Issuu

Manit Sriwanichpoom

This catalogue is published in conjunction with Manit Sriwanichpoomâ€™s solo exhibition Lost held at A+ WORKS of ART, Kuala Lumpur from 10 May to 2 June 2018. Artist Manit Sriwanichpoom Project Management Joshua Lim Nikki Ong Editor Ing Kanjanavanit Writers Manit Sriwanichpoom Pichak Thananchaibut English Translation (for Manit's statement) Ing Kanjanavanit Design nowornever.my Published by

A+ WORKS of ART (JL Contemporary Art Sdn Bhd) d6 - G - 8, d6 Trade Centre 801 Jalan Sentul 51000 Kuala Lumpur, Malaysia +60 18 333 3399 info@aplusart.asia www.aplusart.asia All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, stored in retrieval systems or transmitted in any form or by any means, electronic, mechanical or others without prior permission in writing from the Director of A+ WORKS of ART. ÂŠ 2018 A+ WORKS of ART, Kuala Lumpur, Malaysia, the author and the works of Manit Sriwanichpoom.

ISBN 978 96715431 0 0 Edition of 500 Printed in Malaysia

Printer Unico Services

ACKNOWLEDGEMENTS A+ WORKS of ART and Manit Sriwanichpoom would like to thank:

Liang Ewe Ing Kanjanavanit Kathmandu Photo Gallery Kamthorn Paowattanasuk Kettepon Rijiranuwat Lee Weng Choy Nikki Ong Pichak Thananchaibut Piyatat Hemmetat Vignes Balasingam

LOST-1964-093-P FEM-002E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP) PREVIOUS PAGE

LOST-1966-103-G GROUP-008E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1964-094-P MALE-012E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1964-114-P FEM-014E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1964-123-P MALE-012E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1964-125-STUD-006E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1964-151-P MALE-005E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1964-278-P MALE -015 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 21 × 29.7 cm (Edition of 5 + 1 AP) 60 × 80 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1967-028-G WED-015E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 21 × 29.7 cm (Edition of 5 + 1 AP) 60 × 80 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1964-319-WED-001 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1964-321-WED-004 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1966-005-P MALE-006 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1966-056-STUD-006AE 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1966-079-P MALE-003E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1966-004-P FEM-006 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1966-050-P MALE-004E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

Lost (2015) Manit Sriwanichpoom

This photographic series was born from an accidental error during an attempt to scan and digitize old glass negatives from 1964 – 1968 taken by Liang Ewe (1911 – 1992), photographer & owner of a photographic studio in Phuket, Thailand. Ideally, the modern digital scanner would accurately transfer historical data from the analog to the digital format; we honestly believe that the resulting data would be correct & match exactly the original source. In reality, the digital format can be corrupted, distorted & manipulated at any stage of the process: scanning, transferring, transmitting, viewing & printing. Sudden gaps of information in the image files occurred at random on Liang Ewe’s portraits, neglecting to convey certain bodily parts: the eyes, the mouth and sometimes the whole face is missing, creating the sense that bits of these people are trapped on another dimension of space and time. Like images from a horror movie, a face without a mouth has no eyes to gaze out from, another face has eyes but no mouth with which to utter a sound. Ironically, although we can obtain perfect digitally-scanned images of them, we’ll never know the identities and the tales of the people in the photographs, since the studio manager never kept records of his sitters: their names, their ages, where they’re from and what they did. They were just customers. We know what they look like but the faces are unnamed. In a country like Thailand, history is of kings and rulers of men. We tend not to promote or encourage the writing of the history of commoners, as if their stories are meaningless & worthless to remember. The discovery of Liang Ewe’s negatives is the rediscovery of a past that has survived imbued within 2-dimensional glass plates. In the 19th century when photography was invented, some viewed it with the superstitious fear that their soul would be stolen, lost, trapped by the camera within the frame of the photograph forever. The series ‘Lost’ confirms that what photography records becomes the past the instant the camera shutters close. We still know nothing about these people, lost in the digital twilight zone. 30

ติดค้าง (2558) มานิ ต ศรีวานิ ชภูมิ

ผลงานชุ ด นี้ เกิ ด ขึ้ นจากอุ บั ติ เ หตุ ข องความพยายามสแกนภาพฟิ ล์ ม กระจกภาพถ่ า ยเก่ า ปี 2507 – 2511 ของ เลี่ ยงอิ้ ว (Liang Ewe, 1911 – 1992) เจ้ า ของร้า นถ่ า ยรู ป "เลี่ ยงอิ้ ว

ฉายาลั ก ษณ์ " ภู เ ก็ ต และนี่ คื อ ผลงานของความพยายามจะจั ด การกั บ ข้ อ มู ล ประวั ติ ศ าสตร์ ภาพถ่ า ยจากยุ ค อนาล็ อ กอดี ต มาสู่ ยุ ค ดิ จิ ต อลปั จจุ บั น โดยการใช้ ส แกนเนอร์เ ครื่ องมื อ สมั ย ใหม่ ที่ มนุ ษ ย์ เ ชื่ อว่ า มี ค วามเที่ ยงตรงในการทำ � สำ � เนาให้ มี คุ ณ ภาพเท่ า ต้ น ฉบั บ แต่ เอาเข้ า จริง มั น ยั ง คงมี ปั ญหา มี ค วามคลาดเคลื่ อน ไม่ ส มบู ร ณ์ อยู่ ดี การขาดหายไปของ

ข้ อ มู ล ดิ จิ ต อลบางส่ ว นกลั บ ทำ � ให้ ภ าพถ่ า ยจากอดี ต ดู ลึ ก ลั บ เข้ า ไม่ ถึ ง บางครั ้งทำ � ให้ บุ ค คล ในภาพดู เ สมื อ น “ติ ด ค้ า ง” อยู่ ในโลกดิ จิ ต อล เหมื อ นภาพจากหนั งสยองขวั ญ (horror film) ยุ ค ใหม่ ที่ ดู ห ลอนหลอน น่ า กลั ว บางภาพใบหน้ า มี ใ ห้ เ ห็ น เฉพาะปากที่ ไร้ด วงตา บางภาพเห็ น แต่ ด วงตาที่ จ้ อ งมองแต่ ไ ร้ป ากที่ จะส่ ง เสี ย งพู ด คุ ย

ในแง่ ห นึ่ ง แม้ ว ่ า จะได้ ไ ฟล์ ภ าพสแกนที่ สมบู ร ณ์ หากแต่ ว ่ า เรากลั บ ไม่ รู ้ อ ะไรเลยเกี่ ยว กั บ บุ ค คลในภาพเลย เพราะร้า นถ่ า ยรู ปจะบั น ทึ ก แต่ "อั ต ลั ก ษณ์ " รู ปร่า งหน้ าตาของ ผู้ เป็ นแบบ แต่ ไ ม่ บั น ทึ ก "นามลั กษณ์ " ชื่ อเสี ย งเรี ย งนามของบุ ค คลเหล่ านั ้ นซึ่ งเป็ น เพี ย งลู ก ค้ า เราอาจได้ ข้ อ มู ล ลั ก ษณะบุ ค คลและการแต่ ง กายครบถ้ ว น แต่ เ ราจะไม่ ไ ด้ เรื่ องราวของพวกเขาเลย เช่ น ชื่ ออะไร อายุ เ ท่ า ไหร่ บ้ า นอยู่ ไหน ทำ � งานอะไร เป็ นโสด หรือ แต่ ง งาน เป็ นต้ น ในประเทศที่ ประวั ติ ศ าสตร์เ ป็ นเรื่ องของเจ้ า ของบุ ค คลสำ � คั ญ เท่ า นั ้ น เราจึ ง ไม่ ส่ ง เสริม การจดบั น ทึ ก ประวั ติ ข องคนธรรมดาสามั ญ เรื่ องราวของพวกเขาไม่ มี ค วามหมาย และ ไม่ มี ค่ า ควรแก่ ก ารจดจำ � การค้ น พบภาพถ่ า ยพวกเขา จึ ง เปรีย บเสมื อ นการพบร่อ งรอย หรือ เงาอดี ต ที่ ถู ก รีด ให้ แ บนเป็ นสองมิ ติ บ นแผ่ น กระจก อย่ า งที่ คนในยุ ค คริส ต์ ศ ตวรรษ

ที่ 19 เมื่ อมี ก ารค้ น พบภาพถ่ า ยใหม่ ๆ เรีย กว่ า "ภาพถ่ า ยดู ด วิ ญ ญาณ" การติ ด ค้ า งอยู่ ใน พื้ นที่ ดิ จิ ต อลยิ่ งตอกย้ำ �ถึ ง ความเชื่ อเรื่ องนี้ เรื่ องที่ ภาพถ่ า ยคื อ บั น ทึ ก แห่ ง อดี ต บั น ทึ ก ของสิ่ งที่ ตายจากเราไป ณ วิ นาที ท่ี ชั ต เตอร์ข องกล้ อ งปิ ดลง

We are Here and We are Not There Pichak Thananchaibut

Man Dies Twice The old saying goes that men die twice from the earth: the first time when breathing stops and the soul leaves the body; the second time when their names are no longer spoken. After this second death men are gone forever. Even though death is inescapable, men are going to find many ways to extend their time as long as they can, just as in ancient Egypt kings inscribed their names on the sacred buildings of their civilization, and many kings since then have written their names in stone. When photography appeared in early 19th century, after a few decades of development it seemed to be a more interesting answer for the second death than names on stone; easy to make and cheaper than the expensive monument. Photography became the tool for the creation of identity in the modern world as people learned how to deal with the immortality that photography can confer. They began photographing loved ones who have passed away, and posing them as if they were still alive, as in postmortem photography; or placing photographs on the grave stone in the hope that the departed would be forever remembered. In The East Just a few decades after the first man appeared in photography, Oriental people began experiencing the strange western instrument comprising a big wooden box, black cloth, tripod, being worked over by a weird western man with ridiculous actions. Soon people could see themselves or others as captured by photography. Some believed that his soul was trapped in the image but, like the western elite, the king of Siam1 at that time quickly learned the importance of photography. He posed for many portraits in western dress 32

for political reasons, the photographs sent to leaders around the world as a diplomatic tool, to present to the world that his kingdom was civilized and that he was a person who understood you (the west) as an equal. However as a Buddhist who believed in the circle of life, the king of Siam did not use photography to perpetuate his own remembrance; even realistic monuments were never displayed during his reign. In modern times Siam’s elite were the first group to widely use photography. Like his father before him, the next king2 used photography to represent himself around the world, but he took it further than the previous king; he selected the best photographers for his portraits; he took pictures of his royal family and he loved to pose candidly for his consorts. Almost a century after the Oriental elites learned to use photography as the storehouse of their memory and keeper of their names, photographs of the king3 were given to ordinary people, placed in government offices, schools, even on the streets. The royal images also adorned official calendars and magazine covers twice a year. So photography appears to be the successful way to immortalise royal names. Furthermore, photography can bring the dead back and make them live again outside the frame of the image. Sometimes an image in photography can forge a new relationship with the present world beyond its frame and create a different meaning, such as the photograph of the king4 cooking picnic style in his leisure time 100 years ago which has become a mascot in the restaurant business. They hang this photograph on top of the wall beside his grandson’s image5; thus the name of the king from 100 years ago can be spoken again. To be spoken of again, however, depends on the collaboration between the past and the present. The new middle class of present day Siam, which had played no part in Siam’s long history, feel the emptiness at the heart of their world. They’re rich and educated; now they need means to express themselves, their identity and their loyalty. Their connection to a historically enduring institution is a necessity of life. Hence it’s a necessity to cite the name of a king from a hundred years ago. Such things do not happen of themselves; they must be created and their effects produced. The Ordinary Never Exists Almost 200 years after the invention of photography, everyone in Thai society uses photography. To immortalise their loved ones, they use their pictures on the gravestones or on the temple wall containing their relatives’ ashes. However, unlike the elite they do not use the complicate method to memorialise the dead. It seems so nice that photography can make the ordinary man immortal because his or her face is there for all time. But photography has its own voice and language. The language of photography seems simple and easy to understand because it always contains the object of the real within it, for example the face, place and time. But without reference to the meaning of all objects inside the photograph, no one of the future would understand 33

that language, without such understanding, no one would ever again utter the name of the one in the photograph. Like the Greek gods on Olympus, their greatest fear is that man would no longer speak their names, which means they’re going to disappear, be gone forever. For man, photography might just be the simplest way to keep themselves alive. For the elite or royal with the power to use photography’s full potential to burnish and maintain their system’s immortality, coupled with the void in the lives of the modern middle class Thai, photography has become an essential instrument of statecraft, bringing back great names to immortal life among us. Besides, it’s an impossibility that the ordinary man’s name would ever be heard of again. These are people whose names were never cited even while they were still alive. To this day millions of photographs of ordinary people have been created. Millions of anonymous faces. As time passes, they are finally as unknown to the world as ever. On one hand they’re never gone away; they are still there in the photograph. They never change and remain untouched by time, yet many of faces seem trapped inside the photograph, so that their existence has remained, even as many of the images fade away in time while some are gone forever. Even so, as in the series ‘Lost’ by Manit Sriwanichpoom, some faces can return to life from the past through collaboration with the present; some images saved at whim by someone with some system of technology, for a specific visual purpose. For the ordinary man, some faces may remain to be seen by any and everyone, but here they have become elements in support of the new image’s principal aim, both in meaning and in aesthetics. Certainly, they are there, but they do not exist, as if they are not there.

1. King Mongkut, Rama IV (b.1804 – d.1868), had been a monk for 27 years before becoming king. [During King Mongkut’s lifetime, only one monument was made of him; it was not in the heroic tradition but a photo-realistic and very human bust of an unhandsome but personable man with whom you could have a real conversation. As a former monk, he would likely have viewed the monumentalisation of himself in stone or metal as a terrible sin and temptation, of grave threat to the soul]. 2. King Chulalongkorn, Rama V (b.1853 – d.1910). 3. King Bhumibol Adulyadej, Rama IX (b.1927 – d.2016) 4. King Chulalongkorn, Rama V 5. King Bhumibol Adulyadej, Rama IX

Pichak Thananchaibut graduated MA in photography from Kent Institute of Art and Design, England in 2004. Currently he teaches photography at King Mongkut’s Institute of Technology Ladkrabang, Bangkok.

ฉั นอยูท ่ ่ีนี่ แต่ฉันไม่ ได้อยูท ่ ี่นั้ น พิจักษณ์ ทนั นชัยบุตร

คนเราตายสองครั้ง มี คำ � กล่ า วโบราณที่ ว่ า มนุ ษ ย์ ต ายสองครั ้ง ครั ้งแรกคื อ เมื่ อลมหายใจยุ ติ แ ละดวงวิ ญ ญาณ

ได้ สู ญสลายจากร่า งไป ส่ ว นครั ้งที่ สองเป็ นการจากไปเมื่ อไม่ มี ใ ครได้ เ อ่ ย นามของเรา อี ก ครั ้งที่ สองนี้ จะเป็ นการจากไปตลอดกาล แม้ ก ารพรากจากโลกนี้ จะเป็ นสิ่ งที่ ไม่ อ าจ

หลี ก เลี่ ยงได้ แต่ ม นุ ษ ย์ ก็ ห าทุ ก วิ ธี ท างในการยื้ อและยื ด เวลาของตั ว เองให้ ไ ด้ นานที่ สุ ด ในหลายๆ อารยธรรมการจารึก ชื่ อของพระมหากษั ตริย์ บ นศิ ลาจารึก หรือ บนกำ �แพง ผนั งเป็ นสิ่ งที่ จะทำ � ให้ นามของพระองค์ เ หล่ า นั ้ น ได้ ร ับ การกล่ า วถึ ง ตราบนานเท่ า นาน

เมื่ อภาพถ่ า ยปรากฏขึ้ นเมื่ อต้ น คริส ต์ ศ ตวรรษที่ 19 และใช้ เ วลาไม่ ก่ี สิ บ ปี ในการพั ฒ นา จนกลายเป็ นคำ � ตอบที่ น่ า สนใจสำ � หรับ การตายครั ้งที่ สอง มากกว่ า การสลั ก ชื่ อลงบนแผ่ น หิ น ยิ่ งกว่ า นั ้ นมั น ถู ก กว่ า และง่ า ยกว่ า การสร้า งอนุ ส าวรีย์ รู ปเหมื อ น

ในโลกสมั ย ใหม่ ภาพถ่ า ยได้ ก ลายเป็ นเครื่ องมื อ ในการสร้า งอั ต ลั ก ษณ์ ผู้ คนเริ่ มเรีย นรู ้ ท่ี จะนำ � ภาพถ่ า ยมาจั ด การกั บ ความตาย พวกเขาเริ่ มบั น ทึ ก ภาพบุ ค คลอั น เป็ นที่ รัก ผู้ จากไป ด้ ว ยการจั ด ท่ า ทาง ราวกั บ มี ชี วิ ต ที่ เรีย กกั นว่ า postmortem1 หรือ นำ � ภาพถ่ า ยมาติ ด ไว้ บนแผ่ น หิ น บนหลุ ม ศพ โดยหวั ง ว่ า ภาพถ่ า ยจะทำ � ให้ ผู้ ที่ จากไปนั ้ นถู ก จดจำ � ไปตลอดกาล

โลกตะวันออก ไม่ ก่ี สิ บ ปี หลั ง จากมนุ ษ ย์ ค นแรกปรากฏตั ว ในภาพถ่ า ย ผู้ คนแห่ ง ดิ น แดนตะวั น ออกเริ่ ม

มี ป ระสบการณ์ กั บ ชาวตะวั น ตกในท่ า ทางแปลกประหลาดกั บ กล่ อ งไม้ ข าตั ้ งกั บ ผ้ า สี ดำ � ผื น ใหญ่ และหลั ง จากนั ้ นไม่ นานผู้ คนเหล่ า นั ้ นเริ่ มเห็ น ภาพตั ว เองในภาพถ่ า ย แน่ นอน หลายคนคิ ด ว่ า จิ ต วิ ญ ญาณของเขาอยู่ ในภาพถ่ า ย เช่ น เดี ย วกั บ ชนชั ้ นนำ � ในโลกตะวั น ตก

พระราชาแห่ ง สยาม 2 เรีย นรู ้ อ ย่ า งรวดเร็ว ถึ ง ความสำ � คั ญ ของการถ่ า ยภาพ ท่ า นทรงใช้ ภาพถ่ า ยของพระองค์ ใ นชุ ด แบบตะวั น ตกเป็ นเครื่ องมื อ ทางการทู ต โดยส่ ง ภาพถ่ า ยของ 35

พระองค์ ใ ห้ กั บ ผู้ นำ �ชาติ ต่ า งๆ เพื่ อแสดงถึ ง ความเข้ า ใจในความเป็ นตะวั น ตก อย่ า งไร ก็ ต ามพระองค์ ท รงเป็ นชาวพุ ท ธ ซึ่ งมี ค วามเชื่ อในเรื่ องของวั ฏ สงสาร พระราชาแห่ ง

สยามไม่ ไ ด้ ส นใจนามรู ปในแบบตะวั น ตก พระองค์ ไ ม่ ท รงใช้ ภ าพถ่ า ยเพื่ อให้ ผู้ คนจดจำ � ซึ่ งไม่ ใ ช่ เ พี ย งแต่ ภ าพถ่ า ยเท่ า นั ้ น แม้ แ ต่ ก ารสร้า งปฏิ ม ากรรมของพระองค์ ยั ง ดู เ หมื อ น รู ปถ่ า ยที่ นิ่ งสงบ ไม่ แ สดงความรู ้ สึ ก ยิ น ดี ยิ น ร้า ยแต่ อ ย่ า งใด

ในห่ ว งเวลาของโลกสมั ย ใหม่ กลุ่ มชนชั ้ นนำ �สยามเป็ นกลุ่ มแรกๆ ที่ เข้ า ถึ ง และใช้ ก าร ถ่ า ยภาพอย่ า งแพร่ห ลาย เหมื อ นกั บ บิ ด าของพระองค์ พ ระราชาแห่ ง สยามองค์ ต่ อ มา 3 ใช้ ภ าพถ่ า ยเพื่ อแสดงตั ว ตนของพระองค์ ไ ปทั ่ วโลก พระองค์ แ สดงให้ เ ห็ นว่ า ทรงเข้ า ใจ

ความเป็ นภาพถ่ า ยยิ่ งกว่ า พระราชาองค์ ก่ อ น พระองค์ ท รงเลื อ กช่ า งภาพที่ ดี ที่ สุ ดสำ � หรับ ภาพบุ ค คลของพระองค์ พระองค์ ท รงโปรดการถ่ า ยภาพ ทรงถ่ า ยภาพบรรดาพระบรม วงศานุว งศ์ ด้ ว ยพระองค์ เ อง และทรงโปรดที่ จะถู ก บั น ทึ ก ภาพส่ ว นพระองค์ ใ นอิ ร ิย าบถ ต่ า งๆ โดยเจ้ า จอมของพระองค์ เป็ นเวลาเกื อ บศตวรรษที่ ชนชั ้ นนำ � ตะวั น ออกเรีย นรู ้ ท่ี จะถู ก จดจำ � ด้ ว ยภาพถ่ า ย ภาพถ่ า ย ของพระราชาถู ก แจกจ่ า ยให้ กั บ ผู้ คนทั ่ วราชอาณาจั ก ร มี ก ารติ ด ตั ้ งภาพถ่ า ยของพระองค ์ 4 ในโรงเรีย น สถานที่ ราชการ และตามท้ อ งถนน มี ก ารนำ �ภาพมาทำ � ปฏิ ทิ น จากหน่ วย

งานราชการต่ า งๆ นอกจากภาพของพระองค์ แ ละพระราชิ นี ยั ง ปรากฏบนปกนิ ตยสาร ทุ ก ฉบั บ อย่ า งน้ อยสองครั ้งต่ อ ปี ดั ง นั ้ นภาพถ่ า ยดู เ หมื อ นจะเป็ นวิ ธี ก ารที่ ดี แ ละประสบ ความสำ � เร็ จ ในการดำ � รงรั ก ษาและสร้ า งความเป็ นอมตะให้ กั บ พระนามของพระองค์ ยิ่ งไปกว่ า นั ้ น ภาพถ่ า ยยั ง ทำ � ให้ ผู้ ที่ จากไปกลั บ มาและมี ชี วิ ต อยู่ นอกกรอบภาพอี ก ครั ้ง บางครั ้งสิ่ งที่ ปรากฏในภาพถ่ า ยสามารถสร้า งความสั ม พั น ธ์ กั บ เวลาปั จจุ บั น ที่ อยู่ ภายนอก ภาพ และอาจจะนำ � ไปสู่ ความหมายใหม่ ดั ง เช่ น ภาพการปรุ งอาหารของพระมหากษั ตริย ์ 5 ในอิ ร ิ ย าบถส่ ว นตั ว เมื่ อหนึ่ งร้ อ ยปี ก่ อ น กลายเป็ นภาพที่ มี ค วามหมายสำ �คั ญ สำ � หรั บ

ผู้ ที่ ทำ � ธุ ร กิ จ ร้า นอาหาร พวกเขาติ ด ภาพนี้ ไว้ เ คี ย งข้ า งรู ปของหลานของพระองค์ 6 ใน ตำ � แหน่ งที่ สู งสุ ดของผนั ง ภาพของพระราชาเมื่ อหนึ่ งร้อ ยปี กลั บ มาถู ก เอ่ ย นามอี ก ครั ้ง อย่ า งไรก็ ต าม การถู ก กล่ า วนามอี ก ครั ้ง เป็ นสิ่ งที่ ต้ อ งสร้า งความร่ว มมื อ ระหว่ า งอดี ต กั บ ปั จจุ บั น ชนชั ้ นกลางสยามปั จจุ บั น ผู้ ซึ่ งไม่ เ คยมี ส่ ว นร่ว มใดๆ กั บ ประวั ติ ศ าสตร์อั น ยาวนานของสยาม พวกเขารู ้ จั ก ความว่ า งเปล่ า ของชนชั ้ นตั ว เอง พวกเขาร่ำ � รวยและมี ความรู ้ เขาต้ อ งการบางสิ่ งบางอย่ า งที่ พวกเขาสามารถแสดงตั ว ตนและความจงรัก ภั ก ดี

ซึ่ งการแสดงความสั ม พั น ธ์ ต่ อ สถาบั น ที่ มี ป ระวั ติ ศ าสตร์อั น ยาวนานจึ ง เป็ นสิ่ งจำ � เป็ น ดั ง นั ้ นการเอ่ ย นามของของพระราชาจากเมื่ อหนึ่ งร้อ ยปี ก่ อ น จึ ง เป็ นสิ่ งที่ จำ � เป็ น สิ่ งเหล่ า นี้ ไม่ ไ ด้ เ กิ ด ขึ้ นเองตามธรรมชาติ แต่ เ ป็ นสิ่ งที่ ถู ก สร้า งขึ้ น คนธรรมดา ไม่ เคยมี อยู่

เกื อ บสองร้อ ยปี หลั ง จากการเกิ ด ขึ้ นของภาพถ่ า ย ทุ ก คนในสั ง คมไทยใช้ ภ าพถ่ า ย และ แน่ นอนที่ พวกเขาใช้ มั น เพื่ อสร้า งความอมตะให้ กั บ บุ ค คลอั น เป็ นที่ รัก ภาพถู ก ใช้ ใ นพิ ธี เผาศพ รู ปถ่ า ยนำ � ไปติ ด ไว้ ใ นช่ อ งเก็ บ เถ้ า กระดู ก ตามกำ � แพงวั ด หรือ โกฐธาตุ ต่ า งจาก ชนชั ้ นสู งพวกเขาใช้ ว ิ ธี ก ารที่ เรี ย บง่ า ยในการจดจำ � ผู้ จากไป ภาพถ่ า ยดู เ ป็ นวิ ธี ก ารที่ 36

สะดวกสำ � หรับ คนธรรมดาทั ่ วไป เพราะว่ า ใบหน้ า ของพวกเขาและเธอปรากฏอยู่ ตลอด เวลาในภาพถ่ า ย ภาพถ่ า ยนั ้ นมี สำ � เนี ยงและภาษาเป็ นของตนเอง ภาษาของภาพถ่ า ย น่ า จะเป็ นภาษาที่ เรีย บง่ า ยและเข้ า ใจง่ า ย เพราะสิ่ งต่ า งๆ ที่ ปรากฏในภาพถ่ า ย จะเป็ น สิ่ งเป็ นของจริง เสมอ ไม่ ว่ า จะเป็ นใบหน้ า ท่ า ทาง สถานที่ หรือ แม้ แ ต่ ก าลเวลา แต่ ท ว่ า หากไม่ มี สิ่ งที่ เป็ นตั ว อ้ า งอิ ง ที่ จะสร้า งความเชื่ อมโยงไปสู่ ความหมาย สิ่ งนั ้ นก็ จ ะไร้ค วาม หมายโดยสิ้ นเชิ ง สิ่ งที่ อยู่ ภายในภาพถ่ า ย ก็ จ ะไร้ค วามหมาย ไม่ มี ใ ครเข้ า ใจ และไม่ มี ใครสนใจ และนามเหล่ า นั ้ นก็ จ ะไม่ ไ ด้ ร ับ การเอ่ ย ถึ ง อี ก ต่ อ ไป

เช่ น เดี ย วกั บ บรรดาเทพเจ้ า กรีก บนยอดเขาโอลิ ม ปั ส สิ่ งที่ พวกเขาเกรงกลั ว ที่ สุ ดคื อ การ ที่ ไม่ ไ ด้ ร ับ การเอ่ ย นามโดยมนุ ษ ย์ ซึ่ งจะทำ � ให้ พ วกเขาถู ก ลื ม เลื อ น และในที่ สุ ดก็ จ ะหาย

ไปตลอดกาล แต่ สำ � หรับ มนุ ษ ย์ ภาพถ่ า ยน่ า จะเป็ นวิ ธี ก ารที่ ง่ า ยดายในการทำ � ให้ พ วกเขา เป็ นอมตะ สำ � หรับ ชนชั ้ นสู งทั ้ งหลาย พวกเขามี พ ลั ง อำ � นาจมากเพี ย งพอ ที่ จะใช้ ภ าพถ่ า ย ในการรัก ษาระบบระบอบให้ ดำ � รงอยู่ อย่ า งมี พ ลั ง และประกอบกั บ ความอ้ า งว้ า งว่ า งเปล่ า ของชนชั ้ นกลางไทยสมั ย ใหม่ ภาพถ่ า ยกลายเป็ นเครื่ องมื อ ที่ จำ � เป็ นในการทำ � ให้ พ วกเขา กลั บ มามี ชี วิ ต และเป็ นอมตะ ยิ่ งไปกว่ า นั ้ น มั น เป็ นสิ่ งที่ เป็ นไปไม่ ไ ด้ เ ลยที่ คนธรรมดาจะถู ก เอ่ ย นามอี ก ครั ้ง คนเหล่ า นี้ เป็ นผู้ ที่ ไม่ เ คยแม้ แ ต่ จ ะถู ก เอ่ ย นามแม้ แ ต่ เ วลาที่ พวกเขายั ง มี ชี วิ ต ภาพถ่ า ยนั บล้ า นของ คนธรรมดาได้ ถู ก สร้า งขึ้ นมาจวบจนปั จจุ บั น ใบหน้ า มากมายกลายเป็ นใบหน้ า ที่ ไม่ มี ใ คร รู ้ จั ก เมื่ อเวลาผ่ า นไป สุ ดท้ า ยแล้ ว พวกเขาก็ ก ลายเป็ นใครก็ ไ ม่ รู ้ อ ยู่ ดี

ทว่ า พวกเขายั ง อยู่ ไม่ ไ ด้ ห ายไปไหน พวกเขายั ง คงอยู่ อย่ า งไม่ มี ว ั น เปลี่ ยนแปลงใน ภาพถ่ า ย ในอี ก ทางหนึ่ งก็ เ สมื อ นว่ า พวกเขาติ ด อยู่ ภายในกรอบภาพถ่ า ย การดำ � รงอยู่

ของพวกเขายั ง คงอยู่ แม้ ก ระทั ่ งภาพเหล่ า นั ้ นจะค่ อ ยๆ ซี ด จางไปโดยกาลเวลา และบาง ภาพก็ เ สื่ อมสลายหายไปตลอดกาล แต่ ภ าพถ่ า ยบางภาพ อย่ า งเช่ น ในชุ ด “ติ ด ค้ า ง” ของ มานิ ต ศรีว านิ ชภู มิ สามารถกลั บ มาและสร้า งชี วิ ต ใหม่ ใ ห้ กั บ ตั ว เองอี ก ครั ้ง โดยการสร้า ง

และผสมผสานกั บ ปั จจุ บั น และภาพบางภาพได้ ร ับ ความช่ ว ยเหลื อ จากบางคนหรือ บาง ระบบ เพื่ อให้ ก ลั บ มามี ชี วิ ต อี ก ครั ้ง โดยมี จุ ด ประสงค์ ที่ ชั ด เจนทางมโนทั ศ น์ ว ่ า สำ � หรับ

ผู้ คนธรรมดาใบหน้ า บางดวงหน้ า อาจจะยั ง อยู่ ทุ ก คนๆ ต่ า งพบเห็ น แต่ ใ บหน้ า เหล่ า นั ้ น อยู่ ในฐานะเพี ย งองค์ ป ระกอบ และเป็ นเครื่ องสนั บสนุ น สิ่ งที่ เป็ นจุ ด หลั ก ของภาพ ทั ้ งใน ความหมายและความงาม และแน่ นอนเขาอยู่ ที่ นั ้ น แต่ เ ขาไม่ ไ ด้ อ ยู่ ที่ นั ้ น

1. Postmortem [โพสท์ มอร์เท็ ม – “หลั งมรณภาพ] 2. หมายถึ ง พระบาทสมเด็ จพระจอมเกล้ า รัชกาลที่ ๔ (พ.ศ.

๒๓๔๗ – ๒๔๑๑) พระองค์ ทรงผนวชนาน ๒๗ ปี ก่ อนที่ จะ เสด็ จขึ้ นครองราชย์

3. มายถึ ง พระบาทสมเด็ จพระจุ ลจอมเกล้ า รัชกาลที่ ๕ (พ.ศ. ๒๓๙๖ – ๒๔๕๓)

4. หมายถึ ง พระบาทสมเด็ จพระเจ้ าอยู่ หั ว รัชกาลที่ ๙ 5. หมายถึ ง พระบาทสมเด็ จพระเจ้ าอยู่ หั ว รัชกาลที่ ๕

6. หมายถึ ง พระบาทสมเด็ จพระเจ้ าอยู่ หั ว รัชกาลที่ ๙

พิ จั ก ษณ์ ทนั นชั ย บุ ต ร จบการปริญ ญาโท ศิ ล ปะสาขาภาพถ่ า ย จากสถาบั น ศิ ล ปะและ การออกแบบเคนท์ ประเทศอั งกฤษ ปี 2547 (MA Photography, Kent Institute of Art and Design, England) ปั จจุ บั นเป็ นอาจารย์ ประจำ �สาขาวิชาการถ่ ายภาพ ภาควิชานิ เทศศิ ลป์ คณะสถาปั ตยกรรมศาสตร์ สถาบั นเทคโนโลยี พระจอมเกล้ า เจ้ าคุ ณทหารลาดกระบัง กรุ งเทพฯ

LOST-1966-097-WED-002E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1968-023-WED-014E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1966-092-STUD-002BE 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1964-075-P MALE-002E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1967-025-WED-015E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1967-033-WED-003E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1967-034-WED-009E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1967-035-WED-015E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1967-037-WED-004E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1967-040-WED-007E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1967-044-WED-017E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1967-062-P FEM-004E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

LOST-1968-034-WED-012E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP) FOLLOWING PAGE

LOST-1968-043-G GROUP-005E 2015 Digital print on Epson metallic paper Available in two (2) sizes: 29.7 × 21 cm (Edition of 5 + 1 AP) 80 × 60 cm (Edition of 3 + 1 AP)

Artist Profile Born in Bangkok, Manit Sriwanichpoom is one of Thailand’s leading photographers, and the best known in the international art world, having exhibited worldwide including in the Centre Pompidou (Paris, 2010), The 6th Asia Pacific Triennial (Australia, 2009), Photoquai (Paris, 2007), Gwangju Biennale (Korea, 2006), the Venice Biennale (2003), Photo Espana (2001), the Hayward Gallery (UK, 1999) and Bienal de Sao Paulo (1998). His solo shows include Phenomena & Prophecies at the Singapore Art Museum (2010); Lambs of God at the Centre for Contemporary Photography (Melbourne, Australia, 2008); Bangkok in Pink’ at the Yokohama Museum of Art (2002) and Man in Pink at Galerie VU’, Paris (2007). His works are collected by the Maison Europeenne de la Photographie (Paris), the

About A+ WORKS of ART A+ WORKS of ART is a contemporary art gallery based in Kuala Lumpur. Founded in 2017, A+ WORKS of ART strives to engage contemporary practices and discussions in new media art, especially photography, video, installation and performance art. While the main geographic scope of the gallery is Malaysia and the rest of Southeast Asia, it keeps its ears attuned to global conversations on social issues, critical imagination and material experimentation. Collaboration is the key ethos of A+ WORKS of ART, based in the belief that wonderful things can happen when people share and exchange ideas. Artists working with gallery are not so much represented by the gallery but engaged in an ongoing

DG Bank (Germany), the Fukuoka Asian Art Museum (Japan), the Queensland Art Gallery (Australia), the National Gallery of Australia, Koc Foundation (Turkey), the Singapore Art Museum, the National Gallery Singapore and well known private collectors. In 2002 he was picked as one of the world’s 100 most interesting emerging photographers by Phaidon Press in their book BLINK and again 2014 with the same publisher’s Photography Today. In 2007 he was awarded the Higashikawa Overseas Photographer Prize from Japan and 2014 the Chevalier des Arts et Lettres by French Ministry of Culture & Communication.

conversation and collaboration. Likewise, curators, writers, collectors and galleries are welcome to initiate conversations about potential collaborations. The main name, A+, refers then not just to the gallery’s strive for distinction and professionalism in its services and working processes, but also a sense of readiness to start a dialogue with any interested party. Founded by Joshua Lim, who has decades of experience in the hospitality industry, A+ WORKS of ART represents a natural progression for the avid art lover. Lim has been an art supporter for the past decade through his ongoing art acquisition and his promotion of contemporary art in his network.