotografia, επιτέλους, μια διαφήμιση για την Ελλάδα που κάνει τον γύρο του κόσμου, ένα αστικό πείραμα βασισμένο στην αλληλεγγύη και τον εθελοντισμό, xaxaxa, poli endiaferon. Είδες όμως τα Τουρκάκια; Για λεωφόρους χωρίς γυάλινα κτήρια, για ελεύθερες αγκαλιές, για παραλίες χωρίς μπάζα, για πλατείες λουλουδιασμένες κι όχι τσιμεντοποιημένες… «Κι όμως, μέσα στης κόλασης τις λαύρες, μέσα σε δακρυγόνα και περίπολα και αύρες, λάμπεις σαν το πιο πολύτιμο ορυκτό, ναι, σαν ασημένιο υψώνεσαι φτερό, τούτη τη στιγμή που σπάζεις τον κλοιό». Για τις βότκες και τα χάδια, τα αλογόκριτα tweets, τη θέα προς τον Βόσπορο που δεν τη ματώνουν οι αντανακλάσεις από τα φυμέ τζάμια των εμπορικών κέντρων, αλλά κι εμείς εδώ, όχι απλώς καλά, τίγκα εξωστρέφεια! «Έβγαλες ουρά και προβοσκίδα, κρύφτηκες πίσω από μια εφημερίδα, κάνεις πως διαβάζεις και δεν μας χαιρετάς. Έβγαλες στο δέρμα σου ραβδώσεις, τρέχεις με ομάδες και οργανώσεις, κι όλο το ρολογάκι σου κοιτάς». Αστέριιι, τέλειοοο, ήταν μια μικρή επιχείρηση που αναβάθμισε όμως τα προϊόντα και τις υπηρεσίες της και τώρα εξάγει παντού χάρη στο branding, διαβάστε ένα άρθρο που δημοσιεύτηκε παλιά αλλά είναι διαχρονικό, δείτε ένα ντοκιμαντέρ-αποκαλυπτικό ντοκουμέντο για τη ζωή, τα κόμματα του συνταγματικού τόξου, μια διαδραστική παράσταση, με ξεπερνάει, το τερμάτισες, να τα λέμε και αυτά, διαδώστε, κοινοποιήστε να φτάσει παντού. Τι ακριβώς; Κάθε φορά που ξεσυνδέομαι από το ίντερνετ, επιστρέφω στην πραγματική ζωή με τζετ λαγκ. Χιλιάδες

χρήστες-πλανήτες προσπαθούν να επικοινωνήσουν με μια καινούργια ξύλινη γλώσσα. Εγώ την ονομάζω της ανεργίας και του κωλοβαρέματος. Δεν μπορώ να το τεκμηριώσω, αλλά νομίζω πως όσο περισσότερο καιρό κάποιος μένει άνεργος τόσο περισσότερες αναρτήσεις κάνει, τόσο μεγαλύτερη οργή και hate posts αναδύονται από το ποντίκι του, τόσο περισσότερες γλυκανάλατες φωτογραφίες με ηλιοβασιλέματα ή αλλαγές προφίλ εναλλάσσονται στις τελευταίες κοινοποιήσεις του. Και σε τόσο λυσσαλέες μονομαχίες συμμετέχει διαλέγοντας στρατόπεδο. Είτε με τους ήρωες είτε με τους δοσίλογους, αντιμνημονιακός μαχητής που θέλει να κατατροπώσει τους πουλημένους φιλελέδες και δείκαιο έχη ο Κασσειδιάρις. Εμετός!!! Αναρωτιέμαι: αυτοί οι άνθρωποι που κατέχουν την απόλυτη αλήθεια, που θέλουν να μας σώσουν, να μας ξυπνήσουν, να μας ανοίξουν τα μάτια, έχουν πάει σε ελληνικό σχολείο; Έβγαλαν έστω το δημοτικό; Δεν έχουν κάποιο φίλο να τους ψιθυρίσει, την ώρα που εκτίθενται δημόσια, έναν κανόνα από τη Γραμματική του Τριανταφυλλίδη; Είδες όμως τα Τουρκάκια; Παρ’ όλες τις διαφορές και τα ανομοιογενή αιτήματα του πλήθους στην Πλατεία Ταξίμ, ο κοινός τόπος βρέθηκε: για τα φιλιά στο μετρό, για τη χλωροφύλλη στα δεντράκια, για τα κραγιόν στα χειλάκια, για τις μπίρες στα παρκάκια, χωρίς μαντίλα στο κεφάλι, χωρίς λογοκρισία στο ίντερνετ, όχι στων μουλάδων τις κλεισούρες, αλλά σε κείνο εκεί το μπαρ που ξενυχτάει. Υ.Γ. Οι μυημένοι ελπίζω να αναγνώρισαν τους στίχους του τραγουδιού «Λευκέ, γαλάζιε, ποντικέ μου» του Διονύση Σαββόπουλου. Φωτογραφία: Η αψίδα του Γαλερίου, Συλλογή Γιάννη Μέγα. Από την έκθεση «Πέρα από την Ιστορία: Η Θεσσαλονίκη μέσα από τη Φωτογραφία, Μέρος Α’, Από την Απελευθέρωση μέχρι τον Μεσοπόλεμο» στο Μουσείο Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης.

S O U

L

Secrets Of Urban Life

Εκδότης: Φώτης Γεωργελές Διευθυντής: Στέφανος Τσιτσόπουλος Γενική Διεύθυνση Διαφήμισης: Λουΐζα Ναθαναήλ Σύμβουλος Έκδοσης: Βάγια Ματζάρογλου Αρχισυντάκτης: Δημήτρης Καραθάνος Art Director: auteur

Τεχνικός Διευθυντής: Βάιος Συντσιρμάς Επιμέλεια Ύλης: Δημήτρης Αθανασιάδης Διόρθωση κειμένων: Ελευθερία και Μόλλυ Χαιριστανίδου Ειδικοί συνεργάτες: Γιώργος Μπάκας, Αργύρης Σαρασλανίδης (aka Ser), Γιώργος Τζινούδης, Μαρία Μαρκουλή, Κώστας Κουκουμάκας, Θανάσης Νικολάου Literature Contributor: Frankie Notas Communication Services: Σάκης Κοροβέσης Συνεργάτες

19

Μαρία-Άννα Τανάγια, Θανάσης Μήνας, Μάκης Παπασημακόπουλος, Karina Ruby, Τζίνα Σωτηροπούλου, Τάσος Ρέτζιος, Ρουβίμ Γρηγοριάδης, Μαρίνος Σακελλαρίου,

KATE MOSS

Άννα Παπαρίζου, Χρήστος Παρίδης, Λένα Χουρμούζη, Ρωμανός Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης,

Το St. Tropez της πάει πολύ!

Δημήτρης Τζινούδης, Κοσμάς Μαυρίδης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Κωνσταντίνος Πλακώνας, Δημήτρης Ντανόπουλος, Lynn_Di, Γιάννης Παναγόπουλος, Βερονίκη Χαριτάτου-Γκονζάλες, Γιάννης Νάτου, Γιάννης Μπούτσελης, Παύλος Αθανασόπουλος Φωτογράφοι Τάσος Βρεττός, Πέτρος Νικόλτσος, Χριστίνα Γεωργιάδου, Κώστας Αμοιρίδης, Σάκης Γιούμπασης, Νίκος Καρδαράς, Σπύρος Παλούκης, Ani Jo, Αλέξανδρος Ευθυμιόπουλος, Μπελίνα Κορτότση Style Editors: Αριάδνη Καπελιώτη, Λίνα Μανδράκου Αμερική: Σωτήρης Ποσπορέλης Λονδίνο: Σάντρα-Οντέτ Κυπριωτάκη, Σοφία Σφυρή, Βιβιάνα Μηλιαρέση Βερολίνο: Χρήστος Εξαρχόπουλος (aka chris ex) Διευθυντής Εμπορικής Ανάπτυξης: Νίκος Τσουανάτος Direct Market Manager: Βασίλης Ζαρκαδούλας Key Account Manager: Αναστασία Μπαφούνη Συντονισμός Διαφήμισης: Μαρία Αυγερινού Διεύθυνση Λογιστηρίου: Έφη Μούρτζη Λογιστήριο: Σωτηρία Ψυχογιού, Ασπασία Χοβαρδά

39 ΗΡΩ ΠΙΝΤΗ

Τρέχει σαν άνεμος. Υπεύθυνος Διανομής: Γιάννης Γαρούφαλος Νομικός Σύμβουλος: Γιάννης Πιτσιώρας Διαχωρισμοί - Εκτύπωση: Βιβλιοσυνεργατική Α.Ε.ΠΕΕ., Φειδίου 18, Αθήνα 10678, Τ: 2103813109 SOUL 2310Magazine: Ναυαρίνου 6, 54622, Θεσσαλονίκη Τ: 2310 545 069, Τ. Αθήνας: 210 361 7530, F: 2310 543 050, E: info@soulmag.gr www.athensvoice.gr/culture soulmag.blogspot.com www.twitter.com/soulmagazine www.facebook.com/ SOUL2310mag soulmag.tumblr.com Το περιοδικό «Soul 2310Magazine» κυκλοφορεί κάθε μήνα από την Plus Athens. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική, η διασκευή ή απόδοση του περιεχομένου του περιοδικού με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό ή άλλου είδους, μόνο με προηγούμενη έγκριση του εκδότη.

4 SOUL

46 CHERRYBOX

Δύο κορίτσια, μία ιδέα, πολλά χειροκροτήματα.!

i k i n o l a s Thes 2013 υ ο τ η μ α ν ύ Ηδ

+συν

Dx Thessaloniki, TE 4ο Το η. άσ δρ ι κα η έψ σκ ή τικ θε ο, ημ Θετικό πρόσ πόλης το πώς η ς τη ιά ρδ κα ην στ ε ειξ έδ αν , ND WI τη γό με χορη Μια ολόκληρη μέρα η. άξ πρ ει γίν να εί ορ μπ » υν «σ υ το μη να δύ ωσης. έμπνευσης, ψυχαγωγίας, γνώσης και δικτύ

advertorial

Ομιλητές και ακροατές σε έναν γόνιμο διάλογο για τις έννοιες, τα στοιχεία και τις ενέργειες που μπορούν να μας πάνε όλους μαζί μπροστά. Στον ιστορικό χώρο «Ολύμπιον», το 4ο TEDx Thessaloniki κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον όσων τυχερών το παρακολούθησαν ζωντανά και πολλών χιλιάδων ακόμη που, αν και δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν το μαγικό εισιτήριο, το είδαν δικτυακά. Προσωπικότητες από τον χώρο της εκπαίδευσης, του εθελοντισμού, της επιχειρηματικότητας, της τέχνης, του ακτιβισμού και της τεχνολογίας αντάλλαξαν ιδέες και προβληματισμούς με επίκεντρο και πηγή έμπνευσης όλα όσα μας κάνουν να σκεφτόμασ τε αλλά και να δρούμε θετικά. Ήταν ομιλίες για όλους. Για όποιον πιστεύει ότι υπάρχει η πρόκληση να ξεπεράσει τον εαυτό του και τα όριά του και να κάνει το βήμα μπροστά. Ομιλητές, performers και παράλληλες δράσεις συνέθεσαν από κοινού μία μέρα αφιερωμένη στο «συν». Συνδεόμασ τε, συνομιλούμε, συνεργαζόμαστε. Στον τέταρτο όροφο του «Ολύμπιον», σε έναν ειδικά διαμορφωμένο χώρο, η WIND πρόσφερε, μέσω του δικτύου της, απεριόριστ η δωρεάν πρόσβαση σε ασύρματο Internet στους TEDxSters, για όσους από αυτούς είχαν διάθεση να blogάρουν, να μοιραστούν την εμπειρία τους και να μεταφέρουν το κλίμα απευθείας μέσα από την καρδιά του TEDxThessaloniki. Αφιερωμένο «στη δύναμη του +συν», το 4ο TEDxThessaloniki έδωσε τη δυνατότητα σε όσες και όσους έδωσαν το παρόν μέσα από την άκρως συμμετοχικ ή διαδικασία του να συλλογιστούν αλλά και να συνδιαμορφώσουν τις ιδέες εκείνες που δίνουν στη ζωή το θετικό πρόσημο που της ταιριάζει. Συν. www.wind.com.gr www.tedxthessaloniki.com

S A M

P L E R

Φωτογραφίες και λέξεις-δείγματα για το τι θα δεις και θα διαβάσεις στις επόμενες σελίδες.

48 WORLD PARTY

Επιτέλους, η ΕΤ3 ξύπνησε!

54 JOHN VERDON

Ο Αμερικανός που αγαπά τους serial killers.

56 ΔΗΜΗΤΡΑ ΚΟΚΚΙΝΗ

Η δημιουργός της γάτας Kitteh.

64 ΝΙΚΟΣ ΓΚΑΛΗΣ

Αυτός συγχώρεσε, εμείς όχι.

76 WE LOVE GREEK FOOD Η Ελλάδα στο πιάτο σου.

74 ΚΕΛΛΥ ΑΡΑΟΥΖΟΥ

Δαμάζοντας τα κύματα.

80 ΚΩΣΤΑΣ ΛΑΚΗΣ

92 COSTA NAVARINO

Απόδραση στην Πελοπόννησο.

Η δική του Καστοριά.

Folli Follie Group (Converse, Gas, G-Star Raw) Ηφαίστου 49, Κορωπί, 210 9119 00 Hugo Boss Hellas 216 9002 300, www.hugoboss.com Κρητικόπουλος Φωτογραφία Τσιμισκή 32Α, 1ος όροφος, 2310 275 581, 6945499880 Mirepsos Β. Ουγκώ 12, Τ: 2310 518 450 Nike Hellas 210 9464 400 Notos Galleries (Lacoste, Denim and Supply Ralph Lauren) Αθήνα: Αιόλου 99, Πειραιάς: Ηρ. Πολυτεχνείου 35, Θεσσαλονίκη: Στοά Χιρς, Τσιμισκή 24 & Μητροπόλεως 31 Οπτικά Δαμουλά Αλεξάνδρου Παπαναστασίου 134, 2310 300 687 Prime Timers Λαμίας 6 & Κων/πόλεως, Ταύρος, 210 5765 920 Sugarcube Τσιμισκή 94 VF Hellas (Lee, Wrangler, VANS, Jansport) 210 3449 300 6 SOUL

S E N

D

S P A C E

This space is your space! Στείλε μας τις λέξεις και τις εικόνες σου, στείλε μας την παρέα σου, στείλε μας τη ζωή σου μαζί με το περιοδικό. Θα σε δεις.

ΡΙΓΕ ΓΙΕ ΓΙΕ!

SOUL μετακόμιση, καλησπέρα.

Savvas Iakovou, mail Η ΚΟΙΛΑΔΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΟΥΚΛΕΣ Τα φορέματα και καλά τυχαία τα βάλαμε! (μαζί με Θεοδώρα Μητροπούλου) Χρυσάνθη Πιπίνη, facebook

LUV YAAA Corrine and Rafaelle’s addiction...

Hope you like it!

Corrine Maniaka, facebook

8 SOUL

THE FANTASTIC WORLD OF BOOKS Και ναι! Κατάφερα να βγάλω τη φωτογραφία που τόσο ήθελα από τον θησαυρό-βιβλιοπωλείο «Acqua Alta» στη Βενετία. Καθόλου τυχαία η επιλογή του τεύχους-εξωφύλλου, μιας και μιλάμε για φαντασία. Φιλιά, θα σας δω όταν έρθω Θεσσαλονίκη!

Ani Jo, mail

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Charlie and SOUL. Manos Almpantakis, facebook

ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΛΙΩΝΕΙ, THAT’S THE POINT @Berlin. Όταν έχεις λιώσει σόλες, αράζεις και έτσι. Φιλάρες!

Giorgos Sial, facebook

ΣΙΓΟΥΡΑ; All you need is in your SOUL ;) Veta Mavropoulou, facebook

COSTA NAVARINO GIRLS Η Λενίτσα Κωστίνου και η Γιάννα Παντελίδου δεν διαλέγουν μόνο να μένουν σε τέλεια ξενοδοχεία αλλά και να διαβάζουν τέλεια περιοδικά.

FREE SOUL Dimitris Akrivoulis Voulis, facebook

9

ΠΕΣ ΤΟ ΨΕΜΑΤΑ Πιάσαν οι ζέστες…

Mi Nati, facebook

ΣΚΗΝΑΚΙΑ Me and my SOUL somewhere in Greece.

Fanis Aritzis, mail

ΝΤΑΝΑ INTERNATIONAL Από τον Σταύρο και τη Μαίρη στην ψυχή της πόλης με αγάπη.

Mary Avra, facebook

BE MY, BE MY… …rock n roll soul Γιώργος Μίχος, mail ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΛΕΣ!

«When you’re building a room, you’re building character, and character is the strength and wisdom of a home».

Elpida SachpazidouNte, facebook

ΑΡΙΣΤΑ! Πανελλήνιες με SOUL 2310 magazine… Και η ψυχή στην κούλουρη.

Katy Vars, mail

10 SOUL

ΔΩΡΟ ΤΟ IPAD; Γενέθλια με SOUL. Théodore D. Karataglidis, facebook

ΤΙ ΤΡΩΣ; Το καλύτερο πρωινό! @eftychiamaria, instagram

ΕΧΕΙΣ ΓΟΥΣΤΟ!

Collage of my soul! :D Κώστας Μπαλλής, facebook

ΤΟ ΠΟΥΛΑΣ; Jo plays with colors, facebook

JENNIFER SAYS THANKS Steve Bal - Στρατής Μπάλωμας, facebook

ΙΔΕΕΣ ΚΑΙ ΛΥΣΕΙΣ Πατέντα στο παλιό μου καλοριφέρ. Χαρά Μασούρα, mail

ΝΑ ΜΑΣ ΖΗΣΕΙ! «Η ανάγνωση πλουτίζει τη μνήμη, καλλιεργεί το γούστο και μορφώνει τον χαρακτήρα». Στη φωτογραφία είναι ο 5 μηνών γιος μου! marieta tsachrelia, mail

SMELLS LIKE SOUL SPIRIT Τα ποτάμια στο Βερολίνο βρομάνε αστική κουλτούρα. Χ. και Σ., mail

12 SOUL

S T R E E T S Φυλές και σκωπτική σημειολογία (κράξιμο) για τον ανθρώπινο συνωστισμό γύρω σου.

Παιδί της νύχτας είμαι εγώ! Κείμενο, Εικονογράφηση Γιώργος Μπάκας

Τα Πρόβατα Μπορεί τα Πρόβατα να μοιάζουν φαινομενικά με αυτόβουλα όντα και να επιλέγουν τα ίδια τη διασκέδασή τους, αλλά στην πραγματικότητα καθοδηγούνται από την αόρατη γκλίτσα της μόδας, η οποία τα στοιβάζει στα ποιμνιοστάσια υποσχόμενη την απόλυτη διασκέδαση στο νέο must bar της πόλης. Το πείραμα της σταβλοποίησης καταλήγει πάντοτε σε φιάσκο, με αποτέλεσμα να καθίσταται αδύνατο το στοίβαγμα 300 Προβάτων σε ένα μπαρ χωρητικότητας 100, να δυσχεραίνεται η μετακίνηση των σερβιτόρων και η εξυπηρέτηση από έναν μπάρμαν, που καλείται να τα βγάλει πέρα μόνος του ένεκα της τσιγκουνιάς του αφεντικού. Έχω δει Πρόβατα να πίνουν το ποτό τους μέσα σε τουαλέτες. Έχω δει Πρόβατα να χοροπηδάνε που βρήκαν χώρο να σταθούν όρθια δίπλα σε αποθήκες και πίσω από κολόνες. Έχω δει Πρόβατα να παίζουν σφαλιάρες για ένα σκαμπό ή να βγαίνουν από τις 8 για να βρουν τραπέζι να κάτσουν. Όταν καταφέρουν επιτέλους να στοιβαχτούν, δοκιμάζουν τις αντοχές των φωνητικών τους χορδών τσιρίζοντας και του αναπνευστικού τους συστήματος από την κάπνα ενός νέφους που αδυνατεί να βρει διέξοδο σε κάποιον αεραγωγό και εξερευνά στομάχια. Αφού καταναλωθούν μερικές μπόμπες αλκοόλ, τα Πρόβατα αρχίζουν να διασκεδάζουν, τουτέστιν να κουνάνε το πόδι τους στον ρυθμό της μουσικής, να περιεργάζονται όλες τις μούρες που τους περιτριγυρίζουν και να σχολιάζουν υπόκωφα τα ελάχιστα άτομα που έπιασαν το νόημα της διασκέδασης και ξεδίνουν χορεύοντας: «Τύφλα είναι τελείως!», «Πώς χορεύει έτσι το ψώνιο;», «Σπίτι του νομίζει ότι βρίσκεται;», «Θα τη δείρω, με σκούντηξε», «Δες το σούργελο!». Όταν τελειώσει το πάρτι της ανίας, τα Πρόβατα επιστρέφουν σπίτι τους ατσαλάκωτα και χορεύουν στον ρυθμό του facebook, έξι η ώρα το πρωί.

14 SOUL

Η Βοσκοπούλα Στην αρχαία Αίγυπτο έχτιζε πυραμίδες, στην αρχαία Ρώμη σφουγγάριζε το Κολοσσαίο και στην αρχαία Ελλάδα έκανε μασάζ στον Πλάτωνα, όταν τον χτυπούσε κάποιο φιλοσοφικό ρεύμα. Η Βοσκοπούλα ανήκει στη συμπαθή τάξη των Σερβιτόρων, που συναπαρτίζεται από προγραμματιστές, μηχανικούς, δικηγόρους, αρχιτέκτονες και άλλες λαμπρές ειδικότητες που συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη των ποιμνιοστασίων όλης της χώρας. Μπορεί η ζωή της να μη θυμίζει Αμελί Πουλέν, μπορεί η «σερβιτορική» να μην της προσφέρει προοπτικές επαγγελματικής καταξίωσης, αλλά της προσφέρει ένα ικανοποιητικό μεροκάματο, ώσπου να βρει μια δουλειά της προκοπής, κυριευμένη από τη βεβαιότητα πως, όταν συμβεί αυτό, θα είναι αρκετά ηλικιωμένη για να μπορεί να δουλέψει χωρίς την υποστήριξη οξυγόνου. Δουλειά της είναι να εξυπηρετεί καθημερινά εκατοντάδες ανάγωγα πρόβατα που πιστεύουν πως, επειδή «αφήνουν λεφτά στο μαγαζί», οφείλει να πραγματοποιεί κάθε τρελή τους ιδιοτροπία: «Μου βάζεις άλλο ένα φυλλαράκι δυόσμο στο μοχίτο;», «Ένα νερό με τρία παγάκια, το ένα μισολιωμένο», «Μπορείς να πεις τον DJ να χαμηλώσει, έχουμε σοβαρή κουβέντα». Να ισορροπεί δεκάδες ποτήρια με ζογκλερικά πάνω από τα κεφάλια των πελατών που της κάνουν σκριν μετά μπουγέλου. Να υπομένει τον κάθε λιγούρη που μεταφράζει το ευγενικό της χαμόγελο σε ερωτικό κάλεσμα και το κάθε αφεντικό που τη θέλει εμφανίσιμη, σέξι και γλυκιά με τους θαμώνες, πληρώνοντάς την 30 βουρδουλιές/12ωρο, χωρίς τα tips. Η Βοσκοπούλα είναι δυνάμει αλκοολική, δυνάμει καταθλιπτική, σηκώνεται μετά τις 4:00 το απόγευμα με μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια και δεν πιάνει ποτέ τα μαλλιά της κότσο, αφού αφήνει κάθε βράδυ τα «κοκαλάκια» της στη δουλειά.

Το Τσοπανόσκυλο Στην προηγούμενη ζωή ήταν αγγειοπλάστης, αφού το Τσοπανόσκυλο μπορεί να γραπώσει από τον λαιμό έναν άνθρωπο και να του δώσει οποιοδήποτε γεωμετρικό σχήμα θελήσει. Όταν εσύ μελετούσες ατελείωτες ώρες για να αποκτήσεις εφόδια πάνω σε ένα γνωστικό αντικείμενο, το Τσοπανόσκυλο ξόδευε ατελείωτες ώρες στο γυμναστήριο χτίζοντας μυ - μυ ένα σώμα που θα προκαλούσε δέος σε όποιον διανοούταν να το γκρεμίσει. Μπορεί αυτή η ενασχόληση να του στέρησε τη μόρφωση και τη δυνατότητα επικοινωνίας χωρίς βρυχηθμούς και νοήματα, αλλά του πρόσφερε μια αξιοπρεπή καριέρα στον χώρο της έμμισθης ξυλοφορτωτικής, όπως και πολλές πιθανότητες να τα κακαρώσει στα 35 του από overdose στεροειδών αναβολικών. Η δουλειά του Τσοπανόσκυλου είναι να ακινητοποιεί τους τζαμπατζήδες, αφού τους σπάσει πρώτα τα πόδια, και να σακατεύει τους μέθυσους φασαρτζήδες ακόμη και αν έχουν το σωματότυπο του Ντάνι Ντε Βίτο, ενώ στις ένδοξες εποχές της μαζικής ελληνικής βοσκής αναλάμβανε το face control του μαγαζιού, κοινώς έριχνε πόρτα στα ασυνόδευτα κριάρια ή στις φάτσες που δεν του γέμιζαν το μάτι. Το Τσοπανόσκυλο θαυμάζει την αρχαία ελληνική ιστορία, διαβάζοντας φανατικά Βικιπαίδεια, καταδικάζει την ειρηνική διευθέτηση των προβλημάτων από όπου και αν προέρχεται και ο μόνος τρόπος για να τον αντιμετωπίσεις είναι να αφοπλίσεις το κεντρικό νευρικό του σύστημα εκστομίζοντας μπροστά του λέξεις όπως «επέκεινα», «δνοφερός», «αμετροέπεια», «φληναφήματα», «πανάκεια». Εν καιρώ κρίσης, που οι στάβλοι λιγόστεψαν έως εξαφανίστηκαν, το Τσοπανόσκυλο αναζήτησε εργασία ως υπάλληλος σε εταιρίες διοργάνωσης συναυλιών, security, ως σωματοφύλακας σε δημόσια πρόσωπα ή ως προστάτης γριών στον Άγιο Παντελεήμονα.

15

Η Αλεπουδίτσα Είτε βρίσκεται στην υποδοχή είτε κάνει PRιλίκια είτε είναι «κράχτης» στην είσοδο του μαγαζιού, το ταλέντο της Αλεπουδίτσας να προσελκύει κόσμο στο μαγαζί (ήτοι λιμάρικα αρσενικά) βασίζεται σε τρία χαρακτηριστικά: πρόσωπο, σώμα, στήθος. Κατ’ εντολή του αφεντικού, η δουλειά της είναι να στέκεται όρθια με τα 12ποντα όλη νύχτα ως main theme στη βιτρίνα του μαγαζιού και να χαμογελά με σεξουαλική αμφίεση που να φωνάζει «μπορείς να με κάνεις δική σου, αρκεί να πιεις εσύ κι η παρέα σου ένα σκασμό αλκοόλ». Εκτός από γλάστρα και εξαιρετική στο να μιμείται κέρινα ομοιώματα της Μαντάμ Τισό, η Αλεπουδίτσα παίζει ενίοτε τον ρόλο του PR αναζητώντας νέους πελάτες, τους οποίους πληρώνεται με το κεφάλι και το μπουκάλι, έχοντας άκρες στη ΔΑΠ, στην ΠΑΣΠ και σε λοιπές διοργανώτριες εταιρίες φοιτητικών πάρτι. Πληρώνεται σχεδόν το διπλάσιο νυχτοκάματο από μια κοινή σερβιτόρα, ενώ, σε αντίθεση με την τελευταία, το μορφωτικό της υπόβαθρο θα μπορούσε να συγκριθεί μονάχα με ενός λοβοτομημένου αυστραλοπίθηκου, αφού, από τότε που θυμάται τον εαυτό της, θυμάται μόνο τον εαυτό της, την γκαρνταρόμπα, τα κουρέματα, τις βόλτες, τα φλερτ, τις σχέσεις και τα ραβασάκια κάτω από το θρανίο. Εκτός από την εικόνα της, η Αλεπουδίτσα λατρεύει τη μόδα, το shopping, τις εκπτώσεις, τα ζώδια, το gossip, τραγουδιστές με δισύλλαβα επίθετα (Κιάμο, Ρέμο, Ρουβά, Βίσση, Βανδή), την ηλιοθεραπεία, το φλερτ, το βιβλίο «Χαρούμενες Διακοπές», ταινίες με δράση και να απαθανατίζει φωτογραφικά κάθε στιγμή της ζωής της.

Ο Τσοπάνης Ας ξεκινήσουμε με μερικά στατιστικά στοιχεία: Υπάρχουν 65% πιθανότητες να ανοίξει τις επόμενες ώρες ένα μπαράκι κάτω από το σπίτι σας. Υπάρχουν 88% πιθανότητες αυτή τη στιγμή που διαβάζετε το άρθρο κάποιος γνωστός σας να έπιασε δουλειά ως σερβιτόρος ή μπάρμαν σε ένα από αυτά τα μπαράκια. Το 2028 θα αντιστοιχεί ένα μπαράκι σε κάθε ελληνική οικογένεια, ενώ το 2046 θα υπάρχουν περισσότερα μπαράκια από ό,τι σπίτια. Ο Τσοπάνης, ιδιοκτήτης ενός τέτοιου μπαρ, έχει σχέση με την επιχειρηματικότητα όση σχέση έχει ο Φιλιππίδης με τη μετριοφροσύνη, η Παναγιωταρέα με το θέατρο και ο Σαμαράς με την πραγματικότητα. Η προηγούμενη δουλειά του ήταν γυμναστής, μπακάλης, αγρότης, φούρναρης, ώσπου αποφάσισε να εξασκήσει το αγαπημένο άθλημα των Ελλήνων με ταπεινό στόχο την εξασφάλιση ενός μηνιάτικου. Όπως κάθε άσχετος επιχειρηματίας που σέβεται τον εαυτό του, αλλά όχι το μέλλον του, φρόντισε να επενδύσει άπλετο χρόνο και χρήμα πάνω στα υλικά και στην αισθητική του στάβλου του και να αγνοήσει παντελώς το κομμάτι της προσέγγισης πελατών, ποντάροντας αποκλειστικά στις παρέες του προσωπικού (που για κακή τύχη αυτού του αμίμητου business plan, είναι φίλοι του και συγγενείς), όπως και στο μπούστο της σερβιτόρας ή στα όμορφα ζυγωματικά του μπάρμαν. Αφού φρόντισε όλες τις λεπτομέρειες, έριξε μερικές τελευταίες ματιές στον χώρο και βρήκε καλή ιδέα να μπει μέσα στο κάδρο της επιτυχίας, ώστε να νιώσουν την παρουσία του στο μαγαζί μέχρι και οι κατσαρίδες. Θα τον δεις όλο το βράδυ να στέκεται στο μπαρ ανήσυχος, να πετιέται στην ταμειακή για να τσεκάρει τις εισπράξεις, να κάνει παρατηρήσεις στις σερβιτόρες, μπασκετικά νοήματα στους μπάρμεν και ό,τι άλλο χρειαστεί για να σου μεταδώσει το άγχος του. Όταν συνειδητοποιήσει πως ήταν καλύτερη ιδέα να ανοίξει λουκουματζίδικο και τα χρέη αρχίσουν να τον πνίγουν, θα βάλει την κουκούλα του Αρτέμη Μάτσα και θα αρχίσει να ρουφιανεύει τα διπλανά μπαράκια για να τους βουλιάξει όλους μαζί στον πάτο της ανεργίας. Προσφιλής συνήθεια των ελλήνων επιχειρηματιών.

16 SOUL

Ο Λύκος Υπάρχει ένα πολύ ωραίο τραγούδι που δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά περιγράφει επακριβώς την καθημερινή βιοπάλη της αντιπαθούς τάξης των μπάρμεν, που δεν αφήνουν προβατίνα για προβατίνα ήσυχη. Και λέει ο ποιητής: «Φταίει η δουλειά που γίνομαι χάλια, παρέα μου πια άδεια μπουκάλια […] Αυτή η δουλειά μας έφερε χώρια, μα φέρνει λεφτά τώρα στα ζόρια […] Με θες όπως πριν, που ήμουνα χάρμα, συγγνώμη, αγάπη μου, που έγινα μπάρμαν». Μπορεί για κάποιον νιόφερτο, η δουλειά του μπάρμαν να φαντάζει γοητευτική με ό,τι προνόμια συνεπάγεται (άφθονο αλκοόλ, άφθονο σεξ), όμως ο Λύκος έχει φάει τη νύχτα με το κουτάλι και, αν τον ρωτήσεις, εύκολα θα την αντάλλασσε για μια πρωινή δουλειά στην καθαριότητα του Δήμου ως σκουπιδιάρης. Από μικρός στις επάλξεις του βιοπορισμού, ο Λύκος έχει μάθει πώς να ζωντανεύει την ατμόσφαιρα ενός μαγαζιού και τη διάθεση των προβάτων που τον λιγουρεύονται περιμετρικά του μπαρ. Κερνάει σφηνάκια, πειράζει τις γυναικείες παρέες, χορεύει, χτυπάει παλαμάκια, τραμπαλίζει τα φωτιστικά, τραγουδάει αποπνέοντας την αυτοπεποίθηση 1000 Μπουλέ, για να ξυπνήσει την επόμενη μέρα σαν παραπληγικός με πάρκινσον και να καταπιεί 5 ντεπόν και 8 καφέδες προκειμένου να συνέλθει από το χανγκόβερ της προηγούμενης νύχτας. Ο Λύκος αποτελεί τη φαντασίωση εκατοντάδων νεαρών κοριτσιών (16 με 24), που αναγνωρίζουν το αμίμητο ταλέντο του να σκουπίζει τον πάγκο με το βετέξ, και σύζυγο προς αποφυγή για τις μεγαλύτερες γυναίκες (25+), που αποστρέφονται την ιδέα ενός πατέρα που θα αλλάζει πάνες στο παιδί τους βρομοκοπώντας ουίσκι ή θα του μαθαίνει συνταγές για κοκτέιλ. Όντας έμπειρος και με μεγάλο κύκλο γνωριμιών, ο Λύκος σκαρφίζεται κατά καιρούς μεγαλεπήβολα σχέδια για να ανοίξει το δικό του μπαράκι ή ένα 24hour μπουγατσάδικο για να στρώνει τα στομάχια των νυχτερίδων.

T: 23740 31249 & 31435 T: 23740 31690

τηλ. 23740 81008 • Πλατεία Νέας Φώκαιας

S T R E

A M I N

G

Ροή πληροφορίας εικόνας, και food for thought για το καλοκαίρι. Των Δημήτρη Καραθάνου, Δημήτρη Αθανασιάδη, Βάγιας Ματζάρογλου, Γιάννης Νένες, Μαρίνος Σακελλαρίου

Στέφανος Τσιβόπουλος: Ιστορία Μηδέν Εκπροσωπεί την Ελλάδα στην 55η Μπιενάλε της Βενετίας με το έργο «Ιστορία Μηδέν», στο Ελληνικό Περίπτερο, στα Giardini. Με επιμελήτρια τη Συραγώ Τσιάρα, το έργο συνδυάζει ένα φιλμ σε τρία επεισόδια με ένα αρχείο εικόνων και κειμένων. Το φιλμ θέτει ερωτήματα πάνω στην αξία του χρήματος και τον ρόλο που διαδραματίζει στη διαμόρφωση των ανθρώπινων σχέσεων, σκιαγραφώντας την εμπειρία τριών απολύτως διαφορετικών ατόμων: μιας ηλικιωμένης συλλέκτριας έργων σύγχρονης τέχνης που πάσχει από άνοια, ζει σε ένα σπίτι που μοιάζει με μουσείο και περνά τον χρόνο της φτιάχνοντας λουλούδια οριγκάμι με χαρτονομίσματα του ευρώ, ενός αφρικανού μετανάστη που περιπλανιέται στους δρόμους της Αθήνας σπρώχνοντας ένα καρότσι σουπερμάρκετ στο οποίο συλλέγει άχρηστα μέταλλα για να τα πουλήσει, και ενός καλλιτέχνη που παρατηρεί και καταγράφει με το iPad του τυχαίες σκηνές στους δρόμους της πόλης. Στο κέντρο της εγκατάστασης βρίσκεται το αρχείο

18 SOUL

που περιλαμβάνει κείμενα και εικόνες με παραδείγματα από εναλλακτικά, μη-νομισματικά συστήματα συναλλαγών. Εστιάζοντας σε ιστορικές και σύγχρονες εφαρμογές εναλλακτικών κοινωνικών πειραμάτων, όπως ένα σύστημα μεταφοράς μετρητών με προπληρωμένα λεπτά στο κινητό τηλέφωνο, το οποίο εξελίσσεται ως μια μορφή εναλλακτικού νομίσματος σε περιοχές της Αφρικής, το αρχείο λαμβάνει μια σαφή πολιτική θέση που αμφισβητεί την ομογενοποιητική ισχύ του ενιαίου νομίσματος. Ο καλλιτέχνης αντιμετωπίζει την κορύφωση της πολυεπίπεδης κρίσης ως μια ευκαιρία να εκφράσει ένα εναλλακτικό όραμα για το μέλλον. Ο τίτλος του έργου δεν υπαινίσσεται το τέλος, αλλά ένα σημείο επανεκκίνησης, ανάκτησης δυνάμεων και ανάπτυξης: τη στιγμή που γεννιέται κάτι καινούργιο. Προσεγγίζοντας τη σχέση μας με το χρήμα με έναν τρόπο ποιητικό, υιοθετώντας μια φιλοσοφική οπτική, το έργο προκρίνει δυναμικούς τρόπους για την επιβεβαίωση της αλληλεγγύης, της συνεργα-

σίας και της συνευθύνης ως μέσων για την αντιμετώπιση της παρούσας κρίσης. Ο συνδυασμός του αρχείου και του φιλμ συνθέτει το ποικίλο πολιτισμικό υπόβαθρο των οικονομικών συναλλαγών, θέτοντας ταυτόχρονα τις κοινωνικές, πολιτικές και τελετουργικές διαστάσεις των εναλλακτικών νομισματικών συστημάτων. Ο Στέφανος Τσιβόπουλος ζει στο Άμστερνταμ και την Αθήνα. Το έργο του αναφέρεται κυρίως στο παρελθόν, τη συλλογική και ατομική μνήμη, το genius loci και στα είδη των λόγων που εκφέρονται στο δημόσιο πεδίο. Το έργο του εξάλλου πραγματεύεται την τεχνολογία της εικόνας, την τηλεοπτική αισθητική και την ιστορική αυθεντικότητα του κινηματογράφου. Στην Ελλάδα εκπροσωπείται από τις Γκαλερί Καλφαγιάν. facebook.com/HistoryZeroStefanosTsivopoulos

Kate Moss: Τόσα καλοκαίρια Το καλοκαίρι του 2006 ο Γιώργος Μπάκας χαζεύει την Κέιτ Μος στο ημερολόγιο της Pirelli, που κοσμεί το εξώφυλλο του SOUL, και ανατρέχει στο CV της: «Αρχές του ’90, ο κόσμος της μόδας κλονίζεται, όταν ένα κοντό και άχαρο πλάσμα γεμάτο φακίδες από μια βιομηχανική περιοχή του Λονδίνου εισβάλλει με τσαμπουκά στον χώρο. Η επιθετική συμπεριφορά της, οι καταχρήσεις και η ζωηράδα της γρήγορα της φοράνε τον τίτλο του αντισούπερ μόντελ. Την κατηγορούν ότι λανσάρει ένα “ηρωίνη chic” look, ότι είναι ανορεξική και κακό πρότυπο για τα νέα μοντέλα, αλλά μόνο κακό δεν τις κάνουν. Το 1998 μπαίνει σε ψυχιατρική κλινική για υπερκόπωση. Πολλοί λένε ότι έχει πάθει κατάθλιψη λόγω του χωρισμού της με τον Τζόνι Ντεπ. Ή μήπως λόγω του χωρισμού της με τον Ίβαν Ντάντο των Lemonheads, του Τζέσι Γουντ, του Τζέικ Τσάπμαν, του Μπίλι Ζέιν, του Λεονάρντο Ντι Κάπριο, του Πίτερ Ντόχερτι των Libertines, του διευθυντή του “Dazed and Confused” Τζέφερσον Χακ, που είναι και ο πατέρας της κόρης της; Βγαίνοντας από την κλινική παραδέχεται ότι πίνει και ότι “φτιάχνεται” πριν βγει στην πασαρέλα. Τον Σεπτέμβριο του 2005 ο φακός τη συλλαμβάνει να σνιφάρει κόκα. Κάποιοι από τους σπόνσορές της λακίζουν. Οι πιο έξυπνοι οσφραίνονται ότι η υπόθεση έχει ψωμί και την πολιορκούν. Είναι το ίδιο διάστημα που κυκλοφορούν οι φήμες ότι η Κέιτ έχει συνάψει δεσμό με την καλύτερή της φίλη Σάντι Φροστ, ενώ στο κρεβάτι τους παρεισφρέει ο πρώην σύζυγος της Φροστ, Τζουντ Λο. Λίγο καιρό πριν ποζάρει για το ημερολόγιο της Pirelli 2006, κυκλοφόρησε η βιογραφία της “Kate Moss: Model of Imperfection”. Μην περιμένεις να τα μάθεις όλα από δω!». Καλοκαίρι 2013. Η Κέιτ Μος είναι το κεντρικό πρόσωπο της καμπάνιας των βρετανικών καλλυντικών St.Tropez, εξ ου και λιάζεται, κολυμπάει και κοιτάει κατάματα τον φακό στη γαλλική θάλασσα. Έχει επιβιώσει από την κόλαση των 90s, έχει αποτοξινωθεί από την γκλαμουριά της πρώτης δεκαετίας των 00s και μπορεί άνετα να περηφανεύεται πως συνεχίζει να παίζει το παιχνίδι με τους δικούς της όρους. Και σε όποιον αρέσει.

Στρατής Ταυλαρίδης: Τέσσερις ερωτήσεις 23 ετών, έχει το στούντιο-σπίτι του στη Στρατηγού Δουμπιώτου 9. Τα έργα του Στρατή ονομάζονται «Διάτρητα» και η τεχνική που χρησιμοποιεί Papercut. Σχεδιάζει την έμπνευσή του σε ένα χαρτί, έπειτα τοποθετεί μια καθαρή επιφάνεια πάνω του και αρχίζει να αφαιρεί κομμάτια με το χειρουργικό νυστέρι. Μας απαντά σε τέσσερις ερωτήσεις. Παρουσιάζεις στις 28 Ιουνίου και μέχρι περίπου τις 15 Ιουλίου μια μεγάλη εγκατάσταση στον χώρο του Αλατζά Ιμαρέτ (Κασσάνδρου 91-93, Θεσσαλονίκη). Μίλησέ μας γι’ αυτήν. Ο τίτλος του installation είναι το «ΣΩΜΑ ΣΗΜΑ» GR & «TombWomb» EN. Πρόκειται για μια εγκατάσταση που τη δουλεύω εδώ και δύο χρόνια. Σημείο αναφοράς για τη σύλληψη της εγκατάστασης είναι ο θάνατος ενός μεγάλου εικαστικού, που είχα τη χαρά και την τιμή να εργαστώ κοντά του και να επικοινωνήσω μαζί του. Παίρνοντας αφορμή από τους βασιλικούς τάφους, που βρίσκονται στον νομό Πέλλας, άρχισα να φτιάχνω τον δικό του τάφο. Η επιλογή του Αλατζά Ιμαρέτ έγινε για τους εξής λόγους: για το επιβλητικό του μέγεθος, το διάχυτο φως και την ενέργεια-απομεινάρι μιας άλλης εποχής και μιας διαφορετικής θρησκευτικής κουλτούρας. Θα έδινες δουλειά σου στην ΙΚΕΑ; Σε ευχαριστώ πολύ για την ιδέα που μου δίνεις. Θα χαιρόμουν πάρα πολύ, γιατί θα έλυνα το οικονομικό μου

20 SOUL

πρόβλημα και θα μπορούσα να υλοποιήσω κάποια πρότζεκτ που έχω στο μυαλό μου, αλλά δεν υπάρχει το μπάτζετ για να γίνουν. Καθώς δεν υπάρχουν και χορηγοί πλέον… Σε καμία περίπτωση δεν θα αισθανόμουν ότι πουλάω την τέχνη μου, γιατί δεν πρόκειται γι’ αυτό. Θα ήταν απλώς μια εφαρμογή. Να σου πω την αλήθεια, δυσκολεύομαι να καταλάβω πού σταματάει η τέχνη και πού αρχίζει το design. Νομίζω ότι στην τέχνη γίνονται πράγματα για εντυπωσιασμό και στο design καθόλου χρήσιμα αντικείμενα. Οπότε θα το έκανα μετά χαράς! Ας γυρίσουμε στα «Διάτρητα». Πόσος καιρός χρειάζεται για να ολοκληρώσεις ένα έργο; Υπάρχουν έργα που ολοκληρώθηκαν σε μόλις δυο μέρες. Αλλά, όταν λέω δυο μέρες, εννοώ γεμάτες, 48 ώρες με κάποια διαλείμματα στα ενδιάμεσα. Η αλήθεια είναι ότι μέχρι τώρα μου άρεσε πολύ αυτή η επαναλαμβανόμενη διαδικασία, να κάνω συνέχεια το ίδιο πράγμα, ακατάπαυστα, και να λειτουργώ όπως μια μηχανή που επαναλαμβάνει την κίνησή της. Όμως βαρέθηκα! Δεν θέλω πια να λειτουργώ έτσι. Θα εγκατέλειπες τη χώρα με την πρώτη καλή ευκαιρία; Σκοπός μου είναι να φύγω για να μπορέσω να αλλάξω εγώ! stratisart.tumblr.com

παρουσίαση

Nike PHOTOiD: Another Green World Γαλαζοπράσινα νερά του θέρους για τις εικόνες μου στο Instagram, σμαραγδένια χρώματα στο πρώτο μου προσωποποιημένο ζευγάρι Nike Air Max. Να σας πω την ιστορία; Κείμενο, Φωτογραφία Δημήτρης Καραθάνος

Ανήκω σε εκείνη τη μερίδα κόσμου που δεν χρειάζεται πολλά για να περνάει καλά το καλοκαίρι. Ζουμερά φρούτα, ανάλαφρα ρούχα, απροβλημάτιστα βιβλία, τακτικές αποδράσεις προς την προοπτική της θάλασσας. Όντας μάλιστα ένας από τους πρώτους που εναγκαλίστηκαν τη φωτογραφική κοσμογονία του Instagram, δεν θα μπορούσα να ελπίσω για καλύτερη εποχή για χορταστικά φωτο-σαφάρι από το ολόλαμπρο ελληνικό καλοκαίρι. Όταν ένα ακόμη οργανικό κομμάτι της προσωπικής μου κουλτούρας προσέφερε τη δυνατότητα να συνδυάσω το καλύτερο των δύο κόσμων, το δέλεαρ παραήταν σημαντικό για να το προσπεράσω: ένα customized ζευγάρι Nike Air Max στολισμένο με τα χρώματα μιας αγαπημένης μου φωτογραφίας! «Πώς γίνεται αυτό;» ρωτούν γνωστοί και φίλοι καθώς περιφέρομαι περιχαρής με το προσωπικό μου ζευγάρι Nike Air Max σε απαλές αποχρώσεις λευκού, πράσινου και γαλάζιου. Το μικρό θαύμα οφείλεται στο Nike PHOTOiD, το νέο πρότζεκτ της NikeiD σε συνερ-

γασία με το Instagram, χάρη στο οποίο αμέτρητοι fans του sportswear και της φωτογραφίας δημιουργούν individual ζευγάρια Nike Air Max χρησιμοποιώντας ως πρώτη ύλη τις προσφιλείς τους φωτογραφίες. Η λειτουργία, απλούστατη: στην ιστοσελίδα photoid.nike.com επιλέγεις την κατηγορία create. Διαλέγεις την προτιμητέα φωτογραφία σου από το Instagram, κατόπιν διαλέγεις το ζευγάρι Nike Air Max που επιθυμείς να φιλοτεχνήσεις. Δες το προσωπικό σου design σε προεπισκόπηση, παράγγειλε, προμηθεύσου, ταξίδεψε μαζί του, μοιράσου το σχέδιό σου μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο. Στο tab gallery του photoid.nike.com οι φωτογραφίες των Nike PHOTOiD αναρτώνται με ραγδαίο ρυθμό και δεν απομένει παρά να κάνεις like στα αγαπημένα σου σχέδια, να εμπνευστείς, να τα μοιράσεις στα social media, στο facebook, στο Twitter, στο Tumblr, στο Google+ ή στο Pinterest. Προσθέτοντας μάλιστα τα hashtag #Nike, #AirMax και #PHOTOiD στις αναρτήσεις σας, έχετε επιπλέον δυνατότητες να

συνδεθείτε με τη μεγάλη παγκόσμια κοινότητα του Nike PHOTOiD στα κοινωνικά δίκτυα. Σας φαίνονται πολύ πρωτοποριακά όλα αυτά; Σε εμένα προσωπικά, καθόλου. Έχοντας ταυτίσει τη Nike Air Max με το στιλ, την επινοητικότητα και την ανανέωση από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, οπότε φόρεσα το πρώτο μου ζευγάρι, δεν θα μπορούσα να ελπίσω για τίποτα λιγότερο από το καλύτερο με κάθε νέα πρωτοβουλία που εκδηλώνεται μέσα από το αυθεντικότερο παπούτσι της urban κουλτούρας. Σύμφωνοι, ας προχωρήσω σε μια παραδοχή ωστόσο: το Nike PHOTOiD κομίζει κάτι το πολύ ξεχωριστό και ιδιαίτερο στην ιστορία του Nike Air Max και στη σχέση του μαζί μας. Ένα απολύτως προσωπικό ζευγάρι, μια νότα ιδιαιτερότητας σε μια παγκόσμια μελωδία, το Nike PHOTOiD απηχεί τη θεσπέσια αρμονία ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό, είναι ό,τι εγγύτερο στη στιλιστική κοσμογονία. photoid.nike.com

Χριστίνα Smith

Γιάννης Κουτρούλης

Cheapart: 7 με 27 Ιουνίου, Θεσσαλονίκη Συμεών Τσακίρης: Βατραχανθρωπιές Συμεών Τσακίρης: ιδιαίτερος σε όλα του. Ας πούμε, έχει γενέθλια κάθε τέσσερα χρόνια (γεννήθηκε στις 29 Φεβρουαρίου). Συμεών Τσακίρης: πάνω από όλα ποιητής. Και για όσους δεν τον ξέρουν, ορίστε μια περίληψη προηγουμένων: Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Τμήμα Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ δεν χαζολογούσε, αλλά δούλευε στην εφημερίδα «Θεσσαλονίκη». Ως δημοσιογράφος πήρε πολλές συνεντεύξεις από καλλιτέχνες, ώσπου αποφάσισε να γίνει κι ο ίδιος ηθοποιός. Σπουδές στη Δραματική Σχολή του ΚΘΒΕ, συνεργασία με την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης στη Θεσσαλονίκη, μετοίκηση στην Αθήνα. Μόνιμος συνεργάτης του Δημήτρη Παπαϊωάννου στη μεταολυμπιακή εποχή του («2», «Μήδεια²», «Πουθενά», «Μέσα»), ενώ στον κινηματογράφο συνεργάστηκε με τους Χρήστο Δήμα, Νίκο Γραμματικό και Στέλλα Θεοδωράκη. Πολυτάλαντος και πάντα έτοιμος να μας εκπλήξει, το γύρισε και στα εικαστικά. Η πέμπτη του ατομική έκθεση έχει τίτλο «Βατραχανθρωπιές» και θα φιλοξενείται στο καφέ-μπαρ «De facto» όλο το καλοκαίρι. Τι θα δεις; Η εικαστικός Ειρήνη Καραγιαννοπούλου λέει: «Ο Συμεών Τσακίρης παρουσιάζει μια αλληλουχία γραφισμών (μικτή τεχνική σε καμβά), αποτέλεσμα ενός ιδιότυπου μηχανισμού αποτύπωσης φαντασιώσεων και συνειρμών με αφορμή τον βυθό και το υγρό στοιχείο. Πρόκειται για αυτοτελή επεισόδια υποβρύχιας ονειροπόλησης, με ρίζες σε ένα υποσυνείδητο που έχει αφεθεί ελεύθερο και φουντώνει σαν νεαρό -υποθαλάσσιο- ηφαίστειο. Ο καλλιτέχνης, με αδιάκοπη ενέργεια και χωρίς ενδοιασμούς, επιχειρεί μια σειρά καταδύσεων στα βάθη της συνείδησης και κάθε φορά που αναδύεται στην επιφάνεια προσθέτει νέα στοιχεία στην πολύχρωμη αφήγησή του. Ως αποτέλεσμα έχουμε εικόνες εκρηκτικές, πλημμυρισμένες από αρχετυπικά σύμβολα, ιδιόμορφες φόρμες και φιγούρες σε αέναη, υδάτινη κίνηση. Αυτές οι χρωματιστές εικόνες -μικρές θυσίες στη Θεά της Αντιβαρύτητας- αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικής μυθολογίας αλλά και της σύνολης προσωπικότητας του Συμεών Τσακίρη. Άλλωστε, η συγκινητική παιδικότητα αυτής της σχεδόν αυτόματης ζωγραφικής πράξης, αλλά και μια υποβόσκουσα θεατρικότητα που τη χαρακτηρίζει, δεν οφείλονται σε σύμπτωση».

Από το 1998, που πρωτοφιλοξενήθηκε στη Θεσσαλονίκη, έως φέτος, που λαμβάνει φεστιβαλικό χαρακτήρα, η Cheapart μένει πιστή στο μανιφέστο της: καλλιτέχνες από την Ελλάδα και τον κόσμο, ατμόσφαιρα γιορτής, τέχνη για όλους, τιμές φιλικές. Στην επιμέλεια, πάντα ο Δημήτρης Γεωργακόπουλος, συνεπικουρούμενος από τους Λευθέρη Πλακίδα και Φωτεινή Καπίρη, και στους τοίχους του Στρατοπέδου Κόδρα της Καλαμαριάς ένα πανηγύρι από χρώματα, εικόνες, ιδέες και υπογραφές, έτοιμες να γίνουν δικές σου.

Cafe-Bar «De facto» (Παύλου Μελά 19, Θεσσαλονίκη) Διάρκεια έκθεσης: όλο το καλοκαίρι

Αντιγόνη Μανωλίδου

Αναστασία Δεληγιάννη

22 SOUL

Θάλητος 29, Ποσειδώνιο, Θεσσαλονίκη T: 2310 429 419

CAMP presents: Το Σπίτι Μια γυναίκα, μια νυχτερινή επίσκεψη, ένας άγνωστος άντρας μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Ξεκινά ως απλή διαπραγμάτευση, γρήγορα μετατρέπεται σε ένα mind game, καθώς ο εισβολέας έχει μια παράλογη απαίτηση κι εκείνη φαίνεται να μην μπορεί να του αντισταθεί. Διεισδύει στο μυαλό της και τη φέρνει αντιμέτωπη με όσα θεωρούσε δεδομένα για τον εαυτό της, τη ζωή της, το παρόν της. Και ακόμη πιο πολύ: το μέλλον της. Στο τέλος της βραδιάς όλες οι βεβαιότητες θα ανατραπούν. Σε αυτό το παιχνίδι εξουσίας, υπάρχει κι ένας τρίτος, ακόμη πιο αινιγματικός παίκτης. Ποιος θα νικήσει; Και με ποιο κόστος; Το θεατρικό έργο «Το Σπίτι» της Βιργινίας Διακάκη ανεβαίνει στο CAMP με πρωταγωνιστές τους Ιερώνυμο Καλετσάνο, Αλεξία Καλτσίκη και Νέστορα Κοψιδά σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Γιαμλόγλου. Μια αλληγορική ιστορία για την ψευδαίσθηση της ελευθερίας, μια ακροβασία τριών προσώπων ανάμεσα στο λογικό και στο παράλογο. Φαινομενικά αθώες συνθήκες αναδύουν την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει, να εξουσιάζεται, να ξεπεράσει τη μοναξιά του, να απαλλαγεί από την αποκλειστική ευθύνη της ύπαρξής του. Τρεις χαρακτήρες μετέωροι, ακαθόριστα σκοτεινοί, εγκλωβισμένοι σε μια συνεχή, βίαια και εξαντλητική αναμέτρηση, όπου ο τελικός νικητής τα παίρνει όλα. Με όπλα τους τις λέξεις, ασκώντας έντονη ψυχολογική και σωματική βία, η γυναίκα και οι δυο άντρες εφευρίσκουν διαρκώς τα μεταξύ τους όρια, κάνοντάς μας να αναρωτηθούμε για το ποια είναι η πραγματική φύση της ελευθερίας μας.

CAMP (Σοφίτα), Ευπόλιδος 4 & Απελλού 2 Πλ.Κοτζιά, Τ: 6945025067. Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ.

Baselworld 2013: Planet Swatch Baselworld: η ετήσια μεγάλη έκθεση ωρολογοποιίας και κοσμηματοποιίας που διοργανώνεται, από το 1917, κάθε άνοιξη στη Βασιλεία (Basel) της Ελβετίας. Ένας θαυμαστός κόσμος γεμάτος γρανάζια, πολύτιμα μέταλλα, ρουμπίνια και… Swatch. Φέτος, η πρωτοπόρος ελβετική εταιρία αποφάσισε να γιορτάσει τα 30 χρόνια ζωής της με δυναμικό τρόπο. Διαμορφώνοντας το τεράστιο εκθεσιακό κτήριο σαν μία τυπική κάσα ρολογιού (Gent) Swatch γιγαντιαίων διαστάσεων, έστησε τον «Πλανήτη Swatch»: ένα πολύχρωμο space με 11 τεράστιες σφαίρες να πλανώνται στον αέρα αλλάζοντας χρώματα, με προθήκες με περισσότερα από 5000 ρολόγια, με πολλούς σπέσιαλ καλεσμένους, με διαφορετικά happenings και αφιερώματα κάθε μέρα: Καινοτομία, Τέχνη, Μόδα, Αθλητισμός, οι Γυναίκες και τα Χρώματα. Στην Baselworld παρουσιάστηκε και το «SWATCH SISTEM51», ένα μηχανικό ρολόι quartz με αυτόματο κούρδισμα που πρόκειται να κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2013. Με 51 μόνο εξαρτήματα, απόθεμα ενέργειας 90 ωρών (ή σχεδόν 4 ημερών), ακρίβεια laser και 100% ελβετικής κατασκευής, θεωρείται μια πρωτοποριακή κίνηση προωθημένης τεχνολογίας! Ακόμα κι αν δεν έχετε φορέσει ποτέ σας ένα ρολόι Swatch στο χέρι σας, αξίζει να κάνετε ένα ταξίδι στον θαυμάσιο, εντυπωσιακό κόσμο των 30 χρόνων της εταιρίας για να απολαύσετε τη χαρά της έμπνευσης και την υπέροχη ελαφρότητα της τέχνης, όταν γίνεται καθημερινό αξεσουάρ. Αλήθεια, ξέρετε τι σημαίνει Swatch; Second Watch: όλοι έχουν πλέον τουλάχιστον ένα δεύτερο ρολόι! swatch.com/zz swatch.com/gr 24 SOUL

26 SOUL

Ιβάν ς η δ ί β Σαβ

ς τα για μεσσίε ν ά π ι ε ν χ ά ψ ίκη α Η Θεσσαλον ταθλήματα, θ στη ω ρ π ν υ ο ίσ ρ α που θα της χ σεων, θα την οδηγήσουν νδύ ίναι ε ηγηθούν επ ν Σαββίδης ε ά Ιβ ς ιο ρ ύ κ ά με ν. Ο Γη της Χαναά η. Ακολουθεί brief σχετικ η φιξ πόλ η τελευταία ά έρες και νύχτες του στην ας μ άκ ς τις πρόσφατε είμενο Κώστας Κουκουμ ο. Κ και τον κόσμ Γιώργος Τζινούδης ση Εικονογράφη

a i s s u R Frowm e v o l h t i

27

Ο σωματώδης ρώσος μπόντιγκαρντ με το ακουστικό στο αφτί στεκόταν προσοχή, σαν παγωμένος, στο λόμπι του «Μακεδονία Παλλάς». Ρώσικα βιολιά με ενισχυτές έπαιζαν δυτική, ευρωπαϊκή μουσική. Σερβιτόροι ισορροπούσαν στα υψωμένα χέρια τους δίσκους με ποτήρια γεμάτα κρασί - κι όχι μοσχοβίτικη καυτή βότκα. Πολλά φλας και τοπικό γκλάμουρους. Ρούβλια και ελληνορωσική αισθητική. Είναι αδέρφια μας οι Ρώσοι. ΠΑΟΚ ολέ με κοστούμι. «Ο κύριος Ιβάν τι ώρα θα κατέβει από τη σουίτα του;» Κι έξω, στο πλακόστρωτο της νέας παραλίας, ήταν ακριβώς εκείνη η ώρα που έχει κρυφτεί ο ήλιος, όμως στον ουρανό υπάρχει ακόμη λίγο φως. Τα εγκαίνια του ανακαινισμένου «Μακεδονία Παλλάς», υπό τη νέα διεύθυνση του ελληνορώσου επιχειρηματία Ιβάν Σαββίδη, ξανάναψαν τα μπλε νέον φώτα στο αρχιτεκτονικό περίγραμμα του ξενοδοχείου. Στο λόμπι και την κεντρική σάλα οι περισσότεροι προσκεκλημένοι τα έπαιζαν όλα για όλα. Σκέψου τον οπερατέρ να βρίσκεται στο κέντρο του πλατό και να κάνει ένα αργό περιμετρικό πλάνο, να γυρίζει, ας πούμε, στον άξονά του, για ένα κυκλικό σάρωμα της σκηνής, βιντεοσκοπώντας όλες τις κινήσεις, όμως αντί για φυσικό ήχο να παίζει κάτι μάλλον παράταιρο. Όταν εμφανίστηκε ο Ιβάν, έγινε ποδοβολητό. «Έχω ήδη επενδύσει δεκάδες εκατομμύρια ευρώ στην Ελλάδα. Χρειάζονται πολλά δισεκατομμύρια ευρώ για να σωθεί η ελληνική οικονομία, κι εγώ θα τα φέρω. Δεν θα φοβηθώ», είπε μιλώντας στα ρωσικά και καταχειροκροτήθηκε. Και συνέχισε: «Στεναχωριέμαι για την οικονομική κρίση που χτυπά την Ελλάδα. Δεν φοβάμαι την κρίση, είναι για μένα πρόκληση ζωής. Θα προσφέρω, όμως, όλες μου τις δυνάμεις για να προστατεύσω τον λαό. Θέλω να ανοίξουν θέσεις εργασίας και να δω ευτυχισμένο τον λαό που εκπροσωπώ. Εσείς μαζί μου κι εγώ μαζί σας». Ώστε ρούβλια. Στην εποχή που η κυβέρνηση στρώνει κόκκινο χαλί σε ξένους επενδυτές ως φάρμακο στην κρίση, ο πρώτος επενδυτής εφορμά από το «Μακεδονία Παλλάς», που έκλεισε τα περασμένα Χριστούγεννα και ξανάνοιξε μετά από διεθνή διαγωνισμό. Καρμικό σήμα επανεκκίνησης από το κτήριο-«μαύρη τρύπα» της μεταπολιτευτικής νιρβάνας και της αισθητικής των πολιτικών ομιλιών από τα μπαλκόνια. Ιβάν όπως Μιχαήλ Στρογκόφ Φλας μπακ στον περασμένο Οκτώβριο. Ο Σαββίδης έχει ήδη αγοράσει το 58% των μετοχών του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ έναντι 10 εκατομμυρίων ευρώ και παραχωρεί την πρώτη και μοναδική συνέντευξη Τύπου στα ελληνικά μέσα. Όχι τυχαία, στο Βελλίδειο συνεδριακό κέντρο. Η εκδήλωση θυμίζει πρες κόνφερανς πολιτικού αρχηγού με διερμηνέα απεσταλμένο από τη ρωσική πρεσβεία. Συνεργάτης του Ιβάν τεστάρει τα μικρόφωνα με τη φράση «Μόσχα ακούει». Και σε λίγα λεπτά, ο Σαββίδης μπαίνει φουριόζος με τη συνοδεία του. «Η Ρωσία έχει δείξει ότι είναι κοντά στην Ελλάδα. Αν κάποιοι ρώσοι επιχειρηματίες πουν ότι ο Σαββίδης, παρά τα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας, πήγε να επενδύσει εκεί, θα ακολουθήσουν. Είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι ρώσοι επιχειρηματίες 28 SOUL

μπορούν άμεσα να επενδύσουν 500 δισ. δολάρια. Αυτό θέλω να αλλάξω στα μάτια των Ρώσων». Είναι ξεκάθαρο ότι δεν ήρθε για να μείνει μόνο ποδοσφαιρικός παράγοντας στη Σούπερ Λίγκα. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, μια συνεργάτιδά του τον πλησιάζει, του ψιθυρίζει κάτι στο αφτί, του προτάσσει κάποιο έγγραφο, του δίνει στο χέρι μια βιδωτή πένα κι εκείνος υπογράφει. Στην ίδια παρουσίαση, ο Σαββίδης επαναλαμβάνει πολλές φορές ότι «η ελληνική οικονομία έχει ανάγκη τις ρωσικές επενδύσεις», αναφέρεται στις επαφές που είχε το καλοκαίρι με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, μιλά ακόμη και για τη σημασία του αγωγού Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, σημειώνει ότι «τα προβλήματα των μεσογειακών χωρών πάντα σχετίζονται με τη Γερμανία». Ο 54χρονος Ιβάν ξέρει καλά να χτυπά ευαίσθητες χορδές. «Στη ζωή μου δεν χρωστάω. Ελπίζω σε λίγο χρόνο να μη χρωστάει και η ομάδα», δηλώνει στο Βελλίδειο για τον ΠΑΟΚ. «Μόνο ο ΠΑΟΚ μπορούσε τόσο μοναδικά να συνδέσει τον ελληνισμό. Σκύβω το κεφάλι. Αυτή η ομάδα έχει το δικαίωμα για 100ετίες να είναι η συνέχεια της Κωνσταντινούπολης. Ο ΠΑΟΚ αποτελεί ιστορική σχέση με το παρελθόν». Όταν μιλάει για όλα αυτά, λέει πράγματι λόγια αγνά και άδολα. Την επομένη τα οπαδικά πρωτοσέλιδα τυπώνουν σε παροξυσμό. «“Δεν θα σας προδώσω ποτέ”. Πόλεμος με το σύστημα», γράφουν τα «Σπορ του Βορρά». «Ηγετική φυσιογνωμία ο Ιβάν. Χείμαρρος-μανιφέστο γροθιά στο κατεστημένο», γράφει η «Metrosport». Το χρώμα του χρήματος Ο «Ιβάν των Ποντίων» ή αλλιώς «Τσάρος του Πόντου» γεννήθηκε στις 27 Μαρτίου του 1959 στο ελληνικό χωριό Σάντα της περιοχής Τσάλκα, στη σημερινή Γεωργία. Ήταν ένα από τα επτά παιδιά πόντιων καπνεργατών, που μέχρι τα επτά του χρόνια μιλούσε μόνο ποντιακά και, όπως συνηθίζει να λέει, η πρώτη λέξη που είπε ήταν «“μάνα”, όχι “μαμά” ή κάτι τέτοιο…». Στη συνέντευξη Τύπου στο Βελλίδειο είχε δηλώσει «πιο Έλληνας από όσο νιώθετε εσείς μέσα σε αυτή την αίθουσα». Ο Ιβάν Ιγκνάτιεβιτς Σαββίδης, όπως είναι το πλήρες όνομά του, ακολουθεί την οικογένειά του στο Ροστόβ και το 1980 είναι ένας απλός εργάτης στην κρατική καπνοβιομηχανία Ντον Ταμπάκ. Σπουδάζει παράλληλα στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και φτάνει ώς τη θέση του υποδιευθυντή του εργοστασίου. Όμως, η ΕΣΣΔ καταρρέει και ο Ιβάν εκμεταλλεύεται το ρευστό πολιτικό και οικονομικό μίγμα που διαμορφώνεται. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 γίνεται ιδιοκτήτης της καπνοβιομηχανίας. Και η συνέχεια είναι ιλιγγιώδης. Ιδρύει δεκάδες επιχειρήσεις στη Νότια Ρωσία και από το 2003 ξεκινά η πολιτική του ανέλιξη: τοπικός βουλευτής στο Ροστόβ, μέχρι πέρυσι μέλος της ρωσικής Δούμας, προσωπικός φίλος του Βλαντίμιρ Πούτιν, μεσολαβητής στη διαφαινόμενη προσέγγιση της κυβέρνησης Παπανδρέου με τη ρωσική κυβέρνηση και παρών σε εκείνη τη συνάντηση στο Κρεμλίνο, στην οποία, όπως θρυλείται, ο Πούτιν μιλούσε στον έλληνα πρωθυπουργό για χοντρές επενδύσεις κι εκείνος για την πράσινη ανάπτυξη.

Σήμερα ο Σαββίδης διοικεί τον Όμιλο Agrokom Group στη Ρωσία, που απασχολεί 11.000 άτομα. Πρόσφατα, ενεπλάκη στην κατασκευή του νέου αεροδρομίου του Ροστόβ, αποκτώντας παράλληλα το 75% της εταιρίας επισκευής και συντήρησης αεροσκαφών της Πολιτικής Αεροπορίας. Η περιουσία του, σύμφωνα με τα ρωσικά μέσα, υπολογίζεται στα 280 εκατ. δολάρια. Ο γνωστός τζίρος των επιχειρήσεών του, στα 500 εκατ. ευρώ. Στο πρώην κρατικό συγκρότημα κτηρίων, όπου στεγάζεται η έδρα του ομίλου Σαββίδη στο Ροστόβ, το γραφείο του Ιβάν είναι το ίδιο που είχε και ο Αναστάς Ιβάνοβιτς Μικογιάν, στέλεχος της σοβιετικής οικονομικής ελίτ και στενός συνεργάτης του Στάλιν. Ο Σαββίδης, θαυμαστής του Μικογιάν, εδώ και είκοσι χρόνια που βρίσκεται στο συγκεκριμένο γραφείο, δεν έχει κάνει καμία παρέμβαση στη διακόσμηση. Εν τω μεταξύ στη Θεσσαλονίκη… Πίσω στο γκαλά του «Μακεδονία Παλλάς», στην παραλία της Θεσσαλονίκης, ο Ιβάν δηλώνει στους καλεσμένους ότι έχει λάβει την ευλογία της Ορθόδοξης Εκκλησίας για τα επιχειρηματικά του πλάνα. Μιλάει με πάθος για τον ΠΑΟΚ και υπόσχεται ότι στην κεντρική σάλα του ξενοδοχείου σύντομα θα τοποθετηθούν τα τρόπαια του ελληνικού πρωταθλήματος και του Τσάμπιονς Λίγκ. Στις πίσω σειρές της αίθουσας, όλοι μιλούν σιγανά για τον «Πόντιο Ιβάν», «τον φλογερό πατριώτη» που πρωταγωνίστησε στην τέλεση της πρώτης, μετά από 88 χρόνια, ορθόδοξης λειτουργίας της Παναγίας Σουμελά στην Τραπεζούντα το 2010. Κρέμονται από τα χείλη της «ρωσικής αρκούδας», που είναι «στοργική με όσους αγαπά και αιμοβόρα απέναντι στους εχθρούς της», για τον «Παοκτσή Ιβάν, που παρακολούθησε αγώνα στο “Καραϊσκάκης” φορώντας στον λαιμό κασκόλ του ΠΑΟΚ». Και για επενδύσεις, για ρώσικα κεφάλαια και θέσεις εργασίας μιλούν οι καλεσμένοι του. Μετά τον ΠΑΟΚ, το «Μακεδονία Παλλάς» και την καπνοβιομηχανία της ΣΕΚΑΠ στην Ξάνθη, αναπαράγονται τώρα φήμες για το αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης και το λιμάνι, για επενδύσεις σε ελληνικά μέσα ενημέρωσης, λόγια της κεντρικής σάλας σε ένα εμβληματικό ξενοδοχείο, ένα ανοιξιάτικο βράδυ, στη νέα παραλία, εκείνη ακριβώς την ώρα που ο ήλιος έχει κρυφτεί, αλλά στον ουρανό υπάρχει ακόμη λίγο φως. Μετά το τέλος της ομιλίας του Ιβάν, όλοι θέλουν να φωτογραφηθούν στο πλευρό του. Αυτός εδώ ο εκατομμυριούχος επιχειρηματίας, ο συνεργάτης του Πούτιν, ο «θείος Ιβάν» από την παγωμένη Ρωσία, που συνομιλεί απευθείας με τον έλληνα πρωθυπουργό, έχτισε πριν λίγα χρόνια σε ένα χωριό έξω από τη Θεσσαλονίκη, το Πρόχωμα, μια εκκλησία στη μνήμη των πόντιων γονιών του. Επισκέφτηκε πέρυσι το χωριό κι έτυχε εκείνη την περίοδο ένα από τα αδέρφια να νοσηλεύεται με προβλήματα υγείας στο Διαβαλκανικό Κέντρο. Την ημέρα της επίσκεψης, ο αδερφός Σαββίδη είχε συμπληρώσει 43 μέρες νοσηλείας στο νοσοκομείο. Και ως τάμα ο Ιβάν έκανε δώρο στο χωριό 43 αρνιά, για να κεραστούν οι επισκέπτες στο πανηγύρι του Αγίου Πνεύματος, όπως είπε.

παρουσίαση

Fessa Martha Grammenidou / Oriental Carpets - Handmade Arts & Gifts Όλα εκεί κι όλα μαγικά!

Δεν ήταν ένα απλό bazaar χαλιών με καταπληκτικές τιμές αυτό που διοργάνωσε η Μάρθα Φέσσα-Γραμμενίδου, που το όνομά της είναι συνδεδεμένο με τον κόσμο των χειροποίητων χαλιών Ανατολής. Ήταν ένα φεστιβάλ πολιτισμού, ήταν ένα πάρτι χρωμάτων, ήχων, κουλτούρας και ανθρώπων που συνέρευσαν στην Αποθήκη Δ’ στο Λιμάνι, περιηγούμενοι σε θεατρικές παραστάσεις, ζωντανές μουσικές, παραμύθια από τις παραδόσεις της Ανατολής. Ένας ζωντανός αργαλειός και μια υφάντρα παρέδιδαν απευθείας μαθήματα και γνώση χειροποίητης τέχνης. Όλη η πόλη έδωσε παρών για να θαυμάσει τα εξαιρετικά χαλιά (σε εξαιρετικές ειδικές τιμές), για να λάβει μέρος στη δημοπρασία και, φυσικά, για να τιμήσει τη Μάρθα, να πιει γλυκά κρασιά και να ζήσει γλυκές στιγμές, όπως συμβαίνει κάθε φορά σε τέτοια ανταμώματα φίλων. Ήταν μια μεγάλη γιορτή, ένα τριήμερο διαδραστικό, ένα «χειροποίητο» happening με την υπογραφή του Fessa Martha Grammenidou / Oriental Carpets - Handmade Arts & Gifts, που γιόρτασε τα 22 του χρόνια κερνώντας εξαιρετικές τιμές και εξαίσιο πολιτισμό.

Θεσσαλονίκη Τζίζας σε λέω!

« Έχω έναν φίλο εντελώς Πάτανο, που δουλεύει σαν Χαϊβανέζος, και είπαμε παρέα να πάμε Τζατζικοχώρι να ρίξουμε τα Χαϊράκια μας, αλλά όλα ήταν Τρίμμα». Αν δεν καταλάβατε γρυ, ήρθε η ώρα να γνωρίσετε την πραγματική θεσσαλονικιώτικη καθομιλουμένη και το αλφαβητάρι της. Κείμενο Δημήτρης Αθανασιάδης Φωτογραφία Σάκης Γιούμπασης

30 SOUL

Α

Άιντα

Όπως λέμε «πάμε», «γαμώ», «μπράβο». Χρωστάει την προέλευσή του σε ένα από τα πρώτα σαλονικιώτικα βίντεο που ανέβασαν skaters στο YouTube. Παράδειγμα: Μόλις έχωσε ένα τρελό τρικ στο skateboard. Άιντα!

Β Γ

Βαρσοβός

Ο μπιροκίνητος γείτονάς σου στο μπαρ και η πρωτεύουσα της Πολωνίας με παράδοση στον ζύθο έφτιαξαν αυτή τη νέα λέξη. Ο άνθρωπος που μπορεί να κουβαλάει six pack στη σχολική τσάντα του. Αυτός που πίνει πολλή μπίρα, ρε γαβ, γαβ. Παράδειγμα: Ο λοστρέ (τρελός) πήρε πάλι κανάτα. Είναι Βαρσοβός ο τύπος!

Γκρίνουιτς

Εμπνευσμένο από το ομώνυμο αστεροσκοπείο που ορίζει α λα GMT τον μέσο χρόνο του Μεσημβρινού αλλά και αυτόν που γκρινιάζει όλη την ώρα. Παράδειγμα: Οι ΔΕΗτζήδες έκαναν πάλι πορεία σήμερα και λένε πως δεν έχουν στον ήλιο μοίρα γιατί τους κόβουν τα επιδόματα. Σκέτοι Γκρίνουιτς.

Δ

Γέρακας

Δημητροκάλης

Μεγάλος ως γέρος, αλλά αγέρωχος σαν γεράκι. Ο παλιός που τον ρισπεκτάρεις. Παράδειγμα: Τα τελευταία βιβλία του Στίβεν Κινγκ δεν μου λένε και πολλά, αλλά ο Γέρακας είναι μεγάλος.

Ε Ελ-λοχίμ

Λεκτικό υβρίδιο για ψηφοφόρους του εθνικιστικού τόξου. Ένα λάμδα για τους Ελ των τηλεπλασιέ που άνθισαν στη Μακεδονία, ένα ακόμα για τους χρόνια θεσσαλονικείς σταυροφόρους του «Μακεδονία ξακουστή σε λέω». Παράδειγμα: Με άρχισε πάλι τα ψεκασμένα ο Ελλοχίμ στο ταξί για το Μνημόνιο, τον Γιωργάκη και τους Εβραίους.

Η Ημίγλυκος

Ο δημοσιοσχετίστας στην πρώτη επαφή ή καλοχαιρέτας. Παράδειγμα: Ρε συ, πώς σου φάνηκε o γκομενέτος της Ρίας; Δεν ξέρω τι να σου πω, Ημίγλυκος, ρε παιδί μου.

Ο ένας εκ των σατανιστών της Παλλήνης που πέρασαν στην ιστορία των αστυνομικών δελτίων στα 90s. Απαντάται στις περιγραφές αποτρόπαιων πράξεων ή αποκρουστικών τύπων. Παράδειγμα: Έχει παλαβώσει η φάτσα του τελευταία, φίλος, με αυτά που περνάει. Τέρμα Δημητροκάλης έχει γίνει ο Γιώργος.

Ζ

Ζάφτας

Από το «κάνω ζάφτι», ο μαν που δεν θες να έχεις πολλές παρτίδες μαζί του. Ο ασήκωτος. Παράδειγμα: Μανουριάζει ο δικός σου πολύ εύκολα. Τι Ζάφτας είναι αυτός!

Ζούμε

Το «ζούμε» είναι το ρήμα που κόβει βόλτες στα στόματα ολοένα και περισσότερων τελευταία. Καθετί στο οποίο είσαι μάρτυρας, κάθε λεπτό που περνάει και δεν πάει στράφι. Λέξη πασπαρτού για όλα και για παντού. Παράδειγμα: Ποτάρα έφτιαξε ο μπάρμαν. Το ζήσαμε! Πήγα Primavera και το έζησα φέτος.

Θ

Θρασύβουλας

Ο φαφλατάς που προσπαθεί, αλλά δεν πείθει κανέναν. Από τη μια, ο ηγέτης της δημοκρατικής παράταξης και, από την άλλη, το ιστορικό σωματείο της Φυλής που δεν έχει καταφέρει να καταγράψει κάποια σπουδαία διάκριση. Παράδειγμα: Ήρθε πάλι ο Θρασύβουλας και έλεγε τα δικά του για την παγκόσμια οικονομική κρίση.

31

Ι

Καυλώστρα

Ιησούς

Η ξαπλώστρα που συγκεντρώνει τα περισσότερα βλέμματα στην παραλία. Παράδειγμα: Πολύ τούμπανο σήμερα από γυναίκες, αλλά η Καυλώστρα είναι εκεί απέναντι.

Γνωστός και ως Τζίζας. Η νέα ονομασία των γενειοφόρων χεβιμεταλάδων. Παράδειγμα: Κοίτα τον Ιησού με τις πεντάλφες απέναντι.

Καραμπίνας

Κ

Λ Λόξυγκας

Εναλλακτική βερσιόν για τον «πιστολέρο» ή κουτραδόρο ή τσαμπατζή. Παράδειγμα: Ωχ, έσκασε ο Καραμπίνας στο μπαρ. Τον νου σου.

Κασέρι

Η απεριποίητη, αξύριστη γκόμενα και το παραδοσιακό βλάχικο έδεσμα είναι πλέον το ίδιο και το αυτό. Παράδειγμα: Εκεί που φασωνόμασταν μου έσκασε η μασχάλη της. Μου βγήκε μεγάλη κασερογκόμενα.

Κιμάς

Αυτός που δεν ξέρει να μιλάει. Παράδειγμα: Δεν τον είδες, ρε, τον φασίστα; Σκέτος Λόξυγκας ήταν στο πάνελ.

Η γυναίκα που έλεγες «λατέρνα» ή «φίτσουλας» μέχρι χθες. Όπως ο κιμάς έχει πολλά υλικά στην άλεσή του, έτσι και ο Κιμάς φοράει ό,τι να ’ναι. Παράδειγμα: Πώς βγήκε έτσι ο Κιμάς;

Λεμονόκουπα

Ο ξινός άνδρας αλλά και η ντεκαυλέ γυναίκα. Παράδειγμα: Μεγάλη Λεμονόκουπα μου κουβάλησες χθες στο σινεμά.

Μ

Ν

Όταν όλα πάνε ζάχαρη. Δηλαδή στην πένα. Παράδειγμα: Πλήρωσα τους λογαριασμούς μου και είμαι μέλι-γάλα.

Μπραντό

Νέος/νέα οδηγός. Παράδειγμα: Τι κάνει πάλι τούτη η Νικολέτα στο φανάρι, δεν βλέπει;

Ομπάμαν

Ο μαν που είναι πρώτος, όπως ο πλανητάρχης Μπαράκ Ομπάμα. Αυτός που παλιά έλεγες «παίχτουρας», ο αδιαμφισβήτητα ικανός και αποτελεσματικός. Παράδειγμα: Στη δουλειά του είναι Ομπάμαν το παλικάρι.

Ματσό αλλά και μασόνος. Ο αληθινός καταστασάιζερ. Παράδειγμα: Έχει πρόσωπο ο Ματσόνος, όταν βγαίνουμε, είμαστε πάντα κομπλέ.

Μέλι-γάλα

Νικολέτα

Ο

Ματσόνος

Ξ

Όπως λέμε «ντόμπρα» στα ποδανά και όπως λέμε Μάρλον Μπράντο. Η ομορφιά του να μιλάς σταράτα. Το κοπιράιτ ανήκει στον Ζήνωνα από τα Βόρεια Αστέρια, σύμφωνα με τους θρύλους. Παράδειγμα: Χωρίσαμε, αλλά είπαμε λόγια μπραντό.

Ξας

Αυτός που βγάζει κολλητούς στο τέταρτο. Ο «πού ’σαι, ρε ξάδερφε» μπορεί να κοινωνικοποιηθεί σε χρόνο dt.

PR σε μπαράκι τις περισσότερες φορές. Παράδειγμα: Ο Ξας εκεί τους φέρνει πολύ κόσμο και βγάζει γερό μεροκάματο.

Π Πάτανος

Ο βλάκας, όποιος πιάνει πάτο σε όλα τα επίπεδα. Παράδειγμα: Μας γάμησε την κουβέντα ο Πάτανος.

32 SOUL

Ρ

Σ

Ρέτσος

O εραστής της ρετσίνας και σουρουμαστούρης περιωπής που τα βλέπει όλα ποιητικά. Εκ του ρετσίνα + Ρίτσος. Παράδειγμα: Τον έπιασαν οι ασυναρτησίες και μετά ξέρασε ο Ρέτσος.

Τ

Σέξαλος

Όποιος νομίζει πως είναι σέξι. Παράδειγμα: Πολύ Σέξαλος και κακό αυτός που μου την έπεσε.

Τζατζικοχώρι

Η Βαλαωρίτου στη Θεσσαλονίκη, το Γκάζι στην Αθήνα. «Τζατζίκι» είναι οτιδήποτε κάνουν οι πολλοί. Παράδειγμα: Το νησί ήταν ωραίο παλιά, αλλά τα τελευταία χρόνια έπεσε τζατζίκωμα.

Τρίμμα

Ο λίγος, ο τίποτας, ο νούμερο ένα που είναι λίγο παραπάνω από το μηδέν. Παράδειγμα: Πήγα και είδα την μπάντα του, αλλά ήταν Τρίμμα όλοι τους.

Υ

Φ

Υφαντής

Το πρεζάκι. Αλλιώς και ζαμπονιάρης. Παράδειγμα: Έχει πέντε χρόνια που τραβιέται με τη ζουζού ο Υφαντής.

Φιτίλι

Ο μπάφος εν έτει 2013. Παράδειγμα: Δυνατό το Φιτιλάκι που σκάσαμε χθες.

Χ

Φλωρινιώτης

Ο φιγουρατζής, ο φανταχτερός, ο γυφτοτρέντης! Κοστούμια με στρας λεπτομέρειες και το σχετικό γκλαμ αμπαλάζ. Παράδειγμα: Άτσα στρασιά ο Φλωρινιώτης!

Χαϊβανέζος

Όποιος δουλεύει για λίγα χρήματα. Σαν να λέμε, τα χαϊβάνια από την Ταϊβάν. Παράδειγμα: Παραπονιέται για τη δουλειά του, αλλά τι να τον κάνεις! Είναι Χαϊβανέζος.

Χαϊράκι

Ψ

Αυτό που προκαλεί απόλαυση. Παράδειγμα: Πήγα κι έκανα τη βόλτα μου και το έβγαλα το Χαϊράκι μου.

Ψαχτείτε!

Μονολεκτική προσταγή στο φουμπού όταν θέλεις να προμοτάρεις το event σου με πέπλο μυστηρίου. Παράδειγμα: Απόψε έχει θέμα, ψαχτείτε!

Ω

Ωσαννάς

Ο παλιός «ευχούλης». Αυτός που δεν ξεχνά ποτέ να σου πει χρόνια πολλά στο ταϊμλάιν, αλλά είναι κλάιν. Εκ του ωσαννά και σανό. Παράδειγμα: Με έχει σπαμάρει ο Ωσαννάς στην τούρτα. Το έφαγε το ανφρέντ του.

33

ΔΑΣΤΑ Δηλαδή; Ο καθηγητής του Τμήματος Πολιτικών Μηχανικών ΑΠΘ και επιστημονικώς Υπεύθυνος του ΔΑΣΤΑ, Κυριαζής Πιτιλάκης, απαντά σε όλα όσα πρέπει να γνωρίζουν οι φοιτητές του βορειοελλαδίτικου campus για το παρόν αλλά και το μέλλον τους. Συνέντευξη Γιώργος Παπαγεωργίου

Τελείωσα το ΑΠΘ και ψάχνω για δουλειά. Τα πράγματα είναι τραγικά εκεί έξω. Μου είπαν να απευθυνθώ στο ΔΑΣΤΑ. Γιατί; Είστε κάτι σαν γραφείο ευρέσεως εργασίας; Η Δομή Απασχόλησης και Σταδιοδρομίας (ΔΑΣΤΑ) του ΑΠΘ βοηθάει τους νέους απόφοιτους να έρθουν σε επαφή με την αγορά εργασίας, μέσω της ενημέρωσης για θέματα σταδιοδρομίας (στην Ελλάδα και το εξωτερικό), την οργάνωση συνεντεύξεων με εκπροσώπους ενδιαφερόμενων εταιρειών, την πληροφόρηση για θέματα σπουδών (μεταπτυχιακά, υποτροφίες), καθώς και μέσω του θεσμού της Πρακτικής Άσκησης και των σεμιναριακών μαθημάτων Επιχειρηματικότητας και Καινοτομίας. Ειδικά λόγω της κρίσης και της δύσκολης κατάστασης που επικρατεί στην αγορά εργασίας, επιβάλλεται η όσο το δυνατόν καλύτερη αξιοποίηση όλων αυτών των υπηρεσιών, προκειμένου να ενισχυθούν οι ικανότητες των νέων υποψηφίων και να τους δοθούν ελπιδοφόρες διέξοδοι στην εύρεση ικανοποιητικής εργασίας. Πιστεύουμε ότι με τις δραστηριότητες της ΔΑΣΤΑ το πανεπιστήμιο κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί σε αυτήν την κατεύθυνση.

34 SOUL

Διαβάζουμε στο site σας: «Απώτερος σκοπός όλων των μονάδων είναι η καλύτερη και αποτελεσματικότερη σύνδεση του ΑΠΘ με την αγορά εργασίας». Στην Ελλάδα της κρίσης 2013 είναι πολύ εύκολο να οραματίζεσαι, αλλά πολύ δύσκολο να πράττεις. Πώς κινείστε επομένως στο πρακτικό κομμάτι απορρόφησης των αποφοίτων σας στον κόσμο των επιχειρήσεων; Στόχος μας είναι να συνδράμουμε τους αποφοίτους μας στην εύρεση ικανοποιητικής εργασίας που να ταιριάζει στα προσόντα τους. Αυτό επιτυγχάνεται με υπηρεσίες που καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων, οι οποίες μάλιστα ξεκινούν ήδη από το στάδιο των σπουδών. Συγκεκριμένα, με την πρακτική άσκηση επιτυγχάνεται η επαφή με τον εργασιακό χώρο και μια πρώτη δικτύωση, ενώ τα μαθήματα επιχειρηματικότητας και καινοτομίας συμβάλλουν στην ανάπτυξη γνώσεων και δεξιοτήτων για ανάληψη επιχειρηματικής δράσης, αλλά και κάτι εξόχως σημαντικό, στην καλλιέργεια πνεύματος καινοτομίας και την ενίσχυση της εμπιστοσύνης των αποφοίτων μας στον εαυτό τους και τις γνώσεις που απέκτησαν στη διάρκεια των σπουδών τους. Τέλος, μετά το πέρας των σπουδών προσφέρονται στους αποφοίτους εξειδικευμένες υπηρεσίες συμβουλευτικής σχετικά με στρατηγικές αναζήτησης εργασίας, και αποστέλλεται ηλεκτρονικά καθημερινή ενημέρωση

για νέες θέσεις εργασίας. Παράλληλα, παρέχεται η δυνατότητα αποστολής βιογραφικών στις συνεργαζόμενες επιχειρήσεις της ΔΑΣΤΑ, οι οποίες σήμερα ανέρχονται σε 200 περίπου, με στόχο να διπλασιασθούν στο προσεχές μέλλον.

δυνατότητα στους φοιτητές και τους αποφοίτους μας να έρθουν σε επαφή με ένα πλήθος εταιρειών από διαφόρους κλάδους της αγοράς και της βιομηχανίας. Θέλουμε να πιστεύουμε πως αυτό είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα για το μέλλον.

Υπάρχει τεράστιο χάσμα ανάμεσα στην προσφορά εργασίας των νέων επιστημόνων και της αγοράς εργασίας. Πώς κινείστε ανάμεσα σε αυτό το gap; Σίγουρα, η ΔΑΣΤΑ δεν είναι σε θέση να γεφυρώσει ένα χρόνιο χάσμα, το οποίο εξαρτάται από ποικίλους παράγοντες, κοινωνικούς, οικονομικούς αλλά συχνά και προσωπικούς ή ακόμη και πολιτικούς. Αυτό, όμως, στο οποίο μπορεί να συμβάλει είναι στην καλλιέργεια ενός νέου πνεύματος αμοιβαίας επωφελούς συνεργασίας, καθώς και στην ενίσχυση και στήριξη των νέων αποφοίτων, μέσω δράσεων ενημέρωσης, συμβουλευτικής και δικτύωσης, ώστε η μετάβαση από τις σπουδές στην επαγγελματική δράση να είναι ομαλότερη και ει δυνατόν ταχύτερη. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι, παρ’ όλες τις γνωστές δύσκολες συνθήκες, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας διοργάνωσαν τον Μάιο Ημέρες Σταδιοδρομίας*, όπου συμμετείχαν 50 επιχειρήσεις και πραγματοποιήθηκαν πάνω από 2000 συνεντεύξεις, κάτι το οποίο έδωσε τη

*Οι «Ημέρες Καριέρας 2013», που συνδιοργάνωσαν το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας στο Συνεδριακό Κέντρο «Ιωάννης Βελλίδης», κατάφεραν να γεφυρώσουν το χάσμα μεταξύ προσφοράς και ζήτησης εργασίας και να δημιουργήσουν μια πρώτη επαφή των τελειοφοίτων και αποφοίτων των δύο ιδρυμάτων με τον κόσμο της αγοράς εργασίας και των επιχειρήσεων. Συνολικά, συμμετείχαν 51 εταιρείες από διάφορους επιχειρηματικούς κλάδους και πραγματοποιήθηκαν πάνω από 2.000 συνεντεύξεις με περισσότερους από 500 τελειοφοίτους και αποφοίτους των δύο ιδρυμάτων. Η εκδήλωση συγχρηματοδοτήθηκε από την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, στο πλαίσιο του Τοπικού Σχεδίου για την Υποστήριξη της Απασχόλησης (ΤΟ.Π.Σ.Α.) «Επιχειρείν και απασχόληση στη μεταποίηση», καθώς και της πράξης «Δομή Απασχόλησης και Σταδιοδρομίας ΑΠΘ».

THE SHOPRANOS Επιμέλεια Λίνα Μανδράκου

01

02

03

01 Γυναικεία παπούτσια, Toms 02 Γυαλιά ηλίου, Οπτικά Δαμουλά 03 Σανδάλι, Boss Orange 04 Ανδρικό παπούτσι WeSC, Prime Timers 05 Θερμός, Starbucks 06 Παπούτσι Chuck Taylor All Star/Well Worn, FF Group 07 Γυναικείο παπούτσι Flyknit Lunar 1+, Nike 08 Φόρεμα, Boss Orange 09 Παπούτσια Air Max 1 Essential, Nike 10 Σαπούνια Amelie et Melanie, Mirepsos 11 Τσάντα, Sugarcube

04

05

07 06

36 SOUL

08 09

10

TOMS @ Sani Resort Το πρώτο TOMS Pop Up Resort Store της στον κόσμο βρίσκεται στη μαρίνα του Sani Resort, στη Χαλκιδική, για όσους αγαπούν να συνδυάζουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους με το shopping! Το Pop up Store της TOMS φιλοξενεί όλες τις νέες συλλογές αντρικών, γυναικείων και παιδικών παπουτσιών TOMS, καθώς και τα γυαλιά ηλίου.

11

toms-shoes.gr facebook.com/tomsgreece

37

MOTEL

39

40 SOUL

Ηρώ Πιντή Η αθλήτρια ταχυτήτων του ΠΑΟΚ και της Εθνικής είναι ένα κορίτσι μόλις 21 που έχει προλάβει να ζήσει πολλά. Με τα καλύτερα χρόνια της να επίκεινται, μας μιλά για όσα της έχουν συμβεί στο παρελθόν και για όλα αυτά που την περιμένουν στη μεγάλη κούρσα προς το μέλλον. Συνέντευξη Δημήτρης Καραθάνος Φωτογραφία Ani Jo

High Hopes 41

Μια φορά και έναν καιρό, ο παμμέγιστος μυθιστοριογράφος και διαπρεπής μαραθωνοδρόμος και τριαθλητής Χαρούκι Μουρακάμι πήρε συνέντευξη από τον απόμαχο Ολυμπιακό δρομέα Τοσιχίκο Σέκο, και η πρώτη ερώτηση που του ήρθε στο νου να του απευθύνει ήταν η εξής: «Νιώθει ποτέ ένας αθλητής του επιπέδου σας ράθυμος; Σκέφτεστε ότι θα ήταν προτιμότερο να πάει στο διάολο η προπόνηση και να το ρίξετε στον ύπνο;». Ο βετεράνος απέμεινε να κοιτάζει για ώρα τον Μουρακάμι με το ανεξιχνίαστα απαθές ύφος το οποίο αποτελεί σπεσιαλιτέ της ασιατικής φυλής, εκείνο που θα μπορούσε να μαρμαρώσει κάθε ψυχή ζώσα σε ακτίνα χιλιομέτρων. Εν τέλει, με τόνο φωνής που δεν άφηνε την παραμικρή αμφιβολία για την αφέλεια της ερώτησης, αποκρίθηκε: «Εννοείται. Όλη την ώρα». Σήμερα, ο ελάσσων συντάκτης και κομπογιαννίτης σπόρτσμαν που υπογράφει αυτό το κείμενο εκφράζει απέναντι στην Ηρώ Πιντή, αθλήτρια ταχυτήτων του ΠΑΟΚ και της Εθνικής, ακριβώς την ίδια απορία. Ποια η απάντηση; «Εννοείται. Όλη την ώρα». Αυτά για όσους πιστεύουν πως η ζωή δεν αντιγράφει τη λογοτεχνία και τούμπαλιν. Τι πρέπει να θυσιάσει και τι μπορεί να κρατήσει λοιπόν ένα κορίτσι 21 ετών που επιθυμεί να σταδιοδρομήσει στον ελληνικό αθλητισμό στα χρόνια της κρίσης; «Οπωσδήποτε απαιτείται αυτοπειθαρχία στον υπερθετικό», δηλώνει η Ηρώ Πιντή. «Τίποτα όμως δεν είναι επιτεύξιμο χωρίς μια αίσθηση ισορροπίας. Ειδάλλως πάντα κάτι λείπει, νιώθεις λειψός». Και πώς μεταφράζεται η ισορροπία για ένα παιδί που προπονείται εντατικά από την ηλικία των 10 και αφιερώνει πολλές εκατοντάδες ώρες στους στίβους ετησίως για κάτι τόσο φευγαλέο, όσο οι λίγες στιγμές μιας κούρσας, και κάτι τόσο αμείλικτο, όσο τα απειροελάχιστα κλάσματα του δευτερολέπτου που κρίνουν τον θρίαμβο από την καταβαράθρωση στην γκιλοτίνα του χρονομέτρου; «Νορμάλ κοινωνική ζωή, φιλίες, τακτικό σινεμά, ένας καφές. Προσωπικά, χωρίς την παραμικρή περιαυτολογία, πιστεύω πως είμαι απόλυτα ισορροπημένο άτομο». Αυτό κανονικά υπερεπαρκεί σαν απάντηση, αλλά κάτι με κάνει να θέλω να κεντρίσω αυτό το σημείο ξανά και ξανά. Οπότε επιμένω: Γιατί ο πολύς κόσμος θεωρεί τους αθλητές μονοδιάστατους και περίπου κουτούς; «Γιατί δεν μπορεί να κατανοήσει το μέγεθος της προσπάθειας. Γιατί βλέπει κάποιον να θυσιάζει τα ταξίδια και τις βόλτες του χωρίς σημαντικές απολαβές. Αν όμως κάνεις κάτι που σε γεμίζει και σου χαρίζει πληρότητα, δεν μπορεί να είσαι κουτός. Είσαι μια χαρά νοήμων. Στο κάτω κάτω, πόσο καφέ θα πιεις σε αυτή τη ζωή»; Σωστό και αυτό.

We could be heroes Την πρώτη φορά πάντως που συνάντησα την Ηρώ Πιντή, έπινε όντως καφέ - ένα μεγαλοπρεπέστατο φρέντο, μάλιστα. Σήμερα, με μια σειρά αγώνων να επίκεινται και τις προπονήσεις να εντείνονται, τη βγάζει με χυμό ανανά. Παρηγοριά στον άρρωστο: «Τουλάχιστον είναι λιποδιαλυτικός». Αφήνοντας τις εξυπνάδες κατά μέρους, καταπιανόμαστε με αυτό που γυρεύει να πάρει μορφή: το πορτρέτο του αθλητή στη συνεχιζόμενή του μετάλλαξη σε πρωταθλητή. Η Ηρώ Πιντή τρέχει με την ίδια ευχέρεια τα 200 και τα 400 μέτρα, αγωνίζεται παράλληλα στην κατηγορία των νέων και των γυναικών, αποτελεί δεσπόζουσα μορφή του χώρου των ταχυτήτων και 42 SOUL

ταυτόχρονα μια από τις μεγαλύτερες ελπίδες μας για διακρίσεις σε διεθνείς διοργανώσεις. Παιδί-θαύμα ή million dollar babe; Τίποτε από τα δύο, κατά την ίδια. «Σταχυολογήθηκα στην Στ’ Δημοτικού από ένα πρόγραμμα του Υπουργείου Παιδείας για νέα ταλέντα. Πέρασα δύο χρόνια έτσι, δοκιμάζοντας τις δυνατότητές μου εδώ και εκεί. Όταν διαπιστώθηκε πως διέθετα πράγματι μια κλίση, μπήκα σε ρουτίνα κανονικής εκκόλαψης, με συστηματικές προπονήσεις». Περνούν έτσι εφτά χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η Ηρώ πέρασε από το μήκος στα εμπόδια, από τα σύνθετα στα σπριντ. Εμφανίζεται σε πανελλήνια παίδων και κορασίδων, αγωνίζεται στα 80 και τα 150 μέτρα. Όταν εξαντλήθηκε και αυτή η διαπαιδαγωγική φλέβα, προέκυψε και το πρώτο δίλημμα: προπονητής ολκής ή στασιμότητα. Σε αυτό το σημείο μπαίνει στο κάδρο ο Στέφανος Μάμαλης, ομοσπονδιακός προπονητής συνεργαζόμενος με τον ΠΑΟΚ. Δεν στερείται συμβολισμού το γεγονός ότι σπανίως αντικρίζει κανείς σε γήπεδα σήμερα την Ηρώ δίχως τον Μάμαλη. Σε αθλήματα τέτοιου τύπου, όπου η συμπύκνωση της θέλησης και του μομέντουμ είναι ένα ρεφλέξ που μαθαίνει να κάμπτεται και να διαστέλλεται ανάλογα με τις αγωνιστικές απαιτήσεις και οι απογοητεύσεις εναλλάσσονται με εκλάμψεις θριάμβων καταμεσής οάσεων αδιατάρακτης ρουτίνας, ο προπονητής δεν είναι απλώς προπονητής: είναι αχώριστος καθοδηγητής, είναι φύλαρχος και γκουρού. Πώς ακριβώς λειτουργεί η εμπλοκή με έναν κόουτς; Επιλέγει ή επιλέγεται κανείς; «Λειτουργεί αμφίδρομα», απαντά η Ηρώ. «Επρόκειτο για ξεχωριστό προπονητή για εμένα, ενώ ταυτόχρονα με διάλεξε και ο ίδιος. Η συνεργασία του με τον ΠΑΟΚ ήταν δευτερεύον κίνητρο. Θα τον ακολουθούσα σε οποιονδήποτε σύλλογο». Δουλεύοντας σταθερά με ένα σφιχτό τιμ αθλητών και έχοντας ήδη στην ομάδα του την πρωταθλήτρια στα 100 μέτρα με εμπόδια, Ολυμπία Πετσούδη, ο Μάμαλης καταπιάνεται με την Ηρώ το 2010. Οι δυο τους πετυχαίνουν εξαρχής λαμπρά αποτελέσματα: δεύτερη θέση στις νέες στα 200 μέτρα, συμμετοχή με την Εθνική στην επταεθνή συνάντηση στην Τυνησία, τρίτη θέση στη σκυταλοδρομία. Προπάντων, πρώτη επαφή με την Εθνική ομάδα, πρώτη έξοδος από την Ελλάδα. Ο επόμενος χρόνος είναι ακόμη πιο κομβικός. Κυνηγώντας την υπέρβαση, ο Μάμαλης μετακινεί την αθλήτρια από τα 100 στα 400 μέτρα, επιβάλλοντας θεμελιώδη αλλαγή στον τρόπο που γυμνάζεται και προσεγγίζει το σπορ. Η αιτία; «Στα 100 μέτρα δεν πας πουθενά, αν είσαι ο πρώτος. Ακόμη και αν διαθέτεις στόφα πρωτιάς όμως, είσαι αμελητέα μονάδα διεθνώς». Υπό αυτά τα δεδομένα, το 2011 τσουλά αργά και επώδυνα σαν πεισματάρικο μουλάρι. Ο νους δυσκολεύεται να προσαρμοστεί, το σώμα αρνείται να υπακούσει. Είναι ένα έτος γεμάτο τραβήγματα και τραυματισμούς, για το οποίο το μόνο που αξίζει να ειπωθεί είναι: «Αν δεν περάσεις από αυτή τη διαδικασία, δεν γίνεσαι πρωταθλητής». Ω, οι ωραίες μέρες! Περνώντας ορμητικά στο 2012, η Ηρώ χορεύει στον καινούργιο ρυθμό. «Το καταλάβαινα από την αρχή της σεζόν ότι ήμουν καλά. Ήμουν απολύτως συντονισμένη με τα 400, είχα αποκτήσει προσαρμογές, και χωρίς μεγάλο στόχο κοιτούσα τον κάθε αγώνα ξεχωριστά». Παρότι ακόμη νέα, βγαίνει

πρώτη στο Πανελλήνιο Κλειστού Στίβου. Κερδίζει με ατομικό ρεκόρ, το οποίο καταρρίπτει ξανά το καλοκαίρι. Τερματίζει πρώτη στις νέες και δεύτερη στις γυναίκες στον ανοιχτό, υπολειπόμενη μονάχα από την μπαρουτοκαπνισμένη πανελληνιονίκη και κυρίαρχο του αθλήματος τα τελευταία χρόνια, Αγνή Δερβένη. Την κούρσα εκείνη η Ηρώ τη θυμάται σαν ανόθευτη αυτοέκφραση, σαν μια εκδήλωση όλου της του είναι. «Δεν υπάρχει πιο εγκεφαλικό αγώνισμα στις ταχύτητες από τα 400», λέει. «Είσαι επικεντρωμένος στις σκέψεις σου επί ένα ολόκληρο λεπτό. Ποια τακτική θα ακολουθήσεις; Προσπερνάς; Ακολουθείς; Εμμένεις στον δικό σου ρυθμό;» Με το εισιτήριο για τους Βαλκανικούς του Εσκί Σεχίρ επικυρωμένο, τον Ιούλιο ταξιδεύει στην Τουρκία και πηγαίνει περίφημα κατακτώντας την τέταρτη θέση. Είναι φορμαρισμένη στο φουλ. Ο χειμώνας περνάει με απαιτητική προετοιμασία στην Κύπρο. Στην άκρη του μυαλού της, το Λονδίνο, οι Ολυμπιακοί. Τι μπορεί να πάει στραβά; Περίπου τα πάντα. Ένα ανώδυνο άλμα στο μήκος για την εξεταστική του Ιανουαρίου στα ΤΕΦΑΑ ήταν εκείνο που κόστισε ολόκληρο το 2012 στην Ηρώ. Όπως λέει η ίδια, «πέταξα όλα όσα είχα πραγματοποιήσει για τον πιο ανούσιο λόγο». Η διάγνωση: διάστρεμμα και οστικό οίδημα. Ακολουθούν: πατερίτσες, βήματα που τρεκλίζουν, ελαφρύ τζόγκινγκ στον ένα μήνα, φυσιοθεραπείες, τακτές επισκέψεις σε γιατρούς. Η επιστημονική επάρκεια των ανθρώπων του ΠΑΟΚ και η γενναιόδωρη συμπαράσταση της ΠΑΕ, που της διέθεσε παρακολούθηση και πρόσβαση στον εξοπλισμό της, επέσπευσαν τη θεραπεία. Και φτάνουμε στο σήμερα. Στις 11 Μαΐου, η Ηρώ Πιντή επανέκαμψε με πρωτιά στο διασυλλογικό. Δεν είχε καλό χρόνο, λέει, αλλά είναι βέβαιη για το φορμάρισμα, το οποίο θα έρθει αργότερα, «ευτυχώς όλα είναι αργότερα φέτος, το Μπρούνο Τζάουλι, οι Μεσογειακοί». Αυτό που χρειάζεται προπάντων τώρα, είναι συμμετοχή στην Εθνική και το όριο για το Πανευρωπαϊκό: 53 δευτερόλεπτα, 70 εκατοστά. Ο δείκτης είναι αδυσώπητος και θα πρέπει να πετύχει εκ νέου ατομικό ρεκόρ για να πιάσει τα νούμερα, αλλά είναι γνώριμο έδαφος αυτό για την Ηρώ, πατάει ξανά στα βήματα του πρωταθλητισμού. Και θα τα προσπεράσει, είτε φέτος είτε του χρόνου, απλώς και μόνο γιατί η αντίθετη περίπτωση δεν υπάρχει ως εκδοχή. Ο κόσμος είναι γεμάτος από κυνικούς που αμφισβητούν τη γοητεία και τον ηρωισμό του αθλητισμού, αλλά όχι εμείς, ούτε ο Χέμινγουεϊ, και οπωσδήποτε ούτε η Ηρώ Πιντή. Για στάσου, θα μου πεις. Είναι όλα τόσο άδολα; Και τι γίνεται με τα προνόμια; Καλή ερώτηση. Με τις περικοπές στον ΣΕΓΑΣ να αγγίζουν πλέον το 60% και τα 1,3 εκατομμύρια ευρώ να καλύπτουν απλώς τις πάγιες αμοιβές των μονίμων, δεν υπάρχουν λεφτά στην Ελλάδα για τον αθλητισμό. Κανένα πρόβλημα για την ίδια ως προς αυτό. «Για μας, για τη γενιά μου, το χρήμα και η προβολή θα είναι παντοτινό απωθημένο. Πιστεύω όμως πως είναι χειρότερα για όσους το έχουν αγγίξει και δεν το έχουν πλέον». «Θα ήταν ευκολότερη η σταδιοδρομία σου, αν ήσουν πλούσια;» αναρωτιέμαι. «Δεν νομίζω. Όταν τα βρίσκεις όλα έτοιμα, δεν έχεις στόχο. Η φτώχεια είναι πιο παραγωγική». Τάδε έφη, λοιπόν, Ηρώ Πιντή. Συγκρατήστε το όνομα για μελλοντική χρήση, έστω και, αν όπως έχουν τα πράγματα, δεν θα υπάρξει ποτέ πλοίο «Αίολη - Πιντή»!

43

Παύλος Παυλίδης Παραρόμ! Έχει έναν καινούργιο δίσκο που είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητος, μιας και πάντα οι ιστορίες και οι ήχοι αυτού του ανθρώπου είναι καθαρόαιμη ποίηση. Συνέντευξη Στέφανος Τσιτσόπουλος Φωτογραφία Σωτήρης Σταμπουλίδης 44 SOUL

Τι θα πει «Ιστορίες που Ίσως Έχουν Συμβεί»; Για έναν λογικό άνθρωπο, κάτι ή έχει συμβεί ή όχι. Κάποτε ένας λογικός άνθρωπος είπε «η Γη είναι επίπεδη»... Αρκετά αργότερα, ποιος άραγε ξέρει πόσο, κάποιος λογικός άνθρωπος είπε «η Γη ίσως δεν είναι επίπεδη»... Η λέξη «ίσως» φάνηκε αρκετά χρήσιμη πολλές φορές. Τις περισσότερες φορές. Δεν θυμάμαι αν το διάβασα κάπου, αλλά κατά κάποιο τρόπο η λέξη «ίσως» με κάνει να σκέφτομαι ότι είναι ένα από τα ονόματα του διαβόλου. Καταλύει τις βεβαιότητες. Χρήσιμη λέξη. Στην προκειμένη περίπτωση δηλώνει περισσότερο πως δεν έχει και τόσο σημασία το αν έχουν συμβεί ή όχι, λογικέ μου άνθρωπε. Τίμια πράγματα: αυτό που με εντυπωσίασε στον δίσκο είναι που τα τραγούδια δεν παράγουν βαβούρικο ηλεκτρισμό, αλλά καθαρόαιμα τρυφερά και αγαπησιάρικα τέμπο. Γιατί τόσο «χαμηλόφωνος»; Δεν περίμενα πως θα αποτελεί έκπληξη το πόσο χαμηλόφωνα τραγουδάω. Περίπου δέκα χρόνια τώρα αυτό κάνω, στο στούντιο τουλάχιστον. Είναι αλήθεια ότι αυτή τη φορά ήταν σαν να δοκιμάζω και τα όρια αυτού του ύφους. Υποτίθεται ότι όσο προχωράμε από δίσκο σε δίσκο βρίσκουμε αυτό που μας ταιριάζει περισσότερο, παρ’ όλα αυτά, για μένα εξακολουθεί να είναι μια περιπέτεια στο άγνωστο. Ειλικρινά δεν ξέρω πώς θα είναι ο επόμενος... Περιμένω κι εγώ περίπου σαν ακροατής να το μάθω καθώς θα εμφανίζεται το υλικό. Αυτό που μου αρέσει στις παραγωγές στα στούντιο είναι ότι, ενώ ξέρεις το υλικό που θα ηχογραφηθεί, στη διάρκεια είναι σαν να επιβάλλει το ίδιο το υλικό μια δικιά του ατμόσφαιρα και ένα αίσθημα που ίσως στο ξεκίνημα να μην ήταν και τόσο ξεκάθαρο. Μπορεί να καταλήξεις σε έναν δίσκο διαφορετικό

από ό,τι περίμενες. Εννοώ το πόσο θορυβώδης ή όχι είναι. Μου αρέσει να παρεκκλίνω καμιά φορά από αυτό που είχα σαν αρχικό στόχο. Εδώ, βέβαια, έχουμε και τον πρώτο δίσκο που δεν έχω παίξει καθόλου κιθάρα, έναν δίσκο που οι ενορχηστρώσεις καθορίστηκαν από τους μουσικούς σε μεγάλο βαθμό, τέτοιο που να με κάνει να μοιραστώ και τη σύνθεση σε κάποια κομμάτια. Το ωραίο με τις παραγωγές των δίσκων είναι ότι θυμίζουν λίγο την εμφάνιση των παλιών αναλογικών φιλμ, δηλαδή θυμάσαι τι φωτογράφισες, αλλά δεν είσαι απόλυτα σίγουρος για το πώς ακριβώς θα εμφανιστεί. Τα πουλιά, οι δρόμοι, το καλοκαίρι, οι κλέφτες, οι αστυνόμοι, οι λαθρεπιβάτες, η κούκλα, οι νύχτες, ο αέρας, και φυσικά το… «παραρόμ», που μου ακούγεται σαν κλέφτικο σφύριγμα. Πότε θα ενηλικιωθείς, κύριος, και θα απαρνηθείς τις εμμονές σου; Δεν έχω συνδέσει την ενηλικίωσή μου με την άρνηση κάποιας εμμονής. Είναι ωραίο να μεγαλώνουμε, μάλλον γι’ αυτό είναι και αναπόφευκτο. «Σου γράφουμε όλοι τα ίδια γράμματα κοιτώντας ο καθένας τον ίδιο κόσμο χωριστά...» έλεγε ο Σεφέρης. Σκέφτομαι πόσες ιστορίες άραγε να έχει να διηγηθεί ένας άνθρωπος - τι σημασία έχει το πόσα διαφορετικά περιστατικά... Ο τρόπος του καθενός είναι που μετράει. Οι εμμονές είναι οι αφορμές μας, οι εκκινήσεις μας. Το πού μας οδηγούν κάθε φορά είναι αυτό που έχει σημασία. Άλλο πράγμα στο κάτω κάτω η θάλασσα και άλλο η Θάλασσα. Όλα γύρω μας ουρλιάζουν. Συνθήματα, διαδηλώσεις, τσιτάτα, παλαβοί προφήτες, κατ’ επέκταση επομένως και οι μουσικές επιτείνουν τον θόρυβο, βοούν για να ακουστούν και να ξεχωρί-

σουν. Πόσο σε επηρεάζει η εποχή καλλιτεχνικά; Ο κόσμος βοά εκ γενετής. Τη δεκαετία του ’90 ήσουν γραφικός, αν ήσουν οργισμένος, τώρα θα μοιάζεις γραφικός και ύποπτος, αν καταρχάς και κυρίως είσαι, ας πούμε, ερωτευμένος. Με εκνευρίζει η δημοσιογραφικού τύπου οργή, λες και είναι η καινούργια τάση στην τέχνη... Έστω κι έτσι πάντως, προτιμώ αυτό τον αναβρασμό από τον προηγούμενο λήθαργο. Όποιος κάνει θόρυβο για να ξεχωρίσει τον περιμένει στη γωνία η σιωπή. Η δική του, η πιο σκληρή από όλες. Ούτε κι αυτό όμως είναι κακό. Από κάπου πρέπει να ξεκινάμε. Ακόμη κι από ματαιοδοξία μπορεί κάποιος να ξεκινήσει ένα ταξίδι και στον δρόμο, αν αντέξει, να πάθει και να μάθει, να μας δώσει χωρίς καν να το έχει καταλάβει κάτι πολύτιμο. Ιερός θόρυβος. Βράζει ο τόπος. Καλά κάνει. Φυσικά και μας επηρεάζει αυτό που συμβαίνει. Φυσικά και είναι δυσάρεστα τα ξυπνητήρια, αλλά όχι ότι είναι και πάντοτε για σπάσιμο ή για κακό. Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Ιερισσός, Αμοργός, Βέροια, Παρίσι: πόσες από τις ιστορίες της ζωής σου αλλά και του ήχου σου κατ’ επέκταση κρύβουν μυστικά των τόπων που κατά καιρούς σε φιλοξένησαν; Ποτέ δεν πίστευα ότι στα ήσυχα μέρη ακούς την ησυχία. Πρώτα την ανησυχία ακούς, όπως έλεγε κι ένας παλιός φίλος. Επειδή νομίζω ότι πρώτα ζούμε και μετά γράφουμε, ξέρω ότι τα μέρη συμμετέχουν. Απλώς μου παίρνει πάντα αρκετό καιρό να καταλάβω ακριβώς με ποιο τρόπο έγινε αυτό στο κάθε μέρος. Η πραγματικότητα της πραγματικότητας. Στο τέλος μπερδεύονται τα πράγματα και οι αναμνήσεις, τα γεγονότα και τα όνειρα, και καταλήγεις να διηγείσαι ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί…

45

Όλα τα κορίτσια κυνηγούν ένα κουτί! Γιατί ουρλιάζουν να έρθει γρήγορα; Τι έχει μέσα; Και πώς στον καιρό της κρίσης μπορούν όλες με 10 ευρώ να αυτοπροσδιοριστούν ως οι απόλυτες beauty queens; Ακολουθούν οι απαντήσεις και η γλυκιά τρέλα των ψυχών του Cherrybox. Κείμενο Λίνα Μανδράκου Φωτογραφία Σάκης Γιούμπασης

Στέλλα Λαζαρίδου

Τατιάνα Μπέγκα

Sweet as Cherrybox 46 SOUL

Πατάς ένα κουμπί και βγαίνει ένα κουτί σκέτη γυναικεία φαντασίωση, το Cherrybox. Με το «κουμπί» εννοούμε ότι πληκτρολογείς www.cherrybox.gr, δηλώνεις «θέλω να εγγραφώ τώρα», γίνεσαι συνδρομήτρια, απαντάς σε ερωτήσεις ώστε να δημιουργηθεί το beauty profile σου, δίνεις 10 ευρώ, και μετά αρχίζουν τα ωραία! Σε λίγες μέρες καταφθάνει στο σπίτι σου η ομορφιά η ίδια αμπαλαρισμένη σε μυρωδάτο κουτί! Ανοίγοντάς το πραγματικά ξαναγίνεσαι παιδάκι που σκίζει δώρα κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο! Μέσα του βρίσκεις σε travel (δηλαδή σε ευκουβάλητη) συσκευασία διάφορα: μεθυστικά αρωματάκια, αναζωογονητικές κρέμες, ευωδιαστά body milk, προϊόντα μαλλιών, σκιές ματιών, βερνίκια νυχιών, σετ μακιγιάζ, χρωματιστά μπουκαλάκια και χαριτωμένες κασετινούλες, ό,τι δηλαδή κατενθουσιάζει τα κορίτσια κάθε ηλικίας. Και κυρίως, βρίσκεις

ό,τι ακριβώς χρειάζεται η επιδερμίδα, τα μαλλιά, το σώμα σου, αφού τα καλλυντικά που σου αποστέλλονται είναι υψηλότατης ποιότητας και ανταποκρίνονται στο δικό σου και μόνο beauty profile. Ε, ναι, υπάρχει τελικά Αϊ-Βασίλης! Η εξωφρενικά έξυπνη ιδέα ανήκει σε δύο έξυπνα, αεικίνητα και όμορφα κορίτσια, την Τατιάνα Μπέγκα και τη Στέλλα Λαζαρίδου, που είχαν και μερικές άλλες φανταστικές ιδέες. Αν, για παράδειγμα, κάποιο από τα προϊόντα του Cherrybox σου άρεσε, μπορείς να το αγοράσεις από το ηλεκτρονικό τους κατάστημα. Αν όχι, μπορείς να το κριτικάρεις στο ερωτηματολόγιο αξιολόγησης και να εξασφαλίσεις εκπτώσεις σε επόμενες αγορές. Αγοράζοντας, αξιολογώντας ή προτείνοντας το Cherrybox σε φίλες σου, επιβραβεύεσαι με πόντους, εκπτώσεις, δωρεάν «κερασόκουτα» και πολλές εκπλήξεις, σαν αυτές που μόνο η Τατιάνα

και η Στέλλα ξέρουν να σου επιφυλάσσουν. Τα κορίτσια συνεργάζονται με τις καλύτερες ελληνικές και ξένες εταιρίες, πακετάρουν για σένα δημιουργίες μικρών ελληνικών επιχειρήσεων αλλά και high end μάρκες, ανακαλύπτουν πιστοποιημένα βιολογικά καλλυντικά αλλά και φαρμακευτικές εταιρίες, και γενικώς το ψάχνουν. Τους ευχόμαστε καλές επιτυχίες, που είναι μάλλον δεδομένες. Τα «δυσάρεστα» νέα; Το Cherrybox Ιουνίου είναι ήδη sold out, οπότε βάλε υποψηφιότητα για του Ιουλίου. cherrybox.gr Η Τατιάνα Μπέγκα και η Στέλλα Λαζαρίδου ποζάρουν με ρούχα από την κοριτσίστικη μπουτίκ «dresscode» (Γρηγορίου Παλαμά 10, Τ: 2311 242064)

47

World Party boys Σάκης Τανιμανίδης

48 SOUL

Επιτέλους, η ΕΤ3 ξύπνησε και εκτός από τη βουκολική «Κυριακή στο Χωριό» ταΐζει τους δέκτες μας και με γνήσιες κοσμοπολίτικες περιπέτειες, όπως τις κινηματογραφούν και τις διηγούνται οι συντελεστές της εκπομπής «World Party». Σε ρόλο spokesman, ο εις εκ των δύο παρουσιαστών Γιώργος Μαυρίδης μας μιλά για τη σημασία του να παραμένεις… σβούρααα. Συνέντευξη Δημήτρης Αθανασιάδης Πορτρέτο Νίκος Σαμαράς Φωτογραφία Πάνος Αρβανιτάκης

Γιώργος Μαυρίδης

49

Παραλία Κούτα, Μπαλί

Πόσος χρόνος χρειάστηκε για να βγει στον αέρα το «World Party»; Η προετοιμασία ξεκίνησε πριν από πέντε χρόνια. Είχε μια ιδέα ο Σάκης: δύο φίλοι να ταξιδεύουν και να δείχνουν μέρη, όχι απαραίτητα αξιοθέατα και μνημεία. Κάναμε στο Μπαλί έναν «πιλότο» και προσπαθήσαμε να τον πουλήσουμε. Κάτι που αποδείχθηκε όχι εύκολο. Την περασμένη χρονιά ήρθαμε σε συμφωνία με την ΕΤ3 και ουσιαστικά από τον Σεπτέμβριο του 2012 στρωθήκαμε στη δουλειά. Ξεκινήσαμε τον Φεβρουάριο με ένα ταξίδι 25 ημερών στη Βραζιλία, επιστρέψαμε μία εβδομάδα στην Ελλάδα και έπειτα φύγαμε ξανά για 25 ημέρες στη Νοτιοανατολική Ασία. Μέχρι στιγμής έχουμε γυρίσει επεισόδια σε Αργεντινή, Αμαζόνιο, Ινδονησία, Τζακάρτα, Ταϊλάνδη, Μπαλί, Μαλαισία και Σιγκαπούρη. Θυμάσαι το πρώτο σου ταξίδι στο εξωτερικό; Γένοβα, το 2001. Κοιμόμουν στα παγκάκια και τριγυρνούσα με μηδέν λεφτά.

Σχεδόν όλα σας τα ταξίδια έχουν μια «εξωτική» ταυτότητα. Έτυχε; Επιδιώξαμε να πάμε σε μέρη που ο άλλος θέλει να τα δει, αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο όσο το να πας κάπου στην Ευρώπη, για παράδειγμα. Ίσως τιμήσουμε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες μελλοντικά. Τι κερδίζει ένας άνθρωπος που ταξιδεύει; Ισχύει νομίζω το ρητό πως «το ταξίδι είναι το μόνο πράγμα που αγοράζεις και γίνεσαι πλουσιότερος». Αν πάρεις ένα εισιτήριο για μια άλλη χώρα και ζήσεις στον ρυθμό της ως ταξιδιώτης και όχι ως τουρίστας, ανοίγει το μυαλό σου. Να πάρεις τις συγκοινωνίες, να ρωτήσεις, να προσπαθήσεις να γίνεις ένα με το σημείο που βρίσκεσαι. Στη Γένοβα το 2001 είδα όλες τις «φυλές» μαζί να διαμαρτύρονται για έναν κοινό σκοπό. Αν δεις τα παιδάκια στην Τζακάρτα να ζουν στις ράγες των τρένων, πίστεψέ με, θα μπορέσεις να ζήσεις πιο εύκολα με λιγότερα μετά.

Ρίο

50 SOUL

Δυο «καρντάσια» στο εξωτερικό. Τι θέλατε να βγάλετε προς τα έξω στην εκπομπή; Δεν υπάρχει κάποιο κόνσεπτ. Εμείς αυτό που θέλουμε να δείξουμε στον κόσμο είναι πως μπορείς να ταξιδέψεις με λίγα χρήματα. Όταν εμείς γυρνάμε τον πλανήτη με μία τσάντα, τέσσερα φανελάκια, δυο βερμούδες, ένα παντελόνι και ένα ζευγάρι παπούτσια, τότε μπορεί να το κάνει ο οποιοσδήποτε. Τι κουβαλάς πάντοτε μαζί σου σε ένα ταξίδι; Έναν ελβετικό σουγιά, το μπλοκ και τα μολύβια μου για να ζωγραφίζω, το κινητό μου για να ακούω μουσικές. Ως λαός έχουμε ταξιδιωτική παράδοση. Πιστεύεις πως ο σημερινός Έλληνας ταξιδεύει αρκετά; Σε καιρό κρίσης, δεν μπορείς να μιλήσεις εύκολα στον άλλο για ταξίδια. Αλλά επειδή είμαι 35 ετών και έχω ζήσει και την εποχή που δεν υπήρχε οικονομική στενότητα, θα σου πω πως ο Έλληνας δεν ταξιδεύει. Γιατί τότε, στις «παχιές αγελάδες»,

Μπουένος Άιρες

Κουάλα Λουμπούρ

πήγαινε από Δευτέρα σε Δευτέρα στα μπουζούκια και πετούσε ένα χιλιάρικο στα λουλούδια για να κάνει το καυλάντισμά του με τη διπλανή γκόμενα. Όταν έβλεπα κάτι τέτοια, σκεφτόμουν πως με τα λεφτά των «λουλουδιών» του τύπου έχω περάσει 15 μέρες στην κεντρική Ευρώπη και μου έχουν περισσέψει κιόλας. Τι είναι αυτό που εύχεσαι να μη σου συμβεί σε ένα ταξίδι; Να μην πέσει το αεροπλάνο. Όσο πιο πολύ ταξιδεύεις, φοβάσαι ακόμα περισσότερο, γιατί στατιστικά αυξάνονται οι πιθανότητες πτώσης. Ποιο μέσο προτιμάς για να ταξιδεύεις; Τρελαίνομαι να ταξιδεύω με τη μηχανή μου. Και το πλοίο, γιατί σου δίνει την ευκαιρία να γνωριστείς με ανθρώπους και να κάνεις πλάκα. Κάνεις πλάνο πριν φτάσεις στον προορισμό σου; Ποτέ! Δεν έχω κοιτάξει ποτέ στο ίντερνετ κάτι, όσα

Αμαζόνιος

χρόνια ταξιδεύω. Το μόνο πράγμα που με νοιάζει είναι να πιω έναν καφέ σε ένα μαγαζί και να μιλήσω με έναν ντόπιο. Να τον ρωτήσω πού να πάω, τι να δω και μετά να περπατήσω.

Για ποιο λόγο να κάτσει κάποιος να δει το «World Party»; Δες το για να μάθεις πώς μπορείς να πας σε ένα μέρος με το μισό μπάτζετ. Δες το για να δεις ότι μπορείς να το κάνεις.

Το πιο επικίνδυνο μέρος που έχεις βρεθεί; Φοβήθηκα λίγο μια φορά στο Κόμπτον, που έχασα τον δρόμο μου. Νοικιάζαμε αυτοκίνητο για να πάμε από το Λος Άντζελες στο Λας Βέγκας. Με το που άρχισα να μπαίνω στα λυόμενά τους, την ψιλοάκουσα. Επικίνδυνο μέρος όμως; Θα σου πω το Μπουένος Άιρες. Αλητεία.

facebook.com/worldpartytvshow

Τι άκρη βγάζετε με τον Σάκη ως συνεργάτες; Μπορούμε να κοιμηθούμε με την ίδια ευκολία στο πάτωμα στο αεροδρόμιο, στο παγκάκι και στο πεντάστερο ξενοδοχείο. Να πάμε στο πιο τελειωμένο μπαρ. Όπως εγώ, αν χρειαστεί, θα τη βγάλω με ένα κουλουράκι, έτσι κι αυτός. Σκεφτόμαστε τα ίδια πράγματα σαν ταξιδιώτες.

World Party

Παρουσίαση: Σάκης Τανιμανίδης, Γιώργος Μαυρίδης Σκηνοθεσία: Σάκης Τανιμανίδης Εικονοληψία: Πάνος Αρβανιτάκης Βοηθός παραγωγής: Γιώργος Λέντζας Μοντάζ: Βαγγέλης Μολυβιάτης Παραγωγή: Entrinno Productions

Αμαζόνιος

51

723 δημιουργοί, 11.323 έργα, 2.083 ενεργά μέλη της κοινότητας. Οι Βικτώρια Δημητρέλια, Μαρτίνος Μουρατίδης και Μιχάλης Χατζηθεοδοσιάδης κέρδισαν το στοίχημα και η ιντερνετική τους γκαλερί εκθέτει, πωλεί και μεγαλουργεί. Συνέντευξη Δημήτρης Αθανασιάδης Φωτογραφία Σάκης Γιούμπασης

shareyourart.gr Μίλα μου για τέχνη! Ποιοι είστε; Τι κάνατε στην προηγούμενη ζωή σας, δηλαδή πριν συμπράξετε για τη δημιουργία του ShareYourArt; Βικτώρια: Είχα ξεκινήσει να σχεδιάζω και να φτιάχνω κοσμήματα, ψάχνοντας παράλληλα έναν τρόπο να προωθήσω περισσότερο τη δουλειά μου. Μαρτίνος: Είχα ήδη μπει στον επιχειρηματικό χώρο μέσω των οικογενειακών επιχειρήσεων. Όταν γνωριστήκαμε με τον Μιχάλη και τη Βικτώρια, γεννήθηκε η ιδέα του ShareYourArt. Μιχάλης: Με τον Μαρτίνο συνεργαζόμασταν ήδη, έχοντας φτιάξει ένα δικό μας ηλεκτρονικό κατάστημα. Έπειτα ήρθε το επόμενο βήμα. Ακούγεται φιλόδοξο το εγχείρημά σας για μια διαδικτυακή γκαλερί τέχνης. Ποιο είναι το σκε52 SOUL

πτικό σας και πώς καταφέρατε να μαζέψετε τόσο κόσμο; Όταν ξεκίνησε το site τη λειτουργία του, τον Σεπτέμβριο του 2011, ήμασταν η πρώτη διαδικτυακή κοινότητα δημιουργών που παρείχε απεριόριστες δυνατότητες σε όποιον φιλοξενούταν σε αυτή. Όπως αποδείχθηκε, υπήρχε μεγάλη ανάγκη για κάτι τέτοιο, με αποτέλεσμα να συγκεντρώσουμε πολλούς δημιουργούς σε πολύ λίγο χρόνο. Είμαι καλλιτέχνης και θέλω να μπω στην κοινότητά σας; Από πόσα φίλτρα θα με περάσετε για να με δεχτείτε; Δεν υπάρχουν ιδιαίτερα φίλτρα. Αρκεί κάποιος να θέλει να παρουσιάσει τη δουλειά του, επαγγελματίας ή ιδιώτης, χρησιμοποιώντας την προσωπική του ιστοσελίδα (για παράδειγμα,

viria.shareyourart.gr) ως ηλεκτρονική έκθεση ή και να κάνει πωλήσεις μέσα από αυτήν. Επιμένετε στο «χειροποίητο». Μεγάλο μέρος όμως της τέχνης είναι πλέον digital. Πώς το διαχειρίζεστε; Η αρχική ιδέα βασίστηκε στο «χειροποίητο». Όμως επειδή η δημιουργία δεν έχει περιορισμούς και η κοινότητα λειτουργεί πλέον ως μια μεγάλη διαδικτυακή έκθεση, όλα τα μέσα γίνονται δεκτά. Χειροποίητα αντικείμενα επιδιώκουμε να έχουμε μόνο στα bazaar. Συνήθως είναι μικρές κατασκευές, διακοσμητικά ή κοσμήματα, τα οποία είναι πιο εύκολο να αγοραστούν επί τόπου και επιπλέον θεωρούνται ιδιαίτερα, εφόσον είναι φτιαγμένα στο χέρι.

Αγορίστικο duo αποφασίζει να κλείσει τα αφτιά στην γκρίνια και τον μιζεραμπιλισμό, και να δει αν η μουσική του μπορεί να αγγίξει τον κόσμο. Τα όνειρά τους είχαν αίσιο τέλος. Ο κόσμος τους ανήκει. Συνέντευξη Γιώργος Παπαγεωργίου Φωτογραφία Καρίνα Λογοθέτη

Plastic Flowers

Πάρτε, κυρίες μου, λουλούδια!

«Plastic Flowers», γιατί: Το όνομα είναι άμεσα επηρεασμένο από το ομότιτλο τραγούδι των The Wake, καθώς και από μια σειρά δίσκων που οδήγησαν στον όρο «πλαστικά». Γενικότερα, μας αντιπροσωπεύει πλήρως.

γραμμή της συναυλίας; Τα καλά λόγια αυτών των μέσων είναι το ίδιο σημαντικά με την ανταπόκριση του κοινού και την αγάπη προς τη μουσική μας. Πρόκειται για δύο διαφορετικά είδη επιβράβευσης και νιώθουμε περήφανοι όταν έχουμε τον κόσμο στο πλευρό μας.

Δύο μόνο μέλη, γιατί: Γιατί απλώς δεν χρειαζόμαστε περισσότερα μέλη. Δύο είναι αρκετά και μας βοηθάει να εξασφαλίζουμε την αρμονία όλων των κινήσεών μας. Παίζουμε όλα τα όργανα οι δυο μας και δουλεύουμε άμεσα με μόνιμο στόχο τις συνεχείς κυκλοφορίες. Άλλωστε, η μινιμαλιστική προσέγγιση της δουλειάς μας είναι προϊόν του συγκεκριμένου αριθμού. Το μόνο σίγουρο είναι ότι περισσότερα μέλη θα οδηγούσαν σε διαφορετικό αποτέλεσμα.

«Ανεξάρτητη μπάντα» στην Ελλάδα σημαίνει: DIY κυκλοφορίες, (συνήθως) lo-fi ήχος και έντονη εσωτερική οργάνωση. Στην Ελλάδα εμφανίζονται από το 2010 διάφορα συγκροτήματα που κάνουν τη διαφορά και ξεκινάνε με αντίστοιχα βήματα (βλ.

Chinese Basement από τη Θεσσαλονίκη). Είναι ελπιδοφόρο και σε βάζει στη διαδικασία να κάνεις όλο και πιο προσεκτικά βήματα.

Τι μετράει για σας περισσότερο; Τα καλά λόγια του «Guardian», του «Vice» και της Athens Voice ή το χαμόγελο ενός κοριτσιού από το απέναντι μπαλκόνι κι ο ιδρώτας των παιδιών στην πρώτη

Κυκλοφορήσατε 3 Eps, ισάριθμα singles και σε λίγο βγαίνει σε digital 7 το «Evergreen/Your Smile». Με πόσο χρόνο, πόσο κόπο και πόσες θυσίες; Αναγκαστήκαμε πολλές φορές να απομο-

νωθούμε χωρίς δισταγμό και να ηχογραφήσουμε, προβάρουμε, συνθέσουμε, λες και δεν υπάρχει αύριο, και μάλιστα, υπό πολύ αντίξοες συνθήκες. Αυτοί είναι οι Plastic Flowers και πάντα στηριζόμαστε στις δικές μας ατομικές θυσίες. Παίξατε σε ΗΠΑ, Πορτογαλία, Αγγλία. Πώς νιώσατε εκεί έξω; Φτωχοί συγγενείς ή ισότιμα μέλη μιας urban παγκόσμιας κουλτούρας; Καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της περιπέτειας, μόνο φτωχοί συγγενείς δεν νιώσαμε! Το να γνωρίζεις ξαφνικά μουσικούς μεγάλου βεληνεκούς και να συζητάς μαζί τους με ένα ποτό στο χέρι, δείχνει ότι διοργανώσεις όπως, για παράδειγμα, το SXSW, τιμούν και αποδεικνύουν σε όλους ότι είναι κομμάτι μιας παγκόσμιας σκηνής. Νιώσαμε πολύ περήφανοι σε διάφορες φάσεις του tour, ειδικά σε συναυλίες που κάναμε sold out και πουλήσαμε μεγάλο αριθμό βινυλίων. Ήταν μοναδικά.

53

John Verdon Κύριος με τα όλα του

Ζωή σαν μυθιστόρημα: πετυχημένος διαφημιστής του Μανχάταν τα παρατάει όλα στην όψιμη ωριμότητά του, εγκαθίσταται στα απόμακρα όρη Κάτσκιλ και επανεφευρίσκει τον εαυτό του ως συγγραφέα. Αποτέλεσμα; Τρία παταγωδώς επιτυχημένα μπεστ σέλερ και μια καινούργια καριέρα ως μάστορας του μυστηρίου. Μα δεν είναι τέλειο; Συνέντευξη Δημήτρης Καραθάνος Η πρώτη ερώτηση είναι προφανής και η απορία συλλογική: Ο Ντέιβ Γκάρνεϊ είναι ακαταμάχητος ήρωας. Πώς τον σκαρώσατε και τι διακρίνετε από τον εαυτό σας μέσα του; «Ζει πολύ έντονα μέσα στο μυαλό του, είμαστε αμφότεροι εσωστρεφείς», απαντά. «Όλες του τις ελλείψεις τις μοιράζεται με εμένα, ενώ τα χαρίσματά του είναι επινοημένα». Μάλιστα, κύριοι, παρά την τεράστια κριτική και εμπορική αποδοχή του, ο συγγραφέας John Verdon είναι απόλυτα σεμνός, είναι μετριόφρων στον υπερθετικό. Βρισκόμαστε σε κεντρικό βιβλιοπωλείο, κατάμεστο από ενθουσιώδεις, νεαρότατους αναγνώστες του Verdon, απόλυτα ενήμερους για τη δουλειά και το ύφος του συγγραφέα, ο οποίος βρέθηκε μετά της συζύγου του τον Μάιο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, προκειμένου να συστηθεί στο κοινό του και να μιλήσει για το νέο του βιβλίο, «Άσε το διάβολο ήσυχο». Συναπαρτίζουμε ακροατήριο απαιτητικό. Ένα ακόμη ερώτημα για τον Ντέιβ Γκάρνεϊ: Θα συμφωνούσε ο συγγραφέας ότι πρόκειται για τον λιγότερο αμερικανοπρεπή ήρωα της σύγχρονης αστυνομικής λογοτεχνίας; Ο Γκάρνεϊ δεν είναι οργίλος, ούτε τσαμπουκαλής. Δεν πίνει, δεν παρεκτρέπεται, δεν εκστομίζει βωμολοχίες και κυνισμούς, πρόκειται για υπόδειγμα συγκροτημένου ανδρός που επαφίεται αποκλειστικά στη λογική σε πρότυπα Σέρλοκ Χολμς. «Ο Χολμς όμως δεν έχει προβλήματα με τη γυναίκα του», απαντά ο John Verdon. «Δεν διαθέτει καν προβληματικό ψυχισμό, ενώ αντίθετα ο Ντέιβ Γκάρνεϊ σπαράσσεται ενδομύχως, συγκρούεται διαρκώς με τα συναισθήματά του». Τον Ντέιβ Γκάρνεϊ τον γνωρίσαμε το 2010, στο ντεμπούτο του John Verdon, «Σκέψου έναν αριθμό». Πρόκειται για μυθιστόρημα που μεταφράστηκε σε περισσότερες από είκοσι γλώσσες, ενώ υποχρέωσε σε διθυράμβους μέσα σαν τους «New York Times» και το «New York Journal of Books». Τι να πεις παραπάνω; Ας αφήσουμε τον δημιουργό του να συνοψίσει: «Ο Ντέιβ Γκάρνεϊ υπήρξε ντετέκτιβ σε όλη του τη ζωή. Ιδιότητα που έχει επηρεάσει ανεπανόρθωτα τον τρόπο που λειτουργεί το μυαλό του. Όταν επέρχεται η συνταξιοδότηση και η δυνατότητα για μια πιο γαλήνια ζωή, απλώς δεν μπορεί να αποσυρθεί. Αναλαμβάνει όποια υπόθεση βρεθεί στο διάβα του, ενώ οι χαρακτηρισμοί που σου έρχονται στον νου, όταν 54 SOUL

τον αναλογίζεσαι, είναι πολύ συγκεκριμένοι: παρατήρηση, ανάλυση, επαγωγή. Είναι σαν ρεφλέξ – ο Γκάρνεϊ διερωτάται διαρκώς για τα πάντα». Καταληκτικά, πρόκειται για έναν τύπο που αναζητά αενάως «λογικές εξηγήσεις σε θεότρελες καταστάσεις». Η πρόζα του John Verdon δεν εξαντλείται στα πεπραγμένα του Ντέιβ Γκάρνεϊ. Υπάρχει μια πολύ χαρισματική σύζυγος, υπάρχει ένας ολοένα και πιο ενδιαφέρων γιος, δεσπόζει τέλος και ο Χάρντγουϊκ, ο αγροίκος όσο και οξυδερκέστατος τύποις υπαρχηγός του ντετέκτιβ. Προπάντων, υπάρχει η ίδια η πλοκή. Οι αλλεπάλληλες επιστρώσεις γρίφων που ιντριγκάρουν τη νοημοσύνη του αναγνώστη και τον γραπώνουν σφιχτά, από το εξώφυλλο ώς το οπισθόφυλλο των «Σκέψου έναν αριθμό», «Κράτα τα μάτια σου κλειστά», «Άσε το διάβολο ήσυχο». Και κάτι πολύ ξεχωριστό: οι σειριακοί φόνοι. Όλα τα βιβλία του αφορούν serial killers. Γιατί; «Στα αστυνομικά βιβλία, αλλά και στη ζωή, υπάρχουν οι φόνοι συμφέροντος και οι ανθρωποκτονίες εν βρασμώ. Ο σειριακός φόνος δεν αιτιολογείται. Είναι ο θάνατος ο ίδιος, η λατρεία του μακελειού αφ’ εαυτού. Σε σχέση με τα συνηθισμένα εγκλήματα είναι σαν να παίρνεις νορμάλ καταστάσεις θυμού και να ανεβάζεις την ένταση στο σημείο της πλήρους παραμόρφωσης. Φαντάσου ένα στερεοφωνικό. Κάπως έτσι είναι οι ψυχωτικοί των βιβλίων μου». Ακριβώς αυτόν τον θόρυβο κατευνάζουν και οι αναγνώσεις των βερντονικών έργων: «Το διάβασμα; Είναι μια μορφή εξορκισμού. Τι μας φοβίζει περισσότερο; Γιατί θέλουμε να διαβάζουμε για serial killers; Γιατί ο καλός κερδίζει! Στο τέλος, ο ντετέκτιβ πάντα κερδίζει! Και κλείνουμε μαζί του το κτήνος στο κλουβί. Η εύθραυστη ισορροπία αποκαθίσταται, η πίστη μας στον κόσμο επιβεβαιώνεται». Πώς ξεκίνησαν όλα αυτά; «Πρέπει να ανατρέξω στα δεκαπέντε μου», απαντά ο συγγραφέας. «Από μικρός δεν είχα την παραμικρή ιδέα περί του τι θέλω να κάνω με τον εαυτό μου. Οι φίλοι μου στο γυμνάσιο είχαν συγκεκριμένους στόχους, μα όχι εγώ. Θυμάμαι πάντως πως είχα γράψει μια έκθεση την οποία ο καθηγητής θεώρησε σκανδαλωδώς καλογραμμένη. Όταν όμως τελείωσα το κολέγιο, ανακάλυψα πως το να είσαι συγγραφέας δεν είναι κάτι απλό. Κυρίως ανακάλυψα ότι πρέπει να αποκτή-

σω σταθερό εισόδημα – είχα μόλις παντρευτεί. Τότε απορροφήθηκα από τη διαφημιστική βιομηχανία. Έκανα πολλά πράγματα στο μεσοδιάστημα. Δοκιμάστηκα μέχρι και σαν επιπλοποιός. Παράλληλα όμως διάβαζα αμέτρητα αστυνομικά. Και κάποια στιγμή ανακάλυψα πως αντιλαμβάνομαι πώς λειτουργούν. Κατανόησα την τεχνοτροπία και τη δομή τους. Έπειτα από καμιά εκατοντάδα αναγνώσεων, έμαθα να τα αποδομώ και να τα επανασυναρμολογώ. Έσπασα τον κώδικα! Ένα βράδυ στο δείπνο μακρυγορώ για όλα αυτά στη σύζυγό μου, ώσπου εκείνη αποκρίνεται: “Αφού τα ξέρεις τόσο καλά, γιατί δεν γράφεις ένα δικό σου;”. Ήμουν 65 ετών εκείνη τη στιγμή και δεν είχα δημοσιεύσει λέξη στη ζωή μου. Μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα πρόκληση. Οπότε ξεκίνησα να γράφω μια ιστορία. Σε διάστημα δύο ετών, η ιστορία εκείνη μετεξελίχθηκε στο “Σκέψου έναν αριθμό”. Και πήγα ξανά στη γυναίκα μου. Και της το έδωσα να το διαβάσει. Και εκείνη μου είπε: “Αυτό είναι πολύ καλό. Θα έπρεπε να δοκιμάσεις να το εκδώσεις”. Ακολούθησαν 54 επιστολές σε ατζέντηδες, και το πέρασμα από την αδιαφορία στην απόρριψη. Ώσπου ένας -καλύτερα μία- ζήτησε να διαβάσει το γραπτό. Δυο νύχτες αργότερα, δέχτηκα τηλεφώνημά της. Μου είπε: “Δεν το έχω τελειώσει ακόμη, αλλά το λατρεύω. Σε παρακαλώ, μην το δείξεις σε κανέναν άλλο”. Σε διάστημα δύο εβδομάδων, είχε κατορθώσει να το πουλήσει στον Random House». Τα υπόλοιπα, ως είθισται να λένε, είναι ιστορία. Ο John Verdon πιστεύει ότι το «Σκυλί των Μπάσκερβιλ» του Κόναν Ντόιλ είναι το καλύτερο αστυνομικό που έχει γραφτεί. Εκτιμά επίσης τους μεγάλους Καλιφορνέζους: τον Ρέιμοντ Τσάντλερ, τον Ρος Μακ Ντόναλντ. Και μια ερώτηση του κοινού: Υπάρχει περίπτωση να στερηθούμε τον Γκάρνεϊ μελλοντικά; Και πόσο σύντομα; «Ο Ντέιβ Γκάρνεϊ δημιουργήθηκε για να επιλύσει μια υπόθεση. Έπειτα μια άλλη. Αργότερα μια τρίτη. Και πάει λέγοντας. Όσο πάει. Δεν σκοπεύω να τον αποσύρω σύντομα». Ανακούφιση καθολική. Ο John Verdon ήρθε για να μείνει. Τα βιβλία του John Verdon «Σκέψου έναν αριθμό», «Κράτα τα μάτια σου κλειστά» και «Άσε το διάβολο ήσυχο» κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Διόπτρα.

55

56 SOUL

Δήμητρα Κοκκίνη

Hello, Kitteh! Αυτοαποκαλείται Olenka Κsanochka Morozova, μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο και οι περιπέτειες της γάτας Kitteh, που σχεδιάζει στο χέρι, γίνονται πλέον γνωστές σε όλον τον πλανήτη. Όχι άσχημα για ένα κορίτσι που μέχρι πρόσφατα έπηζε στην Αθήνα. Συνέντευξη Μαρίνος Σακελλαρίου

Αυτοπαρουσιαστείτε, μαντάμ. Γεννήθηκα το 1982 στη Λαμία, μετακόμισα Αθήνα, αποφοίτησα από το Μουσικό Λύκειο Παλλήνης και για λίγο αφοσιώθηκα στη συλλογή πτυχίων. Σπούδασα γραφιστική στον ΑΚΤΟ και είμαι αυτοδίδακτη στην εικονογράφηση. Ήμουν από σερβιτόρα μέχρι εσώκλειστη σε εταιρία (ό,τι και αν σημαίνει αυτό). Με πωρώνουν οι γάτες, ο καφές και οι ταινίες τρόμου. Όσο ζω μαθαίνω. Όσο κάνω λάθη μαθαίνω. Είμαι παθολογικά αγχώδης και νομίζω ότι χρειάζομαι μαθήματα διαχείρισης θυμού. Μένω στο Σαν Φρανσίσκο. Δεν βοηθάει. Νόμιζα ότι πήγες Σαν Φρανσίσκο για να τους ντροπιάσεις με τα τατουάζ σου… Τι είναι η Kitteh και πώς γεννήθηκε; Δεν περίμενα τέτοια υπερατλαντική σχεδιαστική έμπνευση… Ήταν μια ανακούφιση το ότι ο κόσμος σταμάτησε να με δείχνει στον δρόμο και είτε να ψιθυρίζει στον διπλανό του είτε να αρχίζει μια «τυχαία» κουβέντα σε volume 40 για το πόσο σκέφτεται να κάνει τατού, αλλά δεν είναι σίγουρος για το σχέδιο. Ούτε κι εγώ περίμενα τέτοια έμπνευση, αλλά μην το πεις ούτε του παπά! H Kitteh ήταν η ψυχοθεραπεία μου τους πρώτους δύσκολους μήνες στο Σαν Φρανσίσκο. Η σκέψη ότι έπρεπε να ξαναρχίσω τη ζωή μου από το μηδέν σε ένα μέρος που δεν είχα καν επισκεφθεί, σε συνδυασμό με το πόσο διαφορετικά ήταν όλα γύρω μου, παραήταν… κάπως και, για να μη χάσω την μπάλα τελείως, έπρεπε να μιλήσω. Μιλάω καλύτερα «δείχνοντας». «Έδειχνα» ασταμάτητα και σε καθημερινή βάση επί σχεδόν 3 μήνες. Μετά προσαρμόστηκα και άρχισα

να πειραματίζομαι στο τεχνικό κομμάτι και να επικεντρώνομαι στο να αποτυπώσω στο χαρτί τις εικόνες που είχα στο μυαλό μου. Και ξαφνικά, άρχισες να συνεργάζεσαι με μια ιστοσελίδα, όπου τα σχέδιά σου πήρανε τη μορφή μαξιλαριού, κούπας, καμβά, αφίσας, ipod/ phone θήκης, μπλούζας, ζακέτας και τα τοιαύτα προς πώληση. Έχει παραδάκι η ιστορία με το society6 (το εν λόγω site); Δεν είμαι καθόλου καλή στο να προωθώ τον εαυτό μου, και, έχοντας γνωρίσει πολύ ταλαντούχους ανθρώπους στη ζωή, μού είναι δύσκολο να αφιερωθώ στο πώς θα σερβίρω αυτό που κάνω. Το society6 προσφερόταν, και κάνει τη ζωή μας πιο εύκολη, γιατί αναλαμβάνει να διεκπεραιώσει όλα αυτά με τα οποία κανείς δεν θέλει να ασχολείται (τύπωμα, τύπωμα σε διαφορετικά υλικά, αποστολή…), ειδικά αν είναι πρωτάρης και αβέβαιος για το πώς θέλει να αξιοποιήσει την τέχνη του. Δυστυχώς, στον καλλιτέχνη καταλήγει ένα πολύ μικρό ποσοστό της παραγγελίας, αλλά προσωπικά ικανοποιούμαι αρκετά από το ότι κάποιος εκεί έξω θα αράζει πάνω σε ένα μαξιλάρι με μια Kitteh μου, γι’ αυτό και δεν βαράω τις τιμές για να βγάλω περισσότερα. Είπες να αλλάξεις ουρανό και κάνα χρόνο πριν παντρεύτηκες αμερικανό πολίτη ελπίζοντας σε κάποια διευκόλυνση στην έκδοση βίζας. Ωστόσο ο βιασμός σου από το γραφειοκρατικό κτήνος ήταν πολύμηνος. Θα ξαναέμπαινες στη διαδικασία; 57

58 SOUL

Αν για κάποιον λόγο δεν μου έδιναν τη μεταναστευτική βίζα, τολμώ να πω ότι δεν θα ξαναπροσπαθούσα. Η όλη διαδικασία ήταν μια αηδία - δεν έχω καν το κουράγιο να τη διηγηθώ! Από την άλλη, το ότι τα καταφέραμε μόνοι μας (εγώ και ο άντρας μου) όλα, από τη γραφειοκρατία μέχρι τη μετακόμιση και εγκατάσταση, χωρίς βύσματα και γνωριμίες σε καμία από τις δύο χώρες, υπήρξε τεράστια δικαίωση για την προσπάθειά μας και άξιζε τον κόπο μόνο και μόνο γι’ αυτό. Και άξιζε τον κόπο και για την Kitteh. Και άξιζε τον κόπο και για μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Πόσο παίρνει να σχεδιαστεί κάθε γατικό; Στο χέρι γίνεται όλο αυτό, σωστά; Από τα μολύβια μέχρι το χρώμα κάνω περίπου δύο μέρες. Το μέγεθος του πρωτότυπου είναι συνήθως 18 x 18 cm περίπου. Αν κάτι είναι μεγαλύτερο σε μέγεθος, ίσως κάνω και τρεις μέρες. Τα μολύβια και το μελάνι είναι πάντα στο χέρι και μετά ή θα χρωματίσω το σχέδιο στο Photoshop ή στο χέρι με νερομπογιές.

Ο σύζυγός σου, Αλέξανδρος Πυρομάλλης, μαζί με τον συνεργάτη του Κωνσταντίνο έχουνε τη Viral Graphics (viralgraphics.bigcartel. com). Όταν μεγαλώσεις, θέλεις να γίνεις Viral Graphic; Ή απλώς θα καλλιεργείτε την ευγενή άμιλλα με τον Πυρομάλλη στο «τίνος το σχέδιο γαμάει περισσότερο»; Η Viral Graphics γαμάει ως έχει. Ευτυχώς, μεταξύ μας καλύπτουμε μια ευρεία γκάμα εικονοπλασίας και δεν μουτζουρώνουμε ο ένας τα σχέδια του άλλου, όταν κοιτάμε αλλού. Το επόμενο βήμα σου; Θα ήθελα να είναι μπροστά από το προηγούμενο. Οι γάτες ελέγχουν το ίντερνετ: σωστό ή λάθος;

Οι γάτες ελέγχουν. Γιατί «Olenka Κsanochka Morozova»; Διότι αποφάσισα να έχω λυκοφιλία με το facebook. Αυτό με ενημερώνει τι κάνει με τα δεδομένα μου (αυτά που θέλει να ξέρω ότι κάνει) κι εγώ του λέω πώς με λένε (αυτό που θέλω να του λέω ότι με λένε). Και γιατί πάντα είναι διασκεδαστικό να έχεις ένα ρώσικο alter ego. Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι; Make the best από τα 3 λεπτά που ερχόμαστε να ζήσουμε και μετά να πεθάνουμε. society6.com/OlenkaMorozova

59

Ο μέσος έλληνας χρήστης του ίντερνετ, ξερόλας και παντογνώστης, τοποθετήθηκε αμέσως: η Τζολί το έκανε για να μονοπωλήσει τις κάμερες και τη δημοσιότητα. Καλό είναι όμως, πέρα από τους μπακάληδες web doctors, να ζητάς και τη συμβουλή του ειδικού. Ονομάζεται Στέλλα Γκαρέτσου, είναι χειρουργός-μαστολόγος και απαντά σε όλα μας τα ερωτήματα. Συνέντευξη Λίνα Μανδράκου

Αντζελίνα Τζολί Το γονίδιο της αμφιβολίας Πόσο σύνηθες είναι αυτό που έκανε η Τζολί; Οι προληπτικές μαστεκτομές είναι επεμβάσεις που γίνονται σε μεγάλο βαθμό και στην Ελλάδα, απλώς με την Αντζελίνα έγιναν γνωστές στο ευρύ κοινό. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Πώς έφτασε η Τζολί στην απόφαση να χειρουργηθεί; Αρχικά, με βάση το οικογενειακό ιστορικό της, έκανε έναν επιβεβλημένο έλεγχο: μια εξέταση δύο συγκεκριμένων γονιδίων που αναγνωρισμένα κληροδοτούν τον καρκίνο του μαστού και τον καρκίνο των ωοθηκών. Τα γονίδια BRCA1 και BRCA2 ελέγχονται αρκετά χρόνια τώρα στο εξωτερικό και τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια και στην Ελλάδα. Η εξέταση δείχνει τα ποσοστά μετάλλαξης-βλάβης των γονιδίων, βάσει των οποίων κληροδοτείται ο καρκίνος του μαστού και των ωοθηκών. Η συχνότητα νόσησης από καρκίνο του μαστού κυμαίνεται μεταξύ 50 και 85 τοις εκατό, ανάλογα με το ποιο από τα δύο γονίδια πάσχει και σε ποιο σημείο ακριβώς βρίσκεται η μετάλλαξη. Η συχνότητα νόσησης από καρκίνο των ωοθηκών ποικίλει από 50 έως 65 τοις εκατό.

60 SOUL

Αν τα αποτελέσματα είναι θετικά, όπως συνέβη με την Τζολί, πώς προχωράει κανείς; Συνίσταται, από την αρχή σχεδόν που απομονώθηκαν τα συγκεκριμένα γονίδια, να γίνεται προληπτική επέμβαση αμφοτερόπλευρης μαστεκτομής, η οποία συνήθως ακολουθείται από ανάπλαση-αποκατάσταση των μαστών στον ίδιο χρόνο, δηλαδή στο ίδιο χειρουργείο, με τοποθέτηση ενθεμάτων ή κάποιον άλλο τύπο πλαστικής. Αν το ποσοστό ανάπτυξης καρκίνου των ωοθηκών θεωρείται υψηλό, γίνεται και αμφοτερόπλευρη ωοθηκεκτομή. Σε ποια ηλικία πρέπει να γίνεται το γονιδιακό τεστ; Σε νεαρή ηλικία. Ενδεικτικά, ας αναφέρουμε, μεταξύ 30 και 40 ετών ή ακόμα και μεταξύ 30 και 50, αν και συνήθως οι γυναίκες με τέτοιου είδους κληρονομικότητα νοσούν σε ηλικία κάτω των 40 ετών. Συναγερμός δηλαδή; Να τρέξουμε άμεσα για το τεστ όλες οι γυναίκες; Όχι. Το τεστ επιβάλλεται για εκείνες τις νέες γυναίκες που η μητέρα τους έχει εκδηλώσει καρκίνο μαστού σε ηλικία κάτω

των 50 ετών, ή υπάρχει στην οικογένεια αδελφή ή θεία που νόσησε από καρκίνο μαστού επίσης σε νεαρή ηλικία. Επομένως το τεστ δεν αφορά γυναίκες χωρίς ιστορικό καρκίνου στην οικογένεια, ούτε και γυναίκες που ο συγγενής ή οι συγγενείς τους έχουν νοσήσει σε ηλικία άνω των 65-70, καθώς αυτός ο καρκίνος δεν θεωρείται συνήθως κληρονομικός. Άρα δεν υπάρχει λόγος πανικού. Ωστόσο, εμείς οι γιατροί συνιστούμε την εξέταση στα πολύ νεαρά κορίτσια που «πληρούν» τις παραπάνω προϋποθέσεις, γιατί οι περισσότερες αρχίζουμε τις μαστογραφίες μετά τα 40, ενώ τέτοιου είδους καρκίνοι εμφανίζονται πολύ νωρίτερα και είναι θέμα τύχης να τους εντοπίσεις. Επίσης, παροτρύνουμε να ελέγχονται μητέρες με κόρες, έστω και μικρής ηλικίας, με οικογενειακό ιστορικό καρκίνου. Οι ενδιαφερόμενες μπορούν να πάρουν πληροφορίες από τους γυναικολόγους, τους μαστολόγους τους ή από τα τμήματα μαστού στα νοσοκομεία. Είναι ακριβή η εξέταση; Είναι αρκετά ακριβή. Κοστίζει περίπου 1.500 ευρώ σε ιδιωτικά εργα-

στήρια για το πρώτο μέλος της οικογένειας που ελέγχεται -συνήθως ελέγχουμε μία ασθενή, κάποια που να έχει νοσήσει ήδη- και 150 ευρώ για τα υπόλοιπα μέλη. Από όσο γνωρίζω, υπάρχει ένα επιδοτούμενο πρόγραμμα στον Δημόκριτο, στο οποίο η τιμή της εξέτασης είναι σημαντικά χαμηλότερη, όπως επίσης και κάποια προγράμματα δωρεάν που τρέχουν σε δημόσια νοσοκομεία. Να σημειωθεί πως υπάρχουν και άλλα γονίδια τα οποία είναι υπό διερεύνηση για τη σχέση τους με τον καρκίνο του μαστού. Ασθενείς με ισχυρή κληρονομικότητα αλλά με αρνητική την εξέταση των BRCA, πολλές φορές μπαίνουν σε ερευνητικά

πρωτόκολλα της Αμερικής, ώστε να ελεγχθούν άλλα γονίδια κληρονομικότητας. Επίσης, να τονιστεί πως, όσες έχουν κληρονομικότητα, ακόμα και αν ο γονιδιακός έλεγχος προκύψει αρνητικός, θα πρέπει να εξετάζονται ανά εξάμηνο. Πόσες πιθανότητες έχει πλέον η Αντζελίνα, μετά την επέμβαση, να νοσήσει από καρκίνο του μαστού; Οι πιθανότητες να αναπτύξει καρκίνο μαστού μια γυναίκα που υποβλήθηκε σε προληπτική μαστεκτομή, αν διατηρηθεί μόνο το δέρμα, είναι γύρω στο 3 τοις εκατό. Αν διατηρηθεί και η θηλή, το ποσοστό ανεβαίνει στο 5 τοις εκατό. Επομένως, μπορούμε

να πούμε πως η προληπτική μαστεκτομή είναι και θεραπευτική. Να σημειωθεί ότι οι προληπτικές επεμβάσεις σε άλλα όργανα ξεκίνησαν πολύ πριν από τον μαστό, για παράδειγμα, σε κάποιους αποδεδειγμένα κληρονομικούς καρκίνους του παχέος εντέρου. Σε αυτές τις περιπτώσεις, η ταλαιπωρία είναι ακόμα μεγαλύτερη. Τους μαστούς τους χάνεις, τους φτιάχνεις, και μάλιστα με καλά αισθητικά αποτελέσματα. Το έντερο όμως… Κατά την εκτίμησή μου, πάντως, πιο δύσκολη περίπτωση είναι η ωοθηκεκτομή, καθώς συνήθως οι γυναίκες της «επικίνδυνης» ηλικίας επιθυμούν να κάνουν παιδιά.

61

And.Id. Eternal Return Φέτος τον Ιούνιο, η μουσική του θα σκοράρει παγκόσμια. Γιατί από τον « Ίσαλο» της παραλιακής Θεσσαλονίκης του 2003 μέχρι σήμερα, αυτός ο δισκοβόλος προχώρησε και προόδευσε τόσο πολύ, που με τον τελευταίο του δίσκο ο κόσμος του ανήκει. Κείμενο Χρήστος Εξαρχόπουλος Φωτογραφία Linus Ma

Στο μυαλό μου από τη στιγμή που ήρθα στο Βερολίνο ήταν να συναντήσω τον πιο καταξιωμένο έλληνα dj και παραγωγό And.Id. Κατά έναν περίεργο τρόπο, το σύμπαν συνωμοτούσε εδώ και χρόνια, αν και άνθρωποι με κοινά στέκια στη Θεσσαλονίκη και κοινά μουσικά ακούσματα, να μην έχουμε γνωριστεί. Στον «Ίσαλο», το καφέ-μπαρ-κλαμπ (πες το όπως θέλεις, αλλά βάλε μόνο την ταμπέλα του πιο σωστού spot στην παραλία της Θεσσαλονίκης), ο And.Id. ταρακουνούσε με τα βινύλιά του το ηλεκτρονικό κοινό της πόλης από το 2003 έως και το 2008, που δυστυχώς ο «Ίσαλος» μας άφησε χρόνους. Στο Reworks, ο And.Id. σχεδόν πάντα στο line up, είτε ως dj είτε με την μπάντα του, που, μάρτυς μου ο Βασίλης Χατζηπαναγής, θα τη δούμε πολύ σύντομα στο παγκόσμιο μουσικό στερέωμα. Ήδη από το 2012 απέσπασε ενθουσιώδεις κριτικές. Ο And.Id. ανηφόρισε πριν από 4 χρόνια στην πρωτεύουσα της μουσικής, το Βερολίνο, ακολουθώντας τη λογική πορεία ενός καλλιτέχνη που η ψυχή του δεν μπορεί να κρατηθεί στα στενά όρια της φτωχομάνας Θεσσαλονίκης. Τα βήματά του φαίνονται απλά, αλλά δεν είναι, αφού υπήρξε ο εκπρόσωπος της χώρας στο Red Bull Music Academy του Κέιπ Τάουν, ακολούθησε η Βαρκελώνη και τα σετ του στα beach parties του βασιλιά των φεστιβάλ, του Sonar, και η γνωριμία του με ανθρώπους από 62 SOUL

labels, όπως η mobilee, όπου ο And.Id. έχει κυκλοφορήσει και τις περισσότερες παραγωγές του. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι και το να παρατήσει την καριέρα του ως γραφίστας στην πόλη και να κάνει το βήμα πραγματοποιώντας το όνειρό του είχε ήδη συμβεί. Ο And.Id. είχε ήδη ξεκινήσει τις σπιτικές παραγωγές του από το 1998 και κυκλοφορούσε βινύλια σε labels, με αρχή το 2003. Το 2010 κυκλοφορεί το «Back To Back», μια σειρά συλλογών της mobilee, όπου ο κάθε καλλιτέχνης διαλέγει τα αγαπημένα του κομμάτια της εταιρίας στο πρώτο cd και δίνει τη δική του εκδοχή σε αυτά στο δεύτερο. Εκεί είναι που ο And.Id. ξαφνιάζει τους πάντες και μετατρέπει τα tech house hits του label σε ηλιόλουστα jazz funk διαμάντια σε στιλ Herbie Hancock. Το «Back To Back» αποτελεί σταθμό στην καριέρα του, αφού τον βοηθάει να κλείσει events και να στήσει το στούντιο στο Βερολίνο. Βρέθηκα ένα γκρίζο βερολινέζικο πρωινό στο στούντιό του στη Linienstrasse, κτήριο-έδρα της mobilee, όπου η φιλική ανάκρισή μου, παράλληλα με τον ενθουσιασμό του για το επερχόμενο πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του («Eternal Return», release date 24/6) και τα ταξίδια του στον πλανήτη (live με την μπάντα και ως dj, έπαιξε ήδη στην Αυστραλία, το Παρίσι, τη Βιέννη και το φετινό τουρ περιλαμβάνει την Αμερική, και δη, τη Λατινική Αμε-

ρική), μας έφτασαν στο απόγευμα. Αν και προσπαθώ να ακούω ένα άλμπουμ πολλές φορές για να ασκήσω την κριτική μου, ομολογώ ότι το «Eternal Return» με ξάφνιασε θετικά, αφού ο ήχος του, ανεπηρέαστος από την techno μόδα της εποχής, αλλά και τη γραμμή του Βερολίνου, μου δείχνει πόσο ξεχωριστός και πόσο οργανικός και μελωδικός γίνεται με τον καιρό. Το «Eternal Return» ουσιαστικά αποτελεί τη ματιά του And.Id. στην dance μουσική του σήμερα αλλά και στην κατάθεση όλων των επιρροών του μέχρι σήμερα. Το κάθε κομμάτι είναι μια ξεχωριστή ιστορία. Ακούγοντας τον δίσκο, θα γκρουβάρεις με μια ξακουστή 90s soul disco ντίβα, που δίνει αγάπη πάνω στα beats του, θα σκοτεινιάσεις με το tech house «Forty Thieves». Άκουσα τις επιρροές του στο «Thalassa», και στο «They Say I Can’t Fly» κατάλαβα γιατί ένας από τους αγαπημένους του dj και παραγωγός παραμένει ο Joe Claussell. Αλλά και το πώς, από το να ονειρεύεται σε ένα διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη πριν κάποια χρόνια, κατάφερε με δουλειά και όραμα να ταξιδεύει στον πλανήτη Γη και να μοιράζει vibes. Ο δίσκος παίζει ολόκληρος και σου δίνει την αίσθηση της αντισυμβατικότητας του And.Id. στις τάσεις, σου λέει να τον ξανακούσεις, ξανά και ξανά, να τον χορέψεις, να τον ζήσεις και να του δώσεις την ψυχή σου.

Οι πανηγυρισμοί κόπασαν, τηκε η φανέλα του «θεού» κρεμάσ και κυματίζει στο πιο ψηλό λης» σημείο του γηπέδου «Νίκος Γκά πλέον, τέλος καλό, όλα καλά. λα Ωστόσο, πίσω από τα χαμόγε ι η νίκη και τα χειροκροτήματα, κρύβετα πολλών ενός μεγάλου Έλληνα εναντίον μικρόψυχων Ελληναράδων. Ξαναδιάβασε την ιστορία. Κείμενο Θανάσης Νικολάου

Ποιος προσπάθησε να σκοτώσει τον Νίκο Γκάλη;

64 SOUL

Ο διάσημος αμερικανός σχολιαστής του ΝΒΑ Τζιμ Μάρεϊ είχε πει κάποτε: «Michael Jordan is as unstoppable, as tomorrow». Τον Οκτώβριο του 1982, ο ασταμάτητος Τζόρνταν κλήθηκε να σταματήσει τον Νίκο Γκάλη. Εκείνο το απόγευμα, στο κλειστό του Σπόρτινγκ, ο «Air» που, μεταξύ άλλων, έχει ανακηρυχθεί κορυφαίος αμυντικός του ΝΒΑ, δέχθηκε 50 πόντους από τον Νικ. Τρία χρόνια πριν, με την ευχή της κυρίας Στέλλας, ο Γκάλης ήρθε στην Ελλάδα, 31 χρόνια μετά δάκρυσε για πρώτη φορά δημοσίως στο επίσημο «αντίο» του και αυτές τις μέρες του Ιουνίου, γεννημένες και αγέννητες γενιές Ελλήνων εξαιτίας του σκάνε ένα γλυκό χαμόγελο, όταν ακούν το «Final Countdown» των Europe. Ήταν Κυριακή 14 Ιουνίου του 1987. Ο Μάτζικ Τζόνσον στέφεται πρωταθλητής του ΝΒΑ με τους Λέικερς, επικρατώντας 4-2 στη σειρά των τελικών επί των Σέλτικς του Λάρι Μπερντ. Στον στίβο, ο Ντάνι Χάρις βάζει τέλος στο απίστευτο σερί των 122 συνεχόμενων νικών του Έντγουιν Μόουζες στο αγώνισμα των 400 μέτρων με εμπόδια. Και όμως, ένας δασύτριχος τύπος, μόλις 1,83, ήταν το hashtag εκείνης της ημέρας. Η εποχή Νίκου Γκάλη στο παγκόσμιο αθλητικό στερέωμα ξεκίνησε με τον πιο εμφατικό τρόπο. Με μια περίπτωση «Σταχτοπούτας» (όπως αποκαλούν οι Αμερικανοί τις επιτυχίες στον αθλητισμό από ομάδες ή αθλητές που ήρθαν από το… πουθενά), η οποία κατατάσσεται στο Top10 όλων των εποχών σε παγκόσμιο επίπεδο. Αυτοί που έζησαν εκείνες τις 12 μαγικές

μέρες θα θυμούνται έναν κοντό (για το μπάσκετ) υπεράνθρωπο να τα βάζει με όλους. Να αγωνίζεται στα παιχνίδια του ομίλου που γίνονταν κάθε μέρα (πέντε σε πέντε μέρες), επί 40 λεπτά στο καθένα, χωρίς ανάσα και παρά το γεγονός ότι οι αντίπαλοι τον κυνηγούσαν σε όλο το γήπεδο, να σημειώνει 188 πόντους (37,6 μέσο όρο). Ήταν η εποχή που, όπου υπήρχε τηλεόραση ανοιχτή στην Ελλάδα, έδειχνε Ευρωμπάσκετ και Νίκο Γκάλη και, σύμφωνα με την ΕΡΤ, την ημέρα του τελικού το νούμερο της τηλεθέασης είχε φτάσει το μυθικό 98%. Η συνωμοσία των μετρίων Κάτι παραπάνω από πέντε χρόνια αργότερα, ο υπεράνθρωπος Γκάλης έγινε θνητός. Ήταν καλοκαίρι του 1992 και ο Άρης έχει τερματίσει τρίτος στο πρωτάθλημα πίσω από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό και στη διοίκηση της ομάδας βρίσκεται ο Θεόφιλος (γνωστός και ως «Θεότρελος») Μητρούδης. Το σχέδιο ήταν έτοιμο. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης ήθελε να είναι ο ηγέτης. Ο Γιατζόγλου υποσχέθηκε πως θα έφερνε στον Άρη τον Ρόι Τάρπλεϊ και τα τότε κεφάλια του πανίσχυρου συνδέσμου Σούπερ 3 παρείχαν στήριξη στους εμπνευστές του σχεδίου. Εκείνο το βράδυ, ο Νίκος Γκάλης τελείωσε από τον Άρη. Η είδηση μεταδόθηκε από στόμα σε στόμα, καθώς τότε ίντερνετ δεν υπήρχε, και αμέσως χιλιάδες απλού κόσμου μαζεύτηκαν στην Παπαναστασίου, έξω από τα γραφεία της ομάδας μπάσκετ, για να πιέσουν τις δύο πλευρές να τα

βρούνε. Ο «Θεότρελος» προτείνει στον Γκάλη συμβόλαιο 150.000.000 δραχμών για να κάνει τον προπονητή στην εφηβική ομάδα και ο Γκάλης αποχωρεί βουρκωμένος. «Ο Άρης χρωστούσε στον Γκάλη 150.000.000 δραχμές από την περασμένη χρονιά και για τη νέα θα μου ζητούσε ακόμα 300.000.000 δραχμές. Πού ακούστηκε να δώσω 450.000.000 δραχμές για έναν 35χρονο;» δήλωσε μετά από χρόνια ο Μητρούδης, που όμως λίγους μήνες αργότερα αγόρασε 40.000 δίσκους της Δήμητρας Παπίου για να την κάνει «πλατινένια». Μετά από χρόνια ο Μητρούδης παραδέχθηκε ότι και ο Γιαννάκης έπαιξε τον ρόλο του στο σχέδιο της απομάκρυνσης του Νικ. Τελικά ο 35χρονος Γκάλης υπέγραψε στον Παναθηναϊκό για τρία χρόνια έναντι 1 δις δραχμών. Χαμογέλα ρε, τι σου ζητάνε! Περίπου 21 χρόνια αργότερα, η ομάδα που τον έδιωξε αποφάσισε να τον τιμήσει. Οι συνθήκες, ευνοϊκές (η παρούσα διοίκηση είναι ιδιαίτερα φιλική προς τον ίδιο) και ο λόγος σημαντικός (οικονομική ενίσχυση της ΚΑΕ). Ο Γκάλης είπε το «ναι» και το μόνο που ήθελε ήταν ένα τελευταίο (επίσημο) χειροκρότημα. Τα 300.000 και πλέον ευρώ, που συγκεντρώθηκαν από τις πωλήσεις των εισιτηρίων και των αναμνηστικών, πήγαν για το διάσωση της ΚΑΕ. Στο γήπεδο βρέθηκαν 6.000 φίλαθλοι. Κάποιοι από αυτούς, αγέννητοι όταν ο Νικ έπαιζε στον Άρη. Τα ονόματα Ρομπέρτο Πρεμιέρ, Μάικ Ναντόνι, Χοακίν 65

Κόστα, Ιγκνάθιο Σολοθάμπαλ και Γουίλι Σιμς (όλοι τους χρεωμένοι με το μαρκάρισμα του Νικ) δεν τους λένε τίποτα. Κάποιοι άλλοι, συνένοχοι στο σχέδιο της αποπομπής του από τον Άρη. Οι περισσότεροι όμως ήταν αυτοί που εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ του 1992 βρέθηκαν έξω από το γήπεδο Χαριλάου για να πείσουν τον Μητρούδη να μην «τελειώσει» τον Νικ. Στο επίσημο «αντίο» του Γκάλη έπρεπε να βρίσκεται και η ομάδα του ‘87. Ο Παναγιώτης (ή αλλιώς «Ευγένιος», καθώς η σύζυγος Ευγενία κάνει το κουμάντο) Γιαννάκης, παρών. Για πολλά χρόνια οι δυο τους δεν αντάλλασσαν ούτε καλημέρα. Στο Ευρωμπάσκετ του ‘87 η μόνη μορφή επικοινωνίας που είχαν ήταν ένα high five την ώρα της απονομής. Σε όλη τη διάρκεια του τουρνουά μισούσαν τον αέρα που αναγκάζονταν να μοιράζονται. Το πέρασμα του χρόνου όμως μαλάκωσε τον εγωισμό και πλέον μόνο καλά λόγια έχουν να πουν ο ένας για τον άλλο και τη στιγμή του εναγκαλισμού τους στο Αλεξάνδρειο, εκτός από τους ίδιους, βούρκωσαν και όλοι οι μπασκετικοί φίλαθλοι της Θεσσαλονίκης. Δεν αποκλείεται να τους ξαναδούμε μαζί, τον έναν πρόεδρο και τον άλλο προπονητή στον Άρη κάποια στιγμή που θα ολοκληρωθεί η περιπέτεια του «Δράκου» στην Κίνα. Ο πολιτικάντης Φασούλας, παρών. Μια ζωή αντίπαλος του Γκάλη, ακόμα και στην Εθνική (μέλος της τριάδας με Γιαννάκη, Χριστοδούλου) δεν τον ήθελε τον Νικ και σε κάθε ευκαιρία του τα έχωνε. Ιδίως στο παγκόσμιο της Αργεντινής, όπου ο Γκάλης απουσίαζε λόγω τραυματισμού, δήλωνε πως η Εθνική μπορεί και χωρίς τον Γκάλη. Φάνης Χριστοδούλου, απών. Ο «μπέμπης» ποτέ δεν συμπάθησε τον Γκάλη. Έχοντας αποσυρθεί εδώ και χρόνια στην Πάρο, αποφεύγει τις δημόσιες εμφανίσεις, για να μη διαλύσει εντελώς τον μύθο του (και την καρέκλα που θα τον βάλουν να καθίσει). Κώστας Πολίτης, απών. Ίσως ο μετριότερος προπονητής μπάσκετ, με ευρωπαϊκό τίτλο στην κατοχή του. Ποτέ δεν μπόρεσε να κουμαντάρει τον 66 SOUL

Γκάλη. Σχεδίαζε συστήματα που ποτέ δεν εφαρμόζονταν, καθώς ο Γκάλης προτιμούσε το ένας εναντίον ενός, ή δυο ή όλων. Του τη φυλούσε και, μόλις του δόθηκε η ευκαιρία στον Παναθηναϊκό, τελείωσε την καριέρα του Γκάλη. Ακόμα και σήμερα, καλό λόγο για τον Νικ δεν πρόκειται να πει και ακόμα δεν έχει παραδεχθεί ότι αυτός είναι η αιτία που ο Γκάλης σταμάτησε το μπάσκετ, χρεώνοντας το γεγονός στον εγωισμό του Νικ και τον κακό συμβουλάτορά του, Γιώργο Ραμπότα. Γιώργος Βασιλακόπουλος, απών. Ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη αντιπάθεια στον Γκάλη. Τι και αν εξαιτίας του Νικ αναρριχήθηκε στα υψηλότερα πόστα του παγκόσμιου μπάσκετ: μέχρι και «αθάνατος» (μέλος της ΔΟΕ) έγινε! Ακόμα και σήμερα, θεωρεί πως ο Γκάλης ναι μεν ήταν παικταράς, του χαλούσε την Εθνική δε. Επί των ημερών του, ποτέ η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης δεν θα τιμήσει τον Γκάλη. Μιλάει ο θεός; To πραγματικό του όνομα είναι Νίκος Γεωργαλής. Ήθελε να γίνει πυγμάχος, αλλά δεν τον άφησε η μητέρα του. Στο Σίτον Χολ, το κολέγιο που φοίτησε, έχουν αποσύρει τη φανέλα με το Νο11 που φορούσε. Όταν ξεκίνησε να παίζει στην Εθνική, εξαιτίας του σταμάτησαν οι Γιατζόγλου και Κορωναίος, που αγωνίζονταν στην ίδια θέση, και ο Γιαννάκης αναγκάστηκε να γίνει πλέι μέικερ. Ο αγαπημένος του παίκτης είναι ο Γουόλτ Φρέιζερ, ενώ από τη νέα γενιά των Ελλήνων του αρέσει ο Βασίλης Σπανούλης. Αγαπημένος του προπονητής είναι ο Λάζαρος Λέσιτς. Αγαπημένοι του συμπαίκτες, ο Μιχαήλ Μισούνοφ και ο Βασίλης Λυπηρίδης, γιατί του έκαναν τα καλύτερα σκριν. Πρόσφατα οι «New York Times» τον χαρακτήρισαν «Τζόρνταν της Ελλάδας». Συνολικά αγωνίστηκε σε 854 παιχνίδια με το Σίτον Χολ, τον Άρη, τον Παναθηναϊκό, την Εθνική και τη Μικτή Ευρώπης, έχοντας πετύχει 25.995 πόντους (30,4 μέσο όρο). Είναι μέλος του Hall of Fame της FIBA και σύντομα θα

πάρει θέση και σε αυτό του ΝΒΑ δίπλα στον Μάικλ Τζόρνταν και τους υπόλοιπους θρύλους. Το αγαπημένο του προσωνύμιο είναι το «γκάνγκστερ», και η προέλευσή του έχει να κάνει με τις διαπραγματεύσεις που έκανε σχετικά με την αμοιβή των συμβολαίων του. Κάθε καλοκαίρι γινόταν έρανος προκειμένου να μαζευτούν 300.000.000 δραχμές σε μετρητά και επιταγές για να υπογράψει συμβόλαιο. Μπουτάρης, Μεσοχωρίτης και άλλοι επιφανείς αρειανοί έστελναν επιταγές για τον «γκάνγκστερ». Αν και στις προπονήσεις και τους αγώνες ήταν πιο σοβαρός και από κηδεία, στα αποδυτήρια μέσα ήταν πλακατζής και μόνιμα θύματά του ήταν οι ψηλοί. Θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους τσιγκούνηδες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού. Φήμες τον θέλουν, τα 13 χρόνια που προπονούνταν με τον Άρη στο Αλεξάνδρειο, να μην έχει αγοράσει ούτε μία πορτοκαλάδα από το κυλικείο. Η μοναδική φορά που κέρασε, ήταν το 1992, όταν πλήρωσε 42.580 δραχμές στην ψαροταβέρνα που έφαγε με τον Παύλο Γιαννακόπουλο στην Κρήνη. Την επόμενη μέρα όμως, πήρε από τον τότε πρόεδρο του Παναθηναϊκού 1 δις δραχμές για τρία χρόνια. Έχει βγάλει από μέσα του τον πυγμάχο τέσσερις φορές. Μία το 1981 χτυπώντας τον δημοσιογράφο Θοδωρή Κοτσώνη, μπερδεύοντάς τον με τον Φίλιππο Συρίγο, μία το 1983 στο κλειστό του Σπόρτινγκ με τον Τάκη Κορωναίο, μία με έναν περαστικό που μίλησε άσχημα στην τότε σύζυγό του Τζένη Γκάλη και μία το 1991 με τον Μπάνε Πρέλεβιτς στους τελικούς του πρωταθλήματος. Εξαιτίας του, η αμερικάνικη εταιρία Pony ήταν η πρώτη σε πωλήσεις μπασκετικών παπουτσιών για αρκετά χρόνια στην Ελλάδα, ξεπερνώντας τις παραδοσιακές δυνάμεις της εποχής, Nike και Converse. Έχει παντρευτεί δύο φορές. Την Τζένη Γκάλη και την Ελένη Παναγιώτου. Έχει μία κόρη, την εξάχρονη Στέλλα. Ακόμα και τώρα, σε ηλικία 56 ετών, πιστεύει πως, αν κάνει καλή προετοιμασία, μπορεί να αγωνιστεί για λίγο σε οποιαδήποτε ομάδα στην Ελλάδα.

Μυστρά 12 και Κωνσταντίνου Παλαιολόγου 6, Πυλαία, Θεσσαλονίκη Τ: 2310 318 169

Καταλαβαίνεις ότι έχει μπει η «σεζόν» για τα καλά, όταν αρχίζει το showoff στο instagram: Οι πρώτες φωτογραφίες με πατουσάκια στο νερό, υπερπέραν ηλιοβασίλεμα με γωνία δεξί γόνατο, πλοίο που αναχωρεί αφήνοντας πίσω μια «Βηρυτό», φραπέ μέτριο με φόντο την Τζια, mac book pro με φόντο κάποια ρουστίκ κάγκελα εξοχής. Και από κάτω, μονολεκτικές λεζάντες. Μόνο.

«Αν ήμουν σουπερ-ήρωας θα ήμουν για τα μπάζα» «Καλημέρα»

«Νταξ’, την έχω ξεπεράσει, σχεδόν».

ι μ ά κ α ρ υ ο Μ ι κ ύ ο ρ α Χ Ο στην Αθήνα ediaκό μπίρι Όλο τον χειμώνα τον βγάλαμε με socialm λουθούν μπίρι και νιάου νιάου, και τώρα, βούβα. Ακο «απόγευμα χαρουκιμουρακαμικές περιγραφές τύπου Πειραιάς» Σαββάτου, η ώρα επτά, σκυλί στον δρόμο, , ή ταξιδάκια-αποδράσεις στα κοντά. Κείμενο λες νζά Φωτογραφία Βερονίκη Χαριτάτου-Γκο

Πώς είναι το Central Park της Νέας Υόρκης; Έτσι είναι και το Ζάππειο. Γεμάτο yoga, νεο-hipsters, πάπιες και μπόλικο προσωπικό από τα τριγύρω ξενοδοχεία που κάνει διάλειμμα με τρανζιστοράκι που παίζει ρώσικα. Κάποτε τα 285 στρέμματα πράσινου ήταν μόνο για μαμάδες και παιδάκια. Τώρα είναι και για γκρουπάκια καμιάς 30αριάς ατόμων που κάνουν hatha yoga και φαίνονται ευτυχισμένοι. Οι ίδιοι συνήθιζαν μέχρι πρόσφατα στις δέκα το πρωί να γυρίζουν από ξενύχτι. Ο «ξημερωματάκιας» και ο yogi, εδώ, σε αυτή την πόλη, είναι το ίδιο μεταλλασσόμενο πρόσωπο. Στις δέκα το πρωί δε, διαφέρει μόνο στο ότι τη μία φοράει σκισμένα ρούχα 100% βαμβακερά και eco-κάτι και την άλλη σκισμένα ρούχα 100% polyester. Ο ένας, Homo Sapiens του άλλου.

68 SOUL

«Πήγα σε ένα πάρτι όπου είχαν πληρώσει κάποιον για να κάθεται δίπλα σε ένα χαμηλό τοίχο και να λέει όλο το βράδυ “watch yo’ head please”».

«Το “Harakiro-χάστουκο” δεν δίνεται, λέγεται. Είναι ανάμεσα στο Harakiri και το χαστουκάκι, σημαίνει μου τη σπάω που μου τη σπας που μου τη σπάω που μου τη σπας…»

Κατά τ’ άλλα, το κλουβί με τις τρελές: Να πας με βαρεμάρα για γαρίδες στη «Μαριγώ». Θα σου τη σπάσει, γιατί θα δώσει τις κρατημένες σου γαρίδες αλλού, μετά θα πας να φας τις πιο κάτω γαρίδες στο «Υπερωκεάνιο», αλλά στο τέλος θα πας στην Οδό Ήβης. Για κάποιες άλλες, βέβαια, τελικά όχι και τόσο γαρίδες. Αυτή η εσωτερική πάλη λαμβάνει μέρος κάθε εβδομάδα και είναι σε shuffle mode. Καμία σημασία δεν έχει σε ποιο από τα τρία θα κάτσεις. Η λέξη του Ιουνίου είναι ήχος και είναι το «ssshhhaaaooo». Δεν εξηγείται, δεν μεταφράζεται και πάει με όλα. Έτσι γρυλίζουν τα λιοντάρια αυτής της πόλης.

«Ήθελα να ’ξερα, τόσοι πολλοί που όλο τους “τρώει ο κώλος τους”… Έμεινε και κανένας να μπει στο διά ταύτα;» «Σου έχω φέρει αβγά από την Κεφαλονιά. Θα μου ανεβάσεις το site;»

Τζια, Βούλα, Ανάβυσσος, Πόρτο Ράφτη, καλώς ήρθατε! Εξοχικό, δωμάτιο, καλύβα, μπουντρούμι, καμία σημασία δεν έχει. Κάποτε ντρεπόμασταν να πούμε στους φίλους μας ότι έχουμε τα κλειδιά ξεχασμένης καλύβας στην Αγία Μαρίνα; Φέτος γίνεται της Ίμπιζας. Μαγειρέματα, βιβλία, μπάνιο και σε καμία περίπτωση δεν πατάμε στις κεντρικές παραλίες. Όχι. Κάνουμε όση αναρρίχηση χρειάζεται για να φτάσουμε σε βράχια όπου θα είμαστε μόνοι μας. Υπάρχουν. Οι Αθηναίοι του κέντρου, όταν βγαίνουν εκτός συνόρων, παραμένουν ομάδα. Ούτε blend in ούτε mingling. Η μοναδική στιγμή που μπορεί να μοιάσουν σε Οικογένεια Χωραφά είναι στο αυτοκίνητο και θα αφορά τη μουσική. Ssshhhaaaooo. Κι αν χάσεις πλοία, φίλους ή την μπάλα, πιες ένα Bamby να στανιάρεις. Φρέσκα φρούτα της επιλογής σου, ό,τι αλκοόλ θέλεις, μεγάλο ποτήρι, 5 ευρώ. Στο SIX D.O.G.S.

«Ήβης», Οδός Ήβης, Ψυρρή «Υπερωκεάνιο», Μ. Χατζηκυριάκου, Πειραιάς «Μαριγώ», Δίπλα στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, Πειραιάς

69

Ο Steve Wynn, πρόεδρος του Συνδικάτου του Ονείρου μιλάει εφ’ όλης: για την επανίδρυση της μπάντας, την περιοδεία, το ροκ εν ρολ, τη Νέα Υόρκη, τη σημασία του να ακολουθείς τους ήχους που έχεις στο κεφάλι σου και τις αρετές της νήσου Λευκάδας. Συνέντευξη Μαρία Μαρκουλή

Dream talking Syndicate 70 SOUL

…για την επανασύνδεση των Dream Syndicate και το συναίσθημα του να παίζουν μαζί και πάλι: «Μου έδωσε χαρά πραγματικά και με έκανε να χαμογελάω. Πάντα ένιωθα περηφάνια και τρυφερότητα και είχα ωραίες αναμνήσεις από εκείνους τους καιρούς που ήμασταν μαζί και κάναμε δίσκους και συναυλίες, στη δεκαετία του ’80. Και μείναμε όλοι καλοί φίλοι από τότε και στην περίπτωση του Mark και του Dennis κάναμε μαζί και κάποιες περιοδείες μέσα σε αυτά τα χρόνια. Όμως η στιγμή ποτέ έως τώρα δεν έμοιαζε η σωστή για μια επανασύνδεση. Από την πρώτη πρόβα όμως, στην Ισπανία τον περασμένο Σεπτέμβριο, όλα επέστρεψαν και ήταν σαν να συνεχίζαμε από εκεί που το είχαμε αφήσει - μόνο λίγο καλύτερα, γιατί είμαστε και λίγο πιο μεγάλοι και ενδεχομένως λίγο πιο σοφοί».

του ροκ χώρου. Πάντα, άλλωστε, ήμουν της άποψης ότι οι περιορισμοί και οι δυσκολίες μπορεί να γίνουν οι μεγαλύτερες εμπνεύσεις – το ότι έπρεπε να κάνουμε το “The Days of Wine and Roses” μέσα σε τρεις μέρες, από τα μεσάνυχτα ώς τις 8 το πρωί, για παράδειγμα, δούλεψε καλύτερα για μας από το να είχαμε απεριόριστο χρόνο και οικονομική άνεση για να κάνουμε τον δίσκο. Και τα ίδια πράγματα που φέρνουν σήμερα λιγότερα χρήματα στις τσέπες των μουσικών -free music στο Spotify και το YouTube, για παράδειγμα- είναι τα ίδια πράγματα που κάνουν τους φαν πιο ενήμερους για νέες μουσικές και πιο εύκολα μπορεί να ενθουσιαστούν για κάτι και να το ψάξουν περισσότερο ή ίσως και να πάνε να δουν την καινούργια τους ανακάλυψη, όταν έρθει να παίξει στην πόλη τους».

…για τα διάφορα πρότζεκτ με τα οποία έχει κατά καιρούς ασχοληθεί και τις εμπνεύσεις του: «Εμπνέομαι κυρίως όταν κάτι καινούργιο με συναρπάζει. Μια καινούργια μπάντα, ένας καινούργιος δίσκος, μια νέα ταινία, μια καινούργια πόλη, νέοι δημιουργικοί άνθρωποι γύρω μου. Απλώς χρειάζεται μια σπίθα μερικές φορές για να βάλει μπροστά ένα νέο πρότζεκτ. Αυτός άλλωστε είναι και σοβαρός λόγος για μένα να ζω στη Νέα Υόρκη, όπου τόσα πολλά πράγματα συμβαίνουν πάντα».

…για τη φιλοσοφία του στη ζωή: «Δεν είναι μόνο μία. Προσπαθώ όμως πάντα να έχω μια καθαρή εικόνα για τα πράγματα που μου ταιριάζουν -σαν άνθρωπο, σαν μουσικό, σαν τραγουδοποιό- και να ακολουθώ αυτές τις ιδέες από όσο πιο κοντά μπορώ».

…για το indie rock σήμερα: «Υπάρχουν στ’ αλήθεια μερικές σπουδαίες μπάντες εκεί έξω. Φαίνεται πως τα γκρουπ δημιουργούν με βάση τους ήχους που έχουν μέσα στο κεφάλι τους, απολαμβάνοντας αυτό που κάνουν χωρίς να ανησυχούν για το αν ακολουθούν τρεντ. Υπάρχουν τόσες πολλές indie μπάντες αυτή τη στιγμή που πραγματικά μου αρέσουν - Phosphorescent, Parquet Courts, Thee Oh Sees, Foxygen είναι μόλις μερικές που μου έρχονται τώρα στο μυαλό». … για το χειρότερο πράγμα που συνέβη στη μουσική τα τελευταία χρόνια (και ίσως για το καλύτερο επίσης): «Σίγουρα είναι πιο ενδιαφέρουσα και με περισσότερες προκλήσεις για τους μουσικούς εποχή. Οι δίσκοι δεν πουλάνε πολύ και είναι δύσκολο να βρεις τρόπους να στηρίξεις οικονομικά ένα νέο πρότζεκτ. Αλλά, από την άλλη πλευρά, είναι πιο εύκολο το να ηχογραφείς στο σπίτι ή να συμμετέχεις σε ωραίες δουλειές έξω από το mainstream

…για το αν κάνει σχέδια: «Φτιάχνω αδιάκοπα και ψυχαναγκαστικά λίστες, οπότε, ναι, κάνω σχέδια. Αλλά προσπαθώ να καταλαβαίνω πάντα και πότε είναι η στιγμή που πρέπει να τα εγκαταλείπω. Είναι μια καλή ισορροπία, πιστεύω. Και βέβαια, με τις συναυλίες και τις περιοδείες, ένα μέρος της ζωής μου είναι πάντα προγραμματισμένο και με ικανοποιεί αυτή η οργάνωση. Πιστεύω ότι εθίζεσαι σε αυτό επειδή ακριβώς έχεις μια κάποια οργάνωση στη ζωή σου και έναν καθημερινό σκοπό». …για την καλύτερη συμβουλή που πήρε ποτέ από κάποιον: «Always be a good boy, don’t ever play with guns. (Να είσαι πάντα καλό παιδί, ποτέ μην παίζεις με όπλα)… Ωπ, μια στιγμή, αυτό ήταν Τζόνι Κας! Πάντα είχα πολλές καλές συμβουλές και πολλούς καλούς ανθρώπους σαν παράδειγμα στη ζωή μου, αλλά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι συγκεκριμένα. Όμως συνηθίζω να λέω σε νεώτερους μουσικούς να θυμούνται ότι πάντα έχουν δίκιο, ότι ο ήχος που ακούνε μέσα στο κεφάλι τους, αυτός που τους ευχαριστεί, είναι αυτός που πρέπει να ακολουθήσουν, ακόμη και όταν οι άλλοι σου λένε ότι δεν είναι αυτός. Ακολουθείς την καρδιά σου και συνήθως πετυχαίνεις».

…για το ποιος είναι τελικά ο πιο σπουδαίος άνθρωπος στο rock’n’roll; «Ο Μπομπ Ντίλαν σίγουρα έκανε τα πάντα να κινηθούν προς εδώ που είμαστε σήμερα. Είναι καταπληκτικό το ότι είναι η μοναδική προσωπικότητα στη μουσική που από όλους είναι σεβαστός, από τους νέους, τους παλιούς, από το mainstream, από το underground.

Kαι έχει δώσει ένα πολύ καλό παράδειγμα με το να συνεχίζει να είναι τόσο εμπνευσμένος στην πέμπτη δεκαετία της καριέρας του». …για το αν ο κόσμος πάει πραγματικά κατά διαόλου: «Ο κόσμος είναι τρομακτικός, απογοητευτικός, εξωφρενικός, αντιφατικός και καθοδηγείται άσχημα από ανθρώπους με κακές προθέσεις, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι είναι καλοί άνθρωποι με καλές προθέσεις και αυτό είναι που μας κρατάει και συνεχίζουμε, βρίσκοντας τη δική μας χαρά με τον δικό μας τρόπο, με όποιο τρόπο μπορούμε». …για τις βόλτες του στα ελληνικά δισκάδικα, όταν βρισκόταν εδώ για συναυλίες, και για τα μουσικά ενδιαφέροντα: «Χα, χα, δεν κάνω και πολλά ψώνια στην Αθήνα, πιο συχνά στη Νέα Υόρκη, για να λέμε την αλήθεια, όπου ζω, και ακόμη πιο συχνά online. Kαι εκτός από αυτά που είπαμε πριν, μου αρέσουν επίσης και τα καινούργια από παλιούς αγαπημένους, όπως Νικ Κέιβ, Ντέιβιντ Μπόουι και Yo La Tengo». …και μια ιστορία από την Ελλάδα: «Από πού να ξεκινήσω; Έχω πει τόσα πολλά για τις φοβερές συναυλίες με τους Dream Syndicate και με τις solo μπάντες και με τους Gutterball. Έχω πει τόσα για τα καταπληκτικά γεύματα και τις καταπληκτικές νύχτες στα μπαρ όλα αυτά τα χρόνια και για τους καταπληκτικούς φίλους που έκανα. Αλλά δεν έχω πει αρκετά για εκείνες τις υπέροχες μέρες που η γυναίκα μου -και ντράμερ, η Λίντα-, και εγώ περάσαμε τον μήνα του μέλιτος στη Λευκάδα. Ήταν πραγματικά υπέροχα. Είμαι σίγουρος όμως ότι οι καλύτερες αναμνήσεις είναι μπροστά μας». …α, και γι’ αυτό που ρωτάνε όλοι, θα έχουμε και ένα καινούργιο Dream Syndicate άλμπουμ; «Θα μου άρεσε πολύ να κάναμε το πέμπτο μας άλμπουμ. Ο 21ος αιώνας φαίνεται πως είναι ακριβώς η σωστή ώρα να το κάνουμε».

71

Πέτρος Πετροζέλης Για τους φίλους PTRSdesign CO. Συγκινηθήκαμε όταν στα t-shirts της συλλογής του Idols of Our Generation είδαμε το SOUL να αποτελεί έμπνευση μαζί με το «Interview» ή το «Dazed and Confused». Ποιος είναι αυτός ο καλός άνθρωπος; Από πού έρχεται; Τι κάνει; Μαζί του! Συνέντευξη Τζίνα Σωτηροπούλου Φωτογραφία Παντελής Χαδούλης

72 SOUL

Σπουδάζεις αρχιτεκτονική στην Αγγλία, έχεις ένα ενδιαφέρον blog, το Hommie, για τη διακόσμηση, την αρχιτεκτονική και το design, και πρόσφατα δημιούργησες την προσωπική σου εταιρία PTRSdesign CO., που ασχολείται κατά κάποιο τρόπο με τη μόδα και το graphic design. Υπάρχει κάποιος αρχιτέκτονας-σχεδιαστής-καλλιτέχνης από το παρελθόν ή από το παρόν που θαυμάζεις και από τον οποίο εμπνέεσαι; Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος άνθρωπος που να θαυμάζω και να εμπνέομαι. Η έμπνευση είναι απρόβλεπτη και τη βρίσκεις σε μέρη που ούτε εσύ ο ίδιος δεν το περιμένεις. Ένα σκίτσο, μια φωτογραφία, μια κάτοψη, μια καρέκλα, ένα σύννεφο, το χαμόγελο ενός περαστικού, ένα περιοδικό. Το Idols of Our Generation είναι η πρώτη συλλογή της PTRSdesign CO., στην οποία παρελαύνουν η Rihanna, η Lana Del Rey, η Beth Ditto, η Adele και ο Thom Yorke, τουλάχιστον προς το παρόν. Αν με ρωτούσες να σου πω ένα από τα μουσικά είδωλα της γενιάς μας, θα έβαζα σίγουρα την Amy Winehouse, μη σου πω και τους Rolling Stones, που συνεχίζουν ακάθεκτοι. Πώς επέλεξες τα συγκεκριμένα είδωλα και γιατί είναι μόνο από τη μουσική βιομηχανία; Αναμένεται συνέχεια; Στην αρχαιότητα είδωλα ήταν θρησκευτικά αγάλματα θεοτήτων που αντιμετωπίζονταν με δέος. Στη σημερινή εποχή έχουν ειδωλοποιηθεί άλλα πράγματα και έννοιες, ένα εκ των οποίων είναι και οι celebrities. Η πρώτη συλλογή της PTRSdesign CO. είναι αφιερωμένη στα μουσικά είδωλα των 00s. Η επιλογή αυτών των πέντε καλλιτεχνών έγινε με καθαρά προσωπικά κριτήρια, είναι τραγουδιστές που έχω παρακολουθήσει και έχω ακούσει και κάποια στιγμή στη ζωή μου, ώς κάποιο σημείο, έχουν επηρεάσει και εμένα. Εννοείται πως υπάρχουν εκατοντάδες είδωλα και πως πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα με ρωτήσει γιατί δεν έκανα και τον τάδε ή την τάδε celebrity. Η Amy Winehouse είναι ένα με-

γάλο κεφάλαιο στα μουσικά μου ερεθίσματα, αλλά ο άδικος χαμός της την τοποθέτησε, στο μυαλό μου, στην κατηγορία με τα αθάνατα αγαπημένα είδωλα του 27Club. Όσο για τους Rolling Stones, θεωρώ ότι ανήκουν στην προηγούμενη δεκαετία «celebrities επιρροής» και ήθελα να δώσω «τόπο στα νιάτα». Στο σπίτι πάντως έχω άπειρα προσχέδια και σχέδια (έχω και Rolling Stones μάλιστα), τα οποία περιμένουν να πάρουν τη θέση τους σε κάποια Idols of Our Generation συλλογή. Θα δούμε. Το όλο design concept της συλλογής είναι εξαιρετικό. Αληθινά εξώφυλλα περιοδικών, σχεδιασμένα με μοναδική λεπτομέρεια από σένα στο χέρι με μαύρο πενάκι και τυπωμένα πάνω σε all time classic λευκά t-shirt. Γιατί είναι σικ η διαχρονική απλότητα του ασπρόμαυρου; Τα t-shirts ήταν για μένα ένα πρωτόγνωρο υλικό και ένα υλικό-καμβάς-πρόκληση να εξερευνήσω. Κάποια αρχικά πρωτότυπα t-shirts μου είναι ζωγραφισμένα στο χέρι απευθείας πάνω στο ύφασμα. Σχεδιάζω πάντα με γνώμονα το τι θα φορούσα εγώ και οι φίλοι μου. Τα λευκά t-shirts είναι η αδυναμία μου και το ασπρόμαυρο σχέδιο η σφραγίδα μου. Το λευκό είναι το χρώμα της αγνότητας και της τελειότητας, συμβολίζει τα καινούργια ξεκινήματα, την πληρότητα και την ολοκλήρωση. Το μαύρο είναι ισχυρό, τολμηρό και προσφέρει μια δραματική παρουσία: κομψή, επιβλητική και μυστηριώδης. Ο ισορροπημένος συνδυασμός τους προσφέρει την απόλυτη εναρμόνιση, ενώ το χρώμα περισσεύει. Τα εξώφυλλα των περιοδικών «Rolling Stone», «Interview», «Love», «Dazed and Confused» και το δικό μας SOUL αποτέλεσαν τον καμβά των «Ειδώλων» σου. Ωραίες επιλογές, να σημειώσω. Δείχνουν μια ιδιαίτερη προτίμηση στο καλαίσθητο design αλλά και μια «εναλλακτική» -όσο το δυνατόν - ανάγνωση της εποχής μας. SOUL και Adele, λοιπόν. Τι σε τράβηξε σε αυτό το εξώφυλλο;

Τα μαλλιά. Έχω μια εμμονή με τα μαλλιά και τη φόρμα τους, και ειδικά της Adele έπιαναν σχεδόν όλο το εξώφυλλο. Βασικό μου κριτήριο στην επιλογή των σχεδίων μου ήταν τα ίδια τα περιοδικά. Μπορούμε να πούμε ότι και αυτά είναι «είδωλα», από την άποψη ότι και εκείνα εμπνέουν και επηρεάζουν τον κόσμο, ιδιαίτερα τα περιοδικά μόδας. Μάλιστα, μερικά θεωρούνται iconic εξώφυλλα που έμειναν στην ιστορία, όπως το πρώτο τεύχος του περιοδικού του LOVE με την πληθωρική Beth Ditto και το εξώφυλλο της Lana Del Rey στο «Interview». Το SOUL είναι ένα περιοδικό προσεγμένο και θαυμάζω το γεγονός ότι είναι μια καθαρά ελληνική προσπάθεια και όχι κάποιο ξένο περιοδικό που απλώς μεταφράζεται και αντιγράφεται η δομή και θεματολογία του. Έχω μάλιστα σχεδιάσει διάφορα εξώφυλλα από το SOUL, ένα με τη Λυδία Παπαϊωάννου. Δεν ξέρω γιατί. Μάλλον μου άρεσε η πόζα της. Και τα μαλλιά της. Πού βρίσκουμε τα t-shirts σου και γιατί να τα φορέσουμε; Τα t-shirts μου θα τα βρείτε παντού στην πόλη. Ξετρυπώνονται από σκοτεινές γωνίες, λαμπερά πάρτι, μυστικά περάσματα. Θα τα δείτε να τα φοράει ο γείτονάς σας, κάποιος περαστικός στον δρόμο, η κοπέλα που σας άρεσε, ο πρωθυπουργός της χώρας στις casual στιγμές του και ο κύριος που πουλάει πατάτες στη λαϊκή. Θα κλέψετε λίγη από τη δόξα του ειδώλου σας, ενώ παράλληλα θα φοράτε ένα αυθεντικό σχέδιο PTRSdesign CO. Τα t-shirts μου κατασκευάζονται και τυπώνονται στην Αθήνα. Ήταν κάτι που το ήθελα από την αρχή και είμαι περήφανος να λέω ότι είναι ένα εξ ολοκλήρου ελληνικό προϊόν, εμπνευσμένο, σχεδιασμένο, κομμένο, ραμμένο και τυπωμένο στην Αθήνα. Αποκλειστική διάθεση στο etsy (www.etsy.com/ shop/PTRSdesign) και στο facebook page (www. facebook.com/ptrsdesign). ptrsdesign.com 73

74 SOUL

Αργυρή νεάνιδα στο Παγκόσμιο του ’08, πρώτη θέση το 2010 και δεύτερη το 2012 στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα Open Water. Ποια είναι η «άγρια Κέλλυ» που δαμάζει τα κύματα με τα χέρια της; Συνέντευξη Γιάννης Νάτου Φωτογραφία Χριστίνα Γεωργιάδου

Water proof Κέλλυ Αραούζου

Τι είναι το νερό για εσένα; Είναι σύντροφος, ό,τι δεν μπορώ να αποχωριστώ στη ζωή μου. Είτε βρίσκομαι σε διακοπές είτε στην Αθήνα, θέλω να νιώθω την επαφή με το νερό, αυτό που λέμε οι κολυμβητές «να τραβάω το νερό με τα χέρια μου», ότι πάω μπροστά μέσω του νερού. Τι σε ώθησε στην κολύμβηση; Δεν θα το κρύψω: οι επιτυχίες. Ήμουν καλή από μικρή, με ήθελε, με αγαπούσε το νερό. Πήγαινα αρκετά καλά σε πανελλήνια πρωταθλήματα και σε αγώνες στο εξωτερικό, σημείωνα πανελλήνια ρεκόρ… Ήμουν αρκετά γρήγορη κολυμβήτρια. Αν δεν είχα τις επιτυχίες, πιστεύω πως δεν θα συνέχιζα. Η Ανοιχτή Θάλασσα είναι ένα κομμάτι του αθλητισμού στο οποίο η Ελλάδα μπορεί να πετύχει πράγματα; Θα έπρεπε να είναι το επίκεντρο του αθλητισμού στην Ελλάδα. Περιβαλλόμαστε από θάλασσα, στα 10 λεπτά από τον καθένα μας υπάρχει θάλασσα… Έχουμε φυσικές πισίνες, ρηχά νερά, ακίνδυνα, κόλπους, απίστευτα μέρη και τοποθεσίες, όπου μπορούμε να προπονηθούμε ή να διοργανώσουμε events, όχι μόνο για να κερδίσουμε τουρισμό αλλά και για να προάγουμε το άθλημα. Είμαστε η μόνη χώρα στην οποία θα χαιρόταν ο καθένας να κολυμπήσει. Αν κάποιος είχε να επιλέξει ανάμεσα σε έναν αγώνα που γίνεται στο Λονδίνο και σε έναν στην Ελλάδα, δεν νομίζω πως θα πήγαινε στο Λονδίνο. Συμμετείχα μια φορά σε έναν αγώνα σε ένα λονδρέζικο κανάλι, κι έχω να πω πως αντιμετώπισα μία μουντίλα, έναν καιρό… Όχι, συγνώμη, έχω στην Ελλάδα απίστευτα μέρη για να κολυμπήσω.

Μπροστά μας, το Παγκόσμιο πρωτάθλημα στη Βαρκελώνη, τέλη Ιουλίου. Θα πας εκεί και θα κάνεις, τι; Ό,τι καλύτερο μπορώ! Θα προσπαθήσω να αποβάλω το όποιο άγχος και πίεση έχω, όπως έκανα στο προηγούμενο πρωτάθλημα, για να αντιμετωπίσω τον αγώνα πιο ώριμα. Θέλω απλώς να πέσω και να κάνω έναν αγώνα που θα τον θυμάμαι σε όλη μου τη ζωή. Στα 5, τα 10 χιλιόμετρα και το ομαδικό ίσως. Ομαδικό στην Ανοιχτή Θάλασσα τι σημαίνει; Είστε δυο άνδρες και μία γυναίκα… Τρέχουμε σε όποιον σχηματισμό θέλει ο προπονητής και ταυτόχρονα όπως θα αποφασίσουν οι αθλητές. Δηλαδή, μπορεί να είναι μπροστά ο άντρας, πίσω η γυναίκα και ακριβώς πίσω ο άντρας. Ουσιαστικά προσπαθούμε να πάμε όσο πιο γρήγορα γίνεται ως ομάδα. Δεν πρέπει να χαλάσει η διάταξη, να φύγουν οι δύο άντρες και να μείνει πίσω η γυναίκα. Πρέπει η γυναίκα να προσπαθήσει να ακολουθήσει τον ρυθμό του άντρα. Δύσκολο ακούγεται… Πολύ δύσκολο, και γι’ αυτό είμαστε πάρα πολύ καλοί. Έχουμε έναν πολύ γρήγορο άντρα, τον Σπύρο Γιαννιώτη, και δύο πολύ γρήγορες γυναίκες, τη Μαριάνα Λυμπερτά και εμένα. Με ένα γρήγορο άνδρα και δυο γρήγορες γυναίκες γινόμαστε πολύ καλοί. Γι’ αυτό και παίρνουμε πάντα υψηλές θέσεις στα ομαδικά. Πέρυσι, μάλιστα, τον Σεπτέμβριο πήραμε αργυρό στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα χωρίς τον Γιαννώτη, με τον Μάριο Καλαφάτη και τον Γρηγόρη Αρνιακό. Έχεις αισθανθεί φόβο σε κούρσα; Και τι φοβήθηκες; Πως δεν θα αντέξω την πίεση του αγώνα και το «ξύλο», την τριβή μεταξύ των αθλητών. Όταν

βλέπεις τον αγώνα ως θεατής, νομίζεις πως δεν συμβαίνει τίποτα. Είναι σαν το πόλο, κάτω από το νερό μπορούν να συμβούν τα πάντα. Κλωτσιές και τσιμπήματα; Τα πάντα. Σπρωξίματα, τσιμπήματα, γροθιές, οτιδήποτε. Δεν χαρίζονται. Και ειδικά οι γυναίκες… Ακόμη και οι άνδρες έχουν παραδεχτεί πως οι γυναίκες είναι πιο σκληρές στον αγώνα, οι άνδρες έχουν και λίγο fair play, οι γυναίκες όχι. Η καλύτερη στιγμή στην καριέρα σου; Η καλύτερη, στα 17 μου. Συμμετείχα σε έναν αγώνα στην Τραπεζούντα, στους πρώτους Αγώνες της Μαύρης Θάλασσας, και είχα πει ότι θα είναι ο τελευταίος μου, γιατί την επόμενη χρονιά θα έδινα Πανελλήνιες. Είχα πάρει και καινούργιο μαγιό… Στο ξενοδοχείο είμαστε όλοι σε χαλαρό mood. Στους αγώνες κατεβάζω τον χρόνο μου 20 δευτερόλεπτα, κάνω πανελλήνιο ρεκόρ και στα 400 και στα 800 ελεύθερο, πιάνω το όριο για το Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες τι σημαίνουν για σένα; Είναι η απόλυτη ιδέα, η μεγάλη ιδέα, απωθημένο και στόχος. Εύχομαι να λάβω μέρος το 2016. Ρίο ντε Τζανέιρο. Εκεί τα ρεύματα πάντως είναι πολύ δυνατά. Τόσο καλύτερα για μένα. Είμαι πολύ καλύτερη στις άγριες συνθήκες. Ίσως να πεισμώνω περισσότερο. Σε κύμα, σε ρεύματα, σε κρύο νερό, μου βγαίνει φυσικά. Είναι σαν να αποκτά ένα επιπλέον ενδιαφέρον ο αγώνας. Και δίνω το 120%. Μπορώ να σε αποκαλέσω «άγρια Κέλλυ» δηλαδή; Ίσως, πολλοί μου το λένε είναι η αλήθεια…

75

We Love Greek Food

« Ένα μεσημέρι, πριν ενάμιση χρόνο περίπου, έπεσε η ιδέα για ένα e-shop διαφορετικό από τα άλλα. Με τον Δημήτρη Φιφλή και την Κατερίνα Μοσχοβίδη μας ένωνε το πάθος μας για τα ελληνικά προϊόντα και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε το We Love Greek Food». Το τρίτο μέλος της παρέας, ο Άγγελος Γροντάς, μας ξεκλειδώνει τη φιλοσοφία ενός brand που οι ρίζες του είναι κυριολεκτικά φυτεμένες στην ελληνική γη. Συνέντευξη Βάγια Ματζάρογλου

Φακές Φενεού rules!

Αγγουράκι Κάπαρης από την Τήνο.

76 SOUL

Χυλοπίτες με μελάνι σουπιάς από τη Χίο.

Συκομαΐδα από την Εύβοια.

Ελιές από την Καλαμάτα.

Στριφτάρια με μανταρίνι και σοκολάτα Χίου.

Όπως δηλώνει και το όνομά μας, αγαπάμε το ελληνικό φαγητό. Ακόμη και το λογότυπό μας είναι ένα πιάτο δαγκωμένο - σημαίνει ότι τα προϊόντα που διαθέτουμε είναι απίστευτα νόστιμα και προσεγμένα. Βέβαια, μη νομίζεις ότι για να στήσεις ένα e-shop είναι από τα ευκολότερα πράγματα στον κόσμο. Βασικά, ήθελα η εικόνα του και η παρουσίαση των προϊόντων να είναι υψηλής ποιότητας. Γι’ αυτό οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες με την καλύτερη μηχανή του κόσμου, τη θρυλική Hasselblad, κάτι που σημαίνει άπειρες ώρες δουλειάς για το στήσιμο, την επεξεργασία και το γενικότερο ύφος. Αλλά το αποτέλεσμα είναι πραγματικά υπέροχο. Η αλήθεια είναι ότι είχα μπουχτίσει με την εικόνα του ελληνικού «εμπορικού» ίντερνετ. To μεγαλύτερο ποσοστό του είναι αμήχανο, μην πω άσχημο, χωρίς ιδιαίτερη προσοχή στην αισθητική. Εντάξει το παραδοσιακό, αλλά δεν είναι ανάγκη να υπάρχουν μπρίκια και σεμεδάκια παντού! Υπάρχουν και άλλοι τρόποι, πιο σύγχρονοι, να αναδείξεις τον παραδοσιακό χαρακτήρα. Έτσι στήθηκε το We Love Greek Food. Ακόμη και το όνομά του είναι παλαβό και to the point και η παρουσία μας στα social media έχει ιδιαίτερο χαρακτήρα, με μεγάλες ολοσέλιδες καταχωρήσεις - η διαφήμιση με κυνηγάει βλέπεις :) Αυτή τη στιγμή διαθέτουμε γύρω στα 150 προϊόντα από όλη την Ελλάδα, όλα από μικρούς παραγωγούς και οικοτεχνίες. Σου πέφτει το σαγόνι από το πάθος τους για αυτό που κάνουν! Αναβιώνουν και διατηρούν μια παράδοση που χωρίς αυτούς θα

χαθεί, και ας μην ξεχνάμε ότι οι γεύσεις ενός τόπου είναι στοιχείο της κουλτούρας του. Τους παραγωγούς τους βρίσκουμε σε εκθέσεις, στον τόπο τους, με τηλέφωνο ή e-mail. Πραγματικά είναι μαγικό το πώς επαινούν τα προϊόντα τους και πόσο ενθουσιασμένοι είναι από αυτό που κάνουν, και με το δίκιο τους. Τα προϊόντα του We Love Greek Food είναι όλα κορυφαία, χωρίς υπερβολή, και τα έχουμε δοκιμάσει όλα ένα-ένα πριν τα διαθέσουμε. Είναι όλα ελληνικά, σε όλα τα στάδια της παραγωγής τους, με πραγματικά αγνά υλικά, που διαθέτει η κάθε περιοχή της Ελλάδας. Αν δοκιμάσεις ψιλές φακές Φενεού ή φάβα Σαντορίνης, θα καταλάβεις. Η διαφορά στη γεύση από τα προϊόντα των σούπερ μάρκετ είναι πραγματικά τεράστια. Τα σούπερ μάρκετ είναι άλλη υπόθεση, απευθύνονται σε πιο ευρύ κοινό και κύριο μέλημά τους είναι η χαμηλή τιμή. Λογικό. Είναι όμως τελείως διαφορετικό να αγοράζεις μισό κιλό απλό σπαγγέτι από το να αγοράζεις μισό κιλό ταλιατέλες με τσουκνίδα και μαστιχέλαιο που έγιναν την προηγούμενη μέρα στη Χίο. Όλα τα προϊόντα μας είναι κορυφαίας ποιότητας, φτιαγμένα με μεράκι και χωρίς χημικά. Η εξωστρέφεια και η επίγνωση των δυνατών σημείων της Ελλάδας, όπως τα προϊόντα και το κλίμα της, είναι μονόδρομος. Δεν είναι ένας τρόπος εξόδου από τη λεγόμενη κρίση, πρέπει να είναι τρόπος ζωής. Ξέρεις ότι μπορεί τελευταία η Ελλάδα να έχει αποκτήσει άσχημο όνομα για πολλά πράγματα, αλλά για τα προϊόντα της κανείς δεν τολμάει να πει κάτι άσχημο. Χωρίς υπερβολή, στην ελληνική γη

έχουμε τα καλύτερα στον κόσμο. Θυμάμαι μια φίλη Αγγλίδα που, μια ώρα πριν φύγει το αεροπλάνο για Λονδίνο, έψαχνε να βρει τομάτες και ρίγανη για να πάρει μαζί της. Σε εμένα φάνηκε λίγο τρελό αυτό, αλλά για εκείνη ήταν πολύ σημαντικό. Θεωρώ πως το e-shop μας είναι το καλύτερο μέσο, σε έναν κόσμο χωρίς σύνορα, για να ταξιδέψει η ελληνική γεύση παγκοσμίως - και αυτός είναι ένας από τους κύριους στόχους μας. Βέβαια, στόχος χωρίς σχέδιο είναι απλώς ένα όνειρο. Στην παγκόσμια αγορά υπάρχει απίστευτος ανταγωνισμός και τρομακτικά εμπόδια, που όμως ξεπερνιούνται, αν υπάρχει συντονισμός και σωστές στρατηγικές κινήσεις. Και κυρίως αγάπη και πάθος για αυτό που κάνεις. Αν το κάνεις ευκαιριακά, θα αποτύχεις. Αν το κάνεις για χόμπι, θα έχεις χομπίστικα κέρδη. Το αγαπημένο μου ελληνικό μενού είναι ο μουσακάς όπως τον κάνουν στη Μυτιλήνη, με πολύ λεπτή κρέμα και κολοκυθάκια, λαδοπαξίμαδα Κυθήρων, τομάτα με κρίταμο και αγγουράκια κάπαρης από την Τήνο. Για επιδόρπιο, ξερά σύκα με αμύγδαλα από την Εύβοια. welovegreekfood.com Εκτός από το e-shop, το πρώτο We Love Greek Food store βρίσκεται στο Παγκράτι (Αρτοτίνης 64), ενώ το δεύτερο, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, έρχεται σύντομα.

77

Αλίνα Dheere Μπαμπαλέτσος

Μέσα από τον καθρέφτη Φέτος τον Μάιο παρουσίασε κάτω από το όνομα «Non Performer» την πρώτη σόλο της δουλειά, «I was less than Amazing» στο Roundhouse του Λονδίνου, ως μέρος του Accidental Festival. Ποια είναι, τι την κυνηγάει και τι κυνηγάει αυτό το κορίτσι; Συνέντευξη Βιβιάνα Μηλιαρέση

Vitor Moreira

«Δεν ξέρω, δεν μπορώ να ξέρω τι σημαίνει ευτυχία, ξέρω πολλούς που τρέχουν ξοπίσω της - έτρεχα και εγώ μαζί τους, μα όχι πια». Το πρώτο πράγμα που παρατηρείς όταν γνωρίζεις την Αλίνα, είναι μια μυστηριώδης, ανεπαίσθητη, διαγώνια γραμμή που χωρίζει το πρόσωπό της στα δύο: εκατόν εβδομήντα οχτώ ράμματα ενώνουν το φρύδι της με το πηγούνι της σχηματίζοντας ένα χαρακωμένο δάκρυ-φάντασμα. Γενναία και έξαλλα νοσταλγική, η Αλίνα έχει ένα ονειρικό προηγούμενο με τα εγκόσμια. Με παιδική αθωότητα και σοφία «γηραιάς ψυχής», ατενίζει τον κόσμο μέσα από τον καθρέφτη και σαν κάθε Αλίκη που σέβεται τον εαυτό της και τη Χώρα των Θαυμάτων δεν διστάζει να μπαίνει σε ρόλους και χαρακτήρες, χωρίς να ξεχνά ποτέ πως όλα είναι κουνελότρυπες, τίποτα δεν είναι δεδομένο και μια ζωή δίνουμε εξετάσεις - κυρίως απέναντι σε μας τους ίδιους. Από Βελγοκύπρια μαμά και Έλληνα μπαμπά, μεγάλωσε στη Λευκωσία, έζησε στις Βρυξέλλες και εδώ και οχτώ χρόνια βρίσκεται στο Λονδίνο. Μένει από εδώ και από εκεί, ανάλογα με τα βαλάντια του καιρού - αυτό το διάστημα στο στούντιο ενός ισπανού ζωγράφου, σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο ζαχαροπλαστικής. Σπούδασε Θέατρο και Ιστορία της Τέχνης στο Kingston, συνέχισε με εντατικά μαθήματα Σύγχρονου Θεάτρου στο RADA και έκανε το μεταπτυχιακό

78 SOUL

Performance Making στο Goldsmiths. Τα τελευταία δύο χρόνια συμμετέχει σε θεατρικές παραστάσεις και ταινίες μικρού μήκους. Για την ίδια, Performance Making σημαίνει ελευθερία και συνεπώς ανακάλυψη. «Η σκηνή είναι ένας χώρος όπου όλα μπορούν συμβούν, υπάρχει μια άλλη αίσθηση βαρύτητας. Στο παλκοσένικο τα πράγματα έχουν το δικό τους νόημα, συχνά πιο αληθινό από αυτό που ονομάζουμε πραγματικότητα. Φέρεις μια κάποια ευθύνη και πάντα χρειάζεσαι τον Άλλο. Εάν δεν χρειάζεσαι τον απέναντι ηθοποιό, το κοινό, τότε έχεις ήδη αποτύχει». Παγιδεύοντας εικόνες και κινήσεις από την αντανάκλαση του κόσμου, η Αλίνα επαναπροσδιορίζει τα οπτικά ερεθίσματα που την περιβάλλουν μέσα από ένα κινηματογραφικό πρίσμα, χωρίς να τα εξηγεί. Αντλεί την έμπνευσή της από αυτό που ενδεχομένως να περνούσε απαρατήρητο: ένα περπάτημα, το κράτημα ενός φλιτζανιού, αιωρούμενους γερανούς, την ταχύτητα των τρένων... Επανεγγράφοντας πάνω στο «δεδομένο», ονειρεύεται σενάρια και καταστάσεις, ανθρώπους και εποχές, πάντα σε αργή κίνηση και με τα χρώματα «πειραγμένα». Τις ηλιόλουστες λονδρέζικες Κυριακές θα τη βρεις να ψήνει σουβλάκια στον πάγκο του «Μορμόλη» στην Brick Lane. Ή να ονειροπολεί στις όχθες του Τάμεση χαζεύοντας τις κινούμενες αντανακλάσεις. «Ένας περίπατος πλάι στο νερό με ηρεμεί

πάντα... Αγαπώ το υδάτινο στοιχείο -μεγάλωσα, άλλωστε, σε νησί-, μπορεί τα αστικά κανάλια να μη θυμίζουν σε τίποτα τη Μεσόγειο, μα, έστω κι έτσι, έχουν τη δική τους ποίηση και ομορφιά». Το «καταφύγιό» της, ωστόσο, παραμένει το απόκοσμο μπαράκι «Jamboree», όπου και αποδρά συνωστιζόμενη ανάμεσα σε μπογιατισμένα πινέλα, ξεχαρβαλωμένα καχόν και αλλόκοτες, ετερόκλητες φυσιογνωμίες. Θαυμάζει την άγρια και γνήσια θηλυκότητα της Ιζαμπέλ Υπέρ και της Σαρλότ Γκενσμπούργκ, ενώ υποκλίνεται στην ερμηνεία της Τζίνα Ρόουλαντς στην ταινία «Opening Night» του Τζον Κασσαβέτης. Δεν θα ξεχάσει ποτέ την performance «Money» της βρετανικής θεατρικής ομάδας Shunt, εμπνευσμένο από το «L’ argent» του Εμίλ Ζολά, όπου και έλαβε μέρος σαν κομπάρσος. Εκτιμάει τα παιδιά και τον Ρομέο Καστελούτσι, κουβαλάει παντού μια παλιά μπαμπούσκα, δεν βαριέται ποτέ την Αθήνα και δεν μπορεί να ζήσει χωρίς μαγιονέζα. Αυτή τη χρονιά θα συνεχίσει να αναπτύσσει τη σόλο περφόρμανς της, ενώ ετοιμάζει περισσότερες συνεργασίες με ελληνικές και βρετανικές παραγωγές. Ταυτόχρονα, εύχεται να έχει τη δύναμη να εξακολουθήσει να ανεβοκατεβάζει τον πήχη, ανάλογα με τα θέλω και την αισθητική της. nonperformer.org facebook.com/SouvlakiOMormolis

Pete Bartlett 79

Κώστας Λάκης

«Η τιμωρία»

Τι κάνεις στην Καστοριά, παιδί μου; 80 SOUL

Από την Αθήνα στη Δυτική Μακεδονία, από τον άγριο κόσμο των media της Κηφισίας στις άγριες αρκούδες του Βιτσίου, από τη θέα στην Ακρόπολη στη θέα της λίμνης της Καστοριάς. Ο κάποτε διαφημιστής Κώστας Λάκης έγινε ξενοδόχος, και από τον παλιό του εαυτό κράτησε μόνο τη ζωγραφική, τον ρομαντισμό και τη δημιουργία.

«Ο κολυμβητής της Σαλαμίνας»

«Η Θυσία»

«Μετέωρος»

81

Έχοντας τελειώσει τη Σ.Β.Ι.Ε (βοηθός φαρμακείου), έχοντας κάνει 4 χρόνια κλασικό μπαλέτο, και αποφοιτώντας από την ΑΤΕΣ ως γραφίστας, επέλεξα και κατέληξα να εργάζομαι στη διαφήμιση για 24 χρόνια. Πέρασα από αρκετές και μεγάλες διαφημιστικές εταιρίες (Adel Saatchi & Saatchi, Leo Burnett, McCann-Erickson Athens, Ammirati Puris Lintas, TBWA/Athens, Ashley & Holmes), και από τη θέση του creative director απόλαυσα τη μαγεία της διαφήμισης. Γεννήθηκα στον Πειραιά και έζησα 15 χρόνια στο κέντρο της Αθήνας, μιας πόλης που λάτρεψα και αγάπησα φανατικά. Το τελευταίο μου σπίτι ήταν στην οδό Στουρνάρη κοντά στο Πολυτεχνείο. Όλα αυτά τα χρόνια, ευτυχώς, δεν σταμάτησα να ζωγραφίζω. Έχω κάνει 6 ατομικές εκθέσεις, έχω πάρει μέρος σε αρκετές ομαδικές. Κάποιες φορές έκανα σκηνικά για θεατρικές παραστάσεις και εικαστικές παρεμβάσεις σε events. Μια αγελάδα μου από το Cow Parade είχε στολίσει την πλατεία Κολωνακίου και πολλά όνειρά μου είχαν πάρει σάρκα και οστά στους αθηναϊκούς δρόμους. Γενικά, απολάμβανα τη ζωή στην πόλη και λάτρευα τις πρωινές σαββατιάτικες βόλτες στα βιβλιοπωλεία, στα μουσεία και τις γκαλερί, έκανα μεγάλα ταξίδια στο εξωτερικό, ώσπου μια μέρα μια εκδρομή με έφερε στην Καστοριά. Απλά, τόσο απλά, την ερωτεύτικα και αποφάσισα πως μπορεί να γίνει το δικό μου μεγάλο όνειρο. Είχα κάνει ένα ταξίδι στην Κολομβία και είχα ζήσει σε κάποιες χασιέντες (παλιά σπίτια που τα είχαν μετατρέψει σε μικρούς ξενώνες χωρίς περιττά και δήθεν στοιχεία). Μαγεύτηκα! Πάντα το σπίτι μου ήταν ανοιχτό

82 SOUL

σε φίλους και γνωστούς που φιλοξενούσα και φρόντιζα, έτσι η ιδέα να κάνω έναν μικρό ξενώνα ήρθε και έδεσε. Τα υπόλοιπα ήταν θέμα χρόνου, σκέψης και μιας μεγάλης απόφασης. Αγόρασα 22 στρέμματα σε ένα χωριό έξω από την Καστοριά και άρχισα τα σχέδια για έναν μικρό ξενώνα εξοχής με το όνομα «Βυσσινόκηπος». Θα έμπαινα σε κάποιο πρόγραμμα χρηματοδοτήσης και θα το ολοκλήρωνα σχετικά γρήγορα. Τέλειο σχέδιο-όνειρο! Πούλησα το σπίτι μου στην Αθήνα, συμφώνησα με τη διαφημιστική εταιρία που συνεργαζόμουν να μειωθεί η αμοιβή μου και να δουλεύω από την Καστοριά μέσω ίντερνετ, φόρτωσα όλα τα υπάρχοντα σε δύο φορτηγά και ανέβηκα μια υπέροχη ημέρα του Απριλίου χαιρετώντας φίλους, γνωστούς και συγγενείς. Με βλέπανε σαν τον τρελό που μάλλον δεν ήξερε τι έκανε και πολλοί περίμεναν να γυρίσω σύντομα στην Αθήνα. Σιγά μη γυρνούσα! Είχα την αίσθηση πως ζούσα ένα παραμύθι! Η πόλη της Καστοριάς περιτριγυρισμένη από τη λίμνη, οι κύκνοι, οι πάπιες, οι υπέροχοι πελεκάνοι, το πράσινο που γέμιζε τα μάτια μου, και η Καστοριά μια πόλη «τόσο όσο» να με κάνει να νιώθω οικεία και άνετα. Έκανα φίλους πολύ γρήγορα, δούλευα στον υπολογιστή μου με θέα τη λίμνη και μετά έκανα βόλτες με το ποδήλατο. Ταυτόχρονα, ετοίμαζα τα σχέδια του ξενώνα, που όμως δεν πήγαν καλά. Η κρίση άρχισε να εμφανίζεται και η απόφασή μου να μην προχωρήσω σε ένα τόσο μεγάλο ρίσκο ως προς τη δανειοδότηση με οδήγησε να πω το στοπ στο τόσο μαγικό μου όνειρο.

Όμως, η ζωή έχει πλάκα… Ένας φίλος μού είπε πως νοικιάζουν έναν ξενώνα. Δυσανασχέτησα, αλλά πήγα να τον δω. Ένας εγκαταλελειμμένος ξενώνας, βρόμικος και αδιάφορος, μα το μυαλό μου τον στόλισε με χρώματα και ζωή, και ιδέες, και φαντασία. «Τον νοικιάζω», είπα, και έγινε δικός μου. Σε τέσσερις μήνες δεν είχε καμία σχέση με ό,τι είχα πρωτοδεί. Έγινε το σπίτι μου, είχε όλα τα πράγματά μου τοποθετημένα σε όλους τους ορόφους, τα βιβλία μου, τα μίκυ μάους μου. Τα κόμικς μου ήταν παντού, οι πίνακές μου στόλιζαν τη σκάλα, τους τοίχους, τα δωμάτια, τα έπιπλά μου μου θύμιζαν τα παλιά μου σπίτια και τη νέα μαγική ζωή μου. Τώρα πια δεν θα είχα δικά μου πράγματα, όλα θα ήταν ολωνών. Έχω την αίσθηση πως τίποτα δεν έχει αλλάξει στην αισθητική του σπιτιού μου, συνεχίζω να ζω με την ίδια τάξη - αταξία, με τις ίδιες απόψεις και αρχές. Στο ισόγειο του ξενώνα δεν υπάρχει τηλεόραση, ακούγεται πάντα μουσική, που, για κάποιον μυστήριο, λόγο ό,τι κομμάτι και να παίζει ταιριάζει στον χώρο, εγώ συνεχίζω να μην έχω τηλεόραση ούτε στο δωμάτιό μου, ρεσεψιόν δεν υπάρχει - είναι το γραφείο μου με τον υπολογιστή μου, προσβάσιμος από όλους. Το σαλόνι έχει φιλοξενήσει αρκετό κόσμο που στην αρχή ντρέπεται να βγάλει τα παπούτσια του και να ξαπλώσει, αλλά πολύ γρήγορα το ξεπερνάει. Δεν είναι λίγες οι φορές που σκεπασμένοι με μια κουβέρτα στην άκρη του καναπέ και δίπλα στο τζάκι βρίσκονται άνθρωποι να ξεκουράζονται. Μου αρέσει όταν βλέπω να έρχονται επισκέπτες και, μόλις πρωτομπαίνουν και βλέπουν τον ξενώνα,

«Η Μαρία η Σαλλονικιά»

«Το αρκουδοτόμαρο»

83

«Ο Ματαιόδοξος και ο ψεύτης Μάγος»

στέκονται διστακτικοί στην αρχή, γιατί δεν γνωρίζουν αν είναι σπίτι ή ο ξενώνας που έκλεισαν για να μείνουν. Στην επόμενη επίσκεψή τους, βέβαια, νιώθουν την άνεση και την οικειότητα του δικού τους χώρου, και αυτό με κάνει πολύ ευτυχισμένο. Έχει πλάκα να φιλοξενείς στο σπίτι σου ανθρώπους. Έτσι και εγώ στο νέο μου σπίτι έχω 10 δωμάτια, άλλα με θέα στη λίμνη και άλλα με θέα στα βουνά, όλα περιτριγυρισμένα από πράσινο. Και τώρα, εδώ στον «Βυσσινόκηπο», φιλοξενώ ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν μαγικά και διαφορετικά, ανθρώπους που ονειρεύονται και ταξιδεύουν. Αυτό είναι ο «Βυσσινόκηπος», ένα μέρος μαγικό, που αφήνεις τον χρόνο να κυλήσει αργά και να απολαύσεις τη φύση, να ακούσεις τα σύννεφα να περνάνε ανάμεσα από τα δέντρα, να ονειρεύεσαι, να ακούς το βράδυ τα αηδόνια, να ζεις τη λευκότητα του χιονιού και την ομίχλη του χειμώνα να σε τυλίγει ακούγοντας μουσικές. Τα δωμάτια εγώ τα αγαπάω, γιατί είναι ένα μικρό κομμάτι του εαυτού μου. Είναι με διαφορετικές ταπετσαρίες και χρώματα, με πίνακες και εικόνες που ταιριάζουν στο κάθε δωμάτιο. Είναι πολλές οι φορές που μπαίνοντας σε κάποιο δωμάτιο έχω την αίσθηση του οικείου μου χώρου. Νιώθω πως είμαι και ο ίδιος επισκέπτης σε κάποιο σπίτι που απολαμβάνω τη φιλοξενία. Τα δωμάτια είναι λιτά, ακριβώς γιατί οι επισκέπτες ζούνε τον

84 SOUL

περισσότερο χρόνο κάτω στο σαλόνι και την τραπεζαρία. Εκεί γίνονται σχεδόν όλοι μια παρέα και γρήγορα δεν υπάρχει η αμηχανία του άγνωστου. Πολλές φορές προσπαθώ να εξηγήσω με λόγια ή κάποιες φωτογραφίες για το στιλ και την αίσθηση που έχει ο «Βυσσινόκηπος», όμως πάντα μου φαίνονται λίγα και φτωχά τα παραδείγματα. Είναι κάποιες στιγμές που κοιτάω τον χώρο και δεν πιστεύω πως το έκανα αυτό μόνος μου. Είναι αστείο, αλλά είναι οι στιγμές που πραγματικά νιώθω ευτυχισμένος! Από την Αθήνα μου λείπουν οι φίλοι μου, τα πολλά βιβλιοπωλεία, η όπερα και το σούσι! Αλλά τελικά καταφέρνω να ζω και χωρίς όλα αυτά. Με κάποιο τρόπο μαγικό βλέπω τους φίλους μου, επισκέπτομαι τα μικρά βιβλιοπωλεία της πόλης, ακούω όπερα στον «Bυσσινόκηπο» και φτιάχνω σούσι μόνος μου!

Tα πρωινά αποκτούν ξεχωριστή γεύση, μιας και στόχος μου είναι να ξεκινάει η μέρα με ένα νόστιμο και υγιεινό πρωινό με προϊόντα ντόπιας παραγωγής: φρέσκο βούτυρο, μέλι, μαρμελάδες από τα χεράκια μου με φρούτα εποχής, ψωμί ζυμωτό, βιολογικά αβγά, τυρί, καπνιστό ζαμπόν και καφέ σε μεγάλες κούπες… έτσι για χαρά. Είναι πολλές φορές που ετοιμάζω πίτα ή φτιάχνω τηγανητά αβγά μέσα σε ψωμί ή αβγόφετες. Πάντα τα πρωινά θέλω να έχουν μία έκπληξη και να είναι μοναδικά. Η πιο αγαπημένη μου μαρμελάδα είναι η τζίντζερ. Δεν ξέρω ποσότητα, ούτε αναλογίες. Καθα-

ρίζω το τζίντζερ, το βράζω για λίγη ώρα, μετά το περνάω από το multi, το βάζω σε αντικολλητική κατσαρόλα, βάζω ζάχαρη σχεδόν όση και το τζίντζερ, τρίμμα λεμονιού και χυμό μισού λεμονιού, ανακατεύω, προσεύχομαι και φροντίζω τη μαρμελάδα για μία ώρα και κάτι με σκέψεις… Έχω βράσει τα βάζα και τα έχω στεγνώσει και, μόλις γίνει η μαρμελάδα, τη ρίχνω και κλείνω τα βάζα. Μυστικό: η μαρμελάδα είναι έτοιμη όταν σε ένα κρύο πιάτο βάλουμε μια κουταλιά και με το δάχτυλό μας κάνουμε μια γραμμή ανάμεσα από την κουταλιά και δεν ενωθούν τα δύο μέρη. Δεν σταμάτησα ποτέ να ζωγραφίζω… Είναι σαν να αναπνέω. Δεν μπορώ να θυμηθώ πώς πρωτοδημιούργησα αυτήν τη φιγούρα που στοιχειώνει όλους τους πίνακες μου, σχεδόν 30 χρόνια κοντά. Είναι ένα προφίλ, άλλοτε γυναίκας, άλλοτε άντρα, χωρίς μεγάλες διαφορές, παρά μόνο στο ντύσιμο και στον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον ρόλο που τους δίνω εγώ. Σχεδόν πάντα γράφω κείμενα στα έργα μου. Είναι κείμενα συγγραφέων, ποιητών ή δικά μου πολλές φορές, κείμενα που συνοδεύουν τις εικόνες, που είναι εμμονικά ανθρωποκεντρικές. Πάντα βάζω κάτι από εμένα, κάτι πολύ και κάτι περισσότερο από όσο αντέχω, και αυτό κάνει τη ζωή μου αληθινή. Δεν ξέρω αν κάνω «ωραία ζωγραφική», ξέρω πως εγώ κοιμάμαι καλύτερα όταν

έχω ολοκληρώσει έναν πίνακα. Αυτόν τον καιρό ετοιμάζω την πρώτη μου έκθεση στην Καστοριά και είμαι σε τρελή διάθεση. Οι πίνακες είναι βασισμένοι σε 27 μικρά κείμενα μιας υπέροχης κυρίας, της Χρυσούλας Πατρώνου Παπατέρπου. Έκανα τους πρωταγωνιστές τους πίνακες. Σκληρά κείμενα και γοητευτική πρόκληση για τα πινέλα μου. Καστοριά: Super lonely planet! Στην Καστοριά, στο Βίτσι, στις Πρέσπες βρήκα ανθρώπους που με μάγεψαν και πραγματικά γέμισαν τη ζωή μου με εικόνες, εμπειρίες και γεύσεις. Είναι πραγματικά τυχερός όποιος, ερχόμενος στην Καστορία, πετύχει να δει παράσταση από τον σύλλογο «Σπασμένο Ρόδι», έναν σύλλογο που, πέρα από θεατρικές παραστάσεις, οργανώνει ποδηλατοπορίες και βραδινές βόλτες στη λίμνη, ασχολείται με θέματα της πόλης και προσπαθεί να δώσει πολιτισμό και ποιότητα σε μια πόλη που το έχει πραγματικά ανάγκη. Στον «Βυσσινόκηπο» θα βρείτε να διαβάσετε την εφημερίδα «Οδό», που εκδίδει ο Παναγιώτης Μπαϊρακτάρης, σίγουρα η πιο διαφορετική και ψαγμένη, λογοτεχνικά και όχι μονο, εφημερίδα της πόλης. Αν βρεθείτε Τετάρτη, μπορεί να απολαύσετε κάποια απο τις «Art Τετάρτες του Βυσσινόκηπου», με εκδηλώσεις που περιλαμβάνουν από μικρές θεατρικές παραστάσεις και σεμινάρια ζωγραφικής μέχρι ποιητικές βραδιες, παρουσιάσεις βιβλίων,

κατασκευή θεατρικής μακέτας, οrigami… Η βόλτα στη λίμνη, η Γυρολιμνιά (ο μικρός γύρος της λίμνης), είναι όποια εποχή και όποια στιγμή μαγική. Το Σπήλαιο του Δράκου, ένα υπέροχο σπήλαιο που αξίζει κανείς να το επισκεφθεί. Ο Λιμναίος Οικισμός και οι βυζαντινές εκκλησίες είναι ξεχωριστές εμπειρίες. Η φίλη Σουλτάνα Ζορπίδου, ξεναγός, αρχαιολόγος και ψυχή της culture 8, μπορεί να ξεναγήσει ομάδες ή και μεμονωμένους επισκέπτες στην πόλη και να τους πει όλα τα μυστικά και τα μυστήρια της Καστοριάς ανά τους αιώνες! Θα φάει κανείς στο «Στέκι της παρέας», στα «Γράδα», στο «Πέραν», στο «Ντολτσό». Για καφέ και ποτό δίπλα στη λίμνη, στη «Σβούρα» και στον «Ταξιδιάρη γάτο». Στην πλατεία Δαβάκη, ο «Ανθός» για καφέ και τσιπουρομεζέδες. Σίγουρα, μια βόλτα στο Σιδηροχώρι, στο καφενείο του χωριού, το «Σίστεβο». Στη Λιθιά, η «Αγκάλη» του Γιάννη Ηλιάδη θα ικανοποιήσει και τον πιο απαιτητικό καλοφαγά. Ο Γιάννης, ένας εξαιρετικός άνθρωπος, σε κερδίζει από την πρώτη στιγμή με το χιούμορ του και το υπέροχο μαγαζί του. Το καλοκαίρι πολλές εκδηλώσεις γίνονται στο μικρό θεατράκι του χώρου, που μόνος του έχει δεντροφυτεύσει και γεμίσει με αγάπη. Θέα, σπέσιαλ! Και μετά μια υπέροχη κυρία, η Άρτεμη στη Μικρή Πρέσπα, στο χωριό Μικρολίμνη, με την «Ταβέρνα του Χάσου», θα σας εκπλήξει με τη γεύση των φαγητών που ετοιμάζει και τις μουσικές που γεμίζουν το

μικρό μαγαζί της, δίπλα ακριβώς στη λίμνη. Οπωσδήποτε βόλτα στο Βίτσι και στα μικρά χωριά Βυσσινιά, Οξυά, Πολυκέρασος, Περικοπή. Και απαραίτητα το ταξίδι στον χρόνο, με μια επίσκεψη στα εγκαταλελειμμένα χωριά Κορέστεια (Μαυρόκαμπος, Κρανιώνα, Γαύρο), υπέροχα χωμάτινα, πλινθόκτιστα χωριά που χάνονται σιγά σιγά με το πέρασμα του χρόνου. Η βόλτα στις Πρέσπες είναι κανόνας, αλλά με τον Βασίλη τον Αραμπατζή είναι εμπειρία. Θα μάθετε για τα πάντα, φυτά, ζώα, ιστορία, και θα κάνετε την πιο όμορφη βαρκάδα στη Μεγάλη Πρέσπα. Και στη Μικρή Πρέσπα, οπωσδήποτε στάση στον Άγιο Αχίλλειο. Το καλοκαίρι, μπάνιο στο ποτάμι, στο Νεστόριο, και στην Κορομηλιά, και στη Μικρή Πρέσπα, στον Λαιμό στην παραλία. Υπάρχουν και άλλα που θα τα ανακαλύψετε σιγά σιγά - μικρές διαδρομές με τα πόδια ή με ποδήλατο ή με το αυτοκίνητο, αναβάσεις ήπιες ή άγριες, νυχτερινή ζωή και πρωινές βόλτες, πριν βγει ο ήλιος. Ξενώνας «Βυσσινόκηπος», Απόσκεπος, Καστοριά, Τ: 24670 29721, 6973 494 155. hotelvissinokipos.gr whitesnow17.blogspot.com klakisart.blogspot.com

85

May Roosevelt

Καλοκαιρινό χιόνι Μουσική σε ποίηση Ντίνου Χριστιανόπουλου. Η Roosevelt μελοποιεί και ερμηνεύει, ο ποιητής απαγγέλλει, το αποτέλεσμα αφοπλιστικό. Κείμενο Δημήτρης Καραθάνος Φωτογραφία Θάνος Καρτσόγλου

86 SOUL

Η μουσική αγαπά την πρόζα. Πληκτρολογήστε δίπλα-δίπλα στο Google David Bowie και William Burroughs ή Nick Cave και Edgar Allan Poe, αν θέλετε κάποια πρόχειρα παραδείγματα. Ομοίως και στα μέρη μας: τόσο στο mainstream όσο και στο underground, τα καλλιτεχνικά σχήματα έλκονταν ανέκαθεν από τη στιχοπλοκή. Τα Διάφανα Κρίνα μελοποίησαν Καρυωτάκη, Ουράνη, Καψάλη και ό,τι άλλο βάζει ο νους. Οι Last Drive φορούσαν τις λογοτεχνικές τους επιρροές σαν παράσημα. Ομοίως, η Λένα Πλάτωνος, ο Κ. Βήτα, ο τάδε και ο δείνα. Τίποτε ωστόσο δεν θα μπορούσε να προετοιμάσει για το μουσικοποιητικό μπαράζ των τελευταίων ετών, ευθέως επηρεασμένο από τη συλλογική μας καταβύθιση στην οικονομική κρίση και την επακόλουθη προαγωγή μιας νέας «ελληνικότητας», διακριτής από τον τρόπο που καλλιεργούμαστε, ώς την οπτική μας για την ιστορία. Το έθνος τρεκλίζει, ο πληθυσμός κλονίζεται, το ακροατήριο επανεκτιμά. Ουδέν μεμπτόν. Κάπως έτσι φτάσαμε στις πολλαπλές πρόσφατες εκδοχές του Σαχτούρη (Αγγελάκης, Σιγανίδης), στον κατά Λόλεκ Καβάφη, τον Εγγονόπουλο του Πουλικάκου, τον Καββαδία του Ανεστόπουλου. Και πάει λέγοντας. Πώς διαλέγει όμως η May Roosevelt, ένα πλάσμα ολωσδιόλου αυτόφωτο και μια δημιουργός απροσδόκητη και πείσμων στον υπερθετικό, να επιβιβαστεί σε αυτό το τρένο; Το νέο της άλμπουμ, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε από το μουσικό label των εκδόσεων Ianos, ονομάζεται «Μουσική σε ποίηση Ντίνου Χριστιανόπολου», και είναι ακριβώς αυτό. Γιατί; Θα πρέπει να ανατρέξει κανείς σε ολόκληρη τη σταδιοδρομία της May Roosevelt για να γυρέψει απαντήσεις στο ερώτημα αυτό. Να ξαναπαίξει την

μπομπίνα με τα events της πρώιμης νιότης της στο υπόγειο του Alterground και να σταθεί στα καρέ των Loveboat Orchesta, προτού περάσει στην από μέρους της υιοθέτηση του θέρεμιν ως κύριου εκφραστικού μέσου, ενός οργάνου πλουμιστού σαν παγόνι και ανυπότακτου σαν αλυσοπρίονο. Κοιτάξτε πώς διευρύνεται όμως το πλάνο μόλις η Roosevelt εναρμονίζεται με το θέρεμιν! Συνεργασίες με πλειάδα ονομάτων της ελληνικής σκηνής, από τους Xaxakes μέχρι τους Mechanimal. Διαλέξεις σε υψηλού κύρους εκδηλώσεις και ταξίδια ανά τον κόσμο με τη Red Bull Music Academy. Προπάντων, ένα σόλο άλμπουμ το οποίο διέρρηξε τους κατεστημένους δεσμούς με αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως «εναλλακτική σκηνή» και ανίχνευσε εκφραστικά μονοπάτια που κανείς ώς τότε δεν είχε διαβεί. Το «Haunted» του 2011 επιχείρησε μια περιπετειώδη ενοποίηση της electronica με τα ηχοχρώματα των παραδοσιακών ελληνικών ρυθμών. Μιλώντας για leftfield, ελάχιστοι σύγχρονοί της θα μπορούσαν να δοκιμάσουν μια πιο ευφάνταστη και ακραία κίνηση από το να μπολιάσουν techno με χασάπικο, electro με πωγωνίσιο και καλαματιανό. Καθώς, λοιπόν, ο πειραματισμός δεν είναι ανοίκειος για τη Roosevelt και το ρίσκο αποτελεί κανόνα, αν όχι κύριο ζητούμενο των προσπαθειών της, η εμβάθυνση στο έργο ενός εκ των αγαπημένων της ποιητών προκύπτει περίπου εύλογα - ήταν θέμα χρόνου, θα έλεγαν όσοι τη γνωρίζουν καλά. Περί τα τέλη του 2010 ξεκίνησε να καταπιάνεται με μια χούφτα ποιημάτων του Ντίνου Χριστιανόπουλου, με ενορχηστρώσεις βασισμένες σε πλήκτρα, θέρεμιν, βυζαντινές υμνωδίες και λαϊκή μουσική, με στόχο

να απηχήσει τον λυρικό κόσμο του ποιητή. Έχοντας λάβει την αποδοχή του βλάσφημου γέροντα και έχοντας καταλήξει σε μια δεκάδα έργων του Χριστιανόπουλου, προερχόμενων από τα τομίδια «Ποιήματα» και «Μικρά Ποιήματα», το καλοκαίρι του 2012 ξεκινά τις ηχογραφήσεις ενός άλμπουμ που ολοκληρώθηκε στις αρχές της φετινής χρονιάς. Πόσο ενεπλάκη ο ίδιος; Αρκετά ώστε να προικίσει και τα δέκα τραγούδια με τις απαγγελίες του: «Σε πήρα να μ’ επισκευάσεις / κι εσύ με ξεχαρβάλωσες», τον ακούμε να αναφωνεί στο ομώνυμο κομμάτι. Ενώ στο «Καινούργιο χιόνι πέφτει», τον ακούμε μινιμαλιστικό και ακαριαίο, σαν ένρινο χαϊκού: «Καινούργιο χιόνι πέφτει επάνω στο παλιό / κι άλλες νιφάδες βιάζονται να γίνουν λάσπη», ενώ μια απέριττη πιανιστική νυκτωδία της Roosevelt επιτείνει τη σπάνια ομορφιά που διέπει ολόκληρο το άλμπουμ. Ένα διακριτικό synth στο φόντο, το θέρεμιν να σκαρφαλώνει ελάσσονες κλίμακες, η κατάφορτη αποστασιοποίησης απαγγελία του ποιητή, φανταστείτε έναν περιπαικτικό Εωσφόρο να απαγγέλλει συνοδεία χορωδίας χερουβείμ, για να πάρετε μια ιδέα. Η κυκλοφορία διαθέτει φυσικά την εικαστική αρτιότητα όλων των cd της Roosevelt, μια και η ενασχόλησή της με το graphic design είναι μακροχρόνια και επαγγελματική. Ενώ οι ακουαρέλες του ενθέτου υπογράφονται από τον Στέλιο Ψευτογκά. Η ηχογράφηση θεσπέσια, καταληκτικά, αλλά η απορία σταθερή: θα τους δούμε να το ερμηνεύουν λάιβ, επί σκηνής; Ο Χριστιανόπουλος στο Gagarin!

O Χριστιανόπουλος στον Μύλο! Αυτό και αν θα είχε γούστο! mayroosevelt.com

87

Επόμενη στάση Βενιζέλου Άλλο ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα για το μετρό της Θεσσαλονίκης. Στάση Βενιζέλου: βρέθηκαν αρχαία! Τι κάνουμε τώρα; Κι επειδή αρχιτέκτονες δεν είμαστε, ούτε μουσειολόγοι, ζητήσαμε από τον Νίκο Καλογήρου και τη Ματούλα Σκαλτσά να μας διηγηθούν την περιπέτεια μιας πρότασης που οραματίζεται το χθες και το σήμερα της πόλης να συμβιώνουν στην ιδανική τους μορφή.

88 SOUL

Ο τόπος και το γεγονός Οι εργασίες για την υλοποίηση των σταθμών του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου της Θεσσαλονίκης αποκάλυψαν στο ιστορικό κέντρο τις διαδοχικές στρώσεις μίας πόλης με συνεχή ιστορική λειτουργία. Συγκεκριμένα στον σταθμό της οδού Βενιζέλου αποκαλύφθηκε, κάτω από τη σημερινή Εγνατία, η Μέση οδός της βυζαντινής Θεσσαλονίκης στο σημείο της κεντρικής διασταύρωσής της με την κάθετη οδό προς το λιμάνι που διαμορφωνόταν με μνημειακό τετράπυλο. Στην περίμετρο διευρύνσεις του δημόσιου χώρου, βάσεις από κιονοστοιχίες, ίχνη από δημόσιες οικοδομές και σειρές εργαστηρίων-καταστημάτων μαρτυρούν την παρουσία ενός αστικού ιστού του παρελθόντος με χαράξεις και χρήσεις που αποτελούν μία προτύπωση των αντίστοιχων σημερινών. Ανθεκτικά μαρμάρινα οδοστρώματα, κράσπεδα και συστήματα ύδρευσης-αποχέτευσης είναι τα σωζόμενα ίχνη ενός ιστορικού έργου υποδομής που ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση με το αντίστοιχο σημερινό. Στοιχεία της μακράς διάρκειας προκύπτουν από την ταύτιση αρχαίων και συγχρόνων διαδρομών, από την αξιοσημείωτη συνέχεια των χρηστών και από τη δυναμική συνύπαρξη παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Το δίλημμα Η εταιρεία Αττικό Μετρό, που έχει αναλάβει την υλοποίηση του έργου, εκτιμούσε αρχικά ότι για να υλοποιηθεί ο σταθμός όπως προγραμματίστηκε πρέπει να απομακρυνθούν τα ευρήματα. Η λύση που εγκρίθηκε από το ΚΑΣ προβλέπει τη μεταφορά τους στο στρατόπεδο Παύλου Μελά, όπου προτά-

θηκε να δημιουργηθεί ένα μουσείο αρχαιοτήτων του Μετρό Θεσσαλονίκης. Πολλοί από αυτούς που εκτιμούν ότι ο σημαντικός αρχαιολογικός τόπος πρέπει να διατηρηθεί και να αναδειχθεί στην αρχική του θέση δεν δίστασαν να προτείνουν ακόμη και την παράλειψη της στάσης Βενιζέλου. Η εμπειρία από παλιότερες αντίστοιχες διαμάχες στη Θεσσαλονίκη δεν είναι γενικά θετική, καθώς συχνά αξιοποιήθηκαν ως αφορμή για την ακύρωση σημαντικών έργων υποδομής, οδήγησαν σε αδιέξοδα ή ακόμη στην εσπευσμένη υλοποίηση «μεγάλων έργων» χωρίς να έχουν εξαντληθεί οι εναλλακτικές δυνατότητες καλύτερης ένταξης, προσαρμογής στον τόπο και κοινωνικής αποδοχής. Η σύνθεση Η κάθοδος στο επίπεδο του αρχαιολογικού χώρου μεταφέρει τον επισκέπτη στον βυζαντινό πολεοδομικό ιστό και του παρέχει μία μοναδική βιωματική αντίληψη του ιστορικού αστικού τοπίου. Η εμπειρία αυτή είναι αδύνατο να μεταφερθεί σε άλλον τόπο χωρίς να χαθεί η αίσθηση της ολότητας και της αστικότητας. Η αναζήτηση ενός εννοιολογικού σχεδιασμού για το σημαντικό αυτό ιστορικό και σύγχρονο σταυροδρόμι πρέπει να εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες συνύπαρξης και ανάδειξης του παλίμψηστου της Θεσσαλονίκης. Η περιβαλλοντική ένταξη του αρχαίου δρόμου αποκτά νόημα σε μία ευρύτερη αστική σύνθεση με τη μορφή υπόγειας δημόσιας διάβασης πεζών που συνδέει τους παρακείμενους ανοικτούς χώρους, τα οθωμανικά μνημεία, και τα νεότερα κτίρια όπως το νεοβυζαντινό παλιό δημαρχείο στη θέση που καταλάμβανε παλιότερα το Καραβάν Σαράι. Το σύνολο μπορεί να αποτελέσει ένα ανοιχτό

ζωντανό μουσείο που θα αναδείξει τη διαχρονία της πόλης αλλά και μοναδικό παράδειγμα ανάκτησης και αναγέννησης του δημόσιου χώρου της κεντρικής Θεσσαλονίκης. Οι συμβατικές προσεγγίσεις που διατυπώθηκαν προτείνουν την απομόνωση των αρχαιοτήτων σε ειδικό απομονωμένο χώρο ή τη διασπορά των ευρημάτων ως «διακοσμητικών» στοιχείων στην αρχική κάτοψη του σταθμού. Αντίθετα στη συνθετική μας προσέγγιση η αξιοποίηση του ιστορικού τόπου αποτελεί αφετηρία ανάδειξης της ευρύτερης περιοχής. Η προβολή της διαχρονικής αναλογίας των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων απαιτεί την ένταξη των ευρημάτων στην καθημερινή εμπειρία των χρηστών και την ανάδειξη της στρωματογραφίας της Εγνατίας από τη δημιουργία της ως σήμερα και όχι μόνον της βυζαντινής και ρωμαϊκής φάσης. Η πρόταση Η πρότασή μας προβλέπει τη δημιουργία συνεκτικού δημόσιου χώρου με τη μορφή ενιαίας πλατείας-διάβασης σε δύο στάθμες. Περιλαμβάνονται οι ανοιχτοί χώροι της διασταύρωσης των οδών Εγνατίας - Βενιζέλου και τα μνημεία Μπεζεστένι Χαμζά Μπέη (Αλκαζάρ). Ο ανασχεδιασμός του περιβάλλοντος χώρου γίνεται με ήπια μέσα (φυτεύσεις, φιλικά οικολογικά υλικά, διατάξεις ηλιασμού - σκιασμού). Η σήμανση των εισόδων του σταθμού με περίπτερα-στέγαστρα οδηγεί στην ανάδειξη του κόμβου ως σημείου αναφοράς της κεντρικής Θεσσαλονίκης. Προβλέπεται ο ανασχεδιασμός της Εγνατίας με χαρακτήρα αστικού βουλεβάρτου. Δίνεται προτεραιότητα στους πεζούς, με τη δημιουργία κεντρικής νησίδας, την ανάπλαση των

89

πεζοδρομίων και δημιουργούνται οπτικές φυγές με ανοίγματα στην οροφή, τα οποία επιτρέπουν τη θέαση του υπόγειου αρχαιολογικού χώρου. Για την ευρύτερη περιοχή προτείνεται ο συνολικός περιβαλλοντικός ανασχεδιασμός του άξονα που ορίζεται από τις οδούς Ελευθέριου Βενιζέλου και Ίωνος Δραγούμη, οι συνδέσεις με το λιμάνι, τις αγορές και το Διοικητήριο. Αυτές οι διαδρομές ενοποιούν μνημεία και σύνολα της ευρύτερης περιοχής, όπως η πλατεία Ελευθερίας, η πλατεία Διοικητηρίου, ο Άγιος Μηνάς, το Εβραϊκό Μουσείο, το Παζάρ Χαμάμ (Λουλουδάδικα), η Κεντρική Στοά Μοδιάνο, οι αγορές Εμπράρ (Σολωμού - Μπεζεστένι), και το Μπιτ Παζάρ. Παράλληλα προτείνεται η ανάδειξη των αξιόλογων πολεοδομικών μετώπων με μεσοπολεμικές πολυώροφες οικοδομές. Ο αρχιτεκτονικός ανασχεδιασμός του σταθμού Βενιζέλου επιχειρεί να αξιοποιήσει την κάθοδο στην ιστορική Θεσσαλονίκη ως βιωματική εμπειρία για τον χρήστη των μέσων μαζικής μεταφοράς. Η αίσθηση της ολότητας και της αστικότητας προκύπτει από τη δυναμική συνύπαρξη του αρχαιολογικού χώρου με την καθημερινή εμπειρία επιβατών και επισκεπτών. Η διαγραμματική επίλυση του σταθμού προβλέπει τη διατήρηση του συνόλου των αρχαιολογικών ευρημάτων που παραμένουν στην αρχική τους θέση. Έτσι η προσπέλαση γίνεται με εκβάθυνση των πλευρικών κλιμακοστασίων. Με τον μερικό διαχωρισμό των κινήσεων η προσπέλαση στον σταθμό γίνεται μέσα από τον ιστορικό τόπο, ενώ η έξοδος γίνεται με ανεξάρτητα πλευρικά κλιμακοστάσια. Η διευθέτηση του εσωτερικού δημόσιου χώρου προϋποθέτει την αποκατάσταση των ευρημάτων και των τοίχων των αρχαίων καταστημάτων στα αρχικά τους ύψη και στάθμες. Διαμορφώνεται ενιαίο γυάλινο αναρτημένο δάπεδο επάνω από τμήμα των αρχαιοτήτων, το οποίο με αυτόν τον τρόπο λειτουργεί ως εσωτερική πλατεία και χώρος προσπέλασης. Έτσι η επίσκεψη του σταθμού δημιουργεί μία συνολική κιναισθητική εμπειρία με φυσικό φωτισμό, ενώ προβάλλεται η ολότητα του αστικού χώρου. Με τους χειρισμούς αυτούς επιδιώκεται η δημιουργία 90 SOUL

μίας μοναδικής αρχιτεκτονικής εικόνας στον χώρο, η οποία συνδυάζει τις λειτουργίες κίνησης, στάσης, παρατήρησης με τη διευθέτηση ενός ζωντανού ανοιχτού μουσείου. Ιδιαίτερη προσοχή απαιτείται στη χρήση των υλικών, των υφών, των φωτισμών και των σημάνσεων, ενώ οι πλευρικές παρειές διαμορφώνονται ως κατακόρυφοι «κήποι» επιχειρώντας μία σύνδεση με το φυσικό περιβάλλον. Συνολικά η τροποποίηση της αρχικής μελέτης συνεπάγεται μία μικρή αύξηση του κόστους και του χρόνου υλοποίησης του σταθμού. Ωστόσο, εκτιμούμε ότι η επέμβαση μπορεί να λειτουργήσει ως καταλύτης για την αναβάθμιση της περιοχής, ως μαγνήτης για την προσέλκυση επισκεπτών και χρηστών, συμβάλλοντας στη συνολική αναβάθμιση του έργου του μητροπολιτικού σιδηροδρόμου της Θεσσαλονίκης. Νίκος Καλογήρου, καθηγητής, Τμήμα Αρχιτεκτόνων, Πολυτεχνική Σχολή, ΑΠΘ Κοινωνικοποιώντας ένα πολιτιστικό αγαθό Ποια η διαφορά ανάμεσα στις τρεις εναλλακτικές επιλογές χειρισμού των αρχαιοτήτων της οδού Βενιζέλου; Σε τι διαφέρει η μεταφορά των ευρημάτων σε άλλον χώρο από την επιτόπου έκθεσή τους με κατάργηση του σταθμού ή από την επιτόπου έκθεσή τους με ενσωμάτωσή τους στη λειτουργία του σταθμού; Και ποιες οι θεμελιώδεις διαφορές στις διάφορες υποπεριπτώσεις της επιλογής της ενσωμάτωσης των αρχαιοτήτων στην κίνηση του σταθμού; Πώς μετέχει η επιστημονική θεωρία της μουσειολογίας ως εργαλείο πράξης με απτές κοινωνικές επιπτώσεις; Η θεωρία της μουσειολογίας έχει ως αντικείμενο την έκθεση και την ανάδειξη. Η πράξη της έκθεσης και ανάδειξης εκθεμάτων, κινητών ή ακίνητων, μικρών ή μεγάλων, μεμονωμένων ή συνόλων προϋποθέτει μια ερμηνεία, η οποία χειρίζεται τα εργαλεία της θεωρίας. Η έκθεση και η ανάδειξη δεν είναι ένα σύνολο τεχνικών, τις οποίες μεταχειριζόμαστε με καλό ή καλύτερο τρόπο, αλλά είναι μια πράξη ερμηνευτική, δηλαδή βαθύτατα ιδεολογική, που επηρεάζεται από τις εκάστοτε θεωρητικές θέ-

σεις του ερμηνευτή. ‘Όταν φωτίζουμε κάτι έναντι κάποιου άλλου, όταν βάζουμε στο βάθρο κάτι κι όχι κάτι άλλο, όταν βάζουμε κάτι εδώ κι όχι εκεί, έχουμε κάνει μια επιλογή του τι θα αφήσουμε στο φως και τι στο ημίφως ή τι στο σκοτάδι, δηλαδή έχουμε προχωρήσει σε μια ιεράρχηση, σε μια αξιολόγηση, δηλαδή σε μια ερμηνεία, με βάση τις ιδεολογικές μας θέσεις και τις θεωρητικές μας προσεγγίσεις. Έτσι, κατά την ανάδειξη των αρχαιοτήτων στον σταθμό της Βενιζέλου, παρότι αρκετές λύσεις υποστηρίζουν τη συνύπαρξη, ωστόσο ο συγκεκριμένος κάθε φορά τρόπος ανάδειξης αποκαλύπτει και τις διαφορετικές ιδεολογικές και θεωρητικές θέσεις αυτών που τις προτείνουν. Και εξηγούμαι: Η Νέα Μουσειολογία προτάσσει, μεταξύ άλλων, τη συστηματική κοινωνικοποίηση των πολιτιστικών αγαθών έναντι της απλής προστασίας. Με γνώμονα τα παραπάνω, θεωρώ ότι δεν επιλύουν εξίσου μουσειολογικά επιτυχώς το ζήτημα της ένταξης των αρχαιοτήτων στη λειτουργία του σταθμού όσες προτάσεις μέχρι τώρα παρουσιάστηκαν, παρότι όλες συνηγορούν υπέρ της συνύπαρξης. Αυτή η οποία παρουσιάζεται εδώ, θεωρούμε, σύμφωνα με τα παραπάνω, ότι είναι εκείνη η οποία εξυπηρετεί: A. την απαιτούμενη κοινωνικοποίηση, και μάλιστα διαβαθμισμένη, δηλαδή άμεση επαφή με κρίσιμο, για το κιναισθητικό βίωμα, μέγεθος αρχαιολογικού χώρου, αλλά και δυνατότητα περιήγησης εντός του αρχαιολογικού χώρου, B. την ένταξη του αρχαιολογικού χώρου στην καθημερινότητα του επιβάτη με τη μεγαλύτερη δυνατή σωματική συμμετοχή του και τη λιγότερη όχλησή του από την επιβατική κίνηση, Γ. την αναίρεση της εικόνας ενός περιφραγμένου και απομονωμένου χώρου που δεν αφορά το μέσο κοινό, αλλά τον ειδικό, τον ενδιαφερόμενο, τον αποφασισμένο, και ο οποίος χώρος χρειάζεται εισιτήριο και φύλακα, Δ. τη δυνατότητα σύνδεσης της ανάδειξης των υπόγειων αρχαιοτήτων με την προβολή της πολυφυλετικής και πολυπολιτισμικής ιστορικής υπέργειας πραγματικότητας της πόλης, η οποία προτείνεται

για το επίπεδο της διασταύρωσης, αλλά και ολόκληρου του άξονα Βενιζέλου, Ε. την προοπτική του σεβασμού στη διαχρονία και την αυταξία των ευρημάτων, ως φορέων πολιτισμικών πραγματικοτήτων, δίνοντας έμφαση και στο χθεσινό μας παρελθόν, όχι και τόσο ένδοξο για πολλούς, αλλά εξίσου σημαντικό για κάποιους από μας, ΣΤ. το οικονομικό κόστος και τον απαιτούμενο χρόνο, σε σχέση με τη σπουδαιότητα του έργου και την προοπτική για το σταθμό, την οδό Βενιζέλου και την πόλη. Η προστασία και ανάδειξη του πολιτιστικού αποθέματος πρέπει να συμβαδίζει εξίσου και στον ίδιο βαθμό με την κοινωνικοποίησή του ως κοινωνικού αγαθού. Και η προτεινόμενη λύση μάλλον βρίσκεται κοντύτερα προς μια κατεύθυνση συνάντησης του πολιτισμού και της κοινωνίας της πόλης μας.

Mατούλα Σκαλτσά, καθηγήτρια ιστορίας της τέχνης και μουσειολογίας, Τμήμα Αρχιτεκτόνων, Πολυτεχνική Σχολή, ΑΠΘ, διευθύντρια του Μεταπτυχιακού Μουσειολογίας του Α.Π.Θ. και του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Η ταυτότητα και το ιστορικό της πρότασης Η πρόταση που παρουσιάζεται εδώ διαμορφώθηκε συνολικά αρχικά από ομάδα εργασίας, η οποία συστάθηκε από το ΤΕΕ/ ΤΚΜ. Στη συνέχεια υιοθετήθηκε επίσης ως μία από τις εναλλακτικές λύσεις που προτάθηκαν από το ΑΠΘ. Στην ομάδα μελέτης συμμετείχαν οι: Μιχάλης Γεωργιάδης, πολιτικός μηχανικός, καθ. ΑΠΘ, Νίκος Καλογήρου, αρχιτέκτων μηχανικός, καθ. ΑΠΘ, Βασίλης Κωνσταντινίδης, μηχανολόγος μηχανικός, Πάρις Μπίλλιας, πολιτικός μηχανικός, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, τοπογράφος μηχανικός-

συγκοινωνιολόγος, καθ. ΑΠΘ, Σωτήρης Πρέντζας, τοπογράφος μηχανικός, πρόεδρος μ.ε. έργων υποδομής ΤΕΕ/ΤΚΜ, Ματούλα Σκαλτσά, ιστορικός τέχνης-μουσειολόγος, καθ. ΑΠΘ, και Τέλης Τοκατλίδης, πολιτικός μηχανικός. Η διατύπωση της αρχιτεκτονικής πρότασης έγινε με τη συνεργασία των αρχιτεκτόνων Πρόδρομου Βασιλειάδη, Βαρβάρας Καράογλου και Αλεξίας Φιλίππου. Η ομάδα εργάστηκε εντατικά καλύπτοντας όλες τις επιστημονικές και συνθετικές πλευρές του προβλήματος με την άμεση συνεργασία υπευθύνων για τη στατική επίλυση, τις ηλεκτρομηχανολογικές εγκαταστάσεις, τις συγκοινωνιακές επιπτώσεις, την ιστορική-μουσειολογική προσέγγιση και τον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό. Επιδιώχθηκε η συνεργασία με αρχαιολόγους της 9ης ΕΒΑ και του ΑΠΘ, με εκπροσώπους της Αττικό Μετρό και των κατασκευαστών, καθώς και με όσους είχαν εκφράσει επιστημονικές απόψεις για το πρόβλημα του σταθμού μετρό στην οδό Βενιζέλου. Η προσεκτική εξέταση και συμπερίληψη στην προτεινόμενη λύση όλων των παραμέτρων του προβλήματος εξασφαλίζει την πληρότητα και τη συνθετική προσέγγιση της πρότασης. Στη συνέχεια το ΑΠΘ συγκρότησε αντίστοιχη επιτροπή, η οποία διατύπωσε 4 εναλλακτικές λύσεις για τον σταθμό. Οι δύο παραλλαγές που διατυπώθηκαν από το Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών ουσιαστικά προβλέπουν την υλοποίηση του έργου όπως αρχικά σχεδιάστηκε από την Αττικό Μετρό με μικρές παραλλαγές, που προβλέπουν την τοποθέτηση των αρχαιοτήτων κάτω από τους διαδρόμους κίνησης των επιβατών. Αυτή η λύση οδηγεί στη διάσπαση και την επιλεκτική διατήρηση των ευρημάτων, κάνοντας δύσκολη τη συνολική αντίληψή τους, καθώς αυτά θα λειτουργούν ουσιαστικά ως διακοσμητικά στοιχεία. Η λύση που παρουσιάζεται εδώ υιοθετήθηκε και προτάθηκε από την πλειοψηφία των εκπροσώπων

του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Μηχανικών της ΠΣ ΑΠΘ με το σκεπτικό ότι αποτελεί την περισσότερο ολοκληρωμένη και μελετημένη προσέγγιση στο πρόβλημα της δυναμικής συνύπαρξης αρχαιοτήτων ενταγμένων στο σύγχρονο έργο υποδομής. Τα ευρήματα αξιοποιούνται ως ευκαιρία για τη δημιουργία ενός ανοιχτού μουσείου της ιστορίας της Θεσσαλονίκης και ενός δημόσιου χώρου που γεφυρώνει υπόγεια τις δύο πλευρές της Εγνατίας. Μία ακόμη πρόταση που διατυπώθηκε από μέλη του Τμήματος Αρχιτεκτόνων προβλέπει την πλήρη παράκαμψη του αρχαιολογικού χώρου, ο οποίος διευθετείται απομονωμένος στο πρώτο υπόγειο. Η επίλυση αυτή στηρίχθηκε ουσιαστικά στην προηγούμενη, αναιρώντας όμως την ουσιαστική καθημερινή επαφή με τις αρχαιότητες και τον χαρακτήρα του ανοιχτού μουσείου. Στην ουσία αποτελεί μία πιο συντηρητική επιλογή, η οποία διαχωρίζει τον αρχαίο δρόμο, επιδεινώνει τις προσπελάσεις και καταργεί τον ενιαίο δημόσιο χώρο του περάσματος κάτω από την Εγνατία. Οι προτεινόμενες προσπελάσεις και οι «εξώστες» στην περίμετρο του αρχαιολογικού χώρου έχουν οριακές διαστάσεις και προβληματική λειτουργικότητα. Η επιτροπή του Δήμου Θεσσαλονίκης, η οποία εξέτασε τις λύσεις, φαίνεται να προκρίνει καταρχήν την απομόνωση του αρχαιολογικού χώρου, χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει τις δυνατότητες μίας δυναμικής του ένταξης στην καθημερινή ζωή της πόλης. Η ουσιαστική διαφορά που δεν κατανοήθηκε είναι ότι η σύγχρονη και ανανεωτική πρόταση της ενοποίησης του αρχαιολογικού χώρου με τον σταθμό του μετρό παρέχει, χωρίς πρόσθετο κόστος, ένα ανοιχτό για όλους μουσείο και ένα κοινωνικό πολιτισμικό αγαθό στον πολίτη και τον επισκέπτη της Θεσσαλονίκης.

91

Costa Navarino

92 SOUL

Το καλύτερο resort της Μεσογείου; Διαβάστε τις παρακάτω γραμμές, ακτινογραφήστε τις εικόνες και βγάλτε μόνοι τα συμπεράσματά σας. Γιατί εμείς το ψηφίσαμε ήδη. Κείμενο Στέφανος Τσιτσόπουλος

Eco beach

93

Η Πύλος, η Σφακτηρία, η λιμνοθάλασσα, η παραλία της Βοϊδοκοιλιάς, η μεσσηνιακή γη διάσπαρτη από ελαιόδεντρα και λεμονιές, τα ταξιδιωτικά φυλλάδια που υπόσχονται πως στο Κόστα Ναβαρίνο η ιστορία και η φύση γίνονται ένα. Πως ο σοφός βασιλέας Νέστορας των ομηρικών επών συνομιλεί με τον τριεθνή στόλο που χάρισε στους Έλληνες την ελευθερία τους το 1827, πως εδώ κυριολεκτικά είναι ένας άλλος πλανήτης. Η προσγείωση της πτήσης της Astra Airlines από Θεσσαλονίκη σε Καλαμάτα και το ταξίδι μας για τους αμμόλοφους του «Costa Navarino» επιβεβαίωσε με το «καλωσορίσατε» όσα είχαμε ακούσει είτε από διηγήσεις φίλων μας είτε από άρθρα σε περιοδικά, ελληνικά και ξένα, αφού το μέρος θεωρείται και παγκοσμίως πλέον a place to be. Δεκάδες στρέμματα φρεσκοπεριποιημένου γκαζόν και εκατοντάδες παίκτες του γκολφ από όλες τις άκρες του πλανήτη χαρίζουν στην εικόνα που βλέπουμε τις απαραίτητες δόσεις σπορ αδρεναλίνης. Από τη στιγμή που ο Τάιγκερ Γουντς ενέταξε τα γήπεδα του «Costa Navarino» στην κατηγορία των

94 SOUL

10 καλύτερων γκολφ προορισμών, η αίγλη του μέρους απογειώθηκε. Κάνουμε check-in στη ρεσεψιόν του «Westin» και ένα welcome drink από νερό, λεμόνι, δυόσμο -μεσσηνιακό μοχίτο ας το αποκαλέσουμε- πυροδοτεί αμέσως την αδρεναλίνη μας και εξάπτει την περιέργειά μας για εξερεύνηση, σβήνοντας όλη την κούραση της πτήσης. Αέρινες κουρτίνες, υπέροχα φροντισμένοι κήποι με αρωματικά φυτά, πεντάστερης διαβίωσης υπερντιζαϊνάτα δωμάτια, απίστευτη θέα από παντού για οποιαδήποτε γραμμή του ορίζοντα, κι ένα συνεχές παιχνίδι του ξύλου, του μέταλλου και της πέτρας, συγκερασμός δηλαδή της παραδοσιακής μεσσηνιακής αρχιτεκτονικής με τις αξίες της contemporary architecture, συνθέτουν ένα υπέρτατης αισθητικής resort. Και δεν χρειάζεται να έχεις τις πολλές χιλιάδες ευρώ για να μείνεις στις βίλες Μεθώνη, Ιθώμη και Κορώνη, που τις προτιμούν συνήθως γαλαζοαίματοι πρίγκιπες, πετρελαιοεκατομμυριούχοι σεΐχηδες και χολιγουντιανοί σταρ. Ειδικά φέτος το καλοκαίρι, όπως μας ενημερώνουν,

υπάρχουν πακέτα και για κοινούς θνητούς σαν και του λόγου μας. Βγαίνουμε μια πρώτη βόλτα και είναι σαν να περιφερόμαστε σε ένα νησί, που το μισό παραπέμπει στο Αιγαίο και το άλλο μισό στα πέριξ της λίμνης Κόμο. Στο Αιγαίο λόγω καλντεριμιών, θερινού σινεμά, παραδοσιακού καφενείου και ελληνικών γεύσεων, όπως μπορεί να τις απολαύσει ο καθένας στη «Σουβλακερί», και στη λίμνη Κόμο όχι μόνο εξαιτίας του ιταλικού ρεστοράν «Da Luigi» αλλά και εξαιτίας του υπέρκομψου εμπορικού κέντρου Agora, όπου η υψηλή ραπτική και τα επώνυμα brands συναντούν την οινογνωσία. Φέτος, στο «Costa Navarino» είναι πολύ περήφανοι για τα κρασιά τους. Δοκιμάζοντας το κόκκινο «1827» και το σαρντονέ «Κοτύλη», δίνουμε χίλια μπράβο στην οινοποιία τους και αγοράζουμε και δυο-τρεις φιάλες δώρο για τους φίλους μας, που επιμένουν στα κινητά να μας πυρπολούν με μηνύματα «πώς είναι; πώς είναι;». Στο «Costa Navarino» είναι τέλεια, είτε έρθεις για ρομαντικό weekend εσύ και το αίσθημα είτε πετάξετε παρέα και με τα παιδιά. Το kids paradise έχει όνομα, λέγε-

ται Sandcastle και είναι μια εντυπωσιακής αρχιτεκτονικής κατασκευή που περιλαμβάνει λιλιπούτεια δωμάτια, παιχνίδια, δραστηριότητες και οτιδήποτε σχετίζεται με την ησυχία σας, αφού σιγά μην ασχοληθούν μαζί σας τα πιτσιρίκια, που στο Sandcastle θα βρουν το βασίλειό τους! Ζήσαμε ένα αξέχαστο σαββατοκύριακο. Δειπνήσαμε παρέα με τον Έλβις και τη Μέριλιν στο αμερικάνικης 50s αισθητικής burger & bowling house. Κάψαμε θερμίδες κάνοντας ποδήλατο προς την παραλία της Βοϊδοκοιλιάς, με ένα καταρτισμένο bike crew που επιμελείται εκδρομές με σπέσιαλ δίκυκλο χάρτη. Παραληρήσαμε με τα ντόπια ελαιόλαδα, τα τέλεια παστέλια, τις χειροποίητες χυλοπίτες με κανέλα, που επιμελήθηκαν προσωπικά για μας οι κυρίες Αρχοντούλα και Άννα στο αγαπημένο παραδοσιακό σπίτι του «καπετάνιου». Και η ώρα της αποκάλυψης. Αν δεν υπήρχε ο καπετάνιος Βασίλης Κωνσταντακόπουλος, που οραματίστηκε να φτιάξει στον τόπο του αυτό το μυθικής ομορφιάς και αξίας μέρος που λέγεται «Costa Navarino», τίποτα από όλα αυτά δεν θα ζούσαμε.

Γλυκό απόγευμα με τον πελοποννησιακό ήλιο να δύει, ίσης αξίας με το σαντορινιώτικο ηλιοβασίλεμα, και ένα εξαίσιο lounge soundtrack καταφθάνει μαζί με τα πρώτα κοκτέιλ από το μπαρ «1827». Επιβραβεύουμε τον εαυτό μας με ένα ντάκιρι, εφόσον λίγο πριν παρακολουθήσαμε, συμμετείχαμε, περπατήσαμε, συνομιλήσαμε και μοιραστήκαμε σπάνιας απόλαυσης συζητήσεις στο πλαίσιο του Φιλοσοφικού Περιπάτου. Κάτω από τις ελιές, ήταν σαν να διακτινιστήκαμε στην Αθήνα του Σωκράτη και του Πλάτωνα. Γιατί στο «Costa Navarino» οι αισθήσεις δεν απογειώνονται μόνο με την ευζωία αλλά και την πνευματική τροφή. Το επόμενο πρωί, μετά από ένα θεσπέσιο πρωινό, όπου ανεπιφύλακτα τολμούμε να συστήσουμε την ομελέτα και τα φρεσκότατα smoothies, η Ελίνα και ο Γιώργος αναλαμβάνουν να μας ξεναγήσουν στο συγκρότημα Ρωμανός, όπου, αν η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ γυρίσει και την τρίτη συνέχεια της ταινίας «Sex and the City», εδώ πρέπει να φέρει τις φίλες. Μεσσηνία, όχι Άμπου Ντάμπι! Το ίδιο ισχύει και για τους αναγνώστες του ταξιδιωτικού περιοδι-

κού «Monocle»: η νέα πολυτέλεια δεν βοά, συναρπάζει και μαγεύει ελλοχεύοντας σε μια μελετημένη απλότητα. Απέναντί μας, χιλιόμετρα θάλασσας και χρυσαφένιας άμμου, μαζί με τους σέρφερ που παλεύουν με τα αερικά της Πύλου, δίνουν μια πρόγευση για το relax καλοκαίρι 2013 που έρχεται. Μην παραλείψετε και μια περιήγηση στην γκαλερί του ξενοδοχείου, όπου εκθέματα του 17ου, του 18ου και του 19ου αιώνα συνομιλούν με κομμάτια σύγχρονης τέχνης. Κι αν είστε από Θεσσαλονίκη, χειροκροτήστε τον «δικό μας» Νίκο Βαρυτιμιάδη. Αντίστροφη μέτρηση, λίγο πριν το check-out και την επιστροφή στον βορρά: αγοράζουμε ελιά σε γλυκό του κουταλιού, αρωματικά ξύδια, γκράπα, πετιμέζι και σαπούνια. Και μελαγχολούμε ελαφρώς που οι μέρες μας δεν ήταν περισσότερες. Γιατί αυτό το μέρος της μεσσηνιακής γης έχει όλα τα στοιχεία του ελληνικού παράδεισου. Γιατί αυτό είναι το «Costa Navarino». Ένα οικολογικό θαύμα, φτιαγμένο από πέτρα και όνειρα, αέρα και ήλιο, ευδαιμονία και σεβασμό.

95

Apollonia Spa

Πάμε ιαματικές πηγές!

Advertorial

Η Λίμνη Βόλβη, η γαλήνη και η ομορφιά της φύσης, οι πηγές με τις θεραπευτικές ιδιότητες, η εκδρομή, η ξεκούραση, η χαλάρωση. Πενήντα χιλιόμετρα από τη Θεσσαλονίκη, το Apollonia Spa είναι η πιο σύντομη απόδραση για τη χαρά και την ευεξία.

96 SOUL

Χτίστηκαν από τον Φίλιππο τον 5ο π.Χ. αιώνα και άκμασαν κατά τη βυζαντινή περίοδο. Σήμερα, τα Λουτρά της Νέας Απολλωνίας λειτουργούν ως Ανώνυμη Εταιρία με κύριο μέτοχο τον Δήμο Βόλβης. Οι επισκέπτες που τα επιλέγουν για θεραπεία αλλά και αναζωογόνηση υπολογίζονται σε 150.00 ετησίως. Η Νέα Απολλωνία είναι μια σύγχρονη λουτρόπολη, με άριστες υποδομές και υπηρεσίες υγείας, ομορφιάς και ευεξίας. Ο οικισμός των λουτρών της Ν. Απολλωνίας διαθέτει δωμάτια και ξενοδοχεία για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών και φημίζεται για τη φιλοξενία των κατοίκων. Το υψηλού επιπέδου υπηρεσιών «Hotel Αριστοτέλης», με τα 45 δωμάτιά του να έχουν ανακαινισθεί προσφάτως, προσφέρει όλες τις ανέσεις για μια ευχάριστη διαμονή. Στα συν του οι αξεπέραστες βεράντες με την υπέροχη θέα στη λίμνη της Βόλβης. Ανάλογης θέας και το εστιατόριο «Μέγας Αλέξανδρος», με γκουρμέ γευστικές σπεσιαλιτέ της λίμνης και των ψαράδων της, κι ένα μενού με ολόφρεσκα ψάρια, γριβάδια και προικιά. Εξαιρετικοί μεζέδες για τσίπουρο αλλά και ποικιλία από ελληνικά παραδοσιακά πιάτα, μια μεγάλη λίστα ελληνικών κρασιών και θεσπέσια επιδόρπια. Και για όσους κάνουν «καλές σκέψεις», ναι, οι χώροι του εστιατορίου διατίθενται για κοινωνικές εκδηλώσεις. Στα ιαματικά λουτρά της Νέας Απολλωνίας μπορεί κανείς να χαρεί γαλήνη και φυσικές δραστηριό-

τητες, ενώ η μετακίνηση είναι εύκολη μέσα από ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον, στις όχθες της λίμνης. Παράλληλα μπορεί να γνωρίσει την ευρύτερη περιοχή περπατώντας στα χαραγμένα μονοπάτια μέσα στο δάσος ή κάνοντας βόλτες με τα ποδήλατα. Ο Σταυρός, που αποτελεί την έδρα του Δήμου Βόλβης, μαζί με την Ασπροβάλτα και τα Βρασνά, αποτελούν εξαιρετικό τουριστικό προορισμό και απέχουν μόλις 15 λεπτά από τα λουτρά. Μπορεί ακόμα κανείς να επισκεφτεί την Ολυμπιάδα και τα αρχαία Στάγειρα, την πατρίδα του Αριστοτέλη, και να περιπλανηθεί στα αρχαία τείχη.

Water of Love Η λουτρόπολη καλύπτει μια καταπράσινη έκταση 120 στρεμμάτων, με εγκαταστάσεις ιδιαίτερα φροντισμένες και έμπειρο και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό. Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην καθαριότητα των χώρων, την καθημερινή φροντίδα και την εξυπηρέτηση των επισκεπτών. Οι εγκαταστάσεις των ιαματικών πηγών της Νέας Απολλωνίας περιλαμβάνουν χαμάμ (ατμόλουτρο), prive πισίνες με υδρομασάζ, σάουνα, κλειστή πισίνα 30 ατόμων, 54 ατομικούς λουτήρες. Το νερό της Νέας Απολλωνίας χαρακτηρίζεται ως υπέρθερμο (Na, K, SO4, HCO3, F, B), ολιγομεταλλικό, υποτονικό. Η πηγή των λουτρών έχει θερμοκρασία 49ο - 57ο C, αντλεί το νερό της από βαθύτερους ορί-

ζοντες, έχει ραδιενέργεια 2,55 μονάδες Mache και χαρακτηρίζεται ως αλκαλική θειοπηγή. Ως εκ τούτου, είναι ιδανική και ενδείκνυται για: ρευματισμούς, ισχιαλγίες, οσφυαλγίες, επικονδυλίτιδες, παθήσεις του κινητικού συστήματος, αυχενικό σύνδρομο, οστεοπόρωση, ημικρανίες, δερματολογικές παθήσεις (εκζέματα, ψωριάσεις, εξανθήματα, αλλεργικές δερματίτιδες), γυναικολογικές παθήσεις, παθήσεις της ουροδόχου κύστης, ρινίτιδες, ιγμορίτιδες, φαρυγγίτιδες και λαρυγγίτιδες, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια, αλλεργικό άσθμα. Για τους λάτρεις του μασάζ, υπάρχουν προγράμματα siatsu, ρεφλεξολογίας ή κλασικού θεραπευτικού μασάζ, που επιμελούνται έμπειροι φυσιοθεραπευτές. Εκτός από τα ιαματικά προγράμματα, στο Αpollonia Spa προσφέρονται και υψηλές υπηρεσίες αισθητικής. Αντιγηραντικές θεραπείες προσώπου και σώματος, ενυδάτωση προσώπου, ενζυματικό peeling, spa μαλλιών, λασποθεραπεία, θαλασσοθεραπεία, είναι μερικές από τις υπηρεσίες-απολαύσεις που μπορείτε να χαρίσετε στον εαυτό σας. ΑΕ Ιαματικών Λουτρών Νέας Απολλωνίας 51o χλμ. Παλαιά Εθνική Οδός Θεσσαλονίκης Καβάλας Τ: 23930 41510, 23930 42142, 23930 42150 apollonia-spa.gr

97

Η ΖΩΟΠΑΝΗΓΥΡΗ του Γιώργου Μπάκα

ΔΙΔΥΜΟΙ (21 Μαΐου - 21 Ιουνίου) Μια πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν έδειξε πως οι άνθρωποι που παρακολουθούν πρόσφατες έρευνες του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν έχουν σοβαρή πιθανότητα να γίνουν υποχόνδριοι ή να μοιάζουν με διχασμένες προσωπικότητες, κάθε φορά που καταρρίπτεται μια παλιότερη έρευνα. Ούτε θα βγάλεις καρκινικό όγκο στον εγκέφαλο, αν χρησιμοποιείς κινητά τηλέφωνα, ούτε τα αβγά είναι βόμβες χοληστερίνης ούτε το νερό παχαίνει ούτε θα τυφλωθείς από την πολλή τηλεόραση. Από την πολλή προπαγάνδα ίσως.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ (22 Ιουνίου - 22 Ιουλίου) Ευχάριστα τα νέα για τους άνεργους Καρκίνους που διαθέτουν ακίνητα! Η κυβέρνηση ετοιμάζει μείωση του χαρατσιού, υπό την προϋπόθεση να λειτουργήσεις έναν χώρο του σπιτιού σου ως κελί, προς αποσυμφόρηση των φυλακών. Η έκπτωση θα γίνεται ανάλογα με τα τετραγωνικά μέτρα που θα διαθέτεις, ενώ το πρόγραμμα θα επιχορηγείται με 5€ το κεφάλι, τιμή στην οποία θα συμπεριλαμβάνεται και η σίτιση των κρατουμένων. Στις περιπτώσεις που φιλοξενείς επιφανείς προσωπικότητες, όπως ο Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, θα πληρώνεις 10€, χρήματα που θα αποσβέσεις εκδίδοντας μελλοντικά τη βιογραφία τους. ΛΕΩΝ (23 Ιουλίου - 22 Αυγούστου) To 1943 στη Φιλαδέλφεια των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια ενός επιστημονικού πειράματος, ένα πολεμικό καράβι εξαφανίζεται και τηλεμεταφέρεται σε κάποιο άλλο σημείο. Το 2013 στη Νέα Φιλαδέλφεια η ΑΕΚ εξαφανίζεται από την Α’ εθνική και τηλεμεταφέρεται στη Β’. Κατά τον ίδιο μεταφυσικό τρόπο, κάποια μέρα θα εξαφανιστείς από το δωμάτιό σου και θα τηλεμεταφερθείς σε κάποιο μπαρ του Βερολίνου να σερβίρεις μπίρες και βουρστ ή σε κάποια εταιρία του Λονδίνου προσπαθώντας να κάνεις τα πρώτα σου βήματα στο αντικείμενο που σπούδασες παρά τα 85 σου χρόνια. ΠΑΡΘΕΝΟΣ (23 Αυγούστου - 22 Σεπτεμβρίου) Οι ρυθμοί, τα αυξημένα ωράρια και οι άσχημες συνθήκες εργασίας θα σε φέρουν αυτόν τον μήνα στα όριά σου. Άγχος, στρες και έντονοι προβληματισμοί για το μέλλον πρόκειται να σου στερήσουν τον ύπνο, αλλά θα σου χαρίσουν μπόλικο ποιοτικό χρόνο με το ταβάνι της κρεβατοκάμαρας. Είναι μια καλή ευκαιρία να επαναπροσδιορίσεις τη στάση σου απέναντι στην εκμετάλλευση και να χτυπήσεις δυνατά το χέρι στο τραπέζι (της κουζίνας), προβάροντας μια επικείμενη σύγκρουση με το αφεντικό σου. Ό,τι και αν σου πει το ταβάνι μη δώσεις σημασία. Είναι απλώς ένα ταβάνι. ΖΥΓΟΣ (23 Σεπτεμβρίου - 23 Οκτωβρίου) Εμπρός, Ζυγέ, μη σκύβεις το κεφάλι, θα σε πονέσει ο αυχένας σου, η κακή στάση του σώματος προκαλεί μυοσυνδεσμικού τύπου αυχεναλγία! Άλλο ένα καλοκαίρι θα σε βρει να περιεργάζεσαι μελαγχολικά την άμμο της ακρογιαλιάς, να ψάχνεις φθηνές περιπέτειες μακριά από τη μιζέρια της πόλης ή να 98 SOUL

δίνεις κλωτσιές στη μοίρα σου πίνοντας μπίρες στα πιο τρέντι μπιτσόμπαρα της Χαλκιδικής. Ώσπου να περάσουν ύπουλα τα πιο σκληρά φορολογικά μέτρα και να σε δούμε και πάλι τον Σεπτέμβριο να σηκώνεις παντιέρες μέσω facebook κατά της οικονομικής χούντας και του φασιστικού μνημονίου. ΣΚΟΡΠΙΟΣ (24 Οκτωβρίου - 21 Νοεμβρίου) Δεδομένης της αγοράς σου από τον ρώσο μεγιστάνα Ντμίτρι Ριμπολόβλεφ, οι εξελίξεις σε κάθε τομέα της ζωής σου αναμένονται θετικές. Μια έκρηξη αισιοδοξίας θα σε βοηθήσει να πετύχεις όσα δεν φανταζόσουν τα προηγούμενα χρόνια, τότε που έβλεπες να πέφτουν αστέρια από τον ουρανό και ευχόσουν να μην πέσουν πάνω σου. Φρόντισε να εκμεταλλευτείς αυτήν την ευκαιρία που θα σου δοθεί και να την απολαύσεις, ανεξάρτητα εάν γνωρίζεις πως το τελευταίο κάδρο της κινηματογραφικής σου ζωής θα είναι περασμένο στον λαιμό σου. ΤΟΞΟΤΗΣ (22 Νοεμβρίου - 21 Δεκεμβρίου) Η τρομερή διαπίστωση πως ο καλύτερος τρόπος για να απαλλαγείς από τη φτώχεια είναι να κάνεις λεφτά και πως ο καλύτερος τρόπος για να απαλλαγείς από την αγαμία είναι να βρεις ταίρι, σύντομα θα βάλει μπρος ένα μεγαλόπνοο σχέδιο με στόχο την ευτυχία και συνοδοιπόρο την γκαντεμιά. «Όλοι έχουν κάποιο σχέδιο, μέχρι να φάνε μια μπουνιά στη μούρη», είχε πει ο Μάικ Τάισον, και εδώ θα φανεί αν διαθέτεις τις αντοχές για να αντεπεξέλθεις σε ένα τόσο δύσκολο πρότζεκτ. ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ (22 Δεκεμβρίου - 19 Ιανουαρίου) Παρά τις φιλοδοξίες σου να στεριώσεις σε μια σχέση, για ακόμη μια φορά η πλήξη θα σε οδηγήσει σε έναν δύσκολο χωρισμό, με απολογίες του τύπου «εγώ φταίω», «δεν είμαι ακόμη έτοιμος/η για κάτι σοβαρό», «μου τρώει πολύ χρόνο το καράτε», «φεύγω Κίνα». Ο μήνας που διανύουμε θα σε κάνει να συνειδητοποιήσεις πως οι σχέσεις είναι σαν τις αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές. Στο ξεκίνημα σε ενθουσιάζουν, στην πορεία κάνουν κοιλιά και στο τέλος σε απογοητεύουν. Μέχρι να βρεθεί μια καινούρια σειρά και να επαναληφθεί αυτός ο φαύλος κύκλος επεισοδίων. ΥΔΡΟΧΟΟΣ (20 Ιανουαρίου - 18 Φεβρουαρίου) Με την Πανσέληνο στον Άρη και τη Μαμά σου στο τηλέφωνο, συνειδητοποιείς επιτέλους πως οι Έλληνες μπορούν να κάνουν όποια ζωή γουστάρουν,

ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς, αρκεί να ρωτήσουν πρώτα τους γονείς τους. Μια σειρά τηλεφωνικών συνδιαλέξεων και μητρικής προπαγάνδας θα σε εμποδίσει να πάρεις κάποιες πολύ δύσκολες αποφάσεις που θα κρίνουν το μέλλον σου. Ή θα ακολουθήσεις την αχτίδα φωτός που θα σε βγάλει από το επαγγελματικό αδιέξοδο ή θα βυθιστείς ακόμα περισσότερο στο σκοτάδι του «αμφιβολέματος» (βόλεμα που προκαλεί αμφιβολίες για τις πραγματικές φιλοδοξίες του υποκειμένου). ΙΧΘΥΕΣ (19 Φεβρουαρίου - 20 Μαρτίου) Έχεις ακούσει τη φράση «Μην κάνεις έτσι, όλα στο μυαλό σου είναι»; Πόσο ηλίθιος μπορεί να είναι κάποιος για να καταλάβει πως «κάνεις έτσι», ακριβώς επειδή «όλα στο μυαλό σου είναι», και πως είναι δύσκολο να τα βγάλεις από το μυαλό σου και γι’ αυτό «κάνεις έτσι»; Ο Ιούνιος προσφέρεται για να ξεπεράσεις τις φοβίες σου με δραστικό τρόπο βάζοντας στην άκρη τις ανούσιες φιλικές συμβουλές. Αν έχεις φοβία με τους κλόουν, να πας σε ένα τσίρκο. Αν έχεις φοβία με τα ύψη, να πας για μπάντζι τζάμπινγκ. Αν έχεις φοβία με το νερό, να πας να πνιγείς. ΚΡΙΟΣ (21 Μαρτίου - 19 Απριλίου) Λένε πως οι Κριοί, όταν θέλουν κάτι, θα κάνουν τα πάντα για να το πετύχουν, ακόμα και αν είναι κάτι τελείως ασήμαντο, όπως, για παράδειγμα, να ξυπνήσουν το βράδυ και να ψάχνουν σκουντουφλώντας μες τα σκοτάδια την τουαλέτα, ώστε να μην ανάψουν το φως. Κάποιοι υποστηρίζουν πως γίνονται παράλογα πεισματάρηδες, γιατί μπορεί να χτυπήσουν άσχημα και να χάσουν ολότελα τον ύπνο τους, ενώ κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν πως οι Κριοί είναι αρκετά θαρραλέοι για να πάρουν το ρίσκο και πως δεν χρειάζεται να φέρνεις φαιδρά παραδείγματα σαν το παραπάνω για να τους ψέξεις. ΤΑΥΡΟΣ (20 Απριλίου - 20 Μαΐου) Αχ, καλοκαιράκι! Για ακόμη μια χρονιά θα λουστούμε τα κόμπλεξ σου για το πώς θα βγεις στην παραλία σαν ξώγαμο του Fat Bastard και της Κίρστι Άλεϊ ή για το πώς θα ρίξεις έναν άνθρωπο στο κρεβάτι χωρίς να του σπάσεις τα πλευρά. Πρέπει να καταλάβεις πως η εξωτερική εμφάνιση δεν παίζει κανέναν ρόλο, αν θες να γίνεις αρχιτέκτονας, λογιστής ή αν θες να ανοίξεις ψιλικατζίδικο. Όταν θες να ζευγαρώσεις, φρόντισε οι αναλογίες σου να μη φέρνουν στον νου πίνακες του Μποτέρο.

Καλλιθέα, Χαλκιδική

73

SOUL Πλατεία Ταξίμ: Θα κατέβει κανείς; 05/06 2013

Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 2310 MAGAZINE ΜΑЇΟΣ ΙΟΥΝΙΟΣ 2013 €3.00

Angelina Jolie

73