VOICES - Issue 3

A VIEW & OUT OF THE MASK Anatolia College Student Magazine by the VOICES Magazine Club Winter-Spring 2023

TABLE OF CONTENTS

2

Members of the VOICES team playlist / p.3 Anatolia College Visual Arts corner / p.4 Eleni Chavele / Simon Mizaras / Maria Zacharopoulou 5 Things you may not know about… / p.10 Giorgos Papazoglou / Leda Andoniou Anatolia College Literary Corner / p. 16 The Labrynth / Κλεμμένα Όνειρα / Heart Broken / The meadow / Όλα τριγύρω αλλάζουν και όλα ίδια μένουν The Voices team selects / p. 29 Don't worry darling / Τα νούμερα / Boygenius SOCIAL MEDIA / p. 35 Free Time / p. 44 Για δυνατούς λύτες / p. 54 Abroad vs in Greece / p. 61 Katerina Voutsa / Nikos Papaioannou To κυνήγι των Ivies / p. 69 Parents vs Children / p. 72 Xmas Cheer! / p. 77

3 Music brings people together!

Our team has created a playlist which showcases a glimpse of our music taste.

Check it out!

V I S U AL

4

ART second volume

ELENI CHAVELE 3D/A

SIMON MIZARAS 4C/B

SIMON MIZARAS 4C/B

MARIA ZACHAROPOULOU 6 A/A

MARIA ZACHAROPOULOU 6 A/A

10

5 things you may not know about…

11

Μέσα στον χώρο του σχολείου, οι άνθρωποι με τους οποίους ερχόμαστε πολύ συχνά σε επαφή, εκτός φυσικά από τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μας, είναι οι καθηγητές και οι καθηγήτριές μας. Ποτέ όμως δεν έχουμε την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε πραγματικά. Δε μαθαίναμε λεπτομέρειες για τις ασχολίες τους ή τις απόψεις τους για θέματα που τους απασχολούν. Έτσι, αποφασίσαμε να τους γνωρίσουμε καλύτερα μέσα από ένα σύντομο ερωτηματολόγιο, που μας έδωσε την ευκαιρία να μάθουμε πέντε πράγματα που ίσως να μη μαθαίναμε ποτέ!

The people we come into contact with very often, apart from our classmates, are of course our teachers. We don’t, however, have the opportunity to actually get to know who they really are. We don’t learn details about their hobbies or their views on various issues that might concern them. That is why we decided to get to know them with the help of a short questionnaire. As a result, we learned 5 things about our teachers we might never have had the chance to learn otherwise!

BY AΝDRIANI-MARIA LAMPRINOU, ΙΒ1

12 5 THINGS YOU DIDN'T KNOW ABOUT...

GIORGOS PAPAZOGLOU

BY NAYA KARIPIDOU, 5 B/B 1.Θεωρώ αξιοθαύμαστους τους ανθρώπους οι οποίοι μπορούν να χειρίζονται τα χέρια τους. Για παράδειγμα θαυμάζω τους κατασκευαστές ρολογιών, τους χειρουργούς, τους γλύπτες, τους ζωγράφους και όλους αυτούς οι οποίοι έχουν τη δυνατότητα να φτιάχνουν όμορφα πράγματα με τα χέρια τους. Μου αρέσει η πρακτικότητα στους άλλους, το να έχεις, για παράδειγμα, ένα κομμάτι χαρτί στα χέρια σου και να φτιάξεις από αυτό ένα λουλούδι.

2.Πιστεύω ότι τα μαθηματικά είναι μέρος του ανθρώπινου πολιτισμού και, άρα, αποτελούν μέρος του ανθρώπινου κόσμου. Εξάλλου, ο κόσμος των ανθρώπων δεν είναι μόνο αυτός στον οποίο ζούμε και κινούμαστε, είναι και ο κόσμος των ιδεών, των συναισθημάτων, των εννοιών και, επομένως, τα μαθηματικά ανήκουν σε αυτόν, αφού είναι έννοιες. Για μένα τα μαθηματικά έχουν μία εσωτερική ομορφιά. Σαν να βλέπεις έναν ωραίο πίνακα, μια ωραία ταινία, σαν να διαβάζεις ένα πάρα πολύ ωραίο βιβλίο με περίεργη πλοκή. Όπως τα βιβλία έχουν τους ήρωές τους, έτσι και τα μαθηματικά έχουν τους δικούς τους ήρωες: οι αριθμοί, τα σχήματα, οι συναρτήσεις, οι σχέσεις, όλα αυτά αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και έχουν τη δική τους προσωπικότητα και τις δικές τους σχέσεις. Για παράδειγμα, ο ένας «θυμώνει» και επηρεάζει τον άλλον, τα σχήματα επηρεάζουν τους αριθμούς και το αντίστροφο. Άρα, τα μαθηματικά έχουν μια πλοκή, ακριβώς όπως ένα μεγάλο μυθιστόρημα, και εμένα μου αρέσουν τα μεγάλα μυθιστορήματα.

3.Μου αρέσει ο αθλητισμός. Κάνω αρκετές προπονήσεις ποδηλασίας μέσα στην εβδομάδα. Το ποδήλατο μου δίνει την ευκαιρία να βγαίνω μακριά από την πόλη. Κάνω διαδρομές γύρω στα 40 με 50 χιλιόμετρα μακριά και αυτό με φέρνει σε επαφή με τη φύση. Έπειτα, επειδή απαιτεί αρκετό χρόνο, μου δίνει τη δυνατότητα να είμαι συγκεντρωμένος σε κάτι το οποίο δεν έχει να κάνει με την δουλεία μου και με βοηθάει να εκτονώνομαι. Επειδή κάνω ποδήλατο συνήθως με φίλους, με βοηθάει στο να αναπτύσσω την επαφή μου και την επικοινωνία μου μαζί τους : σταματάμε, πίνουμε καφέ, βγάζουμε φωτογραφίες στον δρόμο, προπονούμαστε και κάνουμε κι άλλα διάφορα πράγματα.

1.I admire people who are able to use their hands in different and useful ways. For example, I admire clockmakers, surgeons, sculptors, painters and all those who are able to create beautiful things just by using their hands. I admire other people’s practicality, their ability to make, for example, a flower out of a single piece of paper.

2.I believe that Math has its own place in our world, since it is part of human civilization.

After all, the human world is not just the place where we live and move every day, but it is also a world full of ideas, emotions, concepts, and math, being a combination of different concepts, is, therefore, an integral part of it.

Math has an inner beauty. It is like looking at a wonderful painting, watching a marvelous film, reading a breathtaking book with an interesting plot. Just like books which have their own characters, Math has its own protagonists: numbers, shapes, functions, relations, all of which interact with each other, have their unique personality, and develop their own relations. For example, one gets angry and affects the other, shapes affect numbers and vice versa. Math, therefore, has its own plot, just like an elaborate novel, and I like long novels.

3.Sport is my favorite pastime when I have free time. I go cycling frequently during the week, since the bike gives me the opportunity to get out of the city. Cycling for about 40-50 km away from the city gives me the opportunity to come close to nature. Because it is time-consuming, it gives me the opportunity to stay focused on something other than my job, and that helps me relax. I usually cycle with friends and in that way we manage to strengthen our friendship; we stop to have coffee or to take pictures, train together, and do other things we love.

13 Εκτός από αυτό, κάνω και πολλά άλλα πράγματα. Παλιότερα διάβαζα περισσότερο, αλλά όταν θέλω συνήθως να διαβάσω, επιλέγω την ποίηση, γιατί είναι πιο μικρή και πιο συμπυκνωμένη. Βλέπω κάποιες ταινίες, αλλά πάλι όχι όσο παλιότερα. Κυρίως βλέπω ταινίες με τα παιδιά μου, γιατί θέλω να τους μάθω να βλέπουν κινηματογράφο και βγαίνω και μερικές φορές με φίλους.

4.Η γνώση στα παιδιά περνάει μέσα από την καρδιά και όχι μέσα από το μυαλό. Ακόμα και την πιο δύσκολη μαθηματική εξίσωση να θες να εξηγήσεις σε ένα παιδί, αυτή θα την περάσεις, κατά την γνώμη μου, μέσα από την καρδιά του. Άρα, θεωρώ ότι το κλίμα, το οποίο είναι πιο αποδοτικό με βάση αυτήν την αρχή, είναι να υπάρχει και να χτιστεί αργά και σταθερά αγάπη ανάμεσα στον καθηγητή και το μαθητή, να ανοίξει δηλαδή η συναισθηματική οδός. Όταν ο ένας αγαπάει τον άλλο, τότε ο μαθητής «ανοίγεται» και η γνώση μπορεί να περάσει πιο εύκολα.

5.Θα χαρακτήριζα τον φόβο ως αρρώστια. Προσωπικά, νομίζω ότι είναι η χειρότερη μορφή αρρώστιας που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Όπως όλοι, έτσι και εγώ φοβάμαι διάφορα πράγματα, όπως λόγου χάριν από το τι θα συμβεί σε εμένα μέχρι το τι θα συμβεί στα παιδιά μου ή τι θα γίνει αν με τραυματίσει ένα αυτοκίνητο, όταν κάνω ποδήλατο. Παρ’ όλα αυτά, ποδήλατο συνεχίζω να κάνω. Αυτό που προσπαθώ να κάνω για να τον αντιμετωπίσω είναι να τον αναγνωρίσω και να μην τον κρύψω. Δίνω τον εσωτερικό μου αγώνα, λοιπόν, να κάνω το αντίθετο από αυτό που μου προκαλεί τον φόβο. Αντιστέκομαι και κάνω το ακριβώς ανάποδο. Έχω σταματήσει να κάνω overthinking, γιατί έτσι ο φόβος μεγαλώνει περισσότερο. Είμαι της άποψης ότι πρέπει να σκέφτεσαι αλλά κυρίως να πράττεις και ο χρόνος σκέψης δεν πρέπει να είναι τόσος, ώστε να σου στερήσει την δράση. Ας σκεφτείς, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να έρθει η στιγμή να δράσεις.

Besides cycling, I do many more things. I used to read more for example. Now, I read mainly poetry, as it is more concise. I also watch films, but once again, not as often as I used to. Now, I watch films with my children, as I want to teach them to love the cinema, and I also go out with friends sometimes.

4. The only way to pass on knowledge to the children is through the heart and not the mind.

Even if you have to explain to them the most difficult equation, you will have to work through their heart to reach them. In other words, I believe that the most fruitful environment for learning is one where, slowly and steadily, a loving relationship is developed between a teacher and her/his students; one where an emotional connection is formed. When one has a loving feeling for the other, the student “opens up,” and knowledge can be accepted more easily.

5.For me, fear is a disease, the worst kind of disease that someone can suffer from. Like everybody else, I am afraid of several things, such as my future or my children’s future or what will happen if I have an accident while cycling. Nevertheless, I do not stop cycling.

What I do to face it is to recognize it and accept it. I battle with myself and act against any fear.

Overthinking is something I avoid doing, as it makes fear grow. I believe that we should think, but mainly act, and thinking should in no way get in the way of our actions. So, you are welcome to think, but don’t forget that at some point you should take action.

14 5 THINGS YOU DIDN'T KNOW ABOUT...

BY LYDIA DOUVLETI, 5 A/B 1.Το ενδιαφέρον μου για τη διδασκαλία πυροδοτήθηκε από την Ελένη Ταβαντζή, μία καταπληκτική καθηγήτρια που είχα στο Ανατόλια. Ήμουν στο προχωρημένο τμήμα των αγγλικών και έκανε καταπληκτικά πράγματα μαζί μας. Κάναμε πολλά διαφορετικά πράγματα -από ό,τι έχει σχέσει με τα forensics (duet acting, oral interpretation of literature, debate, impromptu speaking) μέχρι και ένα έργο που γράψαμε στην τάξη, το οποίο παρουσιάσαμε μπροστά στους συμμαθητές και στις συμμαθήτριές μας στο Ingle Hall. Τότε κάναμε αγγλικά οκτώ με εννέα ώρες την εβδομάδα, και ως καθηγήτρια φρόντιζε πάντα να μας ενθαρρύνει, και εμένα ιδιαίτερα, να συμμετέχουμε στις εξωσχολικές δραστηριότητες, στο πρόγραμμα των clubs, έτσι ώστε, με αυτόν τον τρόπο, να μαθαίνουμε αγγλικά με πολύ διασκεδαστικό τρόπο. Νομίζω ότι όταν πήγαινα τρίτη γυμνασίου, παρόλο που μέχρι τότε ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας τοπίου, αποφάσισα ότι ήθελα να γίνω καθηγήτρια αγγλικών για να προσπαθήσω και εγώ να εμπνεύσω τους μαθητές και τις μαθήτριες με τον ίδιο τρόπο που με είχε εμπνεύσει και εκείνη.

2.Υπάρχουν πολλοί συγγραφείς που θαυμάζω, και ένας από αυτούς είναι ο Scott F. Fitzgerald, καθώς απόλαυσα πολύ τον Great Gatsby όταν τον πρωτοδιάβασα και ακόμα περισσότερο όταν άρχισα να τον αναλύω στο πλαίσιο των μαθημάτων του ΙΒ. Η προνοητικότητα που είχε η Φιτζέραλντ, ο τρόπος που προανήγγειλε τη Μεγάλη Ύφεση και το πόσο ρεαλιστικά περιέγραφε τις ταξικές διακρίσεις στην Αμερική της δεκαετίας του 1920, με συγκλόνισαν. Υπάρχουν όμως πολλοί άλλοι συγγραφείς που μου αρέσουν όπως η Shirley Jackson, ο Ernest Hemingway, δεν μπορώ να ξεχωρίσω μόνο έναν 3. Εάν μπορούσα να ταξιδέψω στον χρόνο σε οποιαδήποτε ιστορική περίοδο, νομίζω ότι θα επέλεγα τη δεκαετία του 1920, στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ειδικά στη Νέα Υόρκη για τη διασκέδαση, το παράνομο ποτό, τους χορευτικούς μαραθώνιους, τα πάρτι, τα υπερβολικά έξοδα, τα speakeasy. Νομίζω ότι είναι μια εποχή που θα ήθελα να έχω ζήσει.

vleti a Dou ydi :L by

LEDA ANDONIOU

Ph ot o

1.My interest in teaching was sparked by Helen Tavantzis, one of my teachers at Anatolia, who was inspiring. I was in the advanced section of English and she had us do wonderful activities.

We did everything--from all the events of forensics (duet acting, oral interpretation of literature, debate, impromptu speaking), and we also wrote a play in class and performed it in front of our classmates in Ingle Hall. We had eight or nine hours of English per week back then, and she was the teacher that encouraged me to participate in the club program and to learn English in a very fun way. When I was in third form, even though up until then I wanted to become an outdoor architect, I decided that I wanted to become an English teacher who would try to inspire students the way she had inspired me.

2.There are many writers that I admire. One of them is Scott F. Fitzgerald; I really enjoyed the Great Gatsby when I first read it, and even more when I started analyzing in my IB classes. The foresight that Fitzgerald had, the way he foreshadowed the Great Depression, and the way he portrayed the class distinctions in 1920s America really shocked me because of the realistic picture he painted of what was going on. But there are many other authors that I enjoy, such as Shirley Jackson, Ernest Hemingway, I can’t single out one.

3. If I could time travel to any historical time period, I would probably choose the 1920s, in the US, New York specifically, because of the fun, the illegal drinking, the dance marathons, the parties, the overspending, the speakeasies.

I think that’s an era I would like to have experienced.

15 4.Μια συμβουλή που μου άλλαξε τη ζωή ήταν κάτι που μου είχε πει μία καθηγήτριά μου: «Να είσαι αυτή που είσαι, να λες αυτό που θέλεις και να υπερασπίζεσαι τον εαυτό σου». Αυτό έγινε και το προσωπικό μότο μου σε όλη την ενήλικη ζωή μου. Εκτιμώ την ειλικρίνεια και είμαι πολύ ειλικρινής με τους ανθρώπους σε σημείο που όσοι δε με γνωρίζουν καλά, μπορεί να με παρεξηγήσουν. Πάντα έβρισκα τρόπους να υποστηρίζω και να επιχειρηματολογώ για πράγματα στα οποία πιστεύω, και νομίζω ότι αυτό ήταν καθοριστικό για τη ζωή μου.

5.Ένα από τα πράγματα που θα ήθελα να μεταφέρω στις μαθήτριες και στους μαθητές μου είναι αρχικά η αισιοδοξία, καθώς είμαι και εγώ πολύ αισιόδοξος άνθρωπος. Παράλληλα όμως, θα ήθελα να “περάσω” και την αγάπη μου για τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Το ακαδημαϊκό κομμάτι δεν είναι το μόνο που είναι σημαντικό -πρέπει κανείς να διευρύνει τους ορίζοντές του, να ανακαλύπτει τα ταλέντα του, να εξελίσσει τις δεξιότητές του, τις δια βίου δεξιότητες που θα αποδειχθούν εν τέλει πολυτιμότερες από τα ακαδημαϊκά προσόντα. Πιστεύω ότι αυτές οι άλλου είδους δεξιότητες που αποκομίζουμε όπως το να μαθαίνουμε πώς να μιλάμε δημόσια μπροστά σε μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων, αν έχουμε καλλιτεχνική φύση, να εκμεταλλευόμαστε κλαμπ όπως είναι το arts and crafts ή pegasus ή και το journalism club- είναι αυτές που αναπτύσσουν συνολικά την προσωπικότητα και αυτές οι δεξιότητες δεν είναι εύκολο να διδαχθούν στην τάξη. Όταν ήμουν μαθήτρια εκμεταλλευόμουν το πρόγραμμα εξωσχολικών δραστηριοτήτων, και συγκεκριμένα τα αγγλόφωνα clubs, και νομίζω ότι αυτό είναι που με έχει διαμορφώσει συνολικά και σε αυτό οφείλω την προσωπικότητά μου σήμερα.

4.One piece of advice I received that changed my life was something a teacher of mine once told me: “Be who you are, say what you want, and stand up for yourself”. I think that has been my motto in my whole adult life. I value honesty, and I am very honest with people to the point where some may misunderstand me, those who don’t know me well. I have always found ways to support and argue for things that I believe in, and I think that has been very important in my life.

5.What I aspire to pass on to my students is, first of all, optimism; I am a very optimistic person myself.

But also, a love for extracurriculars. It’s not just about studying, and it's not just about academics; it’s about broadening your horizons, discovering your talents, honing your skills--lifelong skills that will end up being more important than your academics, your study of specific subjects. I think other skills that you acquire --like learning how to speak in front of a large group of people, or, if you are artistic, taking advantage of clubs, such as arts and crafts, or Pegasus, or the journalism club-- are the things that develop you as a whole personality. These are lifelong skills that are not easy to be taught in the classroom. When I was a student, I took advantage of the club program, specifically the English-speaking clubs, and that is what shaped my personality.

I am who I am because of these programs.

13 16

literary

corner

THE LABIRYNTH

BY OLGA GKARELI 5 A/B

LIFE FEELS LIKE A LABYRINTH A BEAUTIFUL ONE, OUT ON THE NATURE, AROUND BLOOMING FLOWERS. THUS SOMETIMES, THERE ARE STORMS, THAT ARE HEAVY, AND LONG. AND SOMETIMES, THERE'S FOG TOO THICK, THAT'S LEADING US INTO AN UNKNOWN SCENE. CAUSING TO SEEK, SOME FORM OF SERENITY. CROSSING PATHS WITH PEOPLE THAT WILL LEAVE, BEFORE WE GET TO KNOW WHAT THEY EVEN HAD TO GIVE. YET SOMEHOW, THE THRILL NEVER EXPIRES, AND THERE ARE ALWAYS SOULS THAT ARE COMBINED, AND DOORS ALWAYS COME OPENING IN FRONT OF OUR EYES, AND IT'S A GORGEOUS THING WATCHING IT ALL UNWIND.

ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ

BY MARIA ZACHAROPOULOU 6 A/A ΧΟΡΕΥΟΥΜΕ ΚΑΤΩ ΑΠ' ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ, ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΑΠΝΟΓΟΝΑ, ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ, ΤΟ ΠΑΘΟΣ, ΤΑ ΚΟΡΜΙΑ ΠΟΥ ΠΙΕΖΟΝΤΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΛΛΟ ΜΕΣΑ ΣΕ ΕΝΑ ΚΥΜΑ ΕΞΑΨΗΣ. ΜΙΑ ΚΙΘΑΡΑ ΠΑΙΖΕΙ ΧΑΜΗΛΟΦΩΝΑ, ΕΝΑ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ ΓΛΥΚΟΠΙΚΡΟ ΣΕ ΚΑΘΗΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ΣΟΥ ΨΙΘΥΡΙΖΕΙ ΠΩΣ Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΘΑ ΧΑΡΑΞΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ ΚΑΙ ΘΑ ΞΑΝΑΔΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΝΟΣΤΑΛΓΕΙΣ, ΜΙΑΣ ΠΟΥ ΟΙ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΕΡΝΟΥΝ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΟΥΝ... ΚΛΕΜΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΝ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΕΙΧΑΜΕ ΑΠΟ ΠΑΙΔΙΑ. ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ; Ή ΟΛΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΠΑΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ;

HEART BROKEN BY ΕVA KARELLOU 3 B/B IT FEELS LIKE PARADISE, BUT OTHER TIMES IT FEELS LIKE DROWNING, AIR GRASPING FOR LIFE, AS THE WAVES ARE CRASHING. MISTAKE AFTER MISTAKE, YET, HEARTS HAVE A STRONG GRIP, AND THEY DON’T EASILY BREAK, UNTIL THEY COULD TAKE ONLY ONE MORE WHIP. I TRY TO PROTECT IT, BUT THE PERSON BESIDE ME ISN’T HELPING, THE WORDS COMING OUT OF THEIR MOUTH BIT, AND MY HEART WAS TEARING.

THE MEADOW

BY ANDRIANI-MARIA LAMPRINOU IB1 She was lying on the ground, surrounded by different sorts of beautiful flowers. It was a sunny afternoon and she could easily distinguish even the differences between the shades of pink some flowers had. As she was lying down she kept looking at the sun that half-blinded her, but she didn’t mind at all. She kept smiling and closed her brown eyes.

She was lying next to some white roses and she had tried her best to not destroy any flowers on her way there. She didn’t want to walk on them and destroy their beautiful stems and petals. On her left there were some little pink flowers whom the species could not recognize as she turned to see them. They looked so cute and their little petals which brushed her arm made her feel like she was being hugged by someone who she couldn’t see. She resumed her previous position with her face looking again towards the sun and she didn’t care whether she would have any sun burns or not.

Even if her mum had told her to be careful of her skin which was extremely light and should show more care towards it, getting sunburnt was the last of her worries now. In fact, she didn’t want to be worried about anything right now and wanted to focus on herself and the environment around her.

She continued to keep her eyes closed but she was still awake. She could feel everything around her and could hear even the faintest sound the wind made. But still, what she could see with her eyes closed was darkness, maybe with a hint of light as the sun was above her eyes. Nothing more and nothing less. She tried to think of other things and keep herself distracted. Besides, she was bored with seeing the same darkness again and again. So she tried to bring all sorts of happy memories like when she and her older brother came to this spot with their little sister. She could remember vividly all of the times they had come here and sat for hours together talking about things they had talked about many times but still enjoyed them. She remembered all the times they had laughed and she kept her memories in her mind for a long time until now. She didn’t want them to leave her now. She didn’t want her memories to abandon her like her siblings did a long time ago. Although she recognized that it wasn’t their fault, she still missed them every day when she woke up and every night she went to bed. But she couldn’t do anything to fix that. The only thing that she hoped was to see them again and talk to them.

She opened her eyes slowly and turned her gaze to her right. She saw the white roses and felt pity for them. She admired their beauty but still couldn’t stop feeling sad when she knew that some of their stems would become red with her blood. She sat up and looked at her stomach...

...Then she removed her hand from her wound. A big reddish wound whose blood had now made her hand red and had also created a little red pool on the ground which was becoming even more disgusting as the time passed. She was bleeding for a long time and the only way she thought to stop the bleeding was to put her hand over it, like when she was younger and used to put her hand on her tummy whenever it was hurting after drinking lots of milk.

After losing her siblings at the war, she felt even more alone than she had ever felt. Besides, how could she live in a half destroyed city? Where was the place she had always loved?

Even if it wasn’t completely lost because of the war, it had still lost many of the things that made it special. But thankfully not the meadow. Not her meadow. The only place where she was free from worries and made her feel complete.

How could she live without it? How could she live without the place where all her memories were made? That, she didn’t know and that’s why she was at least happy that not everything was taken away from her. At least here she felt closer to her siblings. She felt their presence around calling her to come home because dinner was ready.

She laid back down again and her long brown hair was touching the green soft grass. She looked at the sun again, closed her eyes and smiled. And then darkness.

ΟΛΑ ΤΡΙΓΥΡΩ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΛΑ ΤΑ ΙΔΙΑ ΜΕΝΟΥΝ

BY KONSTANTINA TSIGDINOU 3 D/A Το αεροπλάνο απογειώθηκε από το Λονδίνο και η επιστροφή είχε επιτέλους ξεκινήσει. Δεν μπορούσα να γυρίσω πιο γρήγορα. Η σκέψη του γυρισμού με πονούσε. Τα παιδιά μου ήταν ήδη στην πολυπόθητη παρτίδα μου, τη Θεσσαλονίκη, που είχα νοσταλγήσει σε μεγάλο βαθμό. Δε ξέρω τι με παρακίνησε εκείνο το πρωί και έκλεισα εισιτήρια για την επιστροφή. Το αγκάθι του πολέμου ήταν ακόμα στην καρδιά μου, αλλά βρήκα το θάρρος να τα καταφέρω… για τα παιδιά μου, για τα εγγόνια μου, για τους φίλους μου. Αλλά μπορεί και για τις αναμνήσεις μου. Αναμνήσεις με ανεξίτηλη μπογιά. Αναμνήσεις ξέγνοιαστες σε πάρκα, αλάνες με παιδικά χαμόγελα. Αναμνήσεις που ήθελα να ξαναθυμηθώ να ξανά αισθανθώ. Να νιώσω σαν παιδί και ίσως να ξεχάσω τη συνέχεια του πολέμου… Τα παιδικά μου χρόνια έπαιζαν σαν ταινία έξω από το παράθυρο του αεροπλάνου και η καρδιά μου χτυπούσε γρήγορα για έναν ανεξήγητο λόγο. Προβληματιζόμουν για πολλά πράγματα και σκεφτόμουν συνεχώς: «Θα ήταν όλα εκεί;». Καθώς, λοιπόν, οι σκέψεις κλόνιζαν το μυαλό μου τα βλέφαρά μου άρχισαν αργά να κλείνουν.

.

Καθώς περνούσαν τα λεπτά, το αεροπλάνο προσγειώθηκε. Ήμουν πάλι στην πατρίδα μου, μετά από πολλά χρόνια. Πατούσα σε γνώριμα εδάφη και με γοργό βήμα άρχισα να μπαίνω στο αεροδρόμιο. Περιμένοντας τις αποσκευές μου ένιωσα κάποιον να με ακουμπάει απαλά στον ώμο. Έστρεψα το σώμα μου και είδα τον γιο μου. Αγκάλιαζα μετά από χρόνια το παιδί μου και έβλεπα για πρώτη φορά τα εγγόνια. Στον δρόμο της επιστροφής, αντίκριζα μέσα από το αυτοκίνητο μεγάλα κτήρια και πολυκατοικίες. Η ματιά μου πάσχιζε να αντικρίσει τα παλιά πάρκα και τις αλάνες, όμως, γρήγορα συνειδητοποίησα ότι είχαν γίνει παρελθόν. Οδηγούμασταν στο πατρικό μου. Ανέβηκα πάνω, για να αφήσω τα πράγματά μου και πριν κατεβώ άνοιξα το μικρό συρτάρι του γραφείου μου. Από μέσα, πήρα κάποιες παλιές φωτογραφίες που βρίσκονταν μέσα σε ένα άσπρο φάκελο και κατέβηκα. Ο γιός μου θα με ξεναγούσε στη «νέα» Θεσσαλονίκη, όπως την είχα ονομάσει. Περπατούσαμε στο πεζοδρόμιο και χαζεύαμε τους δρόμους που δεν ήταν πια άδειοι αλλά γεμάτοι με αμάξια. Η πόλη είχε γίνει πολύβουη, γεμάτη με μαγαζιά και πολυκαταστήματα που δεν υπήρχαν στο παρελθόν. Από τη λεωφόρο Νίκης έλειπαν οι σαλεπιτζήδες με το ζεστό σαλέπι που παίρναμε με τα παιδιά και η μυρωδιά από τα ζεστά κουλούρια δεν περιτριγύριζε την ατμόσφαιρα. Το μόνο που διέκρινα ήταν ανθρώπους να περπατάνε, να τρέχουν ή να κάνουν ποδήλατο. Έπειτα, μπήκαμε στο αμάξι με προορισμό τη Βασιλίσσης Όλγας πηγαίνοντας στο σπίτι ενός παιδικού φίλου μου. Ήλπιζα να είναι εκεί. Ήθελα πολύ να δω τον Μάριο.

.

Μόλις φτάσαμε, βγήκαμε από το αμάξι και αρχίσαμε να περιπλανιόμαστε στους δρόμους. Στην αρχή είχα χάσει τον προσανατολισμό μου και δεν καταλάβαινα που βρισκόμουν. Παρόλα αυτά συνέχιζα να περπατάω. Η ματιά μου πάσχιζε να αντικρίσει ξανά εκείνο το πανέμορφο αρχοντικό σπίτι που έμενε ο φίλος μου. Μετά από λίγα λεπτά, όταν στρίψαμε σε ένα σοκάκι το είδα. Άρχισα με ανυπομονησία να κατευθύνομαι προς αυτό. Δεν είχα προσέξει, ωστόσο, ότι ήταν εγκαταλελειμμένο παρά μόνο όταν έφτασα στη μπροστινή όψη του σπιτιού. Είχα χάσει τα ίχνη του παιδικού μου φίλου, σκέφτηκα. Άνοιξα τη σκουριασμένη καγκελόπορτα και μπήκα μέσα. Το βλέμμα μου έπεσε πάνω στον ξεθωριασμένο μπροστινό τοίχο του σπιτιού. Όταν είμασταν μικροί, εγώ και ο Μάριος συναγωνιζόμασταν για το ύψος μας. Έτσι, πάνω σε αυτόν τον τοίχο σχεδιάζαμε γραμμές, ανάλογα με το πόσο ψηλός ήταν ο καθένας μας. Αυτός ήταν πάντοτε πιο ψηλός από εμένα ο «ψηλολέλεκας», όπως τον κορόιδευα. Ακούμπησα την παλάμη μου στον παγωμένο από το κρύο τοίχο και έπειτα έβαλα πάνω του και το κεφάλι μου. Με μάτια βουρκωμένα κοίταξα το αρχοντικό και έφυγα. Απογοητευμένος, άρχισα να κατευθύνομαι στην παιδική χαρά ή το «στέκι» μας, όπως το ονομάζαμε. Στρίβοντας θα έφτανα στον προορισμό μου, μια σκέψη που προσπαθούσε να με εμποδίσει από την απογοήτευση. Όμως, δεν είδα αυτό που θυμόμουν αλλά ούτε εκείνο που θεωρούσα προφανές. Οι κούνιες, η τσουλήθρα, ο μύλος, η τραμπάλα, το μονόζυγο… που ήταν; Το μόνο που διέκρινα ήταν ένα άσπρο άχαρο κτήριο, που αφάνιζε το παρελθόν.

.

Κοιτούσα επίμονα τριγύρω μου για να βρω απαντήσεις. Τίποτα, όμως, δεν άλλαζε. Παρατηρούσα τις φωτογραφίες της γειτονιάς αλλά το αναμενόμενο δεν υπήρχε πια. Η παιδική χαρά που επισκεπτόμουν, είχε εξαφανιστεί. Δεν άντεχα τόσα χτυπήματα. Άρχισα να νοιώθω όλες τις παιδικές μου αναμνήσεις, τις στιγμές, τα γέλια, τα χαμόγελα, τα δάκρυα, τα συναισθήματα,… να σβήνουν μέσα μου, να χάνονται. Παιδικά χρόνια; Ήμουν εγώ ποτέ παιδί σε αυτήν την πόλη; Γιατί είχαν γίνει τόσες αλλαγές; Νόμιζα ότι θα ξανά έβλεπα την παλιά Θεσσαλονίκη. Όμως, τελικά οι απρόσμενες εξελίξεις είχαν κερδίσει. Κάθισα σε ένα παγκάκι και έβαλα τα χέρια στο πρόσωπό μου. Οι πληγές του παρελθόντος δεν κατάφεραν να κλείσουν πιο σύντομα και αναρωτιόμουν συνέχεια· Γιατί είχε γίνει πόλεμος; Γιατί αναγκάστηκα να εγκαταλείψω την πόλη μου; Αντίο; Αντίο δεν πρόλαβα να πω ποτέ. Ο γιος μου κατάλαβε εκείνη τη μεταβολή στη συμπεριφορά μου. Σηκώθηκε από το παγκάκι, έσφιξε στοργικά το χέρι μου και μου είπε να τον ακολουθήσω. Παίρναμε τον δρόμο της επιστροφής.

.

Φτάσαμε στο σπίτι μου και εκεί που ήμουν έτοιμος να ανέβω με σταμάτησε, λέγοντάς μου να κάτσω στα σκαλοπάτια της εισόδου. «Χαμογέλα», μου είπε και έβγαλε το κινητό του μέσα από την τσέπη του. Ένα εκτυφλωτικό φως βγήκε από αυτό. Ύστερα μου είπε να του δώσω τις φωτογραφίες που είχα. Επέλεξε μια που νόμιζα ότι είχα ξεχάσει. Αντίκριζα το ξεχασμένο αγόρι στα σκαλοπάτια της εισόδου του σπιτιού του. Τότε, μόλις περιεργάστηκα καλά την εικόνα, ξεκίνησε να μου λέει: «Εδώ είσαι, αναγνώρισε τον εαυτό σου, το παιδί στα σκαλοπάτια. Να αυτό το μικρό αθώο αγοράκι με τα ελαφρώς λερωμένα ρούχα και το ιδρωμένο από το παιχνίδι πρόσωπο. Αυτήν την παρουσία στη φωτογραφία που όσο κουρασμένη και να είναι, στέκεται και χαμογελά για να παρουσιάσει στον μελλοντικό εαυτό σου το στιγμιότυπο αυτό. Εσύ είσαι αυτός μπαμπά, με τα γαλανά λαμπερά ματάκια που μπορεί να μη φαίνονται στη φωτογραφία. Εσύ είσαι αυτό το σκανδαλιάρικο και δραστήριο παιδί που έχει περάσει μια αξέχαστη ζωή με εκείνα τα διαφορετικά συναισθήματα και τις αμέτρητες σκέψεις. Τις αναμνήσεις αυτές, δε θα τις βρεις πουθενά αλλού παρά μόνο εδώ, στην καρδιά σου, που όλες οι πολύτιμες στιγμές αποθηκεύονται για πάντα. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να βρεις το κλειδί για να τις ξαναδείς. Θυμήσου· το παιδί μέσα σου δεν έφυγε ποτέ. Βλέπω το μικρό Αριστείδη σε εσένα. Εδώ είναι, τον βλέπεις;». Τα λόγια αυτά μου άνοιξαν τα μάτια και με βοήθησαν να βρω εκείνο το αγόρι με τα μελανιασμένα λεπτά ποδαράκια να χαμογελάει ξανά. Τότε, η φαντασία μου άρχισε να ταξιδεύει σε τόπους που νόμιζα ότι είχαν χαθεί για πάντα.

.

Ο μικρός Αριστείδης, περιπλανιόταν ξανά στη λεωφόρο Νίκης και έπινε το ζεστό σαλέπι από τους σαλεπιτζήδες και έτρωγε εκείνα τα πεντανόστιμα κουλούρια από τους κουλουράδες. Μετά πήγε στο σπίτι του φίλου του Μάριου να φάνε και να συναγωνιστούν για το ύψος. Όμως, δεν είδε μόνο τον μικρό Μάριο αλλά βρήκε το φίλο του σε μεγάλη ηλικία να κάθεται σε μια πολυθρόνα και να βλέπει παλιές φωτογραφίες. Προσπάθησε να του μιλήσει, να γελάσει μαζί του αλλά δεν μπορούσε. Του αρκούσε που τον έβλεπε, ξανά… έστω και για τελευταία φορά. Μόλις, όμως, ανοιγόκλεισε απαλά τα απορημένα μάτια του βρέθηκε σε μια άλλη τοποθεσία. Καθισμένος σε ένα παγκάκι, άκουγε παιδικές φωνές. Ο μικρός Αριστείδης ήταν έτοιμος να κλοτσήσει την μπάλα, όμως, ξαφνικά, γύρισε για να με κοιτάξει. Μου χαμογέλασε και έπειτα σήκωσε διστακτικά το χεράκι του για να με χαιρετήσει. Η σκηνή αυτή διακόπηκε, όμως, από τη φωνή του Μάριου να λέει: «Αριστείδη θα σε περιμένουμε πολύ ώρα ακόμα; Άντε, κλότσα τη μπάλα». Και τότε που ένιωσα χαρούμενος ξανά και ικανοποιημένος, έκλεισα τα γαλανά ονειρικά ματάκια μου για πάντα.

29 15

The VOICES team selects B

D N M A U S S M I C L I E F D , ITION S K O O

Don't Worry Darling

By Villy Tziaka, 3 D/A “Don’t worry darling”, a recently released movie, is about a 1950s housewife living with her husband in the idealized community of Victory. Alice and Jack seem to have the perfect life together, given that they have a lot of fun, Jack doesn’t work until late, and Alice is provided the opportunity to stay at home, do the household chores, cook for her husband, take ballet classes, go shopping, and socialize with her neighbors that have exactly the same routine. This may seem awesome to everyone living there, including Alice, until she starts suspecting that something is wrong. She realizes that she doesn’t know what her husband’s job is and, when he refuses to give her details, she is certain that someone is hiding something. She tries to find out more by discussing it with the rest of the ladies and Jack, but all they do is make her think she is crazy.

Will she understand what is happening? Has she actually chosen this life? Will she be able to get out of it? All these questions will be answered after two hours of suspense, wonderful acting and vivid soundtracks. The film, which stars Harry Styles and Florence Pugh, was directed by Olivia Wilde.

Η ταινία “Μην ανησυχείς αγάπη μου”, που κυκλοφόρησε πρόσφατα, μιλάει για μια νοικοκυρά της δεκαετίας του 1950 που ζει με τον σύζυγό της στην ιδανική κοινότητα του Βίκτορι. Η Άλις και ο Τζακ φαίνεται να έχουν την τέλεια ζωή μαζί, δεδομένου ότι διασκεδάζουν πολύ, ο Τζακ δεν εργάζεται μέχρι αργά και η Άλις έχει την ευκαιρία να μένει στο σπίτι, να κάνει τις δουλειές του σπιτιού, να μαγειρεύει για τον άντρα της και έπειτα να κάνει μαθήματα μπαλέτου, να πηγαίνει για ψώνια και και να συναναστρέφεται με τις γειτόνισσές της που έχουν ακριβώς την ίδια καθημερινότητα. Αυτό μπορεί να φαίνεται φοβερό σε όλους όσους ζουν εκεί, συμπεριλαμβανομένης της Άλις, μέχρι να αρχίσει να υποψιάζεται ότι κάτι πάει στραβά. Συνειδητοποιεί ότι δεν ξέρει τι δουλειά κάνει ο άντρας της, και όταν εκείνος αρνείται να της δώσει λεπτομέρειες, είναι σίγουρη ότι κάποιος κρύβει κάτι. Προσπαθεί να μάθει περισσότερα συζητώντας το με τις υπόλοιπες γυναίκες και τον Τζακ, αλλά το μόνο που κάνουν είναι να την βγάζουν τρελή. Θα μπορέσει στο τέλος να καταλάβει τι συμβαίνει; Τελικά αυτή επέλεξε αυτή τη ζωή; Θα καταφέρει ποτέ να ξεφύγει από το Βίκτορι; Όλες αυτές οι ερωτήσεις θα απαντηθούν μετά από δύο ώρες αγωνίας, υπέροχης υποκριτικής και ζωντανών soundtracks. Η ταινία, στην οποία οι Χάρι Στάιλς και η Φλόρενς Πιου είναι οι βασικοί χαρακτήρες, σκηνοθετήθηκε από την Ολίβια Γουάιλντ.

By Maida Demirdesli 5 A/B Σε πρωτότυπη ιδέα του Φοίβου Δεληβοριά και του Σπύρου Κρίμπαλη, τα «Νούμερα» δεν είναι ακόμα μια μουσική εκπομπή. Μοιάζει περισσότερο με mockumentary ή με κλασική sitcom από την δεκαετία του '90. Μία εντελώς διαφορετική προσέγγιση της σημερινής εποχής, στην οποία όμως η πραγματικότητα νικιέται από τον σουρεαλισμό. Ένα υβρίδιο κωμικών καταστάσεων, σάτιρας, μαγείας και μουσικοχορευτικού θεάματος που διαδραματίζεται στην Αθήνα του σήμερα. Μια ιστορία ενός μοναχικού τραγουδοποιού και του αλλοπρόσαλλου θιάσου του, που κόντρα στην σκοτεινιά και δυσκολία του σύγχρονου κόσμου, προσπαθούν να αναβιώσουν την «Μάντρα» του Αττίκ. Ο Φοίβος, ένας 45άρης τραγουδοποιός, ρομαντικός και ονειροπόλος, με εμμονή στον Αττίκ και στα παλιά βαριετέ που οπωσδήποτε θέλει να αναβιώσει, νοσταλγεί τις «παλιές καλές εποχές» και ψάχνει συνεχώς τρόπους να εκπληρώσει την επιθυμία του. Μία μέρα, δέχεται τηλεφώνημα από τον μεγάλο θεατρικό επιχειρηματία Σάκκαρη, με τον οποίο μοιράζονται αυτό το όραμα. Αρχίζουν λοιπόν να αναζητούν ταλέντα και βρίσκουν πέντε, φαινομενικά αταίριαστους μεταξύ τους, ανθρώπους: Τον Θανάση, έναν ηθοποιό-πολυεργαλείο, παρωδία του κλασικού έλληνα συνωμοσιολόγου που, αν και ευκολόπιστος - θύμα καταστάσεων - έχει ένα ταλέντο που τον κάνει αγαπητό και τον σώζει από τις διάφορες δυσκολίες. Τον Χάρη, έναν ψιλοαποτυχυμένο stand up κωμικό και παλιό φίλο του Φοίβου, που λόγω της μισάνθρωπης και προσβλητικής του φύσης, οδηγείται συνέχεια σε ρήξη με τους γύρω του. Την Δανάη, που ξεκινά να δουλεύει ως σερβιτόρα στην «Νέα Μάντρα», όμως ο Φοίβος ανακαλύπτει πως είναι εκπληκτική τραγουδίστρια και την ανακηρύσσει μούσα του. Αυτό όμως δεν είναι πάντα εύκολο, γιατί η Δανάη δεν έχει κανένα καλλιτεχνικό προσανατολισμό, ενώ έχει ένα απολύτως ατίθασο ταμπεραμέντο. Την Κίρμπυ, την πληθωρική μπουρλέσκ χορεύτρια και μάχιμη φεμινίστρια με λαϊκό πνεύμα και έντονη προσωπικότητα και, τελευταίο, τον Άλεξ, τον γκαφατζή, βωβό από επιλογή, πολύ ρομαντικό μάγο, που κάνει όντως μαγικά.

Μετά τον απροσδόκητο θάνατο του πατρός Σάκκαρη, την διαχείριση της «Μάντρας» αναλαμβάνει γιος του, ο Τζόναθαν, μια παρωδία golden boy, με εμμονή στην εμπορική επιτυχία, τους νέους τρόπους προβολής των καλλιτεχνών και λάτρη των εναλλακτικών αλλά ταυτόχρονα και mainstream θεωριών. Το όραμά του αντιτίθεται συνεχώς στο όραμα του Φοίβου, με αποτέλεσμα κωμικές εκρηκτικές καταστάσεις. Τον Τζόναθαν και τον Φοίβο βοηθά η Έλσα, η διευθύντρια της μουσικής σκηνής της «Μάντρας» και ενδιάμεσος του Τζόναθαν και των καλλιτεχνών. Single mother, πολυμήχανη και ευφυέστατη. Σταδιακά παίρνει όλο και πιο πολύ το μέρος των καλλιτεχνών, είναι άλλωστε και η μόνη που μπορεί να τους κουμαντάρει.

Μέσω των σατιρικών χαρακτήρων της και τον αυτοσαρκαστικό της ως προς αυτούς και τις εκάστοτε καταστάσεις στις οποίες βρίσκονται ύφος, η σειρά αυτή αντικατοπτρίζει και ειρωνεύεται την κοινωνία του σήμερα, το άγχος των ανθρώπων να είναι πάντα τέλειοι, πρώτοι σε όλα και διαφορετικοί από τους άλλους, καθώς και τη βαβούρα που δημιουργεί η πληθώρα πληροφοριών στα μυαλά μας αλλά και το έντονο καπιταλιστικό πνεύμα που κυριαρχεί στις μέρες μας. Με το ανάλαφρο κλίμα της και την ιδιαίτερη σύνθεση κωμωδίας, τραγουδιού και σκηνικού θεάματος με την κινηματογραφική παρωδία και στοιχεία του σατιρικού ντοκιμαντέρ καταφέρνει να θίξει θέματα της επικαιρότητας, θέματα που, είτε το αντιλαμβανόμαστε είτε όχι, απασχολούν τον καθένα από μας και να κρίνει την σημερινή κοινωνία. Περνά το μήνυμά της, το κάνει όμως με έναν τρόπο ξεχωριστό, χωρίς να διαταράσσει την ισορροπία μεταξύ της ειρωνείας και κριτικής που ασκεί και της πλοκής του κάθε επεισοδίου. Με ένα εξαιρετικό επιτελείο συνεργατών, ηθοποιών και καλεσμένων από όλο το φάσμα της ελληνικής μουσικής σκηνής σε cameo τηλεοπτικές εμφανίσεις, η σειρά αυτή, αν και στην αρχή της ακόμα, έχει καταφέρει να με συναρπάσει. Την προτείνω ανεπιφύλακτα σε οποιονδήποτε, ειδικά στους φίλους της σατιρικής κωμωδίας ή οποιουδήποτε είδους ελληνικής μουσικής. Η σειρά προβάλλεται στην ΕΡΤ, κάθε Παρασκευή στις 22:00 και όλα τα προηγουμένως προβληθέντα επεισόδια βρίσκονται στην ηλεκτρονική πλατφόρμα του καναλιού (https://www.ertflix.gr/en/).

In an original idea by Fivos Delivorias and Spyros Krimbalis, "The Numbers" is not “just another music show”. It reminds you more of a mockumentary or a classic sitcom from the ‘90s. It shares a completely different approach to today's era, one in which reality is defeated by surrealism. A hybrid of comic situations, satire, magic, music and dancing that takes place in real-time-Athens. The story of a lonely songwriter and his eccentric troupe, who, against the darkness and difficulty of the modern world, try to revive Attic's "Mantra" for the public to enjoy.

Fivos, a 45-year-old songwriter, a romantic and a dreamer, obsessed with Attic and the old variété shows that he desperately wants to revive, reminisces the "good old days" and is constantly looking for ways to fulfill his wish. One day, he receives a call from the great theater businessman Sakkaris, with whom he shares this vision. Together, they start looking for talent and find five seemingly incompatible people: Thanasis, an actor with many unusual talents, a parody of the classic Greek conspiracy theorist who, although gullible –a victim of circumstances– has an endearing energy that makes others see beyond that and sometimes saves him from various difficulties. Haris, a slightly failed stand-up comedian and old friend of Fivos, who, due to his misanthropic and usually offensive nature, constantly argues with those around him. Danae, who starts working as a waitress in "Nea Mantra", but whose outstanding vocal abilities Fivos discovers and declares her his muse. But this isn’t always easy, because Danae has no artistic orientation, while she does have an absolutely unruly temperament. Kirby, the exuberant burlesque dancer and feisty feminist with a folk spirit and strong personality, and finally Alex, the gawky, non-verbal by choice, very romantic wizard who does indeed work real magic.

After the unexpected death of Sakkaris, the management of "Mantra" is taken over by his son Jonathan, a golden boy parody, obsessed with commercial success, new ways of promoting artists and a lover of alternative but at the same time mainstream theories. His vision is constantly opposed to that of Fivos, resulting in comically explosive situations. Jonathan and Fivos are helped by Elsa, the director of “Mantra"’s music scene and intermediary between Jonathan and the artists. Single mother, resourceful and brilliant. She gradually sides with the artists more and more. After all, she is the only one who can calm down their unruly nature.

Through its satirical characters and its self-deprecating style towards them and the situations they find themselves in, this series reflects and satirizes today's society, people's stress to always be perfect, first in everything and different from others, the clatter created by the uncanny amount of information in our minds as well as the intense capitalist spirit that dominates our world today. With its light atmosphere and the special combination of comedy and musical-esque scenes with cinematic parody and elements of satirical documentaries, it manages to touch on current issues – issues that whether we realize it or not, concern each of us daily– and criticize the current state of society. It gets its message across, but it does so in a distinctive way, without disturbing the balance between the irony and criticism it exerts and the plot of each episode. With an excellent cast of collaborators, actors, and guests from across the spectrum of the Greek music scene in cameo appearances, this series, although still at its beginning, has managed to captivate me. I highly recommend it to anyone, especially to fans of satirical comedy or any kind of Greek music.

The series airs on ERT, every Friday at 22:00 and all previously shown episodes can be found on the channel's online platform. (https://www.ertflix.gr/en/)

By Lydia Douvleti 5 A/B “NOT STRONG ENOUGH” FOR THEIR COMEBACK!

A headline on Coachella. A brand new photoshoot with the members altogether. An updated website. Well, that must mean one thing…They’re back!

Boygenius is an indie rock supergroup, consisting of the three talented and immensely creative women with a fond admiration for each other: Phoebe Bridgers, Lucy Dacus and Julien Baker.

Three rather different, radiant personalities with seemingly distinctive music styles have come together to create a handful of mesmerizing tunes.

The supergroup was formed spontaneously five years ago, and was followed by a groundbreaking release of a self-titled debut EP that gained great popularity within the indierock music community. Their band name, as they have indicated, is a direct criticism of the favorable treatment the male gaze receives within the music industry, while female artist’s work is doubted and criticized.

The group had been somewhat quiet during the last four years, with their fans constantly hoping for a new release; until a few months ago. The band had now reunited and announced the release of their long awaited debut, “The Record”, which will be out on March 31, 2023. Prior to its release each member shared a personal favorite, namely songs, “$20”, “Emily I’m Sorry”, “True Blue” produced by Julien, Bridgers and Dacus, respectively. Their individual styles are vibrantly portrayed through the mesmerizing tunes and lyrical choices, binding together for the exquisite start of a new era.

Get ready to dive in a waterfall of feelings…but be cool about it!

34

SOCIAL MEDIA

BY VILLY TZIAKA 3 D/A

Η ραγδαία εξέλιξη των social media τα τελευταία χρόνια έχει προκαλέσει αρκετές αλλαγές. Έχει διευκολύνει τους ανθρώπους στην επικοινωνία, στην αλληλεπίδραση και σε πολλούς άλλους τομείς, αλλά έχει προκαλέσει και προβλήματα, όπως είναι η εξάρτηση και η αποστασιοποίηση από την πραγματικότητα. Πώς όμως βλέπουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης άτομα διαφορετικών ηλικιών; Πόσο διαφορετικές είναι οι οπτικές παιδιών και γονιών; Συζητήσαμε με τρεις εφήβους/ες και με τους γονείς τους για να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα την κατάσταση.

The rapid development of social media in recent years has caused several changes.

Apart from facilitating communication and interaction,it has also caused a number of problems, such as addiction and detachment from reality.

How do people of different ages view social media?How much do teenagers’ and parents’ perspectives differ? To better comprehend the situation, we conducted a series of short interviews with three different teenagers and their parents.

ΜΑΘΗΤΡΙΑ, 13 ΕΤΩΝ

ΠΑΤΕΡΑΣ

Πόση ώρα τη μέρα απασχολείσαι στα διαφορα social media;

Πόση ώρα τη μέρα απασχολείται το παιδί σας στα διάφορα social media;

Περίπου δύο ώρες.

Δυόμιση ώρες την ημέρα.

Γιατί επιλέγεις να περάσεις τον χρόνο σου με αυτό τον τρόπο; Σε βοηθάει σε κάτι (ποιο είναι το κέρδος;)

Γιατί πιστεύετε ότι επιλέγει να περνάει τον χρόνο του με αυτον τρόπο;

Πιο συχνά μέσα στην εβδομάδα συζητάμε με συμμαθητές για μαθήματα, αλλά βλέπω και πιο άχρηστες πληροφορίες. Εκτός από αυτό, κοινωνικοποιούμαι και αναπτύσσω σχέσεις με καινούργια άτομα. Πιστεύεις ότι η ενασχόλησή σου με τα social media σε βοηθάει να αναπτύξεις κάποιες δεξιότητες; Όχι, δεν νομίζω, αλλά παίρνω ιδέες για κατασκευές, ζωγραφιές κλπ. Έχεις νιώσει ποτέ εθισμένος/η σε αυτά; Όχι, αλλά οι γονείς μου πιστεύουν ότι είμαι. Έχεις νιώσει ποτέ κοινωνική πίεση; (την ανάγκη να τα χρησιμοποιήσεις από το κοντινό, κοινωνικό σου σύνολο); Όχι. Σε ποια social media περισσότερο χρόνο; Κυρίως στο Instagram.

Tik

Tok

περνάς

και

στο

Πιστεύω ότι έχει επηρεαστεί από τη μόδα της εποχής και τις συνήθειες από φίλες και συμμαθήτριες. Υπάρχει κάτι που κερδίζει από αυτό;

πιστεύετε

ότι

Το μόνο που κερδίζει είναι η αναγνωρισιμότητα μεταξύ συνομηλίκων παρεών και την ικανοποίηση ότι είναι μέλος μια μεγάλης ομάδας ανθρώπων. Τι θα θέλατε, ιδανικά, να αλλάξει σε αυτή την επιλογή και για ποιον λόγο; Θα ήθελα να μπαίνει πιο επιλεκτικά σε συγκεκριμένα μέσα, να αναλώνει λιγότερο χρόνο από την καθημερινότητά της σε αυτά και να ανεβάζει επιλεκτικά κομμάτια της ζωής της που δεν προσβάλλουν τα προσωπικά της δεδομένα.

STUDENT, 13 YEARS OLD How much time do you spend on various social media per day?

Approximately two hours.

Why do you choose to spend your time this way? Does it help you with something? (what do you gain?)

Often during the week, we communicate with classmates about lessons, but I also see more useless information. Apart from that, it gives me the opportunity to socialize and develop relationships with new people.

Do you think your involvement with social media is helping you develop some skills?

No, I don't think so, but I do get ideas for DIYs, paintings, etc.

Have you ever felt addicted to them?

No, but my parents think I am.

Have you ever felt social pressure? (the need to use them from your close social group)?

No. On which social media do you spend most of your time?

Mostly on Instagram and on Tik To

FATHER How much time does your child spend on various social media per day?

2.5 hours.

Why do you think he/she chooses to spend his/her time this way?

I believe that she has been influenced by the trend of the time and the habits of friends and classmates.

Is there anything you think he/she gains from this?

All she gains is recognition from peer groups and the satisfaction of being part of a large group of people.

What would you ideally like to change about this option and why?

I would like her to be more selective about the social media she uses, to spend less time from her daily life in them, and to selectively upload parts of her life that do not infringe on her privacy.

ΜΑΘΗΤΗΣ, 14 ΕΤΩΝ

ΜΗΤΕΡΑ

Πόση ώρα τη μέρα απασχολείσαι στα διαφορα social media;

Πόση ώρα τη μέρα απασχολείται το παιδί σας στα διάφορα social media;

Τρεις ώρες.

Απασχολείται γύρω στις δύο ώρες την ημέρα.

Γιατι επιλέγεις να περάσεις τον χρόνο σου με αυτό τον τρόπο; Σε βοηθάει σε κάτι (ποιο είναι το κέρδος;) Δεν έχω τι άλλο να κάνω, και το κέρδος μου είναι ότι μαθαίνω καινούργια πράγματα και επικοινωνώ με τους φίλους μου εύκολα και γρήγορα. Πιστεύεις ότι η ενασχόλησή σου με τα social media σε βοηθάει να αναπτύξεις κάποιες δεξιότητες; Ναι, μέσα από αυτά έχω μάθει να γράφω γρήγορα στο πληκτρολόγιο και από κάποια βίντεο που βλέπω, να αλλάζω λάδι σε αυτοκίνητο. Έχεις νιώσει ποτέ εθισμένος/η σε αυτά; Όχι. Έχεις νιώσει ποτέ κοινωνική πίεση; (την ανάγκη να τα χρησιμοποιήσεις από το κοντινό, κοινωνικό σου σύνολο); Όχι. Σε ποια social media περισσότερο χρόνο; Στο Tik Tok.

περνάς

Γιατί πιστεύετε ότι επιλέγει να περνάει τον χρόνο του με αυτον τρόπο; Πιστεύω ότι το κάνει για τρεις λόγους. Αρχικά, γιατί είναι εύκολος τρόπος να περάσεις χρόνο, δηλαδή δεν χρειάζεται να καταβάλλει καμία προσπάθεια, έπειτα, επειδή είναι εθιστικός και τρίτον ελλείψει άλλων δραστηριοτήτων. Υπάρχει κάτι που κερδίζει από αυτό;

πιστεύετε

ότι

Ναι, κερδίζει μία γρήγορη και εύκολη ματιά σε διάφορα κομμάτια ζωής που δεν θα μπορούσε αλλιώς να τα δει (ταξιδιωτικούς προορισμούς, δραστηριότητες ανθρώπων από άλλες χώρες κ.α.) Εκτός από αυτό βελτιώνονται τα αγγλικά του. Τι θα θέλατε, ιδανικά, να αλλάξει σε αυτή την επιλογή και για ποιον λόγο; Θα ήθελα να συνεχίσει να παρακολουθεί τα social media, αλλά να περνάει λιγότερο χρόνο σε αυτά, γιατί πρέπει αυτά που παίρνει βλέποντας τις διάφορες ματιές του κόσμου να μπορείς να τα αξιοποιήσει και στη προσωπική του ζωή δηλαδή να τα χρησιμοποιεί ως ερέθισμα, όχι ως κύρια απασχόληση.

STUDENT, 14 YEARS OLD How much time do you spend on various social media per day?

3 hours.

Why do you choose to spend your time this way? Does it help you with something (what do you gain)?

I have nothing else to do and what I gain is that I learn new things and communicate with my friends easily and quickly.

MOTHER How much time does your child spend on various social media per day?

He spends about 2 hours per day on social media.

Why do you think he/she chooses to spend his/her time this way?

I believe he does so for three reasons.

Firstly, because it is an easy way to spend time, that is, it does not require any effort; secondly, because it is addictive; and thirdly, because he doesn’t have any other activities to engage in.

Do you think your involvement with social media is helping you develop some skills?

Is there anything you think he/she gains from this?

Yes, through them I have learned to type quickly on the keyboard, and, from watching some videos, I have learned how to change the oil in a car.

Yes, he gains a quick and easy view of various parts of life that he would not otherwise be able to see (travel destinations, activities of people from other countries, etc.) Besides that, his English is improving.

Have you ever felt addicted to them?

No. Have you ever felt social pressure? (the need to use them from your close, social group)?

No. On which social media do you spend most of the time?

On Tik Tok.

What would you ideally like to change about this option and why?

I would like him to continue spending time on social media, but to spend less time on them, because he should be able to use what he gains from seeing the different perspectives of the world in his personal life, that is, to use them as a stimulus, not as a main occupation.

ΜΑΘΗΤΡΙΑ, 15 ΕΤΩΝ Πόση ώρα τη μέρα απασχολείσαι στα διαφορα social media; Δύο ώρες σίγουρα. Γιατι επιλέγεις να περάσεις τον χρόνο σου με αυτό τον τρόπο; Σε βοηθάει σε κάτι (ποιο είναι το κέρδος;) Ξεκουράζομαι, μιλάω με τους φίλους μου, ενημερώνομαι, είναι ένας τρόπος να περνάω καλά. Πιστεύεις ότι η ενασχόλησή σου με τα social media σε βοηθάει να αναπτύξεις κάποιες δεξιότητες; Όχι. Έχεις νιώσει ποτέ εθισμένος/η σε αυτά; Ποτέ. Έχεις νιώσει ποτέ κοινωνική πίεση; (την ανάγκη να τα χρησιμοποιήσεις από το κοντινό, κοινωνικό σου σύνολο); Όχι άμεσα, αλλά έμμεσα για παράδειγμα όταν συνεννοούμαι με τους φίλους μου για να βγούμε ή όταν θέλω να γνωρίσω κάποιο καινούργιο άτομο αν δεν είχα social media δεν θα μπορούσα. Σε ποια social media περισσότερο χρόνο;

περνάς

Στο Instagram και στο Tik Tok.

ΜΗΤΕΡΑ Πόση ώρα τη μέρα απασχολείται το παιδί σας στα διάφορα social media; Σίγουρα μία ελάχιστο).

ώρα

την

ημέρα

(το

Γιατί πιστεύετε ότι επιλέγει να περνάει τον χρόνο του με αυτον τρόπο; Διότι είναι το καλύτερο και ίσως το μοναδικό μέσο που έχουν τα παιδιά, για να ανήκουν και να μπορούν να εντάσσονται στην ομάδα των συνομηλίκων τους και με αυτόν τον τρόπο καλύπτεται αυτή η ανάγκη που έχουν στην εφηβεία. Υπάρχει κάτι που κερδίζει από αυτό;

πιστεύετε

ότι

Πιστεύω ότι κερδίζει αυτό που θέλει να πετύχει και πραγματικά καταφέρνει να ανήκει στην ομάδα των συνομηλίκων, ωστόσο με πολύ σημαντικές απώλειες (κυρίως χρόνου και εμπειριών). Τι θα θέλατε, ιδανικά, να αλλάξει σε αυτή την επιλογή και για ποιον λόγο; Θα ήθελα να αλλάξει την αποκλειστικότητα με την οποία χρησιμοποιεί αυτό το μέσο για να καλύπτει την ανάγκη της να ανήκει.

STUDENT, 15 YEARS OLD How much time do you spend on various social media per day?

MOTHER How much time does your child spend on various social media per day?

At least one hour per day.

Al least 2 hours.

Why do you choose to spend your time this way? Does it help you with something (what do you gain)?

I can rest, talk to my friends, get informed about events, it’s a way to have fun.

Do you think your involvement with social media is helping you develop some skills?

No. Have you ever felt addicted to them?

Never.

Have you ever felt social pressure? (the need to use them from your close, social group)?

Not directly, but indirectly. For example, when I arrange to go out with my friends or when I want to meet new people, if I didn't have social media, I wouldn't be able to.

On which social media do you spend most of the time?

On Instagram and on Tik Tok.

Why do you think he/she chooses to spend his/her time this way?

Because it is the best, and perhaps the only, means that children have to belong and to be able to join their peer group; the need they have in adolescence to feel like they belong somewhere is met through social media.

Is there anything you think he/she gains from this?

I think she achieves what she wants to achieve and really manages to be part of her peer group, however with significant losses (especially of time and experiences).

What would you ideally like to change about this option and why?

I would like her to change the exclusivity with which she uses social media to fulfill her need to belong.

Μετά από μερικές σύντομες, αλλά διαφωτιστικές συνεντεύξεις, μπορούμε ήδη να έχουμε μία καλύτερη εικόνα για το πώς έχουν τα πράγματα. Αρχικά, κανένας από τους γονείς δεν είναι τελείως ενάντια στην χρήση των social media. Όλοι καταλαβαίνουν την ανάγκη των παιδιών τους να τα χρησιμοποιούν και βρίσκουν πλεονεκτήματα σε αυτό, αλλά έχουν μερικές ανησυχίες όσον αφορά την ώρα που καταναλώνουν σε αυτά και το κατά πόσο επηρεάζονται. Φαίνεται ότι οι ανησυχίες των γονιών δεν είναι παράλογες, καθώς τα παιδιά περνούν τουλάχιστον δύο ώρες από την ημέρα τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με κυριότερα το tik tok και το instagram. Ωστόσο, το θετικό είναι ότι τα παιδιά, σύμφωνα με τα λεγόμενά τους τουλάχιστον, δεν νιώθουν εθισμένα.

After only a few short, but enlightening interviews, we are able to have a more complete image of how things are. To begin with, none of the parents is completely against the use of social media. Everyone understands their children's need to use them and finds advantages in it, but they have some concerns when it comes to the time they dedicate to using them and to the degree they are influenced by them. It seems that parents' concerns are not unreasonable, as teenagers spend at least two hours of their day on social media, mainly Tik Tok and Instagram. The positive aspect, however, is that, at least according to their answers, teenagers don't feel addicted.

43

FREE

time

Στις μέρες μας, οι έφηβοι έχουν πολλές καθημερινές υποχρεώσεις που σχετίζονται κυρίως με τα σχολικά καθήκοντα, τις εξωσχολικές δραστηριότητες και τη διαχείριση των σχέσεων τους με τον κοντινό τους περίγυρο. Αποτέλεσμα αυτής της “γρήγορης” καθημερινότητας είναι η έλλειψη επαρκούς ελεύθερου χρόνου για τους ίδιους και για την αυτοφροντίδα τους. Με αφορμή αυτή τη σκέψη, πήρα συνέντευξη από πέντε άτομα ηλικίας 15 ετών από δύο σχολεία της Ανατολικής Θεσσαλονίκης. Οι απαντήσεις τους επιβεβαίωσαν αδιαμφισβήτητα ότι οι αιτίες είναι, λίγο πολύ, κοινές!

Nowadays, teenagers have many daily obligations mainly related to schoolwork, extracurricular activities, and managing their relationships with their immediate surroundings. The result of this "fast" everyday life is the lack of sufficient free time for themselves and for their self-care. With this in mind, I interviewed five 15-year-olds from two schools in Eastern Thessaloniki. Their answers unequivocally confirmed that the causes are, more or less, common!

BY MARIA CHATZIGIANNAKI

3 D/A

Πόσο ελεύθερο χρόνο έχεις μέσα στην ημέρα; Τέρψη: Περίπου 30’ την ημέρα. Θεοδώρα: Το πολύ μια ώρα. Άννυ:10’-20’ λεπτά Βασιλική: Καθημερινά έχω περιορισμένο ελεύθερο χρόνο. Με τις υποχρεώσεις του σχολείου και σε συνδυασμό με τον χρόνο που περνάω με την οικογένειά μου καταλήγω να έχω ελάχιστη ώρα για τον εαυτό μου λίγο πριν κοιμηθώ. Σίσσυ: Περίπου 1,5 με 2 ώρες.

How much free time do you have in a day?

Terpsi: Approximately 30’ per day.

Theodora: One hour at the most.

Annie: 10’-20’ Vasiliki: Daily, I have limited free time. Considering school duties and time that I spend with my family, I end up having limited amounts of time for myself before sleeping.

Sissy: Approximately 1,5 and 2 hours.

Έχεις ελεύθερο χρόνο μέσα στην εβδομάδα; Αν όχι, γιατί; Τέρψη: Έχω αλλά είναι περιορισμένος. Θεοδώρα: Όχι πολύ, διότι παίζω βόλεϊ και διαβάζω. Άννυ: Μέσα στην εβδομάδα έχω ελεύθερο χρόνο αλλά όχι τόσο πολύ, διότι ασχολούμαι και με άλλες δραστηριότητες και με τα clubs του σχολείου και μου αρέσει και να περνάω τον χρόνο μου παραγωγικά. Βασιλική: Τις περισσότερες ημέρες, τα καθήκοντα του σχολείου, οι διαγωνισμοί και οι άλλες δραστηριότητες με τις οποίες ασχολούμαι “πιάνουν” τον περισσότερο χρόνο μου. Σίσσυ: Έχω ελάχιστο ελεύθερο χρόνο και αυτό είναι κυρίως λόγω του μεγάλου φορτίου εργασίας. Συνήθως είναι τα Σαββατοκύριακα, καθώς δεν έχουμε σχολείο.

Do you have any free time within the week? If no, why do you think that is so?

Terpsi: I do, but it’s limited.

Theodora: Not enough, because I study and play volleyball.

Annie: During the week, I have free time but not much because I participate in other activities related to the school’s clubs, and I like spending my time productively.

Vasiliki: Usually, homework, school tournaments, and other activities take up most of my time.

Sissy: I have little free time because I have to do many things. Usually, that free time is during the weekends since we don’t have school.

Τι κάνεις στον ελεύθερό σου χρόνο; Τέρψη: Βγαίνω έξω με τους φίλους ή με την οικογένειά μου ή βλέπω σειρές στην τηλεόραση. Θεοδώρα: Συνήθως βγαίνω βόλτες. Άννυ: Μου αρέσει να ζωγραφίζω, να ακούω μουσική και κυρίως να μιλάω με φίλους. Βασιλική: Θα ήθελα πολύ να πω: τα χόμπι μου αλλά, δυστυχώς, η αλήθεια δεν είναι αυτή. Κι εγώ, όπως τα περισσότερα παιδιά της ηλικίας μου, καταφεύγω στο αγαπημένο Netflix. Μερικές φορές μου αρέσει, επίσης, να ακούω μουσική και είτε να γράφω είτε να ασχολούμαι με κάτι εντελώς διαφορετικό π.χ. να τακτοποιώ το δωμάτιό μου. Αυτό με βοηθάει να χαλαρώνω και να ξεχνιέμαι εντελώς από τις υποχρεώσεις του σχολείου Σίσσυ: Θα βγω έξω με τους φίλους μου, θα διαβάσω για το σχολείο αλλά και βιβλία που μου αρέσουν, θα καθίσω στο κινητό μου, και θα παίξω με τα αδέρφια μου.

What do you do in your free time?

Terpsi: I hang out with my friends or with my family, or I watch series on TV. Theodora: I usually hang out with friends.

Annie: I like drawing, listening to music, and talking with my friends.

Vasiliki: I would like to say “my hobbies,” but, sadly, this is not the truth. I, like most kids my age, watch Netflix. Sometimes, I also like listening to music, or writing or doing something else. For example, tidying up my room. This helps me relax and forget about my school responsibilities.

Sissy: I go out with friends, do my homework, read books I like, spend time on my phone, and play with my siblings.

Τι πιστεύεις περιορίζει τον ελεύθερο χρόνο σου; Τέρψη: Κυρίως τα καθήκοντα και οι εργασίες του σχολείου. Θεοδώρα: Τα καθήκοντα του σχολείου. Άννυ: Οι υποχρεώσεις του σχολείου και τα καθήκοντα που μας βάζουν. Βασιλική: Προσωπικά δεν ασχολούμαι με κάποιο άθλημα, οπότε αν το έβλεπα λίγο πιο αντικειμενικά το γεγονός ότι είμαι τελειομανής και ασχολούμαι περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε με μερικά πράγματα μου στερεί σε ελεύθερο χρόνο. Σίσσυ: Κυρίως το σχολείο και τα καθήκοντα, αλλά και το ότι είμαι κουρασμένη μέσα στην ημέρα.

In your opinion, what limits your free time?

Terpsi: Mostly, school homework and projects.

Theodora: School homework.

Annie: School responsibilities and the homework we are assigned.

Vasiliki: Personally, I don’t do any sports, but, if I had to be objective, I would say that the fact that I am a perfectionist and spend more time than necessary on specific things is the reason I end up with less free time.

Sissy: Mainly school and homework, but also being tired during the day.

Πώς πιστεύεις οι έφηβοι μπορούν να έχουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο; Τέρψη: Αν το σχολείο δεν έβαζε τόσα καθήκοντα για το σπίτι. Θεοδώρα: Με λιγότερα καθήκοντα. Άννυ: Παίζει μεγάλο ρόλο η διαχείριση του χρόνου (τι ώρα θα ξεκινήσεις τα καθήκοντα), διότι μετά μπορεί να μην έχεις χρόνο να προλάβεις τα πάντα, να αγχωθείς και να είσαι πιο κουρασμένος, και έτσι μειώνεται ο ελεύθερος χρόνος. Πρέπει να βρεις κάποιες μέρες που είσαι πιο παραγωγικός για να μπορείς να τελειώσεις πιο σύντομα για να έχεις περισσότερο ελεύθερο χρόνο Βασιλική: Το πρώτο πράγμα που μου έρχεται στο μυαλό σχετίζεται με το σχολείο. Γενικότερα, όμως, οι περισσότεροι έφηβοι ασχολούνται εκτενώς με αθλήματα και άλλες δραστηριότητες. Αυτά τις περισσότερες φορές έρχονται ως διασκέδαση αλλά αν μπορούσαν να τα περιορίσουν λίγο ίσως να αυξανόταν και ο ελεύθερός τους χρόνος. Σίσσυ: Συνήθως δεν περνάει από το χέρι μας, καθώς δεν διαμορφώνουμε εμείς το πρόγραμμα, αλλά εξαρτάται από άλλους.

How do you think teenagers can have more free time?

Terpsi: If school assigned less homework.

Theodora: With less homework.

Annie: Time management plays a big role (what time we start with our tasks), because then you may not have time to catch up on everything, you will be stressed and more tired, and thus free time decreases. You need to find some days when you are more productive so you can finish sooner and have more free time.

Vasiliki: The first thing that comes to my mind is related to school. More generally, however, most teenagers are extensively involved in sports and other activities. Most of the time, these come as entertainment, but, if they could limit them a little, maybe their free time would increase as well.

Sissy: It is usually out of our hands as we do not shape the program as it depends on others.

Με ποιον περνάς περισσότερο τον ελεύθερο χρόνο σου; Τέρψη: Με τους φίλους ή την οικογένειά μου. Θεοδώρα: Με τους γονείς μου, την ξαδέρφη μου και τους φίλους μου. Άννυ: Με την οικογένειά μου ή με φίλους. Βασιλική: Με την οικογένειά μου, κυρίως με την αδερφή μου και με τη μαμά μου. Συνήθως όταν είναι να δω μία σειρά ή ταινία, είτε επιλέγω είτε μου προτείνουν, να δούμε κάτι. Σίσσυ: Με τους φίλους μου ή μόνη μου.

Who do you spend your free time with?

Terpsi: With my friends or my family.

Theodora: With my family, my cousin, and my friends.

Annie: With my family or with my friends.

Vasiliki: With my family, especially my sister and my mom. Usually when it's time to watch a series or movie, either the others or I choose what to watch.

Sissy: With my friends or by myself.

Κάνεις κάποιο άθλημα ή κάποια εξωσχολική δραστηριότητα στον ελεύθερο χρόνο σου; Αν ναι τι; Τέρψη: Όχι πλέον, αλλά παλιότερα έκανα βόλεϊ. Θεοδώρα: Ασχολούμαι με το βόλεϊ. Άννυ: Μπάσκετ και μπαλέτο. Βασιλική: Όχι, εκτός από προετοιμασία για το proficiency. Όταν έχω ελεύθερο χρόνο κάνω και μαθήματα κιθάρας ,αλλά τα σταμάτησα γιατί δεν προλάβαινα αλλά σχεδιάζω να τα ξαναξεκινήσω. Παρόλα αυτά ασχολούμαι με διάφορες ενδιαφέρουσες δραστηριότητες που έχουν πιο ακαδημαϊκό χαρακτήρα (π.χ. συμμετοχή σε clubs και διαγωνισμούς), αλλά εγώ τις βλέπω και ως ευχαρίστηση. Σίσσυ: Μόνο αγγλικά για να πάρω τα πτυχία που χρειάζονται.

Do you do any sports or extracurricular activities in your spare time? If so, which?

Terpsi: Not anymore, but I used to play volley.

Theodora: I play volley.

Annie: Basket and ballet.

Vasiliki: No, except for preparation for the Proficiency exams. When I have free time, I also take guitar lessons, but I stopped because I didn't have time; I plan to restart them. Nevertheless, I am involved in various interesting activities that have a more academic character (e.g. participation in clubs and competitions), but I also see them as pleasure.

Sissy: Only English to get the degrees I need.

Πόσο ελεύθερο χρόνο θα ήθελες να είχες καθημερινά; Τέρψη: Περίπου μία με μιάμιση ώρα τις καθημερινές για να κάνω περισσότερα πράγματα που μου αρέσουν. Θεοδώρα: Τουλάχιστον δύο με τρεις ώρες καθημερινά. Άννυ: Περίπου δύο με τρεις ώρες. Βασιλική: Δεν θα ήθελα πάρα πολύ ελεύθερο χρόνο. ιδανικά, θα μου έφταναν δύο ώρες ώστε να τις μοιράζω μεταξύ δραστηριοτήτων που θα έκανα για τον εαυτό μου και χρόνο με την οικογένειά μου. Σίσσυ: Τρεις ώρες και παραπάνω, καθώς πιστεύω ότι η ξεκούραση είναι σημαντική και σωματικά αλλά και για την ψυχολογική μας κατάσταση.

How much free time you would like to have in a day?

Terpsi: About 1-1:30 hour on weekdays to do more things I like.

Theodora: At least 2-3 hours daily.

Annie: Approximately 2-3 hours.

Vasiliki: I wouldn't want too much free time; ideally, 2 hours would be enough for me to divide between activities I would do for myself and time with my family.

Sissy: Three hours or more, as I believe that rest is important both for our physical and our psychological state.

53

Γ Λ Ι ΔΥΝΑΤΟΥΣ Τ Ε Σ

By Maida Demirdesli 5 A/B

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ; Η πατριαρχία είναι ένα κοινωνικό σύστημα στο οποίο οι άντρες κατέχουν την πλειοψηφία της εξουσίας στους κοινωνικούς, πολιτικούς, οικονομικούς –και όχι μόνο– τομείς. Ταυτόχρονα, με τη σχεδόν ολοκληρωτική κυριαρχία του ανδρικού φύλου παντού, καθοριστικό χαρακτηριστικό της πατριαρχίας είναι η υποταγή και καταπίεση των γυναικών και πολλών άλλων περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων. Η πατριαρχία εκδηλώνεται συχνά σε πολιτιστικούς και κοινωνικούς κανόνες και πρακτικές που ενισχύουν τα έμφυλα στερεότυπα και διαιωνίζονται μέσω κοινωνικών θεσμών, όπως η οικογένεια, οι χώροι εκπαίδευσης, το κράτος κ.ά. Η έννοια της πατριαρχίας χρησιμοποιείται συχνά στη φεμινιστική θεωρία και τον ακτιβισμό για να αναλύσει και να υποστηρίξει επιχειρήματα που αμφισβητούν την ανισότητα των φύλων και τις διακρίσεις γενικότερα. «ΣΕΞΙΣΜΟΣ» ‘Η «ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ»; Ο σεξισμός και η πατριαρχία είναι συγγενείς έννοιες, αλλά έχουν ξεχωριστές σημασίες. Ο σεξισμός αναφέρεται σε ατομικές στάσεις και διακριτικές συμπεριφορές εις βάρος ατόμων με βάση το φύλο τους. Εκδηλώνεται στην κοινωνία με μορφές όπως η λεκτική, σωματική παρενόχληση, η άνιση αμοιβή στην εργασία, η υποεκτίμηση ή υπερεκτίμηση ικανοτήτων με μοναδικό κριτήριο το φύλο κτλ. Η βασική τους διαφορά είναι πως ο σεξισμός είναι κοινωνικό φαινόμενο (δηλαδή εμφανίζεται στην κοινωνία), ενώ η πατριαρχία είναι το συνολικό κοινωνικό σύστημα πίσω από αυτές τις διακρίσεις, που όχι μόνο επιτρέπει αλλά ενισχύει την εμφάνισή τους. Απλούστερα, ενώ ο σεξισμός είναι δικό μου και δικό σου καθημερινό πρόβλημα, η πατριαρχία είναι το final boss που πρέπει να κερδίσουμε, ώστε να βελτιωθεί συνολικά η ποιότητα ζωής όλων μας. Ε, ΚΑΙ; Δεν είμαι εδώ για να σου πω ότι «όλοι είμαστε ίσοι», αυτό το ξέρεις ήδη (μάλλον.) και ούτε να σε πείσω να «γίνεις φεμινιστής». Το μόνο που ζητώ από σένα είναι πέντε λεπτά από τον χρόνο σου, τόσο όσο να διαβάσεις παρακάτω. ΚΑΛΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΑΛΛΑ ΕΣΥ ΜΙΛΑΣ ΩΣ ΓΥΝΑΙΚΑ. ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΠΗΡΕΑΖΕΙ «ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ»; Η πατριαρχία και τα έμφυλα στερεότυπα έχουν αρνητικό αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή όλων. Πώς, όμως, και γιατί;

Πρώτα πρώτα, ενισχύουν τους παραδοσιακούς ρόλους που μπορούν να παίξουν τα φύλα σε μια κοινωνία, οι οποίοι περιορίζουν τις ατομικές μας επιλογές και ευκαιρίες. Για παράδειγμα, συχνά, στις γυναίκες δημιουργείται η προσδοκία να αναλαμβάνουν ρόλους φροντίδας και να δίνουν προτεραιότητα στην οικογένεια έναντι της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας, ενώ από τους άντρες να είναι η κύρια πηγή οικονομικής ενίσχυσης του σπιτιού και να προτεραιοποιούν την εργασία και όχι την οικογένεια. Σε αυτό το σημείο, είναι σημαντικό να αναφέρω δύο πράγματα: Πρώτον, οι παραδοσιακοί ρόλοι των φύλων διαφέρουν από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή. Δεύτερον, πολλές φορές, μιλάμε για τα «δύο φύλα» (ανδρικό και γυναικείο) και παραβλέπουμε την αναφορά στις υπόλοιπες ταυτότητες φύλου που υπάρχουν, και αυτό γιατί η πλειονότητα των κοινωνιών δεν δίνει το περιθώριο σε όλους να εκφραστούν και να είναι ο εαυτός τους. Η πατριαρχία, επίσης, είναι η αιτία των διακρίσεων που υπάρχουν στους χώρους εργασίας, με τους άντρες να ευνοούνται με ηγετικούς ρόλους και υψηλότερους μισθούς, ενώ οι γυναίκες και οι άνθρωποι με διαφορετικές ταυτότητες φύλου συχνά αντιμετωπίζουν εμπόδια στην επαγγελματική τους ανέλιξη και μπορεί να υποστούν παρενόχληση και διακρίσεις σε πολλά επίπεδα από συνεργάτες ή/και εργοδότες τους. Επιπλέον, το γυναικείο σώμα σεξουαλικοποιείται και αντικειμενικοποιείται στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, γεγονός που καθιστά κίνδυνο της κανονικοποίησης της σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης. Οι άνθρωποι μπορεί να νιώσουν πίεση να συμμορφωθούν με ορισμένα πρότυπα ομορφιάς, προκαθορισμένα από τις βιομηχανίες μόδας και θεάματος, γεγονός που οδηγεί σε χαμηλή αυτοπεποίθηση και σε ανασφάλεια σχετικά με το σώμα, την εξωτερική εμφάνιση και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μας. Ακόμα, είναι ο κύριος λόγος που αυξάνεται η τοξική αρρενωπότητα, η οποία οδηγεί σε επιβλαβείς για το άτομο και την κοινωνία συμπεριφορές, όπως η επιθετικότητα, η βία και η έλλειψη συναισθηματικής έκφρασης. Η πατριαρχία επίσης επιδρά στις διακρίσεις εις βάρος της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, λόγω των άκαμπτων κοινωνικών κανόνων που αφορούν την προσωπική έκφραση και των ετεροκανονικών (στα αγγλικά heteronormative) προσδοκιών που οδηγούν στον κοινωνικό αποκλεισμό των όχι-στρέιτ και τρανς ατόμων. Αυτά είναι «λίγα» παραδείγματα για το πώς η πατριαρχία επηρεάζει άμεσα ολόκληρο τον κόσμο.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ; Σε νιώθω. Είναι αρκετά δύσκολο να το καταλάβεις όλο με την πρώτη. Όμως είναι πολύ σημαντικό για όλους να εξαλείψουμε –ή τουλάχιστον να μειώσουμε– τα επίπεδα πατριαρχικών και σεξιστικών πεποιθήσεων της κοινωνίας. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, παίρνω τον ρόλο του σούπερ-κακού από την αγαπημένη σου παιδική σειρά και σου εξηγώ το πώς. Ο τερματισμός της πατριαρχίας είναι μία σύνθετη και συνεχής διαδικασία που απαιτεί συνέπεια και ατομικές, .συλλογικές και συστημικές αλλαγές Η εκπαίδευση του εαυτού μας αλλά και των γύρω μας, σχετικά με την πατριαρχία και τις επιπτώσεις της στην κοινωνία, είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την ανάγνωση φεμινιστικής λογοτεχνίας ή συγγραφέων που δεν είναι άντρες, την έρευνα περί των ανισοτήτων που επικρατούν ανά τον κόσμο, τη συμμετοχή σε συζητήσεις με άλλους και, φυσικά, τον προσωπικό προβληματισμό. Μέσω των παραπάνω έρχονται η αμφισβήτηση των παραδοσιακών ρόλων και παγιωμένων στερεοτύπων, ενέργειες που βοηθούν στην κατάρρευση της δυαδικής ή μανιχαϊστικής σκέψης (στα αγγλικά binary way of thinking ή manichaeism, η πεποίθηση δηλαδή πως υπάρχουν μόνο δύο πλευρές στα πράγματα, όπως άσπρο/μαύρο, καλό/κακό, άντρας/ γυναίκα, και πως κατά κάποιο τρόπο αυτά είναι αντίθετα και κάποιο υπερτερεί του άλλου). Ακόμα, η ενδυνάμωση και συμπερίληψη των γυναικών και των περιθωριοποιημένων φύλων είναι άκρως απαραίτητη. Τρόποι με τους οποίους μπορεί να συμβεί αυτό είναι η ενσωμάτωση, η ορατότητα και ένταξή τους σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας, η προώθηση ίσων εκπαιδευτικών και επαγγελματικών ευκαιριών, η υποστήριξη πολιτικών που είναι ρητώς υπέρ της ισότητας και της κοινωνικής προόδου σε αυτόν τον τομέα και η αντιμετώπιση προβλημάτων όπως η σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση και η έμφυλη βία. Τέλος, πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας ότι οι άντρες είναι σύμμαχοι στον αγώνα και όχι αντίπαλοι. Εάν είναι πληροφορημένοι και συνειδητοποιημένοι, μπορούν να διαδραματίσουν σημαντικό ρόλο στην προσπάθεια αυτή. Με την αμφισβήτηση σεξιστικών στάσεων και συμπεριφορών όταν τις βλέπουν να συμβαίνουν, με την υποστήριξη και ενδυνάμωση –ακόμα και με μικρές κινήσεις– των γυναικών και ατόμων άλλων φύλων που βρίσκονται στον κοινωνικό τους περίγυρο και την προώθηση θετικών μορφών ανδρισμού και αρρενωπότητας στα Μέσα και την Παιδεία, οι άντρες όχι μόνο βοηθούν στην επίλυση του προβλήματος, αλλά παύουν να είναι και μέρος του. Το να ξεπεραστεί ένα πρόβλημα τέτοιων διαστάσεων και τόσο βαθιά ριζωμένο στην κοινωνία και τον τρόπο σκέψη του καθενός είναι δύσκολο, μα παραμένει ευθύνη μας. Μην αποθαρρύνεσαι όμως. Σκέψου το σαν ένα σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες. Για να λυθεί χρειάζεται αφοσίωση, υπομονή και επιμονή. Λειτουργώντας ως ένα σύνολο και δουλεύοντας μαζί, έχοντας ως κοινό στόχο την ισότητα και τη βελτίωση της καθημερινότητάς μας, μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν κόσμο πιο δίκαιο και χωρίς αποκλεισμούς. Έναν κόσμο στον οποίο ο καθένας θα νιώθει ασφαλής να είναι ο εαυτός του, και άρα θα είναι ελεύθερος και ευτυχισμένος.

PATRIARCHY? Patriarchy is a social system in which men hold the majority of power in social, political, economic –and not only– domains. At the same time, with almost total dominance of the male gender, a defining characteristic of patriarchy is the subjugation and oppression of women and many other marginalized social groups. Patriarchy often manifests itself in cultural and social norms and practices that reinforce gender stereotypes and are perpetuated through social institutions such as family, educational settings, the state or government, etc. As a concept, it is often used in feminist theory and activism to analyze and support arguments that challenge gender inequality and discrimination in general.

"SEXISM" OR "PATRIARCHY"? Sexism and patriarchy are related concepts, but they have different meanings. Sexism refers to individual attitudes and discriminatory behaviors against individuals based on their gender. It appears in society in forms such as verbal and/or physical harassment, unequal pay, the underestimation or overestimation of abilities based solely on gender, etc. Their main difference is that sexism is a social phenomenon (that is, it occurs in society), while patriarchy is the overall social system behind these distinctions, which not only allows but reinforces their occurrence. Simply put, while sexism is a problem for you and me to face daily, patriarchy is the final boss that we must defeat in order to improve the overall quality of life for all of us.

SO WHAT? I'm not here to point my finger at you and tell you that "we're all equal", you already (probably) know that. Neither am I going to convince you to "become a feminist". All I ask of you is simply five minutes of your time, enough to read the rest of this article.

SO FAR SO GOOD BUT YOU’RE EXPRESSING THE FEMALE PERSPECTIVE. HOW IS THIS SOMETHING THAT AFFECTS "ALL OF US''?

Patriarchy and gender stereotypes have a negative impact on everybody's daily life. But, how and why?

First, they reinforce the traditional roles that each gender is allowed to have in society, roles which limit our individual choices and opportunities. For example, women are often expected to take on caring roles and prioritize family over their careers, while men are expected to be the primary breadwinners and prioritize work over family. At this point, it is important to mention two things:

Firstly, traditional gender roles differ from place to place and from era to era. And secondly, often we talk about the "two sexes" (male and female) and neglect to mention the other gender identities that exist, and this is because most communities do not allow everyone to express their identities and be themselves.

Patriarchy is also the cause of discrimination in the workplace, with men being favored with leadership roles and higher salaries, while women and people with different gender identities often face barriers to career advancement and may experience harassment and discrimination on multiple levels by co-workers and/or their employers.

Additionally, the female body is sexualized and objectified in the Mass and Social Media, which risks normalizing sexual harassment and abuse. People can also feel pressured to conform to certain beauty standards set by the fashion and entertainment industries, which leads to low levels of self-esteem and confidence and insecurities about our bodies, appearance, and special attributes. More so, it is the main reason why toxic masculinity is on the rise, which leads to behaviors harmful to the individual and society as well, such as aggression, violence, and lack of emotional expression.

Patriarchy and sexist stereotypes also affect discrimination against the LGBTQIA+ community, due to rigid social norms regarding personal expression and heteronormative expectations that lead to the social exclusion of non-straight and/or trans individuals.

These are "few" examples of how patriarchy directly affects the entire world.

AND NOW WHAT? I’ve been there. It's quite difficult to understand it all at first. But it is very important for everyone to eliminate –or at least reduce– the levels of patriarchal and sexist beliefs in society. So at this point, I take on the role of the supervillain from your favorite children's show and explain how. Ending patriarchy is a complex and ongoing process that requires consistency and individual, collective, and systemic change.

How we educate ourselves and the people around us about patriarchy and its effects on society is an important first step. This can include reading feminist literature or non-male authors, researching inequalities around the world, engaging in discussions with others and, of course, personal reflection. Through the above comes the questioning of traditional roles and consolidated stereotypes, actions that help eliminate a binary way of thinking (or Manichaeism, the belief that there are only two sides to things, such as white/black, good/evil, male/female, and that somehow these are opposites and one is superior to the other).

Also, the empowerment and inclusion of women and marginalized genders is absolutely necessary. Ways in which this can happen are integrating them, making them visible, and including them in all aspects of everyday life, promoting equal educational and professional opportunities, supporting politicians that are explicitly in favor of equity and social progress when it comes to gender equality, and addressing issues such as sexual harassment and abuse and gender-based violence.

Finally, we must always keep in mind that men are allies in this effort, not opponents. If they are informed and aware, they can play an important role. By challenging sexist attitudes and behaviors when they see them happening, by supporting and empowering –even with small,everyday actions– the women and people of other genders in their lives and promoting positive forms of masculinity in the Media and in Education, men will not only help solve the problem, but will also cease to be a part of it.

To overcome a problem of such dimensions and so deeply rooted in society and everyone's way of thinking is difficult, but it remains our responsibility. But don't be discouraged. Think of it as a crossword for capable and experienced solvers. It takes dedication, patience, and perseverance to solve it. By acting as a whole and working together, our common goal being equality and the improvement of our lives, we can create a fairer and more inclusive world. A world in which everyone will feel safe to be themselves, and therefore be free and happy.

60

IN GRE VS D

A

A O R B

EC E

Σπουδές στην Ελλάδα η στο εξωτερικό; Όλες οι μαθήτριες και όλοι οι μαθητές έρχονται κάποια στιγμή αντιμέτωποι με αυτήν τη μεγάλη απόφαση. Άλλοι επιλέγουν να πραγματοποιήσουν τις σπουδές τους στη μητρική τους χώρα, ενώ άλλοι πάλι προτιμούν να περάσουν τα φοιτητικά του χρόνια στο εξωτερικό. Όμως, πίσω από κάθε τέτοια απόφαση, κρύβονται αμέτρητα διλήμματα, αδιέξοδα, εναλλαγές συναισθημάτων και ανησυχίες που συνοδεύουν την προσπάθεια κάθε μαθητή και κάθε μαθήτριας να πάρει την κατάλληλη απόφαση. Στόχος, λοιπόν, των συνεντεύξεων που ακολουθούν είναι να βοηθήσουμε τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μας να γνωρίσουν καλύτερα την πραγματικότητα που θα ακολουθήσει την απόφασή τους μέσα από την οπτική σημερινών φοιτητών και αποφοίτων του Ανατόλια.

Studies in Greece or abroad? All students face this big dilemma at some point in their life.

Some choose to study in their homeland, while others decide to spend their college years abroad. However, behind every decision like this, there are countless dilemmas, dead ends, mixed feelings, and anxiety about making the right choice. We conducted the following interviews to help our fellow students learn more about the reality that will follow their decision with the help of Anatolia alums who are, at the moment, pursuing their studies abroad and in Greece.

BY KONSTANTINA TSIGDINOU 3 D/A

KATERINA VOUTSA, ‘20

Είμαι τριτοετής φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, στο τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων. Αν και το ενδεχόμενο να σπουδάσω στο εξωτερικό ήταν κάτι που σκεφτόμουν πολύ σοβαρά, ειδικά λόγω των δυνατοτήτων που προσέφερε το IB program του σχολείου μου, εν τέλει αποφάσισα να παραμείνω στην πόλη όπου μεγάλωσα, τη Θεσσαλονίκη. Καθοριστικός παράγοντας για αυτήν την εξέλιξη της ακαδημαϊκής μου πορείας ήταν οι γονείς μου, οι οποίοι με προέτρεψαν να ακολουθήσω το Γενικό Λύκειο, καθώς έτσι θα είχα «ανοιχτές» δύο επιλογές: πανελλήνιες και ανεξάρτητες αιτήσεις για πανεπιστήμια του εξωτερικού. Δυστυχώς, όπως συνειδητοποίησα αργότερα, ήταν σχεδόν αδύνατο να γίνω δεκτή στα πανεπιστήμια που με ενδιέφεραν στην Αγγλία, καθώς απαιτούνταν εξαιρετική επίδοση στις πανελλήνιες, παράλληλα με παρακολούθηση μαθημάτων A levels. Από τη μία δεν μπορούσα να ανταποκριθώ σε κάτι τέτοιο, από την άλλη, δεν ήθελα να επωμιστεί η οικογένειά μου το κόστος σπουδών στην Αγγλία για κάποιο πανεπιστήμιο, το οποίο θα ήταν απλά plan B και κάπως έτσι κατέληξα να σπουδάζω στην Ελλάδα.

Αν σπούδασες στην Ελλάδα, υπάρχει κάτι που σε έχει κάνει να μετανιώσεις για την απόφασή σου αυτή; Υπάρχουν κάποια πλεονεκτήματα σε σχέση με σπουδές στο εξωτερικό; Σίγουρα, κάθε απόφαση έχει τα θετικά και τα αρνητικά της. Δυστυχώς, ανακάλυψα πως πολλά από τα στερεότυπα που ακούγονται για το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι πραγματικότητα. Η θεωρητική φύση πολλών μαθημάτων μου, αλλά και ο υπερβολικά μεγάλος αριθμός φοιτητών ανά έτος, είχαν ως αποτέλεσμα πολλά μαθήματα να διδάσκονται παθητικά, χωρίς να αναλύονται οι πρακτικές εφαρμογές των όσων μαθαίνουμε. Από την άλλη, αυτό με κινητοποίησε να αναζητήσω εξωτερικά ερεθίσματα για να «γεμίσω» αυτά τα κενά, με πρακτικές σε επιχειρήσεις, συμμετοχές σε projects, επιμορφώσεις και φοιτητικές ομάδες. Από αυτές τις δραστηριότητες σίγουρα βγήκα κερδισμένη, αποκομίζοντας hands-on γνώση που δε νομίζω ότι προσφέρεται ακόμα και σε πανεπιστήμια του εξωτερικού.

... . .

Πού σπουδάζεις ή σπούδασες και ποιοι παράγοντες επηρέασαν την απόφασή σου;

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . ..

Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων

. . . .. .

Where do you study and which factors influenced your choice?

This is my third year at the University of Macedonia, in the department of Business Administration. Even though studying abroad was something that I had thought about a lot, especially due to the opportunities the IB program offered, eventually, I chose to stay in the city I grew up in, Thessaloniki. My parents played a determining role in the course of my academic path, as they encouraged me to continue my studies in the Greek Lykeio, since this would provide me with two options: sit for the Panhellenic exams and apply independently to universities abroad. Unfortunately, as I realized later, it was impossible to be accepted at the UK universities I was interested in as they demanded excellent scores in the Panhellenic exams, while, at the same time, I had to attend A level classes.

On the one hand, I wouldn’t be able to do both, and on the other, I didn’t want my family to bear the cost of my studying in England for a university which was my plan B. And just like that, I ended up studying in Greece.

If you studied in Greece, is there anything that has made you regret your decision? Are there any advantages to studying abroad?

Certainly, every decision has its pros and cons.

Unfortunately, I discovered that a lot of the stereotypes regarding the Greek university are indeed true. The theoretical nature of many of my courses, as well as the overwhelming number of students per year, resulted in many courses being taught passively, without the practical applications of what we learn being analyzed.

Βασικός παράγοντας που μου επέτρεψε χρονικά να εμπλακώ στα παραπάνω είναι η μεγαλύτερη ελευθερία που δίνει το ελληνικό πανεπιστήμιο στον φοιτητή να καθορίζει το πρόγραμμά του, το ποια μαθήματα θα παρακολουθεί και ποια όχι κ.ο.κ. Αυτό σίγουρα λειτουργεί ως «δίκοπο μαχαίρι», αλλά στη δική μου περίπτωση με ωφέλησε. Τέλος, σημαντικό πλεονέκτημα του ελληνικού πανεπιστημίου κατά τη γνώμη μου είναι η 4ετής φοίτηση (σε αντίθετη με 3ετή προγράμματα σπουδών σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες), η οποία επιτρέπει στον φοιτητή να γνωρίσει περισσότερα επιστημονικά πεδία και πιθανόν να ανακαλύψει ενδιαφέροντα που μπορεί να μη φανταζόταν ποτέ ότι θα είχε. Στη δική μου περίπτωση αυτό συνέβη, καθώς, μπαίνοντας στη σχολή, νόμιζα ότι με ελκύει ο τομέας του Μάρκετινγκ, ενώ πλέον ασχολούμαι περισσότερο με Ανάλυση Δεδομένων και Βελτιστοποίηση Αποφάσεων.

Θεωρείς ότι μια ξένη γλώσσα θα δυσκόλευε τις σπουδές σου, γι’ αυτό και λειτούργησε ως αποτρεπτικός παράγοντας; Όχι, σε καμία περίπτωση. Θεωρώ πως τα αγγλικά μου βρίσκονται σε πολύ καλό επίπεδο και δεν πιστεύω πως θα είχα κάποιο θέμα παρακολουθώντας μαθήματα σε κάποιο πανεπιστήμιο του εξωτερικού. Εξ’ άλλου, ακόμα και τώρα, τις περισσότερες φορές καταφεύγω σε ξενόγλωσση βιβλιογραφία για να αναζητήσω πληροφορίες για τις εργασίες της σχολής μου ή για προσωπική ενημέρωση.

Ποια είναι η γνώμη σου για τη διαφορά της φοιτητικής ζωής στο εξωτερικό και αυτής στην Ελλάδα; Στο κομμάτι της φοιτητικής ζωής νομίζω εδώ στην Ελλάδα έχουμε το προβάδισμα! Οι πιο γνωστές φοιτητουπόλεις της Ελλάδας, μεταξύ των οποίων και η Θεσσαλονίκη, προσφέρονται για να γνωρίζεις κόσμο, να βγαίνεις κλπ, επειδή όλα τα στέκια είναι συγκεντρωμένα σε μια αρκετά μικρή και εύκολα προσβάσιμη περιοχή. Αντίθετα, πιστεύω πως μια μεγάλη πόλη μπορεί να είναι αρκετά χαοτική στην αρχή και οι μεγάλες αποστάσεις να κάνουν την επαφή με φίλους πιο δύσκολη και κουραστική. Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον οικονομικό παράγοντα, φυσικά. Στην Ελλάδα έχουμε την τύχη να απολαμβάνουμε αρκετά χαμηλό κόστος ζωής σε σχέση με χώρες της βορειοδυτικής Ευρώπης, ενώ πολλές παροχές προσφέρονται δωρεάν ή σε χαμηλότερες τιμές στους φοιτητές, όπως η σίτιση και η διανομή συγγραμμάτων.

-

On the other hand, this was what motivated me to look for external stimuli to "fill" these gaps, such as internships in companies and participation in projects, development opportunities and student groups. I definitely gained a lot from these activities, like hands-on experience that I don't think is offered even at universities abroad. A key factor that allowed me to get involved in all these activities is the greater freedom that the Greek university allows students with respect to course attendance etc. This, however, can work both ways. In my case, it proved beneficial.

Finally, an important advantage of the Greek university is its 4-year duration (as opposed to 3year study programs in other European countries), as this provides students with the opportunity to explore more scientific fields and discover interests that they may never have imagined.

Personally, upon entering university, I thought I was attracted to the field of Marketing, but now, I am more involved in Data Analysis and Decision Optimization.

Do you think that a foreign language would make your studies more difficult, so it acted as a discouraging factor?

No, by no means. I think my English is at a very good level and I don't think I would have any problem attending courses at a university abroad.

Besides, even now, most of the time, I resort to foreign language literature for my projects or for personal information.

What is your view on the differences between student life in Greece and abroad?

In terms of student life, I believe that Greece has the lead! The most famous student towns in Greece, including Thessaloniki, are ideal for meeting people, going out, etc., because all the hangouts are concentrated in a fairly small and easily accessible area. On the contrary, I think that a big city can be quite chaotic in the beginning, and long distances can be a problem when one is trying to contact friends.

We mustn’t leave out the financial factor. In Greece we are fortunate enough to enjoy a fairly low cost of living compared to countries in NorthWest Europe, while many student benefits, such as meals and the distribution of textbooks, are free of charge or are offered at reduced prices to students.

Αντίθετα, από όσο γνωρίζω, η διαδικασία αιτήσεων σε πανεπιστήμια του εξωτερικού εστιάζει αρκετά στην ίδια την προσωπικότητα του υποψηφίου, καθώς και στο πώς έχει καταφέρει να εφαρμόσει τις γνώσεις που διαθέτει σε διαφορετικά πλαίσια. Έτσι, θέλοντας κάποιος να γίνει δεκτός, «αναγκάζεται» να αναζητήσει εναλλακτικές λύσεις σε προβλήματα, να καλλιεργήσει τη σκέψη του και να αναπτυχθεί πολύπλευρα.

Ποιες διαφορές στην καθημερινή ρουτίνα αντιμετωπίζει κάποιος/α κατά τη γνώμη σου στο εξωτερικό; Το πρώτο βασικό πρόβλημα είναι η γραφειοκρατία που θα αντιμετωπίσει ένας ξένος πολίτης αναφορικά με τη δημιουργία τραπεζικού λογαριασμού, λογαριασμού κινητής τηλεφωνίας κ.ο.κ. Αυτό ισχύει κυρίως για το πρώτο διάστημα παραμονής στο εξωτερικό ή για κάποια ειδική ανάγκη που μπορεί να προκύψει στη συνέχεια και να απαιτεί επαφή με δημόσιες υπηρεσίες. Φυσικά, για εμάς τους Έλληνες, τα προβλήματα αυτά περιορίζονται σημαντικά εντός της ΕΕ. Η δεύτερη δυσκολία είναι να συνηθίσεις τη ζωή μόνος σου, με τα όποια προβλήματα μπορεί να συνεπάγεται αυτή – πρακτικά (πχ καθαριότητα) ή ψυχολογικά (όχι δια ζώσης επαφή με οικογένεια και φίλους). Κατά τη γνώμη μου, βέβαια, μόλις κάποιος προσαρμοστεί σε αυτήν τη νέα καθημερινότητα, θα είναι πολύ πιο ανεξάρτητος και ευέλικτος για μελλοντικές αλλαγές στη ζωή του.

Πόσο χρονικό διάστημα χρειάστηκε για να αποφασίσεις πού θα σπουδάσεις; Πόσο καλά θεωρείς ότι εξέτασες την απόφασή σου; Μπορώ να πω πως υπερανέλυσα την απόφαση αυτή, έχοντάς την να τριβελίζει στο μυαλό μου καθόλη τη διάρκεια του Λυκείου, χωρίς να μπορώ να κάνω μία τελική επιλογή. Είχα σχεδόν αποστηθίσει τα προγράμματα σπουδών διαφορετικών πανεπιστημίων, έφτιαχνα λίστες με pros και cons, έβλεπα testimonials από φοιτητές στο εξωτερικό, με αποτέλεσμα να κοντεύω να τρελαθώ

In your opinion, is there a significant difference in the preparation required for universities abroad and in Greece?

The admissions system certainly represents the culture of each educational system as well. In Greece, unfortunately, we have not overcome the concept of memorizing and simply reproducing knowledge, without any room for critical thinking, and to the greatest extent this is what is expected of us in the Panhellenic exams. I strongly disagree with this system, as it opposes the contemporary paradigm of fostering creativity and critical thinking, two skills that are necessary for the professional market as well.

On the contrary, as far as I know, the application process for universities abroad focuses quite a lot on the candidates’ personality, as well as how they manage to apply their knowledge in different contexts. In their effort to become accepted abroad, students are, therefore, “forced” to look for alternative solutions to problems, cultivate their way of thinking and to have the opportunity to develop multifacetedly.

What routine differences do you think someone faces abroad?

The first main problem is the bureaucracy that one has to deal with as a foreign citizen regarding opening a bank account, mobile contracts etc. This applies mainly to the first period of living abroad or to some special need that may arise afterwards and requires contact with public services. For us Greeks, things are of course easier because of the EU. Another difficulty is to get used to living alone, with whatever problems this may entail – of practical nature (doing the housework) or psychological nature (not being in close contact with family and friends). In my opinion, however, once someone adapts to their new daily routine, they will be much more independent and flexible for future changes in their life.

How long did it take you to decide where you were going to study? How well did you consider your decision?

-

Η τελική απόφαση πάρθηκε προς το τέλος, όταν συνειδητοποίησα ότι οι επιλογές που είχα στη Μεγάλη Βρετανία δεν με ικανοποιούσαν τελικά τόσο, και ακόμα και τότε ένιωθα πως ό,τι και να διαλέξω θα είναι λάθος . Εν τέλει, συνειδητοποιώ τώρα πως η – καθόλου ψύχραιμη – διαχείρισή μου δε βοήθησε. Έπρεπε να έχω καταλήξει σε μια απόφαση νωρίτερα και να κάνω stick to it. Στην τελική, όντως είναι πολύ σημαντική απόφαση, αλλά υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί τρόποι να φτάσεις στον στόχο σου που ίσως και να μην έχει και τόση σημασία αν μία απόφαση δεν είναι η βέλτιστη. Αν γυρνούσες τον χρόνο πίσω θα έπαιρνες διαφορετική απόφαση για το πού θα επέλεγες να σπουδάσεις; Όχι! Η ζωή μου στην Ελλάδα έχει πάρει αρκετά όμορφη τροπή τα τελευταία χρόνια και, παρόλο που μπορεί να μην είμαι 100% ευχαριστημένη από τη σχολή μου, δεν το μετανιώνω καθόλου. Έχω πάρει πολλές γνώσεις, έχω ζήσει χρήσιμες εμπειρίες και είμαι έτοιμη για το επόμενο βήμα, μόλις αποφοιτήσω.

I can say that I overanalyzed this decision. I let it hang over my head throughout high school, without being able to make a final decision. I almost memorized the study programs of different universities, I made lists of pros and cons, I watched student testimonials, and, as a result, I drove myself crazy.

The final decision was made towards the end, when I realized that the options I had in the U.K. were ultimately not that satisfying, and even then I felt that whatever I chose would be wrong.

-

I now realize that my - not at all cool - management did not help. I should have come to a decision earlier and stuck to it. In the end, this is indeed a very important decision, but there are so many different ways to reach your goal that it may not even matter that much if your decision turns out not to be the optimal one.

If you could go back in time, would you make a different decision about where you would choose to study?

No! My life in Greece has taken quite a beautiful turn in recent years and, although I may not be 100% happy with my school, I don't regret it at all. I have gained a lot of knowledge, I have had useful experiences, and I am ready for the next step once I graduate.

Πού σπουδάζεις ή σπούδασες και ποιοι παράγοντες επηρέασαν την απόφασή σου; Σπουδάζω στη Μεγάλη Βρετανία, στο Sussex University, και αυτό που με επηρέασε θα έλεγα είναι η ανάγκη να μάθω πώς είναι η ζωή στον έξω κόσμο και όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σίγουρα και η αγάπη μου για το business, γεγονός που με οδήγησε και στο να πάω τελικά στο Πανεπιστήμιο του Sussex,που ήταν η δεύτερη επιλογή μου στο εξωτερικό.

Yπάρχει κάτι που σε έχει κάνει να μετανιώσεις για την απόφασή σου αυτή; Υπάρχουν κάποια πλεονεκτήματα σε σχέση με σπουδές στην Ελλάδα; Οι δυσκολίες είναι αμέτρητες, δεν ξέρω από πού να ξεκινήσω… Θα έλεγα ότι κάποιες από αυτές είναι το να μάθεις να συντηρείς 100% τον εαυτό σου κάτω από διαφορετικές συνθήκες και όχι με τη στήριξη της οικογένειας που στην Ελλάδα θα ήταν δίπλα σου σε κάθε πρόβλημα και ίσως κάτι αστείο, με το οποίο θα συμφωνήσουν πολλοί μαζί μου: ο άθλιος καιρός της Μεγάλης Βρετανίας! Τα πλεονεκτήματα σίγουρα είναι και αυτά πολλά: Το βασικό είναι πως κάνεις γνωριμίες, και στον δικό μου τομέα είναι πολύ σημαντική η δικτύωση, πόσο μάλλον όταν γίνεται με άτομα από όλον τον κόσμο. Επιπλέον, η χαρά του ότι κάνεις κάτι μόνος σου και το παλεύεις χωρίς κανέναν να σε πηγαίνει από το χέρι και κάθε φορά που καταφέρνεις κάτι, σε κάνει να αισθάνεσαι δυο φορές περήφανος .

Αν σπούδαζα στην Ελλάδα, το μόνο μου θέμα θα ήταν ότι η Ελλάδα είναι μικρή και μίζερη πλέον. Κάποιους δεν μας χωράει -είναι σαν να βάζεις έναν ελέφαντα στο ίδιο κλουβί που θα έβαζες τον σκύλο σου.. Για καλοκαίρι είναι μια χαρά, όπως και αν έχεις ήδη επιχείρηση. Αλλά για έναν νέο και φοιτητή business μάλιστα, δεν είναι και το καλύτερο μέρος. Έξω θα μάθεις πολλά, γιατί υπάρχει καινοτομία σε κάθε κλάδο και ανάπτυξη όχι μόνο στη θεωρία, αλλά και στην πράξη.Το μόνο πλεονέκτημα των σπουδών στην Ελλάδα είναι πως είσαι σπίτι σου, με την οικογένειά σου και, για μένα, τίποτα δεν συγκρίνεται με την Ελλάδα και την οικογένειά μου. Είναι και θα είναι το καλύτερο μέρος.

Θεωρείς ότι μια ξένη γλώσσα θα δυσκόλευε τις σπουδές σου, γι’ αυτό και λειτούργησε ως αποτρεπτικός παράγοντας;

.. .. . . .

Business & management studies

. .. . . . . . . . . . . . . . . . . . . .. . ..

NIKOS PAPAIOANNOU, ‘20

. . . . . ..

Where do you study or did you study and what factors influenced your choice?

I study in the U.K., at Sussex University. My decision to study at this university was influenced by the need to find out what it would be like to live abroad and away from Greece, but also by my love for business, which led me to choose Sussex University, which was my second choice among other universities abroad I applied to.

Have you ever regretted your decision to study abroad? Are there advantages in comparison to studying in Greece?

The difficulties are countless, I don’t even know where to start… I would say that finding out how to take care of yourself 100% under different circumstances and not with the support of your family has proven to be one of the biggest challenges. Another problem that may sound kind of funny is the terrible British weather. However, there are many advantages, too. One of the most important is the fact that you meet people and form a useful global professional network, which is very important in my field of specialization. Moreover, the joy of being able to cope on your own and fight without getting help from anyone makes you feel really proud.

If I were studying in Greece, the only problem would be that Greece is rather small and miserable. For some of us, Greece is not the best fit – it is like placing an elephant in the same cage as your dog.

Greek summers are great, and owning a business is fine too, but for young business students, it is not the best place. Universities abroad will teach you lots of things because innovation is everywhere, not just in theory but also in practice. The only advantage of studying in Greece is that you are in your home country with your family, which for me is very important and can’t be compared with anything.

Δεν θεωρώ πως μια ξένη γλώσσα θα σε δυσκολέψει στις σπουδές σου. Όλα είναι χρήσιμα στη ζωή και σίγουρα το να ξέρεις κάτι παραπάνω από τον διπλανό σου, βοηθάει. Προσωπικά, με βοήθησε το γεγονός ότι ξέρω ξένες γλώσσες, ακόμη και εάν κάποιες από αυτές όχι τόσο καλά, όσο άλλες. Βοηθάει στη δικτύωση. Η ζωή, άλλωστε, είναι μετά τις σπουδές, οπότε όλα είναι κέρδος όσον αφορά τη γνώση.

Ποια είναι η γνώμη σου για τη διαφορά της φοιτητικής ζωής στο εξωτερικό και αυτής στην Ελλάδα; Οι διαφορές αφορούν κυρίως το βιοτικό επίπεδο, αλλά και τις σπουδές. Τα λάθη πληρώνονται πιο πολύ έξω και με χρήμα, αλλά και με ιδρώτα, αφού εάν χάσεις ένα μάθημα, έχεις μεν μια ευκαιρία να το ξαναδώσεις, ενώ στην Ελλάδα δεκαπέντε και λίγες λέω. Με λίγα λόγια, το εξωτερικό σε πειθαρχεί και σε βάζει σε πρόογραμμα, είτε το θέλεις, είτε όχι.

Υπάρχει κατά τη γνώμη σου σημαντική διαφορά προετοιμασίας για πανεπιστήμια του εξωτερικού και της Ελλάδος; Φυσικά και υπάρχουν διαφορές. Η Ελλάδα πιστεύω ότι σε προετοιμάζει με λάθος τρόπο για τις πανελλήνιες και μετέπειτα για τις σπουδές σου, ενώ αν θέλεις να σπουδάσεις στο εξωτερικό, υπάρχουν διαφορετικές διαδικασίες όπως είναι τα SAT, IELTS κ.λ.π., που απαιτούν διαφορετικό τρόπο διαβάσματος. Σύμφωνα με το ελληνικό σύστημα, αν δεν «σκοτωθείς» στο διάβασμα, δεν θα περάσεις εκεί που θέλεις, και ακόμη και αν κάνεις αυτό που πρέπει, πάλι μπορεί να μην τα καταφέρεις. Για το εξωτερικό ακολουθείς πιο συγκεκριμένη διαδικασία, και είναι πιο εύκολο να ξαναδώσεις εξετάσεις για να περάσεις κάπου καλύτερα.

Ποιες διαφορές ρουτίνας αντιμετωπίζει κάποιος κατά τη γνώμη σου στο εξωτερικό; Δεν υπάρχουν πολλές διαφορές. Η ρουτίνα είναι ίδια, απλά ίσως να είναι λίγο πιο απαιτητική η ζωή στο εξωτερικό μέχρι να προσαρμοστεί κάποιος. Είτε στην Ελλάδα, είτε έξω, η ρουτίνα του φοιτητή είναι ίδια, απλά εδώ που είμαι, έχει σίγουρα πιο πολύ διάβασμα.

Πόσο χρονικό διάστημα χρειάστηκε για να αποφασίσεις πού θα σπουδάσεις; Πόσο καλά θεωρείς ότι εξέτασες την απόφασή σου; Σχεδόν καθόλου. Πήρα την απόφασή μου αρκετά γρήγορα, και η εξέταση δεν ήταν και πολύ πολύπλοκη. Ήξερα τι ήθελα και τι έψαχνα και σίγουρα από πού θα μπορούσα να αποκομίσω περισσότερες γνώσεις και έτσι επέλεξα.

Do you think that a foreign language can make your studies more difficult? Is that something that influenced your decision?

I don’t think that a foreign language will make things difficult for someone. Everything is beneficial in life, and knowing something more than the person next to you is helpful. Personally, the fact that I speak some foreign languages, some of them more fluently than others, was very helpful. It is also useful in networking. After all, real life begins after finishing your studies, so every piece of knowledge is beneficial.

What do you think is the difference between college life abroad and in your country’s university?

The differences have to do with the living conditions but also the studies. Mistakes can prove costly and more strenuous abroad, since if you don’t manage to pass a course, you have just one opportunity to re-sit an exam, while in Greece, you can try almost 15 times in order to pass, and that makes things a lot easier. In other words, universities abroad discipline you and put you on a schedule whether you want to or not.

Do you believe that there is a significant difference in preparation for universities abroad and in Greece?

Of course there are differences. I believe that Greece prepares you in the wrong way for the Panhellenic exams and your studies, while, if you want to study abroad, there are many different procedures, like sitting for the SATs, IELTS etc, which require a different kind of studying. I disagree with the Greek system that forces you to “study till you drop,” and even that cannot guarantee your acceptance into the school of your choice. If you want to study abroad, the application process is more straightforward, and it is always simpler to reapply and set a higher goal if you are not satisfied with the results you get the first time.

What are the routine differences one encounters in universities abroad?

There aren’t many differences. The routine is the same, but life abroad may be more demanding until someone adapts completely. Whether in Greece or abroad, a student’s routine is the same. One thing is sure, however: studying is much more challenging where I’m at now.

How long did it take you to decide where to study?

How well do you think you considered your decision?

It didn’t take me that much. I decided quickly, and the exams I had to take wasn’t that complicated. In addition, I knew what I was looking for and where I could acquire more knowledge, and these two factors affected my decision.

68

ΤΟ ΚΗΝΥΓΙ ΤΩΝ

IVIES

BY DAPHNE VITSOU, IB2

Όλοι μας έχουμε ακούσει ιστορίες τύπου «Ε, αφού έγραψε τόσο καλά στις πανελλήνιες, της είπα ότι θα ήταν μεγάλη ανοησία να μην πάει νομική παρόλο που αυτή ήθελε φιλολογία και στο τέλος την πείσαμε» , όπως και… «Δεν πέρασε ο καημένος σε κάποια καλή σχολή, γι’ αυτό έφυγε έξω για σπουδές». Δυστυχώς, στην Ελλάδα, οι πανελλήνιες είναι ένας μικρός Θεός και οι σχολές που εκτιμούνται πιο πολύ, είναι αυτές της ιατρικής και της νομικής με την αρχιτεκτονική, τη βιολογία, την ψυχολογία και τη μηχανική να ακολουθούν ασθμαίνοντας. Εδώ, βέβαια, κρύβεται μια μικρή παγίδα γιατί πολλοί θεωρούν πως η ευφυΐα των μαθητών/τριών καθορίζεται από τη σχολή στην οποία θα καταφέρουν να περάσουν. Έξυπνοι είναι μόνο οι γιατροί και οι δικηγόροι. Όσοι σπουδάζουν οικονομικά, διοίκηση επιχειρήσεων ή καλές τέχνες πέρασαν σε αυτές τις σχολές μόνο και μόνο, γιατί απλά δεν μπορούσαν να γράψουν καλύτερα στις πανελλήνιες. Λοιπόν, εγώ, που θεωρώ τον εαυτό μου ανοιχτόμυαλο, έπεσα σε μία παρόμοια παγίδα. Είναι καιρός που κατάλαβα ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια και οι πανελλήνιες δεν μου ταιριάζουν και έτσι επέλεξα να κάνω αιτήσεις σε πανεπιστήμια στην Αμερική. Ως κάποια που θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με την τέχνη, έχω υποστεί αρκετό πατρονάρισμα. Ευτυχώς, κατάλαβα γρήγορα τι συμβαίνει στα πανεπιστήμια της Ευρώπης και των ΗΠΑ: Για να το θέσω απλά, κάποιος/α μπορεί να σπουδάσει ένα αντικείμενο που στην Ελλάδα έχει μεγαλύτερο πρεστίζ και οι βάσεις των σχολών είναι πιο υψηλές (τύπου νομική), έχοντας χαμηλότερη απόδοση από κάποιον/α που σπουδάζει ένα αντικείμενο σε σχολές που εδώ έχουν χαμηλότερες βάσεις (τύπου θεατρολογία). Και αυτό σίγουρα είναι πολύ πιο πρακτικό, αφού έτσι ο καθένας και η κάθε μία από εμάς μπορεί να σπουδάσει το αντικείμενο που μας αρέσει ανεξάρτητα από το ακαδημαϊκό μας επίπεδο. Στη διάρκεια συμπλήρωσης των αιτήσεών μου, όμως, έπεσα και εγώ σε μία παγίδα… Σε μία από τις πρώτες συναντήσεις που έκανα στο γραφείο του US College Counseling Office του Ανατόλια, φρόντισαν να υπογραμμίσουν ότι «το πιο σημαντικό κριτήριο για να επιλέξεις πανεπιστήμιο είναι το να σου ταιριάζει, όχι το αν λέγεται Harvard, Princeton και Stanford!». Υπάρχουν περίπου 3.000 πανεπιστήμια. Πολλά από αυτά μπορούν να προσφέρουν μια εξαιρετική εκπαίδευση και να ταιριάζουν με τις απόψεις και τον χαρακτήρα του/ της μαθητή/ τριας. Ωραίο δεν ακούγεται; Όταν ξεκινήσαμε τη διαδικασία των αιτήσεων, οι συζητήσεις για τα “μεγάλα” πανεπιστήμια, συμπεριλαμβανομένων των Ivy Leagues, με φίλους/ες και συμμαθητές/ήτριες άρχισαν να γίνονται όλο και πιο συχνές, και εγώ δεν έμεινα ανεπηρέαστη... Η ιδέα ότι τα μόνα δυνατά πανεπιστήμια είναι τα πρώτα 10 στη λίστα των US News University ranking υπάρχει και είναι μάλιστα ισχυρή. Και εγώ, για να πω την αλήθεια, το πίστεψα, παρά τις προειδοποιήσεις και την καθοδήγηση των συμβούλων σπουδών μας. Και, εάν και ακόμα δεν έχω καταφέρει να ξεφύγω εντελώς από αυτή τον τρόπο σκέψης, αποφάσισα να ακολουθήσω τη συμβουλή που μου δόθηκε και τώρα πλέον είμαι σίγουρη πως η επιλογή πανεπιστημίων είναι κάτι πολύ πιο υποκειμενικό από μια λίστα!

We have all heard stories such as: "Well, since she scored so high in the Panhellenic exams, I told her it would be a big mistake for her not to go to law school, even though she wanted to study philology and, in the end, we convinced her ", or "The poor guy didn't get into a good school in Greece, and that's why he had to study abroad". Unfortunately, in Greece, we treat the Panhellenics like a small God. The most valued schools are those of medicine and law followed by architecture, biology, psychology and engineering. Now this is quite tricky as, in some cases, people assume that student IQ is determined by the school they get into. Only doctors and lawyers are smart. Those who study economics, business administration or fine arts went to these schools only because they simply could not score higher in the Panhellenics. Ι might consider myself open-minded, but I fell into a similar trap. A while ago I realized that Greek universities and the Panhellenics are not my cup of tea, so I chose to apply to American universities. As someone who wants to work as a professional artist, I've been patronized for that. Fortunately, I quickly realized how things work at universities in Europe and in the US: To put it simply, one can choose a subject which is more prestigious in Greece and requires high scores (like law) with a much worse performance than someone who attends a subject in schools that require lower scores (like drama). And this is certainly very practical since all of us can study the subject we want to irrespective of our academic level. But, while filling in my applications, I fell into a trap too…

In one of the first meetings I had at the US College Counseling Office at Anatolia, they made sure to emphasize that "the most important factor in choosing a university is that it suits your personality and not that it be called Harvard, Princeton or Stanford!". There are about 3,000 universities. Many of them can provide an excellent education and match the students’ perspective and personality.

Sounds nice, doesn’t it?

When we started working on the application process, discussions with friends and classmates about the "prestigious" universities, including the Ivy Leagues became frequent, and I wasn’t immune to these.... The idea that the only universities that matter are the first 10 in the U.S. News University ranking list is very dominant. And to be honest, despite the warnings and guidance of our college counselors, I fell for it. Although I still haven't completely abandoned this idea, I have decided to follow the advice I was given and I am now certain that selecting universities is something much more subjective than picking the highest number from a list.

34

PARENTS VS CHILDREN Career Orientation

BY ANDRIANI-MARIA LAMRINOU, IB1

Πρόσφατα άκουσα πολλούς συμμαθητές και πολλές συμμαθήτριές μου να παραπονιούνται για το γεγονός ότι θέλουν να σπουδάσουν κάτι με το οποίο οι γονείς τους δε συμφωνούν. Αυτό με έκανε να σκεφτώ πώς είναι να διαλέγεις ένα πεδίο σπουδών και ένα επάγγελμα και οι γονείς σου να μη συμφωνούν με την επιλογή σου. Δεν ξέρω αν αυτό συμβαίνει επειδή εμείς -οι έφηβοι- συνήθως αλλάζουμε γνώμη όσον αφορά την επαγγελματική μας σταδιοδρομία. Ή μήπως οφείλεται στο ότι εμείς επιλέγουμε να μην ακολουθήσουμε την “οικογενειακή παράδοση” ή επειδή οι επιλογές μας θεωρούνται πολύ τολμηρές για να θεωρηθούν σταθερές. Και τι θα έπρεπε οι γονείς να κάνουν για να βοηθήσουν την κατάσταση; Πρώτα απ’ όλα, η σκέψη των γονιών μας να μας αποθαρρύνουν -ή στη χειρότερη να μας απαγορεύουν- από το να ακολουθήσουμε το όνειρό μας έτσι ώστε να ακολουθήσουμε μια πιο σταθερή επαγγελματική πορεία η είναι, από μόνη της, λάθος. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εάν ένας έφηβος “ενθαρρυνθεί” αρκετά να γίνει -ας υποθέσουμε- μηχανικός επειδή, σύμφωνα με τους γονείς του, αυτό θα του εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή, το πιο πιθανό είναι αυτός ο έφηβος να τα παρατήσει στο μέσο των σπουδών του. Πρέπει πάντα να έχουμε στο μυαλό μας τι είναι πιο σημαντικό: Η ψυχική μας ισορροπία ή την εκπλήρωση των επιθυμιών των γονιών μας; Ως έφηβοι συνηθίζουμε να επιζητούμε την υποστήριξη των γονιών μας και περιμένουμε να μην κριθούμε από αυτούς και να μη μας σταματήσουν από το να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας. Εξάλλου πρόκειται για τη δική μας ζωή και όχι των γονιών μας και θα έπρεπε να σπουδάσουμε κάτι που μας γεμίζει και μας κάνει χαρούμενους. Συνεχίζοντας υπάρχει μια πολύ διάσημη φράση στα ελληνικά που πάει ως εξής: “όλοι οι συγγενείς μου είναι…, άρα θα πρέπει και εγώ να γίνω…”, και καταλαβαίνω ότι πολλά άτομα θα νιώσουν πιεσμένα να ακολουθήσουν ένα συγκεκριμένο επάγγελμα, ειδικά όταν υπάρχει μια οικογενειακή παράδοση. Από τη στιγμή που ένας έφηβος παίρνει μια απόφαση βασισμένη πάνω στη δική του ελεύθερη βούληση ή επειδή θαυμάζει τους γονείς του και όχι επειδή έχουν πιεστεί, όλα είναι καλά. Ας μην ξεχνάμε ότι ο καθένας μας είναι διαφορετικός και ότι οι επιλογές της οικογένειάς μας δε θα πρέπει να γίνουν και δικές μας! Πειράζει αν, για παράδειγμα, σε μια ολόκληρη οικογένεια γιατρών, κάποιος θέλει να γίνει δικηγόρος ή αν κάποιος θέλει να γίνει ηθοποιός ακόμα και εάν υπάρχει μια οικογενειακή επιχείρηση που έχει περάσει από γενιά σε γενιά; Δεν υπάρχει τίποτα κακό σε αυτό και η διαφορετικότητα θα πρέπει να γίνει αποδεκτή από τους γονείς, οι οποίοι οφείλουν να στηρίζουν την επιλογή του παιδιού τους. Σε γενικές γραμμές, είναι εντελώς λάθος να μη στηρίζεις τις επιλογές του παιδιού σας επειδή δεν εκπληρώνουν τις δικές σας επιθυμίες. Ωστόσο, καταλαβαίνω το γεγονός ότι οι γονείς θέλουν το παιδί τους να έχει μια πιο άνετη και σταθερή ζωή από τη δική τους, αλλά το να ωθείται στο να ακολουθήσει κάτι το οποίο δε θέλει είναι πολύ πιο σίγουρο ότι θα προκαλέσει ανεπιθύμητα αποτελέσματα, γιατί τα παιδιά μπορεί να καταλήξουν μίζεροι ενήλικες που -πιθανότατα- θα κατηγορούν τους γονείς τους για τις κακές τους επιλογές.

Τι θα πρέπει να γίνει σε μια τέτοια κατάσταση; Όσον αφορά εμάς -τους έφηβους- έχω μόνο ένα πράγμα: Πρέπει να αγωνιστούμε. Να αγωνιστούμε για αυτό που θεωρούμε ότι είναι σωστό και να μη φοβόμαστε να αντιμετωπίσουμε τους γονείς μας και να τους πείσουμε ότι αυτό που θέλουμε να σπουδάσουμε είναι αυτό που μας ταιριάζει περισσότερο. Εξάλλου, όπως ειπώθηκε και πριν, πρόκειται για τη δική μας ζωή και όχι γι’ αυτήν των γονιών μας. Πρέπει να ακολουθήσουμε τα όνειρά μας και για αυτό ερχόμαστε στο σχολείο και θέλουμε να πάμε και στο πανεπιστήμιο. Φυσικά πρέπει να ζητήσουμε την υποστήριξη των γονιών μας και να πούμε για ποιον λόγο το επάγγελμα που επιλέγουμε θεωρούμε ότι πραγματικά μας εκφράζει. Ωστόσο, υπάρχει πάντοτε αξία στο να συζητάμε με τους γονείς μας και να ακούμε τα όσα έχουν να πουν πάνω στο συγκεκριμένο θέμα, αφού σίγουρα θα μας προσφέρουν εναλλακτικές που μπορεί να λειτουργήσουν ως ενδιάμεσες λύσεις. Ας μη βιαστούμε να απορρίψουμε και ας σκεφτούμε κατά πόσο μας εκφράζουν οι εναλλακτικές αυτές. Ίσως τελικά να ακολουθήσουμε ένα επάγγελμα που δεν είχαμε σκεφτεί και ίσως μας εκφράσει τελικά περισσότερο από αυτό που είχαμε αρχικά στο μυαλό μας. Είναι, επίσης, πολύτιμο να μπορούμε να καταλαβαίνουμε τον εαυτό μας. Η αυτογνωσία είναι σημαντικό πράγμα. Όσον αφορά τους γονείς, και πάλι ένα έχω να πω: Πρέπει να υποστηρίζετε τα παιδιά σας. Αλλά πριν φτάσετε σε αυτό το σημείο πρέπει να τα ακούτε και να μιλάτε μαζί τους. Δεν έχετε ακούσει τη φράση “Η επικοινωνία είναι το κλειδί”; Υπάρχει λόγος για τον οποίο ειδικά γι’ αυτό το ζήτημα η επικοινωνία είναι σημαντική. Πρέπει να είστε πρόθυμοι να ακούσετε τα παιδιά σας και να μάθετε περισσότερα για αυτά και τις ασχολίες τους. Θα πρέπει επίσης να είστε ανοιχτοί απέναντι σε προτάσεις τους και μην προσπαθείτε να επιβάλλετε τα όνειρά σας σε αυτά. Αν θέλουν να σπουδάσουν λογοτεχνία, αλλά εσείς θέλετε να σπουδάσουν ιατρική, θα πρέπει να ρωτήσετε τους λόγους. Μην τα πιέζετε να ακολουθήσουν τα δικά σας όνειρα. Ως γονείς πρέπει πάντα να καθοδηγείτε τα παιδιά σας στην πορεία της ζωής, προσφέροντάς τους ασφάλεια και αποδεχόμενοι παράλληλα τις επιθυμίες και τις ανάγκες τους.

Πώς μπορεί το σχολείο να βοηθήσει; Το σχολείο οφείλει να βοηθά τους μαθητές, τις μαθήτριες και τους γονείς στην προσπάθειά τους να βρουν λύσεις που θα ωφελούν και τις δύο πλευρές. Θα ήταν επίσης χρήσιμο αν το σχολείο παρέχει ένα δωρεάν τεστ για κάθε παιδί, προκειμένου να το βοηθήσει να ανακαλύψει την κλίση του και ποια πορεία θα μπορούσε να ακολουθήσει. Επιπλέον, πιστεύω ότι θα ήταν καλό οι καθηγητές και οι καθηγήτριες να μιλούν με τους γονείς. Εξάλλου, οι έφηβοι περνούν τη μισή τους μέρα στο σχολείο και μερικές φορές οι βαθμοί μας μπορούν να αποκαλύψουν πολλά όσον αφορά τα μαθήματα στα οποία είμαστε καλοί και δυνατοί. Ένα είναι βέβαιο: Αν όλοι επικοινωνούμε περισσότερο, σίγουρα οι αποφάσεις μας θα βασίζονται σε περισσότερη και καλύτερη πληροφόρηση.

Recently, I heard many of my fellow students complain about the fact that they want to study something with which their parents don’t agree. That has made me think what it must feel like choosing a field of study and a career and having your parents oppose your choice. Is it because we - teenagers- often change our minds regarding our career path? Is it because we opt not to follow a “family tradition,” or because our choices are too bold to be considered stable? And what should parents do in order to help the situation?

First and foremost, the idea of our parents discouraging - if not forbidding- us from pursuing our dream in order to follow a career path that might prove to be more financially stable is wrong.

There is no doubt that if a teenager is strongly “encouraged” to become -let’s say- an engineer because, according to his/her parents, this would guarantee a better life, that teenager halfway through university will most probably give up. We have to always consider what is more important: Our mental balance or fulfilling our parents’ wishes? As teenagers, we tend to seek support from our parents, and we expect not to be judged and not to be stopped from following our dreams. It is after all our life and not our parents’, and we should study something that will make us feel fulfilled and happy.

Moving on, there is a very well popular phrase in Greek that goes “all my relatives are…and so I should be one too”, and I understand that many people might feel pressured to follow a certain career, especially when there is a family tradition to be followed. As long as a teenager makes a decision based on free will or because of admiration for their parents, and not because they have been pressured, everything is fine. Let’s not forget that everyone is different and our family’s choices should not become our own. Does it matter if in an entire family of doctors let’s say, someone wants to become a lawyer? What if someone wants to become an actor even though there is a family business that has been passed from generation to generation? There’s nothing wrong with that, and difference should be accepted by parents, who have an obligation to support their child’s choice.

In general, it is completely wrong to oppose your children’s choices just because they don’t align with your expectations. However, I do understand why parents want their children to have a more comfortable and stable life than they did but pushing them to follow something that they don’t want to will almost certainly lead to undesirable consequences as children may end up becoming miserable adults, who will -very likely- blame their parents for their own bad choices.

What should be done in a situation like this?

As far as us -teenagers- are concerned, I only have one thing to say: We have to fight. Fight for what we believe is right and not be afraid to confront our parents and convince them that what we want to study suits us the most. Besides, as mentioned before, it is our life and not our parents’. We are meant to follow our dreams and that is why we come to school and want to go to university after all. Of course we should ask for our parents’ support and argue that the profession we want to follow actually expresses us.

However, there is always value in discussing with our parents and listening to what they have to say on the matter, as and they will certainly give us alternatives that might work as middle ground. We shouldn’t be too quick to reject them. Who knows? We might actually end up following a career path that we hadn’t thought of before and one that expresses us more than the one we initially had in mind. It is very crucial to try to understand ourselves and what interests us most, as self-awareness is very important.

As far as parents are concerned, once again, I have one important thing to say: Support your children. But before you reach that point, you should listen to and talk with them. Haven’t you heard the phrase “Communication is the key”? There’s a reason why in this case communication is important. You should be eager to listen to your children and learn more about them and their hobbies. You should also be open to suggestions and try not to impose your dreams on them. If they want to study literature but you want them to study medicine, you should ask why. Don’t push us into following your dreams. As parents, you should always guide us into the path of life whilst keeping us safe and embracing our wants and needs.

How can the school help?

School can help us and our parents to find solutions that can benefit both parties. It could also be beneficial if the school provided a test, free of charge, for us to discover what path we should follow. In addition, I believe that teachers should also talk to parents as well. Besides, we, as teenagers, spend half of our day at school, and sometimes students’ grades can reveal a lot about which subjects they’re good and strong at. One thing is certain: If we all communicated with each other, then all our choices could be better informed.

76

ANATOLIA CHRISTMAS

BAZAAR SPEED INTERVIEWS

BY KONSTANTINA TSIGDINOU 3 D/A

Κατά τη διάρκεια του Christmas Bazaar του σχολείου μας, αποφασίσαμε να συνομιλήσουμε με σε κάποιους από τους επισκέπτες μας, ενώ απολάμβαναν την υπέροχη Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Στόχος μας ήταν να ανακαλύψουμε την οπτική των συνανθρώπων μας για τα Χριστούγεννα, να μάθουμε ποιες είναι οι αγαπημένες τους εποχιακές δραστηριότητες, τι σημαίνει για αυτούς προσφορά, αλλά και να τους δώσουμε την ευκαιρία να μοιραστούν με τα αγαπημένα τους πρόσωπα τις προτιμήσεις τους.

During our School’s Christmas Βazaar, we decided to interview some of the visitors while they were enjoying the magnificent Christmas mood. Our goal was to discover how they view Christmas, what they enjoy doing the most during the holidays, what giving means to them, as well as give them the chance to share their preferences with their favorite people.

MARA KOLOVOU

PANAGIOTIS PANTZARELAS

SANDY XATZIPRODROMOU

ANASTASIS PAPANASTASIOU

DANAI TSATSOU

KATERINA VOUTSA

THEODORA KALAITZI

Σου αρέσουν τα Χριστούγεννα;

Μου αρέσουν γιατί έχουμε διακοπές, ξεκουραζόμαστε και έχουμε χρόνο να δούμε τους φίλους μας (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) Μου αρέσουν πολύ τα Χριστούγεννα γιατί μου θυμίζουν τη παιδική μου ηλικία. (Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) Μου αρέσουν, γιατί παίρνω πολλά δώρα και λεφτά. (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Εννοείται ότι μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, είναι από τις πιο γλυκές εποχές του χρόνου. Μου θυμίζουν οικογενειακές στιγμές και είναι για μένα η καλύτερη περίοδος. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Μου αρέσουν πολύ τα Χριστούγεννα, γιατί πιστεύω ότι μπορούμε να έρθουμε πιο κοντά με την οικογένειά μας, κάτι που πιστεύω ότι είναι πολύ σπουδαίο. (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Μου αρέσουν πολύ τα Χριστούγεννα, γιατί είναι μια περίοδος χωρίς υποχρεώσεις και μπορούμε να βρεθούμε με την οικογένειά μας και να περάσουμε χρόνο μαζί. (Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα πάρα πολύ. Υπάρχουν πολλά φωτάκια και έχουμε χρόνο για την οικογένειά μας και για τον εαυτό μας.(Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

Do you like christmas?

I really like Christmas as we are on vacation, we have the chance to rest, and we have plenty of time to see our friends. (Mara Kolovou, student, 3B/A) I like Christmas because it reminds me of my childhood. (Panagiotis Pantzarelas, teacher) I like Christmas because I receive a lot of gifts and money. (Danai Tsatsou, student, 3D/A) Of course, I like Christmas. Christmas is one of the sweetest seasons of the year. It brings back family memories and it is my favorite period of the whole year. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) I love Christmas as I believe that we can spend more time with our families, something that is really important. (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) I really like Christmas, as it is a period without many obligations, which means that I get to spend time with my family.(Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) I really like Christmas. There are many decorative Christmas lights and we have plenty of time for ourselves and for our family. (Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

Προτιμάς κουραμπιέδες ή μελομακάρονα;

Προτιμώ κουραμπιέδες, γιατί μου αρέσει η άχνη ζάχαρη. (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) Και τα δύο μου αρέσουν πάρα πολύ. (Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) Τίποτα από τα δύο. Και τα δύο απαίσια είναι. (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Κουραμπιέδες. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Ξεκάθαρα μελομακάρονα. (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Μελομακάρονα εννοείται και “δε δέχομαι άλλη απάντηση”. (Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Μελομακάρονα δαγκωτό! (Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

Do you prefer kourabiedes or melomakarona?

I prefer kourabiedes because I like powdered sugar. (Mara Kolovou, student, 3B/A) I like both very much. (Panagiotis Pantzarelas, teacher) Neither. Both taste terrible. (Danai Tsatsou, student, 3D/A) Kourabiedes. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) Definitely melomakarona. (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) Honey macaroons of course, and I don’t accept any other answer. (Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) Melomakarona of course! (Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

Ποιο είναι το καλύτερο δώρο που σου έχουν κάνει ποτέ;

Το καλύτερο δώρο που μου έχουν κάνει είναι ένα βιβλίο, συγκεκριμένα ένα βιβλίο που έψαχνα αρκετό καιρό. (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) Δε θυμάμαι κάποιο συγκεκριμένα. (Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) . Όταν ήμουν τεσσάρων, οι γονείς μου, μου είχαν πάρει ένα τετραώροφο σπίτι Playmobil. (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Τα παιδιά μου. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Μου είχαν πάρει στην πρώτη δημοτικού ένα πιάνο που μου είχε αρέσει πάρα πολύ, γιατί μπορούσα να γίνω μουσικός γεγονός πολύ σπουδαίο για μένα. (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Ένα σκουφάκι που μου είχε κάνει το αγόρι μου, επειδή κάποιος μου είχε κλέψει το δικό μου. (Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Δε ξέρω. Τα δώρα για μένα δεν είναι τόσο σημαντικά. Μου αρέσουν όλα τα δώρα ακόμα και τα μικρά. (Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

What is the best gift you have ever received?

The best gift that I have ever received was a book I was looking for but couldn’t find for a long time. (Mara Kolovou, student, 3B/A) I don’t remember anything specific. (Panagiotis Pantzarelas, teacher) When I was four years old, my parents bought me a four-storey Playmobil house. (Danai Tsatsou, student, 3D/A) My children. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) When I was in first grade, my parents bought me a piano, which I liked very much because it meant I could be a musician, which meant a lot to me. (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) A winter cap from my boyfriend because someone had stolen mine. (Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) I don’t know. Personally, I don’t consider gifts important. I like all presents, even the small ones.

(Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

Ποιο είναι το καλύτερο δώρο που έχεις κάνει ποτέ εσύ;

Το καλύτερο δώρο ήταν μια μπλούζα στη μαμά μου που έλεγε μαμά σ’αγαπώ. (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) Δε θυμάμαι δυστυχώς. (Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) Μια αγκαλιά όταν τη χρειαζόταν ένα άτομο πραγματικά. (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Τα παιδιά μου. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Δε μπορώ να σκεφτώ κάτι. (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Είχα κάνει δωράκια για όλη την οικογένειά μου, κάποια από τα περασμένα Χριστούγεννα.(Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Στον αδελφό μου είχα αγοράσει κάτι ωραίες μπλουζίτσες. (Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

What is the best gift you have ever received?

An ‘I love you mom” T-shirt I bought for my mom. (Mara Kolovou, student, 3B/A) I don’t remember anything specific either. (Panagiotis Pantzarelas, teacher) A hug when a person really needed it. (Danai Tsatsou, student, 3D/A) My children. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) I can’t think of anything specific. (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) I bought some small but meaningful presents for all my family some years ago. (Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) I have bought some nice T-shirts for my brother. (Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

Πόσες φορές έχεις επισκεφθεί το Christmas Bazaar του Ανατόλια;

Δεν το έχω ξαναεπισκεφτεί -είναι η πρώτη φορά. (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) 5 ή 6. (Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) Κάθε χρόνο από τότε που γεννήθηκα -14 χρόνια. (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Κάθε χρόνια από το 1986, που ήμουν και εγώ μαθήτρια. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Πρώτη φορά φέτος, επειδή λόγω κορονοϊού δεν έχω καταφέρει να ξαναέρθω. (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Εννιά φορές. (Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Είναι η πρώτη φορά, γιατί είμαι για πρώτη χρονιά στο Ανατόλια μαθήτρια αλλά θα έρχομαι κάθε χρόνο γιατί είναι τέλεια! (Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

How many times have you been to Anatolia’s Christmas Bazaar?

This is actually my first time. (Mara Kolovou, student, 3B/A) Five or four times. (Panagiotis Pantzarelas, teacher) Every year since I was born (14 years) (Danai Tsatsou, student, 3D/A) Every year since 1986, when I was an Anatolia student. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) Due to the corona virus, I haven’t been able to come before this year, so this is my first time. (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) Nine times. (Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) It’s my first time, as this is my first year as an Anatolia student, but I will keep coming every year as it’s perfect! (Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

Ξέρεις πότε ξεκίνησε το Christmas Bazaar του Κολλεγίου Ανατόλια;

Δυστυχώς δεν ξέρω. (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) Γύρω στη δεκαετία του 1930.(Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) Πολύ παλιά. (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Δε το γνωρίζω. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Πρέπει να είναι πολύ παλιά -το 1990; (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Τη δεκαετία του ‘30; (Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Πολύ παλιά… Το 1995;! (Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

Do you know when the Christmas Bazaar started?

Unfortunately, I don’t. (Mara Kolovou, student, 3B/A) Around the 1930s, I believe. (Panagiotis Pantzarelas, teacher) A long time ago. (Danai Tsatsou, student, 3D/A) I don’t know. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) It must be a long time ago. Around 1990? (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) Around 1930? (Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) A long time ago . . . In 1995? (Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

Τι σημαίνει για σένα προσφορά;

Προσφορά σημαίνει να δίνεις πράγματα δικά σου και να κάνεις τους άλλους χαρούμενους. (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) Σημαίνει αυτό που μας κάνει ανθρώπους. (Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) Είναι κάτι σημαντικό να δίνουμε στους άλλους που έχουν ανάγκη για να βοηθάμε τον κόσμο. (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Προσφορά σημαίνει να δίνεις απλόχερα σε όσους έχουν ανάγκη και να το κάνεις μέσα από την καρδιά σου. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Να θυσιαζόμαστε για τους άλλους και να χαρίζουμε σε κάποιον που έχει ανάγκη. (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Προσφορά σημαίνει ανιδιοτελής παροχή σε άλλους χωρίς να έχουμε εμείς κάποιο προσωπικά όφελος. (Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Να βοηθάμε τους άλλους ανθρώπους που μας χρειάζονται, γιατί εμείς μπορεί να έχουμε όλα, αλλά κάθε φορά που θέλουμε κάτι παραπάνω από τα βασικά, πρέπει να έχουμε πάντα στο μυαλό πως κάποιοι άλλοι άνθρωποι δεν έχουν ούτε αυτά. (Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

What does giving mean to you?

Giving away your own things and making other people happy along the way.

3B/A)

(Mara Kolovou, student,

Giving is what makes us human. (Panagiotis Pantzarelas, teacher) It is very important to give to others who are in need in order to help them. (Danai Tsatsou, student, 3D/A) Giving means providing things to others in need with all your heart. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) Sacrificing ourselves for others and giving away things to those who are in need. (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) Giving means selflessly providing to others without any personal benefit or advantage. (Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) Helping other people in need. We may have everything we need, but when we want something that exceeds our basic needs, we must always keep in mind that there are some people that don't even have the basics.

(Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

Ποια είναι η αγαπημένη Χριστουγεννιάτικη ασχολία σου;

Μου αρέσει να ακούω Χριστουγεννιάτικη μουσική, να στολίζω το δέντρο και να φτιάχνω κουραμπιέδες και μελομακάρονα. (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) Να διαβάζω ένα βιβλίο δίπλα στο τζάκι. (Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) Να στολίζω το δέντρο. (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Να κάνω Χριστουγεννιάτικα μπισκότα.. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Να τρώω μελομακάρονα. (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Το να φτιάχνω μελομακάρονα. (Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Μου αρέσει πολύ να στολίζω το δέντρο και να χορεύω με τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια. (Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

Which is your favorite Christmas activity?

I enjoy listening to Christmas music, decorating the Christmas tree, and baking traditional Greek treats.

(Mara Kolovou, student, 3B/A) Reading a book by the fireplace. (Panagiotis Pantzarelas, teacher) Decorating the Christmas tree. (Danai Tsatsou, student, 3D/A) Baking Christmas biscuits. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) Eating melomakarona. (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) Baking melomakarona. (Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) I’m fond of decorating the Christmas tree and dancing to Christmas songs..(Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

Ποιο αγαπημένο σου πρόσωπο ανυπομονείς να δεις τις γιορτές;

Ανυπομονώ να δω τους συγγενείς και τα ξαδέρφια μου που μένουν μακριά και τους φίλους μου που μένουν στην Ελβετία. (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) Κάποιους ανθρώπους που αυτή τη στιγμή αναγκάστηκαν να φύγουν και να πάνε στο εξωτερικό. (Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) Φίλους μου από την Αθήνα. (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Να περάσω πιο πολύ χρόνο με τα παιδιά μου. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Τον παππού μου και τη γιαγιά μου. (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Όλους, θέλω να μαζευτούμε όλη η οικογένεια. (Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Τη μαμά μου. (Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

Who is that one person that you can’t wait to see every Christmas?

I look forward to seeing my relatives and my cousins who live far away, and my friends who live in Switzerland. (Mara Kolovou, student, 3B/A) Some people that were forced to move abroad. (Panagiotis Pantzarelas, teacher) My friends from Athens. (Danai Tsatsou, student, 3D/A) I want to spend more time with my children. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) My grandfather and my grandmother. (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) Everyone, I want to spend time with all my family. (Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) My mom. (Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

Πες μας κάτι που θέλεις να ξέρουν τα αγαπημένα σου πρόσωπα αυτά τα Χριστούγεννα.

Θέλω να ξέρουν ότι τους αγαπάω και ότι αυτά τα Χριστούγεννα θα είναι τα πιο ωραία που θα περάσουμε. (Μάρα Κολοβού, μαθήτρια 3B/A) Ότι και αυτά τα Χριστούγεννα αλλά και για όλα τα υπόλοιπα, ότι αυτά τα πρόσωπα θα τα αγαπάω πολύ. (Παναγιώτης Παντζαρέλας εκπαιδευτικός) Να μου πάρετε καλλυντικά για δώρα, παρακαλώ! (Δανάη Τσάτσου – μαθήτρια, 3D/A) Θέλω να ξέρουν ότι τους αγαπώ πολύ και αν λείπω από κοντά τους είναι γιατί με υποχρεώνει η δουλειά μου να το κάνω. (Σάντυ Χατζηπροδρόμου - απόφοιτη Anatolia High School) Ότι τα αγαπώ συνέχεια. (Αναστάσης Παπαναστασίου – μαθητής, 4C/B) Ότι τα αγαπάω πολύ ακόμα και αν μερικές φορές είμαι απότομη μαζί τους. (Κατερίνα Βουτσά - απόφοιτη Anatolia High School) Τους αγαπώ πολύ και ότι περιμένω τα Χριστουγεννα μας να είναι “έξαλλα” ! Θα χορέψουμε, θα τραγουδήσουμε και εύχομαι να περάσουμε τέλεια. (Θεοδώρα Καλαϊτζή μαθήτρια, 3D/A)

Tell us something that you want all your loved ones to know this Christmas.

I want them to know that I really love them, and that I believe that this Christmas will be the best we will ever have. (Mara Kolovou, student, 3B/A) I want them to know that this Christmas and every Christmas I will love them with all my heart.

(Panagiotis Pantzarelas, teacher) My friends from Athens. (Danai Tsatsou, student, 3D/A) I want them to know that I love them very much and, even though I am away from them, I want them to know that I am forced to do so by my job. (Sandy Chatziprodromou, Anatolia High School alumna) That I love them continuously. (Anastasis Papanastasiou – student, 4C/B) I want them to know that I love them very much even though I sometimes snap at them. (Katerina Voutsa, Anatolia High School alumna) I want them to know that I love them very much, and I believe that this Christmas will be ‘crazy’. We will dance, sing and I hope we have a great time. (Theodora Kalaitzi, student, 3D/A )

90 GRAPHIC DESIGNER LYDIA DOUVLETI 5 A/B

EDITORIAL TEAM MARIA CHATZIGIANNAKI 3 D/A MAIDA DEMIRDESLI 5 A/B LYDIA DOUVLETI 5 A/B EVA KARELLOU 3 Β/Β NAGIA KARIPIDOU 5 B/B ANDRIANI-MARIA LAMPRINOU IB1 KONSTANTINA PAPATSA 5 C/A KONSTANTINA TSIGDINOU 3 D/A VILLY TZIAKA 3 D/A DAPHNE VITSOU IB2

PHOTOGRAPHER LYDIA DOUVLETI 5A/B

COVER ILLUSTRATION MAIDA DEMIRDESLI 5 A/B

ENGLISH TEXTS EDITOR LEDA ANDONIOU

CLUB ADVISOR AΝGELIKI SAPIKA