B14
465 期 | 2020 年5 月13 日 华侨新天地
ASIAN NEWS
www.asiannews.nl
Lily’s dagboek
& favorieten
AsianNL
Volg Lily op: www.hashtagbylily.com
Inmiddels hebben we er een aantal weken quarantine op zitten. De eerste dagen van de aankondiging waren één en al chaos en paniek door de onzekerheid. Als ZZP’er merkte ik dit maar al te goed in de portemonnee. Desalniettemin, ben ik enorm dankbaar voor mijn gezondheid en die van mijn naasten. Het hielp mijn gemoedsrust door de situatie vrij snel accepteren. Het volgende was een plan uitstippelen voor de komende periode met een “worst-case-scenario” in het achterhoofd. Survival mode was “on”. Ik kan nog niet zeggen dat het heeft geholpen, maar ik weet dat ik in ieder geval mijn best heb gedaan. Met deze state of mind, waren de afgelopen weken goed te vertoeven thuis, inclusief de achtbaan van emoties. Om het van de positieve kant te bekijken, ben ik veel meer in de keuken te vinden om dingen uit te proberen, sport ik elke dag met vrienden via Zoom, en kan ik gelukkig alle werkzaamheden thuis doen.
Mondkapje Naast het feit dat er een schaarste is aan gezichtsmaskers in Europa, zit het niet in de cultuur om het te dragen hier. Ik denk dat Aziaten het al wel gewend zijn van Azië, waardoor het iets vanzelfsprekender is om mondkapjes te dragen, ter bescherming voor jezelf en anderen. Iedereen mag natuurlijk voor zichzelf bepalen wat ze wel en niet willen doen, maar ik word er wel een beetje pissig van als ik hoor dat bijvoorbeeld mijn grootouders die in Brabant wonen het niet durven te dragen, omdat ze bang zijn dat ze heel raar worden aangekeken of erger nog, in elkaar geslagen worden. De onderzoeken liegen er niet om. Het is een simpele maatregel om risico’s te verlagen. Een kogelvrij vest garandeert je ook niet van de dood, maar het zou maar eens je leven kunnen redden! Dat gezegd te hebben, wil ik ook benadrukken dat de respirator maskers voorrang hebben voor de zorgverleners, maar een zelfgemaakt masker zou al veel kunnen schelen!
Bloesem momentje We doen onze boodschappen voortaan in de avond voor sluitingstijd omdat het dan rustiger is, waardoor ik overdag braaf thuis in quarantine zat. Na anderhalve week moest ik wat retouren bij een PR bureau en ik weet nog dat het voelde alsof ik aan het “cheaten” was. Ik durfde niet eens een rondje om het park te lopen, maar ik heb wel 2 minuten even bij deze prachtige bloesem bomen geposeerd.
465 期 | 2020 年5 月13 日
AsianNL
华侨新天地
asiannews
ASIAN NEWS
B15
Dim Sum
French toast Hong Kong stijl
“Vrijmibo”
Ik denk dat ik bovengemiddeld veel uit eten ging prequarantaine. Om positief te denken, kunnen we tijdens quarantaine hierop meer besparen voor ons honeymoon potje. Je kan thuis gelukkig nog heel veel dingen nabootsen en anders wel kant en klaar kopen zoals diepvries dim sum. Even een paar minuutjes stomen en “voila”!
Ik bekijk de laatste tijd oude videos en foto’s terug. Toen ik de video van een French toast zag bij een cafe in Hong Kong, droop de kwijl bijna uit mijn mond. Ik heb het geprobeerd te recreëren, en ik ben blij dat het goed gelukt is om mijn “craving” te stillen. Hoe? Heel simpel: smeer pindakaas op twee sneetjes brood. Dompel het brood vervolgens in een schaal met geklopt ei. Bak het geheel in een pannetje met olie en maak het af met een laag gecondenseerde melk. Het is een calorie bom, maar voor een keertje is het echt de moeite waard!
Base Create Collab is in principe een offline concept. We moesten snel schakelen om de community andere waarden aan te bieden. Dit hebben we tijdelijk opgelost met een online schema van work outs, workshops en een gezellige vrijdagmiddag-borrel. Met een dresscode voor de webcam eindigen we gezellig de week met elkaar onder het genot van een drankje.
Huis pimpen
T’s
Piano spelen
Zoveel tijd besteden we nu in huis en ik verwacht de komende tijd ook nog wel. Om deze reden hebben we iets meer geinvesteerd in het appartement en met name het balkon “zomer-ready” gemaakt. Het aanschaffen van de trendy pampas gras, was een simpele aankoop om het huis meer sfeer te geven.
Support the local businesses, een noodkreet vanuit ondernemers. Ik heb alle respect voor ondernemers die hier creatief mee omgaan. Ik kon zo bijvoorbeeld met een whatsapp berichtje mijn favoriete matcha bestellen bij T’s in Amsterdam west en afrekenen met een Tikkie, om het vervolgens op een afgesproken tijdstip op te halen.
De laatste “vrijmibo” had het thema: Freak Friday. Iedereen had hun best gedaan op de metamorfose. Om de foto te verklaren, kort voordat we online gingen, had ik mijn nieuwe elektrische piano in ontvangst genomen. Toen ik zeven jaar was had ik een aantal jaar les gehad, maar ik ben het inmiddels allemaal vergeten. Met de extra tijd die we nu thuis spenderen wil ik weer leren muziek maken.
B16
465 期 | 2020 年5 月13 日 华侨新天地
ASIAN NEWS
AsianNL
www.asiannews.nl
Een zangvogel zonder vleugels:
Zingeving in crisistijd 12 april 2020
Anne, je zit in ons hoofd, maar weinig meer in ons lijf. Het trauma van de Tweede Wereldoorlog, maar ook rampen als de Spaanse Griep en de pest lijken diep weggezonken in ons collectief Nederlands geheugen. Anne, ik roep, maar ze horen me niet. Een zangvogel zonder vleugels, zonder vrijheid. Haar stem wordt dof en zwakt af, na verloop van tijd. Ze vergeet haar authentieke klank en zingt het lied dat van haar gevraagd wordt. ‘Let me be myself’ is de ondertitel van de Anne Frankgraffiti op het NDSM-terrein. Zou het zo kunnen zijn, dat externe beperkingen in vrijheid kansen bieden voor grotere innerlijke vrijheid en geestkracht? Ik hef mijn ogen op naar de bergen waar komt mijn hulp vandaan Ik dwaal van de ene naar de andere kamer, de trap af en weer op en heb een gevoel als een zangvogel, die z’n vleugels hardhandig uitgerukt zijn en die in een volslagen duisternis tegen de spijlen van zijn nauwe kooi aanvliegt. ‘Naar buiten, lucht en lachen!’ schreeuwt het in me. Twee stukjes uit het dagboek van Anne Frank. Anne, wat kunnen wij van je leren? We kennen je allemaal. Je lijkt zo ver weg. Ook wij zagen het te laat. En dachten het valt wel mee. Het trekt aan ons voorbij. Waren we maar…voorzichtiger geweest. Oorlogen van nu hebben geen duidelijke frontlinie. Het gaat om burger-, cyber-, ideologische oorlogen en om misschien wel de meest onzichtbare: een virusoorlog. Anne, ik lig er wakker van. Mijn lichaam in staat van opperste alertheid. Ik riep al voor carnaval: hallo burgers, hallo overheid, hallo gezondheidszorg, word wakker, NU! Risicoanalyse, intensive care en de productie van beschermingsmaterialen opschalen, preventief en op grote schaal testen, bevolking instrueren, liever te streng dan te slap, uitgaan van het ergste en dan zonder paniek daarop voorbereiden. Een virus moet je voorblijven, dat zijn de regels van een virusoorlog. Ebola, SARS, de Mexicaanse griep leren ons dat. Ik weet, witte superioriteit, wij verwachten in Noord-Europa dat anderen naar ons kijken hoe het moet, maar de rollen zijn nu omgedraaid. De niet-westerse wereld heeft ons wat te leren.
Vrouwenstem in de woestijn De meeste tijd van mijn leven woonde ik in die niet-westerse wereld, voornamelijk in landen die kampen met armoede, politiek conflict of natuurrampen. De laatste vijf jaar daarvan in Oost-Azië, in landen met een collectief SARS-trauma. De geschiedenis, de
successen en volkstrauma’s van deze landen zitten in mij. En dus laat ik mijn vrouwenstem horen. Nederland wake up! Een stem in de Nederlandse stadwoestijn, te midden van de collectieve vergetelheid. Een aantal jaar na de Tweede Wereldoorlog, onthulde de Rotterdamse burgemeester Van Walsum het beeld De Verwoeste Stad met de woorden “Dit beeld is bestemd om door de eeuwen heen de gedachtenis te bewaren aan een van de diepste punten uit de geschiedenis van onze stad en van ons volk.” Anne, je zit in ons hoofd, maar weinig meer in ons lijf.
Gevaar op een kruispunt Een collectief trauma, zoals het SARS-virus in Azië in 2003 en de gevolgen daarvan, kost in het gunstigste geval minstens een generatie om te verwerken. Het was daarom te verwachten dat voormalige SARS-landen in Oost-Azië meteen in uiterste staat van alertheid zouden staan. In Nederland was dat anders. Ik vroeg me samen met Eefje Rammeloo, China-correspondent voor Trouw, af of niemand gelezen had, wat er al in januari al geschreven werd door Nederlandse China-correspondenten en in Oost-Aziatische media. De twee Chinese karakters die ‘crisis’ aanduiden, 危机 wēijī, betekenen in combinatie met elkaar ‘gevaar op een kruispunt’. En niet ‘gevaar’ plus ‘kans’, zoals vaak in inspiratietoespraken in Europa en de Verenigde Staten geopperd worden. Dit betrekkend op de coronacrisis en de kennis die we vanuit Oost-Azië zouden kunnen opsteken; we pikten in eerste instantie alleen op wat we wilden horen.
Anne en thuisisolatie Als we iets dieper graven in ons eigen collectieve Nederlandse bewustzijn, wat liggen er daar voor inzichten voor ons als volk en als individu rondom het omgaan met de crisis en de thuisisolatie? Jij of ik mag en moet ‘ons’ worden Ik weet inschikken en opofferen zijn we niet meer zo gewend Jij in controle over jouw leven Ik in controle over mijn omgeving Van onze ‘almachtige’ stoel verstoten Buigen zijn we hardnekkig verleerd geraakt Ergens diep weggestopt Weet ons collectief geheugen Stiekem nog wel hoe dat moet Vertrouw er maar op! Zo, daar zit je dus. Thuis. Alleen. Waar de dagen
op elkaar lijken. En je misschien ‘s nachts wel bang bent, terwijl je lichaam het virus bevecht. ‘Zal mijn adem het ineens begeven terwijl ik slaap’? ‘Komen ze eigenlijk wel als het echt fout gaat’? Zelfs een atheïst zou het nog uitroepen naar God, zoals Anne schreef “ik hef mijn ogen op naar de bergen. Van waar zal mijn hulp komen?”. Ik herhaal de zinnen in mijn hoofd, terwijl ik elke dag tijdens mijn wandelingetje of jogsessie langs een levensgroot Anne-beeld loop op het NDSM-terrein van AmsterdamNoord. Wat kwam er daarna? Ik graaf, maar kan de woorden niet terughalen. En opeens, inmiddels zelf een coronapatiënt, herinner ik het me. Het is dinsdag 24 maart, 4 uur ’s ochtends, wanneer ik zelf naar adem hap en me zorgen maak om de felle steek in mijn hart. Twee uur lang ‘sjort’ het ambulancepersoneel aan mijn lichaam, wat ze precies doen, gaat langs me heen. Dan zie ik de oude beelden van de Anne Frank-film “Mijn hulp is van de Here, die hemel en aarde gemaakt heeft. Hij zal ervoor zorgen dat je niets overkomt. Je Beschermer slaapt nooit.” Een diepe rust voel ik in mijn systeem. Ook sijpelen er vragen mijn hart binnen “Wat is van werkelijke waarde?”. “Waar ga je de komende jaren je talenten voor gebruiken?”. En “Overschat jezelf niet. Een mens zonder God. Is als een lichaam zonder levensadem”. Wow, denk ik. Dat is nog eens een indringende boodschap. Het klinkt echter liefdevol en uitnodigend in plaats van verwijtend. Ik voel me dankbaar om het stukje collectief Nederlands geheugen wat zich op het juiste moment laat vinden, om me door de beangstigende situatie heen te trekken.
Zangvogel zonder vleugels Van ‘alleen thuis’, naar ‘thuis: was ik maar alleen’. Waarbij de kleine onhebbelijkheden ineens onder het vergrootglas liggen. Elke poep en scheet. Elke zucht. Elk irritant karaktertrekje. ‘Hoe lang gaan we dit volhouden op een aantal vierkante meter’? Anne sprak over een zangvogel, waarbij zijn vleugels hardhandig uitgerukt zijn en die in een volslagen duisternis tegen de spijlen van zijn nauwe kooi aanvliegt. Vliegen, lucht en lachen wil ze, tijdens haar 761 dagen quarantainetijd. Van het Chinese volksverhaal ‘De Chinese Nachtegaal’ weten we dat een zangvogel zonder vrijheid langzaam de magie van eigenheid in zijn stem verliest. Beetje bij beetje dempt het stemgeluid. Vrijheid en autonomie lijken niet zonder elkaar te kunnen. Een Chinese vriendin en oud-collega, Rosalyn, zat in quarantaine in een gasthuis in Taiwan vanaf begin februari 2020. In één kamer, waar ze haar stoel multifunctioneel gebruikte als bureau met een kussen ervoor, maar ook als work-outbankje, en als dinertafel. Na een aantal dagen voelde ze zich zo opgesloten, dat
ze donkere gedachten kreeg, onder meer over hoe het zou zijn om uit dat raam te springen om haar ‘vleugels’ weer te kunnen spreiden. Met wat post-its begon ze een raamkunstproject met dromen over wat ze wilde doen als ze haar vrijheid weer terug had. Ze deelde een aantal aanbevelingen hoe met thuisisolatie om te gaan.
Rosalyn Rosalyn schrijft in een persoonlijke conversatie: ontwikkel een dag routine met blokken waarin je werkt, ontspant, eet, etcetera. Spreek met jezelf tijden af waarin je het nieuws volgt en zet je sociale media verder uit. Gebruik je creativiteit! Schrijf, zing, teken, creëer met wat je maar ter beschikking hebt, om even los te komen van je situatie en om nieuwe creatieve ingevingen te krijgen hoe ermee om te gaan. Mediteer/bid en beweeg in huis. De relatiegoeroe Esther Perel gaat dieper in op deze korte adviezen in haar wekelijkse online sessies “How to adjust to your entire relational world being confined to one place”. Ze noemt het belang van grenzen in de vorm van tijd en ruimte. Grenzen tussen werktijd en ontspanningstijd, tijd voor intimiteit en productiviteit, tijd voor fysieke en mentale inspanning. Grenzen in de vorm van ruimte betekent dat je voor elke activiteit een andere setting creëert, zelfs al bevind je je in dezelfde ruimte. Ook benadrukt ze de kracht van verbeelding, speelsheid en creativiteit. Je geest is niet ‘gebonden’ door de vier muren waarin je je bevindt.
‘Let me be myself’ Als we een dag in het leven van Anne Frank volgen of haar dagboek erbij pakken, dan zie ik veel overeenkomsten met de aanbevelingen van Rosalyn en de handvaten waar ik tijdens
465 期 | 2020 年5 月13 日
AsianNL
asiannews
mijn corona-ziektebed naar greep. Het multifunctioneel gebruiken van ruimte; de slaapkamer van Otto, Edith en Margo Frank werd overdag omgetoverd tot de algemene huiskamer. Er is een duidelijk ritme en routine in het huishouden van de onderduikers. Anne schrijft al haar zielenroerselen van zich af. Ze roept het uit naar God. Creativiteit en innovatieve oplossingen voeren de boventoon; waar de antwoorden van kruiswoordpuzzelboekjes werden uitgegumd zodat ze opnieuw te gebruiken zijn. Ik kijk naar de serie ‘kaarten’ die ik gekregen heb tijdens mijn ziek zijn. Een gedeelte van de ‘kaarten’ zijn uitgeknipte plaatjes uit tijdschriften met een briefje erbij, van ouderen en mensen in de kwetsbare groep die alleen anderen de meest essentiële boodschappen laten doen. Ik glimlach. Deze crisis brengt ons dichter bij elkaar, bij de essentie van het leven, en wie weet….leert het ons een lesje nederigheid. ‘Let me be myself ’ is de ondertitel van de Anne Frank-graffiti op het NDSM-terrein. Zou het zo kunnen zijn, dat externe beperkingen in vrijheid kansen bieden voor grotere innerlijke vrijheid? In de nachten dat ik wakker lag van benauwdheid en mijn leven met alle ups en downs als een soort film aan me voorbijtrok, werd ik me bewust van overtuigingen die ik ongemerkt al lang met me meedraag. Een houding, een opstelling, een positionering die ooit behulpzaam was, maar als gewoonte ervoor zorgt dat ik beperkt word om te leven vanuit mijn essentie. Ik praat er met een vriend over, die deel is van mijn dans/kunst-collectief Forge; hoe stilstaan en beperkingen in wat we wel of niet kunnen en mogen, ons terugwerpt op onszelf. En het ons de kans geeft om bewust te worden van de tralies van binnen. Hij toont een van zijn nieuw gemaakte beelden en houdt deze tegen de zon. Het is Terpsichore, één van de negen Griekse muzen die innerlijke kracht en inspiratie symboliseren. Geestkracht stond in de oudheid voor adem en lucht, oftewel voor ‘inademen’. Jeetje, dat gebrek aan vermogen om te ademen in mijn benauwde nachten leert me iets over de benauwdheid en beperkingen van mijn geestkracht. Over welke overtuigingen, relaties, positioneringen ik los mag laten om te zorgen dat mijn geest volledig kan inademen en impact kan hebben op haar omgeving, als zij uitademt. In de adem verbindt het goddelijke zich met het menselijke. Ik geloof niet in een God die dirigeert vanaf zijn
华侨新天地
ASIAN NEWS
B17
Space101 is een kleine projectruimte die de Chinese cultuur toont via persoonlijke verhalen en projecten. Via 101voor010 open ik mijn wereld voor iedereen die geïnteresseerd is in kunst, cultuur en eten. Als beeldend kunstenaar ben ik ook sociaal maatschappelijk betrokken, dus berichten vanuit deze hoek zullen eveneens regelmatig een plek krijgen in 101voor010.
Fenmei (fenmei@space101.nl)
Dance Pocket Art wolk, die straft als we niet het gareel lopen en onze vleugels afhakt in een verontwaardigde bui. Maar in een God die zachtjes spreekt in onze ziel over de vrijheid die we kunnen hebben. Die ons eraan herinnert wat de kracht van onze essentie is. De Griekse muze Terpsichore is, met haar harp, de belichaming van dans en poëzie. Het beeld
raakt me. Op een diep niveau vertelt het beeld me iets over hoe volledige innerlijke vrijheid en ‘let me be myself ’ er voor mij uitziet. Welk beeld van volledige vrijheid spreekt er tot jou? Hoe klinkt jouw Chinese nachtegaal, jouw zangvogel als het zijn eigen lied zingt, volop en voluit? Foto marloes2: tekst ‘Dance Pocket Art’
Dr. Marloes van Houten werkte jaren in conflicten rampgebieden. De laatste vijf jaar woonde en werkte in Oost-Aziatische landen met een collectief SARS (2003) trauma. Momenteel werkt ze als senior onderzoeker bij Politieke Sociologie aan de Universiteit van Amsterdam. Daarnaast is ze werkzaam in de dans- en theatersector en geeft ze revalidatietraining en traumadanstherapie aan (ex-)kankerpatiënten. Ze heeft sinds 2014 haar eigen danskunstcollectief dat sociaal politieke thema’s belicht door danstheatervoorstellingen, tentoonstellingen en woordkunst in Nederland en Azië. www.forgecollective.net
Het bijzondere eindexamenjaar 2020 Tja, en dan verloopt je eindexamenjaar toch anders dan gepland. Scholen dicht tot en met de meivakantie, de centrale eindexamens gaan niet door, de wereld staat op z’n kop. Iedereen wordt geraakt door deze verschrikkelijke crisis. En wat betekent dit voor mij als eindexamenleerlinge in vwo 6? Ik heb alleen nog maar een aantal schoolexamens, daarna is het over en uit met mijn middelbare schoolcarrière. Ik ben er vrij zeker van dat ik ben geslaagd, maar toch voelt zo’n afsluiting vreemd. Met veel ergere problemen op onze planeet aarde momenteel, voelen mijn problemen minuscuul. Ik heb ook ontzettend veel respect voor alle mensen in essentiële
beroepen die de wereld nu draaiende houden en ik leef ontzettend mee met alle mensen die getroffen zijn door corona. Toch hoop ik dat elke eindexamenscholier weet dat het oké is, om te balen van zo’n teleurstellende afsluiting van het jaar. Je hele schoolleven kijk je uit naar het oh-zospannende belletje, je vlag ophangen, de diploma-uitreiking, de gala’s, noem maar op. Zelfs het maken van een examen in de grote gymzaal is stiekem toch wel iets waar je je op ‘verheugt’. Het hoort er nou eenmaal bij. De knaller van het einde van je schoolcarrière, die als zo vanzelfsprekend werd gezien, lijkt weg te zijn. De toekomst is onzeker, maar in
TIPS
In Belvédère's Volkskeuken koken Rotterdammers en vertellen hun levensverhalen. Normaal gesproken delen ze de maaltijd aan lange tafels, luisteren en ontmoeten ze elkaar. In deze quarantaine tijd is het anders en presenteren ze de derde Volkskeuken online. Wei Tong , geboren in Maleisië, kookt samen met Tak Pin Lam met Chinese roots, een driegangenmenu, live te volgen via Facebook. Tegelijkertijd vertellen zij hun persoonlijke verhaal. Na de livestream kan het diner worden afgehaald. Reseveer een maaltijd via: www.belvedererotterdam.nl
Column Sissy Wang deze onzekere tijden is het juist belangrijk om positief te blijven. Dus eindexamenscholieren: als de knaller weg lijkt te zijn, zoek hem zelf weer op! Hang je vlag uit, koop een taart, beloon jezelf! Moet je nog schoolexamens maken, strijd voor die laatste toetsen. Crisis of niet, je harde werk van de afgelopen jaren is niet voor niets geweest. We hebben dan misschien geen centraal eindexamen en gala’s, maar we hebben met keihard doorzettingsvermogen gestreden voor dat diploma in deze onzekere tijden en blijven voor altijd leerlingen van het bijzondere eindexamenjaar van 2020.
B18
465 期 | 2020 年5 月13 日 华侨新天地
ASIAN NEWS
Zelf zoete chilisaus maken
AsianNL
www.asiannews.nl
Wegwijs in de Aziatische keuken "Tips, weetjes & recepten" van Robin Kok
Niks is zo makkelijk als zelf zoete chilisaus maken: chilipeper, knoflookje, beetje gember, snufje zout, suiker en azijn, verwarmen en klaar is Kees. Maar waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan!? Nou, omdat het altijd lekkerder kan! Als je dan de moeite neemt om iets zelf te maken wil je toch ook dat het beter smaakt dan de versie uit de supermarkt? Anders kun je net zo goed die kopen. Ik bedacht laatst dat ik er ook laos in wilde verwerken, deed een rondje google en stuitte op Peter Gordon’s recept voor “The Best Sweet Chili Sauce. EVAH!” En ik ben het ermee eens, de lekkerste zoete chilisaus ooit!
DE LEKKERSTE ZOETE CHILISAUS OOIT (voor ongeveer 300ml chilisaus) De bereiding Breng de suiker met het water op half hoog vuur in een pan met dikke bodem aan de kook. Roer niet, je mag zonodig alleen zachtjes zwieren. Voeg vlak voordat de suiker te donker wordt de gehakte kruiden erbij. Pas op voor spatten! Suiker brandt in je huid. Roer even door, voeg nu het vocht toe (azijn, vissaus, sojasaus) en laat de saus zachtjes nog 1 minuut pruttelen.
De kruiden • 30 gr rode chilipeper (2 grote) • 30 gr gember • 15 gr laos • 15 gr knoflook (3 teentjes) • 6 blaadjes limoenblad (zonder de nerf) • 1 stengel citroengras • 12 gr koriandersteeltjes (of gewoon blad en steel) Ik sneed alles zelf fijn, maar een keukenmachientje is makkelijker. Zorg alleen wel dat de citroengras echt fijngehakt is, want grote stukken citroengras zijn niet lekker. De verhoudingen lijken heel precies, maar het komt natuurlijk niet zo nauw. Vooral de hoeveelheid chilipepers is persoonlijk en hangt af van de scherpte van de pepers die je gebruikt.
Het vocht • 60ml / 4 el rijstazijn • 30ml / 2 el vissaus • 30ml / 2 el lichte sojasaus
Als je de saus te dik vindt kun je er ietsje water bij doen. Als hij te dun is kun je hem het beste binden met pijlwortel. Maar maïzena of aardappelzetmeel kan ook. De saus was in mijn koelkast in ieder geval twee weken houdbaar, waarschijnlijk ook wel langer, maar ik ben een mietje wat bewaren betreft.
De karamel • 100 gr gewone suiker • 2 el water
NB. Omdat er zoveel lichte sojasaus en Shaoxing rijstwijn in de saus gaan is het echt cruciaal dat je de juiste gebruikt. Dus niet zo’n vieze copycat en ook geen ketjap of donkere sojasaus of zo. Robin Kok heeft haar liefde voor de Aziatische keuken ontwikkeld toen zij enige jaren in Beijing woonde voor haar werk. Eenmaal terug in Nederland begon ze haar grote zoektocht naar het reproduceren van de in China opgedane smaakervaringen. De weg vinden in de Aziatische supermarkt was echter niet altijd makkelijk, met al die vreemde producten en onbegrijpelijke etiketten. Met deze rubriek wil Robin de helpende hand bieden, door gedetailleerde uitleg en tips te geven over producten en de wijze waarop ze zijn te gebruiken.
Strelen Woorden strelen woorden steken woorden helen woorden delen Levenskunstis in feitewoordenkunst.
LULU
WA N G
Levenslang verliefd
Als het brein het grootste seksueel orgaan van de mens is, dan zijn oren die lieve woordjes horen de labia minora van de vrouw.
爱抚
Aziatische-ingredienten.nl Wegwijs in de Aziatische keuken
Surf voor meer informatie over de gebruikte ingrediënten naar www.aziatische-ingredienten.nl.
Column: lulu Wang
言语爱抚 言语刺伤 言语平复 言语沟通。
生活的艺术归根结底是言语的艺术。
如果大脑是人最重要的生殖器官， 那倾听爱语的耳朵是女人含苞待放的玫瑰花瓣。
Uit Levenlangverliefd, gedichtenbundel in het Nederlands en in het Chinees, per gedicht een kunstwerk ter illustratie door kunstenaars, alfabetisch geordend, Marion Cleyne, Vincent Messelier, Steven Partiman en 谢泉画. Full-color, fraai vormgegeven, ideaal cadeauboek voor zowel Nederlanders als Chinezen, 148 bladzijden, Uitgeverij Lulu Wang. €20,95, WEBSHOP WWW.LULUWANG.NL