Soul 65

65

SOUL ΤΙΜΗ: 3 ΕΥΡΩ. ΠΡΟΣΕΧΩΣ; ΜΗΠΩΣ 3.000 ΔΡΑΧΜΕΣ; 05/12

Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 2310 MAGAZINE ΜΑΪΟΣ 2012 €3.00

65

Helena Bonham Carter

EDITORIAL 65 Του Στέφανου Τσιτσόπουλου

«Βαλκανική Οδύσσεια», Lisa Quiñones, f14 phοtogallery (Μητσαίων 3, Αρχαία Αγορά, Θεσσαλονίκη), έως 7 Ιουνίου.

Λήξτε το!

Προπατζίδικο «Ειμαρμένη», Βασιλέως Ηρακλείου. Στην ουρά για να εξοφλήσω τη ΔΕΗ. Η κυρία αγοράζει λαχεία, ηλικιωμένη αρκετά, «στο 5 να λήγει», το είδε στον ύπνο της. Πως μπορεί να της κάτσει και να ξεγνοιάσει. Λίγο πιο μετά, έξω: κορίτσια μοιράζουν φυλλάδια… «Εκμεταλλευτείτε το! Ασήμι, πλατίνα, διαμάντια, ρολόγια, πουλήστε τώρα. Δωρεάν εκτιμήσεις χωρίς μεσάζοντες από το εξειδικευμένο προσωπικό μας». Οι γέροι στη Μικρή Βουλή της Αριστοτέλους κοκορομαχούν: περί Τσίπρα που θα πάει τις συντάξεις στα 1.200, για τον Καμμένο που τις έχει τις άκρες του με τον Πούτιν και γι’ αυτό θα πλακώσουν εδώ τα ρώσικα εργαλεία εξόρυξης πετρελαίου και θα μας κάνουν πλούσιους. Σαν Βαλκάνιοι Τεξάνοι. Ένας κόσμος ακυβέρνητος, χωρίς συντεταγμένες, μη ορθολογικός, μπερδεμένος, ευκολόπιστος, πρόθυμος να χάψει το παραμύθι του κάθε τελάλη. Αργά τη νύχτα, βολτάρω στην ψηφιακή υπερπόλη: tweets, εξυπνάδες, bullying, βιντεάκια με τον Τατσόπουλο να δέρνεται με τον φιλελεύθερο της Δράσης, μπάχαλο, likes, postιές, χρήσιμες πληροφορίες για επιμήκυνση πέους ή αποφθέγματα περί συμμετοχικής δημοκρατίας. Τόσες πολλές γνώμες, τόσες πολλές απόψεις, τόσος πολύς λαός, πηχτός, οργισμένος, διατεθειμένος να… Να τι; Δεν ξέρω. Σε καλό να μας βγει. Εγώ μόνο διαβάζω. Αυτές τις μέρες που όλα βοούν σαν ξεχάρβαλο απορριμματοφόρο κι όλοι είναι στα χαρακώματα

σαν Γαβριάδες αλλά και φωτεινοί παντογνώστες, κουρνιάζω μέσα στα βιβλία. Μέσα τους είναι αλλιώς, πιο ψύχραιμα. Υπάρχει διάλογος. Εγώ και μερικοί συγγραφείς που αποφάσισα να τους δώσω τον χώρο μου. Νομίζω πως ξέρουν κάτι παραπάνω και από μένα αλλά ίσως και από σένα, ασχέτως αν διατεινόμαστε πως κι εμείς τα ξέρουμε όλα.

στην κυβέρνηση, ενάντια στις παρεμβάσεις της CIA, ενάντια στον καπιταλισμό, ενάντια στο ΝΑΤΟ, και για την επιστροφή των ελγίνειων μαρμάρων. Η Ελλάδα, κοιτίδα της δημοκρατίας, σε αδιέξοδο από την ελευθερία του λόγου. Στα καφενεία όλοι είχαν μια εμπεριστατωμένη άποψη και κανείς δεν κατάφερνε να φέρει σε πέρας το παραμικρό.

Τζέφρυ Ευγενίδης «Σενάριο γάμου» Στα τέλη του Νοέμβρη έφτασαν στην Ελλάδα. Από το Μπρίντιζι είχαν πάρει ένα φέρι που έζεχνε πετρέλαιο ντίζελ, με προορισμό τον Πειραιά, και βρήκαν δωμάτιο σ’ ένα ξενοδοχείο όχι μακριά από την πλατεία Συντάγματος. Κοιτάζοντας από το μπαλκόνι του ξενοδοχείου, ο Μίτσελ βρέθηκε μπροστά σε μια αποκάλυψη. Η Ελλάδα δεν ήταν κομμάτι της Ευρώπης. Ήταν η Μέση Ανατολή. Πολυώροφα γκρίζα κτίρια με ταράτσες σαν αυτό στο οποίο βρισκόταν εκείνος, εκτείνονταν ως το βάθος του θολού ορίζοντα. Σιδερόβεργες εξείχαν από τις στέγες και από τα εξωτερικά, κάνοντας τα κτίρια να μοιάζουν συρματόπλεκτα, ανατριχιασμένα από την αψάδα της ατμόσφαιρας. Θα μπορούσε να βρίσκεται και στη Βηρυτό. Το πυκνό νέφος των καυσαερίων ανακατευόταν με τα δακρυγόνα σε καθημερινή βάση, καθώς η αστυνομία μαχόταν με τους διαδηλωτές στους δρόμους. Πορείες διαμαρτυρίας οργανώνονταν αδιάλειπτα, ενάντια

Τζον Λε Καρέ «Κι ο κλήρος έπεσε στον Σμάιλι» «Σε τι πράγμα είσαι καλός, Μπιλ;» «Δεν ξέρω, κύριε», είπε άτονα ο Ρόουτς. «Δεν μπορεί να μην είσαι καλός σε κάτι, οι πάντες είναι. Στο ποδόσφαιρο; Είσαι καλός στο ποδόσφαιρο, Μπιλ;» «Όχι, κύριε», είπε ο Ρόουτς. «Είσαι σπασίκλας, λοιπόν;» ρώτησε αδιάφορα ο Τζιμ καθώς καθόταν βογκώντας στο κρεβάτι κι έπινε άλλη μια γουλιά από το κύπελλο. «Δεν μου μοιάζεις σπασίκλας», πρόσθεσε ευγενικά. «Αν και είσαι μοναχικός». «Δεν ξέρω», επανέλαβε ο Ρόουτς κι έκανε μισό βήμα προς την ανοιχτή πόρτα.[…] «Μια φορά είσαι καλός παρατηρητής, σ’ το λέω, παλιόφιλε. Εμείς οι εργένηδες πάντα είμαστε, γιατί δεν έχουμε κανένα να βασιζόμαστε πάνω του, ε; Κανένας άλλος δεν με είδε. Πήρα μια τρομάρα όταν σε είδα να στέκεσαι έτσι στον ορίζοντα! Σε πέρασα για σαμάνο. Ο Μπιλ Ρόουτς είναι ο καλύτερος παρατηρητής σε όλο το σχολείο, πάω στοίχημα. Αρκεί να φοράει τα γυαλιά του. Ε;»

Χίλντα Παπαδημητρίου «Για μια χούφτα βινύλια» «Εγώ δεν θα βαρεθώ να το λέω: πάει, χάλασε η μουσική. Από το ’80 και μετά, όλα πάνε κατά διαόλου. Τελευταία αναλαμπή ήταν το πανκ, αν κι εμένα δεν μ’ άρεσε ποτέ. Μόνο οι Clash ήταν συγκροτηματάρα! Μετά όμως το ροκ πέθανε οριστικά, και τώρα μας έχουν κυριεύσει οι φλώροι με τα ηλεκτρονικά μπλιμπλίκια τους. Ακόμα και οι παλιοί σαν τον Ντίλαν και τον Σπρίνγκστιν βγάζουν αηδίες. Μόνο ο Νιλ Γιανγκ έχει μείνει, αλλά τι να σου κάνει που γέρασε πια κι αυτός. Φταίνε οι εταιρίες δίσκων φυσικά, που δεν ξέρουν την τύφλα τους. Αλλά να μου πεις, αυτοί τη δουλειά τους κάνουν· βλέπεις τι πλασάρουν στους πιτσιρικάδες που τσιμπάνε με το hype. Ό,τι καινούργιο βγαίνει είναι αντιγραφή των παλιών. Να, ας πούμε, οι Franz Ferdinand. Τι σου θυμίζουν, ε; Τι σου θυμίζουν;» Περίμενε μισό λεπτό και, όταν είδε ότι ο Φώντας δεν σκόπευε να του απαντήσει, είπε θριαμβευτικά: «Μη μου πεις ότι δεν σου θυμίζουν λίγο Wire, με μια ιδέα από Fall; Φταίει όμως και το ραδιόφωνο. Δεν υπάρχουν πια σταθμοί, σοβαροί, ακόμα και ο Πετρίδης χάλασε και βάζει Μαντόνα και Μάικλ Τζάκσον, για να…» Πάνος Θεοδωρίδης «Ύμνοι εναντίον γυναικών» Ξύπνησα και σκεφτόμουνα πένθος, πένθος, νηπενθές, πενθερός, πενθέκτη. Και πάλι πένθος. Το κρέμασα στο facebook και δεν απορώ που αρκετοί θεώρησαν τη λέξη πένθος, κακιά. Όπως τις λέξεις καρκίνος, ετοιμοθάνατος, μογγολάκι, AIDS, για τις οποίες προτιμούμε την αντικατάστασή τους με άλλους ήχους: φτούτσα, φτου κακά ή με χειρονομημένες εκφράσεις: σταυροκόπημα, κούνημα από τη θέση, φτύσιμο στον κόρφο. Μα δεν πενθώ για το θάνατο και τα επερχόμενα γηρατειά. Ως άνθρωπος που ξερίζωσε τα μαλλιά του με τα χέρια για να δείχνει μεγάλος και ήθελε να τον λένε γέρο και πάππο από τα είκοσί του, ετοιμάζομαι για αυτήν την ηλικία, έστω φοβικά. Και στον τάφο μου ονειρεύομαι μια λέξη, όπως «επιτέλους» ή «ουφ!». Πενθώ επειδή γεννήθηκα σε έναν κόσμο με στεατοπυγικές γυναίκες κρεατωμένες που είχαν μικρά άκρα, στρουμπουλά, και τώρα ο κόσμος είναι γεμάτος ξυλάγγουρες με πατούσα νούμερο 43 και βάλε. Κοκαλιάρες με κυτταρίτιδα. Οι άνδρες αυτού του κόσμου στη γέννησή μου έμοιαζαν με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τώρα οι νέοι μοιάζουν με τα δυο παιδιά του Στράτου Διονυσίου. Από στεγνοί τρομοκρατημένοι, ευτραφείς χαβαλέδες. Εξωτερικώς, εννοώ. Πενθώ διότι το 1970 στο λεωφορείο έκαναν το σταυρό τους δύο στους τριάντα δύο, περνώντας 4 SOUL

από ναούς, σήμερα είκοσι στους πενήντα. Το 1980 άναβαν κεράκι κρυφά και διέφευγαν, τώρα είναι ουρά στα παρόδια εικονοστάσια. Πενθώ διότι σε τόσα χρόνια τα έργα τέχνης πρόλαβαν και ψόφησαν πάνω στο παίνεμά τους ή πέθαναν μαζί με τους ποιητές τους. Αξέχαστοι έμειναν ελάχιστοι, κι αυτοί εξαιτίας του τρόπου που πέθαναν. Πενθώ επειδή είναι βολικό, οικονομικό, σταθερό και άσχετο. Πενθώ επειδή ο κόσμος ξέρει τι είναι το Ντισπαταλίν και ο αιματοκρίτης και δεν ξέρει, όπως δεν ήξερε ποτέ, γιατί έγινε γέφυρα ο Χαρίλαος Τρικούπης. Πενθώ επειδή αυτό ήξερα να κάνω. Πένθιμη επεξεργασία πένθιμων λέξεων. Πενθώ επειδή το πένθος είναι η πιο άσχετη με το θάνατο κατάσταση που γνωρίζω. Άντε και τώρα έναν πενθοζάλη. Λεονάρδο Παδούρα «Ο άνθρωπος που αγαπούσε τα σκυλιά» Το σίγουρο ήταν ότι διαβάζοντας και γράφοντας για το πώς είχε διαστραφεί η μεγαλύτερη ουτοπία που είχε ποτέ ο άνθρωπος στην εμβέλεια του χεριού του, καταδυόμενος στις κατακόμβες μιας ιστορίας που έμοιαζε περισσότερο με θεία τιμωρία παρά με έργο ανθρώπων μεθυσμένων από την εξουσία, τη λαχτάρα για έλεγχο και τη φιλοδοξία για ιστορική υπέρβαση, είχα μάθει ότι το αληθινό μεγαλείο του ανθρώπου βρίσκεται στην άνευ όρων καλοσύνη, στην ικανότητα να δίνει σ’ αυτούς που δεν έχουν τίποτα, όχι όμως εκείνο που μας περισσεύει αλλά ένα κομμάτι από τα λίγα που έχουμε. Να δίνουμε μέχρι να πονέσουμε και με αυτή την πράξη να μην κάνουμε πολιτική ούτε να επιδιώκουμε κάποια πρωτεία, πολύ δε περισσότερο να μην εφαρμόζουμε την ανέντιμη φιλοσοφία που υποχρεώνει τους υπολοίπους να αποδέχονται τη δική μας αντίληψη για το καλό και την αλήθεια επειδή (νομίζουμε ότι) είναι οι μοναδικές πιθανές και επειδή, επιπλέον, πρέπει οι άλλοι να είναι ευγνώμονες προς εμάς για εκείνο που τους δώσαμε, ακόμα κι όταν οι ίδιοι δεν το έχουν ζητήσει. Και παρόλο που ήξερα ότι η κοσμογονία μου ήταν, σε τελική ανάλυση, εντελώς ανεφάρμοστη (και τι διάβολο θα κάνουμε με την οικονομία, το χρήμα, την ιδιοκτησία; τι θα κάνουμε για να λειτουργήσει όλο αυτό το σύστημα; και τι σκατά θα γίνει με τα πνεύματα που το πεπρωμένο τους είναι προκαθορισμένο και με τους εκ γενετής καργιόληδες;), ένιωθα ικανοποίηση όταν σκεφτόμουν πως ίσως κάποια μέρα ο άνθρωπος μπορεί να καλλιεργούσε αυτή τη φιλοσοφία που μου φαινόταν τόσο στοιχειώδης, χωρίς να υποστεί τους πόνους μιας γέννας ούτε τα τραύματα της υποχρεωτικότητας: από καθαρή και ελεύθερη επιλογή, από ηθική ανάγκη να είναι αλληλέγγυος και δημοκρατικός. Διανοητικές μαλακίες, δικέ μου…

Χρήστος Α. Χωμενίδης «Ο κόσμος στα μέτρα του» Ποιο ειδύλλιο με φρικτή κατάληξη, ποια προδοσία κι εγκατάλειψη τον είχε οδηγήσει στο παραπάνω συμπέρασμα; «Καμία!» έλεγε και το εννοούσε και καμάρωνε. Η στάση του αποτελούσε ασφαλώς απόσταγμα πείρας, το οποίο όμως απόσταγμα δεν είχε τρέξει απ’ τις πληγές του - κάθε άλλο. Είχε σταθεί, ίσα ίσα, ανέκαθεν ο Μάρκος ευνοούμενος των κοριτσιών. Έτσι, δίχως απωθημένα να του θολώνουν την όραση, είχε με απόλυτη διαύγεια καταλήξει στα εξής: Και το σφοδρότερο πάθος είναι καταδικασμένο, σύντομα σχετικά, να ξεθυμάνει. Σαν το τζιτζίκι που ψοφάει κι αφήνει πίσω του ένα άδειο κέλυφος. Το κέλυφος αυτό αποκαλείται δέσιμο ενώπιον Θεού κι ανθρώπων, συμπόρευση, σχέση ζωής. Η οικειότητα και η τρυφερότητα για τις οποίες περηφανεύονται τα ζευγάρια δρουν σαν δηλητήριο - σκοτώνουν την καύλα. Οι ληξιαρχικές πράξεις γάμου ισοδυναμούν με ληξιαρχικές πράξεις θανάτου: Θανάτου του έρωτα. Μοναδικό άλλοθι για ένα τέτοιο στυγερό έγκλημα αποτελεί η -ενδεχομένως βάσιμη- αντίληψη πως τα παιδιά μεγαλώνουν καλύτερα μέσα στους κόλπους μιας οικογένειας. Πόσο μωροφιλόδοξος όμως πρέπει να ’ναι κάποιος για να επιθυμεί να διαιωνιστεί τεκνοποιώντας; Σώτη Τριανταφύλλου «Για την αγάπη της γεωμετρίας» Οι άνθρωποι που δεν μιλούν έχουν άραγε κάτι να πουν; / Η ήσυχη συνείδηση είναι συνήθως αποτέλεσμα αμνησίας. / Υπάρχουν φασίστες που παριστάνουν τους ανθρωπιστές, όπως κανίβαλοι που, από ένα καπρίτσιο υγιεινής, τρώνε μονάχα χορτοφάγους. / Καθώς κραυγάζεις «Κάτω το κεφάλαιο!» και βιάζεσαι ν’ απελευθερωθείς, μην ξεχνάς τον εχθρό που έχεις μέσα σου. / Αν η αγάπη για το ωραίο αναβάλλεται διαρκώς ώσπου να επικρατήσει το Καλό στον κόσμο, θα δημιουργηθεί μια αφόρητη κόλαση. / Το μίσος κατά των πλουσίων είναι ισχυρότερο από τη συμπόνια για τους φτωχούς. / Η επιτυχία και η ευτυχία είναι ανεξήγητα δώρα της τύχης. / Όταν η νύχτα είναι σκοτεινή, έχουμε ο ένας τον άλλον. / Όσοι κουτσαίνουν χορεύουν μόνοι. / Ο λείος, λεπτός πάγος: η τέλεια πίστα για εκείνον που ξέρει να χορεύει καλά. / Αν δεν είχε συμβεί αυτό, θα είχε συμβεί κάτι άλλο. / Σπαταλάς τον χρόνο σου και ο χρόνος σου σπαταλάει εσένα. / Χαρακτηριστικό της νιότης: πετάει ανθρώπους και πράγματα. Οι άνθρωποι και τα πράγματα που πετιούνται σπάνε. / Όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα, οι άνθρωποι πάντα βρίσκουν τρόπους να τα χειροτερεύουν. / Ο άνθρωπος διαφέρει από τα υπόλοιπα ζώα διότι θέλει να κερδίζει μόνο και μόνο για τη χαρά της νίκης.

Κανένα άλλο ζώο δεν διανοείται να συμμετάσχει σε ανταγωνισμό χωρίς συγκεκριμένο κέρδος σε τροφή, αναπαραγωγή ή ζωτικό χώρο. / Άλλο να θέλεις να κάνεις κάτι, κι άλλο να λες «γιατί όχι». / Το παρελθόν είναι ασφαλές: η τύχη δεν παίζει πια κανένα ρόλο. Ό,τι έγινε, έγινε. / Όσοι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την ελευθερία για χάρη της ασφάλειας θα χάσουν και τις δύο. / Δεν πρέπει να γερνάς προτού φρονιμέψεις. Ή, αλλιώτικα: υπάρχει κάτι πιο θλιβερό από το να γερνάς· το να μένεις για πάντα παιδί. / Αν μια εμπειρία σε σκοτώσει, σημαίνει ότι το παράκανες. / Έχεις τρεις επιλογές: να αγωνιστείς για κάποιον, να αδρανήσεις, να φύγεις. / Όταν από απελπισία και ύστατη προσπάθεια επιβίωσης, δηλαδή από διπλή απελπισία κι επειδή δεν βρίσκεις άλλη διέξοδο, επιστρέφεις στο πατρικό σπίτι, στη γενέθλια γη και στο οικείο περιβάλλον, στον λεγόμενο «σωτήριο τόπο», το αποτέλεσμα είναι θανατηφόρο. / Θα χάσεις αυτούς που αγαπάς· όλους· στο τέλος, θα χάσεις τον εαυτό σου και τη γη. Λένα Διβάνη «Εγώ ο Ζάχος Ζαχαρής» Εγώ δεν είχα χρόνο να σκεφτώ τον εαυτό μου κι εκείνη δεν ψυλλιαζόταν τίποτα. Και ξέρετε τώρα πώς είναι ο άνθρωπος που δεν θέλει να ψυλλιαστεί. Χειρότερος κι από ντουβάρι! Ξημέρωσε όμως μια μέρα που το είδα ήθελα δεν ήθελα. Είχα γίνει βαρύς. Και η δίψα είχε γίνει ανυπόφορη. Ώστε αυτό ήταν; Γέρασες, αγόρι μου; Πώς πέρασαν τόσο γρήγορα οι μέρες μου πάνω σ’ αυτή τη

γη; Για πότε σώθηκε ο χρόνος μου; Αδύνατον να το συλλάβω. Δεν είναι ο Απρίλιος ο μήνας ο πιο σκληρός, ο Οκτώβριος αποδείχτηκε χειρότερος κι ας λέει ο αγαπημένος μου ποιητής Τ.Σ Έλιοτ. (Και γενικώς ξέρει τι λέει αυτός ο ποιητής, φίλτατοι, δεν είναι κανένας μπαρούφας. Έχει ασχοληθεί με όλα τα πραγματικά μεγάλα θέματα: τη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου, τις γάτες, την υπαρξιακή απελπισία του μεταβιομηχανικού πολιτισμού και λοιπά.) Το αστείο είναι πως κι εκείνη κι εγώ νομίζαμε πως είχαμε όλο τον χρόνο μπροστά μας. Οι γάτοι, βλέπετε, αγνοούν την έννοια του χρόνου και οι άνθρωποι αγνοούν τα δεδομένα που δεν τους αρέσουν. Ήμασταν σίγουροι λοιπόν πως είχαμε μπροστά μας μέρες και νύχτες που τις ακολουθούν άλλες μέρες και νύχτες, όλες στη διάθεσή μας να δεθούμε, να χαϊδευτούμε, να ανοιχτούμε και να ξανακλείσουμε, να αγαπηθούμε και να πεισμώσουμε. Είχαμε την κρυφή βεβαιότητα πως θα ’μαστε πάντα μαζί χορεύοντας το ατελείωτο πολεμικό μας βαλς, μια αστείρευτη παρακαταθήκη αγάπης αιωνίως στη διάθεσή μας. Όχι όμως. Φυσικά όχι. Πάντα ονείρου απατηλότερα. Όσοι μας αγάπησαν είναι διάττοντες αστέρες που μας φωτίζουν για μια στιγμή, μας αλλάζουν και μετά χάνονται. Όποιος πρόλαβε τον Κύριο οίδε! Γιώργος Σκαμπαρδώνης «Περιπολών περί πολλών τυρβάζω» Το σαλόνι στον τρίτο είχε γίνει κανονικό καρνάγιο. Ο σκελετός της βάρκας ανάποδα και σκορπισμένα στο δωμάτιο ξύλα, πριονίδια, τάκοι, πελεκούδια,

κόντρα πλακέ, κόλλες, κουβάδες με πίσσα, κατσαβίδια, σφυριά, μπαλτάδες, σκεπάρνια, βίδες, πλατυκέφαλα καρφιά, πολυεστέρες, μοιρογνωμόνια, μέτρα, πριόνια, τρυπάνια, αλφάδια, μολύβια, απλωμένα παντού-συν καφέδες, άδεια ποτήρια, μπουκάλια με φτηνό κονιάκ «Μεταξά» τριών αστέρων, φωτογραφίες σκαφών, σταχτοθήκες, αποτσίγαρα. Και στο κέντρο, ψηλά, πάνω απ’ το τζάκι, το σύνθημα: «Η θάλασσα δεν έχει μονοπάτια». Ο Στέργιος έλεγε: «Γίναμε εδώ μέσα από δυο κάσες εργαλεία». Ζούσαμε σε μια διαρκή έξαψη. Ζούσαμε, σχεδόν αναπνέαμε, κυρίως για τη βάρκα. Πανεπιστήμιο, φίλοι, κορίτσια είχαν υποχωρήσει σε δεύτερο πλάνο. Ιδίως τα κορίτσια. Μια βραδιά, που κουρασμένοι είχαμε σταματήσει και τα πίναμε, μου λέει ο Στέργιος, σκεφτικός, αραχτός στον καναπέ: «Ρε συ, ξέρεις γιατί κάποτε οι Άραβες κάνανε τόσες κατακτήσεις και φτάσανε ως την Ισπανία;» «Πού να ξέρω;» Αρμάτωσε με καπνό την πίπα του, την άναψε τελετουργικά, τράβηξε μια γουλιά κονιάκ και μου απάντησε: «Γιατί είχανε τα χαρέμια, πηγαίνανε με καμιά εικοσαριά κορίτσια, οπότε μετά δεν τους απασχολούσε το ερωτικό πια, αλλά μόνο οι κατακτήσεις και τα ταξίδια. Ενώ εμείς έχουμε μόνο μια γκόμενα κι όλη μέρα είμαστε στα τηλέφωνα και στα σαλιαρίσματα, κάθε μια δυο ώρες, έλα, τι κάνεις, μωρό μου, ψου-ψου-ψου και χαζομάρες. Γι’ αυτό γίναμε άχρηστοι». Το σκέφτηκα. «Ναι», του λέω, «μπορεί και να έχεις δίκιο».

SOUL

Secrets Of Urban Life Εκδότης: Φώτης Γεωργελές Διευθυντής: Στέφανος Τσιτσόπουλος Γενική Διεύθυνση Διαφήμισης: Λουΐζα Ναθαναήλ Διευθύντρια Σύνταξης: Βάγια Ματζάρογλου Αρχισυντάκτης: Δημήτρης Καραθάνος Art Director: Σπύρος Αλμπάνης Τεχνικός Διευθυντής: Βάιος Συντσιρμάς Επιμέλεια Ύλης: Δημήτρης Αθανασιάδης Διόρθωση κειμένων: Ελευθερία και Μόλλυ Χαιριστανίδου Ειδικοί συνεργάτες: Γιώργος Μπάκας, Σοφία Αγγελίδου, Άρης Προδρομίδης, Ναυσικά Γκράτσιου Literature Contributor: Frankie Notas Communication Services: Σάκης Κοροβέσης Συνεργάτες Μαρία-Άννα Τανάγια, Θανάσης Μήνας, Μάκης Παπασημακόπουλος, Karina Ruby, Τζίνα Σωτηροπούλου, Τάσος Ρέτζιος, Ρουβίμ Γρηγοριάδης, Μαρίνος Σακελλαρίου, Άννα Παπαρίζου, Χρήστος Παρίδης, Λένα Χουρμούζη, Ρωμανός Σκλαβενίτης-Πιστοφίδης, Γιάννης Σεφεριάδης, Δημήτρης Τζινούδης, Χρήστος Νικολόπουλος, Κωνσταντίνος Πλακώνας, Δημήτρης Ντανόπουλος Φωτογράφοι Τάσος Βρεττός, Πέτρος Νικόλτσος, Χριστίνα Γεωργιάδου, Κώστας Αμοιρίδης, Σάκης Γιούμπασης, Νίκος Καρδαράς, Σπύρος Παλούκης, Ani Jo, Γεωργιάννα Κιόση - Τζουλιάννα Καριπίδου (Arte Di Tr3 Studio), Αλέξανδρος Ευθυμιόπουλος, Βασίλης Μαθιουδάκης, Αγγελική Πολατίδη, Σάκης Κυρατζής Λονδίνο: Σάντρα-Οντέτ Κυπριωτάκη, Σοφία Σφυρή, Βιβιάνα Μηλιαρέση Βερολίνο: Στέλιος Βακαλούδης Βαρκελώνη: Γιάννης Παναγόπουλος Διευθυντής Εμπορικής Ανάπτυξης: Νίκος Τσουανάτος Διεύθυνση Διαφήμισης: Βερονίκη Χαριτάτου-Γκονζάλες Υπεύθυνη Διαφ. Τμ. Θεσ/νίκης: Αλεξάνδρα Καρασαρίδου

STAFF Γιάννης Πιτσιώρας Ο νομικός σύμβουλος του περιοδικού που διαβάζεις είναι πτυχιούχος του Τμήματος Νομικής της Σχολής Νομικών και Οικονομικών Επιστημών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με μεταπτυχιακή ειδίκευση στο δημόσιο δίκαιο και τις πολιτικές επιστήμες. Δικηγόρος στον Άρειο Πάγο με ερευνητική και επιστημονική δραστηριότητα σε θέματα συνταγματικού και διοικητικού δικαίου, αποφάσισε στις πρόσφατες εκλογές να πολιτευθεί με το ΠΑΣΟΚ στην Α’ Θεσσαλονίκης. Ον πολιτικό και άνθρωπος της δράσης, το αποδεικνύει καθημερινά: πρόεδρος του Ελληνοϊσπανικού Κέντρου Πολιτισμού Θεσσαλονίκης, ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος των «Φίλων των Δημητρίων», μέλος του Συλλόγου Φίλων της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης, μέλος της Επιτροπής Διαμεσολάβησης του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Φίλων του Βαφοπουλείου Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Θεσσαλονίκης, ιδρυτικό μέλος και μέλος του πρώτου Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Μεταπτυχιακών Φοιτητών και Υποψηφίων Διδακτόρων του Τμήματος Νομικής του ΑΠΘ, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Δημοτικού Κέντρου Μουσικής και Χορού Θεσσαλονίκης, πρόεδρος της ομάδας έργου «Δράσεις και Προγράμματα Πολιτισμού» της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού, Παιδείας και Τουρισμού του Δήμου Θεσσαλονίκης. Ουφ!

Direct Market Αθήνας: Γιώργος Απέργης Συντονισμός Διαφήμισης: Δήμητρα Χιώτη Υποδοχή Διαφήμισης: Μαρία Αυγερινού Project Manager: Μάρω Ζήνα Διεύθυνση Λογιστηρίου: Έφη Μούρτζη Λογιστήριο: Σωτηρία Ψυχογιού, Ασπασία Χοβαρδά Υπεύθυνος Διανομής: Γιάννης Γαρούφαλος Νομικός Σύμβουλος: Γιάννης Πιτσιώρας Διαχωρισμοί - Εκτύπωση: Βιβλιοσυνεργατική Α.Ε.ΠΕΕ., Φειδίου 18, Αθήνα 10678, Τ: 2103813109 SOUL 2310Magazine: Ναυαρίνου 6, 54622, Θεσσαλονίκη Τ: 2310 545 069, Τ. Αθήνας: 210 361 7530, F: 2310 543 050, E: info@soulmag.gr www.athensvoice.gr/culture soulmag.blogspot.com www.twitter.com/soulmagazine www.facebook.com/ SOUL2310mag soulmag.tumblr.com Το περιοδικό «Soul 2310Magazine» κυκλοφορεί κάθε μήνα από την Plus Athens. Επιτρέπεται η αναδημοσίευση, η αναπαραγωγή, ολική ή μερική, η διασκευή ή απόδοση του περιεχομένου του περιοδικού με οποιονδήποτε τρόπο, μηχανικό, ηλεκτρονικό ή άλλου είδους, μόνο με προηγούμενη έγκριση του εκδότη.

6 SOUL

Αγγελική Πολατίδου Γεννημένη το 1991 με καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη. Τώρα πλέον φοιτήτρια οικονομικού στην Αθήνα. Κατά καιρούς της αρέσει να ασχολείται με διάφορα, μιας και η Αθήνα δίνει ευκαιρίες για κάτι τέτοιο. Ομολογεί όμως ότι δύο πράγματα της κέντρισαν πραγματικά το ενδιαφέρον: το swing και η φωτογραφία. Έτσι, λοιπόν, ξεκίνησε να πηγαίνει στα μαθήματα φωτογραφίας του πανεπιστημίου και να φωτογραφίζει τους ίδιους της τους φίλους. Σαφώς και δεν είναι επαγγελματίας φωτογράφος, λέει, αν και κάποια στιγμή θα ήθελε να γίνει. Φωτογραφίζοντας, άλλωστε, δεν κρατάς μόνο στιγμές, αλλά προσεγγίζεις και με διαφορετικό τρόπο τον κόσμο, βολιδοσκοπείς διαθέσεις και ψυχολογείς συμπεριφορές. Άσε που όλοι σου χαμογελάνε κιόλας. Keep shooting smiles, girl!

SAMPLER Ιωάννα Μπούσγου «And so the lion fell in love with the lamb». Διαλέγοντας μια ατάκα από το «Twilight», η δεσποινίς που απαντά στο εσωτερικό 225 του εμπορικού τμήματος της Athens Voice φιλοδοξεί να την περάσουμε για «αρνάκι», αλλά δεν το καταφέρνει. Γιατί είναι «γάτα» που ακόνισε τα νυχάκια της στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, στο Τμήμα Επικοινωνίας, και διότι δεν υπάρχει όγκος εργασίας σχετικά με την εφημερίδα αλλά και το SOUL που να μην τον χειρίζεται με σθένος λιονταριού. Κατά τα άλλα: ξανθιά και κουκλάρα, με βραχνή φωνή, θα μπορούσε άνετα να κάνει μεταμεσονύχτιες εκπομπές στο Love Radio.

20 ΠΕΖΩΟΔΡΟΜΙΣΤΑΣ

Κωνσταντίνος Πλακώνας Όταν δε φαντάζεται ότι είναι αλκοολικός καταραμένος ποιητής, σπουδάζει για Ενέργειες, Περιβάλλοντα και Φυσικούς Πόρους. Στη σχολή, κυκλοφορεί incognito. Καμιά φορά βγαίνει έξω με κορίτσια και παίζουνε ρόλους από ταινίες. Έπειτα συνειδητοποιεί τι κάνει, πίνει ένα γάλα, ξαπλώνει και του περνάει. Κατά καιρούς γράφει σε φυλλάδες, περιοδικά και κάνει κάτι μίξεις λόγου και εικόνας με την idea99. Έχει ύψος 1.78, μιλάει αγγλικά, γαλλικά, του αρέσει η ιππασία, το πιάνο και το τένις. Εύχεται για παγκόσμια ειρήνη και αγάπη. Αναστασία Μπαφούνη Τίμια πράματα: «Ποτέ μην εμπιστεύεσαι τις γυναίκες που λένε την πραγματική τους ηλικία. Αφού μπορούν να πουν αυτό, μπορούν να πουν τα πάντα». Η Αναστασία είναι wild και γουστάρει Oscar Wilde! Στον πρώτο όροφο του μεγάρου της Χαριλάου Τρικούπη, όπου μεγαλουργεί, εντός του λιτού της γραφείου, η αδέσποτη και ρομαντική αυτή ψυχή χειρίζεται λογαριασμούς για το «Home», το σάιτ και της Athens Voice. Πρόσφατα εντάχτηκε ως εμπορικός καταδρομέας στο SOUL, προκειμένου να διαλευκάνει τι εννοούμε στη Θεσσαλονίκη με τον όρο «σουβλάκι». Δημήτρης Ντανόπουλος Γεννήθηκε στις αρχές του ‘70 στη Σέκλιζα (Καλλίθηρο) της Καρδίτσας. Το πολυτονικό σύστημα ίσα που τον πρόλαβε στη δεκαετία του ‘80, που έσκυψε στα θρανία. Τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ‘90 πέρασε τα καλοκαίρια του στο Τουρνουά Σέκλιζας και τον υπόλοιπο καιρό στη Θεσσαλονίκη, σπουδάζοντας τη διδασκαλική. Όταν επέστρεψε, βόλεψε τις ανησυχίες του στην τοπική εφημερίδα «Πατρίδα». Πριν πιάσει το millenium, έφυγε για τον νότο, αναζητώντας δουλειά και θάλασσα. Πιάστηκε από το «Εμπρός» (εφημερίδα της Ναυπάκτου). Το 2003 επέστρεψε στην Καρδίτσα, ενώ το 2005 ήρθε για μετεκπαίδευση στη Θεσσαλονίκη, όπου συναντηθήκαμε. Ψυχή ποιητική και ταξιδιάρα, παραμένει εραστής της καλλιέπειας και των πυξίδων.

8 SOUL

Γιατί εκεί έξω το μόνο που κυκλοφορεί είναι καφές, μπιρόνι και αραλικαράδες Έλληνες.

26 THRASHER

Έγινε 31 χρονών και το γιορτάζει με τόμο συλλεκτικό.

28 GAZA SURF CLUB

Λωρίδα της Γάζας με α λα Beach Boys ζωή.

50 ΑΝΝΑ ΠΑΤΑΚΗ

Η ψυχή του ομώνυμου εκδοτικού οίκου σε μια κουβέντα περί ανάγνωσης και άλλων δαιμονίων.

64 ΘΑΝΑΣΗΣ ΒΑΝΕΖΗΣ

Επάγγελμα εμβιομηχανικός.

43 ANDERS PETERSEN Ένας Σουηδός, μια μηχανή, πολλά κλικ, πολύ Σόχο.

74 MANUEL BREQUE

Και μοντέλο, και όπερα. Συνδυάζονται;

58 STREET OUTDOORS PARTIES

Και η Θεσσαλονίκη στην ταράτσα; Yeah!

68 ANONYMUS ROMANTICUS

Η γενιά των 0 ευρώ αλλά των 100 ονείρων.

86 ΛΟΝΔΙΝΟ 2012

Όλα έτοιμα για τους Ολυμπιακούς;

80 STONEWALL

Ένας γκέι ακτιβισμός, μία επέτειος.

adidas Originals Golden Hall, Λ. Κηφισίας 37A, 210 6837 837 attr@ttivo (A.L.E., Ditcher, J.C. Rags) 210 2853 813 Calin A.E. (Calzedonia, Intimissimi) Κάλβου 2 και Παλαιολόγου, Χαλάνδρι, 210 6840 005, www.calzedonia.gr Freddy Exclusive Store: Golden Hall, Shop-in-shop: Attica, www.z-mall.gr Folli Follie Group (Converse, Gas, Harley, G-Star Raw) Ηφαίστου 49, Κορωπί, 210 9119 00 Hummel Exclusive Store: Golden Hall, Shop-in-shop: Attica, www.z-mall.gr Nike Hellas 210 9464 400 notosgalleries (Lacoste, Denim and Supply Ralph Lauren) Αθήνα: Αιόλου 99, Πειραιάς: Ηρ. Πολυτεχνείου 35, Θεσσαλονίκη: Στοά Χιρς, Τσιμισκή 24 & Μητροπόλεως 31 Prime Timers Λαμίας 6 & Κων/πόλεως, Ταύρος, 210 5765 920 Puma Hellas Κολωνάκι: Κανάρη 17 & Σόλωνος, 210 3610 516, Περιστέρι: Λεωφόρος Κηφισσού 86-88, 210 5758 450, Μαρούσι: Κηφισίας & Σπύρου Λούη, 210 6837 802, Τούμπα: Μικράς Ασίας 1, 2310 915 840, Μοναστηράκι Swatch Group Greece 210 9565 656 VF Hellas (Lee, Wrangler, VANS) 210 3449 300 10 SOUL

Εικονοκλαστική όπως ένα αρτιστίκ κολάζ, χαρακτηριστική όπως η ιστορία της. Οι νέες συλλογές της Hummel αποθεώνουν το μοντέρνο ντύσιμο για γυναίκες και άνδρες. Συναρπαστικό sportswear στιλ, σαγηνευτική vintage αύρα, ανατρεπτικό nu school ύφος.

Hummel Παρουσίαση

Fashion Karma

Η πιο uplifting πρόταση για την γκαρνταρόμπα ενός αληθινού fashionista φέρει την υπογραφή της Hummel. Έχοντας κατακτήσει από το 1923 τον κόσμο του αθλητισμού, το διαπρεπές τέκνο της Δανίας έχει κερδίσει κάθε δημιουργική πρόκληση στο σύγχρονο ντύσιμο. Με ρούχα και sneakers που συγκινούν τους truly sportswear lovers, το ιδιαίτερο στιλ της παραμένει σημείο αναφοράς. It’s Hummel Summertime! Οι ηλιόλουστες μέρες του καλοκαιριού έφτασαν και φορώντας τα μοναδικά Hummel outfits απολαμβάνεις την πρωτοποριακή αισθητική του ιστορικού brand σε κάθε του εκδοχή. Trendy μακό με εμβληματικές στάμπες, κομψά shorts, sport-chic γυναικεία tops με φωτεινά χρώματα και διακριτικές ρίγες, ρετρό τσάντες με εσάνς από τα αγαπημένα 70s. Βαδίζοντας με αυτοπεποίθηση και αισιοδοξία, η καλοκαιρινή συλλογή παπουτσιών της Hummel με εκρηκτικά ζωντανούς χρωματικούς συνδυασμούς και κορυφαία σχεδιαστική ταυτότητα επιβεβαιώνει πως μπορείς να χωρέσεις στιλ και άνεση σε ένα παπούτσι. Με διάχυτη τη mesh ατμόσφαιρα στον σχεδιασμό τους, οι ανδρικές και γυναικείες συλλογές της Hummel είναι το urban editorial μόδας που θα αποθεωθεί αυτή τη σεζόν. Πανδαισία χρωμάτων όπως στις πιο βιντεοκλίπ στιγμές της ποπ κουλτούρας, κολεγιακό attitude γιατί η θετική ενέργεια δεν είναι σύνθημα αλλά τρόπος ζωής, mix & match τάσεις γιατί το προσωπικό σου στιλ είναι δική σου υπόθεση. Στην πόλη, στην παραλία, στο γυμναστήριο, όπου και αν βρεθούμε αυτό το καλοκαίρι, τα τολμηρά trademark prints της Hummel είναι η πιο στιλάτη πυξίδα για να ταιριάξεις τις fashion συντεταγμένες σου με το προσωπικό σου γούστο. HUMMEL Store Golden Hall | Λ.Κηφισίας 37Α, Μαρούσι HUMMEL Shop-in-shop Attica Σταδίου 4, Αθήνα, HUMMEL Online shop-in-shop www.z-mall.gr www.facebook.com/HUMMEL.GREECE

SEND SPACE This space is your space! Στείλε μας τις λέξεις και τις εικόνες σου, στείλε μας την παρέα σου, στείλε μας τη ζωή σου παρέα με το περιοδικό. Θα σε δεις.

FRÜHSTÜCK Πρωινό στο Βερολίνο με τη Μαρία και το Φοίβο... Bill Sinapidis, facebook

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΜΙΑΣ ΚΥΡΙΑΣ Ιωάννα Μάλλιου, facebook

RELEASE YOUR BODY AND SOUL! Dora Gaar, facebook

12 SOUL

SCANDINAVIAN DIARY Ένα παγωμένο ανοιξιάτικο πρωινό στη Στοκχόλμη πολύ σας νοσταλγήσαμε και είπαμε να σας το δείξουμε. Τζινούδης brothers, mail

KILL THEM ALL, KILL THEM SOUL Συντροφιά του SOUL στον Έβρο, shoot the SOUL, shoot your SOUL! Constantinos Tsigkos, facebook

14 SOUL

MADE OF SOUL Kολιέ με ακουαμαρίνα, αμαζονίτη, λευκό κοράλλι και φεγγαρόπετρα. Speck Of Style, facebook

MADE OF SOUL Κολιέ με κίτρινο, πράσινο και κόκκινο κοράλλι, ξύλινες και κοραλλί γυάλινες χάντρες. Speck Of Style, facebook

SOULMANIA IN MY ROOM Dimitra Tse Krasivaya, facebook

MADE OF SOUL Κολιέ με σφυρήλατη αλυσίδα, μπεζ και κοραλλί χάντρες Cat-Eye και Carnelian Speck Of Style, facebook

LOVE IS IN OUR SOUL! Βασια Φωτιαδου, facebook

ΤΡΥΦΕΡΗ ΕΙΝΑΙ Η ΝΥΧΤΑ Η φωτογραφία βγήκε βράδυ στο δωμάτιό μου. Ήταν τυχαία μίξη του εξωφύλλου του SOUL και ενός κόμικ που μόλις είχα πάρει από το «Μπορ ντελ λο», όπου είχε παρουσιαστεί. Τι σημαίνει; Μάλλον ότι ο διάβολος είναι σίγουρα ένα θηλυκό όπως η Ilia Darling! Και σίγουρα ότι η ζωή είναι απλώς ένα κόμικ! Chris Ex, midnight-cities.blogspot.com

Ο ΚΥΒΟΣ ΤΟΥ SOULΡΟΥΜΠΙΚ! Marios Pliatsikas, facebook

16 SOUL

PAINT IT SOUL Βασίλης Μιχαηλίδης, mail

παρουσίαση

Urban lifestyle σε δύο τροχούς

Μικρό, οικονομικό και κομψό. Το Vision 50 της Honda κόβει βόλτες στην πόλη. Το Vision 50 είναι το νέο scooter της Honda που προσφέρει αξιόπιστη και διασκεδαστική μετακίνηση στον αναβάτη του. Ως ένα «εργα λείο» που προορίζεται για καθημερινή χρήση, ιδιότητες όπως η αντοχ ή, η αξιοπιστία, η ασφά λεια και η ευκολία χρήσης θεωρήθηκαν ζωτικ ής σημασίας κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του από τον κορυτον φαίο κατασκευασ τή δικύκ λων παγκοσμίως. Με τεχνο με ρα, κινητή τικό λεσμα αποτε και αξιόπιστο fuel onic λογία ψεκασμού καυσίμου PGM-FI electr injection, το σταθερό και εύκολο στην οδήγηση πλαίσιο, την προηγ μένη ασφά λεια που προσφέρει το σύστημα συνδυασμένης πέδησης της Honda (Combined Braking System) και τον μεγάλο απο την λεί αποτε 50 θηκευτικό του χώρο, το Vision έξυπνη επιλογή στα 50άρια σκούτερ. Κεντρικό ρόλο στις ισχυρές του επιδόσεις, καθώς και την εξαιρετική οικονομία καυσίμου του Vision 50, έχει ο μονοκύλινδρος τετρά χρονος κινητήρας του. Το μηχανικό σύνολο του Vision 50 υπόσ χεται πολύ χαμηλό κόστος συντήρησης και ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα κατανάλωσης, αφού παρέχει αυτονομία καυσίμου πάνω από 280 χιλιόμε τρα, με το 5,5-λίτρων ρεζερβουάρ του. Αυτή η «γενναιόδωρη» αυτονομία συνεισφέρει στη , συνολική άνεση και ευκολία οδήγησης του Vision ς ερικό εσωτ ωρος όπως συνεισφέρει και ο ευρύχ α χώρος αποθήκευσης, η κομψή οθόνη του πίνακ ς θέσει ες ασμέν σχεδι ομικά εργον οι και οργάνων για οδηγό και συνεπιβάτη. Το Vision 50 διατίθεται σε δύο εκδόσεις με τροχούς 14 και 16 ιντσών και . η τιμή του είναι 1.780 € και 1.940 €, αντίσ τοιχα

εντικά Αυτό το καλοκαίρι διάλεξε τα πιο αυθ tic. sneakers της Vans! Tα θρυλικά Authen

Vans Classics 2012

Since 1966

advertorial

To 1966 ο Paul Van Doren, μαζί με τρεις συνεργάτες, άνοιξε ένα μικρό μαγαζί στη νότια Καλιφόρνια. Το concept ήταν ότι οι πελάτες μπορούσαν να παραγγείλουν τα παπούτσια τους το πρωί και να τα παραλάβουν το απόγευμα της ίδιας μέρας. Τα Vans #44 deck shoes, γνωστά και ως Authentic, γεννήθηκαν. Χάρη στο μινιμαλιστικό τους design, τα πολλά διαθέσιμα χρώματα και την ικανότητά τους να ταιριάζουν με οποιοδήποτε outfit, έγιναν το πλέον επιτυχημένο μοντέλο της Vans. H Vans αποτυπώνει στη νέα της συλλογή Classics 2012 την κληρονομιά δεκαετιών στον ανατρεπτικό και πρωτότυπο τρόπο αντίληψης των sneakers. Βασισμένη στο θρυλικό μοντέλο Authentic, που αγαπήθηκε και περπατήθηκε επί τέσσερις δεκαε-

τίες, η Vans εμπλουτίζει με μια νέα προσέγγιση τα πιο ιστορικά της μοντέλα με έναν μοναδικό τρόπο. Λανσάροντας πρώτη το skate παπούτσι στο μακρινό πλέον 1966, η Vans συνεχίζει και σήμερα να ενσαρκώνει με τα σχέδιά της τη δημιουργικότητα και την ατομική έκφραση των νέων. Αναρίθμητοι street artists έχουν μετατρέψει τα sneakers της σε δημιουργικούς καμβάδες. Οι μεγαλύτεροι αθλητές των extreme sports έχουν σπάσει άπειρα ρεκόρ φορώντας τα, ενώ οι μεγαλύτερες περσόνες της μουσικής έχουν υπογράψει τα πιο συλλεκτικά κομμάτια της. Classics 2012 σημαίνει Vans… όπως την πρώτη μέρα! Αποκλειστικός αντιπρόσωπος VF Hellas AE T: 210 3449 300

Πεζωοδρομίστας Σκέψου τη «Φάρμα των ζώων» του Όργουελ να μετακομίζει στους πεζόδρομους, όπως, άλλωστε, ήδη το έχει κάνει. Όλα τα πετεινά της Θεσσαλονίκης, με καφέ ή μπίρα, αναπτύσσουν συμπεριφορές που είναι πολύ εύκολο να τις κατηγοριοποιήσεις. Το κάναμε χωρίς κανένα έλεος. Κείμενο, Εικονογράφηση Γιώργος Μπάκας

Πασαρένα Παρά την αμφιλεγόμενη θεωρία που υποστηρίζει πως οι γυναίκες έχουν πρόβλημα προσανατολισμού, η Πασαρένα διαθέτει πλήρη γνώση της διαδρομής που θα ακολουθήσει για την επιστροφή της από την αγορά στο σπίτι. Μπορεί να μην είναι η πιο σύντομη, αλλά της εξασφαλίζει τουλάχιστον μια εγγυημένη επιστροφή χωρίς τη συνδρομή της ΕΛ.ΑΣ. και των Συλλόγων Νόσου Αλτσχάιμερ. Έπειτα από ένα εξαντλητικό μπες-ψάξεβγάλε-δοκίμασε-πλήρωσε-φύγε στα μαγαζιά, θα φροντίσει να κάνει την παρουσία της αισθητή σε όλους τους πεζόδρομους του κέντρου με τον γαλλικό της αέρα, το ιταλικό της στιλ και το ελληνικό της όνομα, που το έχει αλλάξει από Χαρίκλεια σε Χάρις, από Καλλιόπη σε Κέλλυ ή από Κρυστάλλω σε Κρύστη. Αφού σιγουρευτεί πως δεν έχει περάσει απαρατήρητη από όλα τα αρσενικά της πόλης και έχει τεσταριστεί το ενδυματολογικό της γούστο (διά των brandnames που αναγράφονται στις σακούλες με τα ψώνια) από τα αντίμαχα θηλυκά, επιλέγει έναν πεζόδρομο (Ικτίνου, Αριστοτέλους) για να ξεκουράσει τις λιωμένες από το shopping πατούσες της. Κάθεται σε μια περίοπτη θέση απλώνοντας ολόγυρα τις σακούλες, σαν να χτίζει το fashion οχυρό της, παραγγέλνει έναν φρέντο καπουτσίνο και βγάζει από τη Μαϊμού Βιτόν της ένα περιοδικό μόδας, από αυτά που δεν μπορείς να ξεχωρίζεις ποια είναι η ύλη και ποιες οι διαφημίσεις. Αφού ρουφήξει την τελευταία γουλιά, σηκώνεται με ύφος εκατό καρδιναλίων (που μόλις έχουν ψωνίσει τα καινούργια τους ράσα) και αποχωρεί σεινάμενη κουνάμενη πίσω στη φωλιά της για να κλάψει τη μοναξιά, τη ματαιοδοξία, την κενότητα και την έλλειψη νοήματος σε έναν κόσμο βαμμένο με αίμα και κραγιόν. 20 SOUL

Ναυαρινόκερος Τι να του πεις για το «Walking Dead», το «Land of the Dead» και το «28 Days Later»; Το «Zombie Apocalypse», που εσύ φαντασιώνεσαι στα χολιγουντιανής παραγωγής όνειρά σου, αυτός το βιώνει εδώ και χρόνια! Ίσως το βρίσκεις political incorrect να εκφράζομαι κατ’ αυτόν τον τρόπο για μια ευπαθή ομάδα, όπως οι χρήστες ναρκωτικών, ή μια απαθή ομάδα, όπως οι dealers ναρκωτικών, αλλά ο Ναυαρινόκερος, καλώς ή κακώς, έτσι τους βλέπει. Τους έχει ζήσει, τον έχουν ζήσει, τους έχει δείρει, τον έχουν δείρει, τους έχει δώσει λεφτά, του έχουν πάρει λεφτά… Μια σχέση άσβεστου μίσους και πάθους, η οποία οδηγεί εύκολα σε εσφαλμένα συμπεράσματα του τύπου: «Η συμβίωση ανομοιογενών ομάδων πολιτών στην Ελλάδα καθίσταται ανέφικτη», «Η κοινωνική αλλοτρίωση αποξένωσε το υποκείμενο από τον εαυτό του και το κοινωνικό σύνολο», «Δεν τον ανάγκασε κανείς τον μαλάκα να συχνάζει στη Ναυαρίνου». Μόνιμος all day θαμώνας της πλατείας/Γούναρη, ο Ναυαρινόκερος αποφάσισε εν πλήρει συνειδήσει πως είναι το μοναδικό μέρος όπου μπορεί να εκφραστεί και να ξοδέψει ευχάριστα τον ελεύθερο χρόνο του. Αφενός από σνομπισμό στις πολύβουες μπαρόπιατσες της πόλης, αφετέρου λόγω της οικονομικής δυσπραγίας που επέφερε η ανεργία ή ακόμη και γιατί το βρίσκει κουλ και extreme να πίνεις μπίρα δίπλα σε έναν τύπο που σε λίγο καιρό θα βρίσκεται στη φυλακή, overdosed σε κάποιο χαντάκι ή στη Θύρα 4 να οργανώνει κερκίδα. Ας σταθούμε στο οικονομικό και ουσιαστικότερο αίτιο. Με ελάχιστο, σχεδόν εξευτελιστικό κόστος, του προσφέρεται η δυνατότητα να πιει αφειδώς όσες μπίρες επιθυμεί και να τις συνοδέψει με πάμφθηνα βουρστ λουσμένα με μαγιονέζα, κέτσαπ και μουστάρδα. Το μίνιμουμ δώρο που μπορεί να κάνει στον εαυτό του, αν θέλει να ζήσει μέχρι τα 50 του, και το μάξιμουμ δώρο που μπορεί να κάνει στους φερέλπιδες νέους επιχειρηματίες που αποφάσισαν να χτυπήσουν με σθένος το μονοπώλιο του γύρου και της μπουγάτσας!

Βαλαορίτα Η Βαλαορίτα ευθύνεται για τον εκτοπισμό της Συγγρουόμενης (βλέπε παρακάτω) από την περιοχή της Συγγρού/Βαλαωρίτου, ενώ φήμες θέλουν να έχει στοχοποιήσει και άλλες εναλλακτικές πιάτσες που αποτελούσαν μέχρι πρότινος «ξένη γη» για τα πόδια της, τα μούτρα της και τα μουσικά της γούστα. Η λέξη «στέκι» τής είναι άγνωστη, καθώς στερείται προσωπικότητας, παιδείας, νοημοσύνης και κατ’ επέκταση δεν την ενδιαφέρει η μουσική ταυτότητα ενός μαγαζιού, το τάργκετ γκρουπ και η αισθητική του. Ακολουθεί το κοπάδι, λιμνάζει όπου «έχει κόσμο», όπου είναι in, must, trendy, super, και διώχνει τους ανθρώπους από δίπλα της με την απωθητική δύναμη εκατό χιλιάδων λεπρών. Μπορεί να πίνει μπίρες στη Ναυραρίνου φορώντας σκισμένα τζιν, εσπρέσο στην Ικτίνου ή μοχίτο στη Ζεύξιδος, να χτυπιέται με Pantera ή Sisters Of Mercy στο «8ball», να χορεύει τσιφτετέλια στο «Marquee» και στο «Kiss Fish» ή να φοράει εντυπωσιακές τουαλέτες και να καμακώνει πλούσιους γαμπρούς στο «Coral». Προς το παρόν και δεδομένης της κοσμοσυρροής (κοινωνικό και οικονομικό παράδοξο) στην περιοχή της Συγγρού/Βαλαωρίτου, θα τη βρεις ανάμεσα στο φοιτηταριό να διασκεδάζει, αγνοώντας τον θόρυβο που προκαλεί η σύγκρουση χιλιάδων ντεσιμπέλ από διαφορετικές πηγές, δημιουργώντας έναν avant-guarde noise αποτελούμενο από 15 ετερόκλητα μουσικά υποείδη. Στις πολύ σπάνιες στιγμές που θα καταφέρει να ανταλλάξει μια κουβέντα με την παρέα της, το αντικείμενο δε θα παρεκκλίνει ποτέ από τις ενδυματολογικές της ανησυχίες, από τις αγαπημένες της τηλεοπτικές σειρές και από το θάψιμο φιλενάδων που απουσιάζουν. Σε λιγότερο σπάνιες στιγμές θα τη δεις να αγοράζει μπίρα κουτάκι από το περίπτερο της Συγγρού/Εγνατίας, «αφού το κάνουν όλοι, άρα είναι κουλ», ανεξάρτητα αν πριν χρόνια άλλαζε πεζοδρόμιο όταν έβλεπε κάποιον «περιθωριακό» μπατίρη να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα. 21

Μπαλόχαυνος Αμετανόητος φετιχιστής, ο Μπαλόχαυνος δεν αποχωρίζεται ποτέ από κοντά του την αθλητική του εφημερίδα και 2-3 κουπόνια στοιχήματος διά παν ενδεχόμενο που προκύψει κάποια στιγμιαία αναλαμπή εμπνεύσεως. Θα τον βρεις ολομόναχο σε οποιοδήποτε πεζόδρομο, ανάλογα με τις προτιμήσεις του και το οικονομικό του προφίλ, να λιάζεται διαβάζοντας εφημερίδα, με αθλητική περιβολή, ανεξάρτητα αν έχει να γυμναστεί από τότε που η Πετρουλάκη παρουσίαζε το πρόγραμμα γυμναστικής στον «Πρωινό Καφέ». Αναπάντητο παραμένει για πολλούς το ερώτημα αν ο Μπαλόχαυνος δεν έχει παρέα για να πιει τον καφέ του ή αν οι φίλοι του είναι σκορπισμένοι ταυτοχρόνως σε άλλες καφετέριες, σε διαφορετικούς πεζόδρομους της πόλης, το ίδιο μόνοι. Υπάρχει μονάχα ένας τρόπος για να το εξακριβώσεις: να στήσεις αφτί. Αν χτυπούν απανωτά τηλέφωνα κατά τη διάρκεια του φραπέ (αναπόσπαστο ρόφημα της καθημερινότητάς του) και ακούγονται συνθηματικά όπως «κουβάς», «παλτό», «στανταράκι», «άχαστο», «θα γείρει το γήπεδο», ενισχύεται το δεύτερο σενάριο. Αν, πάλι, τον ακούσεις να μιλάει για τη διαμάχη του Γκότσι και του Γκολντόνι πάνω στην εξέλιξη του θεάτρου και της Commedia dell’ Arte ή να αναφέρεται στην «Εκμηχανισμένη βούληση» του φιλόσοφου Ρομπέρ Ρεντεκέρ, τότε ενισχύεται το πρώτο σενάριο και η εφημερίδα δε συνιστά παρά αντιπερισπασμό για την αποφυγή βλεμμάτων και κακεντρεχών σχολίων περί αγαμίας. Όταν σιχαθεί να διαβάζει για τις μεταγραφές του Εδεσσαϊκού και του Κιλκισιακού, κοιτάζει το ρολόι του δίνοντας την εντύπωση πως πρέπει να πάει στο γυμναστήριο και σηκώνεται για να γυρίσει σπίτι και να συνεχίσει να μην κάνει τίποτα.

Συγγρουόμενη Οι περιβαλλοντικές και ανθρωπιστικές οργανώσεις βρίσκονται σε κατάσταση συναγερμού για το ενδεχόμενο καθολικής εξαφάνισης της Συγγρουόμενης από τις οδούς Πάικου-Συγγρού. Σε μια περιοχή, όπου πριν 5-6 χρόνια μπορούσες να συναντήσεις μονάχα ομοειδείς της, δηλαδή απέχαλους νεο-χίπηδες, σήμερα εκλείπει ή πολύ απλά προσαρμόστηκε και χάθηκε μέσα σε ένα ομογενοποιημένο πλήθος. Η Συγγρουόμενη, που αν τοποθετηθεί η περίπτωσή της στο επιστημονικό μικροσκόπιο, θα μπορούσε να δώσει απαντήσεις ακόμη και για το μυστήριο της εξαφάνισης των δεινοσαύρων, έχει αφήσει ομολογουμένως κάποια απομεινάρια στην περιοχή, άξια παρατήρησης και κοινωνιολογικής ανάλυσης: Ως επί το πλείστον φοιτήτρια, με μαλλί στο οποίο έβαλε όλη την τέχνη της για να προσομοιάζει με μάζα από μπλεγμένες κουράδες, βελέντζα, χαλί και ξεσκονόπανο εν είδει ρουχισμού, και άπειρα μπόγκολα για να κάνει το κομμάτι της απέναντι σε ένα κοινό που θα πουλούσε την ψυχή του στον διάβολο μόνο και μόνο για να ταξιδέψει πίσω στη δεκαετία του ’60 και να δολοφονήσει… every motherfucking goddamn tree hugging hippie! Οι πολιτικές της ιδέες αντανακλούν ένα αριστερό πνεύμα και μια ανήσυχη ριζοσπαστική φύση, όμως εκφράζονται με την άνεση και την ευφράδεια ενός μοντέλου σε τεστ προσωπικότητας καλλιστείων του ΑΝΤ1. «Αντικαπιταλισμός», «Αντιπαγκοσμιοποίηση», «Αποποινικοποίηση της μαριχουάνας», «Φαΐ και ειρήνη για όλους», «Αποχώρηση από την τύρβη της καθημερινής ζωής», «Δωρεάν παραχώρηση εκτάσεων στη Σαμοθράκη για τη δημιουργία αυτόνομου κοινοβίου», «Εκβαρκελώνιση της ελληνικής κοινωνίας». 22 SOUL

Κυριλελές Ο Κυριλελές αποτελεί προϊόν ενός μακροχρόνιου κοινωνικού πειράματος που διεξήχθη υπό την ομπρέλα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας του Ανδρέα Παπανδρέου, του αποτυχημένου εκσυγχρονισμού του Κώστα Σημίτη και του νεοπλουτίστικου life style του Πέτρου Κωστόπουλου (Πέτρο, μας λείπεις - αλήθεια). Μέχρι χτες η διασκέδασή του περιοριζόταν μονάχα στις πίστες των μπουζουκιών και των night clubs, όπου σχεδόν καθημερινά έκανε ανενόχλητος επίδειξη πλούτου, καλοζωίας και σπορ αμαξιών. Σήμερα, η οικονομική κρίση και οι αλλαγές που επέφερε στη διασκέδαση τον ανάγκασαν να προσαρμοστεί σε μια πιο γήινη πραγματικότητα και να επιλέξει νέα στέκια σε πεζόδρομους, όπως στη Ζεύξιδος, στην Ικτίνου, την Κατούνη και την Αριστοτέλους. Χωρίς αυτό να σημαίνει πως έχει αποχωριστεί τα καταναλωτικά του φετίχ, το iPhone, το iPad, το iPod και το i-don’t care about you, ούτε, φυσικά, και τις ελπίδες της επιστροφής (με τις ευλογίες του Βενιζέλου και του Σαμαρά) πίσω στα καθεστώτα της ρεμούλας, της μίζας και των απευθείας αναθέσεων. Όντας γεννημένος μπίζνεσμαν, CEO, ντούτσε, καπετάν γαμάω, χρηματιστής, ανώτατο στέλεχος, οι συζητήσεις του Κυριλελέ περιορίζονται στον χώρο της «υγιούς» επιχειρηματικότητας και, αν το λεξιλόγιό σου περιλαμβάνει λέξεις όπως «briefing», «executive manager», «accounting», «human resources development», «finance», τον έχεις κερδίσει (και μας έχεις χάσει). Πάντως μη σε ξεγελάσει το Massacri κοστούμι, το Tod’s παπούτσι, ο δερμάτινος χαρτοφύλακας και το Rolex. Σε λίγους μήνες θα διαβάζεις ότι συνελήφθη για οφειλές εκατομμυρίων ευρώ στο δημόσιο και θα λες «έλα, ρε, και έδειχνε τόσο άνετος».

STREAMING Ροή πληροφορίας εικόνας, και food for thought για τον Μάιο. Των Δημήτρη Καραθάνου, Δημήτρη Αθανασιάδη, Βάγιας Ματζάρογλου

Kimbra: Αλτερναντίβα Πόσες φορές ακόμα μπορείς να διαβάσεις την αράδα «βραχνή σόουλ με νότες περιπαθούς τζαζ και μοντέρνες πινελιές» ή κάποιο παράγωγό της, χωρίς να φρίξεις; Παρόλο που οι ονοματοδότες επιμένουν να παρομοιάζουν την 22χρονη Νεοζηλανδή με οποιαδήποτε καταξιωμένη γυναικεία φωνή, από την Amy Winehouse στην Bjork και από τη Florence στη Nina Simone, ο πιο ταιριαστός παραλληλισμός που αποδόθηκε στην Kimbra Johnson είναι εκείνος που ανιχνεύει τις επιρροές της στον Jamie Lidell. Πρόσεξε τα προγραμματισμένα synth και τα φωνητικά beatbox. Άκου την μπασταρδεμένη διασταύρωση των ειδών. Διαπίστωσε την καθολική αποδοχή της από τους χίπστερ. Πουθενά δεν αποτυπώνονται πιο ανάγλυφα οι συγγένειές της με τον ντισκο-σόουλ ηλεκτρονικάριο, από το βίντεο της ερμηνείας της στο φεστιβάλ South by Southwest του φετινού Μαρτίου για τα session του Spotify. Όπως είναι γνωστό, οι χίπστερ δε χορεύουν, λικνίζονται, και ενόσω η Kimbra πλάθει τον ήχο μιας ολόκληρης ορχήστρας με το sampler και τη φωνή της στη διάρκεια της σόλο εκδοχής του «Settle Down», το πλήθος θροΐζει σαν το τρυφερό γρασίδι, κοιτάζοντας μαγνητισμένο και βιντεοσκοπώντας με τα iPhone την performer με τα κατακόκκινα χείλη και τις μελαχρινές αφέλειες, το ριγέ ελαστικό παντελόνι και την πρασινωπή ζακέτα. Είναι το ίδιο κοινό που λάτρεψε τις CocoRosie, την Joanna Newsom, τον Devendra και τους Antony and the Johnsons, χωρίς αυτό να την καθιστά ακατάληπτη για το ακροατήριο της Katy Perry και του MTV, όπως φανερώνει η προβεβλημένη συνεργασία της με τον Gotye στο στρογγυλοκαθισμένο στο νούμερο 1 της Αμερικής, «Somebody That I Used To Know». Η Kimbra διαθέτει ένα ντεμπούτο με τίτλο «Vows», μια πενταμελή μπάντα για τις ζωντανές τουρνέ, 60 χιλιάδες ακόλουθους στο twitter και αποτελεί τη δημοφιλέστερη συνεισφορά της Νέας Ζηλανδίας στην ποπ κουλτούρα αυτή τη στιγμή. youtube.com/ kimbra live SXSW 2012 24 SOUL

Sandrine Lee, Courtesty of Montuno.

Esperanza Spalding: Ελεύθερες βολές Είναι κουκλάρα, παίζει κοντραμπάσο και κέρδισε το πρώτο Grammy Νέου Καλλιτέχνη που έχει απονεμηθεί ποτέ σε μουσικό της τζαζ. Τι άλλο θέλεις για να ασχοληθείς με την περίπτωσή της; Προϊόν περίεργων εθνικών καταβολών, η Spalding έχει αφροαμερικάνικες, ουαλικές και ισπανικές ρίζες, μεγάλωσε σε μια γειτονιά του Πόρτλαντ, την οποία χαρακτηρίζει «τρομακτικό γκέτο», και διδάχτηκε βιολί, όμποε και κλαρινέτο, προτού ανακαλύψει το μπάσο, στα χρόνια του γυμνασίου. Εξασκώντας ένα ιδιόμορφο, πρωτάκουστο fusion της τζαζ, του οποίου το εύρος των επιρροών περιλαμβάνει αβαντ-γκάρντ μπασίστες της ECM σαν τον Dave Holland, το σαξόφωνο του Wayne Shorter, τους ήχους της βραζιλιάνικης

Tropicalia, τις συνθέσεις του Ornette Coleman και την καριερίστικη προσέγγιση της Madonna, κυκλοφόρησε το «Radio Music Society», ένα άλμπουμ που της απέφερε το Grammy αλλά και το βραβείο Τζαζ Καλλιτέχνη της Χρονιάς στα Boston Music Awards. Η κλασική της παιδεία συντελεί στο να ενορχηστρώνει με την ίδια ευχέρεια σύνολα εγχόρδων και πιανιστικές τρίλιες α λα Herbie Hancock, καμπαρετζίδικους ρυθμούς και laid back μπαλάντες, σε ένα άλμπουμ που ξεπερνά τα όρια του ιδιώματός του. Σας είπαμε ότι τραγουδάει κιόλας; esperanzaspalding.com

25

Maximum Rad: The Iconic Covers Of Thrasher Magazine Η τοξοειδής τυπογραφία του λογοτύπου του είναι άγνωστο πόσες φορές έχει ζητηθεί να γίνει στάμπα σε κάποια πρέσα που φτιάχνει T-shirts. Δύσκολα, επίσης, κάποιος μπορεί να αριθμήσει με σιγουριά σε πόσες ταινίες και βιντεοκλίπ «τρελαμένοι» έφηβοι διαβάζουν τις σελίδες τους ή στριφογυρνούν στους δρόμους με αυτό στην κωλότσεπη. Αυτό που με βεβαιότητα μπορεί κάποιος να ορίσει είναι πως, ετυμολογικά, «Thrasher» σημαίνει εκείνος που πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα, που χτυπά στον υπερθετικό βαθμό και πλέει τη σανίδα του ενάντια στους αέρηδες και τα κύματα. Από τον Ιανουάριο του 1981, που εκδόθηκε για πρώτη φορά στο Σαν Φρανσίσκο κοστίζοντας 1 δολάριο, μέχρι σήμερα στο περίπτερο της γειτονιάς σου, το «Thrasher Magazine», εκτός από πρώτο skate έντυπο, ευθύνεται για αυτό που σήμερα ονομάζεται κατά κόρον «urban culture». Έστω και αν καταχρηστικά κάτι τέτοιο μπορεί να περικλείει το χορευτικό κάποιας μπουζοκοπαράστασης. Έχοντας τριανταρήσει, το «Thrasher Magazine» θυμήθηκε μέσα από τον νεϋορκέζικο εκδοτικό οίκο Rizzoli τα πρώτα του βήματα στα 80s, τη νεανική του ορμή στα 90s, την ενηλικίωσή του στoν 21ο αιώνα. Και εν είδει οικογενειακού άλμπουμ μας παρουσιάζει το «Maximum Rad: The Iconic Covers Of Thrasher Magazine». Ντάξει. 26 SOUL

Γιατί να το αγοράσεις; Για να καταλάβεις καλύτερα τι σημαίνει street attitude εκτός από σλόγκαν των επόμενων sneakers που θα φορέσεις. Το «Thrasher» δεν περιορίστηκε ποτέ στη skate θεματολογία, αλλά με επίκεντρο αυτή προσπάθησε μέσα από τα τεύχη του να αποτυπώσει τον κόσμο όπως τον έβλεπε και όχι όπως θα ήθελε να τον δει. Οι φωτογραφίες του κατέγραφαν όσα έτρεχαν στα πάρκα και τα πεζοδρόμια, η γλώσσα του αγκάλιασε τις αργκό εκφράσεις των σχολιαρόπαιδων, η ύλη του φρόντιζε να παρουσιάζει τις μπάντες, όταν ξεκινούσαν στα γκαράζ και όχι όταν υπέγραφαν συμβόλαιο στις δισκογραφικές, η ερμηνεία του για τη μόδα ήταν αυτό που φορούσες στο σπίτι και όχι η bizarre νοοτροπία της glam Αμερικής. Από τον άλλο κόσμο, οι εκδότες του σήμερα θα πρέπει να νιώθουν περήφανοι. Ο Eric Swenson αυτοκτόνησε το 2011 στα 64 του χρόνια, ο Fausto Vitello πέθανε από καρδιακή ανακοπή το 2006 πάνω στο ποδήλατό του όντας 60 ετών, αλλά σε κάθε μετενσάρκωση και σε όποια ζωή και αν ζήσεις, το «Thrasher» θα βρίσκεται κάθε μήνα στα περίπτερα για να ρολάρει το lifestyle εκεί που οι άλλοι δεν μπορούν. thrashermagazine.com rizzoliusa.com

Justified: Η ευτυχία είναι ένα ζεστό όπλο Το θανατικό ξεκίνησε πριν από τρεις Μαρτίους, με τις απλούστερες των προφάσεων: Ένας σερίφης δίνει 24ωρη προθεσμία σε πιστολά να εγκαταλείψει το Μαϊάμι. Εκείνος αρνείται. Ο πρώτος τον ξεπαστρεύει. Ο εν λόγω σερίφης πέφτει σε δυσμένεια και μετατίθεται στη γενέτειρά του, στις εσχατιές του Κεντάκι, όπου περίπου κάθε μέλος του περίγυρού του τυγχάνει αιμοδιψής εγκληματίας, ανάμεσά τους και συγγενείς πρώτου βαθμού. Κάπως έτσι κύλησε το πράμα, με αχνιστό αίμα, κοχλάζον μπέρμπον, άφθονο σεξ και αστείρευτο χιούμορ, και ενώ το τελευταίο επεισόδιο προβλήθηκε στις 10 Απριλίου, το FX ανανέωσε το «Justified» για μια τέταρτη σεζόν δεκατριών επεισοδίων. Μονολιθικό και δίχως εκπλήξεις όσο και αν μοιάζει, το σίριαλ υποκρύπτει σπουδαίο αφηγηματικό βάθος, κυρίως στον τρόπο του να χαρτογραφεί την αμερικάνικη επαρχία, όπου πίσω από το προκάλυμμα της αξιοπρεπούς διαβίωσης ελλοχεύει αμάθεια, ανέχεια, έγκλημα, αλκοολισμός, πορνεία και εμπόριο ναρκωτικών ως επιβεβλημένη εργασιακή σταδιοδρομία. Η πατρότητα του σεναρίου ανήκει στον βετεράνο στιλίστα του νουάρ, Έλμορ Λέοναρντ, ενώ οι πρωταγωνιστές έρχονται με κολακευτικότατες διαπιστεύσεις από παλιότερες σειρές του τηλεοπτικού πανοράματος. Ο σερίφης του Χάρλαν, Ρέιλαν Γκίβενς, με τις ακροβατικές επιδόσεις στο περίστροφο και το λευκό πλατύγυρο καπέλο στέτσον που προκαλεί θυμηδία, είναι ο Τίμοθι Όλιφαντ του αλησμόνητου «Deadwood». Ο στυγερός συμμορίτης της κομητείας και παιδικός φίλος του Γκίβενς, Μπόιντ Κράουντερ, είναι ο Γουόλτον Γκόγκινς, ένας ηθοποιός που λατρεύτηκε στις εφτά σεζόν του «The Shield», στον ρόλο του Σέιν Βαντρέλ. Από το «Shield» προέρχεται και η Νάταλι Ζία, αμόρε του σερίφη, ενώ το «Lost» συνεισέφερε με τον Τζέρεμι Ντέιβις, ο οποίος υποδύθηκε τον σακάτη ναρκοέμπορο Ντίκι Μπένετ. Η μεταιχμιακή απεικόνιση άσπρου-μαύρου, σωστού και λάθους, παραλληλίστηκε με το «Breaking Bad», η γλαφυρή περιγραφή της ρατσιστικής, white trash δημογραφίας του Νότου, που ντοπάρεται με χάπια λαθροβιώντας σε τρέιλερ, συγκρίθηκε με το «Sons of Anarchy» και η κλινική ψυχοπαθολογία των ηρώων προσιδιάστηκε με το «Dexter», όμως όσοι παρακολουθούν το «Justified» θα συμφωνήσουν πως είναι ένα σίριαλ μοναδικό. fxnetworks.com/shows/originals/justified

Lullaby: Ο πρώτος λόγος Ποιες είναι οι πρώτες λέξεις που ακούει ένα παιδί, όταν αντικρίζει το φως της ζωής; Στο ερώτημα αυτό προσπάθησε να απαντήσει ο Σπύρος Παλούκης με τον φωτογραφικό του φακό απαντώντας στο κάλεσμα της φετινής Photobiennale με θέμα τον «Λόγο». Το «Lullaby: ο πρώτος λόγος» είναι μια φωτογραφική εργασία in progress, στην οποία αποτυπώνεται η σχέση ενήλικα - παιδιού μέσω του νανουρίσματος. Αυτές οι πρώτες λέξεις ποικίλουν ανάλογα με την καταγωγή, την εθνικότητα, την ηλικία, τη μόρφωση, την οικονομική και κοινωνική κατάσταση. Όλες όμως έχουν τον ίδιο σκοπό: να γαληνέψουν και να περιλούσουν με αγάπη το παιδί. Στο πρότζεκτ φωτογραφήθηκαν γονείς με το παιδί, ενώ καταγράφτηκε και το εκάστοτε νανούρισμα. Οι φωτογραφίες θα παρουσιαστούν σε ομαδική έκθεση τον Ιούνιο, στο Kalos & Klio Showroom (Τσιμισκή 99). spyrospaloukis.com

The Gaza Surf Club: Μόνο αγάπη Σανίδα και κύμα στη Λωρίδα της Γάζας. Στα 41 χιλιόμετρα που αγναντεύουν τη Μεσόγειο Θάλασσα και από το 1949 αποτελούν τη διαχωριστική γραμμή των ανθρώπινων εχθροπραξιών. Ο Norman H. Olsen σκέφτηκε το 1991, επιστρέφοντας στις ΗΠΑ με τις καλύτερες surf αναμνήσεις στις αποσκευές του, να ιδρύσει εκεί μια λέσχη. Στα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι την υλοποίηση της ιδέας, η ένταση στην περιοχή οξύνθηκε, χιλιάδες άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και το πολιτικό σκάκι στην περιοχή προκάλεσε αιματοχυσία σε κάθε κίνησή του. Το 2008, όντας επικεφαλής του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Explore Corps, ο Norman H. Olsen θα εγκαινιάσει το The Gaza Surf Club μαζί με surfers της περιοχής, ταράζοντας ευχάριστα τα κοινωνικά ύδατα. Από στόμα σε στόμα και από κύμα σε κύμα. Ισραηλινοί, Παλαιστίνιοι και εκατοντάδες ταξιδιώτες από κάθε σημείο της Γης θα βρεθούν από κοινού να απολαμβάνουν τη δροσιά της θάλασσας και την ιδιάζουσα φυσική ομορφιά των φυσικών συνόρων της περιοχής σερφάροντας, στήνοντας έθνικ πάρτι, προσπαθώντας να αποφορτιστούν από τη μόνιμη αίσθηση κινδύνου. Οι δυσκολίες και οι υπερβάσεις των εθνοδιχαστικών κελευσμάτων μίσους, η ανθρώπινη συμφιλίωση μέσα από τη σανίδα σωτηρίας του αθλητικού πνεύματος, ο αληθινός ακτιβισμός σε πράξεις και όχι σε πλακάτ. Μια αληθινή ιστορία που έγινε βιβλίο, μεταφέρθηκε στο σινεμά και για τίτλο χρειάζεται δύο λέξεις: μόνο αγάπη. www.gazasurfclub.com

28 SOUL

ΚΜΣΤ: Πέρα από τα όρια του βλέμματος

Ένα από τα εντυπωσιακότερα εκθέματα της νέας έκθεσης του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, είναι η διαδραστική φωτογραφική εγκατάσταση της Μαρίας Πασχαλίδου, με ηχητική σύνθεση του Μανώλη Μανουσάκη και προγραμματισμό και ανάπτυξη λογισμικού του Μαρίνου Κουτσομιχάλη. Το έργο της πειραιώτισσας εικαστικού, με τίτλο «Αυθαιρεσία», εξερευνά τον χώρο ανάμεσα στο τυχαίο, το μη τυχαίο και το ατυχές μέσα από τον συσχετισμό φωτογραφίας, λόγου και ήχου, χάρη σε ένα ειδικά σχεδιασμένο software που δίνει τη δυνατότητα στον θεατή να αλληλεπιδράσει με το έργο. Σύμφωνα με την καλλιτέχνιδα, η «Αυθαιρεσία» αποσκοπεί σε ένα παιχνίδι εξερεύνησης των όρων «επιλογή», «τυχαία επιλογή», «αναγκαιότητα», «αναποφασιστικότητα», «αδιαφορία». Στο ισόγειο της Αποθήκης Β1 του λιμανιού, συναντάμε τα κάδρα της Caroline May. Η βρετανίδα φωτογράφος, που ζει και εργάζεται στην Αθήνα, παρουσιάζει το «The Killing Pictures», μια σειρά που εκτέθηκε τον περασμένο Ιούνιο στην γκαλερί Φρόιντ του Λονδίνου, η οποία εστιάζει στις ομοφοβικές δολοφονίες που διαπράχτηκαν σε πάρκα της αγγλικής πρωτεύουσας την τελευταία δεκαετία. Αναπαραστάσεις συλλογικής μνήμης, υποταγής και τραυμάτων υπογραμμίζουν τη φωτογραφική μεθοδολογία κατασκευής ιστοριών. Το τελευταίο μέρος της έκθεσης φιλοξενείται στον πρώτο όροφο του ΚΣΤΘ, με ένα πρότζεκτ σε εξέλιξη της Φωτεινής Παπαχατζή, υπό τον τίτλο «Elevador». Πρόκειται για καταγραφή των προσωπικών ιστοριών, των συνθηκών διαβίωσης και των διαπροσωπικών σχέσεων των εκδιδόμενων γυναικών στο Σαλβαδόρ ντε Μπαΐα της Βραζιλίας. Προβολές βίντεο και σειρές φωτογραφιών συνθέτουν μια εγκατάσταση που επιχειρεί να πραγματευτεί την επιλογή, τη σεξουαλικότητα, τα μίντια, το φύλο και την ηλικία μέσα από το context της πορνείας που ασκείται στα όρια ενός συγκεκριμένου χώρου. Τα έργα της έκθεσης, που ονομάστηκε «Πέρα από τα όρια του βλέμματος» και διαρκεί ώς τις 17 Ιουνίου, συστεγάζονται αλλά λειτουργούν ανεξάρτητα και παρουσιάζονται αυτονομημένα, χρησιμοποιώντας τη φωτογραφία ως κύριο εκφραστικό μέσο, φροντίζοντας παράλληλα να διευρύνουν τα εκφραστικά της όρια, ενώ αποτελούν την πρόταση του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης για τη φετινή Photobiennale με θέμα τον «Λόγο». cact.gr

Nobody’s Perfetc: Η Θεσσαλονίκη στις Κάννες Αίθουσα σύνταξης εφημερίδας σε απροσδιόριστο, αναμφίβολα παρελθοντικό, χρόνο, σύσκεψη ύλης ηγεμονευόμενη από τη δεσποτική, παγερά γοητευτική υπεύθυνη κοσμικών. Ένα έγκλημα που αποσιωπάται από την ειδησεογραφία, ένας σειριακός δολοφόνος θηλυκού γένους που κατατρέχει τις σκέψεις, μια αίσθηση εξαπάτησης που πλανιέται πάνω από συμπεριφορές και εκδηλώσεις, η διαφαινόμενη υποψία ενός επικείμενου τραγικού κρεσέντο. Το «Nobody’s Pefetc» είναι ένα νουάρ παλαιάς κοπής σε fast forward, ένα δεκαπεντάλεπτο φιλμάκι που συνοψίζει όλα τα κλισέ και τα φετίχ του είδους, αυστηρό ασπρόμαυρο, έντονο κοντράστ, παραμορφωτικά καδραρίσματα και ευρυγώνιες λήψεις, όλα όσα εν ολίγοις δεν αποτελούν συστατικά επιτυχίας σύμφωνα με συμβατικούς κινηματογραφικούς όρους. Σε πείσμα των κανόνων, η ταινία ταξίδεψε στις Κάννες, συμμετέχοντας στο Short Film Corner του φεστιβάλ, γεγονός που υπογραμμίζεται από τα κινηματογραφικά media και προσθέτει άλλο ένα επιχείρημα περί κυοφορίας κάτι σπουδαίου από πλευράς ελληνικού σινεμά, σε μια περίοδο που η εγχώρια παραγωγή διακρίνεται επανειλημμένως. Το «Nobody’s Perfetc» γυρίστηκε σε διάστημα τεσσάρων ημερών, στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης, τον Φεβρουάριο του 2012. Για την πραγματοποίησή του δούλεψε μια νεανικότατη ομάδα, αποτελούμενη από ηθοποιούς του θεάτρου και του κινηματογράφου, απόφοιτους του Τμήματος Κινηματογράφου του ΑΠΘ και δημιουργούς ενασχολούμενους με τη διαφήμιση. Η Δέσποινα Καβύρη συνυπογράφει τη σκηνοθεσία, μαζί με τον Γιώργο Μαντζουρανίδη. Η ιδέα της υποβολής υποψηφιότητας στο Φεστιβάλ Καννών ήταν δική της, «ένα στοίχημα που πετύχαμε συλλογικά, δείχνοντας σοβαρότητα και επαγγελματισμό», όπως σχολιάζει. Λέει επίσης ότι δε θα σταθεί μόνιμα στο νουάρ, μελλοντικά την ενδιαφέρει «ο συνδυασμός των κινηματογραφικών ειδών σε μια ταινία και το παιχνίδι με τους κανόνες του καθενός». Ενώ ο Μαντζουρανίδης ξεχωρίζει τρία στοιχεία στην προσπάθεια να αποτυπωθεί πειστικά η ιστορία του «Nobody’s Perfetc»: η φωτογραφία, η κατά το δυνατόν πιο πιστή απεικόνιση της εποχής και η μουσική. Θεωρεί πως όλα τους αξιοποιήθηκαν στο μέγιστο, αλλά η τεχνική επάρκεια έπαιξε ήσσονα ρόλο σε σχέση με το πάθος με το οποίο περιέβαλλαν την παραγωγή όλοι οι συντελεστές της. Σε κάνει να αναρωτιέσαι: κανείς δεν είναι τέλειος; facebook.com/NobodysPerfetc

30 SOUL

Best Fresh Music iRadio: Με δύναμη από την Έδεσσα

«Freshen your music, freshen your mood», το motto τους, και το εννοούν: είναι όντως μια φρεσκότατη νότα στη μουσική ακινησία των επαρχιακών (και όχι μόνο) ερτζιανών. Η ιδέα του iRadio ξεκίνησε από τον Άγγελο και τον Χρήστο. «Σπουδάσαμε και οι δύο Θεσσαλονίκη με ακούσματα και επιρροές από στέκια που η alternative, jazz, electronic και rock μάς γέμιζαν την ψυχή. Παίζαμε dj στο ίδιο μαγαζί και, όταν βρεθήκαμε σε μια άδεια από τον στρατό, είπαμε να κάνουμε κάτι καλό για τη “μουσική κοινωνία”! Υπήρχε μια καλή βάση μηχανημάτων και εξοπλισμού, που την ενισχύσαμε με τις οικονομίες μας και έτσι εκπέμπουμε καθημερινά και καθαρά!» Πλαισιώθηκαν από μια γλυκιά συμμορία, ένα μεγάλο δίκτυο συνεργατών-φίλων, «γιατί αλλιώς αυτές οι δουλειές είναι ημιτελείς». Και η Έδεσσα; Σας ακούει; «Η Έδεσσα είναι μια πόλη με την ένταση του ραδιοφώνου της χαμηλωμένη, όμως πάντα είναι έτοιμη να την ανοίξει στο τέρμα για κάτι καλό. Αυτό προσπαθούμε: να φέρουμε έναν νεανικό αέρα στην πόλη, και όχι μόνο, καθώς το κοινό μας, πέρα από τη Βόρεια Ελλάδα (κυρίως), εξαπλώνεται και σε χώρες όπως η Γερμανία και η Αγγλία. Στόχος είναι να φανεί πως και η επαρχία ξέρει, ακούει, τα σπάει, για αυτό και στα πάρτι μας θα δεις τις πιο ψαγμένες φιγούρες της περιοχής, που απλώς ζητάνε το κάτι παραπάνω». Και ποια είναι η power playlist σας αυτόν τον καιρό; «Αυτή: Pretty Lights - “Finally Moving” (James Brown remix) / Lego Boy - “Walking Alone” / Marietta Fafouti - “Kookoobadi” / Moloko - “Familiar Thing” / Zac F - “The Time Is Now Getting Away With It” / Yann Tiersen - “Violin and Beat” / Χρήστος Λαϊνάς “Avec Toi” / Woodkid - “Iron” / Papercut - “Black Dog” / Consoul Trainin & Pink Noisy - “Litanie Des Saints”». bestfreshmusic.gr

Γιάννης Σερβετάς: iPados καιρού! Αγαπημένο και χιουμοριστικό «Το Προσωπικό Ημερολόγιο-Ανεκδοτολόγιο 2012» του Γιάννη Σερβετά βρίσκεται πλέον και στο iPad μεταφέροντας τη σπιρτάδα των σκέψεών του στον ψηφιακό κόσμο. Είναι πλέον ετήσια παράδοση, είναι ένα καλεντάρι με ευφυή γραφή, αστείες ατάκες και όλα όσα μας κάνουν να γελάμε και να εκτιμούμε τον Γιάννη Σερβετά. Από το 2006, που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά μέχρι σήμερα, το προσωπικό ημερολόγιοανεκδοτολόγιο μας κρατά συντροφιά 365 ημέρες τον χρόνο και αποτυπώνει όλα όσα τριβελίζουν το μυαλό του συγγραφέα. Τα μικρά και μεγάλα, τα παράδοξα και τα νορμάλ της καθημερινής ζωής. Οι εκδόσεις IANOS, σε συνεργασία με την TopCreations, προχώρησαν στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη της iPad εφαρμογής του. Αποτέλεσμα; Oι αναρίθμητοι αναγνώστες και χρήστες μπορούν να διαβάσουν όσα και στην έντυπη έκδοση αλλά και να συμμετέχουν ακόμη περισσότερο στη διαμόρφωση του περιεχομένου σε ένα περιβάλλον λειτουργικό και οικείο από την πρώτη στιγμή. Ένας μηχανισμός σε οδηγεί διαδοχικά σε διαφορετικές ημέρες και μήνες για να επιλέξεις την ημέρα της επιθυμίας σου. Με scrolling μπορείς να βρεθείς σε όποιο σου κάνει κέφι, με log in στα social media να μοιράσεις το περιεχόμενο και να έχεις το επόμενο status update σου «διά στόματος» Γιάννη Σερβετά, με τα εικονίδια που υποστηρίζουν την εφαρμογή να γράψεις όσα θέλεις στον ψηφιακό κόσμο. Έκανες κοπάνα; Τι όνειρο είδες; Πόσα κιλά; Με γραφικά δεδομένα και διαγράμματα που συνοδεύουν το προσωπικό ημερολόγιο-ανεκδοτολόγιο του Γιάννη Σερβετά στο iPad, η διάδραση ενός σύγχρονου, new age σημειωματάριου είναι πιο διασκεδαστική από ποτέ. 32 SOUL

Φωτογραφία Κώστας Αμοιρίδης

Μόλος Oh yeah!

Για Πουκέτ exotic Ταϊλάνδη καλά πάω; Καλά πας! Για παραλία Venice, Καλιφόρνια, σούπερ ροκ εν ρολ και σούπερ φαν καλά πάω; Καλά πας. Γιατί από όποιον δρόμο και αν διαλέξεις να πας στον «Μόλο» της Χαλκιδικής αυτό το καλοκαίρι, θα βγεις στο πιο κοσμοπολίτικο beach bar της επικράτειας. Το facebook τους είναι αδιάψευστος κριτής, όπως και οι 3.000 ξέσαλοι Μόλος lovers, όταν από τον Απρίλιο έγραψαν: «Επιτέλους»! Και το σήμα δόθηκε, τα ωραιότερα παιδιά της πόλης πέ­ταξαν τα χειμωνιάτικα, φόρεσαν τα μαγιό, άρπαξαν τις ρακέτες, και η μπάλα… ερρίφθη! Βουτιές, ανάλογες beach bar απογειωτικές μουσικές και… μυθικά πάρτι, το Σάββατο και την Κυριακή, πάντα με τον Αντώνη Κανάκη στα dexx. Κοκτέιλ για να πάνε τα φαρμάκια της κρίσης κάτω και σφηνάκια για να ξορκιστεί η μιζέρια, και ορίστε γιατί η Χανιώτη είναι η πρωτεύ­ουσα της θερινής σεζόν. Θάλασσα γυαλί, τέλεια, βυθός θεσπέσιος, μια Γαλάζια Σημαία κερδισμένη επάξια, εγγυώνται δροσιά που σκοτώνει την κάψα του Κέλσιου, όλοι μέσα, εμπρός μαρς. Κορίτσια τε­λευταίας θεσπέσιας εσοδείας, μαγιό αστραφτερά, ρακετομαχίες, ένα δίχτυ που δεσπόζει αλλά και προκαλεί για beach volley καρφιά, κέφι διαρκές, φοίνικες, γιατί οι Red

34 SOUL

Hot Chili Peppers είναι από την Καλιφόρνια αλλά ο «Μόλος» από τη Χαλκιδική. Μαξιλάρες θεές και ραχάτικες, αναπαυτικές ξαπλώστρες, υπέρτατα γουστόζικος συνδυασμός χρωμάτων λευκού με πράσινο βεραμάν, χορτάρια και γκαζόν, γιατί στο Μπαλί είναι υπέροχα, αλλά εδώ υπεροχοτερότερα. «Μόλος» σημαίνει επίσης: κοχύλια στον βυθό αλλά και στον λαιμό σαν περιδέραιο, καταπληκτικά ηλιοβα­σιλέματα, ακτή καυτή σαν πάρτι, όπου κανένας δεν κάθεται και όλοι κουντουρντίζουν. Ο «Μόλος» είναι η Χαλκιδική της Χαλκιδικής, αλλά κι όλες οι beach bar areas του πλανήτη σε συσκευασία που εγγυάται το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής σου. Ετοιμάσου επομένως για άλλο ένα εξαντρίκ θέρος: με ιδρώτα, βραζιλιάνικης υφής παρεό, μαγιό και σώματα, κολα­σμένα και γεμάτα έξαψη, αμαρτία, μπίρα και παγο­μπουγελώματα, θαρρείς κι ένα ταμτάμ βαράει από τα ηχεία και προσκαλεί και προκαλεί όλη τη Θεσσα­λονίκη να το γλεντήσει στον ρυθμό του.

Γιώργος Μαυρίδης & Tattooligans Δύο ανεξίτηλες δεκαετίες, μια tattoo κολεκτίβα. Αγάπη τους η δερματοστιξία, motto τους «choose life», είναι οι Tattooligans και ο αρχηγός τους, που εξηγεί γιατί διάλεξε μια ζωή με χρώμα και χαμόγελο. Συνέντευξη Δημήτρης Αθανασιάδης Πορτρέτο Λούης Κωνσταντίνου

Από τις μαορί παραδόσεις και τα ταξιδιωτικά μίλια των ναυτικών στους αθλητές των ομάδων και τον σελεμπριτισμό μεσολάβησαν διάφορα και το tattoo έγινε mainstream υπόθεση στην ελληνική κοινωνία. Ο κόσμος αρέσκεται να κάνει τατουάζ και να δείχνει αλήτης, τα μίντια ασχολούνται περισσότερο πλέον με τους επωνύμους, η νέα γενιά γουστάρει πια να χτυπά στο σώμα της σχέδια. Εννοείται πως η προβολή διασήμων προσώπων εξοικείωσε την κοινωνία με τη δερματοστιξία και φύγαμε από την αντίληψη πως τατουάζ έχουν μόνο τα πρεζάκια και οι φυλακισμένοι. Επιτέλους ήρθε η στιγμή να προχωρήσουμε μπροστά…

36 SOUL

advertorial

Δε θα χτυπήσουμε ποτέ σβάστικα. Αυτό που κάνουμε το κάνουμε πρώτα γιατί το γουστάρουμε και μετά για τα χρήματα. Εξάλλου, οι τατουατζήδες δεν έχουν δώσει όρκο στον Ιπποκράτη. Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε κάτι που δε μας αρέσει. Από την πρώτη μέρα που έπιασα βελόνα και πιστόλι στα χέρια μου, έχω καταλάβει πως 24 ώρες είναι πολύ λίγες τελικά. Αν θέλεις να κάνεις κάτι στη ζωή σου, θα πρέπει να ιδρώσεις πολύ, ακόμα και αν είσαι καθιστός 12 ώρες σε μια καρέκλα. Αγαθά κόποις κτώνται. Η φήμη που φέρει ένα tattoo studio ορίζει και την ευθύνη του. Χαιρόμαστε πολύ που το 90% των ανθρώπων που θα επιλέξουν τους Tattoοligans γίνονται φίλοι μαζί μας στο διάβα του χρόνου. Ο κόσμος χωρίς τατουάζ θα ήταν ο ίδιος. Απλώς εμείς θα έπρεπε να βρούμε να κάνουμε κάτι άλλο. Φεστιβάλ για τα οποία ένας tattoo lover αξίζει να βγάλει αεροπορικά εισιτήρια; Λας Βέγκας, Λονδίνο, Μιλάνο, Βερολίνο. Από όλες τις διακρίσεις και τις βραβεύσεις μας, αυτή που κρατάμε είναι μία: πηγαίνουμε κάθε μέρα με χαμόγελο στη δουλειά μας και έχουμε αγάπη ο ένας για τον άλλον. Υπάρχει μεγαλύτερη διάκριση από αυτή; Υπάρχουν διάφοροι tattoo artists που εκτιμούμε. Αλλά ο Jamer είναι απλά «αλλού». Είναι συγκινητικό να τον βλέπεις κάθε φορά που ζωγραφίζει. Ο πόνος είναι κάτι που ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά. Tattooligans Γεωργίου Θεοχάρη 5-7, Θεσσαλονίκη Τ: 2310 283 182 www.tattooligans.com www.facebook.com/tattooligans 37

Dirty Roses Tattoo Studio

Th-ink Different

advertorial

Στολίζει με μελάνι και στιλ το σώμα, χτυπά σχέδια που βραβεύονται διεθνώς, αποκτά κάθε μέρα νέους φίλους. Στον κήπο του «Dirty Roses», ανθίζει ο tattoo καρπός μιας αισθητικής που επιμένει να είναι ο εαυτός της. Κείμενο Δημήτρης Αθανασιάδης

Από τα πιο δυνατά χαρτιά της ελληνικής tattoo σκηνής, το στούντιο των «Dirty Roses» μπορεί να το αναγνωρίζεις από το χαρακτηριστικό έμβλημά του, τον άσο μπαστούνι και το διανθισμένο κρανίο, που αποτελεί το δικό του οικόσημο στον απαιτητικό χώρο της δερματοστιξίας. Πιθανότατα έχεις ακούσει περισσότερα από κάποια φίλη ή κάποιο φίλο σου που απέκτησε το δικό του σχέδιο χάρη στα περίτεχνα χέρια του Κώστα Τζηκαλάγια και του Alex Gotza. Φυσικά, μπορεί να γνωρίζεις από πρώτο χέρι την τεχνοτροπία του έχοντας χτυπήσει το δικό σου τατουάζ στον καλαίσθητο χώρο του. Ένα σημείο που λειτουργεί ως σήμα κατατεθέν της πλατείας Ναυαρίνου και της νέας, γενναίας, δημιουργικής Θεσσαλονίκης και πέτυχε να διακριθεί σε εγχώρια και διεθνή tattoo conventions. Καλλιεργώντας από το 2010 στον ημιώροφο της 38 SOUL

Απελλού την αντίληψη «ένα σχέδιο για τον καθένα», το «Dirty Roses Tattoo Studio» διαδόθηκε με ταχύτητα από στόμα σε στόμα τόσο για τις επιδόσεις του όσο και για τη φιλική ατμόσφαιρά του. Ροκαμπίλια και πάνκηδες, χιπ χοπ κοινό και skaters, κουστούμια και t-shirts, electromaniacs και metalheads, glossy κορίτσια και indie girls έχουν εμπιστευτεί την πολύ σοβαρή υπόθεση ενός όμορφου tattoo στο καλλιτεχνικό δυναμικό των «Dirty Roses». Κάτοικοι της πόλης, πολίτες από διάφορες χώρες που πήραν μια πτήση από κάποιο αεροδρόμιο για να φτάσουν στη Θεσσαλονίκη εκτιμώντας το υψηλό επίπεδο και τον επαγγελματισμό τους. Από τον Gus G, κιθαρίστα του Ozzy Osbourne, μέχρι τις μητροπολιτικές φιγούρες και τις ανώνυμες περσόνες που έχουν ανταλλάξει νέα, ιδέες και κουβέντες αποκτώντας το πρώτο τους ή το επόμενο tattoo κόσμημά τους, οι βελόνες

των Dirty Roses έχουν κεντήσει αναρίθμητες μικρές και μεγάλες ιστορίες. Ρίχνοντας μια ματιά στα πολυάριθμα σχέδιά του, συζητώντας εκείνο που έχεις εσύ κατά νου, διατρέχοντας τις σελίδες των tattoo και κόμικ περιοδικών που θα βρεις στο σαλόνι του, ρωτώντας και λύνοντας απορίες, μπορείς να αποκτήσεις και εσύ τη δική σου ιστορία. Το στούντιο του «Dirty Roses» θα φροντίσει να διηγηθεί στο δέρμα σου με τον δικό του, αυθεντικό τρόπο. Dirty Roses Tattoo Studio Απελλού 4, πλατεία Ναυαρίνου, Θεσσαλονίκη Τ: 2310 227 217 www.dirtyroses.gr www.myspace.com/dirtyroses_tattoostudio

THE SHOPRANOS Επιμέλεια Λίνα Μανδράκου

03

01

05

01 Παπούτσια Slimmer Stadil High, Hummel 02 Παπούτσι Converse/Colors Collection, FF Group 03 Μπλούζα, attr@ttivo 04 Football dress by Jeremy Scott, adidas originals 05 Ρολόι από τη σχεδιάστρια Uma Wang, Swatch 06 Ανδρικό αντιανεμικό, Nike 07 Ρολόι Irony Chrono, Swatch 08 Παπούτσι Converse/Colors Collection, FF Group 09 Τσάντα, Puma 10 Ανδρικό μαγιό, Calzedonia 11 T-shirt, Freddy 12 Ανδρικό τζιν G-Star Raw, FF Group 13 Παπούτσι unisex WeSC, Prime Timers

04

02

40 SOUL

06

11

12 09

07

10

13 08

41

Š Anders Petersen 2012, courtesy MACK / www.mackbooks.co.uk

MOTEL

43

Anders Petersen

Παίρνεις έναν από τους σπουδαιότερους ευρωπαίους φωτογράφους εν ζωή. Τον ξαμολάς στο αστικό ψηφιδωτό του Soho με αποστολή να κλικάρει κατά ριπάς επί ένα μήνα. Πακετάρεις το προϊόν σε πολυτελή έκδοση με πανόδετο εξώφυλλο και πριμοδοτείς το γεγονός με μια μεγάλη έκθεση σε λονδρέζικη γκαλερί. Στο τέλος όλων αυτών, διαθέτεις τη μονογραφία της χρονιάς. Καθαρές δουλειές. Κείμενο Δημήτρης Καραθάνος Φωτογραφία Anders Petersen, «Soho», εκδόσεις Mack Books και The Photographers Gallery, 2012

44 SOUL

© Anders Petersen 2012, courtesy MACK / www.mackbooks.co.uk

City Diaries: Soho

45

Š Anders Petersen 2012, courtesy MACK / www.mackbooks.co.uk

46 SOUL

Š Anders Petersen 2012, courtesy MACK / www.mackbooks.co.uk

© Anders Petersen 2012, courtesy MACK / www.mackbooks.co.uk

© Anders Petersen 2012, courtesy MACK / www.mackbooks.co.uk

© Anders Petersen 2012, courtesy MACK / www.mackbooks.co.uk

Υπάρχει μια φωτογραφία που όλοι την έχουμε δει. Είναι ασπρόμαυρη και απεικονίζει έναν ημίγυμνο τύπο, διάστικτο τατουάζ, κουρνιασμένο σαν βρέφος στην αγκαλιά μιας γυναίκας που δονείται από γέλιο ευδαιμονίας. Προέρχεται από τα τέλη του ’60, όμως δεν έμελλε να περάσει στη σφαίρα του κλασικού παρά το 1985, όταν χρησιμοποιήθηκε στο εξώφυλλο του περίφημου άλμπουμ του Tom Waits «Rain Dogs». Η εικόνα ανήκε στον Anders Petersen. Πώς τραβήχτηκε; Γιατί; Ήταν στοχευμένη η έμφαση στο γκροτέσκο, στο περιθώριο, στους παρίες αυτής της ζωής; Δυο κλικ πιο πίσω, στο 1962, οπότε ένας άπειρος δεκαοχτάχρονος Σουηδός, μπουχτισμένος από την ανώδυνη εφηβεία και την «μπουρζουάδικη ανατροφή του», αφικνείται σε ένα Αμβούργο παλλόμενο από αλκοόλ, φτηνά χάπια και υπόκοσμο. Εκεί γνωρίζει τη Βάνια, μια περπατημένη Φιλανδή με πράσινα μάτια που θα γίνει ερωμένη και αμφιτρύωνάς του στα μπαρ του Reeperbahn, του αμβουργιανού red district, το οποίο αποτέλεσε ορμητήριο για πόρνες, προαγωγούς, τρανσέξουαλ, εξαρτημένους και κακοποιούς, που συνέθεσαν το φυσικό περιβάλλον του Petersen και ακατέργαστο υλικό για τις φωτογραφικές νυκτωδίες του, ανθολογημένες το 1978 στο άλμπουμ που τον καθιέρωσε, «Café Lehmitz», μια δουλειά που αποτελεί σημείο αναφοράς για την ευρωπαϊκή φωτογραφία. Αργότερα, ο Anders Petersen επρόκειτο να κυκλοφορήσει 20 βιβλία, συνοδευόμενα από ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, σεμινάρια, εργαστήρια, βραβεύσεις, ακαδημαϊκές διακρίσεις, αντλώντας σταθερά από τις μεθορίους της ύπαρξης, από τα κακόφημα

σοκάκια, τα σωφρονιστήρια, τα άσυλα, τα γηροκομεία. Κατά τη γνώμη του Petersen, «μόνο οι ανθρώπινες διασταυρώσεις έχουν νόημα, οι φωτογραφίες είναι ελάσσονος σημασίας». Είναι ένας καλλιτέχνης βαθιά μελαγχολικός και πολύ, μα πολύ ανθρώπινος, δύο χαρακτηριστικά που μοιράζεται με τον αμερικανό ομότεχνό του Robert Frank, πέρα από το κυνήγι του τυχαίου ντοκουμέντου, την προτίμηση στο ασπρόμαυρο και την έφεση στις οριακές προσωπικότητες. Το στούντιό του στη Στοκχόλμη είναι κατάφορτο από το ταβάνι ώς τα πατώματα από κουτιά με φακέλους, εκτυπώσεις και σειρές σλάιντ, το απόσταγμα μιας ζωής περί της οποίας προκύπτει αποστομωτικά απορριπτικός. «Τόσες πολλές φωτογραφίες… δεν ξέρω τι να τις κάνω. Οπότε απλώς τις συσσωρεύω εδώ και εκεί. Είναι πρωτίστως η ζωή μου, όχι το επάγγελμά μου. Για αυτό τραβάω τόσες πολλές». Ο Petersen αναστενάζει. «Και οι περισσότερες είναι κακές. Πολύ κακές. Πάντοτε έτσι ήταν. Οι πιο πολλές εικόνες μου δε μου αρέσουν». Το τελευταίο του πρότζεκτ, τέταρτο μέρος της σειράς City Diaries, τοποθετείται στο Soho, μέσω μιας ανάθεσης από το Bloomberg και την γκαλερί The Photographers Gallery. O Petersen πέρασε τέσσερις εβδομάδες στο εμβληματικό κομμάτι του Λονδίνου καταγράφοντας με τον ανεπεξέργαστο, ημερολογιακό τρόπο του τους δρόμους, τα καταστήματα, τα σπίτια και τις παμπ, προσμένοντας το απροσδόκητο και καταλήγοντας σε μια ακόμη πινακοθήκη χαρακτήρων που εκτίθεται από τις 20 Μαΐου στην The Photographers Gallery και μόλις κυκλοφόρησε σε τόμο από τη Mack Books. 47

Δημήτρης Μίγγας Η θάλασσα μέσα του Λίγοι αντλούν τόσο πολύ νερό, τόσο κοντά στο σπίτι, όσο ο πολυγραφότατος λογοτέχνης που δε θα μπορούσε παρά να ζει στη Θεσσαλονίκη, έχοντας αναγάγει τη θάλασσα σε σταθερό αφηγηματικό μοτίβο. Το νέο του βιβλίο ονομάζεται «Πλωτά Νησιά». Συνέντευξη, Φωτογραφία Δημήτρης Καραθάνος

Οι καλλιτέχνες, οποιουδήποτε είδους: συγγραφείς, ποιητές, εικαστικοί, συνθέτες, σπάνια θα υπεισέλθουν στις λιγότερο κολακευτικές λεπτομέρειες της δουλειάς τους, λες και η ένταση της προσπάθειας θα μας κάνει να αμφισβητήσουμε το μέγεθος του ταλέντου. Ο Δημήτρης Μίγγας δεν ανήκει σε αυτή την κάστα δημιουργών. Σε όλη τη διάρκεια της συνομιλίας μας, η από μέρους του προσπάθεια να μην αυτοπλασαριστεί σαν πνευματικός κολοσσός, αλλά αντίθετα να προκύψει γήινος, επίμοχθος, ρεαλιστής, γνώστης των δυνατοτήτων και των αδυναμιών του, είναι περίπου συγκινητική. «Δεν είμαι εύκολος, δεν είμαι ο συγγραφέας ποταμός, δε ρέει η γραφή μου. Παράγω συστηματικά, πρόταση την πρόταση, με δουλειά μυρμηγκιού, με τα λεξικά παραμάσχαλα. Μόνο έτσι πλάθω τη γλώσσα μου. Είναι ένας τρόπος δουλειάς, ωστόσο. Ταυτόχρονα, έχω και απαιτήσεις. Να έχει τόσες συλλαβές η τάδε πρόταση, να ομοιοκαταληκτεί με εκείνο ή το άλλο, τέτοια πρακτική μόνο με σκληρή δουλειά επιτυγχάνεται». 48 SOUL

Αφορμή αυτού του άτυπου «πώς γράφεις», στάθηκε μια ερώτηση σχετική με το rewriting του τελευταίου μυθιστορήματος του Δημήτρη Μίγγα, «Πλωτά Νησιά», ενός έργου του οποίου τα πρώτα σπέρματα χρονολογούνται από τη δεκαετία του ’90, οπότε εμφανίστηκε σε περιληπτική εκδοχή στη συλλογή διηγημάτων «Των Κεκοιμημένων», στη συνέχεια καταχωνιάστηκε για μελλοντική χρήση και εντέλει ο συγγραφέας καταπιάστηκε μαζί του το 2007, για να το γράψει και να το ξαναγράψει δεκατέσσερις φορές, προκειμένου να φτάσει στη σημερινή, οριστική του μορφή. Τα «Πλωτά Νησιά» εκκινούν από τη νυχτερινή κρουαζιέρα μιας τριμελούς ανδροπαρέας από το Ναυαρίνο στις Στροφάδες, κρουαζιέρα που έχει όμως ήδη εκ των προτέρων περιγραφεί στις σελίδες του βιβλίου ενός από τους τρεις χαρακτήρες, ο οποίος, στην προσπάθειά του να προσαρμόσει την πραγματικότητα στα μέτρα των κειμένων του, αποβιβάζει το πλήρωμα σε ένα νησί που παλινδρομεί ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη λογοτεχνική της ανα-

παράσταση. «Στα “Πλωτά Νησιά” θέλησα να μιλήσω όχι για το ταξίδι, αλλά για τη διαδικασία της ανάγνωσης», εξηγεί ο συγγραφέας. «Υπό το πρίσμα του ότι κάτω από ορισμένες συνθήκες, που επιτυγχάνονται σε κλειστό χώρο, σε ένα καράβι μέσα στη θάλασσα, για παράδειγμα, μπορεί να επηρεαστεί ο τρόπος που διαβάζουμε. Για να περιγράψω αυτή την ιδέα, την τράβηξα σε ακραίες συνθήκες: ένα απομονωμένο σκάφος καταμεσής του πουθενά, οι άνθρωποι που το πλοηγούν, η πορεία τους μέσα σε αυτό. Εάν τώρα μέσα από αυτό το ταξίδι πέρασαν και κάποια στοιχεία για τη γενιά μου και τα αδιέξοδά της, ακόμη καλύτερα. Η κεντρική πρόθεση ήταν πάντως να παρασύρω τον πραγματικό και τον υποθετικό αναγνώστη, τον ήρωα του βιβλίου, σε μια παραλλαγή του “ποιο το όνειρο και ποια η πραγματικότητα”, με θέμα “ποια η μυθοπλασία και ποια η πραγματική ζωή”». Θάλασσα, μουσική, ποδόσφαιρο, ανδρική φιλία, μια σταθερή λατρεία της ομηρικής “Οδύσσειας”, έρωτας, νόστος, θάνατος, χρόνος, αυτά είναι τα στοιχεία της προσωπικής μυθολογίας του μεσσήνιου συγγραφέα που επανέρχονται στα περισσότερα έργα του, από την ποιητική συλλογή «Αγκαλιάζεις τον άνθρωπο αν αγγίξεις τη θάλασσα», με την οποία πρωτοεμφανίστηκε το 1995, ώς τη συλλογή διηγημάτων «Των Κεκοιμημένων», που κέρδισε το βραβείο πεζογραφίας του περιοδικού «Διαβάζω» το 1999, το μυθιστόρημα «Σπάνια χιονίζει στα νησιά», τα διηγήματα «Της Σαλονίκης μοναχά», καθώς και τα μυθιστορήματα «Στα ψέματα παίζαμε!» και «Τηλέμαχου Οδύσσεια». Ο Δημήτρης Μίγγας υπήρξε κλαρινετίστας και σαξοφωνίστας σε φιλαρμονική ώς τα δεκαοχτώ του. Καθηγητής Φυσικής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, έζησε σε διάφορα μέρη, προτού εγκατασταθεί μόνιμα στη Θεσσαλονίκη το 1995. Ήθελε πάντοτε να είναι συγγραφέας; «Έγραφα από μικρός. Σκέψεις, ημερολόγια, ομοιοκατάληκτα στιχάκια. Στην Δ’ Γυμνασίου είχα έναν άτυπο έρωτα, τον κατέγραψα σε μορφή διηγήματος. Παράλληλα, διάβαζα συστηματικά, αυτό με έσωσε. Οι δάσκαλοί μου είναι τα διαβάσματα, οι παλιοί συγγραφείς. Μεγάλη μου αγάπη είναι ο Όμηρος, αρχικά τον διάβασα, μικρό παιδί, σε “Κλασικό Εικονογραφημένο”, αργότερα κάθισα και αποκρυπτογράφησα το πρωτότυπο με λεξικό. Πιστεύω ότι πράγματι τα έχει πει όλα ο άνθρωπος. Ανέπτυξα και μια έφεση στον Παπαδιαμάντη, υποβοηθούμενη από την οικειότητα της γενιάς μου με εκείνη τη γλώσσα. Ενώ πολύ με επηρέασαν και οι Λατινοαμερικάνοι. Παλιότερα, τα βιβλία τα ρουφούσα, αργότερα, σαν όλους τους συγγραφείς, διάβαζα από επαγγελματική διαστροφή. Θέλεις να κοιτάξεις πίσω από την κουρτίνα, “πώς το έκανε ο μπαγάσας;” αναρωτιέσαι, προσπαθείς να διακρίνεις τα αφηγηματικά εργαλεία του και να τα οικειοποιηθείς. Έτσι προχωρά η τέχνη, δεν υπάρχει παρθενογένεση. Απαντάς τα όποια ερωτήματά σου βλέποντας πώς το κάνει ο άλλος». Αργότερα ο συγγραφέας επιστρέφει στη λατινοαμερικάνικη επιρροή, είναι μια σχολή που του ταιριάζει, λέει, και θα ήθελε πολύ να ξέρει ισπανικά, έστω και αν οι ισπανόφωνοι ευτύχησαν να έχουν καλούς μεταφραστές. Υπογραμμίζει επίσης τους Ρώσους κλασικούς. «Δεν υπάρχει σχολείο για συγγραφείς», επαναλαμβάνει. «Οι παλιοί κλασικοί είναι οι δάσκαλοι». Όσο για το ταλέντο; «Ένας συγγραφέας δεν είναι ούτε πιο έξυπνος ούτε πιο ευαίσθητος από κάποιον άλλο, μπορεί να υπάρχουν ανάμεσά μας αυτή τη στιγμή πολύ καλύτεροι από εμένα. Η διαφορά μας έγκειται στο ποιος μπορεί την όποια εξυπνάδα και ευαισθησία του να την περνάει στο χαρτί. Με τον ίδιο τρόπο που εγώ και ένας ζωγράφος αγναντεύουμε ένα δείλι, και μπορεί εγώ να το θαυμάζω περισσότερο και να το επενδύω με βαθύτερες σκέψεις, αυτό που θα απομείνει είναι το δικό του βλέμμα, διότι αποτυπώθηκε στον καμβά. Αυτή είναι η διαφορά μας». Το μυθιστόρημα του Δημήτρη Μίγγα «Πλωτά Νησιά» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.

Άννα Πατάκη Λέξεις Μια συζήτηση εμποτισμένη με μελάνι, ιδέες, άυλες αξίες και εμπορική στρατηγική με την ψυχή του ομώνυμου εκδοτικού οίκου. Συνέντευξη Στέφανος Τσιτσόπουλος Φωτογραφία Χριστίνα Γεωργιάδου Υπάρχει ένα αισθητικό μανιφέστο για τον οίκο Πατάκη, και αν ναι, ποιο είναι αυτό; Και με ποια κριτήρια διαλέγετε τι τίτλο θα εκδώσετε; Τι έχετε κατά νου, όταν αποφασίζετε; Οι Εκδόσεις Πατάκη είναι ένας πολυσυλλεκτικός εκδοτικός οίκος, δύσκολα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι τις διαπνέει αισθητικό «μανιφέστο». Θα έλεγα ότι υπάρχει, στην καλύτερη περίπτωση, ένα κοινό αισθητικό υπόστρωμα, αυτό της κλασικής απλότητας. Στέκεστε κάτω από τον ίσκιο της παροιμίας πως το μήλο κάτω από τη μηλιά θα πέσει! Ως κόρη εκδότη, εκδότρια γίνατε κι εσείς, και θα ήθελα να μάθω αν ήταν παιδικό σας όνειρο από την αρχή. Ως παιδί ονειρευόμουν ότι θα γίνω α) γιατρός, β) τραγουδίστρια, γ) βιογράφος σπουδαίων συγγραφέων. Αγαπούσα, επίσης, πάρα πολύ το διάβασμα, στα παιδικά μου χρόνια τα βιβλία ήταν η καλύτερη παρέα μου. Όταν ξεκίνησα να δουλεύω στον εκδοτικό οίκο, το 1996, δεν ήξερα καν αν θα έκλεινα χρόνο εκεί. Ένα πράγμα που ανακάλυψα, προς έκπληξή μου, είναι ότι αισθανόμουν μεγάλη πληρότητα κάνοντας αυτή τη δουλειά. Αυτό με κρατάει ακόμη. Ως εκδότρια, ανεξαρτήτως των προσωπικών σας αισθητικών συμπαθειών, να υποθέσω πως πάντα έχετε ανοιχτά τα μάτια και τις διαθέσεις για βιβλία που θα σκοράρουν σε πωλήσεις. Δεδομένης της τρομακτικής άνθησης της ακροδεξιάς, θα εκδίδατε ποτέ το «Ο Αγών μου» του Αδόλφου; Όχι. Δεν είναι δύσκολο, βέβαια, να το πει κανείς αυτό το όχι. Υπάρχουν άλλα, δυσκολότερα. Γυναικείο κοινό: ευσυγκίνητο, ως προς το να καταναλώνει χαρτομάντιλα που θα του σκουπίζουν τα δάκρυα καθώς αχόρταγα καταβροχθίζει αισθηματικές ιστορίες ελληνίδων συγγραφέων που το τροφοδοτούν κάθε μήνα σχεδόν με τα μυθιστορήματά τους. Πώς το προσεγγίζετε, δεδομένου ότι μιλάμε, όπως λένε και οι ειδικοί, για το μεγαλύτερο αναγνωστικό κοινό στην Ελλάδα; Μπορώ νομίζω πια να πω, χωρίς να θεωρηθεί κομπασμός, ότι οι Εκδόσεις Πατάκη δεν είναι ένας εκδοτικός οίκος τον οποίο η ροζ λεγόμενη λογοτεχνία χαρακτηρίζει σε καμία περίπτωση. Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχουμε εκδώσει ή ότι δεν εκδίδουμε τίτλους εμπορικής λογοτεχνίας, που, όπως σωστά λέτε, αποτελεί ένα μεγάλο μερίδιο της αγοράς του βιβλίου και στην Ελλάδα. Είμαστε ένας μεγάλος εκδοτικός οίκος, με εμπειρία και πείρα και ικανό αριθμό σειρών και τίτλων, ώστε να 50 SOUL

μπορούμε, χωρίς να παραμορφώνουμε, να δραστηριοποιούμαστε σε διαφορετικά επίπεδα. Γιατί ακόμα έξω μιλούν για το «Ζ» του Βασιλικού και τον «Ζορμπά» του Καζαντζάκη; Τόσο ασήμαντη τους μοιάζει η ελληνική λογοτεχνία ή μήπως δεν έγινε μια σωστή προώθηση για το ελληνικό βιβλίο στο εξωτερικό; Θεωρώ, φερ’ ειπείν, πως το τελευταίο μυθιστόρημα της Σώτης Τριανταφύλλου, που μεγάλο κομμάτι του πραγματεύεται το χρονικό μιας δύσκολης εφηβείας και ενηλικίωσης, δεν υστερεί με αντίστοιχα του εξωτερικού. Η πορεία της ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό είναι αντίστοιχη της θέσης της γλώσσας και του πολιτισμού μας, περιορισμένη και περιφερειακή. Αυτό δε σημαίνει, βέβαια, ότι εμείς καταθέτουμε τα όπλα. Προσπαθούμε διαρκώς να βρούμε διόδους διείσδυσης. Μακάρι και η Πολιτεία να έκανε συστηματικά και χωρίς γραφειοκρατία τα λίγα που μπορεί να κάνει προς αυτό το σκοπό, για παράδειγμα, την επιδότηση των μεταφράσεων. Καλοκαίρι έρχεται, και παραδοσιακά το έθνος που θα παρεπιδημήσει στις παραλίες κάτω από την ομπρέλα όλο και κάτι θα διαβάζει. Τι ετοιμάζετε; Σε ποιους τίτλους και συγγραφείς ποντάρετε; Περιμένουμε με προσδοκία και μεγάλο ενδιαφέρον το «Πράσινο ακρογιάλι της πατρίδας», το πρώτο μυθιστόρημα της Ελληνοαμερικανίδας Νάταλι Μπακόπουλος (που είναι και προσκεκλημένη του ΕΚΕΒΙ στην έκθεση της Θεσσαλονίκης), μια ιστορία που διαδραματίζεται στην Αθήνα της δικτατορίας και θα κυκλοφορήσει ταυτόχρονα στην Αμερική και στην Ελλάδα, τη «Γυναίκα του τίγρη» της σερβικής καταγωγής Αμερικανίδας Τέα Όμπρεχτ, που στα 24 της έγινε η νεότερη νικήτρια του Βραβείου Orange και μεταφράζεται σε πάρα πολλές γλώσσες, την καινούργια περιπέτεια του επιθεωρητή Μονταλμπάνο του Αντρέα Καμιλλέρι με τίτλο «Ο χορός του γλάρου», την ξεκαρδιστική ιστορία αγάπης της Σουηδέζας Καταρίνα Ματσέτι που κατέκτησε την Ευρώπη με τίτλο «Ο τύπος του διπλανού τάφου». Στη «σοδειά» της άνοιξης έχουμε ήδη στα χέρια μας το νέο μυθιστόρημα του Χρήστου Χωμενίδη, «Ο κόσμος στα μέτρα του», η άνοδος και η πτώση ενός άντρα που νόμιζε ότι μπορεί να τα ελέγχει όλα, τα διηγήματα της Μάρως Δούκα υπό τον τίτλο «Γιατί εμένα η ψυχή μου», που ανατέμνουν την ψυχή της σύγχρονης Ελλάδας, το «Σενάριο γάμου», το πολυαναμενόμενο νέο μυθιστόρημα του Τζέφρυ Ευγενίδη, τον οποίο ελπίζουμε να υποδεχτούμε στην Αθήνα το φθινόπω-

ρο. Και τέλος, στα τέλη Ιουνίου περιμένουμε το ερωτικό μυθιστόρημα της E.L.James που αποτελεί αυτή τη στιγμή το παγκόσμιο εκδοτικό φαινόμενο, τις «50 αποχρώσεις του Γκρέι» (50 shades of Grey). Έχετε καταπιεσμένα συγγραφικά απωθημένα; Σκέφτεστε να γράψετε ποτέ κάτι; Το ρωτώ βάσει του αξιώματος που θέλει τους διαιτητές να καταπνίγουν έναν μικρό ποδοσφαιριστή μέσα τους και τους μουσικοκριτικούς ένα μέλος ροκ μπάντας. Μου προκαλεί μεγάλο δέος το να καταφέρει κανείς ό,τι γράφει να το κάνει αυτό που λέμε «βιβλίο». Ποιο είναι το πρώτο βιβλίο που, αφού το τελειώσατε, σας συγκλόνισε τόσο πολύ, σε σημείο που να καθορίσει και να προσδιορίσει τη μετέπειτα συμπεριφορά σας αλλά και αντίληψή σας ως προς τα πράγματα και τον κόσμο; Το «Πόλεμος και Ειρήνη» του Τολστόι. Ένιωσα πως κάποιος μου έβγαλε τα παραμορφωτικά γυαλιά με τα οποία ως εκείνη τη στιγμή έβλεπα τον κόσμο γύρω μου. Κανένα κίνητρο δεν ήταν πια αθώο, καμιά ανθρώπινη κατάσταση δεν ήταν ίδια πια για μένα. Έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια από τότε, κι ενώ, βεβαίως, έχω κάπως εξελιχτεί ως προς τον τρόπο που προσλαμβάνω τον κόσμο και τη ζωή, η αίσθηση αυτής της μεταβολής είναι ολοζώντανη μέσα μου. Διάβαζα πρόσφατα τα «Τέσσερα Κουαρτέτα» του T.S. Eliot που εκδώσατε! Ο Eliot χρησιμοποιεί τις λέξεις πειραματιζόμενος όπως ο μουσικός με τις νότες. Τι μουσική σας αρέσει να ακούτε και ποιος είναι ο τελευταίος δίσκος που αγοράσατε; Ακούω Θεοδωράκη, Σαββόπουλο, Μικρούτσικο, Χατζιδάκι, ροκ μουσική χωρίς πολλή γνώση, κλασική μουσική, επίσης χωρίς πολλή γνώση. Ο τελευταίος δίσκος που αγόρασα: τα Valses nobles et sentimentales του Ραβέλ και τα Valses nobles και Valses sentimentales του Σούμπερτ παιγμένα από τη Χαρά Ιακωβίδου. Ποια είναι η ωραιότερη ταινία, κατά τη γνώμη σας, που βασισμένη σε κάποιο βιβλίο κατάφερε να το αποδώσει από πιστά έως τέλεια; «Η δασκάλα του πιάνου» του Μίκαελ Χάνεκε, βασισμένη στο μυθιστόρημα «Η πιανίστρια» (Die Klavierspielerin) της Ελφρίντε Γέλινεκ, είναι μια υπέροχη ταινία, που κατάφερε να σταθεί στο ύψος ενός πολύ δυνατού βιβλίου, δηλαδή να βυθιστεί στον κόσμο του, να αναμετρηθεί μαζί του και να αναδυθεί ως ένα πολύ σημαντικό αυτόνομο έργο τέχνης.

51

Ηλίας Ν. Κολιούσης

Για ποιον χτυπά η καμπάνα; Ο εισαγγελέας που χειρίστηκε την υπόθεση του Βατοπεδίου καταθέτει τις εμπειρίες του σε ένα απολαυστικό ανάγνωσμα που φανερώνει πολλά για το ποιοι είμαστε και το πού πάμε, σε αυτή τη χώρα της οποίας η περιουσία χαρτογραφείται σε προαιώνια χρυσόβουλα. Συνέντευξη Δημήτρης Καραθάνος Εικονογράφηση Ηλίας Δελλόγλου Περισσότερες από χίλιες ημέρες μεσολάβησαν από τη στιγμή που υποβάλατε την παραίτησή σας, από κοινού μαζί με τη συνεργάτη σας, Ελένη Σωτηροπούλου, ως αντίδραση στην απόφαση του Αρείου Πάγου να μη διαβιβαστεί η δικογραφία στη Βουλή, και έρχεστε σήμερα με ένα βιβλίο που ανατέμνει το σκάνδαλο και το κουκούλωμά του. Γιατί διαλέγετε αυτή την περίοδο; Και τι εύχεστε να μεταδώσετε στον αναγνώστη; Είναι κατ’ αρχήν αλήθεια ότι ξαφνιαστήκαμε όταν η παραίτησή μας προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και πολιτικο-κομματική αντιπαράθεση. Σε αυτή δε θέλαμε τότε να εμπλακούμε. Και τι παραπάνω να λέγαμε, σε μια περίοδο που όλοι εμφανίζονταν να 52 SOUL

γνωρίζουν τα πάντα για την υπόθεση; Τώρα, που τα πράγματα φαίνονται περισσότερο ήρεμα, είναι νομίζω η κατάλληλη χρονική στιγμή να ακουσθεί και η δική μου εκδοχή, για τον τρόπο λειτουργίας της διοίκησης, των αξιοσέβαστων υπουργών μας και της δικαιοσύνης, σε σχέση με την υπόθεση που έγινε γνωστή ως «Βατοπέδι». Ενώ το θέμα του μπορεί να μοιάζει αρχικά παραπλανητικό, παραπέμποντας σε νομικίστικο κείμενο έμπλεο στεγνού λόγου, τελικά το βιβλίο σας προκύπτει ως ένα ζωντανό, χιουμοριστικό, συχνά ψυχαγωγικό ανάγνωσμα που τέρπει και διαφωτίζει. Γιατί διαλέξατε αυτόν τον αφηγη-

να αποφευχθούν σκάνδαλα και κακοδιαχείριση. Σε κάθε περίπτωση, τους μόνους που σίγουρα ωφελεί η αδράνεια είναι οι καταπατητές, που δυστυχώς δεν είναι ούτε λίγοι ούτε ανίσχυροι. Το τελευταίο ενδεχόμενο μάλλον δεν είναι επιθυμητό, ή μήπως είναι;

ματικό τόνο; Η αρχική μορφή του βιβλίου ήταν πράγματι ένα κατά βάση νομικό κείμενο με νομολογία και παραπομπές στους συγγραφείς. Ήταν ένα κείμενο που απευθυνόταν σε νομικούς. Στην πορεία άλλαξα άποψη και επέλεξα να απευθυνθώ σε όποιον είχε ενδιαφέρον να δει την άποψή μου αλλά και ιστορικά στοιχεία, προκειμένου να βγάλει τα συμπεράσματά του για την όλη υπόθεση. Αν οι αναγνώστες αντλήσουν χρήσιμες πληροφορίες για τη Βιστωνίδα και το Βατοπέδι, δεν κουραστούν και αν χαμογελάσουν κιόλας, τότε ο στόχος επικοινωνίας μου με τους συμπολίτες έχει επιτευχθεί. Αναρωτιέμαι: αναλαμβάνοντας την υπόθεση, διακατεχόσασταν από την ακλόνητη πίστη ότι θα εκπληρώσετε ανεμπόδιστος την αποστολή σας; Ο αριθμός των εισαγγελέων και των δικαστών στη χώρα μας δεν είναι μεγάλος. Λίγο έως πολύ γνωριζόμαστε, και προπαντός μας γνωρίζουν οι συλλειτουργοί της δικαιοσύνης: δικηγόροι, συμβολαιογράφοι, υποθηκοφύλακες. Θέλω να πιστεύω ότι σε κανενός το μυαλό δε σχηματίστηκε η εντύπωση ότι ήμουν το καταλληλότερο άτομο να δεχθεί «οδηγίες» και «υποδείξεις» για την αξιολόγηση των στοιχείων και της συγκεκριμένης υπόθεσης. Ήταν πλήγμα στις πεποιθήσεις σας περί κράτους δικαίου η κατάληξη της υπόθεσης; Ήταν πραγματική απογοήτευση. Όπως αναφέρω και στο βιβλίο, το ζητούμενο από την έρευνα εμφανιζόταν αμετάκλητα δεδομένο και οι υπουργοί μας μονίμως και τελεσίδικα παραπλανημένοι! Ίσως είναι και η μοναδική αλήθεια, αφού η εντιμότητα του πολιτικού προσωπικού στην πατρίδα μας δεν είναι επιτρεπτό να αμφισβητείται. Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένη. Από όλα τα τρανταχτά περιστατικά καταλήστευσης δημόσιας περιουσίας, τι κάνει, κατά τη γνώμη σας, το Βατοπέδι μια ολωσδιόλου μοναδική περίπτωση; Με έχει απασχολήσει το ερώτημά σας. Στη χώρα μας, η περιουσία του δημοσίου, ακόμα και η δημόσια περιουσία ήταν και μάλλον εξακολουθούν να είναι στην κυριολεξία «έρμες». Αρκετοί συμπολίτες μας έχουν αξιοποιήσει το γεγονός αυτό και με την ανοχή ή τη βοήθεια ακόμα και δημοσίων υπαλλήλων -για το πολιτικό προσωπικό αρνούμαι να το διανοηθώ- απέκτησαν, κυρίως διά καταπατήσεων, ικανά περιουσιακά στοιχεία. Δεν είναι άγνωστο, για παράδειγμα, ότι αρκετά ιδιωτικά κτήματα στην Αττική, που, όταν αποκτήθηκαν, δεν ξεπερνούσαν τα τετρακόσια στρέμματα, σήμερα έχουν με μαγικό τρόπο μεγαλώσει και έχουν εμβαδόν δεκάδων χιλιάδων στρεμμάτων το καθένα. Προς τι, λοιπόν, τόση αντίδραση των συμπολιτών μας στις

προσπάθειες των καλογέρων να αποκτήσουν για το μοναστήρι τους τη Βιστωνίδα; Υπάρχει κάποια ειδοποιός διαφορά; Φαίνεται να υπάρχει. Ίσως έγκειται στο γεγονός της επανεμφάνισης της ρητά κατηργημένης νομοθεσίας της «δημοκρατικής» διακυβέρνησης Τσολάκογλου, που αφορούσε τη Βιστωνίδα, ως δεσμευτικής για το Ελληνικό Δημόσιο. Δεν αποκλείεται να σχετίζεται και με τον τρόπο που οι Βατοπεδινοί έπεισαν τους εκπροσώπους του Ελληνικού Δημοσίου να παραιτηθούν, το 2004, της απόφασης του Δικαστηρίου της Κομοτηνής. Ε, όπως και να το κάνουμε, ακόμα και την ελληνική πραγματικότητα την ενοχλεί η γελοιοποίηση κάθε έννοιας νομιμότητας. Η ενόχληση είναι μεγαλύτερη όταν κάτι μυρίζει άσχημα στον χώρο της δικαιοσύνης, πράγμα που μάλλον έγινε αντιληπτό, όταν εμφανίσθηκαν οι μοναχοί να έχουν τη δυνατότητα να αποτρέπουν τη δημοσίευση μιας βλαπτικής για τα συμφέροντά τους δικαστικής απόφασης! Όντας μια κοινωνία βαθιά θρησκόληπτη, μήπως θέλησε και η ίδια η κοινή γνώμη να στρέψει το βλέμμα μακριά από το σκάνδαλο του Βατοπεδίου; Πιστεύω πως η ελληνική κοινωνία θέλησε εξ’ αρχής να μάθει τι ακριβώς έχει συμβεί με τη συγκεκριμένη υπόθεση. Ενδεχομένως ακόμα και σήμερα να ενδιαφέρεται, παρά το γεγονός ότι βομβαρδίσθηκε κατά καιρούς με αλληλοσυγκρουόμενες πληροφορίες. Άλλωστε, δεν έλειψαν και οι διαβεβαιώσεις αξιοσέβαστων παραγόντων της δημόσιας ζωής ότι σκάνδαλο Βατοπεδίου δεν υπήρξε, αλλά κατασκευάσθηκε από σκοτεινούς κύκλους! Στην πραγματικότητα, βέβαια, το ζήτημα της Βιστωνίδας, (που αποτελεί και την ταμπακιέρα της υπόθεσης που ονομάστηκε «Βατοπέδι»), λύθηκε οριστικά το 1930 και η επαναφορά του με οποιονδήποτε τρόπο και για οποιονδήποτε λόγο, για να ωφεληθεί σε βάρος της δημόσιας περιουσίας το μοναστήρι, αποτελεί τουλάχιστον σκάνδαλο.

Ένας σκοπός που αρέσκεστε να σιγοτραγουδάτε είναι οι «Εξαιρέσεις» του Rous, με τα στιχάκια «σ’ αυτή τη χώρα που ζω, δεν υπάρχουν κανόνες, μα μόνο εξαιρέσεις». Πώς τους ερμηνεύετε; Με ποιον τρόπο μιλούν στον ψυχισμό σας; Είναι μια μελωδική παραδοχή πως τίποτε δεν πρόκειται να αλλάξει στη μικρή μας χώρα; Είναι αλήθεια ότι έχω ομολογήσει με άρθρο μου στη διαδικτυακή εφημερίδα pheme.gr ότι οι συγκεκριμένοι στίχοι αποτυπώνουν με περιεκτικό τρόπο ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα στον τόπο μας. Τη λειτουργία των εξαιρέσεων, που αποδιοργανώνουν κάθε έννοια δικαίου, αφού βάζουν στη γωνία ακόμα και την αρχή της ισότητας των πολιτών, που αποτελεί το θεμέλιο της κοινωνικής συμβίωσης. Και να σκεφθεί κανείς ότι η αρχή αυτή, όπως και η ανεξαρτησία των λειτουργών της δικαιοσύνης, είναι και συνταγματικά κατοχυρωμένη. Μπορούμε να σκεφθούμε τι θα γινόταν αν έλειπε η συνταγματική κατοχύρωση; Ελπίζω πάντως να ζήσω τη στιγμή που οι κανόνες θα τηρούνται στη χώρα μας και οι εξαιρέσεις θα αποτελέσουν μια πικρή ανάμνηση. Ίσως, μάλιστα, η στιγμή αυτή δεν είναι μακριά. Βιώνουμε μια περίοδο τρομακτική για πλείστους λόγους. Τι είναι αυτό που σας φαίνεται προσωπικά περισσότερο δυσοίωνο γύρω από το κλίμα που μας περιβάλλει; Οι πολίτες που έζησαν σε αυτό τον τόπο πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια είχαν αντιληφθεί την αχίλλειο πτέρνα στη δημόσια έκφρασής τους. Ήταν η υπερβολή. Προσπάθησαν να απαλλαγούν από αυτήν και επινόησαν την αρχή «μέτρον άριστον», που επιδίωκαν και να την εφαρμόζουν. Μιας και γνωρίζουμε ότι και τότε το «μέτρον άριστον» ήταν το ζητούμενο, μήπως να προσπαθούσαμε τουλάχιστον να περιορίζαμε τον αριθμό των υπερβολικών υπερβολών; Να απαλλαγούμε από αυτές; Ε, όχι. Κάτι τέτοιο δε θα μας το επέτρεπαν οι φωτισμένοι εκφωνητές των βραδινών ειδήσεων. Το βιβλίο του Ηλία Ν. Κολιούση «Βατοπέδι / Πολιτική - Δικαιοσύνη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg. dardanosnet.gr

Με όλη την προεργασία που έχετε κάνει στο θέμα, θα βλέπατε με αισιόδοξο μάτι την ενδεχόμενη μελλοντική εκμετάλλευση ή ιδιωτικοποίηση της ακίνητης δημόσιας περιουσίας; Ή απλώς θα οδηγούσε σε περισσότερη κακοδιαχείριση και πολλαπλασιασμό των σκανδάλων; Η αξιοποίηση τόσο της περιουσίας του δημοσίου, όσο και της δημόσιας περιουσίας, αναμφισβήτητα πρέπει να γίνει προς όφελος της ελληνικής οικονομίας και επομένως για το καλό όλων μας. Ενδεχομένως η μακροχρόνια μίσθωση δημόσιας περιουσίας, ακόμα και η ιδιωτικοποίηση της περιουσίας του δημοσίου, είναι σήμερα -περισσότερο ίσως από ποτέ- αναγκαία. Αυτονόητη προϋπόθεση για τα ανωτέρω είναι η θέσπιση και κυρίως η τήρηση κανόνων, προκειμένου 53

Μούσα του Τιμ Μπάρτον, φαν της Βίβιαν Γουέστγουντ, μοντέλο του Μαρκ Τζέικομπς, χιλιοβραβευμένη από κινηματογραφικές ακαδημίες, χιλιοκραγμένη από περιοδικά μόδας, αντράκι, αθυρόστομη, η επονομαζόμενη «Mrs. Costume Drama» Έλενα Μπόναμ Κάρτερ διατηρεί επάξια τον τίτλο της πιο εκκεντρικής ηθοποιού του Χόλιγουντ. Στην τελευταία ταινία του συζύγου της, μας συστήνεται ως Dr.Julia! Κείμενο Γιώργος Μπάκας

54 SOUL

Το ποθητό αντικείμενο του σκότους!

HELENA

BONHAM

CARTER

55

Αν και η καλλιτεχνική αλληλοεκτίμηση των δύο συντρόφων μπορεί να θεωρηθεί δεδομένη, η Κάρτερ δηλώνει στους δημοσιογράφους πως για να κερδίσει τον εκάστοτε ρόλο αναγκάζεται να κάνει σεξ με τον σκηνοθέτη. Όχι όμως και να κοιμηθεί μαζί του. Εξομολογείται πως ο Τιμ ροχαλίζει σαν τρακτέρ και πως ο βίος μαζί του καθίσταται αβίωτος. Αυτός είναι και ο λόγος που το εκκεντρικό ζευγάρι έχει νοικιάσει δύο σπίτια στο βόρειο Λονδίνο αντικριστά, τα οποία συνδέονται με μια κοινή είσοδο και διαθέτουν διαφορετική διακόσμηση. Το σπίτι της Έλενας είναι εμπνευσμένο από τη βικτοριανή εποχή και προσομοιάζει το σπίτι της Μπεατρίξ Πότερ. Το σπίτι του Μπάρτον είναι σκοτεινό, κατάφορτο από σκελετούς, μαριονέτες, ομοιώματα των Ούμπα Λούμπα, action figures και λοιπά cult horror αντικείμενα από την προσωπική του συλλογή. Τα δύο ανήλικα παιδιά τους μοιράζονται τα δύο σπίτια, ενώ δικαιολογημένα ο βρετανικός Τύπος τους έχει προσδώσει τον χαρακτηρισμό «Adams Family»! Έχει υπεροξυμένη ακοή, οσμίζεται το αίμα σαν νυχτερίδα και το φως του ήλιου σκορπίζει τη στάχτη του στους πέντε ανέμους. Τι είναι; Ο Μπαρνάμπας Κόλινς! Ένα δύσμοιρο λιπόσαρκο βαμπίρ που θάφτηκε ζωντανό από τη μνηστή του πριν από δύο αιώνες και τώρα επιστρέφει στην έπαυλή του στο Κόλινγουντ για να αντιμετωπίσει μια δυσλειτουργική οικογένεια. Τέρατα, μάγισσες, λυκάνθρωποι, φαντάσματα, φέρετρα, κυνόδοντες, φυλαχτά, κορσέδες και οποιοδήποτε φετίχ θα μπορούσε να σταθεί στη βιτρίνα ενός gothic shop θα το βρεις στην κινηματογραφική μεταφορά της cult τηλεοπτικής σειράς των 60s «Dark Shadows». Και ποιο είναι το πρώτο πράγμα που ρωτάς, όταν μαθαίνεις ότι ένα horror-comedy film φέρει την υπογραφή του συνήθη υπόπτου Τιμ Μπάρτον; Ποιον από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους παίζει ο Τζόνι Ντεπ και ποιον η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Αγνοώντας για ακόμη μια φορά τις υποδείξεις του casting director, ο Τιμ αποφάσισε να μεταμορφώσει τον φίλο και κουμπάρο του Τζόνι στο 175χρονο αιμοδιψές βαμπίρ, ενώ η συμβία του βολεύτηκε με τον ρόλο της φιλοπερίεργης ψυχολόγου Δρ. Τζούλια, η οποία καλείται να συμβάλει στην οικογενειακή αρμονία των Κόλινς. Η αρχή του καλού Την αποκαλούν «βασίλισσα του κορσέ», «ρόδο του αγγλικού κινηματογράφου» και η τάση να επιλέγει ρόλους σε ταινίες βικτοριανής εποχής εξηγούνται μερικώς από το γενεαλογικό της δέντρο. Ο πατέρας της Μπόναμ Κάρτερ ήταν διάσημος τραπεζίτης, ο οποίος τη δεκαετία του ’60 διετέλεσε εκπρόσωπος της Τράπεζας της Αγγλίας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στην Ουάσινγκτον. Η γιαγιά της, Βάιολετ, ήταν επί χρόνια αρχηγός του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Ο προπάππος της, πρωθυπουργός της Βρετανίας από το 1908 ώς το 1916, ενώ η ψυχοθεραπεύτρια μητέρα της, γόνος αριστοκρατικής οικογένειας και συγγενής του συγγραφέα Ίαν Φλέμινγκ. Μολονότι ευκατάστατη, η ζωή του «ρόδου» δεν ήταν πάντοτε ροδοστρωμένη. Από πολύ μικρή ηλικία αναγκάζεται να αυτονομηθεί και να βασιστεί στις δικές της δυνάμεις, όταν βλέπει τη μητέρα της 56 SOUL

να παθαίνει νευρικό κλονισμό και λίγο αργότερα τον πατέρα της εγκεφαλικό επεισόδιο. Τα πράγματα χειροτερεύουν, όταν η μικρή Έλενα αρχίζει να εμφανίζει στο σχολείο μια ανησυχητική ροπή προς τη δραματική τέχνη. Οι καθηγητές της καταβάλλουν κάθε προσπάθεια να την αποτρέψουν (με τη δύναμη των χαμηλών βαθμών) να πάει στο King’s College, ώστε να μη γίνει ηθοποιός, αλλά μάταια. Η Έλενα πεισμώνει και το 1979 σε ηλικία μόλις 13 ετών συμμετέχει σε διαγωνισμό συγγραφής. Τον κερδίζει. Το χρηματικό έπαθλο αποφασίζει να το επενδύσει στο Spotlight (βρετανικό σωματείο ηθοποιών), ώστε να βρει δουλειά, και στα 16 της γυρίζει το πρώτο της διαφημιστικό. Έναν χρόνο αργότερα κάνει το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην τηλεταινία «A pattern of roses» και την ίδια περίπου περίοδο την ανακαλύπτει ο σκηνοθέτης Τζέιμς Άιβορι. Η οσκαρική ταινία «Δωμάτιο με θέα» της ανοίγει τα φτερά και διάσημοι σκηνοθέτες του Χόλιγουντ τη βάζουν στο μάτι: Γούντι Άλεν, Φράνκο Τζεφιρέλι, Ντέιβιντ Φίντσερ, Κένεθ Μπράνα. Ο τελευταίος τη βάζει και στο κρεβάτι του, ενώ της δίνει τον ρόλο της νύφης στην ταινία «Φρανκενστάιν». Ένας οιωνός που προμηνύει αντίστοιχους μελλοντικούς ρόλους και τη φέρνει πιο κοντά στο πεπρωμένο της. Η αρχή του κακού To 2001 η Έλενα καλείται να υποδυθεί την πιθηκίνα στην ταινία του Τιμ Μπάρτον «Planet of the apes». Ο Μπάρτον ερωτεύεται παράφορα την τριχωτή του πρωταγωνίστρια και η φιλοφρόνηση ότι «δεν έχει ξαναδεί πιο όμορφη μαϊμού» τη ρίχνει στην αγκαλιά του αμέσως. Το μόνο μειονέκτημα που έχει να της προσάψει είναι πως «τα βλέφαρά της είναι υπερκινητικά σαν κάμπιες που χορεύουν». Οι επόμενες έξι ταινίες του τη συμπεριλαμβάνουν στο πρωταγωνιστικό καστ και οι ρόλοι που αρέσκεται να της προτείνει είναι αυτοί της κακιάς, της νεκρής, της στοιχειωμένης. Τη βάζει να φτιάχνει πίτες από πτώματα, να παίζει τη μονόφθαλμη μάγισσα, τη νεκρή νύφη, τη σατανική βασίλισσα που αξιώνει τα κομμένα κεφάλια των υποτακτικών της, τη μοχθηρή ψυχολόγο.

Το τέλος του κακού Η δραστηριότητα της Queen of Quirky (άλλο ένα από τα πολλά της ψευδώνυμα) εκτός οθόνης ήταν πάντοτε έντονη, τουλάχιστον από τότε που κατάφερε, όπως δηλώνει, να ξεπεράσει τα αμέτρητα συμπλέγματα κατωτερότητας που κουβαλούσε μικρή. («Ήμουν ένα βαρετό, ντροπαλό, αρρωστιάρικο, καθωσπρέπει κορίτσι που ζούσε με τους γονείς του μέχρι τα 30»). Θήτευσε ως μοντέλο της βρετανικής φίρμας καλλυντικών Yardley, ως μοντέλο του Μαρκ Τζέικομπς, συμμετείχε σε βιντεοκλίπ του Ρούφους Γουέινραϊτ, ενώ το 2006 λάνσαρε τη δική της κολεξιόν ρούχων, The Pantaloonies, αποτελούμενη από βικτοριανής (σώπα!) γραμμής κομπινεζόν, mop caps και κοστούμια. Η μεγάλη αγάπη της για τη μόδα διακρίνεται και από τις εμφανίσεις της στο κόκκινο χαλί των βραβείων Όσκαρ, που μόνο απαρατήρητες δεν περνούν. Στην εκδήλωση για τις Χρυσές Σφαίρες το 2011 εμφανίστηκε με δύο ανομοιόχρωμα παπούτσια, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους πως την επόμενη φορά θα αποτίσει έναν φόρο τιμής στην αγαπημένη της Lady Gaga και θα τα φορέσει στο κεφάλι. Αυτόν τον καιρό η Κάρτερ απασχολείται στα γυρίσματα του μιούζικαλ «Οι άθλιοι», ενώ διαδίδεται πως βρίσκεται σε συζητήσεις για να ενσαρκώσει τη Λαίδη Μιγιάκο στην κινηματογραφική μεταφορά του αριστουργηματικού animation film «Akira»!

57

Outdoor Street Parties 2012

Παίζε ψηλά κι αγνάντευε

58 SOUL

Ταράτσα, τσίκνα, ντισκομπίτια, και ορίστε η νέα τάση που θέλει πανσέτες, djs, πλήθος και διάθεση να παρτάρουν στα ψηλά αλώνια των πολυκατοικιών και του άστεως. Ήμασταν εκεί. Κείμενο Κωνσταντίνος Πλακώνας Φωτογραφία Αγγελική Πολατίδου

Τα rooftop parties γεννήθηκαν στο τέλος της προηγούμενης δεκαετίας στην Αμερική και επόμενο ήταν να επισκεφτούν μονταρισμένα και την Ελλάδα. Τα Outdoor Street Parties 2012 πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια της ημέρας, σε τακτά χρονικά διαστήματα της καλοκαιρινής σεζόν, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. «Η φιλοσοφία του πάρτι βασίζεται στην ιδέα του Summer Friends Gathering ή, αλλιώς, όπως κάναμε πιο μικροί, στην αυλή κάποιου φίλου με μουσική, ψήσιμο και ποτά. Αυτός είναι και ο λόγος που υπάρχει δωρεάν μπάρμπεκιου», μου περιγράφουν. «Φυσικά, πάντα με αγνά, ελληνικά κρέατα», συμπληρώνω. Γιατί μπορεί να θέλουμε συνεχώς κι αδιαλείπτως να είμαστε θύματα της παγκοσμιοποίησης, αλλά, όταν το θέμα έρχεται στα κρεατικά, τότε να ζήσει η αθάνατη ελληνική πανσέτα! Τα μπαρ που σε ψυχοπλακώνουν, τα καταγώγια που πίνεις ουίσκια και τζιν χωρίς ρέγουλα ακούγοντας είτε Νατασσούλα Θεοδωρίδου είτε Lana del Rey και αυθυποβάλλεσαι, προσπαθούν να επιζήσουν ανακυκλώνοντας τα ίδια χιλιοπαιγμένα events. Το νέο trend ζητάει ταράτσα, που προσδίδει εκείνο το τόσο νοσταλγικό αίσθημα ελευθερίας, εκείνο που σε κάνει να ορκίζεσαι ότι μπορείς να πετάξεις έχο-

ντας για σάουντρακ κάποιο beat του Solomun και δε χρειάζεται να έρθει το βράδυ για να συμβούν όλα τα ωραία, τα κάνεις εσύ να συμβούν από το μεσημέρι. Οι προσδοκίες ξεπεράστηκαν ήδη με την πρώτη «συγκέντρωση», αφού οι διοργανωτές και δισκοβάλτες, Jiles John, Jose Amba, Alex Nude και Polatof, μέτρησαν περίπου εφτακόσια άτομα (!) τα οποία ήρθαν, κούνησαν τις φράντζες τους σε ρυθμούς house και disco, καταβρόχθισαν σουβλάκια, ήπιαν τα κοκτέιλ τους, και το πιο σημαντικό, σκάγανε χαμόγελα και φιλιά μεταξύ τους στην ταράτσα του «Fragile Bar» μέχρι το βράδυ. Και όταν η μουσική σταμάτησε, η κάβα σώθηκε και τα κρεατικά φαγώθηκαν, ο κόσμος παρέμενε εκεί και ζητούσε ανκόρ κάτω από τον έναστρο ουρανό της Θεσσαλονίκης. Ήταν σαν για λίγες ώρες να μύρισε η πόλη κάτι σαν αγάπη. Η συμμορία του Street Outdoors δεν προτείνει μόνο έναν διαφορετικό τρόπο διασκέδασης για γλεντζέδες, χίπστερς ή Νεοέλληνες, αλλά σκαρώνει ένα καταφύγιο, μια απόδραση από τη μιζέρια και ίσως μια διαφορετική νοοτροπία. Έχε τα αφτιά σου ψηλά και τα μάτια σου ψηλότερα για το επόμενό τους πάρτι, 27 Μαΐου, στη Θεσσαλονίκη.

59

Στο Γαλαξίδι τρων ραβανί από ρύζι και προσφέρουν «αμυγδαλάκι», όπως λέμε «γαλαξιδάκι», και γιατί όχι, επομένως, ένα ταξιδάκι, μιας και σκάει θερμό καλοκαιράκι. Κείμενο, Φωτογραφία Δημήτρης Ντανόπουλος

Στον Τροπικό του

Γαλαξειδίου

60 SOUL

Θυμάμαι το «Jazz Suite No.2, Waltz No.2» του Dmitri Shostakovich, σε κασετούλα στο παλιό μου αυτοκίνητο, καθώς κατέβαινα τα βουνά της Φωκίδας κι ανοιγόταν μπροστά μου ο Ελαιώνας της Άμφισσας και μετά, όταν μπαίνουν τα κρουστά, Ιτέα, η θάλασσα και δρόμος με τιμόνι αριστερά δεξιά -χορευτικός ρυθμός- επαναληπτικά ώς το Γαλαξίδι. Μικρό χωριό η ναυτική Πολιτεία. Θριάμβευσε στα χρόνια των ιστιοφόρων. Πανί Vs Ντίζελ 1-0, κι απόμειναν σπίτια ψηλά με υπέροχα ταβάνια στολισμένα, βουκαμβίλιες σκαρφαλωμένες κι ολάνθιστες, γειτονιές καρτ ποστάλ και δυο λιμάνια για αγκαλιά. Στη μέση ένας φάρος. Ο Παραλίας Το Γαλαξίδι στο ημερολόγιό μου είναι σαν τη χειμωνιάτικη λιακάδα ή σαν τις πρώτες μέρες της άνοιξης. Για να βγεις στη θάλασσα, από την κυκλική πλατεία «Μανουσάκια» (στάση στο βιβλιοπωλείο της κ. Μαρίας), ακολουθείς τον λιθόστρωτο δρόμο. Όπου Θύμιος και μάλαμα σε τούτο το μέρος. Ευθύμιος ήταν κι ο μοναχός που έγραψε το «Χρονικό του Γαλαξειδίου» το 1703 (ωραία θέα από το μοναστήρι της Αγια-Σωτήρας). Έχει και Δρόσο (στο καφέ «Ο κακός ο λύκος»), «Μπεμπέλη» και «Τάσο», έχει και «Μαρίτσα» να «μπαρκάρεις» για φαγητό. Έχει και «Θεμιστοκλή» (καφενείο) στην παραλία. Τα βλέμματα των παλιών Γαλαξιδιωτών στη μεγάλη φωτογραφία θα σε ακολουθούν.

Πέρα Πάντα Περνάς απέναντι. Από κει που είναι το σπιτάκι με τις πάπιες μες στη θάλασσα. Εκεί που έχει στημένη τη φάμπρικά του ο Νίκος, πρόχειρο φαγητό «…de Wheel». Μορφή! Και μετά το καφέ «Οιάνθη», πρωινός καφές με την καλύτερη θέα του οικισμού. Κάπου εκεί μπορεί να συναντήσεις νεαρούς Γερμανούς ή νεαρές Γερμανίδες, της Εστίας Άγιος Νικόλαος, συντροφιά με τους νοητικά υστερούντες «συγκατοίκους» τους. Όρεξη για περπάτημα δίπλα στον λόφο με τα πεύκα ώς το Κεντρί που κολυμπούν τα καλοκαίρια οι ντόπιοι ή κι ώς τη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, ακόμα πιο μακριά, όταν οι πλαγιές γίνονται θυμάρι κι απέναντι το νησάκι με το εκκλησάκι (ένα από τα πολλά σημεία του χωριού που χρησιμοποιήθηκαν σε γυρίσματα σειρών ή ταινιών εποχής), που κάποτε πουλιόταν για 1,5 εκατομμύριο ευρώ. Ως το Λιοτρίβι Αν ακολουθήσεις τον δρόμο για το δεύτερο λιμανάκι, εκεί που πέφτανε οι γυναίκες μαθαίνοντας τα άσχημα νέα των ναυαγίων, στον Χηρόλακκα, δες δεξιά πριν φτάσεις μπας κι άνοιξε το «Ocean Drive». Στις σεζλόνγκ του τα βράδια του καλοκαιριού απλώνεις τα χέρια σου και πιάνεις απέναντι την Ιτέα, το Χρισσό ή τους Δελφούς παραπάνω. Μια κλειστή γαλάζια λίμνη που χαλαρώνει τα χέρια σου κι αφήνονται μέχρι να βρουν νερό.

…μια δρασκελιά Οι εφοπλιστές μπορεί να φύγαν και να ζουν στον Πειραιά ή στα Λονδίνα. Η μικρή πολιτεία όμως καταφέρνει να σε ταξιδεύει αλλού. Αποτυπώματα στους μαντρότοιχους των σπιτιών με τις κλειστές αυλές που προεξέχουν οι πορτοκαλο-λεμονιές. Αποτυπώματα που άφησαν τα μουντζουρωμένα χέρια των πολεμιστών της Καθαράς Δευτέρας, με τις πολύχρωμες σκόνες και το αλεύρι. Παπούτσια που είδες αφημένα στις πόρτες των σπιτιών, μετά τα αλευρομουτζουρώματα. Κι αφού ανεβοκατεβείς στον Άγιο Νικόλαο, φας στο «Άλμπατρος», μπερδευτείς στα στενά και ξαναβγείς στα ίδια σημεία, περάσεις δυο φορές από το Καποδιστριακό Σχολείο, μάθεις να διαβάζεις το ηλιακό ρολόι της Αγίας Παρασκευής (12 το μεσημέρι να είσαι εκεί), εντοπίσεις τον «Γανυμήδη» (φημισμένο για τα breakfast), ξύσεις τη γωνία κανενός αρχοντικού, βαρεθείς να βλέπεις το Παρθεναγωγείο και μάθεις και τον Κουκόνα (hill & hotel), δε θα ζητήσεις ένα γλυκό; Καλό γαλαξείδι! ΥΓ. Ταΐστε τις πολλές γατούλες που έρχονται κοντά σας. Φωνάξτε τους: Θοδωρή, Κατερίνα, Λίνα, Αρχοντία, Κλήμη, Γιώργο, Ελένη, Βάσω… Σε κάποιο από τα ονόματα θα ακούσουν.

61

Αντιγόνη Δρακουλάκη Νύχτες στην Αβάνα Έρωτας, επανάσταση, δύο αδερφές, ένα πιάνο και μια παράσταση με τίτλο «Cuba Libre» που μας κάνει να ζητήσουμε επειγόντως από την «Αθηναία μουλάτα» και πρωταγωνίστρια Αντιγόνη Δρακουλάκη τα απαραίτητα τι(ps) και πώς. Συνέντευξη Δημήτρης Αθανασιάδης Φωτογραφία Γιάννης Κατσαρής

Έξαψη, ρούμι, θάλασσα, πάθος, μαράκες, τρελή μουσική, παλιά αυτοκίνητα, η Αμερική απέναντι, αλλά εδώ ανέχεια, σιωπή και καταπατημένα ανθρώπινα δικαιώματα. Όλα συμβαίνουν σε ένα σπίτι, όπου είμαι έγκλειστη, γιατί… Υπέγραψα ένα πολιτικό κείμενο για την περεστρόικα. Έφαγα δύο χρόνια από τη ζωή μου στη φυλακή, κακοποιήθηκα, βασανίστηκα, εξευτελίστηκα, αλλά ακόμα ονειρεύομαι και ποθώ. Ο κόσμος αλλάζει, κοσμοϊστορικά γεγονότα συμβαίνουν έξω, κι εγώ δεν μπορώ να γευτώ τίποτα. Το καθεστώς έχει εγκατασταθεί μέσα στο ίδιο μου το σπίτι και ελέγχει ακόμη και τα όνειρά μου. Ακόμη και το φαγητό είναι πολυτέλεια. Έξω χορεύουν, πίνουν, διασκεδάζουν, κι εγώ τα βλέπω όλα αυτά μόνο από τη σκεπή. Στη σκεπή παρακολουθώ και ονειρεύομαι τη ζωή που δεν μπορώ να πλησιάσω, να γευθώ. Κι όταν αποφασίζω να αντιδράσω, με τιμωρούν με τον χειρότερο τρόπο: στερώντας μου τη μουσική… Γελάω με τα κλισέ των συνεντεύξεων, όπου οι συνάδελφοι πάντα κάνουν λόγο για μια παρέα ηθοποιών που περνάνε καλά στις πρόβες και τα παρασκήνια, «καλή χημεία, που φαίνεται, άλλωστε, κάθε βράδυ στο σανίδι». Όμως εμείς… Εμείς ερωτευθήκαμε την Κούβα! Όλα, φυσικά, ξεκίνησαν από την «κομπανιέρα» σκηνοθέτριά μας Αναστασία

62 SOUL

Ρεβή. Η τρελή έμπνευση και η ταξιδιάρικη ερωτική κουβανέζικη ενέργειά της μας χάρισε το πιο ωραίο δώρο, αυτή τη μίζερη εποχή. Κάθε βράδυ μεθάμε από μυρωδιές γιασεμιών και δυόσμου, με ρούμι ξεδιψάμε, θολώνοντας τον έρωτα και την ελευθερία, που δε μας επιτρέπουν στον κατ’ οίκον περιορισμό. Δουλέψαμε με πολλή αγάπη, τρέλα και χιούμορ. Είναι τόσο απελευθερωτικό το αποτέλεσμά του στη σκηνή. Δεν ξέρω για καλή χημεία, αυτό που βίωσα εγώ σε αυτή τη δουλειά ήταν πολλή γενναιοδωρία! Με όλη αυτή τη θλίψη, τη φτώχεια και τις διαψευσμένες προσδοκίες, η Αθήνα μοιάζει λίγο με την Κούβα… Ευτυχώς, διατηρούμε ακόμη την ελευθερία του λόγου και της έκφρασης. Όμως, ο θυμός και η οργή σιγοβράζουν και η κοινωνία ζητά την κάθαρση. Ζητά να πληρώσουν όσοι φταίνε για την κατάντια μας. Συνυπεύθυνοι δεν είμαστε, και τρελαίνομαι με δηλώσεις τύπου «μαζί τα φάγαμε». Ε, όχι, δεν τα φάγαμε μαζί, γιατί ο λαός δε διαχειρίστηκε ούτε τις μίζες των εξοπλιστικών ούτε της Siemens ούτε το Βατοπέδι ούτε τις υπερτιμολογήσεις στην υγεία ούτε τα λεφτά από το χρηματιστήριο. Η μόνη ευθύνη που έχουμε εμείς ως κοινωνία είναι ότι δεν αντιδράσαμε εγκαίρως, αν και βλέπαμε την καταστροφή να έρχεται. Μακάρι να τους μοιάσουμε στη δύναμη, στη χαρά που κουβαλούν μέσα τους για έρωτα και ζωή,

για ένα καλύτερο αύριο - για όλους! Θέατρο ή τηλεόραση; Μου βάζεις δύσκολα... Πάνω στη σκηνή ξεκουράζεται η ψυχή μου. Και κάτι στιγμές γελούν τα μάτια μου, γιατί καταλαβαίνουν για ποιο λόγο ζούμε. Μικρή ήθελα να γίνω… Μηχανικός αεροσκαφών: είναι υπέροχο να δίνεις την ευκαιρία και το δικαίωμα να πετάξουν με ασφάλεια. Μετά χορεύτρια: είναι υπέροχο να πετάς μέσα από το σώμα σου. Λόγω του έργου αλλά και του ρόλου, η μουσική είναι λάτιν, άσχετα αν στο iPod μου εκτός από μαράκες θα βρεις και… Moby και Χαρούλη και Sade και Pizzarelli και Norah Jones και Sting και Aznavour και Zaz και μπάλκαν και σουίνγκ. Μικρή χώρα η Ελλάδα, ταπεινές επομένως και σεμνές οι προσδοκίες μου… Επιθυμώ με περηφάνια και τρέλα να συνδημιουργώ. Είναι πολύ λες; Το status update μου αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι… Βαρέθηκα τα σκατά των άλλων. Δεν επιτρέπω να ΜΗ μου επιτρέπουν… να ονειρεύομαι.

63

Θανάσης Βανέζης Επάγγελμα: εμβιομηχανικός Ακούγεται σούπερ ουάου, θυμίζει ταινία επιστημονικής φαντασίας και κάποιοι ήδη αναρωτιούνται πόσα παίρνει. Αλλά δεν είναι έτσι, και γι’ αυτό, ψύχραιμα, ουμανιστικά και εύστοχα επιτρέψτε σε αυτόν τον κύριο να σας αυτοσυστηθεί. Και στο τέλος, χειροκροτείστε τον, αν φυσικά ανήκετε στην κατηγορία αυτών που πιστεύουν ότι μια άλλη Ελλάδα είναι εφικτή. Συνέντευξη Στέφανος Τσιτσόπουλος Φωτογραφία Χρήστος Χατζηιωάννου Είμαι απόφοιτος της σχολής Bsc. Sports Science του Liverpool John Moores University. Στην Ελλάδα η σχολή αυτή αντιστοιχεί στα ΤΕΦΑΑ (Τμήμα Επιστημών Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού). Επίσης είμαι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος Msc. Sports Biomechanics (Αθλητικής Εμβιομηχανικής). Η εμβιομηχανική είναι μία νέα επιστήμη που αναλύει την ανθρώπινη κίνηση με βάση τους νόμους της μηχανικής φυσικής. Σκοπός της αθλητικής εμβιομηχανικής είναι η ανάλυση της τεχνικής αθλητών υψηλού επιπέδου με σκοπό τη μεγιστοποίηση της απόδοσής τους. Επίσης μελετά τον αθλητικό εξοπλισμό, όπως, για παράδειγμα, αθλητικά παπούτσια, ρακέτες, συνθετικά τερέν με σκοπό την πρόληψη τραυματισμών. Στον τομέα υγείας αυτή η «βαθιά» ανάλυση της ανθρώπινης κίνησης μας βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα τη διαταραχή της κίνησης που προκαλείται από ορισμένες παθήσεις. Με αυτή την πληροφόρηση μπορούμε να σχεδιάσουμε ένα καλύτερο πρόγραμμα αποκατάστασης για το πάσχον άτομο. Η εμβιομηχανική στον αθλητισμό «βλέπει» το κάτι παραπάνω από το γυμνό μάτι ενός έμπειρου προπονητή. Επομένως, δεν είναι μία υπηρεσία που τη χρειάζεται ο αθλητής σε καθημερινή βάση παρά μόνο σε κάποια καίρια σημεία της προετοιμασίας του. Επίσης είναι απαραίτητο να υπάρχει ο προπονητής που πιστεύει στην επιστήμη, και αυτό δεν είναι εύκολο γενικά και ειδικότερα στην Ελλάδα. Για αυτούς τους λόγους δεν υπάρχουν τα χρήματα και οι προοπτικές που υπάρχουν στη βιτρίνα του αθλητισμού. Δεν υπάρχει όμως καμία απογοήτευση. Οι λίγοι που επιλέγουμε αυτή την κατεύθυνση το κάνουμε εν γνώσει μας, γιατί απλώς έχουμε μεράκι για αυτό που κάνουμε. Από μικρός είχα μεγάλο πάθος για τον αθλητισμό. Μπαίνοντας στο πανεπιστήμιο, δεν ήξερα τι είναι η επιστημονική υποστήριξη αθλητών. Με την παρακολούθηση των πρώτων διαλέξεων με συνεπήρε η 64 SOUL

εμβιομηχανική. Ακολούθησα έτσι από πολύ νωρίς αυτή την κατεύθυνση. Στην πορεία το περιεχόμενο της εμβιομηχανικής εξαπλώθηκε και στον τομέα της αποκατάστασης. Σε μια ελεύθερη συζήτηση που είχα με τον καθηγητή μου Dr. MD. Gabor Barton (ο οποίος, σημειωτέον, είχε εγκαταλείψει την ακαδημαϊκή του καριέρα για κάποια χρόνια με σκοπό να προσφέρει τις υπηρεσίες του σε κέντρο αποκατάστασης) μου είπε το εξής: «Δεν είναι κρίμα να καταναλώνουμε όλη μας την ενέργεια, τον χρόνο και τη χρήση του πολύ ακριβού εμβιομηχανικού εξοπλισμού για να βελτιώσουμε την απόδοση ενός αθλητή από το 95% στο 98%, η οποία, βέβαια, μπορεί να είναι η διαφορά μεταξύ χρυσού και ασημένιου μεταλλίου σε επίπεδο Ολυμπιακών Αγώνων; Μήπως είναι καλύτερα να βοηθήσουμε ένα παιδί να βελτιώσει την κίνησή του από το 50% στο 60% ή 70%, που θα κάνει μία τεράστια αλλαγή στην ποιότητα της ζωής του;». Αυτή η φράση είναι που με άγγιξε πραγματικά και με έκανε να στραφώ μέσω της εμβιομηχανικής στον τομέα της αποκατάστασης. Επέστρεψα στην Ελλάδα… …γιατί ήθελα να προσφέρω στον τόπο μου τις γνώσεις και την εμπειρία μου. Εργάστηκα σε ιατρείο παροχής υπηρεσιών αποκατάστασης σε άτομα με μυοσκελετικά προβλήματα. Τον περασμένο χρόνο ήρθε όμως και για μένα η ώρα μου να εκπληρώσω τη στρατιωτική μου θητεία. Τελειώνοντας, λοιπόν, ένιωσα ότι είναι ένα κομβικό σημείο στη ζωή μου για να πάρω κάποιες αποφάσεις για το μέλλον. Ήθελα να εργαστώ κάπου που θα μου δινόταν η ευκαιρία να πραγματοποιώ εμβιομηχανικές αναλύσεις υψηλού επιπέδου, όπως έκανα στην Αγγλία. Γνώριζα τις δυσκολίες λόγω της οικονομικής κατάστασης της χώρας μας αλλά και γενικότερα το μικρό πεδίο της εμβιομηχανικής στην Ελλάδα, όμως, παρ’ όλα αυτά, ήθελα να προσπαθήσω να κάνω το όνειρό μου πραγματικότητα. Έτσι άρχισα να αναζητώ στο

διαδίκτυο εμβιομηχανικά εργαστήρια στην Ελλάδα. Ξεχώρισα το Κέντρο Ανάλυσης Κίνησης και Βάδισης της ΕΛΕΠΑΠ Αθήνας, γιατί ήταν το μοναδικό που διέθετε τον απαραίτητο εξοπλισμό και την επιστημονική ομάδα για να μπορεί να προσφέρει αναλύσεις υψηλού επιπέδου. Επίσης με εντυπωσίασε το πλούσιο ερευνητικό του έργο - έχει δημοσιεύσεις σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά. Έθεσα σαν σκοπό μου να ενταχθώ σε αυτή την ομάδα. Ήταν μια ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία και είμαι ιδιαίτερα ικανοποιημένος που τα κατάφερα και θα εργαστώ για τον οργανισμό της ΕΛΕΠΑΠ Αθήνας. Σκοπός μου για τους επόμενους μήνες είναι να υλοποιήσω ένα ερευνητικό πρόγραμμα που θα μελετά τη λειτουργικότητα των άνω άκρων σε παιδιά με εγκεφαλική παράλυση. Αυτό κατόπιν θα το εφαρμόσω πιλοτικά στο πλαίσιο της εργασίας μου στην ΕΛΕΠΑΠ. Στόχος του έργου είναι να διαγνώσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια τα κινητικά προβλήματα των άνω άκρων. Έτσι, θα μπορέσουμε να σχεδιάσουμε καλύτερα το πρόγραμμα αποκατάστασης κάθε παιδιού ξεχωριστά. Εδώ θα ήθελα να τονίσω ότι φυσικά και έχει γίνει εκτενής μελέτη πάνω στο συγκεκριμένο θέμα και υπάρχει πλούσια διεθνής βιβλιογραφία. Δεν έχουμε φτάσει όμως στο επίπεδο να υπάρχει μία συστηματοποιημένη διαδικασία για την ανάλυση της κίνησης των χεριών όπως συμβαίνει με την ανάλυση βάδισης. Ο Θανάσης Βανέζης είναι ένας από τους 5 φετινούς επιτυχόντες του πρωτοποριακού προγράμματος κοινωνικής συνεισφοράς Vodafone World Of Difference. Έχει έτσι την ευκαιρία να εργαστεί ως εμβιομηχανικός στο Κέντρο Ανάλυσης Βάδισης της ΕΛΕΠΑΠ Αθήνας, με σκοπό την υλοποίηση ερευνητικού προγράμματος για τη μελέτη της λειτουργικότητας των άνω άκρων σε παιδιά με εγκεφαλική παράλυση.

65

Georgia Taglieti Sonar όπως υπέρηχοι Η Ιταλίδα τιμονιέρισσα της επικοινωνίας του βαρκελωνέζικου υπερφεστιβάλ Sonar διατείνεται πως η electronica είναι πολύ σοβαρό πράγμα. Και για να το αποδείξει πετάει στο τραπέζι δεκάδες χιπ ονόματα αλλά και δύο παλαίμαχους άσους ρηγάδες: New Order και Fatboy Slim. Ψήνεσαι; Κείμενο Γιάννης Παναγόπουλος

66 SOUL

Από τα γραφεία που εργάζονται ακούς μουσική. Και όταν βγαίνουν από αυτά, πάνε σε άλλα, που και από εκεί μουσική ακούγεται. Πέρυσι το Sonar, το τριήμερο φεστιβάλ που οργανώνουν, «χώνεψε» 70.000 ανθρώπους που ήθελαν να μάθουν περισσότερα για το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον της electronica. Πέρυσι headliners ήταν οι Underworld, ο Ryūichi Sakamoto, η M.I.A., ο Aphex Twin, οι Human League. Πριν από αυτούς, στις σκηνές του φεστιβάλ εμφανίστηκαν, κυρίως, καλλιτέχνες με δουλειές που δεν έχουν τύχη στα τσαρτ. Κάθε είδους τσαρτ. Ακόμα και εκείνων που λένε ότι υπάρχουν για να πιάνουν τον παλμό του μουσικού off underground. Φέτος στο Sonar, που θα γίνει στη Βαρκελώνη το τριήμερο 14, 15 και 16 Ιουνίου, έχει headliners τους New Order, τους Roots και τον Fatboy Slim. Οι διοργανωτές του λένε πως περιμένουν πάνω - κάτω τον ίδιο αριθμό επισκεπτών με πέρυσι ή πρόπερσι. Λένε επίσης πως η electronica έχει πιάσει τα ηλικιακό όριο που χρειαζόταν, ώστε να πλασάρει στο κοινό, εκτός από όλα τα άλλα, «παράδοση». Άραγε το πιστεύουν αυτό; Ή έτσι δικαιολογούν τους New Order ως headliners; Ακόμα και αν η άποψη για το πόσο μεγάλος είναι ο περίπατος της electronica στη μουσική ή πόσο βαθιές θα είναι οι ρυτίδες της, όταν πεθάνει το φεστιβάλ που γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, ισχύουν, το Sonar είναι μια σούπερ - ντούπερ μπίζνα για τους διοργανωτές του. Ποζάρει πλέον σαν brand όνομα. Δύο χρόνια τώρα πωλείται ως «format» διασκέδασης και εκτός Ισπανίας. Sonar έγινε στις 2 Μαρτίου στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Έγινε

το διήμερο 21 και 22 Απριλίου στο Τόκιο. Έγινε το διήμερο 11 και 12 Μαΐου στο Σάο Πάολο. Η Georgia Taglieti είναι Ιταλίδα. Έχει γραμματέα Γερμανίδα. Δουλειά της είναι οι δημόσιες σχέσεις του φεστιβάλ. Δουλεύει από την πρώτη μέρα που υπήρξε Sonar στη Βαρκελώνη. Συνεργάζεται με τους τρεις διοργανωτές του (Ricard Robles, Enric Palau και Sergi Caballero) από την εποχή που χτύπαγαν τις πόρτες δικηγορικών γραφείων στη βαρετή αλλά φραγκάτη γειτονιά του Sant Gervasi, ρωτώντας να μάθουν περισσότερα για το νομικό καθεστώς της σόου μπίζνες. Στην ερώτηση «τι είναι αυτό το φεστιβάλ για σένα;», η Georgia απαντά: «Ο γιος μου! Δουλεύω για τη μουσική. Μου αρέσει να ζω μέσα σε καλλιτέχνες. Πριν δέκα ή δεκαπέντε χρόνια, δεν είχα φανταστεί πως θα μπορούσα να βρεθώ στο ίδιο δωμάτιο με τον Bryan Ferry (πριν δύο χρόνια οι Roxy Music έπαιξαν στο Sonar) και να μιλάμε για τα τραγούδια του». Φέτος το φεστιβάλ θέλει να κάνει τον κόσμο να χορέψει όσο ποτέ. Ο Fatboy Slim δεν είναι τυχαία ένας από τους headliners μας». Τα γραφεία του Sonar είναι στο Pueblo Nuevo, περιοχή με χαμηλά ενοίκια, που τα τελευταία χρόνια προτιμούν κυρίως νέοι αρχιτέκτονες να στήσουν τα γραφεία τους. Η Georgia έχει μεγάλο προσωπικό χώρο. Όσο περνούν οι μέρες, γνωρίζει πως δε θα είναι τόσο ήρεμη όσο τώρα. Λέει: «Αυτή τη στιγμή Νο1 προτεραιότητά μου είναι προβάλουμε το Sonar σε όλα τα διαθέσιμα κοινωνικά δίκτυα. Αμέσως επόμενη είναι να απαντήσω e-mails και τηλεφωνήματα από ανθρώπους που θέλουν να “πάρουν” κάτι

από μένα. Πρέπει να είμαι προσεκτική. Το φεστιβάλ έχει το δικό του “πνεύμα” και οι απαντήσεις που δίνω πρέπει να είναι εντός του. Δεν είμαι απρόσεκτη. Ίσως γι’ αυτό τον λόγο κάνω την ίδια δουλειά κάπου δύο δεκαετίες. Γι’ αυτό καταφέραμε από την πρώτη έκδοση του φεστιβάλ και τα 7 με 8 χιλιάδες άτομα που το παρακολούθησαν να μιλάμε για 70 χιλιάδες πέρυσι και φέτος. Η electronica δεν είναι όρος της πλάκας. Έχει ιστορία. Και αυτό είναι κάτι που κανένας δεν πρέπει να ξεχνά». Στη Βαρκελώνη το Sonar συμβαίνει σε δύο δόσεις. Τo «Sonar by Day» (που μου αρέσει πολύ, γιατί θεωρώ όμορφο το να ακούω electro μέσα στο αστικό τοπίο του Raval) και το «Sonar by Night». Το πρώτο ξεκινά στις 3 το μεσημέρι και κρατά έως τις, πάνω - κάτω, 10.00 μ.μ. Πραγματοποιείται στο CCCB (Κέντρο Μοντέρνας Τέχνης της Βαρκελώνης) και τους γύρω χώρους του MACBA (Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης της Βαρκελώνης). Το δεύτερο ξεκινά από τις 11.00 μ.μ. και κρατά έως τις 6.00 π.μ. της επόμενης μέρας. Πραγματοποιείται έξω από τη Βαρκελώνη, στη Fira Gran Via στο Hospitalet. Φέτος, ξέχωρα από τους καλλιτέχνες που αναφέραμε προηγουμένως ως headliners στις σκηνές του φεστιβάλ, θα ανέβουν μπάντες και μουσικοί παραγωγοί όπως: Hot Chip, Metronomy, Flying Lotus, Salva, Luciano, James Βlake, Jacques Greene, Simian Mobile Disco, Deadmau5, Richie Hawtin, Nicolas Jaar, John Talabot και Azari & III. www.sonar.es 67

Anonymous GRomanticus!

Ξεκινούν με ένα τεράστιο ντεζαβαντάζ, μιας και η γενιά τους λούζεται όλα τα δεινά της κρίσης: ανεργία, ανασφάλεια, αντίξοες συνθήκες σπουδών και διαβίωσης. Όμως, τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει τα παιδιά της διπλανής πόρτας να ονειρεύονται ότι μια μέρα θα τους υποκλιθούμε. Συνέντευξη Γιάννης Σεφεριάδης Φωτογραφία Βασίλης Μαθιουδάκης

Αλεξάνδρα Μάντζου Γεννήθηκα… στην Αθήνα το 1990. Σπουδάζω… στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Μένω… Χολαργό με τους γονείς μου. Ο κάθε μήνας οικονομικά… να ’ναι καλά οι γονείς μου. Απέναντι στην απόφαση να κάνω αυτό που θέλω, οι γονείς μου… ήταν αρχικά αντίθετοι που παράτησα τις πρώτες σπουδές μου στην αρχιτεκτονική, αλλά όταν είδαν το πάθος που έχω για την Τέχνη, το δέχτηκαν. Οι φίλοι μου… προσπάθησαν και αυτοί στην αρχή να με μεταπείσουν. Εγώ… δε φαντάζομαι να κάνω άλλο πράγμα. Όταν αρχίζω να φοβάμαι… προσπαθώ να αναγνωρίζω τους φόβους μου. Σε 10 χρόνια φαντάζομαι τον εαυτό μου… δεν ξέρω καθόλου. Αν δε μου βγει… θα βγει. Επίγνωση ή Απόγνωση… Η Τέχνη δε θα σε αφήσει ποτέ να φτάσεις σε απόγνωση. Αυτές τις άγριες ημέρες, τα όνειρα είναι… πάντα παιδικά και πάντα πραγματοποιήσιμα. 68 SOUL

Βέρα Χοτζόγλου Γεννήθηκα… στην Αθήνα το 1992. Σπουδάζω… είμαι υποψήφια της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών. Μένω… Καλλιθέα με τη μητέρα μου. Ο κάθε μήνας οικονομικά… δε βγαίνει. Απέναντι στην απόφαση να κάνω αυτό που θέλω, η μητέρα μου... είναι απόλυτα σύμφωνη να ακολουθήσω το όνειρό μου. Οι φίλοι μου… με θαυμάζουν. Για μένα… η Τέχνη είναι ο εαυτός μου. Όταν αρχίζω να φοβάμαι… κλείνω τα μάτια και μετατρέπω στο μυαλό μου την άσχημη εικόνα που με τρομάζει στο πιο όμορφο πράγμα που υπάρχει. Σε 10 χρόνια φαντάζομαι τον εαυτό μου… να σπουδάζω. Αν δε μου βγει… θα το κάνω εγώ να μου βγει. Επίγνωση ή Απόγνωση… Επίγνωση της ζωής μου και απόγνωση για την κοινωνία που ζω. Αυτές τις άγριες ημέρες, τα όνειρα είναι… εφικτά.

Άρης Μακρής

Γεννήθηκα… στην Αθήνα το 1990. Σπουδάζω… φωνητική και κιθάρα. Μένω… στο Μαρκόπουλο Αττικής με τους γονείς μου. Ο κάθε μήνας οικονομικά… βγαίνει - δε βγαίνει, με περιστασιακές δουλειές. Απέναντι στην απόφαση να κάνω αυτό που θέλω, οι γονείς μου… με στηρίζουν με όλους τους τρόπους. Οι φίλοι μου… «χτυπιούνται» από κάτω, όταν είμαι στη σκηνή.

Εγώ… ακολουθώ αυτό που λέει η καρδιά μου. Όταν αρχίζω να φοβάμαι… τραγουδάω. Σε 10 χρόνια φαντάζομαι τον εαυτό μου… έναν δημιουργικό και επιτυχημένο μουσικό. Αν δε μου βγει… θα είμαι δυστυχής. Επίγνωση ή Απόγνωση… Και τα δύο. Αυτές τις άγριες ημέρες, τα όνειρα είναι… πολλά και δύσκολα.

69

Αντωνία Χαραλάμπους Γεννήθηκα… στην Κύπρο το 1991. Μένω… Κεραμικό, με συγκάτοικο. Σπουδάζω… ηθοποιός. Ο κάθε μήνας οικονομικά… βγαίνει, έστω και δύσκολα, λόγω της υποτροφίας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Απέναντι στην απόφαση να κάνω αυτό που θέλω, οι γονείς μου… με στηρίζουν ηθικά. Οι φίλοι μου… πιστεύουν σε μένα. Εγώ… απλώς προσπαθώ να κάνω το καλύτερο. Όταν αρχίζω να φοβάμαι… προσπαθώ να μένω ψύχραιμη

70 SOUL

και αισιόδοξη. Σε 10 χρόνια φαντάζομαι τον εαυτό μου… με δουλειά στο εξωτερικό. Αν δε μου βγει… δε βγαίνουν ακριβώς τα πράγματα όπως τα θέλουμε, αλλά θα προσπαθήσω. Επίγνωση ή Απόγνωση… Απόγνωση μάλλον, γιατί σε έναν χρόνο τελειώνω τη σχολή του Εθνικού Θεάτρου και ακόμη δεν ξέρω τι θα κάνω. Αυτές τις άγριες ημέρες, τα όνειρα είναι… λίγα, αλλά πολύ δυνατά.

Μαρία Κουτσογιάννη Γεννήθηκα… στην Αθήνα το 1993. Σπουδάζω… χορό. Μένω… στα Βριλήσσια με τους γονείς μου. Ο κάθε μήνας οικονομικά… βγαίνει με τους γονείς μου. Απέναντι στην απόφαση να κάνω αυτό που θέλω, οι γονείς μου… με στηρίζουν, γιατί βλέπουν ότι είναι αυτό που θέλω. Οι φίλοι μου… χαίρονται για μένα. Εγώ… αισθάνομαι ευτυχισμένη. Όταν αρχίζω να φοβάμαι… συνεχίζω να ονειρεύομαι. Σε 10 χρόνια φαντάζομαι τον εαυτό μου… δασκάλα κλασικού μπαλέτου. Αν δε μου βγει… θα το παλέψω να μου βγει. Επίγνωση ή Απόγνωση… Επίγνωση των ονείρων μου. Αυτές τις άγριες ημέρες, τα όνειρα είναι… η μόνη μας ελπίδα.

71

Μαρία Παντελίδου Γεννήθηκα… στην Αθήνα το 1993. Σπουδάζω… χορό, παράλληλα με τις σπουδές μου στην ιατρική. Μένω… στο Πολύδροσο Χαλανδρίου με τους γονείς μου. Ο κάθε μήνας οικονομικά… βγαίνει με τη στήριξη των γονιών μου. Απέναντι στην απόφαση να κάνω αυτό που θέλω, οι γονείς μου… λένε να ακούω την καρδιά μου. Οι φίλοι μου… με ενισχύουν ακόμη περισσότερο. Εγώ… ακούω τη λογική. Όταν αρχίζω να φοβάμαι… χορεύω. Σε 10 χρόνια φαντάζομαι τον εαυτό μου… μάλλον ερευνήτρια. Αν δε μου βγει… θα ασκήσω το επάγγελμα της ιατρικής. Επίγνωση ή Απόγνωση… Έχω πλήρη επίγνωση αυτού που κάνω. Αυτές τις άγριες ημέρες, τα όνειρα είναι… η δύναμή μας. 72 SOUL

Μυρσίνη Γιαννακοπούλου Γεννήθηκα… στην Αθήνα το 1990. Μένω… στην Κάντζα, μόνη μου. Σπουδάζω… ηθοποιός. Ο κάθε μήνας οικονομικά… δε βγαίνει. Απέναντι στην απόφαση να κάνω αυτό που θέλω, οι γονείς μου… δε με στηρίζουν στον βαθμό που θα ήθελα, αλλά κάνουν ό,τι μπορούν. Οι φίλοι μου… ενθουσιάζονται. Εγώ… αναρωτιέμαι. Όταν αρχίζω να φοβάμαι…

απελπίζομαι, αλλά δεν παραιτούμαι. Σε 10 χρόνια φαντάζομαι τον εαυτό μου… οικονομικά ανεξάρτητο, με δουλειά. Αν δε μου βγει… ΟΧΙ, θα μου βγει. Επίγνωση ή Απόγνωση… Έχω συνείδηση του τι κάνω, ακόμη και τις πιο δύσκολες στιγμές μου. Αυτές τις άγριες ημέρες, τα όνειρα είναι… ένας τρόπος διαφυγής, αλλά μέσα μου ξέρω ότι δε θα οδηγήσουν πουθενά. 73

74 SOUL

Manuel Breque Beauty and the beat Μη μένεις στην εικόνα, ούτε στην ιδιότητα. ΟΚ, είναι μοντέλο, είναι γοητευτικός, αλλά πόσους ξέρεις από την κατηγορία male models που να ανταλλάσσουν μια εμφάνιση στο ντεφιλέ του Καρλ Λάγκερφελντ με μια στη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης; Συνέντευξη Μαρίνος Σακελλαρίου Πώς ένα μέσο Ελληνόπουλο να γίνει μοντέλο, όταν η ελληνίδα μαμά πάσχει από κατοχικό σύνδρομο και δε χάνει ευκαιρία να μπουκώσει το καμάρι της με φαγητό; Μικρός υπήρξα παχουλός, γιατί έτρωγα πάντα διπλές και τριπλές μερίδες. Πλέον, όμως, έχω δεχτεί το φαγητό ως πηγή ενέργειας και όχι ως απόλαυση. Μετά τα τελευταία δύο περίπου χρόνια, ακολουθώ αυστηρό πρόγραμμα διατροφής. Το θετικό με τη μόδα είναι ότι με δέχτηκε έτσι όπως είμαι, διότι ούτε μπράτσα έχω ούτε ύψος μέχρι το ταβάνι. Είμαι skinny και λίγο πιο πάνω από το μέτριο ανάστημα. Άλλωστε, τα δεδομένα έχουν αλλάξει και πολλοί agents επιλέγουν με βάση το στιλ και τη φυσική ομορφιά. Τα πιο φυσιολογικά νούμερα είναι περισσότερο αποδεκτά από τα πρακτορεία του εξωτερικού. Πώς συνάδει η άτακτη ζωή του μοντέλου, με τα πάρτι και τις καταχρήσεις, με την πειθαρχία, που είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη για την όπερα; Το να σπουδάζεις μουσική και τραγούδι όπερας απαιτεί συστηματική οργάνωση και ολοκληρωμένη σειρά προετοιμασιών. Για τη μουσική απόδοση ενός έργου απαιτείται η μελέτη και η κατανόηση αυτού κι έπειτα η ανάλογη εκφραστικότητα και κινησιολογία πάνω στη σκηνή. Ειδικά όσον αφορά την εκτέλεση δραματικών μουσικών έργων, η προετοιμασία είναι εξαιρετικά δύσκολη. Τώρα, επειδή πολλοί νομίζουν ότι τα μοντέλα πίνουν κόκες και κάνουν όργια πάνω σε κούνιες, να πω ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Όταν ασχολείσαι σοβαρά με αυτό που κάνεις, είσαι σε μια μόνιμη τρεχάλα για τα castings και τις φωτογραφήσεις και πρέπει να προσέχεις καθημερινά την εμφάνισή σου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν φορές που πραγματικά ξεφεύγω σε πάρτι, ειδικά όταν είμαι στο εξωτερικό. Τι είναι πιο βαρετό; Η πολύωρη φωνητική εξάσκηση ή το γυμναστήριο; Το δεύτερο! Γυμνάζομαι 4

φορές την εβδομάδα επί 2 ώρες. Εκτός από βαρετό είναι και εξαντλητικό, δεδομένου ότι μέχρι το απόγευμα, που πάω γυμναστήριο, έχουν προηγηθεί μαθήματα στη σχολή (Ο Μanuel φοιτά στο δεύτερο έτος του τμήματος Μεθοδολογίας, Ιστορίας και Θεωρίας των Επιστημών του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών) και μουσική μελέτη. Η θετική του πλευρά είναι ότι με γεμίζει ενέργεια, βελτιώνει την υγεία μου, βοηθάει στην ανάπτυξη του σώματός μου και επομένως στην καλύτερη διαχείριση των ηχείων και των αναπνοών μου, όταν τραγουδάω. Τι θα σε ενθουσίαζε περισσότερο; Να έκλεινες μια συναυλία-υπερπαραγωγή στον μουσικό χώρο των ονείρων σου ή να σε ανακάλυπτε ο θείος Καρλ Λάγκερφελντ, φερ’ ειπείν; Ομολογουμένως είναι και τα δύο τεράστιες προκλήσεις για την ηλικία μου. Το να δουλέψεις με τον Καρλ ή οποιονδήποτε άλλο σχεδιαστή τόσο μεγάλων οίκων είναι κάτι που μόνο το μυαλό του μοντέλου λαμβάνει ως αποθέωση. Για τον ίδιο τον σχεδιαστή είναι απλώς μέσο προβολής της δουλειάς του. Μετά από αυτή τη συνεργασία έχεις ήδη ξεχαστεί και κάποιος άλλος έχει ήδη πάρει τη θέση σου. Ακόμα και η πραγμάτωση μιας τέτοιας συνεργασίας όμως δε με ενθουσιάζει τόσο όσο το να τραγουδήσω έναν πρωταγωνιστικό ρόλο στη Metropolitan Opera της Νέας Υόρκης ή στο Covent Garden του Λονδίνου. Να με χειροκροτήσουν χιλιάδες άνθρωποι ακούγοντας τη φωνή μου και να συγκινηθούν με την υποκριτική και τη μουσική που παράγει το σώμα μου. Είναι ένα μεγάλο όνειρο το οποίο μπορώ να καταφέρω με πειθαρχία, μελέτη και αφοσίωση στη μουσική. Η νεανική ομορφιά και το καλοδιατηρημένο σώμα είναι κάτι εφήμερο, που μέχρι τα 30 σε έχει χαιρετήσει, ενώ η μουσική σε ακολουθεί μέχρι το τέλος. Θέλω να μου αναφέρεις τις σημαντικότερες συνεργασίες σου και στα δύο πεδία μέχρι στιγμής. Η πρώτη μου μεγάλη μουσική εμπειρία συνέβη στο

Θέατρο Γης στη Θεσσαλονίκη, όπου συνεργάστηκα με τη μεικτή χορωδία Θεσσαλονίκης, τον Ζμπίγκνιεφ Πράισνερ και μια ορχήστρα από επιλεγμένους μουσικούς. Ο ίδιος ο Πράισνερ, παγκόσμια γνωστός ως ο μεγαλύτερος συνθέτης κινηματογραφικής μουσικής της γενιάς του, διηύθυνε έργα του που είναι γνωστά από τις ταινίες του Κισλόφσκι με τις διάσημες φωνές των Μadredeus, Teresa Salgueiro και Εlzbieta Τowarnichka. Όντας ο μοναδικός ανήλικος συμμετέχων, ανέβηκα στη σκηνή, πήρα μια βαθιά αναπνοή και άρχισα να τραγουδάω. Ήταν τεράστια πρόκληση για ένα 14χρονο αγόρι χωρίς καλές μουσικές γνώσεις, και έπρεπε να βασιστώ στη δύναμη της ψυχής μου και της φωνής μου. Χρειάστηκε να λείψω από το σπίτι μου δύο μήνες για να είμαι παρών στις πρόβες στη Θεσσαλονίκη, έπρεπε να ανταποκριθώ σε ένα τόσο δραματικό έργο σε συνεργασία με σημαντικούς μουσικούς και όλο αυτό με έκανε πιο δυνατό. Η επόμενη μεγάλη συναυλία με βρήκε ωριμότερο μουσικά, λίγα χρόνια μετά, όταν ξαναβρέθηκα στο Θέατρο Γης σε μια συνεργασία με την επαγγελματική χορωδία Θεσσαλονίκης και τη γαλλίδα σοπράνο Έμα Σάπλιν. Ήταν μία από τις πιο όμορφες νύχτες που έχω ζήσει. Μόνος μου στη Θεσσαλονίκη να κυνηγάω το όνειρό μου για τη μουσική ανάμεσα σε δεκάδες αξιόλογους μουσικούς. Η εμπειρία μου στη μόδα είναι πολύ μικρή, διότι στον χώρο σοβαρά είμαι μόλις 2, 3 μήνες. Δύο αγγλίδες art editors-φωτογράφοι έψαχναν καινούργια πρόσωπα για ένα βερολινέζικο περιοδικό μόδας, το «Kaltblut Magazine», και, αφού τις κέρδισαν τα λεπτά μου χαρακτηριστικά, πήγα μέχρι εκεί. Παράλληλα με τη φωτογράφηση, γνώρισα και σημαντικούς ανθρώπους της μόδας. Μετά ακολούθησαν φωτογραφήσεις για το ισπανικό περιοδικό «Lamono» και για το δικό μας «Ozon» fashion magazine. Κάθε βδομάδα που περνάει είναι σημαντική, γιατί έχω φωτογραφήσεις και προτάσεις. Συνεργάζομαι με τη VΝ Models Management, από όπου μου δίνονται ευκαιρίες και έρχονται προτάσεις. 75

Cirque Du Soleil Alegría

76 SOUL

Το Τσίρκο του Ηλίου και οι πυρίκαυστοι χορευτές του επισκέπτονται την Αθήνα και αψηφώντας τους νόμους της βαρύτητας και της αγοραίας αισθητικής παρουσιάζουν την «Alegría». Είσαι έτοιμος για την εμπειρία; Κείμενο Δημήτρης Αθανασιάδης

Έχοντας μαγέψει περισσότερους από 10 εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο, η κλασική παραγωγή του Cirque Du Soleil που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1994 στο Μόντρεαλ κινητοποιεί τη φαντασία, διεγείρει τις αισθήσεις και αφυπνίζει τα συναισθήματα. Η «Alegría», έχοντας ανοίξει τα πανιά της από το 2009 και ταξιδεύοντας πλέον ανά τον κόσμο, αποτελεί ένα θέαμα που πλέκει το εγκώμιο των ανθρωπίνων δυνατοτήτων. Υψηλή αισθητική και μαζική διασκέδαση. Δεξιοτεχνία και αθλητικά επιτεύγματα. Χιούμορ και συγκίνηση. Μπαρόκ και οπερατικό ύφος. Σε μια υπερπαραγωγή διάρκειας δυόμισι ωρών, η «Alegría» κόβει την ανάσα με παράτολμα ακροβατικά, αποθεώνει τον ζωηρό ρυθμό με το παλλόμενο σφρίγος της νεότητας και επιδεικνύει εκθαμβωτικά τις συγχρονισμένες χορογραφίες της και τους εναέριους ελιγμούς της.

Διαθέτοντας στο δυναμικό της μια ομάδα 55 ερμηνευτών και μουσικών από 15 χώρες, υποστηρίζει δυναμικά με τα περίτεχνα και επιβλητικά σκηνικά της την ατμόσφαιρα της εποχής που αφηγείται. Θυμίζοντας τις φανταχτερές φορεσιές των Βερσαλλιών, η ενδυματολογική ομάδα μας μεταφέρει πίσω στον χρόνο και τους αριστοκρατικούς χρόνους της αναγέννησης. Ανεπτυγμένοι θεατρικά χαρακτήρες που θέτουν προβληματισμούς, αριστοτεχνικά εκτελεσμένα νούμερα που συναρπάζουν μικρούς και μεγάλους, μια εμβριθής επισκόπηση εικόνων και ήχων που παρελαύνει στα μάτια των θεατών για να υμνήσει την ανθρώπινη υπερπροσπάθεια και την αξία του κάλλους. Το αποτέλεσμα; Ένα μείγμα πρωτότυπης ζωντανής μουσικής, αιθέριων ερμηνειών και καλλιτεχνικής ενέργειας. Ένα εικαστικό γεγονός που θα έχεις να διηγείσαι. Σε μια εποχή γεμάτη άσχημες εικόνες και καταθλιπτική εσάνς, η «Alegría» έρχεται με τους ιπτάμενους χορευτές και τη θεαματική της παράσταση στην Αθήνα από τις 3 έως τις 9 Σεπτεμβρίου. Για να ανατείλει το Τσίρκο του Ηλίου στη χώρα μας, να αψηφήσουμε τη βαρύτητα και να αποδράσουμε από την πραγματικότητα. www.cirquedusoleil.com Κλειστό Γήπεδο Μπάσκετ ΟΑΚΑ, 3-9 Σεπτεμβρίου, για 9 παραστάσεις Τ: 210 9888 888, www.lavris.gr

77

Γιάννης Θαβώρης Εδώ Λονδίνο Το 1987 ασφυκτιά και εγκαταλείπει: «Δεν μπορούσα να μείνω άλλο στη Θεσσαλονίκη, με έπνιγε». Το 2012 τον βρίσκει να σκηνογραφεί «Τόσκα» στην Όπερα της Σάντα Φε στις ΗΠΑ και να προετοιμάζεται για τη Royal Opera του Λονδίνου. Έχοντας ήδη βραβείο καλύτερου νέου σκηνογράφου στην Αγγλία, ήρθε η ώρα για την πόλη αλλά και τους ντόπιους προύχοντες του πολιτισμού να γνωρίσουν τι έχουν τα έρμα και… μεγαλουργούν στην ξενιτιά. Συνέντευξη Χρήστος Παρίδης Πορτρέτο Σάκης Κυρατζής

78 SOUL

Τι μνήμες έχεις από τη Θεσσαλονίκη της εφηβείας και των φοιτητικών σου χρόνων; Καταρχήν, εγώ μεγάλωσα στα Γιάννενα - δίδασκε στο πανεπιστήμιο ο πατέρας μου. Στη Θεσσαλονίκη επιστρέψαμε, όταν ήμουν 13 ετών. Από τη Θεσσαλονίκη δεν έχω και τις καλύτερες αναμνήσεις, εκτός από εκείνες οι οποίες περιορίζονται σε λίγους ανθρώπους που ήταν φως στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας. Ένας από αυτούς ήταν ο καλός μου φίλος Βασίλης Αμανατίδης, ο οποίος -αν και συνομήλικοι- υπήρξε κατά κάποιο τρόπο ο μέντοράς μου. Ρουφούσαμε ό,τι μπορούσε να μας παρέχει η πόλη. Τρέχαμε σε ό,τι παρουσίαζε η Πειραματική Σκηνή και το Κρατικό. Θυμάμαι ακόμα ότι, όταν είδα τα «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα» σε σκηνοθεσία Μαυρίκιου, έμεινα με το στόμα ανοικτό. Όπως και στις παραστάσεις του Βουτσινά, τη «Μήδειά» του και όλους τους Τένεσι Ουίλιαμς. Παράλληλα, είχαμε ανοιχτά τα μάτια μας στην ποπ κουλτούρα του εξωτερικού - μουσική, σινεμά, περιοδικά… Τα βυζαντινά τείχη δε σας συγκινούσαν; Η Θεσσαλονίκη, παρ’ όλη την εξαιρετική γεωγραφία και ιστορία της, σε αποτρέπει από το να ακουμπήσεις το βλέμμα σου στις ομορφιές της. Κάθε μια σχεδόν από τις υπέροχες βυζαντινές εκκλησίες της περιστοιχίζεται από ασχήμια. Με εξαίρεση ίσως την Άνω Πόλη, δεν υπάρχει ένα πολεοδομικό τετράγωνο εξολοκλήρου διατηρημένο ή καλαίσθητο. Παντού η ομορφιά συνυπάρχει με την κακογουστιά και την εγκατάλειψη. Μια καθολική και εξαπλωμένη οπτική ρύπανση, διαφημίσεις, φωτεινές επιγραφές, αφισοκόλληση, γκραφίτι, σκουπίδια. Γιατί τότε ξεκίνησες από σπουδές αρχιτεκτονικής, τι ήλπιζες; Είχα κι εγώ τη φιλοδοξία να διορθώσω την κατάσταση γύρω μου. Σκεφτόμουν ότι σίγουρα θα υπήρχε καλύτερος τρόπος να χτίζει κανείς πολυκατοικίες. Όταν μπήκα στη σχολή, απογοητεύτηκα, δεν ένιωσα ότι ήταν αυτό που ήθελα. Μέχρις ότου παρακολούθησα ένα μάθημα σκηνογραφίας με την Ιωάννα Μανωλεδάκη, για το οποίο ξενυχτούσα άπειρες ώρες, χωρίς να με πειράζει. Ήταν το μάθημα που απόλαυσα περισσότερο στη σχολή. Άρχισες μετά από αυτό να «διορθώνεις» με το μυαλό σου όποια παράσταση έβλεπες; Δε σκέφτομαι ποτέ έτσι, ούτε τότε ούτε τώρα, που εργάζομαι ως σκηνογράφος. Όταν πηγαίνω στο θέατρο, θέλω να βυθίζομαι στην εκάστοτε ιστορία. Πάντα έχει ενδιαφέρον να δεις τι προσπαθεί να κάνει κάποιος, κι αυτό κρίνεις. Άλλες φορές το αποτέλεσμα της προσπάθειας σε αγγίζει, άλλες όχι, οπότε δε «διορθώνω», αλλά προσπαθώ να αναλύσω το γιατί, ίσως για να το αποφύγω στο μέλλον σε κάτι δικό μου. Η διπλωματική σου είχε θέμα σκηνογραφικό; Καθόλου. Αστικός σχεδιασμός, στο άλλο άκρο της κλίμακας. Να διορθώσουμε τον κόσμο!

Μα, αυτό δεν είναι σαν να ήθελες να «διορθώσεις» τη σκηνογραφία της ζωής; Ίσως έχεις δίκιο! Ίσως γι’ αυτό με κέρδισε η σκηνογραφία, γιατί ένιωσα αδύναμος να αλλάξω τη σκηνογραφία της πόλης. Ή, έστω, να συμβάλω στη σκηνογραφία της ζωής… Τελικά, η Θεσσαλονίκη σε έδιωξε στο Λονδίνο. Δεν μπορούσα να μείνω άλλο στη Θεσσαλονίκη, με έπνιγε. Είχα επισκεφτεί το Λονδίνο το ’87 και ήξερα ότι εκεί ανήκα. Η επιλογή της πόλης είχε γίνει, αλλά ακόμα δεν είχα καταλήξει τι θα σπούδαζα. Βρήκα ένα μεταπτυχιακό σκηνογραφίας στο Saint Martins και, θες γιατί θαμπώθηκα από το όνομα, θες γιατί αυτό ήθελα κατά βάθος, πήγα. Κι έπεσα στα βαθιά. Ήμουν ο μόνος χωρίς καμία πείρα στο θέατρο. Οι υπόλοιποι είτε ήταν ήδη σκηνογράφοι είτε είχαν δουλέψει σε ομάδες. Η σκηνογραφία είναι μια καθαρά συμμετοχική τέχνη και χρειάζεσαι πάρα πολλές επιδεξιότητες, που εγώ δεν είχα εξερευνήσει μέχρι τότε. Αλλά το μεταπτυχιακό μου άνοιξε πόρτες. Βρέθηκα στην Πράγα για τρεις μήνες ως μέρος του προγράμματος, μια πόλη σχεδόν αηδιαστικά όμορφη. Υπάρχει τέτοιος σεβασμός των ανθρώπων για την τέχνη, που το νιώθεις στην παραμικρή γραμμή που θα τραβήξεις. Εκεί, ανάμεσα σε πολλούς αξιόλογους καθηγητές, είχα τη μεγάλη τύχη να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο με τον Σβόμποντα. Νομίζω ότι σε μία ώρα αποκόμισα περισσότερα από ό,τι σε έναν χρόνο σπουδών. Ποια είναι η θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του ελληνικού και του αγγλικού θεάτρου; Η πλήξη! Η Αγγλία έχει μεγάλη παράδοση στο θέατρο του λόγου, αλλά συχνά είναι αφόρητα βαρετό. Οτιδήποτε έχει να κάνει με συμβολισμούς και πειραματισμούς είναι περιορισμένο και συχνά αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Γίνονται, βέβαια, και πολλά ενδιαφέροντα πράγματα και το National είναι απίστευτα δραστήριο, παίρνει ρίσκα και βλέπουμε πολύ ωραίες παραστάσεις. Ξέρεις, όταν ήρθα, μου έλειπε η ελληνική τρέλα, γιατί στην Ελλάδα θέατρο έκαναν άνθρωποι επειδή ήταν το πάθος τους κι όχι η δουλειά τους. Ποια ήταν η πρώτη σημαντική σου δουλειά; Η πρώτη μου παράσταση μιας όπερας, που δεν ήθελα αρχικά να κάνω, γιατί την έβρισκα επιφανειακή και σαχλή. «Η κόρη του συντάγματος» του Ντονιτσέτι. Η προσπάθειά μου να υπερβώ τη ρηχότητά της λειτούργησε υπέρ μου. Καταφέραμε με τον σκηνοθέτη να κάνουμε κάτι πάρα πολύ διασκεδαστικό. Έχει δικαίωμα ο σκηνογράφος να αυθαιρετεί; Εμένα δε με ενδιαφέρει αυτό. Προσπαθώ να βρίσκω οπτικές γωνίες που, χωρίς να είναι προφανείς, συμπλέκονται με το έργο και μεταξύ τους με τέτοιο φυσικό τρόπο, ώστε ίσως τελικά το κοινό να μην μπορεί να φανταστεί ότι θα μπορούσε να γίνει και αλλιώς η παράσταση.

Δεν είναι μέρος του παιχνιδιού να εντυπωσιάσει ο σκηνογράφος; Θέλει να εκπλήξει το κοινό του, ναι. Αυτή τη στιγμή ετοιμάζω έναν «Μαγικό αυλό» για τη Royal Academy of Music, που δεν έχει τίποτα να κάνει με παραδοσιακά ανεβάσματά του. Αλλά δε με ενδιαφέρει η ρήξη με το υλικό όσο η αντίστιξη με αυτό. Μαζί με τον εκάστοτε σκηνοθέτη, που είναι ένα περίεργο μείγμα συνεργάτη και αφεντικού, επιλέγεις να εξερευνήσεις έναν αισθητικό κόσμο. Μπορεί να είναι εκείνος που περιγράφεται από το κείμενο και τις σκηνικές οδηγίες, οπότε το στοίχημα είναι να βρεις μια κρυφή και φρέσκια όψη του, ή ένας τελείως άλλος κόσμος που πιστεύεις ότι μπορεί να φωτίσει το έργο με έναν καινούργιο τρόπο, ελπίζω όμως πάντα πιστό στην ουσία των προθέσεων των αρχικών δημιουργών του. Υπάρχει κάποιο ελληνικό σου στοιχείο που περνάει στη δουλειά σου; Τους κώδικες τους κουβαλάμε έτσι κι αλλιώς. Νομίζω ότι ο τρόπος που είναι οργανωμένο το μυαλό μου είναι μάλλον ελληνικός. Μια καθαρότητα στην οργάνωση στοιχείων και ιδεών αλλά και ένας περιορισμός της φλυαρίας, η οπτική οικονομία ίσως να είναι το πιο ελληνικό μου χαρακτηριστικό. Είναι δημιουργική η έλλειψη πόρων για έναν σκηνογράφο; Μέχρι ενός σημείου. Ακονίζεις τις ιδέες σου και εξαφανίζεις ό,τι είναι περιττό, αλλά η σκηνογραφία είναι ουσιαστικά θέαμα. Αν δεν υπάρχουν οι ανάλογοι πόροι, υπάρχει κίνδυνος να μην μπορείς να ανταποκριθείς επαρκώς σε αυτό που σε κάλεσαν να κάνεις. Στόχος μου είναι να μην είναι ποτέ εμφανής όποια «φτωχή» λύση χρειάζεται να υιοθετήσω και το αποτέλεσμα να φαντάζει πάντοτε ηθελημένο και οπτικά πλούσιο. Πού θα ήθελες πλέον να καταξιωθείς; Στις μεγάλες όπερες ή στο Broadway και στο West End; Φυσικά, δε θα έλεγα όχι στο Broadway και στο West End, έχω κάνει μιούζικαλ και γενικά μου πάει το μουσικό θέατρο. Φυσικά, υπάρχουν και θρύλοι όπου θέλω να δουλέψω, όπως είναι η Μετροπόλιταν στη Νέα Υόρκη. Μόλις με κάλεσαν για να κάνω κοστούμια στη Royal Opera και είμαι συγχρόνως απόλυτα ενθουσιασμένος αλλά και λιγάκι φοβισμένος. Το ελληνικό θέατρο έχει προχωρήσει; Δε θεώρησα ποτέ ότι το ελληνικό θέατρο είχε ανάγκη να προχωρήσει. Πάντα γινόντουσαν ενδιαφέροντα πράγματα. Είδα το «Πουθενά» του Παπαϊωάννου και μαγεύτηκα. Ένιωσα τόσο υπερήφανος, που ήθελα να το μοιραστώ με όλους μου τους φίλους στην Αγγλία. Όπως και με τους «Βίους Αγίων» του Μαρμαρινού. Τους θαυμάζω απεριόριστα. Θα ήθελα να συνυπάρξω κάποια στιγμή δημιουργικά μαζί τους. Ή να πιούμε έναν καφέ… www.yannisthavoris.com

79

80 SOUL

Stonewall Inn Αίμα, δάκρυα κι ιδρώτας

Ένα κλαμπ-ναός της σεξουαλικής διαφοροποίησης, μια πόλη, που, πολύ πριν γίνει συνώνυμη της ελευθερίας, ήταν τόσο συντηρητική όσο και η υπόλοιπη Αμερικής, και μια νύχτα που έφερε τα πάνω κάτω. Αυτή είναι η ιστορία του γκέι κλαμπ που γκρέμισε τον συντηρητισμό και σήκωσε πάνω από τη Νέα Υόρκη την περήφανη σημαία με το σήμα του ουράνιου τόξου. Κείμενο Δημήτρης Αθανασιάδης

81

Μια φυσιολογική ημέρα των 60s στις ψυχροπολεμικές Ηνωμένες Πολιτείες του τεξανού προέδρου των Δημοκρατικών Λίντον Τζόνσον ξεκινάει. Ο πόλεμος στο Βιετνάμ είναι σε διαρκή εξέλιξη, ο γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθι έχει αποβιώσει, αλλά η στρατηγική σύγχυσης και φόβου που χάραξε την προηγούμενη δεκαετία κυριαρχεί τόσο στις συνειδήσεις των μεσαίων στρωμάτων όσο και στο διοικητικό μοντέλο του κράτους. Οι κομουνιστές και οι αναρχικοί εξακολουθούν να αποτελούν τον εφιάλτη του Αμερικάνικου Ονείρου. Η μοναδική πολιτεία που έχει αποσύρει το νόμο περί σοδομισμού είναι το Ιλινόις και, αν είσαι αδερφή, ο νόμος δεν είναι ο καλύτερός σου φίλος, φιλενάδα. Στις ασπρόμαυρες οθόνες των τηλεοράσεων που μαγνητίζουν την οικογένεια, το CBS περνά την ομοφοβική γραμμή. Εκπομπές που «αποδεικνύουν» με «επιστημονικό» τρόπο την ψυχοσωματική διαταραχή των ομοφυλόφιλων, καμπάνιες για την προστασία των παιδιών από άγνωστους κυρίους που τα προσεταιρίζονται με μια σοκολάτα και, αφού τους δείξουν γυμνές φωτογραφίες, τους κόβουν εισιτήριο για τον δρόμο χωρίς γυρισμό με το τρένο της πουστιάς. Στα σχολικά περιβάλλοντα, οι διδακτικές συνέργειες με τη συμβολή των αρχών εκπαιδεύουν εντατικά τη μαθητιώσα νεολαία στους κινδύνους που ελλοχεύει η αποκλίνουσα ερωτική συμπεριφορά από την ορθόδοξη αντίληψη για το νορμάλ γαμήσι. Είναι η εποχή που το θεσμικό μοντέλο διακυβέρνησης των πολυφυλετικών ΗΠΑ δέχεται κραδασμούς, η συνοχή του «κοινωνικού ιστού» δοκιμάζεται και τα καλοκαίρια είναι καυτά. Malcom X, Μαύροι Πάνθηρες, η δύναμη στον κόσμο, η φαντασία στην εξουσία, οι λέξεις στους τοίχους. 1964, Χάρλεμ. 1965, Λος Άντζελες. 1968, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ δολοφονείται στο Μέμφις και οι εξεγέρσεις των μαύρων για τα πολιτικά δικαιώματά τους εξαπλώνονται από πολιτεία σε πολιτεία όπως μια παρτίδα ντόμινο. Ουάσινγκτον, Σικάγο, Βαλτιμόρη, Κεντάκι, Κάνσας. Η άλλη Αμερική με κοινό παρονομαστή τη διαφορετικότητα αρχίζει να επικοινωνεί μεταξύ της όπως τα συγκοινωνούντα δοχεία. Δίπλα στους μαύρους ακτιβιστές που διεκδικούν την ισονομία, οι πολύχρωμοι μαστουρωμένοι χίπηδες που αρνούνται τη στράτευση. Για μερικούς μια αδέσποτη ζωή γεμάτη μαριχουάνα και LSD αποτελεί πιο ενδιαφέρουσα προοπτική από την κοινωνική σύμβαση της οικογένειας. Και για κάποιους άλλους, η ελευθερία να κάνουν ό,τι θέλουν στο κρεβάτι τους αρχίζει να γίνεται αδιαπραγμάτευτη. Η στάση του 69 Το 1969 ο Ρεπουμπλικάνος Ρίτσαρντ Νίξον αναλαμβάνει τα προεδρικά του καθήκοντα και οι αντιθέσεις δε θα αργήσουν να οξυνθούν. Στην πόλη-σύμβολο της ελευθερίας, τη Νέα Υόρκη, μπορείς να βρεις τουλάχιστον 175 gay friendly spots. Τα «Moroccan Village», «Nautillus», «The Old Vic», «Red Swing» και «Sea Colony» αποτελούν εστίες «ονείδους» συναθροίζοντας κατά κύριο λόγο ομοφυλόφιλους στους χώρους τους. Ανιχνεύοντας 82 SOUL

προσεκτικά τα στενά και τα σοκάκια της μητρόπολης, μπορείς να εντοπίσεις τα πρώτα καταφύγια των καταπιεσμένων σεξουαλικά φυλών. Στο βιβλιοπωλείο «Oscar Wilde» του Μπρόντγουεϊ, που έχει ανοίξει από το 1967, οι εμφανίσεις ανθρώπων της διπλανής πόρτας αρχίζουν να πυκνώνουν αναζητώντας τις σελίδες της περιθωριακής ομοφυλόφιλης λογοτεχνίας. Αδελφότητες για την υπεράσπιση των lgbt δικαιωμάτων βρίσκουν χώρους στέγασης. Οι Daughters Of Billity για τις λεσβίες, η μαχητική Mattachine Society, για όλα τα λουλούδια που ανθίζουν, το 1969, ξεκινούν τη δράση τους για τη νομική εξίσωσή τους υπό το άγρυπνο μάτι του FBI. Τραγική ειρωνεία; O αόρατος διώκτης και προϊστάμενος των ομοσπονδιακών αρχών, Τζον Έντγκαρ Χούβερ, το πάει το γράμμα. Το γράμμα του νόμου όμως εξακολουθεί να είναι απαγορευτικό για να μπορείς να δηλώνεις με περηφάνια ομοφυλόφιλος, αμφιφυλόφιλος, αμφισεξουαλικός. Αν δοκιμάσεις να φορέσεις ψηλοτάκουνα και θελήσεις να βγεις στον δρόμο, διώκεσαι για «έγκλημα κατά της φύσης». Βάσει των επίσημων αρχείων της αστυνομίας σε ετήσια βάση πραγματοποιούνται 500 συλλήψεις για όσους διάλεξαν να περπατήσουν το πεζοδρόμιο με δαντέλα και φουστάνι. Στα φθηνά μοτέλ δεν υπάρχει χώρος για ανώμαλα φρικιά, εκτός και αν πληρώσεις τα τριπλά, με αποτέλεσμα οι παρίες του έρωτα να ψάχνουν και να στεγάζουν τις ανομολόγητες πράξεις τους στις καρότσες των φορτηγατζήδων που βρίσκουν παρκαρισμένες τα μεσάνυχτα στις εργατικές γειτονιές. Εκεί, μέσα στις νταλίκες και τα ψυγεία κρεάτων, οι πιο γενναίοι μπορούν να φιλήσουν τον γκόμενό τους και να ζήσουν τον κολασμένο έρωτά τους. Βρόμικες, απαγορευμένες, αφύσικες περιπτύξεις καίνε τους καθωσπρεπισμούς μέσα στα κατεψυγμένα κοντέινερ. Τα σπερματικά υγρά μιας απελευθερωμένης συνεύρεσης χύνονται μόλις μία ανάσα μακριά από τις χοιρινές σπάλες και τις κρεατόβεργες των θανατωμένων ζώων που σφαγιάστηκαν για να καταλήξουν στο τραπέζι μιας καλοσυνάτης νοικοκυρεμένης οικογένειας που ψηφίζει Νίξον. Η πόλη δεν είναι ποτέ αυτό που δείχνει. Και η περιοχή του Μανχάταν είναι η καλύτερη απόδειξη. Καληνύχτα σας. Οι γκέι είναι αναγκαίοι Στην προοδευτική συνοικία Greenwich Village, δίπλα από τα γραφεία της ανατρεπτικής και νεανικής εφημερίδας «Village Voice», η ζεστή πληροφορία για τους ομοφυλόφιλους είναι η διεύθυνση του γκέι παραδείσου της Νέας Υόρκης. Οδός Christopher Street, νούμερο 51-53. Ένα κτίσμα της τριετίας 1843-1846, που κατασκευάστηκε αρχικά ως στάβλος, από το 1930 έως τις αρχές της δεκαετίας του 1960 λειτούργησε ως εστιατόριο και στις 18 Μαρτίου του 1967 φέρνει την άνοιξη για τα εξωτικά φρούτα που δεν μπορούσαν να ευδοκιμήσουν κάπου αλλού. «Stonewall Inn». Το πιο cool μέρος για να βγεις με την έτσι σου, κοπελιά, το μπαρ που μπορούσες να χορέψεις με το αγόρι σου, μάγκα, και να αισθανθείς ερωτευμένος, να φλερτάρεις ανενόχλητος όπως τα

εκατομμύρια των straight ανθρώπων ανάμεσά σου. «Αδέσποτοι» τύποι, πυγμάχοι, σχεδιαστές μόδας, εικαστικοί, υπάλληλοι σχηματίζουν ένα πρωτόγνωρο ταξικό παζλ σχηματίζοντας τη μεγάλη εικόνα, το «ταμπού» της εποχής, μια συγκροτημένη κοινότητα με τα δικά της σεξουαλικά γούστα. Η τοξοειδής καμπύλη της πόρτας του ήταν το προμήνυμα πως εδώ τα βέλη του Άδωνη καρφώνουν καρδιές χωρίς διακρίσεις. Στον κυρίως χώρο, λεσβίες και γκέι με διακριτική στάση πίνουν και ανταλλάσσουν νέα, στα ενδότερα του «Stonewall Inn» οι drag queens στήνουν τα δικά τους πάρτι. Η έναρξη λειτουργίας του μπαρ θα σηματοδοτήσει με έναν μοιραίο τρόπο και την τελετή λήξης μιας σεμνότυφης εποχής. Με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα. Πολύ καλό για να είναι αληθινό, το «Stonewall Inn» δέχεται συχνά πυκνά τη διετία 1967-1969 τις εισβολές των αστυνομικών αρχών, που στο πλαίσιο της αδιασάλευτης τάξης προέβαιναν σε εξευτελιστικούς ελέγχους και οδηγούσαν στην κλούβα όσα πουλιά κελαηδούσαν παράφωνα. Σε αρκετές περιπτώσεις τα θύματα έβλεπαν, μεταξύ άλλων, τη δημοσιοποίηση των προσωπικών τους στοιχείων στον Τύπο της εποχής. Κράξιμο, μια αξεπέραστη μέθοδος καταστολής. Ο έλεγχος της Μαφίας όμως στις εισπράξεις του τζουκ μποξ και της μηχανής πώλησης τσιγάρων δίνει το απαραίτητο οξυγόνο στη λειτουργία του «Stonewall Inn». Για τις φαμίλιες που είχαν υπό την προστασία τους τα μπαρ, η εκμετάλλευση της τσέπης ενός κλειστού λόμπι, με υπερχρέωση σε νοθευμένα ποτά και αντίτιμο τρία δολάρια το κεφάλι, ενείχε λιγότερο κίνδυνο από το εμπόριο ναρκωτικών και κανέναν ενδοιασμό στα όσα ηθικοπλαστικά έσουρνε η καθεστηκυία τάξη στις μειονότητες τέτοιου τύπου. Γνωρίζοντας τους δρόμους καλύτερα από τον καθένα εξάλλου, τα αφεντικά της Μαφίας είχαν σχετικά εξοικειωθεί με τις συγκεκριμένες συμπεριφορές, ώστε να αποδεχθούν, έστω και σιωπηλά, την ύπαρξή τους, αρκεί αυτές να έφερναν τον παρά στην ώρα του. The Mob Rules Χρονιά περίεργη, έτος-ορόσημο για μια σειρά πραγμάτων, το 1969 πετυχαίνει τη Νέα Υόρκη σε προεκλογική περίοδο για την ανάδειξη νέου δημάρχου. Ο Τζον Λίντσεϊ επιθυμεί να εξασφαλίσει την επανεκλογή του τον Νοέμβριο και επιχειρεί να απευθυνθεί στους συντηρητικούς ψηφοφόρους του ως εγγυητής της δημόσιας ασφάλειας. Η αγαστή συνεργασία του με την αστυνομία θα έχει σύντομα αποτελέσματα. Οι έφοδοι στα ομοφυλόφιλα στέκια εντείνονται, η διαλεκτική του φόβου ακούγεται περισσότερο, το τραμπούκο στις lgbt κοινότητες γίνεται καθημερινό φαινόμενο, τα μίντια επιχαίρουν, οι φιλήσυχοι πολίτες κοιμούνται πιο ήσυχα, η πόλη όμως και το υπογάστριό της βράζουν. Το Καλοκαίρι της Αγάπης, όπως έμεινε γνωστό το θέρος του 1969, σε μια από τις επιχειρησιακές επεμβάσεις των αρχών στο «Stonewall Inn», η συσσωρευμένη οργή των θαμώνων και το χρόνιο μίσος που έχει δημιουργήσει η συστηματική κατα-

πίεση θα γίνουν οι θρυαλλίδες μιας πολυήμερης εξέγερσης. Είναι Σαββατόβραδο, είναι Ιούνιος, το ημερολόγιο δείχνει 28 και, όπως συμβαίνει εδώ, κούκλοι και κούκλες έχουν στολιστεί για να περάσουν ζάχαρη τη νύχτα της εβδομάδας. Στις 01.20 τα ξημερώματα, αφού έχει προηγηθεί η είσοδος δύο αστυνομικών με πολιτικά ρούχα και οι δυνάμεις καταστολής του τμήματος Ηθών καραδοκούν στον περίγυρο του «Stonewall Inn», ξεκινά η μπούκα. Στην καθιερωμένη αναφώνηση των ένστολων «το μέρος βρίσκεται υπό σύλληψη», οι παρευρισκόμενοι προβάλλουν αντίσταση, ακολουθεί γενικευμένη σύρραξη, μαζί με τις αστυνομικές ενισχύσεις που καταφθάνουν, το «Stonewall Inn» περικυκλώνεται από εκατοντάδες ανθρώπων που συρρέουν για να υπερασπιστούν τους υπό κράτηση θαμώνες του. Η διαχείριση πλήθους από τους επικεφαλής της NYPD βρίσκεται σε οριακό επίπεδο με επαπειλούμενη κοινωνική ένταση απροσδιόριστου βαθμού. Η εντολή του ντετέκτιβ Charles Smythe και του, βοηθού του, Seymour Pine, είναι σαφής. «Δεν πυροβολεί κανείς, αν δε δοθεί ρητή εντολή από εμάς». Διαδηλωτές σκαρφαλώνουν στους πυλώνες φωτισμού, το πλήθος αλαλάζει υπέρ των ομοφυλόφιλων, κάδοι σκουπιδιών στήνονται ως αυτοσχέδια παραπετάσματα, οι εμπρησμοί στέλνουν σήματα καπνού πως αυτή τη φορά τα πράγματα έχουν ξεφύγει για τα καλά. Το τζίνι έχει βγει από το λυχνάρι και δύσκολα θα επιστρέψει σε αυτό. Τα σάλια των αστυνομικών λαγωνικών στάζουν τρόμο, η αριθμητική υπεροχή των περίπου 600 εξεγερμένων έχει ως αποτέλεσμα στις μαινόμενες συμπλοκές την οπισθοχώρηση των αρχών. Κάθε βήμα πίσω σημαίνει ένα βήμα μπροστά για τα δικαιώματα της κοινότητας.

Το επίλεκτο σώμα καταστολής καταφθάνει και σε σχηματισμό φάλαγγας προσπαθεί να επανακτήσει τις δυνάμεις ισορροπίας μεταξύ των εκπροσώπων του νόμου και του πλήθους. Θα αποτύχει ταπεινωτικά. Η γειτονιά έχει γίνει πεδίο μάχης. Μπουκάλια, πέτρες και κάθε τι χρήσιμο εκσφενδονίζεται μανιωδώς προς πάσα κατεύθυνση. Πόρνες της πιάτσας, άστεγοι και περιφερόμενοι συνδράμουν μαζί με τους ομοφυλόφιλους και τις drag queens ενώνοντας τις ιαχές τους με κοινά συνθήματα. Στις 04.00 η μάχη έχει τελειώσει και η ένταση έχει αποκλιμακωθεί. Έχει ήδη ξημερώσει και η ιστορία έχει γραφτεί. Αστυνομικοί και διαδηλωτές στο νοσοκομείο, το «Stonewall Inn» μετρά τις πληγές του και οι πρωταγωνιστές της επεισοδιακής νύχτας που έχει προηγηθεί μετρούν την πρώτη τους νίκη για την αναγνώριση των δικαιωμάτων τους. Την επόμενη μέρα η «New York Times» δίνει το πρωτοσέλιδό της στα επεισόδια. Ακολουθούν η «New York Post» και η «New York Daily News». Στα στέκια της πιάτσας διαχέεται η είδηση πως υπαίτιοι της πρωτοφανούς εξέγερσης είναι οι Μαύροι Πάνθηρες. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, εκατοντάδες άνθρωποι θα βρεθούν στο ρημαγμένο «Stonewall Inn» περιφρουρώντας εκτός από τον χώρο τις νέες διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. «Υποστηρίξτε την γκέι δύναμη», «Νομιμοποιείστε τα λεσβιακά μπαρ», ένα χαρακτηριστικό σύνθημα με σπρέι στον τούβλινο τοίχο του απαθανατίζεται από τους φακούς των φωτορεπόρτερ: Drag power. Στα 24ωρα που ακολουθούν, νέα επεισόδια θα λάβουν χώρα στο Greenwich Village, νέα ηχηρά ραπίσματα κατά των σεξουαλικών διακρίσεων θα δοθούν στην εκτελεστική εξουσία.

Μέρες μετά, όσα συνέβησαν στο «Stonewall Inn» θα αποτελέσουν τη μαγιά που θα ζυμώσει μελλοντικά την αναθεώρηση της νομοθεσίας και των επισήμων αντιλήψεων. Ο μπίτνικ ποιητής Άλεν Γκίνσμπεργκ, που κατοικεί στην περιοχή, θα ταχθεί ανοιχτά υπέρ των lgbt δικαιωμάτων και θα επισκεφθεί στη συνέχεια το «Stonewall Inn», το οποίο στο τέλος του χρόνου θα κατεβάσει ρολά. Ένα χρόνο μετά, το πρώτο Gay Parade διοργανώνεται στη Νέα Υόρκη ως επέτειος της εξέγερσης του «Stonewall Inn» καλύπτοντας δεκάδες τετράγωνα έως το Central Park με ασύλληπτη, για τα δεδομένα της εποχής, συμμετοχή. Η πολύχρωμη παρέλαση ενάντια στις διακρίσεις θα εξαπλωθεί από πόλη σε πόλη και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν θα αποτελέσει έναν διεθνή θεσμό. Στις δεκαετίες που θα διαδεχθούν τα 60s, η θεσμική συμφιλίωση θα σημειώνεται χρόνο με τον χρόνο. Οι σταλινικές αντιλήψεις της Αριστεράς θα καμφθούν σταδιακά, οι σοσιαλδημοκρατικοί πολιτικοί σχηματισμοί θα υιοθετήσουν μέρος των αιτημάτων που τα ακτιβιστικά κινήματα θα διατυπώσουν, ο δυτικός κόσμος θα κατανοεί ολοένα και περισσότερο την έννοια της διαφορετικότητας, χωρίς ωστόσο αυτό να σημαίνει καθολική αποδοχή των lgbt δικαιωμάτων. Το 1999 το «Stonewall Inn» θα ανακηρυχθεί μνημείο εθνικής κληρονομιάς από τις ΗΠΑ. Το 2010 η Νέα Υόρκη θα θέσει σε ισχύ τον γάμο μεταξύ ανθρώπων του ιδίου φύλου, το 2012 ο Μπαράκ Ομπάμα θα γίνει ο πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ που τάχθηκε δημοσίως υπέρ. Σήμερα, αν έχεις θέμα με το τι γίνεται στο κρεβάτι του διπλανού σου, εσύ έχεις το πρόβλημα.

83

Γιώργος Τζινούδης Στραcarστρούκα!

84 SOUL

Αυτό κι αν είναι street art! Ο εικαστικός Γιώργος Τζινούδης προτίμησε, αντί για καμβά, να ζωγραφίσει το αυτοκίνητό του. Επίσης, αντί να το εκθέσει σε κάποια γκαλερί, το κυκλοφορεί αδέσποτο στους αθηναϊκούς δρόμους. Μας εξηγεί τι παίζει.

«Παράνοιας και Πατησιών γωνία: όταν με ρωτάνε γιατί έκανα το αμάξι μου έτσι, απαντώ ρωτώντας αν είχαν ποτέ εμπειρία ασφυκτικής φυλακίσεως σε κάποιο αθηναϊκό μποτιλιάρισμα. Εκεί που δεν έχει “ούτε μπρος, ούτε πίσω”. Εκεί που ο χρόνος παύει να υφίσταται. Εκεί που η μουσική στο ράδιο δεν είναι ποτέ της προκοπής. Εκεί που πρέπει να παραβιάσεις, να κλέψεις, να γκαζώσεις, να βρίσεις, μπας και τη βγάλεις καθαρή. Εκεί που η ανθρώπινη ράτσα αποδεικνύει τη φύση της. Μισότρελοι, ρημαγμένοι, ανήμποροι, σχεδόν αξιολύπητοι, έτοιμοι για τα χειρότερα των εγκλημάτων, δικαιολογημένοι πέρα ώς πέρα. Με κάθε μορφασμό, με κάθε κορνάρισμα, με κάθε βρισιά, με κάθε απελπισμένο μυκηθμό, ο καθένας από το πλήθος συμμετέχει σε αυτόν τον ιδιότυπο ασφυκτικό συνωστισμό σε μια άλλου τύπου Δευτέρα Παρουσία, αυτή τη φορά καθημερινή. Η τρέλα και το πλήθος. Το πλήθος και η τρέλα, η κοινή μας μοίρα. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς ζωγραφική κι αντικατοπτρισμός».

85

2 1 0 2 ο ν ί Λονδ 86 SOUL

Λονδίνο, 27 Ιουλίου έως 9 Σεπτεμβρίου, Ολυμπιακοί και Παραολυμπιακοί Αγώνες. 205 χώρες, 300 αθλητικά γεγονότα, 24 δισεκατομμύρια λίρες κόστος διοργάνωσης, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα του Sky Sports. Όλη η πόλη, ένα εργοτάξιο. Πάρε μάτι. Κείμενο Τζίνα Σωτηροπούλου Φωτογραφία © London 2012

Λάβετε θέσεις! 87

Οι Ολυμπιακοί κοστίζουν. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία. Και ειδικά σε περίοδο κρίσης στην Ευρώπη, με την ανεργία στη Μεγάλη Βρετανία να αγγίζει το 12%, οποιαδήποτε «υπερκατασκευή» χωρίς προοπτική είναι πολυτέλεια. Ακόμα και η πρόθεση του Λονδίνου να αποστασιοποιηθεί από την πρακτική των τελευταίων χρόνων, που θέλει εντυπωσιακά πλην όμως πανάκριβα κτήρια -βλέπε το Ολυμπιακό Στάδιο του Πεκίνου των Χέρτζογκ & ντε Μερόν-, και να ακολουθήσει το παράδειγμα των Ολυμπιακών της Βαρκελώνης του 1992, τελικά δεν απέδωσε. Κάτι η οικονομική κρίση, που απέτρεψε τους ιδιώτες επενδυτές να συνεισφέρουν στην κατασκευή του Ολυμπιακού Πάρκου όπως είχαν προσυμφωνήσει, κάτι ο τριπλασιασμός του κόστους του Κέντρου Υγρού Στίβου της Ζάχα Χαντίντ, που έφτασε τα 269 εκατομμύρια λίρες, το κόστος εκτινάχθηκε στα ύψη,

88 SOUL

χωρίς ταυτόχρονα να αλλάξει δραματικά η φυσιογνωμία της πόλης, όπως αρχικά ήταν το σχέδιο. Το Λονδίνο έχει ένα επιπλέον ατού σε σχέση με άλλες χώρες που ανέλαβαν πρόσφατα τους Ολυμπιακούς. Έχοντας ήδη μια σημαντική υποδομή αθλητικών εγκαταστάσεων, όπως το νέο γήπεδο Wembley του Σερ Νόρμαν Φόστερ που θα φιλοξενήσει το μπάντμιγκτον, τη ρυθμική γυμναστική και τους τελικούς ποδοσφαίρου, αλλά και μεγάλους υπαίθριους χώρους, όπως το Regent Park για την ποδηλατοδρομία, επενδύει επιλεκτικά σε κτήρια-σύμβολα και δίνει έμφαση περισσότερο στην οικιστική ανάπλαση της πρώην βιομηχανικής περιοχής του Στράτφορντ, ανατολικά του Λονδίνου, χωροθετώντας εκεί το Ολυμπιακό Πάρκο. Οι υπόλοιποι χώροι συγκεντρώνονται σε δυο άξονες, το κεντροδυτικό Λονδίνο και την περιοχή παράπλευρα του Τάμεση στο Γκρίνουιτς, ενώ οι ιστιοπλοϊκοί αγώ-

νες θα πραγματοποιηθούν στο Ντόρσετ και οι αγώνες ποδοσφαίρου σε γήπεδα σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η ανάπλαση της περιοχής του Ολυμπιακού Πάρκου είναι υποδειγματική, για τα μέχρι τώρα δεδομένα των Ολυμπιακών, και σηματοδοτεί, παρά το μεγάλο κόστος της, μια στροφή προς μια αειφόρα και βιώσιμη εναλλακτική αρχιτεκτονική μέσω ενός μάστερπλαν με έργα που ήρθαν για να μείνουν και μετά το πέρας των Ολυμπιακών Αγώνων. Το πρότζεκτ περιλαμβάνει το Ολυμπιακό Χωριό για τους αθλητές, που θα αποτελέσει στο μέλλον μια νέα οικιστική περιοχή με δικό της σταθμό μετρό-μέσο σύνδεσης με το μητροπολιτικό Λονδίνο, ένα νέο πάρκο εφάμιλλο του Hyde Park και αρκετούς αθλητικούς χώρους, μεταξύ των οποίων, το Ολυμπιακό Στάδιο και το Κέντρο Υγρού Στίβου, δύο από τα κορυφαία αρχιτεκτονικά highlights του Λονδίνου 2012.

© Zaha Hadid Architects | Hufton+Crow

Κέντρο Υγρού Στίβου

Αναμφισβήτητος πρωταγωνιστής-αρχιτέκτονας των φετινών Ολυμπιακών είναι η Ζάχα Χαντίντ, η οποία έβαλε τη σφραγίδα της σε ένα από τα εντυπωσιακότερα σύγχρονα κτήρια. Το Κέντρο Υγρού Στίβου εμπνέεται από τη ρευστή γεωμετρία της κίνησης του νερού, δημιουργώντας ένα θεαματικό ανάγλυφο μεταλλικό στέγαστρο, 160 μέτρων μήκους και 80 πλάτους, που αναπαριστά ένα πελώριο κύμα.

© Zaha Hadid Architects | Hufton+Crow

© HOK Sport

Ολυμπιακό Στάδιο

Το Κέντρο Υγρού Στίβου έκλεψε σίγουρα τη δόξα από το Ολυμπιακό Στάδιο, ένα έργο της αρχιτεκτονικής ομάδας HOK Sport και των μηχανικών του γραφείου Buro Happold, προηγούμενα έργα των οποίων αποτελούν το γήπεδο της Άρσεναλ αλλά και το Ολυμπιακό Στάδιο του Σίδνεϊ του 2000. Στην καρδιά ενός μικρού «νησιού», συνδέεται με 5 γέφυρες με το υπόλοιπο πάρκο. Το στάδιο αυτό αποτελεί ένα εξαίρετο παράδειγμα εναλλακτικής διαχείρισης ενός μεγάλου κελύφους μετά τη λήξη των αγώνων. Το 80.000 θέσεων στάδιο, που θα φιλοξενήσει την έναρξη και τη λήξη των Ολυμπιακών και πολλά κορυφαία αθλητικά γεγονότα, θα μετατραπεί σε ένα γήπεδο 25.000 θέσεων με επιμέρους πολιτιστικούς και εκπαιδευτικούς χώρους. 89

Ποδηλατοδρόμιο Το τρίτο μεγάλο κτήριο που θα συζητηθεί είναι το κλειστό Ποδηλατοδρόμιο των Λονδρέζων Hopkins Architects. Η μοναδικά σχεδιασμένη διπλή καμπύλη της οροφής, που παραπέμπει στην τροχιά του ποδήλατου, ο δυναμικός παραβολικός ελλειπτικός όγκος που επενδύεται με φυσική ξυλεία κέδρου και η πανοπτική γυάλινη βάση είναι τα στοιχεία εκείνα που συνθέτουν το 6.000 θέσεων ποδηλατοδρόμιο. Η θέα μέσα από τη διάφανη κορδέλα εν είδει υαλοστασίου προσφέρει μια ειδυλλιακή θέα σε ολόκληρο το Πάρκο και στην κορυφογραμμή του Λονδίνου.

© Hopkins Architects

Ολόκληρη η ολυμπιακή τοπιογραφία του Λονδίνου 2012 είναι ένα συνονθύλευμα από μόνιμα και ευέλικτα κτήρια σχεδιασμένα με τη λογική της επανάχρησης αλλά και από μια σειρά προσωρινές κατασκευές, μικρότερου κόστους, οι οποίες εγκαινιάζουν έναν πιο ευρηματικό τρόπο φιλοξενίας μεγάλων αθλητικών γεγονότων. Σε αυτήν την κατηγορία εμπίπτουν τόσο το Γήπεδο Μπάσκετ, όσο και τα Κέντρα Σκοποβολής. Μιας και οι Βρετανοί δε φημίζονται για τις επιδόσεις τους στο μπάσκετ, οι Wilkinson Eyre Architects με έδρα το Λονδίνο σχεδίασαν ένα πλήρως αναστρέψιμο κτήριο, τα δύο τρίτα των υλικών κατασκευής του οποίου μπορούν να επαναχρησιμοποιηθούν ή να ανακυκλωθούν. Το 12.000 θέσεων γήπεδο μπάσκετ, που θα φιλοξενήσει και τους τελικούς χάντμπολ, μεταξύ άλλων, αποτελεί μια πρωτότυπη αρχιτεκτονική σύνθεση που βασίζεται σε μια απλή εφελκυόμενη κατασκευή. 90 SOUL

© Wilkinson Eyre Architects

Γήπεδο Μπάσκετ

Κέντρα σκοποβολής Κατ’ αντιστοιχία, τα τρία κέντρα σκοποβολής χρησιμοποιούν και αυτά τη λογική της εφελκυόμενης κατασκευής, παράγοντας ένα διαφορετικό εικαστικό αποτέλεσμα αυτή τη φορά. Σε μια προσπάθεια ρεαλιστικής απόδοσης της έννοιας του σκοπευτηρίου, οι Magma Architecture, με έδρα το Λονδίνο και το Βερολίνο, σχεδιάζουν ένα ποπ αισθητικής κτήριο που παραπέμπει περισσότερο σε βεντούζες χταποδιού με υπερτονισμένες χρωματιστές κυκλικές προεξοχές. Οι Ολυμπιακοί του Λονδίνου 2012 βάζουν στο κέντρο της συζήτησης μια εναλλακτική

αρχιτεκτονική προσέγγιση που θέτει όρους όπως βιωσιμότητα, ανακύκλωση, πράσινη ανάπτυξη και οικονομία. Δημιουργούν μια νέα τάση που έχει να κάνει με τη δημιουργία χώρων που μπορούν να μεταφερθούν και σε επόμενες αθλητικές διοργανώσεις και να μειώσουν με αυτόν τον τρόπο το κόστος των αγώνων. Ήδη ο επικεφαλής των Ολυμπιακών του Ρίο ντε Τζανέιρο του 2016 έδειξε το ενδιαφέρον του για το γήπεδο μπάσκετ στη Βραζιλία, ενώ τα κέντρα σκοποβολής θα μεταφερθούν στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στη Γλασκόβη το 2014.

© Magma Architecture

Γήπεδο Χάντμπολ

Η περιπέτεια της νέας τοπιογραφίας

Ένα ακόμα λειτουργικό και χαμηλών τόνων κτήριο είναι το Copper Box ή, αλλιώς, το Χάλκινο Κουτί του αρχιτεκτονικού στούντιο Make, με έδρα το Λονδίνο και γραφεία στο Πεκίνο και το Άμπου Ντάμπι, που θα φιλοξενήσει το χάντμπολ και την ξιφασκία. Το μισβαντερoϊκό καφεκόκκινο ορθογώνιο πρίσμα επενδεδυμένο με οξειδωμένο χαλκό που εδράζεται σε μια ζώνη από υαλοπετάσματα είναι ένα από τα πιο ενεργειακά αποδοτικά κτήρια των φετινών Ολυμπιακών με πρόβλεψη για συγκομιδή όμβριων υδάτων και με μείωση της ανάγκης ηλεκτροδότησης κατά 40% χάρη στους 88 σωλήνες φωτός στην οροφή.

Το Ολυμπιακό Πάρκο θα μετονομαστεί σε Πάρκο Βασίλισσας Ελισάβετ αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, φόρος τιμής στο Αδαμάντινο Ιωβηλαίο που γιορτάζει φέτος η βασίλισσα Ελισάβετ και θα αποτελέσει το μεγαλύτερο αστικό πάρκο της Μεγάλης Βρετανίας. Μια σειρά από τρεις εντυπωσιακές γέφυρες από καθρεφτίζοντα ανοξείδωτο χάλυβα που αντανακλούν το νερό θα ενσωματωθούν με τον φυσικό υδροβιότοπο που θα δημιουργηθεί μετά τους αγώνες. Δίπλα στο Ολυμπιακό Στάδιο έχει ήδη δημιουργηθεί το ψηλότερο και μεγαλύτερο γλυπτό σε δημόσιο χώρο της Μεγάλης Βρετανίας, ένας 115 μέτρων κατακόκκινος πύργος

σε τροχιά περιφοράς, από τον γνωστό καλλιτέχνη Anish Kapoor, τον πολιτικό μηχανικό Cecil Balmond της ARUP και την Katherine Findlay. Μεταλλικά χωροδικτυώματα στροβιλίζονται γύρω από τον εαυτό τους καταλήγοντας σε ένα ιδανικό παρατηρητήριο όλης της ευρύτερης περιφέρειας του Λονδίνου, σε μια προσπάθεια για έναν βρετανικό νέο Πύργο του Άιφελ. Μετά το London Eye, τη γιγάντια ρόδα λούνα παρκ στο κέντρο της πόλης δίπλα στη γέφυρα του Westminster, το εντυπωσιακό και όχι απαραίτητα καλαίσθητο αυτό τοπόσημο αναμένεται να αποτελέσει μοναδικό τουριστικό προορισμό και ένα νέο σύμβολο για την πόλη του Λονδίνου.

91

Make SOUL, not art!

Εφτά αναγνώστες και καλλιτέχνες εμπνέονται από παλαιότερα εξώφυλλα του περιοδικού που ξεφυλλίζεις και φτιάχνουν έργα με ψυχή, αποδεικνύοντας πως αυτό που κρέμεται κάθε μήνα στα περίπτερα δεν είναι ένα απλό έντυπο, αλλά ίσως και κάτι παραπάνω.

Volume 4 Επιμέλεια πρότζεκτ Δημήτρης Αθανασιάδης

Στέλιος Καρασταμάτης «Ο κυβισμός είναι καλλιτεχνικό ρεύμα της ζωγραφικής και της γλυπτικής στην Ευρώπη του 20ού αιώνα και πήρε το όνομά του από την ελληνική λέξη “κύβος”. Οι κυβιστές ζωγράφοι: βλέπουν και ζωγραφίζουν το αντικείμενο από πολλές μεριές ταυτόχρονα. Διάφορες όψεις από πολλές οπτικές γωνίες». Ο Στέλιος Καρασταμάτης γεννήθηκε το 1975, ζει στη Θεσσαλονίκη και ασχολείται με τη δημιουργική φωτογραφία και ζωγραφική. Έχει πραγματοποιήσει αρκετές ατομικές εκθέσεις. 92 SOUL

Πένυ Μιχαηλίδου «CutPaste»

«Είναι ένα παιχνίδι με τα γράμματα του τίτλου: αναγραμματισμός | αποκοπή | επικόλληση, στη θέση που το SOUL γίνεται eye-deal (ideal), ενώ τα ίχνη της παλιάς θέσης παραμένουν εμφανή. Αν και το δικό μου κολάζ το έστειλα σε ηλεκτρονική μορφή (για προφανείς λόγους), ωστόσο, αυτό το «cutpaste» που αναφέρω το δούλεψα πρώτα στο χέρι, με κοπίδι, μολύβι και κόλλα. Έτσι, για να μην ξεχνάμε μερικά πράγματα!». Η Πένυ Μιχαηλίδου σπουδάζει αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη.

Elizabeth Lat «Wild thing», μια παρέμβαση στο τεύχος 34 «Το SOUL καθρεφτίζει στα μάτια του ασυμβίβαστου, με το floral φόρεμα και ανάλαφρο χρωματικό background, μοντέλου την άγρια διάθεση για δημιουργία και ανατροπή. Η θραύση του τζαμιού συμβολίζει το σπάσιμο των καθιερωμένων προτύπων, την τέχνη με “ψυχή” απαλλαγμένη από στερεότυπα και καλούπια με μοναδικό γνώμονα τη δημιουργικότητα και τη μοναδικότητα του καθενός. Για το έργο αυτό με ενέπνευσε τόσο η Agyness Deyn με το μοναδικό ύφος της όσο και η εναλλακτική εικαστική αντίληψη του SOUL, που σπάει τα δεσμά της ομοιομορφίας και πορεύεται σε μονοπάτια της τέχνης δίχως φραγμούς. That’s a precious secret of urban life!». 93

Γιώργος Μπογιατζίδης «Αποφάσισα να διαλέξω το συγκεκριμένο εξώφυλλο, γιατί βασίζεται σε αγαπημένη μου ταινία, της οποίας οι ιδέες έχουν διαχρονική αξία. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο το ενέταξα και στην καινούργια μου σειρά έργων κολάζ με τίτλο “Rise of Homo Mechanicus”». Ο Γιώργος Μπογιατζίδης γεννήθηκε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Έχει σπουδάσει συντήρηση έργων ζωγραφικής και έχει κάνει την πρακτική του άσκηση στο Βυζαντινό Μουσείο Θεσσαλονίκης. Εδώ και οκτώ χρόνια δραστηριοποιείται ως καλλιτέχνης, χρησιμοποιώντας ως μέσω έκφρασης μία μορφή κολάζ βασισμένο στις αρχές του βιτρό δικιάς του επινόησης.

Alexandros Daver και Vasil O de Yalara «Η έμπνευση για τη δημιουργία του δικού μας εξώφυλλου προϋπήρχε του θέματος! Θέλαμε να δώσουμε την εικόνα του δρόμου μέσα από μια φωτογραφία του SOUL. Ψάχνοντας, λοιπόν, είδαμε το τρίτο τεύχος με τη Natalie Portman. Το ξυρισμένο κεφάλι της ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν. Θέλαμε να δείξουμε ότι η τέχνη μπορεί να μεταφερθεί στον δρόμο, ένα μέρος που ειδικά τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν πολλά πράγματα-έμπνευση και αφορμή να βγούμε από το σπίτι. Χωρίσαμε τη φωτογραφία σε δύο μέρη, διότι θέλουμε να δείξουμε ότι η ψυχή μας (soul) δεν είναι μόνο άσπρο-μαύρο. Μέσα στο μαύρο έχει χρώμα αλλά και μέσα στο χρώμα έχει μαύρο, όπως συμβαίνει πάντα με τη διάθεση αλλά και τη ζωή μας γενικότερα. Επίσης, θέλουμε να δείξουμε ότι η πραγματική ομορφιά δεν είναι ένα “καλοχτενισμένο μαλλί”, η εξωτερική εμφάνιση δηλαδή, αλλά αυτό που κρύβεται μέσα μας». Ο Alexandros Daver γεννήθηκε στις 11 Δεκεμβρίου 1985 και η Vasil O de Yalara στις 11 Αυγούστου 1975. Ζουν και δραστηριοποιούνται στη Θεσσαλονίκη. Τους ενώνει η αγάπη τους για τη γραφιστική, την οποία σπουδάζουν, ενώ λίαν συντόμως θα έχουν και επίσημα το πτυχίο του γραφίστα. Η Vasil O de Yalara έχει σπουδάσει Διακόσμηση Εσωτερικών Χώρων και έχετε σίγουρα δει εικαστικές κατασκευές της σε βιτρίνες ή εσωτερικούς χώρους καταστημάτων της πόλης. Εκτός των άλλων, κάνει μαθήματα μπατίκ, ενώ η τελευταία της καλλιτεχνική εμμονή είναι η δημιουργία κοσμημάτων από επαναχρησιμοποιημένα υλικά, τα ανατρεπτικά FaBRiξ Dn, που τα βρίσκετε σε επιλεγμένα καταστήματα, αλλά και φορεμένα από κορίτσια που δε συμβιβάζονται σε θέματα στιλ! Τον Alexandro Daver θα τον συναντήσετε -αν όχι τον ίδιο, τα έργα του- σίγουρα στον δρόμο μαζί με τα σπρέι του να προσθέτει χρώμα και εικόνα στο γκρίζο των κτηρίων, με graffiti που δεν περνούν απαρατήρητα. Επίσης ασχολείται με typography calligraphy. Έχει πάρει μέρος σε τρεις ομαδικές εκθέσεις: Meeting of Styles 2009, Toy Army Show (designer toys) 2011 και Toy Army Show - Paper Εdition 2012. Αυτή την περίοδο ετοιμάζει τις βαλίτσες του για το Wiesbaden της Γερμανίας για να συμμετάσχει στο Meeting of Styles 2012.

94 SOUL

Τάκης Βεζάκης «Adele - Dantele» «Το όνομά της, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί, μου φέρνει στο μυαλό μου τη “Δαντέλα”, ξέρετε, αυτή που έπλεκαν οι γιαγιάδες μας. Γι’ αυτό και το ονόμασα Adele – Dantele». Ο Τάκης Βεζάκης είναι graphic designer. Ζει και εργάζεται στην Κρήτη. Περισσότερα γι’ αυτόν και τη δουλειά του στο i-render.net.

Γιάννης Σιμητόπουλος «Mr. Brightside»

«Σας στέλνω τη δική μου φωτογραφική προσπάθεια σε συνδυασμό με την ψυχή της πιο χαβαλέ, της πιο βασιλικής πόλης! Η φρέσκια πνοή της άνοιξης αγκαλιάζει την king size ψυχή μας, ενώ στη φωτογραφία το νερό δημιουργεί την εντύπωση της κορώνας βασιλιά!»

Make SOUL, not art Coming Soon

τε να Νέοι καλλιτέχνες, συνεχίσ μας! πειράζετε τα εξώφυλλά ιάξτε τα Αλλάξτε τους τα φώτα, φτ ντε με αυτά κολάζ, δείτε τα dada, κά ! Και μετά, τέχνη και απογειώστε τα mag.gr, στείλτε τα στο info@soul είναι ήδη στα γιατί μια μεγάλη έκθεση SOULart, σκαριά αφιερωμένη στη αι. από όπου κι αν προέρχετ

95

SOULPEDIA Summerville! Κείμενο Λίνα Μανδράκου

Swatch A new store in the heart of Athens Τα πιο μοδάτα χρώματα, τα πιο ανθεκτικά σπορ υλικά και όλα τα σχέδια των πιο όμορφων ρολογιών μας περιμένουν πλέον στο νέο Swatch Store στην Πλάκα. Στον αγαπημένο shopping προορισμό θα βρεις την πλήρη συλλογή της Swatch και θα έχεις την ευκαιρία να παρατηρήσεις τις εντυπωσιακές αλλαγές στο ανακαινισμένο κατάστημα της οδού Αδριανού. Λιτές γραμμές στον σχεδιασμό, κυρίαρχο λευκό χρώμα στον χώρο, έπιπλα από ανακυκλώσιμα και οργανικά υλικά, πολύχρωμα visuals που διακοσμούν περιφερειακά και υπογρά-

96 SOUL

φουν το νεανικό του περιβάλλον για να ταξιδέψεις στην ιστορία και τις στιλάτες συλλογές της Swatch. Τα δημοφιλή New Gent Lacquered και New Gent Coloured, τα άκρως νεανικά ψηφιακά Swatch Touch, τα παιχνιδιάρικα και θηλυκά Lady Double Tour, τα πληθωρικά The Chrono, την κοσμοπολίτικη Glance Collection και κάθε διαχρονικό ρολόι της Swatch που έχει μετρήσει τις πιο ξεχωριστές στιγμές μας. Swatch Store Πλάκας: Αδριανού 107 www.swatch.com

Lee® KRISVANASSCHE FW12 Μια συνεργασία που αποθεώνει μια σπουδαία κληρονομιά 123 χρόνων, μια συνεργασία που πανηγυρίζει το αρρενωπό και σοφιστικέ στιλ, τη φινέτσα, την ποιότητα και την τεχνογνωσία. Σε συνεργασία με τη Lee, ο Kris Van Assche της KRISVANASSCHE αναλαμβάνει να επανερμηνεύσει για τη σεζόν Φθινόπωρο - Χειμώνας 2012 διαχρονικά κομμάτια του brand, μεταξύ των οποίων το εμβληματικό τζάκετ Rider, τα μπλέιζερ εργασίας, τα chinos, τα zip-fly τζιν. Βαμβάκι υψηλής ποιότητας, πέντε στιλ, δύο σιλουέτες και δύο χρωματικές κατευθύνσεις, μπλε και σκούρο καφέ, ανάγλυφο λογότυπο με μεταλλικές λεπτομέρειες, είναι τα βασικά χαρακτηριστικά μιας συλλογής που πρωτολανσαρίστηκε στην Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού για να αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις και θα κυκλοφορήσει τον Ιούλιο του 2012. www.vfc.com www.eu.lee.com

3ο What’s Up Park’O’Luna 2012 Και του χρόνου! Το μεγαλύτερο snowboard γεγονός της χρονιάς! Στο μόνιμο Vasilitsa Snowpark 1850, με 2 double kickers, 6 boxes - rails, 2 wall rides 1 hip & 1 spine. Με δύο guests team riders από τη Forum Austria (Max Glatzl και Steve Grumser), 34 διαγωνιζόμενους, 3 δοκιμασίες (Kickers, Jib, Wall/Hip), και, φυσικά, ξέφρενο πάρτι με live των Lord 13 και Μικρού Κλέφτη, αλλά και ολονύχτιο dj set. Η αυλαία του event βρήκε νικήτριες τις Μαρία Ελευθεριάδου (Kickers), Πέλλα Παπαχρήστου (Jibbing) και Νάνσυ Μαντζιώρη (Hip/walls), ενώ στους άνδρες βραβεύτηκαν οι Νώντας Λογοθέτης (Kickers), ΝΟΕ (Jibbing) και Νίκος Πλύτας (Ηip/Wall).

97

Η ΖΩΟΠΑΝΗΓΥΡΗ του Γιώργου Μπάκα

www.facebook.com/george.bakas

ΔΙΔΥΜΟΙ (21 Μαΐου - 21 Ιουνίου) Σου έχει συμβεί να βάζεις το κινητό σου τηλέφωνο σε τσέπη που βρίσκεται πλησίον της καρδιάς και να νιώθεις έναν στιγμιαίο φόβο ότι θα πάθεις καρδιακή προσβολή; Αν ναι, επιβεβαιώνεται με απόλυτη σιγουριά η υποχονδρία από την οποία πάσχεις, πάθηση ευρέως διαδεδομένη στους μη έχοντες κοινωνική ασφάλιση, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και νοημοσύνη υψηλότερη από έναν ουρακοτάνγκο. Έχεις όλο το καλοκαίρι μπροστά σου για να ξεπεράσεις τη φοβία σου και να απολαύσεις τρεις ολόκληρους μήνες ξεγνοιασιάς, μιας και θα είναι οι τελευταίοι.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ (22 Ιουνίου - 22 Ιουλίου) Για ακόμη μία φορά, Καρκίνε, επιβεβαιώνεται πως, όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν συνομωτεί για να αποτύχεις παταγωδώς. Δε θα μου φαινόταν καθόλου περίεργο, αν μάθαινα πως κρύβεσαι πίσω από τις διαπραγματεύσεις για το μνημόνιο, στην ομάδα που ψάχνει το μποζόνιο του Χιγκς ή στο προπονητικό τιμ του Παναθηναϊκού. Η γκαντεμιά σου να σταυρώσεις γκόμενο/α σύντομα θα μεταφερθεί και στον κινηματογράφο με τίτλο «Love: Press “Ok” or “Cancer”», ενώ φήμες θέλουν να σε προσεγγίζει ο Τσοχατζόπουλος μέσω του δικηγόρου του για να μάθει πώς αντεπεξέρχεσαι ψυχολογικά σε όλες αυτές τις απανωτές ατυχίες. ΛΕΩΝ (23 Ιουλίου - 22 Αυγούστου) Οι οικονομικές δυσκολίες, τα χρέη και οι βερεσέδες σε κρεοπωλεία, ψιλικατζίδικα και μπαρ έχουν κατακερματίσει την ψυχολογία σου και έχουν ακυρώσει όλα τα επαγγελματικά και οικογενειακά σου πλάνα. Αμέτρητα διλήμματα πρόκειται να ταλανίσουν το μυαλό σου, όπως θηλιά ή φούντο, περίστροφο ή ποντικοφάρμακο, «Μίλα» ή «Καλημέρα ΣΚΑΙ». Δεν το βρίσκεις άδικο και ανέντιμο να πιστολιάσεις τόσο κόσμο αυτοκτονώντας; «Κρίτων, χρωστάμε στον Ασκληπιό έναν κόκορα», ήταν τα λόγια του Σωκράτη, αφού ήπιε το κώνειο. Σκέψου λιγάκι και τους δανειστές σου. ΠΑΡΘΕΝΟΣ (23 Αυγούστου - 22 Σεπτεμβρίου) Η Nasa, η CIA και η Google πρόκειται να σε προσεγγίσουν εντός του Ιούνη για να μάθουν πώς καταφέρνεις και διαδίδεις τόσο γρήγορα τις πληροφορίες που φτάνουν στα αφτιά σου. Αν πρόκειται για κάποιο έμφυτο ταλέντο που ανέπτυξες με τη βοήθεια της πορτογυρίστρας μάνας σου ή για κάποια hi-tech καινοτομία που θα σοκάρει την επιστημονική κοινότητα. Άλλο ένα καλοκαίρι θα σε βρει μπροστά στο P/C να κατασκοπεύεις σαν υπάλληλος της Γκεστάπο τα σχέδια των διακοπών που κάνουν οι «φίλοι» σου μέσω facebook, τις φωτογραφίες και τα σχόλιά τους. ΖΥΓΟΣ (23 Σεπτεμβρίου - 23 Οκτωβρίου) «Θέλω να ερωτευτώ τρελά», «Θέλω να ξαναζήσω έναν εφηβικό έρωτα», «Θέλω να ακούσω την καρδιά μου να χτυπάει ξανά σαν κομπρεσέρ». Για να επαναλαμβάνεις τέτοιου είδους δηλώσεις, μάλλον είσαι μπακούρι εδώ και χρόνια, απόρροια ενός παραμυθένιου ρομαντισμού, μιας αθεράπευτης εκλεκτικότητας και μιας αυστηρής απαιτητικότητας ως 98 SOUL

προς τις προδιαγραφές του χαρακτήρα του/της (να έχει λεφτά, να είναι μοντέλο και ο Πατέρας Παϊσιος να φαντάζει δίπλα του γκάνγκστερ). Μου θυμίζεις κάτι ηλίθιους τύπους που περιμένουν επί ώρες σε μια στάση αγνοώντας ότι ο ΟΑΣΘ απεργεί. ΣΚΟΡΠΙΟΣ (24 Οκτωβρίου - 21 Νοεμβρίου) Με την είσοδο του καλοκαιριού θα διαπιστώσεις (αμφέβαλλες τόσα χρόνια, καλόψυχε βλάκα) πως η πλειοψηφία των ανθρώπων είναι εαυτούληδες, παρτάκηδες, ατομιστές, συμφεροντολόγοι, χοντρόπετσοι, αναίσθητοι, βολεψάκηδες και κωλόπαιδα. Σύντομα ένας άνθρωπος που σε έβλαψε, σε πλήγωσε, σε στενοχώρεσε πρόσφατα θα σου χτυπήσει την πόρτα κουβαλώντας έναν σάκο γεμάτο με ιδιοτελείς σκοπούς. «Έχει ο καιρός γυρίσματα», όπως θα έλεγε και ο Ιμπν Χαλντούν (άραβας ιστορικός - πνίγηκε στην προσπάθεια να προφέρει το όνομά του). ΤΟΞΟΤΗΣ (22 Νοεμβρίου - 21 Δεκεμβρίου) Το άνοιγμα του καιρού, το άνοιγμα της διάθεσης και το κλείσιμο άλλων πέντε χιλιάδων επιχειρήσεων θα σου θέσουν το δίλημμα αν θα πρέπει να μείνεις στην Ελλάδα ή να μεταναστεύσεις σε μια χώρα με καλύτερο βιοτικό επίπεδο, όπως το Μπαγκλαντές και το Πακιστάν. Μπορεί σε παλιότερες εποχές να περίμενες να φύγει το καλοκαίρι πριν μετακομίσεις, αλλά τώρα ξέχνα τις θάλασσες, τον ελληνικό ήλιο και το «σαν τη Χαλκιδική δεν έχει». Το μπάτζετ των φετινών διακοπών επαρκεί για 2-3 μπάνια στο Ποσειδώνιο Κολυμβητήριο, κι αυτά με παζάρια στο θυρωρείο. ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ (22 Δεκεμβρίου - 19 Ιανουαρίου) Τρεις ημέρες προσευχόταν ο Ιωνάς για να τον βγάλει ο Θεός από το κωλόψαρο που τον έφαγε, και τα κατάφερε. Τρία χρόνια προσεύχεσαι να σε βγάλει από το οικονομικό αδιέξοδο στο οποίο έχεις περιέλθει, και τζούφος! Σόρι κιόλας, αλλά το να πιστεύεις πως θα κάτσει ο Θεός να ασχοληθεί με τα προβλήματά σου (δεν είσαι και κανένας VIP χριστιανός, εδώ που τα λέμε), είναι πιο ηλίθιο και από εκείνον τον νόμο στο Λίβερπουλ που επιτρέπει τις πωλήτριες να είναι γυμνόστηθες, αλλά μόνο σε μαγαζιά με τροπικά ψάρια. ΥΔΡΟΧΟΟΣ (20 Ιανουαρίου - 18 Φεβρουαρίου) Μια ακαταμάχητη λαχτάρα να ρουφήξεις κάθε στιγμή του φετινού καλοκαιριού πρόκειται να σου προκαλέσει έντονο στρες υπό τον φόβο των αντίθετων αποτελεσμάτων. Το ανησυχαστικό αίσθημα ανικανοποίητου που σε διακατέχει, αλλά και ο

αδυσώπητος χρόνος, που το καλοκαίρι αναπτύσσει αστρονομικές ταχύτητες, είναι ένα εμπόδιο που οφείλεις να ξεπεράσεις. «Μην αφήσεις το σεξ να σε σπρώξει βιαστικά στον γάμο», είχε πει κάποτε ο Κρισναμούρτι, και δεν έχω ιδέα πώς μπορεί να συνδεθεί αυτό με το παραπάνω. Εν πάση περιπτώσει, πρέπει να αποκτήσεις μια αυτοσυγκράτηση και να πάψεις να βλέπεις τον χειμώνα σαν μπαμπούλα. ΙΧΘΥΕΣ (19 Φεβρουαρίου - 20 Μαρτίου) Euro Euro όλοι, σφίξανε οι κώλοι! Πού να φανταζόσουν πριν λίγα χρόνια τον εαυτό σου να παρακολουθεί ποδόσφαιρο με τέτοιον φανατισμό. Ότι θα φωνάζεις αναψοκοκκινισμένος/η συνθήματα υπέρ της Εθνικής Ελλάδας και θα κραδαίνεις σημαίες και γαλανόλευκα κασκόλ. Ότι θα τρως πασατέμπο μανιωδώς, θα γκουρλώνεις μπίρες και θα αναπαράγεις δηλώσεις του Γιώργου Καραγκούνη έπειτα από ήττα («πέσαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε»). Θα έπεφτα στην παγίδα να υποθέσω πως μετά την εκλογή της Χρυσής Αυγής έχει ανυψωθεί το πατριωτικό σου αίσθημα, αλλά αυτοί υποστηρίζουν τη Γερμανία. ΚΡΙΟΣ (21 Μαρτίου - 19 Απριλίου) Τέλος στο δυσβάσταχτο υπαρξιακό δίλημμα περί μεταθανάτιας ζωής που σε ταλανίζει τα τελευταία χρόνια. Σύμφωνα με τη λεγόμενη «θεωρία του βιοκεντρισμού», καμίας μορφής ενέργεια δε χάνεται. Οι θεμελιωτές της ισχυρίζονται πως μεταβιβάζεται σε ένα παράλληλο σύμπαν, αν και αγνοούν κατά πόσο είναι στην ευχέρειά της να σε πάρει μαζί της ή να σε αφήσει εδώ. Αλλά κι αν σε πάρει, πού σε πάει; Κάτω στα βαθιά νερά; Θα σε αφήσει να συνεχίσεις τις παλιές καλές επίγειες συνήθειες (αλκοόλ, καφεΐνη, νικοτίνη) ή θα σε φέρνει βόλτες στο αέναο σύμπαν σαν αερικό; ΤΑΥΡΟΣ (20 Απριλίου - 20 Μαΐου) Πριν χρόνια είχε επιχειρήσει κάποιο γνωστό αθηναϊκό βιβλιοπωλείο να εκθέσει τα αγαπημένα βιβλία των πολιτικών, αλλά ακύρωσε την έκθεση, γιατί όλοι απάντησαν «Καζαντζάκης», «Καβάφης», «Ελύτης» (με ράντομ προτεραιότητα). Αυτούς τους μπουζουκοτραφείς πολιτικούς ψήφιζες τόσα χρόνια, και αναρωτιόσουν πώς γίνεται να είμαστε τόσο απολίτιστος λαός, τόσο αδιάβαστοι, πώς γίνεται να βασιλεύει το κιτς, η βλαχογκλαμουριά και η φραπεδοκρατία. Ελπίζω να έβαλες μυαλό σε αυτές τις εκλογές και να ψήφισες πιο λόγιους βουλευτές, όπως Τσαλουχίδη, Μητρόπουλο και Μπατίστα.

65

SOUL ΤΙΜΗ: 3 ΕΥΡΩ. ΠΡΟΣΕΧΩΣ; ΜΗΠΩΣ 3.000 ΔΡΑΧΜΕΣ; 05/12

Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ 2310 MAGAZINE ΜΑΪΟΣ 2012 €3.00

65

Helena Bonham Carter