Shareyour step
H
Νέα στήλη
Επιμέλεια: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΙΤΗΣ
πορεία του επισ τή-
βήματα που θα τον φέρουν στο ΜΙΤ, στον Νεγκροπόντε και τον ΧΟ. Στο ΜΙΤ Media Lab θα γίνει διευθυντής πληροφορικής. Στα πρώτα projects του ήταν η κατασκευή μετακινούμενων εργαστηρίων υπολογιστών για την Κόστα Ρίκα. Μετέτρεψαν containers σε εργαστήρια με τεχνολογικό εξοπλισμό, φτάνοντας στα πιο απομακρυσμένα σημεία της χώρας. Μένει μόνο το «πείραμα» της Καμπότζης για να γεννηθεί η ιδέα του «ένα laptop για κάθε παιδί». Ο Νίκολας Νεγκροπόντε χρηματοδοτεί την κατασκευή σχολείων στη χώρα με το πιο κατεστραμμένο εκπαιδευτικό σύστημα και ο Μιχάλης Μπλέτσας αναλαμβάνει στη μέση της ζούγκλας να στήσει την τεχνολογική υποδομή για την τοποθέτηση ασύρματου internet και τη χρήση φορητών υπολογιστών. Τότε ο Νεγκροπόντε, συνειδητοποιώντας πως το πιο μεγάλο κόστος ήταν η αγορά των φορητών υπολογιστών, θα σκεφτεί το φθηνό laptop. Ο Μιχάλης Μπλέτσας αναλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του τεχνολογικού του
μονα που ονειρεύτηκε ένα φτηνό υπολογισ τή για τα παιδιά
που δεν έχουν τη δυνατότητα να τον αγοράσουν, ξεκινάει στις αρχές του ’70 στα Χανιά. Εκεί θα δούμε ένα παιδί-μαστροχαλαστή να «χειρουργεί» τα παιχνίδια του.
Δεν πρέπει ποτέ να μένεις στάσιμος. Πρέπει να προχωράς χωρίς να χάνεις το χρόνο σου.
Φωτό: Σύλβια Διαμαντοπούλου
«Οι αρχιτέκτονες γονείς μου αφιέρωναν χρόνο στα τρία παιδιά τους, αναζητώντας την έφεσή μας. Όταν πειραματίζεσαι δημιουργώντας, βρίσκεις αυτό που σου αρέσει. Στα 43 μου χρόνια μπορώ να πω πως για να πετύχεις δεν παίζει τόσο ρόλο το να είσαι έμφυτα καλός σε κάτι, όσο το να σου αρέσει αυτό που κάνεις». Από μικρός ήξερε πως θέλει να γίνει ηλεκτρονικός μηχανικός – έστηνε κεραίες για το χαρτζιλίκι του, κάτι που θα επαναλάβει, ως project πια, στην Πάτμο. «Αρχές του ’90 με φίλους δημιουργήσαμε ευρυζωνική σύνδεση των $ 20.000 στο νησί, αγοράζοντας εξοπλισμό από το e-bay ή δημοπρασίες, που κουβαλούσαμε στις βαλίτσες μας». Η επιτυχία του εγχειρήματος θα καταγραφεί στο «ιστορικό κατασκευής» του project «ένα laptop για κάθε παιδί» με την κωδική ονομασία ΧΟ, γνωστού και ως «laptop των $100».
Μιχάλης Μπλέτσας Διευθυντής Πληροφορικής του MIT Media Lab
Ο υπολογιστής ήρθε στη ζωή του αργά. «Ήταν το δώρο των γονιών μου όταν πέρασα στο Πολυτεχνείο – τότε στοίχιζε όσο ένα μηνιάτικο της μητέρας μου. Αυτός με οδήγησε στο ΜΙΤ, αλλά και εξαιτίας του συνειδητοποίησα την ανάγκη δημιουργίας ενός φθηνού υπολογιστή, βλέποντας πως οι περισσότεροι συμφοιτητές μου δεν διέθεταν και άρα δεν μπορούσαν να εκμεταλλευτούν τις δυνατότητές του». Το 1989 τελειώνει το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του ΑΠΘ («όχι με ιδιαίτερο υψηλό βαθμό»), φεύγει σ τη Βοστώνη για μεταπτυχιακό Βιοϊατρικής,
www.eneap.com.gr
όμως το συγκεκριμένο τμήμα δεν ικανοποιούσε τις ανάγκες του. «Πάντα ψάχνω ένα καινούργιο όνειρο. πιστεύω πως δεν πρέπει ποτέ να μένεις στάσιμος, πρέπει να προχωράς και να αντιμετωπίζεις τη ζωή σαν κάτι πολύτιμο, χωρίς να χάνεις το χρόνο σου». Αλλάζει κατεύθυνση στη μέση των σπουδών, κι ενώ δεν θέλει να ασχοληθεί με υπολογιστές, για να μην τον λένε geek της πληροφορικής καταλήγει με Master of Science Μηχανικού Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και ερευνητής τεχνολογίας διαδικτύωσης υπερυψηλών ταχυτήτων –
ΠΕΡΠΑΤΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΣΥΝΔΗΜΙΟΥΡΓΟ ΤΟΥ «LAPTOP TΩΝ $ 100»
εξοπλισμού. «Αυτή τη στιγμή, με την οικονομική κρίση, κάθε υπολογιστής στοιχίζει γύρω στα $160, αλλά ξέρω τον τρόπο για να κατέβει στα $130 και στο μέλλον βλέπουμε. Σήμερα 1,4 εκατομμύρια μονάδες βρίσκονται στην παραγωγή. Την υλοποίηση του project έχει αναλάβει ένας διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο ΟLPC (One Laptop Per Child), που στήθηκε γι’ αυτό το σκοπό. Έχει δοκιμαστεί στη Βραζιλία, στο Περού, σε σχολείο θηλέων στο Αφγανιστάν... Είμαι ενθουσιασμένος με την εξέλιξή του. Ένας φθηνός, προσβάσιμος υπολογιστής σε όλους, και κυρίως στα παιδιά, σημαίνει πως οι αναπτυσσόμενες κοινωνίες θα ξεπεράσουν κάποια εξελικτικά στάδια και η πρόοδος θα έρθει πιο γρήγορα. Είναι ωραίο το όραμά σου να έχει γίνει πραγματικότητα». A
Απολαύστε υπεύθυνα
6 - 12 ΜΑΪΟΥ 2010 A.V. 29
Shareyour step
Ο
Νέα στήλη
Επιμέλεια: ΛΕΝΑ ΧΟΥΡΜΟΥΖΗ
ηλεκτρονικός οδηγός
ηλεκτρονικών παιχνιδιών και των διαδραστικών προσομοιώσεων». Η διαδρασ τικότητα, από αντικείμενο σπουδών και αιτία για να γνωριστούν οι δύο τους –αφού o ένας διάβαζε το ιστολόγιο του άλλου ώσπου κάποια στιγμή το 2005, σε μία σύναξη των μπλόγκερ στο Χαλάνδρι, γνωρίστηκαν διά ζώσης–, έγινε σημείο αιχμής του ΑthensBook. «Το καλοκαίρι του 2008 δουλεύαμε μαζί για ένα project, παρακολουθώντας παράλληλα τις εξελίξεις με το iPhone. Η εταιρεία του κινητού τηλεφώνου είχε ανακοινώσει ότι θα δώσει τη δυνατότητα σε τρίτους να αναπτύξουν εφαρμογές για τη συσκευή. Έτσι μπήκαμε στο... παιχνίδι» – και το παιχνίδι έγινε μια χρηστική, καινοτόμα πραγματικότητα, ένας εύκολος οδηγός πόλης για όλους τους χρήστες. Η εφαρμογή του AthensBook είναι δωρεάν. Για τους δυο τους, το project έπρεπε να είναι βιώσιμο. Εξερευνώντας εναλλακτικές λύσεις, κατέληξαν πάλι σε μια παγκόσμια πρωτοτυπία. Το σύστημα εμφα-
AthensBook για τα smart phones είναι μια παγκόσ μια πρωτοτυπία που
μετέφερε τη λογική του ιντερνετικού οδηγού πόλης στα κινητά και η ιδέα ανήκει σε δύο Έλληνες. Ο Γιώργος Πάνζαρης είναι μηχανικός υπολογιστών του ΕΜΠ και διδάκτωρ του Stanford. Ο Δημοσθένης Καπώνης είναι μηχανικός υπολογιστών και υποψήφιος διδάκτωρ τεχνητής νοημοσύνης στο Imperial College του Λονδίνου. Η ιδέα για το ΑthensBook τούς ήρθε λίγες ημέρες πριν από την επίσημη έναρξη λειτουργίας του iPhone AppStore. Όμως, μια τέτοια ιδέα ποτέ δεν γεννιέται ξαφνικά – προϋποθέτει μια πορεία. «Τον πρώτο υπολογιστή μου τον απέκτησα σε ηλικία 10 ετών. Ήταν η εποχή που στην Ελλάδα συνειδητοποιούσαμε πως η τεχνολογία ήταν το μέλλον» λέει ο 30άρης Δημοσθένης. Ο 36χρονος Γιώργος απέκτησε τον δικό του το ’84. «Μου τον είχε φέρει ο πατέρας μου από την Αγγλία. Πειραματιζόμουν συνεχώς μαζί του. Φτιάχναμε μικρά προγράμματα, τα οποία αντιγράφαμε από βιβλία. Κράσαραν, δεν υπήρχε τρόπος να τα αποθηκεύσουμε, τα χάναμε όλα, αλλά αυτό δεν μας πτοούσε».
Δημοσθένης Καπώνης, Γιώργος Πάνζαρης
Στη ζωή είναι καλό να επιδιώκεις πάντα το καινούργιο, το καλύτερο. Να μην αναλώνεσαι στα τετριμμένα.
Δημοσθένης Καπώνης, Γιώργος Πάνζαρης Μηχανικοί Υπολογιστών
Το πείσμα και ο έρωτας για το καινούργιο αναπόφευκτα οδήγησε σε ανάλογες σπουδές, γιατί όπως λέει ο Γιώργος «οι σπουδές και η ενασχόληση με τις νέες τεχνολογίες αυξάνουν το ενδιαφέρον για καινοτόμες δραστηριότητες. Οι νεότερες γενιές, όπως εμείς, προσπαθούμε να κάνουμε τη διαφορά. Στη ζωή είναι καλό να επιδιώκεις πάντα το καινούργιο, το καλύτερο. Να μην αναλώνεσαι στα τετριμμένα». Γ ι α τον Δ η μ ο σ θ έ ν η η ε π ι λ ογ ή του Imperial έχει κάτι το καρμικό. « Ήμουν 14 ετών όταν πήγα για διακοπές στο Λονδίνο. Το Μουσείο των Επιστημών ήταν
το πρώτο μέρος που επισκέφτηκα – εκεί δίπλα είναι η έδρα του πανεπιστημίου Imperial! Στο μουσείο ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με τον κόσμο του ίντερνετ. Μαγεύτηκα». Οι ανησυχίες του Γιώργου στο Σίλικον Βάλεϊ ήταν βαθύτερες από το πάθος του για την τεχνολογία. «Τελειώνοντας τις σπουδές μου στο Μετσόβειο, αποφάσισα ότι δεν ήθελα να είμαι ένας μηχανικός υπολογιστών. Ήθελα να εξερευνήσω και την ιστορική, κοινωνική και οικονομική διάσταση της τεχνολογίας. Μεταξύ άλλων ασχολήθηκα με την ιστορία των
ΠΕΡΠΑΤΗΣΤΕ ΜΕ τους δημιουργούς του οδηγού AthensBook
νίζει διαφημίσεις που σχετίζονται με τη γεωγραφική θέση του φαρμακείου, του βενζινάδικου, του εστιατορίου, του μπαρ ή του σινεμά που επιλέγεις από τις λίστες του. Δημιούργησαν κι ένα διαδραστικό σύστημα όπου μπορείς να σημειώσεις τα αγαπημένα σου σημεία στην πόλη. Στους άμεσους στόχους τους είναι να επεκτείνουν το πρόγραμμα και για άλλες μεγάλες ελληνικές πόλεις, αλλά και να το εμπλουτίζουν συνεχώς με καινούργιες κατηγορίες. Κι όλα αυτά γιατί από κοινού πιστεύουν ότι η τεχνολογία μπορεί να κάνει μια πόλη σαν την Αθήνα περισσότερο υποφερτή. «Η τεχνολογία μετριάζει τις δυσκολίες που παρουσιάζει η Αθήνα σε καθημερινή βάση και το AthensBook, ενδεχομένως, βοηθά να γίνει πιο εύκολη και πιο άνετη η ζωή». A
www.johnniewalker.gr www.eneap.com.gr
Απολαύστε υπεύθυνα
13 - 19 ΜΑΪΟΥ 2010 A.V. 19
Shareyour step
E
Επιμέλεια: Γιώργος Δημητρακόπουλος
νας Έλληνας στην κο-
συνθέτης. «Σ’ ένα από τα πρώτα μου gigs στη Νέα Υόρκη, ο μάνατζερ με ρώτησε πώς λεγόμαστε γιατί ήθελε να γράψει το όνομα του γκρουπ στον πίνακα που είχε στο πεζοδρόμιο. Του λέω κι εγώ “Vibes”, οπότε μου προτείνει το “Manhattan Vibes”. Tα υπόλοιπα είναι ιστορία». “Ηow you doing bother?” ήταν τα πρώτα λόγια που του απηύθυνε ο μεγάλος Wynton Marsalis με την αφροαμερικάνικη προφορά του, όταν συναντήθηκαν για την πρώτη πρόβα των εμφανίσεών τους στο Lincoln Center της Νέας Υόρκης. Η καθιέρωση πια είναι γεγονός. «Δεν είναι καθόλου εύκολο να καθιερωθείς ως μουσικός της τζαζ στη Νέα Υόρκη. Χρειάζεται επιμονή. Δεν ήταν λίγες οι φορές που στις αρχές μετά από κάποια συμμετοχή μου σε μια μπάντα με μεγάλους μουσικούς, έβαζα τα κλάματα, γιατί ένιωθα λίγος. Η φήμη σου απλώνεται από στόμα σε στόμα και αποκτάς κύρος μόνο όταν σε αποδεχθούν μουσικοί μεγάλου βεληνεκούς». Ο Ραφαηλίδης συμμετέχει στο soundtrack
ρυφή της παγκόσμιας νεότερης τζαζ σκηνής. Από τους σπουδαιό-
τερους βιμπραφωνίστες, συνεργάτης θρύλων και με εμφανίσεις σε χώρους που υποδέχονται μόνο τους καλύτερους τζαζίστες του κόσμου. Τα χιλιόμετρα της διαδρομής του από την Κοζάνη στη Νέα Υόρκη είναι γραμμένα πάνω σε πεντάγραμμο. Οι πρώτες νότες που διάβασε ήταν για πιάνο, που έπαιζε στα 14. Οι τελευταίες για βιμπράφωνο – ένα όργανο της οικογένειας των μελω δικών κρουστών με πλήκτρα και πεντάλ, που βγάζει ήχους χτυπώντας τα πλήκτρα με μπαγκέτες. «Για πρώτη φορά είδα βιμπράφωνο στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης. Έδειχνε τόσο μεγαλειώδες, καθώς ο ήλιος έμπαινε από το παράθυρο και το έλουζε με φως. Ο ήχος του με καθήλωσε – μου φάνηκε σαν ο βασιλιάς των οργάνων. Τότε είπα στον εαυτό μου πως εγώ με αυτό θέλω να ασχοληθώ». Το μουσικό όργανο βρέθηκε, έμενε να βρεθεί το είδος της μουσικής που θα υπηρετούσε. Το 1992 σ’ ένα club της Θεσσαλονίκης άκουσε τον πιανίστα George Cables να παίζει με το σχήμα του τζαζίστα Billy Cobham. «Είδα ένα μουσικό να παίζει ξυ-
Τα πάντα είναι θέμα ρυθμού. Αρκεί να βρεις εκείνον που ταιριάζει στη δική σου ζωή, ώστε να παραμένεις δημιουργικός.
Χρήστος Ραφαηλίδης Μουσικός της τζαζ
πόλητος, λες και ήταν στο καθιστικό του, βγάζοντας ένα έξοχο συναίσθημα. Αυτή η εικόνα επηρέασε τη μουσική μου εξέλιξη». Ήταν η στιγμή που κατάλαβε πως θέλει να γίνει τζαζίστας. «Η τζαζ αποτελεί μέσο έκφρασης και επικοινωνίας. Είναι ο απόλυτος φιλελευθερισμός στη μουσική. Το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού την κάνει απρόβλεπτη. Αυτό με γοητεύει». Κερδίζοντας υποτροφία για το Berklee College of Music, μετακόμισε στη Βοστώνη όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του με Bachelor of Arts. Και επειδή τζαζ σημαίνει Νέα Υόρκη, έφτασε στο Μεγάλο Μήλο ό-
Νέα στήλη
που μαθήτευσε δίπλα στο βιμπραφωνίστα Joe Locke στο Manhattan School of Music. «Το πιο σημαντικό που έμαθα δίπλα του τα τελευταία 15 χρόνια είναι το πώς να μοιράζομαι τη μουσική. Χρειάζεται εγωισμός για να την κυριεύσεις και αλτρουισμός για να τη μοιραστείς». Και το μοίρασμα έγινε με σπουδαίους μουσικούς, όπως ο Ravi Coltrane και ο Antonio Sanchez. Δημιουργεί με άλλους δύο μουσικούς ένα από τα πιο σημαντικά σχήματα της λάτιν τζαζ, τους Manhattan Vibes – ένα διεθνές σχήμα με ελληνικές ρίζες. Εκεί βρήκε την προσωπική του φωνή ως μουσικός και ως
ΠΕΡΠΑΤΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΕΘΝΩΣ ΚΑΤΑΞΙΩΜΕΝΟ ΒΙΜΠΡΑΦΩΝΙΣΤΑ ΣΤΗ ΤΖΑΖ ΜΟΥΣΙΚΗ σκηνη
της ταινίας του Μάικλ Μουρ «Καπιταλισμός: Ιστορία ενός έρωτα», συνεχίζει να συνεργάζεται με μεγάλα ονόματα και όταν παίζει στο φημισμένο Blue Note του Μανχάταν, η ουρά στην είσοδο είναι πολλών μέτρων. «Πριν λίγες ημέρες έπαιξα στο ιστορικό Webster Hall της Νέας Υόρκης με τον Ιταλό σταρ Jovanotti σε μια sold out συναυλία. Εκεί είδα κοπέλες να κλαίνε με λυγμούς στο τελευταίο τραγούδι. Απερίγραπτη στιγμή!». Το άμεσο μέλλον θα τον βρει να ηχογραφεί καινούργια άλμπουμ, να δημιουργεί τη νέα του μπάντα “Jazz Mediterraneo” και να περιοδεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες με τον Jovanotti. «Τα πάντα είναι θέμα ρυθμού. Αρκεί να βρεις εκείνον που ταιριάζει στη δική σου ζωή, ώστε να παραμένεις δημιουργικός». A
www.johnniewalker.gr www.eneap.com.gr
Απολαύστε υπεύθυνα
20 - 26 ΜΑΪΟΥ 2010 A.V. 25
Shareyour step
E
Επιμέλεια: Παναγιώτης Μένεγος
χει κερδίσει δύο χα-
του κοινωνικού αναβρασμού κάθε εποχής, που περνάει στις σελίδες μέσα από σχηματικές αναμετρήσεις ντετέκτιβ και γκάνγκστερ. «Η δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και οι αναταραχές που την ακολούθησαν το 1968 ήταν η καθοριστική στιγμή στη ζωή αυτής της πόλης, αλλά και στη δική μου. 42 χρόνια μετά, ακόμα νιώθουμε τα θραύσματα». Στην πλοκή του τίποτα δεν είναι απόλυτο, όσον αφορά το μανιχαϊστικό διαχωρισμό σε καλούς και κακούς. «Ανάλογα με την περίσταση όλοι μας μπορούμε να ανήκουμε και στις δυο πλευρές. Έχω μετανιώσει για πράξεις που έκανα στο παρελθόν, οι οποίες με βάραιναν χρόνια και δε με άφηναν να προχωρήσω. Αλλά μπορούμε να αλλάξουμε με την πάροδο του χρόνου. Επισκέπτομαι συχνά φυλακές ανηλίκων κι ενηλίκων και το μήνυμά μου είναι πάντα το ίδιο: η ζωή είναι μεγάλη και δεν θα είσαι πάντα αυτός που είσαι σήμερα». Κι ενώ τα βιβλία του γίνονται best sellers
ρακτηρισμούς: «ο πιο κουλ συγγραφέας» και «ο μεγαλύτερος εν ζωή
συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων» της Αμερικής – κι ας μην είχε εκδώσει ούτε μία λέξη μέχρι τα τριάντα ένα του. Πριν γίνει συγγραφέας δούλεψε ως λαντζιέρης, σερβιτόρος, οδηγός φορτηγού, πλασιέ ηλεκτρονικών συσκευών, οικοδομικός εργάτης σε εργοτάξιο, μπάρμαν, ακόμα και πωλητής γυναικείων παπουτσιών, «η καλύτερη δουλειά που είχα ποτέ», όπως λέει ο γεννημένος το 1957 στην Ουάσινγκτον Πελεκάνος, με καταγωγή από χωριό της Σπάρτης, την οποία επισκέφτηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 24 ετών. «Όταν ήρθα για πρώτη φορά στην Ελλάδα πήγα στο χωριό κι έμεινα λίγο καιρό. Αλήθεια, ένιωσα σαν στο σπίτι μου από την πρώτη στιγμή. Εξάλλου είμαι ένα παιδί με δύο κουλτούρες». Η μάχη της καθημερινής επιβίωσης και η έλξη που του ασκούσε η παραβατικότητα τη δεκαετία του ’60 δεν του επέτρεψαν να εξασκήσει νωρίτερα αυτό που αποδείχθηκε τελικά πως ήταν το ταλέντο του – η συγγραφή μιας τοιχογραφίας της αμερικάνικης πρωτεύουσας σε ένα βάθος δε-
Να δουλεύεις συνέχεια και να απολαμβάνεις αυτό που κάνεις. Να αφήσεις κάτι πίσω σου, για να δικαιώσει την παρουσία σου στον κόσμο.
Τζορτζ Πελεκάνος Συγγραφέας & σεναριογράφος
καετιών από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κι έπειτα, κάτω από το «πρόσχημα» αστυνομικών ιστοριών. «Μέχρι το ντεμπούτο μου δεν είχα γράψει ούτε μια fiction ιστορία. Αλλά είχα ζήσει μία δύσκολη πλην γεμάτη ζωή, που με βοήθησε να σχηματίσω το συγγραφικό μου εαυτό. Η συμβουλή μου είναι να δουλεύεις συνέχεια και να απολαμβάνεις αυτό που κάνεις. Να αφήσεις κάτι πίσω σου, για να δικαιώσει την παρουσία σου στον κόσμο». Στο έργο του το αυτοβιογραφικό στοιχείο είναι ιδιαίτερα έντονο, αφού πολλοί ήρωές του έχουν ελληνικές ρίζες και θυμίζουν
το δικό του παρελθόν. Έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς, κυνηγοί ή ουραγοί του αμερικάνικου ονείρου. «Δεν το είχα στο μυαλό μου μέχρι τη Σαρωτική Έκρηξη –την πρώτη μου ιστορία με Έλληνες μετανάστες– ότι θα μπορούσα να δημιουργήσω το δικό μου σύμπαν». Οι ιστορίες του είναι άστοχο να προσεγγίζονται μόνο ως αστυνομικές. Φανερώνουν μια ερωτική λατρεία για την Ουάσινγκτον, η οποία διανθίζεται με ποικίλες αναφορές στην ποπ κουλτούρα και το περιθώριό της. Δισκάδικα, ανοιχτά γήπεδα μπάσκετ, drive-in κινηματογράφοι γίνονται εστίες
ΠΕΡΠΑΤΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ αστυνομικων μυθιστορηματων
σε όλο τον κόσμο, τα τελευταία χρόνια έγινε γνωστός και λόγω της σεναριακής εμπλοκής του στην εκπληκτική αστυνομική σειρά The Wire, που σημείωσε τεράστια επιτυχία παγκοσμίως. Πλέον ανήκει στη συγγραφική ομάδα του Treme, που έκανε πρεμιέρα πριν λίγες εβδομάδες στην αμερικάνικη TV, ενώ ανακατεύτηκε και στο Pacific, τη μίνι τηλεοπτική σειρά που ετοίμασαν ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και ο Τομ Χανκς. «Για τις ανάγκες του Τhe Wire μετακόμισα στη Βαλτιμόρη. Μόνο έτσι θα μπορούσα να πετύχω τη σωστή κοινωνιολογική προσέγγιση, ενώ το Pacific είναι φόρος τιμής στο πατέρα μου, Πιτ Πελεκάνος, που πολέμησε ως πεζοναύτης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο». Όσο για το μέλλον… «θα είμαι ένας “yeros”, που θα συνεχίζει να γράφει βιβλία και σενάρια». A
www.johnniewalker.gr www.eneap.com.gr
Απολαύστε υπεύθυνα
3 - 9 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 A.V. 25
Shareyour step
Θ
Επιμέλεια: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΙΤΗΣ
α περίμενε κανείς πως
– για να καταλάβουμε το μέγεθος της δυσκολίας ο Χάρβει Καϊτέλ έδωσε 12 φορές. Στο διάστημα των 5 χρόνων παρακολουθούσε μαθήματα, έβλεπε παραστάσεις και δημιούργησε τη «Νέα Ελληνική Σκηνή της Νέας Υόρκης» όπου σκηνοθετούσε και έπαιζε σε ελληνικά έργα. Δεν έλειπε ποτέ από το Studio, κι ας μην είχε γίνει ακόμη ισόβιο μέλος, γεγονός που προκάλεσε μια ανατροπή... «Η Έλεν Μπέρστιν, ίσως για να με επιβραβεύσει που ήμουν ανελλιπώς εκεί, ζήτησε από ένα ισόβιο μέλος να παίξει με το “greek boy” μια σκηνή – δεν επιτρεπόταν μέχρι τότε για όποιον δεν είχε περάσει τις τελικές εξετάσεις να παίζει». Ως ισόβιο μέλος πια συμμετέχει σε όλες τις δραστηριότητες του στούντιο. Ανάμεσα και στους σταρ «που εκεί αντιμετωπίζονται όπως όλα τα μέλη. Κρίνονται, κάνουν λάθη… Όμως αρχή του στούντιο είναι να αντιμετωπίζει τα λάθη ως μέρος της δημιουργικής διαδικασίας και όχι ως αποτυχία. Το λέω και στους μαθητές μου.
ένα ισόβιο μέλος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του θρυλι-
κού Actors Studio θα αγαπούσε από μικρός το θέατρο. Όμως ο Ανδρέας Μανωλικάκης ομολογεί πως «δεν μου είχε περάσει από το μυαλό. Το ποδόσφαιρο μόνο με απασχολούσε…
…Μέχρι που στα 17 μου ο μεγάλος μου αδελφός μου έθεσε το δίλημμα. Δικηγόρος, κτηνίατρος ή ηθοποιός; Για λόγους αδιευκρίνιστους επέλεξα το τελευταίο. Μου είπε και για το Actors Studio! Δεν το γνώριζαı κατάλαβα την αξία του όταν μου απαρίθμησε ονόματα που είχαν περάσει από εκεί: Ελία Καζάν, Μάρλον Μπράντο, Τζέιμς Ντιν, Πολ Νιούμαν… Χρόνια μετά, στο Actors Studio πια, τρόμαξα με την προφητική εκείνη συζήτηση». Ο σπόρος φυτεύτηκε, και για να καρπίσει το ’75 πηγαίνει στη σχολή του Κουν. «Η αφοσίωση που έδειχνα στο ποδόσφαιρο έδωσε τη θέση της στο θέατρο. Αυτή τη μεταστροφή την οφείλω στον Κουν – είχε μια θρησκευτική προσήλωση στο θέατρο. Το παράξενο είναι πως απ’ όλους τους Έλληνες θεατρανθρώπους ο Κουν ήταν ο πιο κοντινός στη λογική του Actors Studio».
Η μάθηση δεν σταματά ποτέ. Είναι η μοναδική από τις “ηδονές” της ζωής που δεν μπορείς να πεις πως χόρτασες.
Ανδρέας Μανωλικάκης
Πρόεδρος του μεταπτυχιακού προγράμματος Actors Studio Drama School (MFI) στο Pace University της Νέας Υόρκης
Αφοσίωση, λοιπόν, η λέξη κλειδί, ικανή να του δείξει πως οι γνώσεις που πήρε δεν έφταναν. Έτσι συνεχίζει στο πανεπιστήμιο του Παρισιού VIII-Vincennes (Maîtrise de Théâtre) και στη σχολή μιμικής του Μαρσέλ Μαρσό. Όμως η… προφητεία του μεγάλου αδελφού έπρεπε να γίνει πραγματικότητα. Έτσι μετά από 3 χρόνια χτυπάει την πόρτα του Actors Studio στη Νέα Υόρκη το ’80. Τα ονόματα που τον κρίνουν είναι γραμμένα με χρυσά γράμματα στην ιστορία του θεάτρου και του κινηματογράφου: Έλεν Μπέρστιν, Αλ Πατσίνο, Ελίας Καζάν… Έχει να ανταγωνιστεί χιλιάδες
υποψηφίους στις προκαταρκτικές εξετάσεις και περνάει με την πρώτη. «Εξεταζόμασταν 5 λεπτά με το χρονόμετρο, σε μια σκηνή. Σήμερα που κρατάω το χρονόμετρο για να κρίνω εγώ τους υποψήφιους, θυμάμαι εκείνα τα λεπτά που άλλαξαν τη ζωή μου». Τα 5 λεπτά είναι που θα του δώσουν το δικαίωμα να δώσει τελικές εξετάσεις για να γίνει ισόβιο μέλος. Με τις τελικές εξετάσεις είτε περνάς είτε κόβεσαι –και πρέπει να ξαναδώσεις προκαταρκτικές– είτε δεν περνάς, αλλά παραμένεις για φιναλίστ. Πέντε φορές μπαίνει στην τελευταία κατηγορία για να περάσει την 5η
ΠΕΡΠΑΤΗΣΤΕ ΜΕ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΑ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΤΟΥ ACTORS STUDIO
Όταν πετύχεις τη δέκατη φορά να φτιάξεις ρύζι, οι 9 δεν πρέπει να θεωρούνται αποτυχημένες προσπάθειες αλλά μέρος της πορείας για την επιτυχία». Θα παίξει με τον Sir Derek Jacobi στο Μπρόντγουεϊ, θα σκηνοθετήσει για το Εθνικό Θέατρο του Αν. Παρισιού και την «Ηλέκτρα» για το Actors Studio. Εδώ και 4 χρόνια είναι πρόεδρος του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Actors Studio Drama School (MFI) στο Pace University – διδάσκει σκηνοθεσία και υποκριτική. Επίσης δίνει διαλέξεις και διδάσκει σεμινάρια στην Ευρώπη (και Ελλάδα) και στην Αμερική. «Η μάθηση δεν σταματά ποτέ. Είναι η μοναδική από τις “ηδονές” της ζωής που δεν μπορείς να πεις πως χόρτασεςı η μόνη που σου προσφέρει συνέχεια καινούργια ικανοποίηση». A
www.johnniewalker.gr www.eneap.com.gr
Απολαύστε υπεύθυνα
10 - 16 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 A.V. 29
Shareyour step
Τ
Επιμέλεια: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΙΤΗΣ
α λαν τούχος και ρη-
νούργιο στοίχημα, μια νέα πρόκληση». Θα χορογραφήσει για τις παραστάσεις μερι κών από τους σ ημαν τι κότερους σκηνοθέτες της Ελλάδας και θα αναλάβει καλλιτεχνικός διευθυντής στο ΚΘΒΕ για 5 χρόνια. Τόσο με την Οκτάνα όσο και με το ΚΘΒΕ θα «δείξει» πως υπάρχει σύγχρονος ελληνικός χορός σχεδόν σε όλο τον κόσμο, καθώς χορογραφίες του θα παρουσιαστούν σε φεστιβάλ και σε χορευτικές σκηνές (μεταξύ άλλων της Λιόν, του Σάο Παολο, του Βερολίνου, του Λονδίνου, του Τελ Αβίβ κ.ά.). Με αφιερωμένο το ταλέντο του στο χορό, αφήνει να μπει στη ζωή του και η τέχνη της φωτογραφίας. Ως εικαστικός πια καλλιτέχνης συμμετέχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις. Κι ενώ δείχνει ταγμένος σε μορφές σύγχρονης τέχνης, η υπογραφή του αρχίζει και εμφανίζεται σε video clips αλλά και σε μουσικά προγράμματα. «Μου αρέσει η “αβάσταχτη ελαφρότητα
ξικέλευθος που δεν φοβάται τις προκλήσεις. Χορογράφος και
ιδρυτής του χοροθεάτρου Οκτάνα, για 5 χρόνια καλλιτεχνικός διευθυντής του χοροθεάτρου του ΚΘΒΕ. Φωτογράφος, σκηνοθέτης video clips, μεγάλων events και προγραμμάτων πίστας. Ο πολυπράγμων Κωνσταντίνος Ρήγος δεν σταματά να εισβάλλει με εφηβικό πάθος σε καθετί καινούργιο που θεωρεί ερεθιστικό για τον ίδιο και την αισθητική του. Η εξέλιξή του σίγουρα δεν ταιριάζει στις σπουδές οικονομικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αλλά στις σπουδές του στην Κρατική Σχολή Ορχησ τικής Τέχνης. «Και σίγουρα είναι μια εξέλιξη πολύ ξένη στην παιδική μου ηλικία. Ήμουν συνεσταλμένος, μ’ ένα βιβλίο στο χέρι και χωρίς παρέες – έτσι θυμάμαι τον εαυτό μου παιδί». Καμία δηλαδή σχέση με το σημερινό καλλιτέχνη που δεν φοβάται να κυκλοφορεί, να επικοινωνεί, να εκτίθεται στην κριτική, να συμμετέχει στα γεγονότα της πόλης. «Είναι παράξενο,
Πρέπει να παραμένεις ειλικρινής με τον εαυτό σου και να εκτονώνεις τις δυνάμεις που έχεις μέσα σου
Κωνσταντίνος Ρήγος Χορογράφος, σκηνοθέτης, φωτογράφος
αλλά με τα χρόνια ανακαλύπτω πως η ενέργειά μου αντί να μειώνεται αυξάνεται, όπως και η περιέργειά μου για το τι συμβαίνει στην τέχνη και στη ζωή. Πάντως μπορώ να πω ότι τώρα είμαι πιο τολμηρός, ρισκάρω περισσότερο, δεν φοβάμαι τα πράγματα, είμαι πιο ανατρεπτικός». Όταν πρωτοείδε παράσταση της Πίνα Μπάους δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί ο κόσμος χειροκροτεί αυτό τον παράξενο, μοντέρνο χορό. Mια εντύπωση που άλλαξε και ο σύγχρονος χορός έγινε σκοπός ζωής. Λίγους μήνες μετά, το 1990, θα ιδρύσει το χοροθεάτρο Οκτάνα. Η Οκτάνα θα είναι μια από τις ομάδες που θα συστήσει στο κοινό της Ελλάδας το σύγχρονο χορό και θα επηρεάσει μελλοντικούς χορευτές και χορογράφους.
Γι’ αυτή θα δημιουργήσει 15 χορογραφίες (έπεται συνέχεια) και θα χορέψει επί σκηνής. «Δεν θεωρώ τον εαυτό μου καλό χορευτή. Μπορώ να χορεύω καλά μόνο τις δικές μου χορογραφίες». Με «το καλημέρα σας, είμαι ο Κωνσταντίνος Ρήγος και είμαι χορογράφος» κερδίζει στο διαγωνισμό χορογραφίας του Δήμου Αθηναίων το Β΄ βραβείο και όλοι μιλούν γι’ αυτόν το «μεταφυσικό ποπ χορογράφο». Δύο χρόνια μετά, κερδίζει το Α΄ Βραβείο. Η αρχή έγινε και στη συλλογή θα προστεθούν άλλα 4 Κρατικά Βραβεία Χορού, το Βραβείο Μελίνα Μερκούρη, βραβεία από το εξωτερικό. «Καμία επιτυχία ή βράβευση δεν με οδήγησε στην ανάπαυση. Κάθε καινούργια παράσταση-χορογραφία είναι ένα και-
Περπατήστε με το χορογράφο που έφερε στον έντεχνο χορό την ποπ διάθεση
του είναι”. Η δημιουργική μου ενασχόληση μοιάζει με αμβλυγώνιο τρίγωνο – η μια πλευρά του είναι οι μουσικές σκηνές, η άλλη η φωτογραφία και η μεγαλύτερη πλευρά του είναι το θέατρο. Ξέρω πως θέλω να προσεγγίζω την απόλυτη ποίηση, αλλά και την άλλη πλευρά – πάντα με τη δική μου αισθητική. Είμαι ευτυχισμένος με τις επιλογές που έχω κάνει. Θεωρώ ότι αν δεν τις είχα κάνει δεν θα είχα εκτονώσει δυνάμεις που έχω μέσα μου, ούτε θα είχα επικοινωνήσει εικόνες με ένα μεγαλύτερο κοινό που ήθελα. Το αιτούμενο είναι να παραμένεις ειλικρινής με τον εαυτό σου». Σήμερα, αναζητά τις επόμενες προκλήσεις σε όλους τους τομείς με τους οποίους καταπιάνεται. «Ο χορός μού έμαθε πως πρέπει να είσαι τρομερά επίμονος, συγκεντρωμένος, δοσμένος και αποφασισμένος, διαφορετικά δεν πρόκειται να σου δώσει πίσω τίποτα. Κάτι που ισχύει και στη ζωή, αρκεί να υπάρχει το ταλέντο». A
www.johnniewalker.gr www.eneap.com.gr
Απολαύστε υπεύθυνα
17 - 23 ΙΟΥΝΙΟΥ 2010 A.V. 11