Amalia rodrigues

Amália da Piedade Rodrigues Królowa fado Przygotowała Kasia Wielgos z klasy 5d

Amália da Piedade Rodrigues

• Ur. 23 lipca 1920 r. w Lizbonie (Portugalia) • Zm. 6 października 1999 r. w Lizbonie

Chociaż we wszystkich jej dokumentach oficjalnych figuruje data urodzenia 23 lipca, Amália zawsze obchodziła swoje urodziny 1 lipca (w sezonie na czereśnie)

Amalia pochodziła z ubogiej rodziny, zamieszkałej w nadrzecznej dzielnicy Lizbony – stolicy i największego miasta Portugalii.

Biografia

Portugalia - państwo europejskie położone w zachodniej części Europy Południowej na południowym zachodzie Półwyspu Iberyjskiego

Roczną córkę rodzice oddali pod opiekę dziadków, którzy wychowywali ją do 14 roku życia.

Edukację zakończyła na szkole podstawowej, w wieku 12 lat, chociaż była wzorową uczennicą. Miała się uczyć na hafciarkę, ale zarobione pieniądze nie wystarczały nawet na dojazd do pracy.

Zatrudniła się zatem w fabryczce cukierków. Potem zaczęła pomagać matce w prowadzeniu straganu z owocami.

Uwielbiała kino i marzyła żeby zostać aktorką.

Od dziecka lubiła śpiewać, a sąsiedzi nagradzali ją słodyczami i drobnymi monetami. Była dość nieśmiała.

„Jedyne, co się liczy – to czuć fado.

Fado się nie śpiewa, fado po prostu się dzieje. Czujesz to, nie rozumiesz i nie tłumaczysz”. Amalia de Piedade Rodrigues Po raz pierwszy wystąpiła publicznie jako piętnastolatka, w reprezentacji dzielnicy w corocznym lizbońskim konkursie piosenki, a pierwszy kontrakt zawodowy podpisała w wieku 19 lat.

Robiła wielkie wrażenie barwą głosu i dramatyzmem interpretacji.

Zaczęła występy w rewiach i „domach fado” – lokalach, w których wykonywano ulubiony gatunek muzyczny Portugalczyków.

Stopniowo stawała się sławna, najpierw w Lizbonie, a potem w całym kraju.

Królowa Fado Amalia Rodrigues była zwana na całym świecie, jako „Królowa fado”.

Fado to gatunek muzyczny powstały w XIX wieku w biednych dzielnicach portowych miast Portugalii, głównie w lizbońskich dzielnicach Alfama i Mouraria.

Fado to melancholijna pieśń, wykonywana przez jednego wokalistę przy akompaniamencie dwóch gitar. Nazywane jest czasami portugalskim bluesem.

Kariera W czasie II wojny światowej Amalia występowała w klubach Lizbony, śpiewając dla uchodźców z Europy ogarniętej wojną.

Po II wojnie najważniejszym wydarzeniem dla jej popularności był udział w serii koncertów z udziałem muzyków z krajów objętych Planem Marshalla.

Królowa fado reprezentowała swój kraj – Portugalię.

Wystąpiła na jednej scenie razem ze śpiewakami operowymi (Maria Caniglia, Fiorenzo Tasso) i orkiestrą symfoniczną.

Popularność Amalii przekroczyła granice Portugalii. Poznała ją publiczność od Brazylii po Izrael, od USA po ZSRR. Sukces nie przewrócił jej w głowie.

Wyznała:

„Przez całe życie bywałam zaskakiwana przez wydarzenia, które mnie spotykały. Nigdy nie rwałam się do tego, żeby coś zyskać, żeby osiągnąć to, co ludzie nazywają sukcesem. Może nie w pełni cieszyłam się życiem”

Dyskografia Amália da Piedade Rodrigues w latach 1945 – 1997 nagrała ponad 30 płyt.

Amalia w Portugalii Amalia nigdy nie zapomniała o swoich korzeniach. Opowiadała się po stronie biednych i uciśnionych. Jej interwencja przyczyniła się do uwolnienia z więzienia i wypuszczenia z kraju jednego z opozycyjnych poetów.

Portugalczycy kochali Amalię jak matkę.

Co roku, 22 lipca, w dniu jej urodzin, setki mieszkańców Lizbony przychodziły pod dom piosenkarki, śpiewały jej przeboje i „Sto lat” a ona pojawiała się na balkonie, pozdrawiała przybyłych, dziękowała.

Obchody 70. urodzin zorganizował lizboński ratusz.

Na oświetlonym placu w centrum miasta czekały tysiące fanów.

Artystka przyjechała w otwartej limuzynie i została obrzucona kwiatami.

Śmierć i pożegnanie ARTYSTKI Ostatni raz wystąpiła publicznie w 1994 roku, gdyż w następnym przeszła operację wycięcia nowotworu płuc.

Po rekonwalescencji weszła na próbę do studia, z nadzieją, że powróci do śpiewania, ale głos odmówił posłuszeństwa.

Zmarła w Lizbonie w październiku 1999

.

Rząd Portugalii ogłosił trzydniową żałobę narodową. Trumnie, wystawionej w jednym z kościołów, oddały hołd rzesze wielbicieli.

Pochowano ją na cmentarzu Prazares w Lizbonie, a później prochy przeniesiono do Panteonu Narodowego. W jej domu na Rua de São Bento otwarto muzeum.

Zasługi Amalii Rodrigues Amalia de Piedade Rodrigues rozsławiła na cały świat muzykę fado i ze względu na rangę przypisywaną temu gatunkowi muzyki w kulturze portugalskiej, została uznana przez wielu za ambasadora Portugali.

Dzięki niej fado zostało wpisane na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jej podobizna została umieszczona na jednej ze ścian budynku w Lizbonie jako graffiti.

Nakręcono dwa filmy o jej życiu.

Źródła: • Pl.wikipedia.org • www.hi-fi.com.pl • www.iberiarecords.com • www.linternaute.com