荷兰警方因Zeist难民中心抓捕事件引发
广泛争议, 社交媒体上收到多起威胁信息
荷兰警方日前在社交媒体上发布一则关 于泽斯特（Zeist）难民接待中心抓捕事件的 消息后，收到大量带有威胁性和侮辱性的留 言。由于评论区言论不断升级，警方决定关 闭 Instagram 和 Facebook 相关帖文的评 论功能，用户暂时无法继续留言。
警方发言人表示，批评和对话本身是正 常且重要的，“但这次所有基本的体面界限 都被越过了”。据警方称，相关帖文发布 后，不少人将怒火指向警方，也有用户在评 论区彼此攻击。
>>> P03
中国驻荷兰大使馆：再次提醒在荷中国公民 谨防假冒使馆名义的电信诈骗 荷兰华人不再被欢迎在海牙市政厅庆祝中国新年
2026年“文化中国·水立方杯”
中文歌曲大赛荷兰赛区总决赛暨颁奖典礼圆满落幕
# 好剧一起追
《主角》
收视破4却被骂上热搜！
五处剧情魔改崩了，书粉不买账
剧情简介: 多年前，县剧团招学员，在团里任司鼓的胡三元（张 嘉益饰）替外甥女做主报名，将年少的她改名易青娥从家乡带出来 学唱秦腔。却因胡三元缘故，易青娥学习秦腔之路屡遭波折。但她 凭借刻苦劲头和自身条件，仍得到了原本剧团里争唱主角的花彩香 和米兰、还有四位老艺人的慧眼识珠、热情帮扶。她的“破蒙戏” 就技惊山乡，领衔出演了主角并改名忆秦娥（刘浩存饰）被调入省 秦腔团。
新环境里遇到万般困难，但她秉持苦练再苦练，在台上的演出 屡获成功。时代不断变化，忆秦娥从放羊娃到烧火丫头再到配角直 至主角的奋斗历程中经历了不少起伏，但她始终自信、坚守舞台， 不为诱惑所动，活成了自己生活中的主角。面对养女舞台上脱颖而 出的主角之争，她在短暂困惑后顿悟，对秦腔艺术的传承才是她作 为“主角”的真正意义......
收视率破4，云合占比34%，热度破三万，《 主角》确实火了。但火归火，骂声也没停过。原著 粉和剧粉吵得不可开交，热搜还挂起了“主角 书剧 分离”，焦点全在剧版改动的原著的五处情节上。
收视率破4，云合占比34%，热度破三万，《 主角》确实火了。但火归火，骂声也没停过。原著 粉和剧粉吵得不可开交，热搜还挂起了“主角 书剧 分离”，焦点全在剧版改动的原著的五处情节上。
首当其冲的，刘红兵从出轨渣男直接被洗白 成了深情丈夫，婚姻结局从互相折磨变成相伴一 生。还有，一开始就改的胡三元和花彩香的关系 从，逾越底线改成暧昧但恪守底线，原著里那种成 年人的灰色地带全给抹干净了。另外，忆秦娥不再 有第二段婚姻，石怀玉整条线说删就删，也不用经 历第二次丧子之痛，苦难的叠加感一下子轻了。初 恋封潇潇原著里酗酒而亡，剧版不仅没让人死，还 给他和楚嘉禾安排了感情线，硬生生把悲剧角色拽 回了偶像剧的路数。儿子刘忆的病从智力障碍改成 心脏病。
通过这五处改动，整部剧的底色从严肃的悲 情文学变成了温情救赎。收视破4说明老百姓确实 买账，但买账就等于改得好吗。原著现实主义感被 替换成了让全家人安心嗑瓜子的暖意，观众舒服 了，这不知道这到底是一种成功，还是一种遗憾。
原著一言不合就开虐， 到底是为了拿奖还是真深刻
原著那种写法非常典型，矛盾文学奖的一贯 风格，黑馍和苦难，受难遭罪的女人，忆秦娥第一 段婚姻被出轨被背叛，自己动手打人到打掉对方一 颗牙。第二段婚姻又遇到偏执丈夫，间接害死了亲 生儿子。命运翻来覆去地把一个老实人往死里碾， 总之就是不停倒霉。
这种极致的苦难叙事，放在文学圈非常容易 拿奖。能得奖的小说都是把老实人往死里坑，因为 确实，中国在外面拿奖的作品几乎绕不开土和苦两 个字，他们知道外国人吃这一套。这话不好听，但 也让人琢磨，这种把苦难堆到极致的写法，到底是 真的深刻，还是摸准了一条拿奖的捷径？ 剧版把这些极致的虐全给弱化了，书粉说丢 了批判性，但反过来想，堆砌苦难就等于有批判性 吗。把人反复往绝路上逼，逼到最后观众是麻木还 是思考，这本身就有争议。剧版改了，观众多了， 但思想深度是不是也跟着缩水了，这个问题没那么 好下定论。
删了石怀玉和家暴戏，考验编剧人物逻辑推 倒重演 剧版把石怀玉和家暴线整条线拿掉，这个决 定非常考验编剧的功底，这等于是要把后半本书推 倒重来。
原著这两条线太沉重，忆秦娥第一段婚姻， 家暴刘红兵泼开水砸尿盆打掉牙，对方继而出轨， 这是一种双向伤害的悲剧，两个人都在婚姻里变成 了怪物。后面的二婚丈夫心里也不健全，石怀玉的 偏执直接导致忆秦娥儿子坠亡，第二次失去孩子， 放在电视上观众受不了。
剧版把这些删了，婚姻冲突弱化成了仅仅一 次的情绪失控。但问题来了，剧版偏偏保留了刘红 兵前期那些越界行为，强闯女主房间装修、冒充男 友，这些桥段在原著里是为后续黑化做铺垫的， 铺垫留下来了，黑化却给删了，导致这个角色前期 像骚扰犯，后期像暖男，逻辑上根本说不通。又试 图仅仅只是利用一次的失手就解释清楚。这不是改 编，这是把矛盾的地方直接跳过。书粉质疑的不只 是角色被洗白，而是编剧根本没把角色的行为逻辑 给理顺。
秦腔破圈是肉眼可见，但不能用这个来堵质 疑的嘴
剧版《主角》对秦腔的传播确实有功，《打 焦赞》大清早三万人同时在线观看可不是水军。谁 也没法否认这部剧让一个快被遗忘的老戏种重新回 到了大众视野。
只是，问题在于，不能因为秦腔破圈了，就 说改编的所有问题都不是问题。传播秦腔这个功 劳，不能成为改编人物行为逻辑混乱的挡箭牌。一 部剧的价值不能只看它传播了什么，还得看它在传 播过程中丢掉了什么。批判不等于深刻，苦难没必 要歌颂，但好的作品是能够让观众看到自己的生 活。秦腔是火了，但忆秦娥这个主角的生活是不是 也被简化了，这才是书粉真正在意的点。好的改编 不应该怕被质疑，怕的是连质疑的声音都懒得回 应。
Chinese language center Ro erdam
护
随着天气渐暖，沉寂了一个冬天的大地重新苏 醒，河岸边的树木抽出新芽，鸟儿们也迎来了属于 它们的繁殖季。近期，在鹿特丹靠近河边的区域， 一些鸟妈妈为了守护巢中的幼鸟，开始对路过的行 人发起“警告”。它们会忽然从树梢间俯冲而下， 啄向行人的头部，像是在用最本能的方式保护自己 的孩子。
若不慎被啄伤，请及时联系家庭医生，对伤口 进行清理，并根据情况接种相关疫苗。近来经过树 下时，也不妨戴上一顶帽子，为自己添一份小小的 保护。
“护”这个字，本身也藏着一种古老而温柔的 力量。它最早由左右两部分组成：右边像是一只手 抓住具有攻击性的猫头鹰，左边的“言”字，则有 呼喊、驱赶之意，象征人们一边发声驱鸟，一边伸 手自卫，以保护自身不受伤害。后来汉字简化，言 字旁被省去，只留下与“手”有关的动作痕迹。可 “保护”的意义，却始终没有改变。
自然里的生灵，都在用自己的方式守护重要的 存在。鸟妈妈守护羽翼未丰的幼鸟，而我们人类， 也同样需要学会照顾自己——保护身体，也安放情 绪；理解他人的敏感，也珍惜自己的脆弱。在这个 万物生长的季节里，愿我们都能温柔地活着，也被 世界轻轻守护。
Meimei’s Chinatown
De zomer van 2026 lijkt de afgelopen tijd al te zijn begonnen. In de West Kruiskade, waar de Ro erdamse Chinatown ligt, voelde het alsof je even in het buitenland was. Vreemde, swingende muziek uit langzaam voorbijrijdende auto’s, blinkend opgepoetst alsof ze zo uit een showroom kwamen. En bij elke stap die je zet, ruik je weer iets anders. De eethuizen draaien dan ook op volle toeren.
Helemaal aan het begin van Chinatown vond de afgelopen tijd een opvallende verhuizing plaats. Het bekende restaurant Pho, geliefd om zijn Vietnamese noedelsoepen en broodjes, verhuisde naar een andere straat en gaat nu verder als Pho Saigon (onder het Calypsogebouw). En op die vrijgekomen plek verscheen ineens een nieuw restaurant: Nabe-an, een Japans hotpotrestaurant. Een nieuw fenomeen dat nog niet eerder in Chinatown te vinden was.
Nabe-an , letterlijk “een knus plekje om te hotpo en”, is precies dat. De tafels zijn zo ingedeeld dat elke gast een eigen kookstel hee . De bouillon die je kiest wordt aan tafel ingeschonken, waarna de ingrediënten (per set) worden gebracht. Daarna is het simpelweg een kwestie van zelf garen in je eigen hotpot. En wat is dan het verschil met Chinese hotpot, zou je denken? Misschien wel dat je hier eigenlijk heel individualistisch eet. Je eigen soep, dus je hoe geen rekening te houden met de voorkeuren van je tafelgenoten. Bij Chinese hotpot verdwijnt alles in één grote pan, en het gebeurt geregeld dat wat jij erin hebt gegooid, in de mond van iemand anders belandt. Helemaal niet erg, maar een eigen pan voelt misschien net wat hygienischer, iets waar veel mensen toch rustiger van worden. En minder gezellig is het zeker niet, want een eigen pan betekent niet dat je niet met elkaar kunt delen.
Het meest aantrekkelijke aan Nabe-an is misschien wel het prachtig opgestapelde bord met oogstrelende vleesrepen. Bijna elke set bevat dungesneden vlees, varken en/of rund. De basis van een set is altijd een kom wi e rijst (of tegen meerprijs udon of ramen) en een selectie groenten die ook in de bouillon gaan. Maar eerlijk is eerlijk: je komt hier vooral voor het vlees. Voor vegetariërs is de keuze dan ook beperkt. Het concept is simpel. Het eten is niet ingewikkeld, de porties niet enorm. Als je gewend bent aan allyoucaneatrestaurants, kom je hier niet aan je trekken. Maar voor wie kwaliteit boven kwantiteit verkiest, geen fan is van overeten of verspilling, is Nabean precies goed. Het voldoet aan de verwachtingen die het uiterlijk wekt.
Protection
As the weather grows warmer, the earth slowly awakens once more from the long winter. Along the riverbanks, trees begin to sprout tender green buds, and the birds enter their nesting season. Recently, in areas near the riverside in Ro erdam, some mother birds have begun “warning” passing pedestrians in order to protect their chicks. ey suddenly dive down from the treetops, pecking at people’s heads, driven by the pure instinct to protect their young.
If you are accidentally injured by a bird, please contact your family doctor promptly to clean the wound and receive any necessary vaccinations. And when walking beneath the trees these days, wearing a hat might o er you a small layer of protection as well.
e Chinese character “护” (protection) also carries within it an ancient and gentle strength. In its earliest form, the character consisted of two parts: on the right was the image of a hand restraining an aggressive owl, while the “言(speak)” radical on the le suggested calling out or driving birds away. Together, they symbolized people defending themselves by raising their voices to scare away danger while extending a hand to protect their bodies from harm. Later, as Chinese characters were simpli ed, the “ 言” radical disappeared, leaving only the trace of the hand’s movement behind. Yet the meaning of protection has never changed.
Every living creature in nature protects what matters most in its own way. Mother birds guard their edglings whose wings are not yet strong enough to y, and we humans, too, must learn to care for ourselves, to protect our bodies, to se le our emotions, to understand the sensitivities of others, and to cherish our own fragility. In this season when all things grow, may we live gently, and may the world hold us with the same tenderness.
Als nieuwkomer in Chinatown is Nabe-an een mooie toevoeging aan de straat. Maar iets verderop prijkt nóg een nieuwe zaak: Dumpling Factory by Super Crepe. Foodies kennen Super Crepe als dat kleine eethuisje in een zijstraat van Chinatown, beroemd om de heerlijke jianbings. De dumplings, jarenlang met de hand gemaakt door de moeder, waren ook altijd een favoriet. De naam Dumpling Factory doet vermoeden dat ze hun assortiment gaan uitbreiden. Dat moeten we nog even afwachten, want door opstartproblemen hanteren ze voorlopig nog de menukaart van Super Crepe zelf.
Elk jaar in de maand mei zie ik ze weer in de Chinese supermarkt: verse lychee. Niet het soort dat je tijdens de feestdagen in de winter in de gewone supermarkten tegenkomt. Vergeleken met elkaar zijn ze werelden van verschil, en dat is le erlijk zo.
De lychees die je in mei in de Chinese supermarkten kunt kopen, zijn duur, maar groot, sappig, smaakvol, met een kleine pit en een dunne schil die vaak glad en groenrood van kleur is. Heel anders dan de lychees die je in de wintermaanden in de reguliere supermarkten vindt: ruw, klein, met een grote pit, weinig smaak en soms met een vreemd nasmaak in je mond. Ik ben al jaren gestopt met het kopen van die winterlychees. Elke keer viel de smaak tegen, ook al wist ik precies welke vorm je moest kiezen voor meer vruchtvlees (de spits toelopende). Deze lychees komen uit ZuidAfrika en zijn eigenlijk helemaal niet Aziatisch. De dikke schil maakt ze geschikter voor transport en langer houdbaar. En dat verklaart meteen waarom de lychees in mei maar zo kort verkrijgbaar zijn in de Chinese supermarkt én waarom ze zo duur zijn.
Dus koop ik meestal maar één keer per jaar een zakje lychees om onszelf te verwennen. Het liefst was ik rond deze periode in China, want dan kon ik ook yangmei (waxberry) eten. Dat zijn toch echt de twee soorten fruit die me altijd doen verlangen naar China. Maar helaas ben ik al meer dan tien jaar niet meer geweest en ben ik a ankelijk van wat hier in Nederland te vinden is. Yangmei hee hier niet altijd de
kwaliteit die je in China krijgt, want het is nog kwetsbaarder dan lychee en beder misschien nog sneller (yangmei hee geen schil). Ik herinner me dat in ons dorp in China bijna iedereen de yangmei droogde of inmaakte met alcohol, omdat je ze vers nooit in één keer op krijgt. Maar verse lychee hee me nooit teleurgesteld. Wat me alleen tegenhield om vaker te kopen, was de prijs. Tot dit jaar. Via Chinese social media zag ik dat je verse lychee kon bestellen voor €16 per kilo. Veel goedkoper dan in de Chinese supermarkt. Joybuy had een aanlokkelijke aanbieding: geplukt, ingepakt, gevlogen en direct bezorgd in je koelkast. Van boom naar hand in een paar dagen, want lychees moet je vers eten. De bezorgdagen stonden per Europees land al vast. Ik wist niet of ik het moest geloven, maar ik probeerde het toch. En hoe blij was ik toen de lychees werkelijk vers aankwamen: een goede kilo, verpakt in een speciale doos voor deze bijzondere bestelling. Ik moest meteen denken aan de lm e Lychee Road, waarin een ambtenaar in de Tangdynastie de onmogelijke taak krijgt om verse lychees uit ZuidChina naar de hoofdstad te brengen, 2500 kilometer verderop. Een onmogelijke missie. En toen we bijna alle lychees op hadden, wilden we eigenlijk meteen nog wel wat kilootjes bestellen. Wat lekker is, wil je delen. Maar helaas: bestellen kon niet meer. Te laat. Het seizoen misschien alweer voorbij. Op social media verschenen ook geen nieuwe posts meer van mensen die lychees aten of verkochten. Jammer, maar volgend jaar houden we ons zeker niet meer in.
(fenmei@space101.nl)
Tegenover Dumpling Factory is nóg een nieuw restaurant verschenen: Da Tang, noedels en dumplings. Eerder leek er een Chinees hotpotrestaurant te komen, maar dat verscheen en verdween alweer snel. Al gauw prijkte de naam Da Tang op de gevel. De ingang, half afgeschermd door een muur, oogt niet heel uitnodigend, waardoor de drempel om voor het eerst naar binnen te stappen misschien wat hoger ligt. Je kunt van buiten namelijk niet zien of er mensen zi en te eten. En iedereen weet: waar veel mensen eten, moet het goed zijn. Waar veel Chinezen eten, moet het authentiek zijn. Bij Da Tang kun je dat dus niet zien. Hoewel de menukaart er wél erg aantrekkelijk uitziet. Zelf een keer gaan eten staat dus nog op mijn todolijst.
