Skip to main content

UithoornZ Magazine juni 2026 | Editie 16

Page 1


De zomer heeft in Uithoorn en De Kwakel altijd iets dubbels. Aan de ene kant is er de rust van langere avonden, lege schoolpleinen en mensen die even gas terugnemen. Aan de andere kant gaat het gewone leven natuurlijk gewoon door. Wat helaas ook nooit stopt is de vliegtuigoverlast.

In dit nummer daarom weer eens een uitgebreid artikel over de belangrijke strijd van Stichting PUSH. Het is een verhaal over volhouden en betrokken vrijwilligers die zich niet neerleggen bij wat zij als onrecht ervaren. Maar het gaat vooral ook over de vraag hoeveel geluid een leefomgeving kan verdragen. Zeker in de zomer als de ramen en deuren weer veelvuldig openstaan.

In deze editie, met het WK Voetbal dat net van start is gegaan, ook ruimte voor trots en oranjegevoel. Henk van Beek maakte als trouwe supporter én voorzitter van de Oranjebus veel avonturen mee. Sinds kort is daar een bijzonder hoofdstuk aan toegevoegd, want Henk werd dit voorjaar benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Een onderscheiding die hem volledig toekomt, ook al is hij er zelf nog beduusd van.

Ook gingen we op bezoek bij de Voedselbank Uithoorn & De Kwakel. Wekelijks helpt deze organisatie dankzij talloze vrijwilligers meer dan driehonderd inwoners (jong en oud) aan gezonde voedselpakketten. Tegelijk worden de omstandigheden steeds moeilijker. Gebrek aan vaste ruimte, stijgende kosten en een groeiende groep inwoners die niet meer rondkomt, zetten de voorziening onder druk. Bestuurslid Wil Koot en Hugo van der Kooij van Stichting Amstelidee laten zien hoe onmisbaar de voedselbank is geworden.

Kortom, dit nummer gaat onder andere over strijden, vieren en helpen. Over mensen die het verschil maken. Soms voor een volle tribune, soms achter de schermen, maar altijd met een diepe betrokkenheid bij hun dorp en bij elkaar.

Veel leesplezier allemaal!

Shirley van der Schaaf

INHOUD

LOKAAL

12 450 jaar De Kwakel

13 Jonge raadsleden

19 De Voedselbank

25 De Oranjebus

35 Stichting PUSH

43 De Vier

ZAKELIJK

11 De Bibliotheek Amstelland

16 Fussia & FUMI

30 Thriveos

31 MyPelvi

32 Ziekenhuis Amstelland

EN VERDER

03 Voorwoord

07 Waar is het?

08 Coming Up

49 Puzzel

50 Colofon

DE VOEDSELBANK HELPT, MAAR WIE HELPT

DE VOEDSELBANK?

OP ZOEK NAAR LOCATIE

‘KINDEREN MOETEN VEILIG VANUIT DE KWAKEL NAAR HET ALKWIN OF THAMEN KUNNEN FIETSEN’ JONGEREN IN DE POLITIEK

OP DE COVER

De voorzitter van de Oranjebus.

Meer over dit initiatief op P25. Foto door Naomi Heidinga.

PUSH LAAT ZICH NIET WEGDUWEN IN STRIJD TEGEN VLIEGTUIGOVERLAST TAAIE STRIJD 32 25

MAAK KANS OP EEN VVVBON T.W.V. 50 EURO

In de populaire fotorubriek ‘Waar is het?’ plaatst UithoornZ & De KwakelZ Magazine een foto die ergens in Uithoorn of in De Kwakel is genomen. En daarbij stellen we slechts één eenvoudige vraag: waar is de foto genomen? Weet jij waar dit is? Stuur je oplossing per e-mail voor 1 september 2026 naar info@uithoornz.nl o.v.v. Waar is het? Je maakt kans op een VVV-cadeaucheque van 50 euro!

COMINGUP! !

De komende maanden valt er weer voldoende te doen en te beleven in Uithoorn en De Kwakel. Een aantal tips op een rij.

KWAKEL OPEN AIR FESTIVAL

// ZATERDAG 13 JUNI 2026

Het Kwakel Open Air Festival opent het festivalseizoen in De Kwakel met een volle dag live muziek, food en dorpsgezelligheid op het evenemententerrein. Op het podium staan onder meer Black Vinyl met rockcovers van o.a. Queen en Guns N’ Roses, The Cover Crew met een feestelijke mix van hits van Madonna tot Dua Lipa en de Donna Summer Undercoversessie met disco-klassiekers. Daarnaast brengt Dijkhonger een eerbetoon aan De Dijk, zorgt Hilltop Howlers voor rauwe rock-’n-roll met een eigen sound, neemt The Afterbeat Club het publiek mee in ska en new wave en sluit ACinDC af met een energieke AC/DC-tributeshow.

MIDZOMERAVOND FESTIVAL

// ZATERDAG 20 JUNI 2026

Het Midzomeravond Festival, georganiseerd door muziekvereniging Tavenu, viert dit jaar zijn 25e editie op het Dorpsplein van De Kwakel. Een bijzondere jubileumeditie waarbij het dorp samenkomt voor een avond vol muziek, sfeer en ontmoeting. Het festival staat bekend om zijn laagdrempelige karakter en intieme setting, met optredens en activiteiten die de start van de zomer vieren. Een echt dorpsmoment waar vaste bezoekers en nieuwe gezichten elkaar vinden.

450 MINUTES PARTY –450 JAAR DE KWAKEL

//ZATERDAG 27 JUNI 2026

In het kader van 450 jaar De Kwakel wordt het Dorpsplein omgetoverd tot feestlocatie voor de 450 Minutes Party met Cobus & Greg. Tijdens deze muzikale dorpsavond staat samen vieren centraal, met een feestprogramma dat aansluit bij het jubileumjaar van het dorp. Een eigentijdse invulling van een historisch moment, midden in het hart van De Kwakel.

CULTUURMARKT UITHOORN

// ZATERDAG 27 JUNI 2026

Op zaterdag 27 juni verandert het gebied rond sporthal De Scheg opnieuw in een levendig cultureel trefpunt tijdens de Cultuurmarkt Uithoorn 2026. Deze zesde editie staat in het teken van kunst en cultuur en is gratis toegankelijk voor iedereen.

Bezoekers kunnen genieten van optredens van lokale muzikanten, dansgroepen, koren en theatermakers die het podium vullen met uiteenlopende acts uit de gemeente. Daarnaast zijn er diverse workshops, waarbij bezoekers zelf aan de slag kunnen met bijvoorbeeld beeldende kunst, muziek, fotografie en improvisatie.

Verspreid over het terrein presenteren culturele verenigingen, creatieve initiatieven en hobbygroepen zich in informatiestands. Het is een laagdrempelige gelegenheid om het culturele aanbod van Uithoorn en De Kwakel te ontdekken en zelf actief mee te doen.

MAMJO FESTIVAL

// ZATERDAG 25 JULI 2026

Op zaterdag 25 juli verandert De Scheg in Uithoorn in een levendige ontmoetingsplek vol kleur, muziek en cultuur tijdens het Mamjo Festival. Het terrein vormt een mix van foodstands, een markt en een podiumprogramma met muziek en optredens die verschillende culturen en ritmes samenbrengen. Mamjo is meer dan een festival: het draait om ontmoeting en uitwisseling. Bezoekers komen er om te proeven, te ontdekken en te genieten van de sfeer, terwijl het programma juist ruimte biedt aan diversiteit en verbinding binnen de gemeente.

Het festival nodigt daarnaast ook actief uit tot deelname. Ondernemers en makers kunnen zich presenteren met een kraam en voor vrijwilligers is er ruimte om mee te helpen aan de organisatie en uitvoering van de dag.

ALL AMERICAN SUNDAY

ZATERDAG 25 – ZONDAG 26 JULI 2026

All American Sunday is inmiddels uitgegroeid tot een vaste publiekstrekker in Uithoorn en viert in zijn 27e editie. Tijdens dit tweedaagse evenement staat alles in het teken van Amerikaanse auto’s, muziek en lifestyle. Klassieke en custom cars vormen het middelpunt, aangevuld met een festivalterrein vol food, entertainment en livemuziek.

Bezoekers kunnen zich verheugen op een mix van autoexpositie en showelementen, waarbij het terrein wordt gevuld met glimmend chroom, V8-motoren en een herkenbare Amerikaanse sfeer. Naast de voertuigen is er volop ruimte voor ontmoeting, muziek en beleving. Een leuk en toegankelijk zomerevenement voor liefhebbers en gezinnen.

HET POLDERFEEST DE KWAKEL

// WOENSDAG 29 JULI – ZONDAG 2 AUGUSTUS 2026

Het Polderfeest is hét jaarlijkse hoogtepunt van De Kwakel en wordt vijf dagen lang gevierd op het evenemententerrein. Het feest brengt het hele dorp samen met een afwisselend programma waarin sport, muziek, eten en ontmoeting elkaar afwisselen.

Het feest start op woensdag met het Polder Food Festival, gevolgd door de Kooyman Polderloop op donderdag, een hardloopevenement met afstanden voor alle leeftijden en niveaus, inclusief kidsruns en een G-run. Vrijdag staat in het teken van de Kindermiddag en een VrijMiBo voor 55-plussers, waarna de avond overgaat in een feestavond in de tent. Zaterdag vormt het sportieve hart van het weekend met de Zeskamp, waarbij teams de strijd met elkaar aangaan, aangevuld met kinderactiviteiten overdag en een grote feestavond in de tent. Op zondag wordt het Polderfeest afgesloten met de Familiedag, live muziek en een verrassingsoptreden.

KWAKELSE KERMIS // VRIJDAG 4 - DINSDAG 8 SEPTEMBER 2026

Wie De Kwakel zegt, zegt kermis. En vooral: de optocht. Al sinds het einde van de 19e eeuw viert het dorp in september het oogstfeest, dat is uitgegroeid tot een van de bekendste dorpsfeesten in de regio. De praalwagenoptocht, die al ruim 70 jaar in zijn huidige vorm bestaat, is inmiddels uitgeroepen tot Cultureel Immaterieel Erfgoed en trekt jaarlijks het hele dorp op de been.

De kermis start op vrijdagavond met de opening van de feesttent en de kermisloting, gevolgd door feestavonden in het weekend en activiteiten zoals de Kinderoptocht op zondag. Maandag staat in het teken van kermisactiviteiten en dorpsspelen, waarna dinsdag het hoogtepunt volgt: de Grote Optocht met praalwagens door het dorp en de afsluitende prijsuitreiking.

DE BIBLIOTHEEK REIST MET JE MEE

De zomervakantie is voor veel mensen hét moment om eindelijk dat ene boek te lezen, een luisterboek aan te zetten tijdens de autorit of juist iets nieuws te leren waar de rest van het jaar geen tijd voor is. En precies daar komt de Bibliotheek Amstelland om de hoek kijken. Want wie denkt dat de Bibliotheek alleen bestaat uit boekenplanken en leestafels, mist inmiddels een groot deel van het aanbod.

‘Waar je ook bent ter wereld, je hebt altijd de online Bibliotheek in je zak,’ vertelt Femke van de Bibliotheek Amstelland. ‘Veel mensen weten het niet, maar met je Biebpas kun je gratis gebruik maken van het hele online aanbod. Met toegang tot e-books, luisterboeken, tijdschriften, internationale kranten én online cursussen kun je overal lezen, luisteren en leren.’

Veel meer dan boeken

De meeste mensen weten de online Bibliotheek inmiddels goed te vinden voor e-books en luisterboeken. Minder bekend is de uitgebreide collectie digitale tijdschriften en internationale kranten. Of je nu op vakantie bent of thuis geniet van een rustige zomerdag: met een paar klikken lees je actuele nieuwsartikelen, achtergrondverhalen en magazines zonder extra abonnementskosten.

Cursussen

Daarnaast biedt de Bibliotheek toegang

tot meer dan 150 online cursussen via de platforms Soofos en SkillsTown. Via Soofos kunnen deelnemers cursussen volgen over onder meer duurzaamheid, taal, beweging en gezondheid. SkillsTown richt zich op praktische vaardigheden zoals Excel, communicatie, veilig online werken en AI-toepassingen. Ideaal voor wie de zomer wil gebruiken om zich professioneel of persoonlijk verder te ontwikkelen.

‘Je kunt echt alle kanten op,’ vertelt Floortje van de Bibliotheek Amstelland. ‘Misschien heb je in de Bibliotheek een lezing of workshop bezocht en wil je je daarna verder verdiepen. Of je bent net terug uit Portugal en besluit een online cursus Portugees koken te volgen. Het mooie is dat het fysieke en digitale aanbod elkaar versterken.’

Ook voor kinderen

Voor kinderen biedt de Bibliotheek deze

zomer eveneens volop mogelijkheden. Zo kunnen basisschoolleerlingen aan de slag met de populaire leesbingokaart. Hierop staan allerlei uitdagingen die kinderen stimuleren om tijdens de vakantie te blijven lezen. Wie een volle bingokaart inlevert bij de Bibliotheek, ontvangt een cadeautje.

Daarnaast hebben jeugdleden met hun lidmaatschap (gratis tot 18 jaar!) toegang tot Junior Einstein, een uitgebreide online leer- en oefenomgeving voor kinderen van groep 1 tot en met groep 8, waar normaliter een abonnement voor nodig is. ‘Junior Einstein biedt honderdduizenden oefeningen voor alle basisschoolvakken,’ vertelt Liselotte van de Bibliotheek Amstelland. ‘Van taal en rekenen tot begrijpend lezen en werkwoordspelling. Kinderen kunnen blijven oefenen en krijgen uitleg via video's en artikelen. Dat maakt het een mooie manier om tijdens de vakantie bij te blijven of juist hun kennis bij te spijkeren.’

Zomer vol activiteiten

De vestigingen van de Bibliotheek Amstelland in Amstelveen, Aalsmeer, Uithoorn en Kudelstaart blijven deze zomer gewoon open voor activiteiten, tentoonstellingen en ontmoetingen.

Zo worden er voorleesmiddagen georganiseerd, cursussen gegeven en trekt de Bibliotheek de wijken weer in met Backpacken met de Bieb. Op verschillende locaties worden picknickkleden uitgerold, voorgelezen en creatieve workshops georganiseerd.

Wie deze zomer kennis wil maken met het online en offline aanbod van de Bibliotheek, kan profiteren van een speciale zomeractie: twee maanden lidmaatschap voor de prijs van één.

‘Je kunt naar de wereld gaan, maar de wereld ook naar jezelf halen,’ vat Floortje samen. ‘De Bibliotheek reist gewoon met je mee.’

Meer informatie: debibliotheekamstelland.nl

VAN LUISTERBOEK OP HET STRAND TOT AI-CURSUS IN DE ACHTERTUIN

JONGE RAADSLEDEN BRENGEN FRISSE BLIK

Gemeentepolitiek stoffig? Niet volgens Maayke Goossens (CDA) en Dennis Houtman (VVD). Terwijl veel leeftijdsgenoten kiezen voor een avondje sporten of series kijken op de bank, buigen zij zich over Diftar, de voorjaarsnota en de inrichting van wegen. Ze willen de kloof tussen jongeren en de lokale politiek verkleinen. ‘De lokale politiek is tastbaar. Het heeft invloed op ons allemaal en het gaat over dingen in je eigen omgeving.’

VAN DIFTAR TOT WONINGNOOD

De twee twintigers Maayke en Dennis zijn pas net begonnen in de politiek. De nieuwe gemeenteraad werd op 1 april jongstleden geïnstalleerd en het was in het begin een beetje zoeken naar hoe alles werkt. Wat valt het duo tot dusver op?

'Iedereen geeft elkaar een hand. Ook wanneer je in een groepje staat te praten gaat de nieuwkomer bij iedereen langs, terwijl een simpele groet ook zou volstaan,' zegt Dennis. Maayke vult aan: ‘Wanneer je tijdens een vergadering een vraag stelt aan de wethouder, dan doe je dit via de voorzitter. Je spreekt de wethouder dus niet direct aan. Ook het reageren doe je via de voorzitter. Dat is even wennen.’

Woningnood

Dennis en Maayke geven een stem aan de jongere generatie inwoners, een generatie die doorgaans minder vertegenwoordigd is in de gemeentepolitiek. Terwijl er voor jongeren wel degelijk problemen spelen. Zo zijn ze beide doordrongen van de woningnood die ook in Uithoorn speelt.

‘Jongeren moeten de kans hebben om in Uithoorn te blijven wonen en hier hun toekomst op te bouwen,’ vindt Maayke. Dat vindt Dennis ook. Hij zou hier graag blijven wonen. ‘Uithoorn is perfect gelegen, je zit dichtbij diverse grote steden en de voorzieningen zijn goed.’ Maar voor jongeren is er in Uithoorn niet veel te beleven buiten de jongerenontmoetingsplaats, waar overigens goed gebruik van wordt gemaakt. ‘Oh, je bedoelt die container? Het zou mooi zijn als we iets meer kunnen aanbieden aan jongeren.’

‘HET ZOU MOOI ZIJN ALS

HET CINDU-TERREIN KAN

WORDEN ONTWIKKELD

VOOR WONINGBOUW, MET NATUURLIJK VEEL

STARTERSWONINGEN’

Moderne technologie

Maayke en Dennis krijgen veel positieve reacties vanuit hun omgeving op hun

gemeenteraadslidmaatschap. ‘Ik merk dat veel mensen eigenlijk niet precies weten wat het inhoudt. Dat probeer ik daarom altijd goed uit te leggen. Al waak ik er wel voor om niet te lang door te gaan over de politiek, omdat mensen anders afhaken,’ zegt Dennis. Maayke stelt dat veel van haar vriendinnen zich voorheen niet echt gerepresenteerd voelden. ‘Ze vinden het daarom fijn dat er nu ook jongere mensen in de gemeenteraad zitten, die oog hebben voor hun belangen.’

Ook hun college-raadsleden reageren positief, vinden ze. ‘Je merkt wel dat we in heel andere levensfases zitten. Andere raadsleden hebben het over hun werk, kinderen of soms zelfs kleinkinderen,’ zegt Maayke, die ook een verschil merkt in digitale vaardigheden. ‘We zijn digital natives en zijn doorgaans handiger met de moderne technologie dan wat oudere raadsleden,’ lacht ze.

‘KINDEREN MOETEN

VEILIG VANUIT DE KWAKEL NAAR HET

ALKWIN OF THAMEN KUNNEN FIETSEN’

Jongerendebat

Het duo hoopt via sociale media andere jongeren meer te betrekken bij de lokale politiek en ook denken ze na over het organiseren van een jongerendebat.

Dennis: ‘Ik heb nog contact met mijn docent maatschappijleer van het Alkwin Kollege. Hij heeft me al uitgenodigd om een keer langs te komen om te vertellen over het werk van de gemeenteraad. Wellicht kunnen we zo ook andere jongeren enthousiast maken voor de politiek!’

Doorn in het oog

Als de begroting van de gemeente oneindig zou zijn, dan is het Cinduterrein het eerste wat Maayke wil aanpakken. ‘Dat is nu een doorn in het oog van veel inwoners. Het zou mooi zijn wanneer dit terrein kan worden ontwikkeld voor woningbouw, met natuurlijk veel starterswoningen.’

Voor Maayke is een ander belangrijk thema het bestrijden van eenzaamheid onder zowel jongeren als ouderen. ‘De eenzaamheid neemt toe onder deze groepen. Het probleem wordt wel erkend, maar er is meer nodig. Een goed initiatief is het openen van een nieuw buurtsteunpunt.’

Veiligheid

Dennis wil vooral inzetten op veiligheid:

’Inwoners moeten zich veilig voelen op straat, ook ’s avonds als ze de hond uitlaten. Ook verkeersveiligheid is een belangrijk thema. Kinderen moeten veilig vanuit De Kwakel naar het Alkwin of Thamen kunnen fietsen.’

En waar volgens Dennis ook iets aan moet gebeuren is de Amerikaanse rivierkreeft, een invasieve exoot. ‘Dit dier bedreigt de biodiversiteit van onze wateren. Het heeft niet voldoende natuurlijke vijanden. De verschillende overheden - waterschap, gemeente en provincie, wijzen nu nog een beetje naar elkaar. Het is niet duidelijk wie de bestrijding moet uitvoeren en betalen.’

Kritisch over ov en afval

Bij welke politieke beslissingen van de afgelopen jaren zijn volgens het tweetal kanttekeningen te plaatsen? Maayke hoeft niet lang na te denken: ‘Tram 25. Er zijn toch vaak verstoringen aan de tram. Hij komt regelmatig niet of te laat. Dat hoor ik ook van vriendinnen. Wanneer een tram pech heeft en stilstaat kan er geen tram omheen rijden, dan loopt alles vast. Vaak duurt het lang voordat

er alternatief vervoer wordt geregeld. Wanneer een bus pech heeft, kan de volgende er gewoon omheen rijden.’

Dennis is net als Maayke kritisch op het Diftarsysteem, oftewel het afvalbeleid. ‘Er zijn toch wel wat dingen die in de praktijk misschien minder goed werken. Voor mensen die in een appartement wonen is het lastig afval opsparen, zij moeten vaker een kleine hoeveelheid afval weggooien en zijn dus in verhouding meer kwijt dan mensen in een eengezinswoning. Ook ben ik benieuwd of mensen wel echt meer hun afval gaan scheiden.’

Over vier jaar

Op de vraag wat ze over vier jaar, aan het eind van de politieke periode, hopen te hebben bereikt zijn Dennis en Maayke duidelijk. ‘Ik hoop dat mensen over vier jaar zeggen dat we het asielvraagstuk zo goed mogelijk geregeld hebben, of je het er nu mee eens bent of niet. En dat mensen mijn vertrouwen en mijn integriteit niet in twijfel trekken,’ zegt Dennis, die een politieke carrière ambieert en in Vincent Karremans, minister van Infrastructuur en Waterstaat namens de VVD, een politiek voorbeeld ziet. ‘Ik wil later graag mijn politieke carrière voortzetten in Den Haag. Dat betekent goed je werk doen als raadslid en netwerken,’ besluit hij.

Maayke heeft op dit moment niet de ambitie om aan de slag te gaan in politiek Den Haag en richt zich op de lokale politiek. ‘Ik vind het juist interessant om me bezig te houden met onderwerpen die het dagelijks leven van mensen in gemeente Uithoorn raken. In de gemeentepolitiek kun je het niet iedereen naar de zin maken, maar ik hoop vooral dat ik mijn beloftes heb kunnen waarmaken,’ besluit Maayke.

RESTAURANTS FUSSIA EN FUMI Aziatisch genieten in optima forma

De familie Li is in deze regio al bijna vijftien jaar actief in de Aziatische horeca. Met het restaurant Fussia aan de Dr. Willem Dreesweg en het nieuwere restaurant FUMI aan de Prof. E.M. Meijerslaan in Amstelveen, bedient de familie een belangrijk deel van de regio Amstelland. De familie laat al tijden zien dat een all-you-caneatformule niet alleen draait om veel keuze, maar vooral om kwaliteit, versheid en goede service.

Wie in de regio Amstelland uit eten gaat en houdt van Aziatische gerechten, kent Fussia zonder twijfel al langer. Het restaurant, dat ook veel inwoners uit Uithoorn mag verwelkomen, heeft zich door de jaren heen ontwikkeld tot een vaste plek voor families, vriendengroepen, verliefde stelletjes, collega’s en gezelschappen die een avondje ongedwongen willen tafelen.

Op de kaart staan hyperverse Japanse sushi-, grill- en wokgerechten, aangevuld met Chinese gerechten, vegetarische wokgerechten, soepen, salades en desserts. Fussia werkt met een all-youcan-eatconcept waarbij gasten in rondes

bestellen en de gerechten aan tafel worden geserveerd.

Familiebedrijf

De familie Li runt een familiebedrijf pur sang dat in de afgelopen jaren stevig deze regio is ingegroeid. ‘We doen dit inmiddels al bijna vijftien jaar,’ zegt manager Ronan Lutter. Zijn schoonmoeder Marjan Li is medeeigenaar van de succesvolle Aziatische restaurants en vrijwel de hele familieaangetrouwd of niet - is verweven in de bedrijfsvoering.

Marjan benadrukt dat alle gerechten vers gemaakt worden op het moment dat ze worden besteld. ‘We maken het direct vers klaar, echt alles is zo vers mogelijk’. Ronan vult aan: ‘In al die jaren is er veel veranderd in de horeca, maar voor ons zijn een paar dingen altijd hetzelfde gebleven, namelijk goede producten, vers werken en gasten echt aandacht geven.’

In een tijd waarin veel horecazaken gaan voor snelheid en toch ook wel beknibbelen op de inkoop, wil de familie Li vasthouden aan kwaliteit en worden geen concessies gedaan. Gasten weten daarom wat ze kunnen verwachten, niet alleen een ruime keuze, maar ook

echt goed en lekker eten. ‘Veel gasten komen al jaren omdat het eten goed is en ze zich welkom voelen,’ zegt Ronan. ‘Het begint natuurlijk bij het eten, maar service, sfeer en betrouwbaarheid zijn minstens zo belangrijk.’

FUMI de perfecte aanvulling

Met restaurant FUMI zette de familie Li in 2023 een nieuwe stap. Het restaurant is gevestigd in het voormalige pand van Restaurant Kronenburg aan de Prof. E.M. Meijerslaan in het noorden van Amstelveen. Een prachtige locatie, gelegen aan een sierwater met fontein en met een fabelachtig terras.

FUMI presenteert zich hier als Aziatisch fusionrestaurant met een luxere all-youcan-eatervaring, het zogeheten FUMI Experience Menu. Gasten kunnen er onder meer sushi, dim sum, noedels en curry’s bestellen voor een vaste prijs. De keuken staat onder leiding van de ervaren en prijswinnende chef-kok Yong Cheng, die zijn passie voor oosterse smaken als geen ander kan overbrengen op gasten. Zijn gerechten zijn een genot voor iedere liefhebber.

Zusje

FUMI is net iets anders dan Fussia. Ronan stelt dat FUMI zeker geen

Jasmijn Fotografeert

vervanging van Fussia, is, maar een aanvulling, of beter gezegd een zusje. ‘FUMI heeft een eigen uitstraling en een eigen niveau,’ zegt hij. ‘Het is modern, stijlvol en net iets verfijnder in presentatie. Ook is FUMI zeer geschikt voor zakelijke bijeenkomsten, vergaderingen en bedrijfsborrels. Maar de basis is in beide restaurants hetzelfde. We willen dat gasten goed eten, prettig zitten en met een goed gevoel naar huis gaan. Vroeger was all-you-can-eat, dat natuurlijk niet nieuw meer is, vooral zoveel mogelijk eten. Nu merken we dat gasten veel bewuster kiezen. Ze willen kleine gerechten proeven, combineren en een avond echt beleven. Daar spelen wij op in.’

Fussia blijft open

Rond Fussia blijken vragen te leven bij sommige gasten. Door nieuwbouwplannen in de omgeving van het restaurant denken mensen dat de zaak gaat verdwijnen. Volgens Ronan is dat nadrukkelijk niet het geval. ‘We horen inderdaad dat sommige mensen denken dat Fussia dichtgaat, maar dat klopt niet,’ zegt hij. ‘We zijn de komende jaren niet van plan om te vertrekken. Fussia blijft gewoon open, iedereen blijft welkom.’

Die duidelijkheid vindt hij belangrijk, omdat Fussia voor veel vaste gastenzeker ook uit Uithoorn - een vertrouwde plek is. Het restaurant biedt naast

het all-you-can-eatconcept ook afhaalmaaltijden. Online bestellen en afhalen is mogelijk. ‘We hebben echt veel trouwe gasten,’ zegt Ronan. ‘Dat bouw je niet zomaar op en dat geven we natuurlijk niet zomaar weg. Bij Fussia heerst echt een warm familiegevoel. We ontvangen jaarlijks zo'n 50.000 gasten en heel veel van hen ken ik bij naam, dat maakt het vertrouwd,' zegt Ronan.

‘SOMMIGE GASTEN DENKEN

DAT FUSSIA DICHTGAAT, MAAR DAT KLOPT NIET. WE

ZIJN DE KOMENDE JAREN

NIET VAN PLAN OM TE VERTREKKEN. FUSSIA BLIJFT

GEWOON OPEN, IEDEREEN BLIJFT WELKOM’

- RONAN LUTTER

Kwaliteit en versheid

In een all-you-can-eat-omgeving klinkt kwaliteit vanzelfsprekend, maar dat is het niet. Alles moet kloppen. Ook de bediening speelt daarin een rol. Zowel bij Fussia als FUMI wordt sterk ingezet op bediening aan tafel en die is niet alleen snel en efficiënt maar ook vriendelijk. Bij Fussia wordt het all-youcan-eatmenu in rondes geserveerd; bij FUMI kunnen gasten tijdens de FUMI Tasting Experience drie uur lang van het menu genieten, waarbij per gang gerechten en bijgerechten gekozen kunnen worden.

Regiofunctie

Dat de familie Li in bijna vijftien jaar zo’n sterke speler is geworden in de regio, is mede te danken aan de sterke band met gasten. Amstelveen, Uithoorn en Aalsmeer vormen voor de familie één regio waarin mond-tot-mondreclame zijn werk doet. ‘Als mensen tevreden zijn, vertellen ze dat door,’ zegt hij. ‘We hebben ook vaste gasten die van veel verder komen.’

Met Fussia en FUMI laat de familie Li zien dat zij de Aziatische horeca in de regio sterk blijft vertegenwoordigen: vertrouwd en goed aan de ene kant, modern en verfijnd aan de andere kant. Maar de boodschap van Ronan is vooral helder: Fussia blijft, FUMI groeit, en de familie Li blijft inzetten op de vertrouwde kwaliteit, versheid en service.

Fussia

Dr. Willem Dreesweg 1 1185 VA Amstelveen 020 – 822 71 88 info@fussia.nl fussia.nl

FUMI

Prof. E.M. Meijerslaan 6 1183 AV Amstelveen 020 345 54 89 info@fumi-amstelveen.nl fumi-amstelveen.nl

Joanna Vunderink Photography
FUMI

DE ONMISBARE VOEDSELBANK

De Voedselbank Uithoorn & De Kwakel helpt momenteel ongeveer honderd huishoudens, samen goed voor zo’n 330 inwoners, wekelijks aan gezonde voedselpakketten. Maar de omstandigheden om dat voor elkaar te krijgen worden steeds moeilijker. De organisatie die op vrijwilligers leunt, kampt met een gebrek aan vaste ruimte, maar ook met stijgende kosten en een groeiende groep inwoners die door inflatie, huurprijzen, scheiding, ontslag of alleen AOW niet meer rond kan komen. Samen met Hugo van der Kooij van Stichting Amstelidee schetst bestuurslid Wil Koot een indringend beeld van een voorziening die onmisbaar is geworden, maar waar gek genoeg niet iedereen de urgentie van inziet.

DE VOEDSELBANK HELPT MAAR

Wil Koot, al achttien jaar woonachtig in Uithoorn, is één van de drijvende krachten achter de Voedselbank. Als bestuurslid houdt hij zich binnen het bestuur vooral bezig met relaties, beheer en inzamelacties. Het bestuur bestaat uit vijf mensen: een voorzitter, secretaris, penningmeester en twee algemene bestuursleden. Samen proberen zij een organisatie van vrijwilligers draaiende te houden

die voor steeds meer mensen van levensbelang is. Steun van partners is daarbij onontbeerlijk.

Eén van die partners is Stichting Amstelidee. De stichting steunt maatschappelijke initiatieven in regio Amstelland en richt zich onder andere op cultuur, welzijn en zorg, met bijzondere aandacht voor jeugd, mensen met een beperking en sinds enkele jaren ook mensen die in armoede leven. Het is allerminst een grote, logge

organisatie, maar juist een kleine lokale stichting met een duidelijke opdracht: maatschappelijke initiatieven verder helpen. ‘We geven advies en we geven geld. Niet meer en niet minder,’ vat bestuurslid Hugo van der Kooij het nuchter samen.

Stichting Amstelidee

Van der Kooij zegt dat de stichting het liefst initiatieven steunt die vernieuwend zijn, maar dat vernieuwing niet het enige criterium is. ‘Als het maar echt

WIE HELPT DE VOEDSELBANK?

verbindend is en betekenis heeft. Dat vinden we primair heel belangrijk.’ De stichting ontvangt gemiddeld zo’n vijftig aanvragen per jaar, klein en groot door elkaar. Het werkgebied bestaat uit drie Amstelland-gemeenten: naast Uithoorn is de stichting ook actief in Aalsmeer en Amstelveen. Hoewel veel aanvragen van oudsher uit het grotere Amstelveen komen, wil Amstelidee nadrukkelijk ook zichtbaar en actief zijn in Uithoorn en Aalsmeer.

‘We komen als stichting ook niet vertellen wat een organisatie moet doen, maar we stellen de vraag wat de echte knelpunten zijn. Wat zijn de problemen? Wat zijn de noden?’ zegt Van der Kooij. De stichting leunt niet achterover tot er aanvragen binnenkomen, maar is ook ondernemend en actief. Bestuursleden kijken om zich heen, bellen organisaties op en vragen of hulp mogelijk is. ‘Niet om geld rond te strooien,’ benadrukt Van der Kooij, maar om gericht verschil te maken. ‘We zijn natuurlijk kritisch waar we het geld aan geven. Een aanvraag moet voldoen aan goede criteria.’

In Uithoorn ondersteunde Amstelidee de afgelopen jaren al met succes diverse initiatieven. Van cultuurprojecten en markten tot het Multicultureel Festival en een herdenkingsbundel rond 4 mei. Ook de Dali-woongroep kreeg steun. Via dat netwerk kwam de stichting uiteindelijk ook in contact met de Voedselbank Uithoorn & De Kwakel. Dit voorjaar werd een bezoek gebracht en werd direct een bescheiden bijdrage geleverd, met meer in het vat.

Voedselbank urgent

Voor Van der Kooij was de urgentie voor hulp aan de Voedselbank meteen duidelijk. ‘De Voedselbank is een organisatie die wekelijks midden in het leven van honderden inwoners staat, inwoners die zonder hulp niet genoeg te eten hebben,’ zegt Van der Kooij. ‘We vinden het daarom een heel belangrijk project. De urgentie is voor ons meer dan duidelijk.’

Ruimte

Bij de Voedselbank Uithoorn & De Kwakel kwam één probleem onmiddellijk naar voren, stelt Van der Kooij. De huisvesting. ‘Het grootste probleem ligt niet bij extra koelcellen of extra spullen, maar bij het ontbreken van een vaste plek,’ zegt hij. De Voedselbank huurt ruimte in een verzamelgebouw, maar kan daar slechts één dag per week terecht. De donderdag is uitdeeldag. Alleen op die dag heeft de Voedselbank dus de beschikking over de gehuurde ruimte. Dat betekent dat er nauwelijks opslagmogelijkheden zijn en dat de organisatie beperkt is in wat zij kan aannemen, bewaren en voorbereiden.

Koelkasten, diepvriezers en voorraadrekken hebben pas echt zin als er een vaste plek is waar ze kunnen blijven staan. ‘We kunnen als stichting de Voedselbank dus niet blij maken met allemaal koelcellen. Daar heb je niks aan als je geen accommodatie hebt,’ zegt Van der Kooij.

‘ER

ZIJN STEEDS MEER

OUDEREN DIE ALLEEN AOW HEBBEN EN NIET MEER

ROND KUNNEN KOMEN.

HET IS EEN TIKKENDE

TIJDBOM’

Het voedsel komt deels via samenwerking met andere voedselbanken naar Uithoorn & De Kwakel, dankzij een samenwerking met de voedselbanken in Haarlemmermeer en Aalsmeer. Een groot deel van de pakketten wordt in Haarlemmermeer klaargemaakt, waar meer ruimte beschikbaar is. Producten die via supermarktacties worden ingezameld, gaan ook deels die kant op om later weer verdeeld te worden. Op de uitdeeldag zelf rijden chauffeurs met busjes door de regio om verse producten op te halen. Denk aan groente, brood en producten van supermarkten die meedoen.

Na iedere uitdeeldag moet alles weer worden opgeruimd en teruggezet. Dat zorgt voor veel praktisch ongemak. Een vaste logistieke operatie draaien, met opslag, koeling en meer continuïteit zou ideaal zijn. In Amstelveen heeft de Voedselbank bijvoorbeeld een permanente ruimte, waardoor het proces veel efficiënter kan worden ingericht. Wil Koot droomt daarvan. Want volgens Koot is het gebrek aan een vaste plek waar de Voedselbank kan beschikken over voldoende ruimte, koeling, opslag en parkeermogelijkheden een fors probleem. ‘We hebben behoefte aan een locatie waar vrijwilligers niet iedere week opnieuw alles hoeven op te bouwen en af te breken. We zijn blij dat we überhaupt een locatie hebben, maar het is eigenlijk van de gekke’, zegt Koot over de huidige situatie.

Koot zoekt al tijden actief naar een andere plek. Makelaars zijn benaderd, er is gekeken naar schoolgebouwen en maatschappelijke ruimtes en zelfs kerken zijn gevraagd. Maar overal loopt de zoektocht vast. Soms is er geen ruimte, soms komt er geen antwoord, soms is de Voedselbank net te laat. Ook gebouwen die op papier geschikt lijken, blijken in de praktijk vol of al voor andere functies bestemd.

De zoektocht frustreert, juist omdat de behoefte zo duidelijk is. Een vaste locatie zou het werk niet alleen efficiënter maken, maar ook waardiger. Voor vrijwilligers, voor bestuurders en vooral voor de mensen die afhankelijk zijn van voedselhulp.

Amstelidee hielp De Voedselbank

Uithoorn & De Kwakel onder andere met speciale dollies (karretjes waarmee vrijwilligers zware kratten makkelijker kunnen verplaatsen). De karretjes lijken een kleinood, maar in de praktijk scheelt het veel tilwerk. Zeker omdat de vrijwilligers week in week uit kratten moeten sjouwen, maakt zo’n praktische voorziening verschil.

EEN GOEDE ACCOMMODATIE KAN DE BASIS LEGGEN VOOR EEN MEER STABIELE TOEKOMST

Koot ziet de laatste jaren verschuivingen in de groep die bij de Voedselbank aanklopt. Eén groep springt eruit, de AOW’ers. Er zijn steeds meer ouderen die alleen AOW hebben en niet meer rond kunnen komen.

‘Het is een tikkende tijdbom,’ bevestigt Van der Kooij. ‘Het gaat om mensen zonder aanvullend pensioen, die door inflatie, hoge huren en stijgende kosten steeds minder ruimte overhouden. Juist zij zijn vaak extra kwetsbaar. Niet alleen financieel, maar ook sociaal. Hun netwerk is kleiner geworden, hun mogelijkheden om zelf nog iets op te lossen zijn beperkt en verhuizen naar een passendere of goedkopere woning lukt vaak niet. Ze zitten in (te) dure en vaak te grote huurhuizen, want alternatieven zijn er niet. Ze kunnen nergens heen.’

Schaamte blijft

Koot noemt het een ontwikkeling die steeds zichtbaarder wordt. Daarnaast komen mensen bij de Voedselbank terecht na ontslag, scheiding of andere ingrijpende gebeurtenissen. Ook het aantal inwoners dat niet in Nederland is geboren, neemt volgens hem toe onder de klanten. Maar de drempel om hulp te vragen blijft hoog. Schaamte speelt een grote rol.

‘Mensen durven zich niet altijd aan te melden, omdat ze het moeilijk vinden toe te geven dat ze hulp nodig hebben, of soms uit angst voor instanties. Dat zie ik regelmatig.’ De Voedselbank werkt met landelijke criteria, maar er blijven altijd mensen die tussen wal en schip vallen. Juist daarom vindt hij dat de lokale overheid meer verantwoordelijkheid zou moeten nemen.

Relatie met de gemeente

De Voedselbank heeft contact met de gemeente, maar volgens Koot is die relatie tamelijk sober. De organisatie ontvangt subsidie, maar die dekt alleen de huurkosten voor die ene dag in de week. De huur en de subsidie worden tegen elkaar weggestreept. Daarmee blijft er weinig over voor andere structurele verbeteringen.

Koot waardeert natuurlijk elke vorm van betrokkenheid, maar vindt dat het bestuurlijk beter kan. Hij noemt armoede een urgent probleem dat niet kleiner wordt, ook niet in Uithoorn. ‘We constateren dat armoede alleen maar toeneemt. Het lokale gemeentebestuur heeft er juist belang bij als de Voedselbank goed georganiseerd is. Daarvoor is meer nodig dan alleen het dekken van de huur van een tijdelijke ruimte,’ vindt Koot.

Lokale steun Lokale steun is natuurlijk zeer belangrijk. Koot roemt onder meer alle vrijwilligers, ondernemers en winkeliers die helpen. Tegelijkertijd ziet hij dat donaties vanuit supermarkten landelijk onder druk staan. ‘Producten die tegen de houdbaarheidsdatum aan zitten, worden tegenwoordig vaker met korting in de winkel verkocht. Dat is begrijpelijk vanuit de bedrijfsvoering, maar het betekent wel dat er minder overblijft voor voedselbanken.’

DE VOEDSELBANK KAN

ALTIJD

De Voedselbank organiseert wel geregeld supermarktacties. Vrijwilligers staan dan bij de supermarkt met een tafel, een bord en informatie voor klanten. De vraag is eenvoudig: koop een extra product en doneer het direct aan de Voedselbank. Zulke acties leveren veel op, maar kosten ook veel menskracht. Bij een recente actie werden bijna honderd kratten ingezameld. ‘Dat is een mooi resultaat, maar achter zo’n actie zit veel werk: opbouwen, mensen aanspreken, producten sorteren, kratten vervoeren en opnieuw verdelen,’ zegt Koot.

Vrijwilligers blijven daarom hard nodig. Op de vraag of mensen zich kunnen aanmelden, is het antwoord van Koot helder: ja, altijd. ‘De Voedselbank kan hulp gebruiken bij acties, logistiek, uitgifte en organisatie. Het werk is praktisch, maar ook sociaal. Vrijwilligers zijn vaak het gezicht van de hulp. Zij staan in direct contact met mensen die soms met schaamte of spanning binnenkomen.’

Sponsoridee met weinig respons Koot probeert ook via het bedrijfsleven steun te organiseren. Een sponsorbijeenkomst of sponsordiner zou een manier kunnen zijn om ondernemers te betrekken, maar de animo blijkt tegen te vallen. Er was voor een sponsoravond al een ruimte gevonden en zelfs een lokale sponsor bereid om het eten te verzorgen, maar de respons voor de avond viel enorm tegen.

Via de ondernemersvereniging werden ondernemers uitgenodigd, maar er kwamen nauwelijks reacties. Koot schreef tientallen ondernemers afzonderlijk aan, maar van de 64 benaderde partijen reageerden er maar enkelen. Sommigen konden niet, anderen meldden zich af. Uiteindelijk bleven er slechts drie aanmeldingen over. ‘Daarmee valt geen volwaardige bijeenkomst te organiseren.’

Hoewel de animo tegenviel, wil Koot het plan niet loslaten. ‘Een sponsorevenement moet er uiteindelijk komen, al is het later.’ Want de Voedselbank heeft niet alleen geld nodig, maar ook erkenning en betrokkenheid vanuit de lokale gemeenschap. Ondernemers kunnen op allerlei manieren helpen. Niet alleen met geld of voedsel, maar ook met diensten, vervoer, materialen of praktische expertise. Van der Kooij ziet daarin zeker ook een rol voor Amstelidee. Als er een sponsoridee wordt uitgewerkt, zal de stichting meedenken over de presentatie, de aankleding, de organisatie en de uitstraling.

Financiële druk

De financiële situatie van de Voedselbank Uithoorn & De Kwakel

staat momenteel behoorlijk onder druk. Koot vertelt dat de organisatie vorig jaar 20.000 euro uit het eigen vermogen heeft moeten gebruiken. Dat vermogen was in de coronatijd gegroeid, onder meer doordat kerken en andere partijen toen gul doneerden. ‘Maar het interen op onze reserves kan niet blijven doorgaan. Dat houden we niet vol’, zegt hij.

De Voedselbank kocht altijd producten bij om de pakketten op peil te houden. Denk aan halalvlees bij een slager in Aalsmeer, eieren bij een kippenboer en kaas bij een kaasboer. Zulke producten zijn belangrijk om pakketten volwaardig en passend te maken voor verschillende huishoudens. Maar inkopen kost geld, en dat geld wordt schaarser.

‘HET

INTEREN OP ONZE

RESERVES KAN NIET

BLIJVEN DOORGAAN. DAT

HOUDEN WE NIET VOL’

Tegelijkertijd wil de Voedselbank voorkomen dat klanten de gevolgen voelen. De mensen die komen, mogen niet lijden onder bestuurlijke, financiële of logistieke problemen. Ze moeten nog steeds eten kunnen halen. Dat lukt vooralsnog, maar volgens Koot wordt het steeds moeizamer en worden er inderdaad al keuzes gemaakt om bepaalde producten niet in te kopen. Dat terwijl de Voedselbank ‘een lifeline’ is voor heel veel inwoners, zoals Van der Kooij zegt. ‘De Voedselbank is geen extraatje, geen incidentele voorziening en geen liefdadigheid in de marge.

Voor honderden mensen in Uithoorn en De Kwakel is het wekelijkse pakket een directe voorwaarde om rond te komen.’

Onmisbaar

Vooral een goede accommodatie zou de basis kunnen leggen onder een meer stabiele toekomst, maar ook dan blijft behoefte aan voedsel, vrijwilligers, geld en lokale betrokkenheid. Maar dan kan de Voedselbank beter plannen, beter opslaan, beter koelen en waardiger ontvangen. En dan hoeven vrijwilligers niet elke week opnieuw te improviseren.

Voor Amstelidee is de betrokkenheid bij de Voedselbank precies waar de stichting voor bedoeld is: lokaal verschil maken, met geld waar dat helpt en advies waar dat nodig is. Voor Koot is het vooral een kwestie van volhouden, blijven zoeken en zorgen dat de mensen die afhankelijk zijn van de Voedselbank niet de dupe worden.

De opgave is helder. Uithoorn en De Kwakel hebben een Voedselbank die onmisbaar is geworden, maar die zelf ook steun nodig heeft. Niet alleen eenmalig, maar structureel. Want zolang honderd huishoudens afhankelijk zijn van voedselhulp, is de vraag niet óf de Voedselbank ruimte verdient, maar hoe snel die ruimte gevonden wordt.

Meer informatie is te vinden via de website www.voedselbankuithoorn.nl

Voor meer informatie over Stichting Amstelidee, zie www.amstelidee.nl

VAN ORANJEFAN TOT RIDDER VAN ORANJE

Door zijn grote liefde voor voetbal en het Nederlands elftal beleefde Henk van Beek al talloze bijzondere momenten. Niet alleen als trouwe supporter, maar ook als voorzitter van de Oranjebus maakte hij mooie avonturen mee. Sinds kort kan daar een memorabele gebeurtenis aan worden toegevoegd: op 24 april werd Henk benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Een onderscheiding die hem volledig toekomt, al is hij er zelf nog een beetje beduusd van.

ORANJEBUS EEN WERELDWIJD

VAN POSITIEVE ORANJE-BELEVING

Net voor het interview verschijnt een berichtje op het Instagramaccount van Henk. De Oranjebus is aangekomen in de VS, in aanloop naar het WK Voetbal. Een spannend moment. De oranjekoorts begint inmiddels al wat op te lopen. 14 juni (vlak nadat dit magazine is uitgekomen) speelt Oranje zijn eerste wedstrijd tegen Japan. Henk is er natuurlijk bij.

Oranjekoorts

Het is bepaald niet de eerste wedstrijd die hij bezoekt. ‘Ik ben inmiddels bij 300 interlands geweest. Ik ga naar alle thuiswedstrijden, tenzij het echt niet kan. En ik probeer bij de meeste uitwedstrijden te zijn,’ vertelt hij.

Zijn eerste wedstrijd kan hij zich nog goed herinneren. Het was een wedstrijd in De Kuip tegen Cyprus, in 1987. Oranje won met 8-0, maar de wedstrijd

moest opnieuw worden gespeeld vanwege een vuurwerkbom die het veld op werd gegooid. ‘Het hele stadion was oranje. Ik was meteen verkocht.’ Een jaar later kreeg hij een seizoenkaart van Feyenoord, zijn andere voetballiefde. Maar de oranjekoorts verdween nooit. Als trouwe bezoeker leerde hij al snel andere fans kennen. ‘Zo ontstond een hechte groep van mensen die elkaar soms ook buiten het voetbal zagen. We trokken automatisch naar elkaar toe.’

Het ontstaan

Een sprong vooruit in de tijd, naar 2003. Samen met oranjevriend Patrick zat hij op een terras in Breda, waar onder het genot van een biertje een bijzonder idee ontstond. Wat als ze een dubbeldekkerbus zouden kopen, deze volledig oranje zouden verven en daarmee naar wedstrijden van het Nederlands elftal zouden reizen?

Met muziek aan en een hechte groep

‘HET GAAT OM DE SFEER, WE VIEREN ECHT EEN FEESTJE MET

ELKAAR. IEDEREEN IS WELKOM, OOK DE FANS

VAN DE TEGENPARTIJ’

oranjefans onderweg naar het stadion: het plan sprak direct tot de verbeelding. Toch was er nog één grote onzekerheid: het Nederlands elftal moest zich nog plaatsen voor het EK van 2004 in Portugal. Gelukkig werd deelname op het laatste moment alsnog veiliggesteld.

‘Op 19 juni 2004 beleefden we onze allereerste oranjeparade, voorafgaand aan Nederland – Tsjechië,’ vertelt Henk. ‘We reden vanaf de Oranjecamping naar de pendelbussen die supporters naar het stadion brachten. Het bleek meteen een groot succes.’ Een paar dagen later, op 23 juni, volgde de eerste echte parade richting het stadion, in Braga.

Duizenden fans

Ook tijdens het WK van 2006 in Duitsland was de Oranjebus prominent aanwezig. In Leipzig en Neurenberg trokken duizenden oranjefans achter de bus aan. Twee jaar later werd het nog bonter tijdens het EK in 2008, in Zwitserland, met drie wedstrijden in Bern. ‘Dat toernooi vergeten we nooit meer. Niet alleen won Nederland drie wedstrijden, we maakten ook vier geweldige marsen mee. In Basel liepen zelfs meer dan honderdduizend Nederlanders mee.’

Aanvankelijk dacht Henk dat het avontuur zou eindigen na het WK van 2010 in Zuid-Afrika. ‘Ons idee was om daarna te stoppen en de bus te schenken aan een organisatie daar. Dan zou het mooi zijn geweest. Maar het liep anders. In

Zuid-Afrika zat men helemaal niet op de bus te wachten. We moesten zelfs vijfduizend euro borg betalen, die we pas terugkregen toen de bus weer veilig in Nederland stond. Bovendien was de bus inmiddels enorm populair geworden. Toen besloten we: we gaan gewoon door.’

Feest op wielen

Het is soms best een beetje eng, al die duizenden mensen achter de bus. Er mag immers niets misgaan. ‘Gelukkig is het goed geregeld, er is voldoende politie en beveiliging aanwezig om te voorkomen dat mensen te dicht bij de bus komen. Voorafgaand aan grote toernooien voert de KNVB overleg met de speelsteden. Overigens goed om te benadrukken is dat de bus en de parade iets van én met fans zijn; het is niet van de KNVB. We hebben wel goed contact met de voetbalbond.’

Vaste prik tijdens de parade is tegenwoordig het nummer Links Rechts van de Snollebollekes, waarbij de hele mensenmassa van links naar rechts beweegt. Het idee om dit nummer te draaien ontstond tijdens het Polderfeest. ‘De Snollebollekes traden op in De Kwakel. We stonden wat achteraan en zagen het publiek heen en weer bewegen. Dat leek me wel iets om te proberen in de bus.’ Henk is meer een liefhebber van klassieke muziek, maar kan tijdens de parade alle muziek waarderen. ‘Het gaat om de sfeer, we vieren echt een feestje met elkaar. Iedereen is welkom, ook de fans van de tegenpartij.’

ORANJEBUS GARANT VOOR BIJZONDERE ONTMOETINGEN

Voetbal als verbinder

De mooiste herinnering van Henk aan de parades met de bus gaat over Charkov, Oekraïne. ‘Een studentenstad met veel jongeren, die gewoon het leukste uit het leven willen halen. We hebben daar drie keer een parade door de stad gemaakt. De eerste keer liepen er 12 duizend Nederlandse fans mee. De tweede keer kwamen er zo’n 20 duizend mensen uit de stad bij. De laatste keer ging het zelfs om 50 duizend mensen uit Charkov, die gebroederlijk met de oranjefans meeliepen. We kregen cadeautjes

TIJDENS BIJZONDERE VOETBALREIZEN

en knuffels, mensen kwamen ons bedanken, ze hadden nog nooit zoiets meegemaakt. En dan te bedenken hoe het er nu aan toe gaat in die stad...’

Bijzondere ontmoetingen Voetbal verbroedert, heeft Henk al vaak mogen meemaken. Hij heeft heel wat bijzondere mensen ontmoet tijdens zijn voetbalreizen. ‘Dankzij het voetbal kom je op plaatsen waar je anders niet zo snel zou komen. Zo ben ik ook eens voor een wedstrijd naar Moldavië geweest, het armste land van Europa. In die tijd

waren maar twee straten verlicht in het hele land.’

De wedstrijd vond overigens niet plaats in Moldavië, omdat het nationale stadion niet aan de eisen voldeed. Er werd uitgeweken naar Transnistrië, dat zich heeft afgescheiden van Moldavië. Het land wordt wereldwijd niet erkend. ‘Daar waren wel stadions die aan de voorschriften voldeden. We moesten een apart visum voor de staat aanvragen, dat maar twee uur geldig was. Daar zouden we het niet mee redden; de reis

van en naar het stadion en de wedstrijd duurden al langer dan twee uur. Toch besloten we het erop te wagen. Het ging allemaal goed, maar het was een vreemde situatie.’

‘IK WAS WEER VERRAST TOEN IK AL DIE MENSEN

ZAG DIE VOOR MIJ

WAREN GEKOMEN. IK HEB IEDEREEN GEKNUFFELD. IK

VOND HET ZO BIJZONDER, HET WAS ECHT DE MOOISTE

DAG VAN MIJN LEVEN’

Een lintje

Flashforward naar 24 april 2026. De dag begon als geen ander. Bijzonder was wel dat hij een oud-collega zou zien voor een werkafspraak in Uithoorn. Voor de lintjesregen worden de ‘slachtoffers’ doorgaans onder valse voorwendselen naar het gemeentehuis gelokt en dat was in Henks geval niet anders. Hij ging nietsvermoedend naar het gemeentehuis en werd daar onthaald door zijn geliefden, familie en vrienden. ‘Ook mijn werkgever zat in het complot.’

Hij was compleet verrast en de verbazing overheerste. ‘Ik ben vooral iemand van het samen doen.’ Na de plechtigheid werd hij verrast met een lunch en feest in Het Spoorhuis. ‘Ik was weer verrast toen ik al die mensen zag die voor mij waren gekomen. Ik heb iedereen geknuffeld. Ik vond het zo

bijzonder, het was echt de mooiste dag van mijn leven.’

De onderscheiding viel bij Henk in vruchtbare aarde. ‘Van huis uit heb ik altijd respect en liefde voor het Koninklijk Huis meegekregen.’ De dag verliep voor Henk in een roes. ‘Gelukkig worden tegenwoordig overal foto’s en filmpjes van gemaakt. Een vriend van me heeft de hele plechtigheid gefilmd. Dat heb ik enkele dagen later met verbazing teruggekeken.’

WK in de VS Hij heeft inmiddels afscheid genomen als voorzitter van de Oranjebus, maar is nog steeds nauw betrokken. Op 13 juni vertrekt hij naar de VS; een dag later speelt Oranje de eerste wedstrijd. Hij blijft vier weken, terwijl het WK zes weken duurt. ‘Dat is veel te lang, voorheen waren het er maximaal vijf.’

Mocht Nederland de finale halen, dan gaat hij terug. ‘We zijn eerder al met de bus op de Copacabana in Brazilië geweest, dus we willen ook graag met de bus naar New York!’ Daar vindt de finale plaats. Of dat realistisch is, is nog maar de vraag. De doelstelling van de KNVB is het halen van de halve finale. ‘De kwartfinale zouden we moeten kunnen halen, alles daarboven is mooi meegenomen. Al weet je het met voetbal nooit.’

De toekomst

Het meemaken van internationale toernooien wordt wel steeds lastiger. ‘Niet alleen omdat het WK langer

duurt, ook vanwege de prijzen. Voor de trouwste fans kan de KNVB aan goedkopere tickets komen, dat scheelt, maar het leven is duur in de VS.’

Bij het WK in 2030 worden de wedstrijden gespeeld in zes verschillende landen, verdeeld over drie continenten. ‘Dat is helemaal onmogelijk.’ Vier jaar later is het WK in Saoedi-Arabië. ‘Dan ben ik inmiddels 64 jaar, ik weet niet of ik er dan nog bij wil zijn.’

Wellicht richt hij zich dan liever op de wedstrijden van de Oranje Leeuwinnen. ‘Die wedstrijden zijn echt heel leuk, er hangt zo’n fijne sfeer! Bij de mannen klinkt op de tribunes gemor en gefluit als ze minder presteren. Bij de vrouwen gaat men er gewoon voor. Het is allemaal veel gemoedelijker, ik word daar heel blij van!’

Henk van Beek werd benoemd tot Ridder vanwege zijn uitzonderlijke bijdrage aan de Nederlandse supporterscultuur en zijn brede maatschappelijke inzet. Als jarenlang voorzitter van Vereniging Oranjefans - De Bus groeide de Oranjebus onder zijn leiding uit tot een wereldwijd bekend symbool van positieve Oranje beleving. Hij regelde routes, veiligheid en sfeer bij EK’s en WK’s en bracht mensen samen. Ook lokaal was hij actief als trainer, scheidsrechter en vrijwilliger bij sportvereniging KDO. ‘U bracht niet alleen mensen naar het stadion, maar ook naar elkaar,’ zo sprak de burgemeester treffend tijdens de lintjesregen.

STERKER PRESTEREN MET HULP VANUIT DE TOPSPORT

Veel sporters trainen harder als progressie uitblijft met prestatieverlies en blessures tot gevolg. In sportende en werkende teams gebeurt vaak hetzelfde: er wordt meer gedaan, zonder echt precies te weten waar het beter kan. In veel gevallen ligt het niet aan inzet, maar aan het ontbreken van inzicht.

Thriveos, het bedrijf van voormalig Ajax-performance specialist Bas Bruning, bestaat deze maand één jaar en werkt dagelijks met sporters, teams en (sport)bedrijven die tegen precies dit punt aanlopen en laat ontwikkeling starten vanuit inzicht. Niet door alleen maar naar de prestaties te kijken, maar juist naar wat daaronder ligt, fysiek én mentaal.

Performance analyse

De basis is een uitgebreide nulmeting. Deze meting is een 360 graden performance analyse, waarin fysieke, mentale en contextuele factoren door een team van experts worden gemeten. Vanuit de observatie, de data en inzichten door het team, ontstaat er meer dan een algemeen advies. Het maakt duidelijk hoe voorkomen kan worden dat energie weglekt, hoe prestaties minder hoeven te schommelen en wat een individu of een team daadwerkelijk nodig heeft om verder te komen.

Gerichter trainen

Voor sporters betekent dit gerichter kunnen trainen en beter begrijpen wat hun lichaam en hoofd nodig hebben. Voor bedrijven en organisaties geeft het handvatten om te werken aan de

combinatie van o.a. vitaliteit, leiderschap, samenwerking en duurzaam presteren.

De kracht van Thriveos zit in de combinatie van topsportervaring vanuit het team en wetenschappelijke onderbouwing. Alles wordt vertaald naar een concreet en toepasbaar plan op maat dat past bij de sporter of de organisatie. Na één jaar is al door velen duidelijk geworden dat als je eenmaal ziet waar je ontwikkeling zit, dit zorgt voor nieuwe energie om een nieuwe (door)start te maken en gericht aan je fysieke en mentale ontwikkeling te werken!

Meer informatie www.thriveos.nl

Het team van Thriveos

MYPELVI BREIDT UIT IN DE

Met ruim 100 locaties is MyPelvi niet meer weg te denken uit Nederland. In Amstelveen is al twee jaar een vestiging bij The Mayor, waar mede-eigenaresse Ilona Stelling actief is. Vanuit deze locatie breidde het netwerk zich de afgelopen tijd verder uit in de regio, met vestigingen in Hoofddorp, Nieuw-Vennep en Heemstede. Sinds juni is daar ook Aalsmeer bij gekomen. Klanten uit deze vestigingen kunnen op alle locaties binnen dit regionale netwerk terecht om te trainen.

Stoel van MyPelvi

Bij MyPelvi draait alles om training van de bekkenbodem via een speciale stoel die magnetische impulsen afgeeft. Tijdens een sessie van 22 minuten worden tot wel 25.000 spiersamentrekkingen opgewekt, ook in de diepere spierlagen. Het gaat om zachte, pijnvrije contracties met een krachtig effect bij onder meer stress- en aandrangincontinentie, onderrugklachten, slaapproblemen, een laag libido en pijn in heup- en kniegewrichten.

Wat MyPelvi onderscheidt is de techniek van de stoel. ‘De stoel komt uit Zwitserland en is van hoge kwaliteit,’ zegt Ilona. ‘Hij werkt met een beweegbare spoel in de zitting, waardoor we heel gericht kunnen trainen. Niet altijd de hele bekkenbodem, maar bijvoorbeeld alleen de voor- of achterkant, afhankelijk van de

Scan de QR- code voor een gratis proefsessie!

UIT DE TABOESFEER

klacht.’ De stoel heeft zes programma’s en verstelbare instellingen. ‘We kunnen de training per persoon aanpassen. Zelfs de rugleuning is verstelbaar, zodat iemand ontspannen zit en de behandeling optimaal werkt.’

Medisch

Ilona ziet dat ook in de medische wereld de erkenning groeit. ‘We horen steeds vaker van urologen en gynaecologen dat ze tevreden zijn over het verloop bij cliënten die hier hebben getraind,’ zegt ze. ‘Dat is waardevol, omdat het laat zien dat het breder gedragen wordt.’

Uroloog Evert Koldewijn (Catharina Ziekenhuis Eindhoven) bevestigt dat beeld in een interview: ‘Incontinentie bij vrouwen is een van de meest voorkomende urologische problemen waarbij bekkenbodemtraining een belangrijke rol speelt. Veel vrouwen weten niet goed hoe ze die spieren moeten aanspannen. De MyPelvi-stoel helpt om dat gevoel terug te krijgen en weer controle op te bouwen.’

Persoonlijk plan

Elke behandeling start met een intake van ruim een uur. Daarin worden klachten besproken en een persoonlijk trainingsplan opgesteld. ‘Die eerste stap is echt belangrijk,’ legt Danielle Hulsebosch uit, werkzaam bij MyPelvi Amstelveen. ‘We willen goed begrijpen wat iemand nodig heeft, zodat we de

stoel daarop kunnen instellen en het traject persoonlijk kunnen maken.’

Na de intake mag iemand direct plaatsnemen op de stoel om de magneetveldtraining zelf te ervaren. Na vier tot zes weken volgt een evaluatie. ‘De meeste mensen ervaren binnen zes tot twaalf weken duidelijke verbetering. Dat vinden wij natuurlijk fantastisch.’

Bespreekbaar

Volgens Ilona verandert er iets wezenlijks: bekkenbodemklachten worden steeds vaker besproken. ‘Dat is de grootste winst,’ zegt ze. ‘Dat mensen niet meer jarenlang doorlopen, maar eerder hulp zoeken. Daardoor kunnen we sneller resultaat boeken en mensen hun dagelijks leven teruggeven.’

‘Ontzettend tevreden met MyPelvi’

‘Nadat ik een TVT-bandje heb laten plaatsen, was ik grotendeels van mijn stressincontinentie af. Toch voelde ik dat ik mijn bekkenbodem moest blijven trainen om het gebied sterker te maken. Jarenlang ben ik bij verschillende bekkenfysiotherapeuten geweest, maar het resultaat was minimaal. Sinds ik bij MyPelvi Amstelveen train, merk ik een enorm verschil in de kracht van mijn bekkenbodemspieren. In het begin vond ik het spannend, maar door de fijne begeleiding train ik inmiddels op het hoogste programma. Ik kan het iedereen aanraden!'

MyPelvi Amstelveen The Mayor Burgemeester Rijnderslaan 562 020 221 81 81 amstelveenthemayor@mypelvi.nl www.mypelvi.nl

ZORG DIE PAST BIJ HET LEVEN VAN PATIËNTEN

De zorg verandert. En in de regio Amstelland gebeurt dat steeds vaker op een manier die patiënten direct merken. Minder onnodige ziekenhuisbezoeken. Meer zorg dichtbij huis. En vooral: meer aandacht naar wat iemand écht nodig heeft.

Met het programma Fit For the Future werkt Ziekenhuis Amstelland samen met huisartsen, wijkverpleging, ouderenzorgorganisaties, andere zorgpartners én inwoners aan de zorg van morgen. Samen sterker vooruit: met zorg die persoonlijk, toegankelijk en dichtbij blijft, juist nu de vraag naar zorg groeit.

Onder het motto ‘thuis als het kan, in het ziekenhuis als het moet’ ontstaan nieuwe manieren van samenwerken die patiënten direct helpen in het dagelijks leven.

Meer aandacht en passende zorg voor kwetsbare ouderen

Een bezoek aan de Spoedeisende Hulp (SEH) kan voor ouderen vaak extra ingrijpend zijn en grote gevolgen hebben zoals verwardheid, verlies van zelfstandigheid of een opname die misschien voorkomen had kunnen worden. Daarom werkt Ziekenhuis Amstelland nu met een speciaal Geriatric Emergency Medicine (GEM)-team voor patiënten van 70 jaar en ouder met een kwetsbare gezondheid.

Dit speciale GEM-team kijkt verder dan alleen de medische klacht. Niet alleen: wat mankeert iemand? Maar ook: wat heeft iemand nodig om veilig en goed verder te kunnen? Kan iemand thuis herstellen? Is extra ondersteuning nodig? Hoe voorkomen we een val of verwardheid? En wat geeft rust voor patiënt én familie?

Die persoonlijke aanpak maakt een groot verschil.

Praktijkvoorbeeld

Zo kwam een 87-jarige vrouw op de Spoedeisende Hulp met een gebroken bovenarm. Ze woonde alleen, was slecht ter been en had een hoog valrisico. Een ziekenhuisopname was medisch gezien niet nodig, maar alleen naar huis gaan was niet veilig. Dankzij het GEM-team kon snel een tijdelijke herstelplek geregeld worden. Hierdoor kon zij goed en veilig herstellen met passende begeleiding.

Volgens internist ouderengeneeskunde Marijke

Trappenburg en verpleegkundig specialist ouderengeneeskunde Saskia Rijkenberg zorgt de aanpak voor betere én persoonlijkere zorg: “Door kwetsbaarheid vroeg te herkennen, kunnen we complicaties voorkomen, beter vooruitdenken en zorgen dat patiënten sneller op de juiste plek terechtkomen. Dat maakt de zorg niet alleen beter maar ook persoonlijker, veiliger en prettiger voor patiënten en hun naasten.'' M ar ij ke Trappenburg

SaskiaRijk

Positieve resultaten

De resultaten van de afgeronde pilot zijn veelbelovend. Ondanks een sterke stijging van het aantal SEH-bezoeken door 70-plussers, krijgen ze sneller passende hulp en onnodige ziekenhuisopnames nemen af. Ook kan de transferverpleegkundige eerder starten met het organiseren van passende nazorg. Daardoor krijgen patiënten sneller de juiste ondersteuning en blijft ziekenhuiszorg beschikbaar voor patiënten die deze echt nodig hebben.

Katheterzorg thuis, vertrouwd, dichtbij en minder belastend

Ook andere zorg wordt steeds vaker naar huis verplaatst. Een goed voorbeeld is de samenwerking tussen Ziekenhuis Amstelland, Amstelring, Brentano en Zonnehuisgroep Amstelland rondom katheterzorg.

Patiënten die een katheter hebben, moesten voor controles of wisselingen vaak naar het ziekenhuis komen. Dankzij speciaal opgeleide wijkverpleegkundigen kan deze zorg nu veilig thuis plaatsvinden.

Dat is prettiger voor patiënten én zorgt ervoor dat het ziekenhuis meer ruimte houdt voor complexe zorg.

Menno Bechger, procesmanager bij de wijkverpleging van Zonnehuisgroep Amstelland: ‘Patiënten voelen zich thuis vaak meer op hun gemak, terwijl de kwaliteit van zorg gewaarborgd blijft. Dit is een belangrijke stap in het anders organiseren van zorg.’

Patiënten beoordelen de zorg thuis als goed tot zeer goed en ervaren nauwelijks verschil met de zorg in het ziekenhuis.

De heer Van Dijk: ‘Ik hoef niet meer elke keer naar het ziekenhuis. De verpleegkundige komt gewoon bij mij thuis en neemt de tijd. Dat voelt vertrouwd en is veel minder belastend.’

Uroloog Annelies Vellekoop ziet daarin een belangrijke ontwikkeling: ‘Daardoor kunnen wij ons meer richten op patiënten met complexere zorgvragen. Dat is essentieel om de zorg toegankelijk te houden.’

Samen sterker vooruit; denk mee over de zorg in Amstelland

De zorg van morgen maken we samen. Daarom hoort Ziekenhuis Amstelland graag ideeën van patiënten, mantelzorgers en inwoners uit Amstelland. Want juist ervaringen uit het dagelijks leven helpen om de zorg slimmer, persoonlijker en toegankelijk te houden.

Waar loop jij tegenaan in de zorg?

Wat kan slimmer, makkelijker of persoonlijker?

En welke zorg zou volgens jou vaker thuis kunnen?

Heb je een idee of wil je meedenken?

Scan de QR-code en laat het ons weten.

Dirk Plasmeijer 5 jaar geleden, tijdens het 445-jarig bestaan Foto

HET FEESTJAAR IN DE KWAKEL

Dit hele jaar wordt het 450-jarig bestaan van De Kwakel gevierd. Tot op heden is dat een groot succes en er ligt nog veel meer in het verschiet. ‘De activiteiten worden bijzonder gewaardeerd en heel goed bezocht,’ zegt een enthousiaste Dirk Plasmeijer, een van de grote animators achter de festiviteiten.

Dirk begon vijf jaar geleden al met de voorbereiding, toen met een vlag voor het 445-jarig bestaan. ‘Ik dacht toen, laat ik maar vast beginnen, want dan heeft iedereen ‘m over vijf jaar,’ lacht hij.

Uitgebreid programma

Tijdens het 450-jarig jubileum wordt extra groot uitgepakt. ‘We hebben naast vlaggen ook petjes en buttons laten drukken’, zegt Plasmeijer. Maar het meest opvallend is natuurlijk het uitgebreide feestprogramma, met elke maand activiteiten. Veel is al geweest en de opkomst bij de verschillende activiteiten was bijzonder goed. Na een drukke maand juni met iedere week feest (achtereenvolgens Kwakel Open Air, het Midzomeravond Festival en het Dorpsfeest met de 450 minutes party van Cobus & Greg), belooft ook de tweede helft van het feestjaar een succes te worden.

Natuurlijk staan het Polderfeest en de Kermis mede in het teken van het 450 jarig bestaan, maar in de herfstmaanden volgen ook nog de Bokkentocht, de

Kunstroute en uiteraard de Kwakelse Veiling.

Jubileumvoorstelling

Plasmeijer kijkt ook ontzettend uit naar de jubileumvoorstelling HIER! in de Gasterij. Bij het ter perse gaan van dit magazine is de voorstelling al bijna vier keer uitverkocht en een vijfde voorstelling komt er nagenoeg zeker. De animo doet Plasmeijer goed. ‘We pakken ook echt groots uit met een schitterend decor.’

In december volgt ook nog een Kerstconcert, maar dan komt het jubileumjaar toch echt een keer ten einde. Of Dirk dan over 5 jaar ook weer de animator wordt achter 455 jaar De Kwakel? ‘Ik denk het niet, ik ben inmiddels 70. Bij het 400-jarig bestaan deed ik ook al mee, toen was ik 20. Maar ja, je weet het natuurlijk nooit!’

Kijk voor meer informatie en het volledige programma op de website www.de-kwakel.com.

TAAIE STRIJD

In Uithoorn en De Kwakel is vliegtuigoverlast nog altijd dagelijkse werkelijkheid. Stichting PUSH, voluit Platform Uithoorn Schiphol Hinderbeperking, voert al jaren een vasthoudende strijd tegen wat voorzitter en jurist Mirella Visser ziet als een opeenstapeling van onrecht, gebrekkige rechtsbescherming en te weinig oog voor gezondheid.

Wie met Mirella Visser spreekt, merkt al snel dat het bij PUSH niet gaat om zomaar een bewonersclubje dat klaagt over lawaai. De stichting is uitgegroeid tot een goed ingevoerde, juridisch scherpe en landelijk serieus genomen organisatie. Niet met subsidie, niet met betaalde krachten, maar met vrijwilligers die de vliegtuigen zelf dagelijks over hun dak horen komen.

De strijd van PUSH begon ooit met een ogenschijnlijk eenvoudige wens: weer normaal kunnen wonen, slapen, buiten zitten, wandelen en elkaar verstaan. Maar het dossier waarin zij terechtkwamen, is allesbehalve eenvoudig.

‘WAT HIER IN UITHOORN GEBEURD IS, IS GEWOON ONRECHT’

Het gaat over handhavingspunten, geluidsgrenswaarden, berekeningen, data, routes, starts, bochten, baanonderhoud, ministeriële regelingen en luchthavenverkeerbesluiten. Voor veel bewoners is het technische taal die ver van hun bed lijkt te staan. Voor Visser is het inmiddels dagelijkse kost: ze heeft zich er volledig

in vastgebeten en laat niet meer los. ‘Ik kan moeilijk tegen onrecht,' verklaart ze haar grootste drijfveer. ‘Wat hier in Uithoorn gebeurd is, is gewoon onrecht. We hebben al die jaren veel te veel ellende over ons dak gekregen en geen goede rechtsbescherming gehad. En dat duurt maar voort.’

Toen Mirella Visser 25 jaar geleden in Uithoorn kwam wonen, was de situatie heel anders. Haar huis stond er nog niet eens; het werd van tekening gekocht. De omgeving was rustig. ‘Het was hartstikke fijn, we hadden nauwelijks ergens last van,’ weet Visser nog. Dat veranderde volgens haar vooral vanaf 2015. De overlast nam zienderogen toe, de Aalsmeerbaan werd intensiever gebruikt en bewoners begonnen zich af te vragen of alles wel klopte. Visser belde met BAS, het Bewoners Aanspreekpunt Schiphol, maar kreeg antwoorden die haar niet overtuigden. ‘Dan krijg je rare antwoorden. Dan denk je: dit klopt niet. En dan ga je je erin verdiepen.’

Oprichting Stichting

Ze bleek niet de enige. In de buurt woonden meer mensen met hetzelfde gevoel en dezelfde overlast, zoals Eddy de Leeuw en Robbert Wortel. Ze trokken eerst informeel samen op, maar dat werd

steeds georganiseerder. In 2017 begon PUSH feitelijk als bewonersinitiatief. Ongeveer zes jaar geleden werd de stichting PUSH formeel opgericht. Dat was niet alleen symbolisch, maar vooral praktisch, een noodzaak. ‘Als je naar de Raad van State wil, heb je gewoon een juridische basis nodig,’ zegt Visser.

PUSH kan sindsdien procedures voeren, zienswijzen indienen en zich mengen in overlegstructuren rond Schiphol. Visser zelf raakte ook betrokken bij de Omgevingsraad Schiphol en later bij de Maatschappelijke Raad Schiphol, waar zij werd gekozen door zeven bewonersorganisaties, waaronder PUSH. Daarmee vertegenwoordigt ze niet alleen haar eigen Uithoornse achterban, maar ook een veel bredere kring van omwonenden.

Geen actiegroep met kettingen PUSH kiest bewust voor een strategie van inhoud en dialoog. Visser lacht als de vergelijking met activisten valt die zich ergens aan vastketenen. ‘Dat is niet de stijl van de stichting. Wij zoeken de dialoog op. We nodigen op bewonersavonden Schiphol uit, LVNL, het ministerie, de Inspectie Leefomgeving en Transport. Maar het is wel ónze avond. Wij bepalen de inhoud.’

PUSH LAAT ZICH NIET WEGDUWEN IN STRIJD TEGEN VLIEGTUIGOVERLAST

Die bewonersavonden trekken geregeld honderden mensen: inwoners die de overlast meer dan zat zijn en aan alle kanten voelen dat er een loopje met hen wordt genomen. De avonden monden nooit uit in agressie, maar er worden kritische vragen gesteld, natuurlijk wel geregeld met flinke emotie. Volgens Visser werkt de PUSH-aanpak juist omdat bewoners, instanties en luchtvaartpartijen elkaar rechtstreeks kunnen spreken. ‘Daardoor krijg je minder verharding. En dan hoop je dat er uiteindelijk toch wat meer naar ons geluisterd wordt.’

Compliment

Het ministerie gaf PUSH onlangs zelfs een compliment voor de manier waarop de stichting opereert. Volgens Visser werd de organisatie geprezen om haar professionaliteit en aanpak. Dat is opvallend, want het bestuur van PUSH is

klein, ook al hebben ze een grote en nog altijd groeiende achterban. Het bestuur telt welgeteld drie mensen. Naast Mirella Visser en Robbert Wortel, is Win Brouwer nu het derde bestuurslid. Hij is de opvolger van Eddy de Leeuw, die een stapje terug heeft gedaan maar nog wel nauw betrokken is bij de stichting. Vergaderen doen ze zo min mogelijk. Veel gaat via WhatsApp. ‘We hebben

geen tijd en ook geen zin in ingewikkelde bestuurstoestanden’, zegt Visser nuchter.

De stichting draait volledig op vrijwilligers en giften en ontvangt exact nul euro subsidie van de gemeente, geen steun van politieke partijen en geen financiering door andere organisaties. Juridische kosten worden laag gehouden, doordat Visser als jurist alles zelf doet. ‘Ik reken

Bewonersbijeenkomsten worden druk bezocht
Win Brouwer en Mirella Visser van de Stichting PUSH.

geen cent. Geen uren, geen autokosten, helemaal niks. Af en toe krijgen we donaties. Daar zijn we heel blij mee, want dan kunnen we de strijd voortzetten.’

80 decibel boven het dak Wie de verhalen uit Uithoorn hoort, begrijpt waarom PUSH inmiddels een forse achterban heeft. Brouwer vertelt over metingen van 80 tot 90 decibel boven de daken. Een keer werd zelfs 91 decibel genoteerd. ‘Dat is wel een uitzondering, maar mensen reageren dan echt: wauw.’

De overlast in Uithoorn komt niet alleen in pieken, maar vooral in de continue herhaling. Ook al kunnen de pieken zeer heftig zijn. ‘Op sommige momenten van de dag komen vliegtuigen zo kort na elkaar dat het geluid als een deken over de wijk ligt,’ zegt Brouwer. Hij noemt een zaterdagochtend waarop tussen zeven en acht uur 25 vliegtuigen overtrokken. ‘Dan wil je uitslapen, maar dat kan gewoon niet,’ zegt Visser. Op een andere avond telde hij tussen 22.00 en 22.18 uur vijftien vliegtuigen. ‘Dan zit er niet eens anderhalve minuut tussen.’

Ook ’s nachts is het niet stil. Grote vrachtvliegtuigen, zoals 747’s en cargotoestellen, kunnen bewoners wakker maken. En zelfs wanneer er officieel niet vanaf de Aalsmeerbaan wordt gestart, hoort Brouwer toestellen vanaf andere banen bochten maken die alsnog over Uithoorn komen. ‘Dan denk je: hoeveel mensen wil je wakker maken? Het geluid is volgens hem niet iets waaraan je eenvoudig went. ‘Als ze zo laag komen, is het kansloos om weg te drukken. Het gaat als een laag door je hoofd heen. Dan is de ene nog niet weg of de volgende komt alweer binnen.’

Tijdens de coronaperiode werd pijnlijk duidelijk hoe groot het verschil kan zijn. Toen er veel minder werd gevlogen, hoorde Visser ineens weer vogels. ‘Ik dacht: ik hoor vogels hier. Dat moment ben ik niet vergeten. We hoorden weer normaal omgevingsgeluid. Zo zou het moeten zijn.’

Juridische strijd

De grootste overwinning van PUSH

tot nu toe kwam recent bij de Raad van State. De stichting vocht het Luchthavenverkeerbesluit 2025 aan en kreeg gelijk. Het besluit werd volgens Visser van tafel geveegd omdat het onvoldoende was gemotiveerd en onzorgvuldig was voorbereid. Voor de drie bestuursleden was dat een moment om even bij stil te staan. ‘We hebben het wel even gevierd en met het bestuur en de vrijwilligers van het eerste uur een hapje gegeten in Uithoorn. Het was een moment waarop we ons realiseerden dat we het niet voor niets doen.’

Toch overheerst nog lang niet het gevoel dat de strijd gewonnen is. Integendeel. Volgens Visser komt er vrijwel zeker een nieuwe juridische ronde aan. Ze is in deze periode vol in de weer. Het nieuwe Luchthavenverkeersbesluit 2026 is nog steeds het onderwerp. De kern van de kwestie: overschrijdingen uit het verleden dreigen nu niet te worden opgelost, maar juist gelegaliseerd door de normen aan te passen naar boven. ‘Dan worden de illegale overschrijdingen van tien jaar gewoon gelegaliseerd. Dat is de truc.’

‘ER

WORDT VAN ALLES

BEREKEND,

MAAR ER

WORDT NIET GEKEKEN

NAAR WAT BEWONERS

DAADWERKELIJK

ERVAREN. EN IEDEREEN

GAAT ERVAN UIT DAT

DE DATA KLOPPEN’

Overschrijdingen

Volgens de Inspectie Leefomgeving en Transport werden bij de Aalsmeerbaan de geluidsgrenswaarden jarenlang overschreden, onder meer bij handhavingspunt 25, dat voor Uithoorn van groot belang is. In het nieuwe wetsvoorstel zou dat punt worden geschrapt en vervangen door andere punten die verder van de baan en verder van de route liggen. Uit berekeningen zou blijken dat de grenswaarde voor Uithoorn feitelijk met 1,7 decibel omhoog gaat.

Visser onderbouwt al haar woorden met stukken, kaarten en berekeningen. Ze weet dat een decibel op papier klein kan lijken, maar in dit dossier groot verschil maakt. ‘Minister Karremans gaf aan dat de rechtsbescherming van bewoners hersteld moet worden. Maar voor hem bestaat dat herstel er dan uit dat de norm wordt opgehoogd, zodat er niet meer wordt overschreden. Zo lust ik er nog wel een paar.’

Fout gevonden

Een ander voorbeeld dat haar wantrouwen voedt, is een fout in eerdere berekeningen. Visser ontdekte naar eigen zeggen een datafout rond de toegestane geluidbelasting. Ze kaartte die aan bij het ministerie, maar voelde zich aanvankelijk niet serieus genomen. ‘Dan krijg je zo’n afhoudend verhaal, alsof je het niet helemaal begrijpt. Dat is voor mij een enorme trigger. Dan heb je echt een verkeerde aan mij.’

Ze stapte uiteindelijk rechtstreeks naar Schiphol met haar bevindingen. Daar werd later schoorvoetend erkend dat de fout inderdaad echt was gemaakt. Inmiddels heeft ze van de minister excuses gekregen. In de brief werd de fout volgens haar betreurd. Voor Visser was dat niet alleen een persoonlijke bevestiging, maar ook een signaal dat het systeem kwetsbaar is. ‘Schiphol maakt cijfers, er zijn externe bureaus, er is software, het gaat naar het ministerie, er is een contra-expertise. En toch zag niemand die fout. Dan denk ik: hoe kan dat?’

Wat haar vooral stoort, is dat veel beleid gebaseerd is op berekeningen, niet op echte metingen. ‘Er wordt van alles berekend, maar er wordt niet gekeken naar wat bewoners daadwerkelijk ervaren. En iedereen gaat ervan uit dat de data kloppen.’

Daarom duikt Visser heel diep in stukken. Ze noemt het simpelweg noodzakelijk. ‘Als je de details niet kent, ben je kanonnenvoer. Het gaat altijd om de details. Je moet bereid zijn je ongelooflijk diep in te werken.’

Lees verder op P38.

EEN MENGELING VAN RECHTVAARDIGHEIDSGEVOEL,

ANALYTISCHE NIEUWSGIERIGHEID EN STRIJDLUST

PUSH richt zich niet alleen op regels en geluid, maar ook op gezondheid. Volgens Visser is dat aspect jarenlang onderbelicht gebleven. Het ministerie van Infrastructuur en Waterstaat kijkt volgens haar vooral technisch naar luchtvaart. Gezondheid zit elders, bij Volksgezondheid, GGD, RIVM of Gezondheidsraad. ‘We hebben een soort verzuild systeem. Maar als het gaat om de inrichting van dit soort zaken, moet gezondheid gewoon volwaardig meewegen, en dat gebeurt niet. Gezondheid is nu het sluitstuk en de economische belangen gaan altijd voor.’

Uit de gezondheidsmonitor van de GGD blijkt volgens Visser dat de hinderpercentages in Uithoorn en met name de Legmeer veel te hoog zijn. Ze noemt percentages van 36 procent ernstige geluidshinder in Uithoorn en zelfs 47 procent in de Legmeer. ‘Dat is echt heel veel.’ Ze vindt het wrang dat gezondheid soms wél wordt gebruikt als argument om woningbouw tegen te houden in geluidsbelaste gebieden, terwijl bestaande bewoners al jaren in diezelfde belasting wonen. ‘Dan speelt gezondheid ineens geen rol. Dat is bijzonder.’

PUSH pleit overigens niet voor het simpelweg verplaatsen van overlast. Het zogenoemde waterbedeffect, waarbij hinder van de ene plaats naar de andere wordt geschoven, wijst Visser af. ‘We zijn niet van als het hier minder wordt en ergens anders meer, dan is het goed voor ons. Dat is ook niet fijn.’

Slimmer en minder vliegen

De stichting wil simpelweg dat er minder vliegbewegingen worden gemaakt, maar ook dat de hele vliegoperatie slimmer wordt aangepakt. Ze benadrukt dat PUSH niet tegen Schiphol als luchthaven is. ‘Wij willen niet dat Schiphol weggaat. Maar het moet minder, slimmer, verstandiger en beter worden ingedeeld en gebruikt. Zo vraagt ze zich bijvoorbeeld af of Schiphol al die overstappassagiers nodig heeft.

Uithoorn en De Kwakel kleuren rood in een GGD-kaart.

Die landen, stappen over en vliegen weer door. Ze betalen hier geen tax. Ja, misschien nemen ze een Starbucks mee, maar de vliegtuigen maken daarvoor wel twee keer herrie. Ze moeten landen én starten.’

Opstijgen

Ook de manier waarop toestellen opstijgen, stoort PUSH. Visser noemt intersectiestarts, waarbij vliegtuigen niet aan het begin van de baan starten maar verderop. Daardoor komen toestellen lager over woonwijken. ‘Iedere leek snapt toch dat als je een baan van 3,5 kilometer hebt, je mag verwachten dat toestellen aan het begin starten, goed doortrekken en snel omhoog zijn?’

Zelfs nieuwe, stillere toestellen leveren volgens haar weinig winst op als ze operationeel zo worden ingezet dat bewoners alsnog meer geluid ervaren. ‘Dan zegt men: het toestel is stiller. Dat zal. Maar als je het gebruikt om korter te taxiën en daardoor lager overkomt, hebben wij er helemaal niets aan.’

Een wereld op zich

Win Brouwer kent Schiphol niet alleen van buitenaf. Hij werkte vroeger op de luchthaven, onder meer bij de ambulancedienst. Die ervaring heeft zijn beeld van de sector mede gevormd. ‘Schiphol is een wereld op zich’, zegt hij. Een wereld met eigen logica, sterke netwerken en een grote lobby richting Den Haag. Ook Brouwer is niet anti-luchtvaart, maar wel kritisch op wat hij ziet en vooral dagelijks boven zijn huis hoort. De vanzelfsprekendheid waarmee economische belangen steeds voorop worden gezet. ‘Er zijn echt betere oplossingen mogelijk. Waarom zijn die niet bespreekbaar?’

‘We zeggen bijvoorbeeld niet dat de Aalsmeerbaan morgen dicht moet.'

Al herinnert hij eraan dat bewoners ooit andere verwachtingen hadden toen de Polderbaan werd geopend. ‘In 2024 waren er meer starts van de Aalsmeerbaan dan van de Polderbaan. Terwijl de Aalsmeerbaan een secundaire baan is en de Polderbaan een primaire baan. Dan kloppen dingen niet.’

Like-minded people

Wat Visser en Brouwer drijft, is een mengeling van rechtvaardigheidsgevoel, analytische nieuwsgierigheid en strijdlust. ‘Ik heb misschien wel iets van: jij bent groot, ik ben klein, maar ik ga het wel winnen,’ zegt Visser vastberaden.

Tegelijk benadrukt ze dat PUSH geen eenmanszaak is. Er staat een grote groep mensen om haar heen. Mensen die blijven lezen, meten, melden, organiseren, inspreken, brieven schrijven en bewonersavonden mogelijk maken. ‘Je hebt like-minded people nodig. Mensen met hetzelfde doorzettingsvermogen.’

Dat is volgens haar ook de kracht van bewonersorganisaties. Zonder die clubs zou de overlast volgens haar ook minder aandacht krijgen. ‘Als dit soort clubs niet bestaan, wordt het volgens mij nog veel erger. Dan trekken ze zich er helemaal niets van aan,’ zegt Brouwer.

PUSH heeft inmiddels steun uit Uithoorn, De Kwakel en ook Aalsmeer. De gemeente Uithoorn werkt nu beter samen met de stichting. ‘In het begin was dat anders. De gemeenteraad en wethouder Ferry Hoekstra zijn zich, ook door de contacten met ons en op onze bewonersavonden, meer bewust geworden van de overlast die zoveel inwoners dagelijks ervaren’.

De komende jaren

Visser weet en voelt dat de strijd nog lang niet voorbij is en verwacht dat PUSH de komende jaren nodig blijft. Ze rekent erop dat de stichting voor het eind van dit jaar opnieuw naar de rechter moet rond het nieuwe luchthavenverkeerbesluit: ‘De kans is heel groot.’ Daarom blijft PUSH bouwen aan de organisatie. 'Vrijwilligers zijn welkom, net als donaties. Vooral iemand die de website kan beheren, zou bijvoorbeeld welkom zijn.’ De huidige website is volgens Visser een beetje ‘houtje-touwtje’, zoals veel vrijwilligersorganisaties ooit beginnen. Maar geld om een professionele webbeheerder in te huren is er niet. ‘Dat moet iemand zijn die het voor het goede doel wil doen, zoals wij dat eigenlijk allemaal doen.’

‘ZE

KUNNEN MIJ

ECHT NIETS MEER WIJSMAKEN. SCHIPHOL NIET, LVNL NIET, HET MINISTERIE NIET’

Vasthoudend

Het typeert de stichting: klein in middelen, groot in vasthoudendheid. PUSH spreekt in bij raads- en commissievergaderingen, neemt deel aan publieke bijeenkomsten over Schiphol, schrijft zienswijzen en brieven, analyseert

besluiten en mobiliseert bewoners. Niet met grote kantoren of campagnes, maar vanuit woonkamers en aan keukentafels waar de vliegtuigen soms letterlijk overheen denderen.

Mirella Visser weet dat het dossier technisch is en dat het voor veel mensen moeilijk te volgen blijft. Juist daarom wil ze het blijven uitleggen. Niet om bewoners bang te maken, maar om ze grip te geven op wat er boven hun hoofd gebeurt. ‘Het is niet alleen klagen. Je moet de inhoud in, zodat je een weerwoord hebt. Ze kunnen mij echt niets meer wijsmaken. Schiphol niet, LVNL niet, het ministerie niet.’

Bereidheid

Na jaren strijd, stapels stukken en steeds nieuwe procedures is de vermoeidheid voorstelbaar. Maar zodra het PUSHbestuur zich afvraagt of het genoeg is geweest, komt hetzelfde antwoord terug. Dan moet ze toch verder. Omdat de vliegtuigen blijven komen. Omdat bewoners wakker worden. Omdat de regels blijven schuiven. En vooral omdat ze vinden dat onrecht niet vanzelf verdwijnt. ‘Ik ben ervan overtuigd dat je echt heel veel verschil kunt maken’, zegt Visser. ‘Als je maar bereid bent om je diep in te werken en door te gaan. En dat zijn we.’

Kijk voor alle informatie op de website www.pushuithoorn.nl. Vragen of vrijwilliger worden? Neem dan per e-mail contact op via het e-mailadres pushuithoorn@gmail.com.

Een eerder bezoek van voormalig minister Robert Tieman aan de MRS.

ZOMERS GENIETEN ZONDER ALCOHOL - GROTE KEUZE, GOEDE KWALITEIT

HENRI BLOEM DÉ ALCOHOLVRIJ

SPECIALIST VAN DE REGIO

Wie aan Wijnkoperij Henri Bloem denkt, denkt misschien al snel aan alcohol. Aan bijzondere flessen wijn en gedestilleerde dranken. Maar de winkel aan de Amsterdamseweg in Amstelveen biedt veel meer. Henri Bloem is de afgelopen tijd uitgegroeid tot de specialist van de regio als het gaat om smaakvolle, goede alcoholvrije en alcoholarme dranken. En juist in de zomer blijkt dat een schot in de roos.

Want eerlijk is eerlijk: op een warme dag, bij een barbecue, picknick of lange avond in de tuin, wil je soms wel iets bijzonders in je glas, maar niet per se alcohol. Een frisse bubbel, een kruidige aperitiefdrank of een goed alternatief

voor een gin-tonic kan dan precies zijn wat je zoekt. Bij Henri Bloem is de keuze verrassend groot en dus is het een winkel waar ook alcoholvrij-liefhebbers tegenwoordig graag binnenstappen.

‘We merken dat mensen veel bewuster kiezen,’ zegt eigenaar Thijs Jacobs. ‘Ze willen genieten, maar niet altijd alcohol drinken. Zeker in de zomer is veel vraag naar alcoholarme en alcoholvrij dranken. Mensen zoeken iets dat zomers voelt, goed smaakt en past bij het moment.’

Alcoholvrij is volwassen geworden

Alcoholvrij had lang een wat stoffig imago. Te zoet, te vlak of vooral bedoeld als noodoplossing. Dat beeld is volgens Thijs volledig achterhaald. De kwaliteit is de afgelopen jaren enorm verbeterd en dat is te proeven.

In de winkel staan inmiddels alcoholvrije en alcoholarme varianten in allerlei stijlen: mousserend, wit, rosé, rood en aperitiefdranken. Ook wie een zomerse mocktail wil maken, kan er terecht voor alcoholvrije alternatieven voor onder meer gin, rum en spritz-achtige drankjes. ‘Wij kiezen niet zomaar iets omdat er 0% op staat,’ zegt Thijs. ‘Het moet goed gemaakt zijn. In balans en interessant genoeg om echt van te genieten. Dat is waar we bij Henri Bloem op selecteren.’

Voor bij de barbecue of borrelplank

Juist bij zomerse gerechten kan een alcoholvrije drank verrassend goed werken. Denk aan een droge bubbel bij oesters, salades of lichte visgerechten. Een frisse alcoholvrije rosé bij gegrilde groenten of kip van de barbecue. Of een botanische drank met kruidige tonen naast een uitgebreide borrelplank.

Minder alcohol, meer kwaliteit

De groeiende belangstelling voor alcoholvrij past bij een bredere trend: mensen willen minder alcohol drinken, maar niet inleveren op smaak of beleving. ‘Als mensen geen alcohol, drinken, willen ze wél iets goeds in hun glas dat past bij de omstandigheden. Daar helpen we als specialist graag bij.’

Henri Bloem heeft naast tal van alcoholvrije dranken ook alcoholarme wijnen in het assortiment. Wijnen met een lager alcoholpercentage, rond de 7 procent, zijn vaak ook een goed alternatief voor mensen die minder alcohol willen.

Advies maakt het verschil

Wie niet precies weet waar te beginnen, hoeft bij Henri Bloem niet op goed geluk iets uit het schap te trekken. De medewerkers denken graag mee: bij een gerecht, een tuinfeest, een barbecue of gewoon bij iemands persoonlijke smaak.

Daarmee bewijst Henri Bloem dat alcoholvrij allang geen compromis meer hoeft te zijn. Het is een volwaardige keuze geworden voor iedereen die bewust wil genieten. Ook zeker in de zomermaanden. Henri Bloem Amstelveen laat zien dat een goed glas niet altijd alcohol nodig heeft. Soms is fris, verfijnd en alcoholvrij precies wat de zomer vraagt. En daar kan je best een stukje voor omrijden. ‘Maar ik lever ook graag af in de omgeving van mijn woonplaats Uithoorn,’ zegt eigenaar Thijs Jacobs tot slot.

DE VIER

Van een exclusief Rolling Stones kunstwerk door Andy Warhol tot een volledige Coca-Cola zolder: vier inwoners van gemeente Uithoorn verzamelen er fanatiek op los. De één speurt rommelmarkten af, de ander richt een complete kamer in voor zijn hobby. Sommige verzamelingen begonnen met één toevallige aankoop en groeiden uit tot honderden items. In de rubriek 'De Vier' vertellen verzamelaars over hun passie, mooiste vondsten en het verhaal achter hun collectie.

Arne

NOOIT UITGEKEKEN OP MICK JAGGER

EN CO

Met 584 items bezit Arne Rekelhof een indrukwekkende collectie van The Rolling Stones. Op zijn zestiende bezocht hij zijn eerste concert van de band. Niet alleen de muziek spreekt hem aan, ook het rebelse imago van de Stones. ‘Ze hadden toch een beetje overal schijt aan.’

De Stones waren al ruim tien jaar actief toen Arne ze ontdekte. ‘In 1973 kocht ik het album Goats Head Soup, waar Angie op staat. Eigenlijk zocht ik een plaat van Alice Cooper, maar die was uitverkocht. Toen nam ik deze mee.’ Dat ene album smaakte naar meer. Hij dook in ouder werk en raakte gefascineerd. ‘De periode van 1968 tot en met 1974 wordt gezien als de beste tijd van de Stones. Exile on Main St. vind ik het beste album en Tumbling Dice is mijn favoriete nummer. Dat hebben ze bijna altijd gespeeld tijdens de concerten die ik bezocht, dus ik denk dat ze dat zelf ook een goed nummer vinden’, lacht Arne.

Twaalf concerten

In totaal zag Arne de Stones twaalf keer live. Zijn eerste concert was in het Zuiderpark in Den Haag, toen nog voor

‘slechts’ 30 duizend mensen. De laatste was in 2022 in de ArenA. ‘Het concert zou op 13 juni plaatsvinden en samen met mijn dochter was ik al binnen. We kochten een T-shirt en een drankje en wilden naar de tribune, maar werden tegengehouden omdat Mick Jagger corona had. Het concert werd op het laatste moment afgelast. Gelukkig werd het een paar weken later ingehaald.’ Inmiddels verwacht hij niet dat hij de band nog eens live ziet.

Stereo en mono

Zo’n twintig jaar geleden begon Arne serieus met verzamelen. In zijn werkkamer staan de meeste items, al hangt in de woonkamer een setlist van een Amsterdams concert, verwerkt tot kunstwerk door gitarist Ron Wood. Zijn collectie bestaat uit cd’s, vinyl, singles en speciale uitgaven. ‘Sommige albums heb ik in meerdere versies, met een fotoboek of in een speciale kleur. Toen ze net begonnen werd muziek nog in mono opgenomen, later in stereo. Ik probeer ook de originele mono-versies compleet te krijgen.’

Tonglogo

De verzameling gaat verder dan muziek. Aan de muur hangen posters

en kunstwerken, waaronder een reproductie van een portret van Mick Jagger van Andy Warhol, bemachtigd via een veilingsite. Ook T-shirts en memorabilia ontbreken niet. Een deel kocht hij via muziekwinkel Krijtenberg in De Dorpstraat, waar hij goed contact had met de eigenaar. Op zijn muismat prijkt het tonglogo van de band en zelfs zijn cursor heeft die vorm. ‘Ik houd alles bij in een Excelbestand, inclusief de waarde van de items.’ Ook de concerten documenteert hij nauwkeurig: setlists, gespeelde nummers en frequenties. Sinds 1973 vulde hij acht plakboeken.

Nieuw werk

Waarom juist deze band? ‘Ik luister naar veel muziek, maar er is geen band als de Stones. Hoe vaak ik ze ook heb gezien, het verveelt nooit. Ik krijg nog steeds kippenvel als ze opkomen.’ Bijna dagelijks draait hij wel iets van de band. En hoewel de leden inmiddels de tachtig zijn gepasseerd, verschijnt er nog steeds nieuw werk. ‘Foreign Tongues komt binnenkort uit. De cd en lp heb ik al besteld.’ Ook over het vorige album is hij enthousiast. ‘Hackney Diamonds was wat mij betreft hun beste plaat in veertig jaar.’

Dinky Toys, matroesjka’s en scheepjes vormen de belangrijkste verzamelingen van Ruud Schmidt. De Amsterdammer verhuisde vier jaar geleden naar Uithoorn. Zijn huidige appartement biedt minder ruimte dan zijn vorige woning, waardoor hij afscheid moest nemen van een aantal verzamelingen. ‘Ik had geen ruimte voor mijn trapauto’s.’

Dinky Toys

De liefde voor Dinky Toys begon al vroeg. ‘Ik kreeg mijn eerste autootje toen ik zes of zeven was. Toen begon mijn collectie. De autootjes waren toen zo’n 95 cent.’ Inmiddels vullen de modelauto’s een wandkast in zijn woonkamer. Sommige exemplaren kreeg hij cadeau, andere vond hij op rommelmarkten. ‘Ik wil er niet veel aan uitgeven. Daarom ga ik ook nooit naar verzamelaarsbeurzen, ik kijk alleen op de rommelmarkt. Soms vind je een Dinky Toy tussen andere speelgoedauto’s en kun je ze voor vijftig cent krijgen. Op een beurs betaal je zo tien tot twintig euro voor een auto.’

Scheepjes

Schepen zijn een andere grote passie. Op de vensterbank staan verschillende

houten modellen, waarvan een deel zelfgemaakt is. Daarmee zet hij een familietraditie voort. ‘Mijn opa en vader bouwden ook scheepjes.’

Daarnaast maakt hij miniatuurscheepjes in flessen. Een precisiewerkje, vertelt hij. ‘Dat is echt een priegelwerkje. Als er een knoop los is geraakt, ben je uren aan het pielen om het weer goed te krijgen.’ Daarom werkt hij er liever niet te lang achter elkaar aan. ‘Dan blijft het leuk.’

Soms koopt hij een scheepje erbij, soms verkoopt hij er juist een paar. ‘Ik verkoop ze bijvoorbeeld op de rommelmarkt tijdens Koningsdag.’ Dat het hele gezin iets met schepen heeft, helpt daarbij niet mee. ‘Mijn dochter en schoonzoon hebben een sleepboot en mijn kleinzoon heeft een opduwertje.’

Ook aan de muur is de liefde voor het water zichtbaar. Hij wijst naar een schilderij met een zeegezicht. ‘Die is van mijn opa geweest.’

Ruimte maken

Verspreid door het huis staan matroesjka’s opgesteld. Nieuwe poppen koopt hij niet meer. ‘Ik moet er niet meer bij kopen, maar juist plaats maken.’ Dat heeft ertoe geleid dat hij in de loop der jaren meerdere verzamelingen heeft afgestoten.

Ruud

VAN DINKY TOYS TOT SCHEEPJES IN FLES

In de slaapkamer staat nog één trapauto. De rest moest weg toen hij verhuisde. ‘Dat is het nadeel van verhuizen: niet alles kan mee.’ Ook een verzameling luciferdoosjes verdween. ‘Ik heb ze tien jaar verzameld en had duizenden doosjes. Ik heb ze aan een museum gegeven, in ruil voor twee entreekaarten en consumptiebonnen.’

Amsterdam

Ondanks de vele verzamelingen oogt zijn woning opvallend netjes. Alles heeft een vaste plek. ‘Ik houd niet van rommel. Voor ik weg ga, ruim ik alles op. Ik laat nooit vaat staan en maak altijd mijn bed op. Ik strijk zelfs mijn beddengoed. Dat heb ik zo geleerd.’

Jarenlang woonde hij bij het Westerpark in Amsterdam. Zijn woning en zomerhuisje op de Veluwe verkocht hij toen hij naar Uithoorn verhuisde. Toch blijft de hoofdstad trekken. ‘Ik mis Amsterdam nog steeds. Nu wordt het hier aan de kade gezellig, maar in de wintermaanden is het hier doods.’ Daarom is hij nog regelmatig in zijn oude stad te vinden. ‘Op donderdag drink ik koffie met de familie, dat is vaste prik.’ Stilzitten doet hij sowieso niet. Hij helpt waar nodig, organiseert rommelmarkten in Amsterdam en heeft als voormalig tegelzetter altijd wel iets om handen.

Edwin

HIJ DRINKT HET NIET, MAAR SPAART HET WEL: COCA COLA

Zijn vrienden spaarden vroeger Marlboropakjes, maar Edwin de Beij rookte niet. Toch wilde hij ook iets verzamelen. Dat werden blikjes van Coca-Cola, net als de sigarettenpakjes rood en wit van kleur. Inmiddels bestaat zijn collectie uit veel meer dan alleen blikjes. Op zolder heeft hij een complete kamer ingericht met Coca-Cola memorabilia, gerangschikt als een klein museum.

Een van de pronkstukken hangt in de woonkamer: een groot emaillen bord uit de jaren vijftig. Voor 25 euro tikte hij het op de kop. Het bleek een koopje. ‘Ik kwam het bord tegen op Marktplaats. Een vrouw uit Hoofddorp bood het aan en wilde er niet meer voor hebben dan zij had betaald. Tijdens een speciale dag in het Olympisch Stadion, waar Coca-Cola het honderdjarig jubileum in Nederland vierde, heb ik het laten waarderen. Ze hadden een soort ‘Tussen Kunst en Kitsch’ georganiseerd. Het bleek zo’n 600 tot 700 euro waard te zijn. Het is een helft van een uithangbord en komt oorspronkelijk uit Amerika.’

Klok

Bij elk item hoort een verhaal. In de woonkamer staat ook een klok uit Duitsland. Een promotie-item dat hij jaren geleden zag op een verzamelbeurs in

Utrecht. ‘Ik vond hem een beetje duur en ben eerst doorgelopen. Toen ik later terugkwam, was hij al verkocht. Toch wel jammer. Ik vond de klok uiteindelijk online terug en heb ’m gekocht. Blij toe, want deze ziet er veel beter uit dan die op de beurs.’

Mazzeltje

Het meeste plezier haalt Edwin uit vondsten. ‘Het leukste is als je ergens een mazzeltje hebt. Ik wil er niet zoveel aan uitgeven.’ Een wand van zijn verzamelkamer staat vol blikjes, gerangschikt op periode en soort. De collectie groeit nog altijd. ‘Elk jaar komen er nieuwe blikjes bij, zoals recent de serie met allerlei namen. Er waren 150 verschillende blikjes uitgegeven. Dan groeit de collectie ineens veel sneller dan normaal.’ Ook blikjes uit het buitenland krijgen een plek. ‘Vrienden en familie nemen regelmatig bijzondere exemplaren mee.’

Buurman

Edwin drinkt de blikjes niet zelf leeg. ‘Ik houd niet echt van cola. Hier in huis drinken we het heel weinig.’ Gelukkig heeft hij een buurman. ‘Als ik volle blikjes heb, gaan ze eerst naar hem en daarna komen ze leeg terug.’

Diamanten

De verzameling wordt uitgelicht door een lamp die hij zelf maakte. Een

plafonniere van een dienblad met armen, waarbij de lampjes zijn verwerkt in blikjes. In vitrinekasten staan glazen, kerstdecoraties en andere Coca-Colaitems. Ook twee fooienpotten trekken de aandacht. Een komt uit Frankrijk, de andere vond hij op Marktplaats. Tussen de glazen staat een blikje dat direct opvalt. ‘Deze heeft mijn dochter gemaakt.’ Het is volledig beplakt met kleine diamanten kraaltjes.

Ruimtegebrek

Door de jaren heen verhuisde de collectie meerdere keren naar een grotere ruimte. Ook de huidige kamer begint vol te raken. Een oplossing heeft Edwin nog niet gevonden. Een andere wens staat hoog op zijn lijstje: een bezoek aan Atlanta, waar het hoofdkantoor van Coca-Cola staat. ‘Ze hebben er ook een museum.’

Dat brengt hem op de geschiedenis van het merk. ‘Vroeger zat er cocaïne in de cola en kocht je het bij de apotheek.’ Rond 1905 werd dat vervangen door cafeïne. Inmiddels zijn er talloze varianten verschenen. ‘Met een heel aantal kleurrijke ontwerpen hebben ze Cherry Coke proberen te promoten.’ Hij wijst naar een reeks opvallende blikjes aan de wand. Natuurlijk hebben ook die een plek in zijn collectie gekregen.

Sven de Meulmeester is gek op spelletjes. Bordspellen, kaartspellen, computerspellen: hij vindt het allemaal leuk. Toch gaat zijn grootste passie uit naar de draagbare Nintendo-spelcomputers uit zijn jeugd. Toen hij een jaar of zes was, kreeg hij zijn eerste exemplaar. Inmiddels heeft hij een flinke collectie opgebouwd. Opvallend genoeg speelt hij er nooit mee. Het verzamelen zelf vindt hij veel leuker.

Wie zijn kantoor binnenstapt, weet niet waar hij als eerste moet kijken. Tussen portretten van beroemde acteurs, opgezette dieren en allerlei bijzondere objecten staan ook Star Wars-poppetjes uitgestald. ‘Die zijn van Bas,’ vertelt Sven. Samen met zijn jeugdvriend runt hij een bedrijf dat decors maakt voor televisieprogramma’s. Daardoor verzamelen ze niet alleen uit hobby, maar ook voor hun werk. ‘Het meeste bewaren we, want doen we wel wat weg, dan blijkt dat we het een paar weken later goed hadden kunnen gebruiken.’

Buitenspelen

De liefde voor videogames begon al vroeg. Samen met Bas bracht hij uren door achter de spelcomputer. Toch

Svenspeelde het leven zich vooral buiten af. ‘Skateboarden enzo.’ De eerste Nintendo-spellen waren bovendien anders dan de games van nu. ‘Dat was tien minuten en dan ging je weer wat anders doen. Soms legde ik het spel een paar dagen of weken weg, uit frustratie dat ik niet verder kwam.’

Nostalgie

Door de jaren heen groeide zijn verzameling gestaag. ‘Er zijn vijfenveertig spellen verschenen en daarvan heb ik er dertig.’ Via veilingsites en Marktplaats speurt hij naar ontbrekende exemplaren. Om overzicht te houden heeft hij een lijst gemaakt met alle uitgaven, productiejaren en oplages. ‘De spellen die ik nog moet hebben zijn over het algemeen wat duurder. Het gaat om speciale edities, waarvan niet zoveel spellen zijn gemaakt. Dat maakt ze kostbaar, dit soort spellen gaat nu weg voor zo’n 1000 euro.’

Toch draait het hem niet om de waarde. ‘Ik wil ze niet verkopen, maar mijn collectie compleet krijgen. Puur uit nostalgie en omdat ik dat vroeger niet kon. Daarvoor waren de spellen te duur.’

Niet mee spelen

Tussen de verzameling staan verschillende bijzondere exemplaren,

waaronder een spel dat werd uitgebracht rond een Formule 1-race. Andere uitvoeringen zijn juist groter gemaakt, zodat het scherm beter zichtbaar is. ‘De vorm doet nog het meeste denken aan een flipperkast.’

Hoewel de spelcomputers er nog uitstekend uitzien, gebruikt hij ze niet. ‘Er zitten geen batterijen in, omdat die kunnen oxideren en dat pakt meestal slecht uit voor de elektronica.’ De Nintendo’s zijn vooral bedoeld om naar te kijken.

Nachtrust

Dat betekent niet dat Sven het gamen helemaal achter zich heeft gelaten. ‘Ja, ik ben gewoon doorgegaan met spelen! Ik heb diverse spelcomputers gehad.’ Uiteindelijk besloot hij daar toch mee te stoppen. ‘Het spelen ging ten koste van mijn slaap. Ik kon tot 2 of 3 uur in de nacht spelen en moest dan om 8 uur weer op.’

Hij volgt de ontwikkelingen nog steeds met belangstelling. ‘Als je ziet wat er tegenwoordig kan met de spellen, het ziet er echt fantastisch uit.’ Een moderne spelcomputer staat er echter niet meer. ‘Het is uit zelfbescherming dat hier geen nieuwe Nintendo staat: anders zou ik niet meer aan werken toe komen!’

WOORDSTREPER

MAAK KANS OP EEN VVV-BON T.A.V. € 50,-

In onderstaande Woordstreper zoeken we woorden die te maken hebben met het WK Voetbal. Streep alle woorden weg en de letters die overblijven vormen een zin. Deze zin kan worden ingevuld in de oplossingsbalk.

INSTUREN PER E-MAIL

Stuur de oplossing voor 1 september 2026 naar het e-mailadres info@uithoornz.nl en maak kans op een VVV-bon ter waarde van € 50,-. Telefonisch doorgeven van de uitslag is helaas niet mogelijk. U kunt wel uw oplossing per post opsturen naar UithoornZ, Ouderkerkerlaan 1, 1185 AB in Amstelveen. De winnaar wordt op 15 september bekendgemaakt en gepubliceerd op www.uithoornz.nl.

STREEP DEZE WOORDEN WEG

AANVOERDER

AFTRAP

BLESSURETIJD

BUITENSPEL

CORNER

DOELPUNT

FIFA FLUITSIGNAAL

GELEKAART

KOPBAL

PENALTY

RODEKAART

SCHEIDSRECHTER

SCHWALBE

SLIDING

SPITS

STADION

TACKLE

TIJDREKKEN

TOPSCORER

TRAINER

VAR

WISSELSPELER

Je leest meer op UITHOORNZ.NL

Gerichte controle op fatbikes POLITIE

LOKAAL

Gemeente en Admiralengroep Uithoorn bouwen samen aan toekomst scouting

Lees meer via:

Foto: VLN Nieuws

112

Ernstig ongeval Koningin

Maximalaan: persoon overleden

PROTEST

Grote opkomst bij protest tegen AZC in Uithoorn

LOKAAL

Gemeente Uithoorn maakt vergunning opvanglocatie bekend

INITIATIEF

Inloop ‘Gewaardeerd & GeZien’ brengt inwoners van Uithoorn samen

LOKAAL

Eerste ontwerp verbetering Wilhelminakade - Thamerkerk

COLOFON

Postadres: Postbus 36 1180 AA Amstelveen

Bezoekadres: De Bajes

Ouderkerkerlaan 1 1185 AB Amstelveen

020 790 00 69

info@uithoornz.nl www.uithoornz.nl

Sales

Media Discovery 020 790 00 69 info@uithoornz.nl

Redactie

Algemeen 020 790 00 69 info@uithoornz.nl

Beeld & tekst Naomi Heidinga Shirley Visser-van der Schaaf Jasmijn Fotografeert

Vormgeving & art direction Buddi Studios

Oplage & verspreiding

13.000

Media Discovery B.V.

Drukwerk

Senefelder Misset

Verspreidingsgebied Uithoorn De Kwakel

Oplage & verspreiding 13.000

Media Discovery B.V.

Afhaallocaties magazine Kijk voor afhaallocaties op www.uithoornz.nl

Disclaimer

UITHOORNZ & DE KWAKELZ MAGAZINE is een uitgave van Media Discovery B.V. Niets uit deze uitgave mag zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever worden openbaar gemaakt of verveelvoudigd, waaronder begrepen het reproduceren door middel van druk, offset, fotokopie of microfilm of in enige digitale, elektronische, optische of andere vorm of (en dit geldt zo nodig in aanvulling op het auteursrecht) het reproduceren ten behoeve van een onderneming, organisatie of instelling of voor eigen oefening, studie of gebruik welke niet strikt privé van aard is.

Het volgende nummer verschijnt vierde kwartaal 2026.

Turn static files into dynamic content formats.

Create a flipbook