10
WVDKB_BOEK.indd 10-11
11
12/08/16 15:00
10
WVDKB_BOEK.indd 10-11
11
12/08/16 15:00
22
WVDKB_BOEK.indd 22-23
23
12/08/16 15:00
22
WVDKB_BOEK.indd 22-23
23
12/08/16 15:00
32
WVDKB_BOEK.indd 32-33
33
12/08/16 15:00
32
WVDKB_BOEK.indd 32-33
33
12/08/16 15:00
48
WVDKB_BOEK.indd 48-49
49
12/08/16 15:00
48
WVDKB_BOEK.indd 48-49
49
12/08/16 15:00
Ja, und das ist was! Das wird’ ich mal einem Heiratsbüro schicken. Oh, Mann, das ist ja kein Wunder, daß ich kein Weib mehr kennen lerne. Mit solch’ner Visage. Nee. Das ist ja ein Bild, kurz vor’m Irrenhaus, kurz vor’m Abgang von dieser Welt. Mann oh Mann! Meine Frau hat doch recht gehabt, die hat gesagt: “Du wirst von Tag zu Tag häßlicher.“ Bin ich auch geworden. CARLO VERANO
64
WVDKB_BOEK.indd 64-65
65
12/08/16 15:00
Ja, und das ist was! Das wird’ ich mal einem Heiratsbüro schicken. Oh, Mann, das ist ja kein Wunder, daß ich kein Weib mehr kennen lerne. Mit solch’ner Visage. Nee. Das ist ja ein Bild, kurz vor’m Irrenhaus, kurz vor’m Abgang von dieser Welt. Mann oh Mann! Meine Frau hat doch recht gehabt, die hat gesagt: “Du wirst von Tag zu Tag häßlicher.“ Bin ich auch geworden. CARLO VERANO
64
WVDKB_BOEK.indd 64-65
65
12/08/16 15:00
In Her Body Doesn’t Fit Her Soul werkte ik met blinde mensen, en omdat ze ook moesten rennen in het stuk, spanden we tijdens de repetities een koord in de studio, zodat ze niet tegen de muur konden lopen. Die koord is in de voorstelling gebleven. Ik dacht: de blinden zijn gelimiteerd, dus ga ik iedereen limiteren. Ik bond iedereen vast. Iedereen hing in de touwen. Enkel de blinden waren vrij. Dat was het beeld waarvan we vertrokken, en dat was meteen ook de scenografie. De koorden waren prachtig, ze waren van stro, en leken op goud. Maar het was prachtig omdat we het nodig hadden, niet omdat een scenograaf op voorhand had bedacht dat het een mooi effect zou zijn. — Wim Vandekeybus in gesprek met Sofie Mulders, 2015
80
WVDKB_BOEK.indd 80-81
81
12/08/16 15:00
In Her Body Doesn’t Fit Her Soul werkte ik met blinde mensen, en omdat ze ook moesten rennen in het stuk, spanden we tijdens de repetities een koord in de studio, zodat ze niet tegen de muur konden lopen. Die koord is in de voorstelling gebleven. Ik dacht: de blinden zijn gelimiteerd, dus ga ik iedereen limiteren. Ik bond iedereen vast. Iedereen hing in de touwen. Enkel de blinden waren vrij. Dat was het beeld waarvan we vertrokken, en dat was meteen ook de scenografie. De koorden waren prachtig, ze waren van stro, en leken op goud. Maar het was prachtig omdat we het nodig hadden, niet omdat een scenograaf op voorhand had bedacht dat het een mooi effect zou zijn. — Wim Vandekeybus in gesprek met Sofie Mulders, 2015
80
WVDKB_BOEK.indd 80-81
81
12/08/16 15:00
Ik werd nooit echt aan mijn lot overgelaten, maar heel beschermend was mijn omgeving niet. Dat onvoorspelbare, dat risicovolle, dat hoorde gewoon bij het leven toen. En zo is het leven tout court. Het is een illusie om te denken dat we de dingen onder controle hebben.
102
WVDKB_BOEK.indd 102-103
103
12/08/16 15:01
Ik werd nooit echt aan mijn lot overgelaten, maar heel beschermend was mijn omgeving niet. Dat onvoorspelbare, dat risicovolle, dat hoorde gewoon bij het leven toen. En zo is het leven tout court. Het is een illusie om te denken dat we de dingen onder controle hebben.
102
WVDKB_BOEK.indd 102-103
103
12/08/16 15:01