Issuu

PISMO AKADEMII MUZYCZNEJ IM. KAROLA LIPIŃSKIEGO WE WROCŁAWIU Rok XV, Nr 15/16, październik 2012 - wrzesień 2014

ISSN 1507 - 7713

sms TREŚCI WYDARZENIA 6 PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ BRONISŁAW KOMOROWSKI GOŚCIEM INAUGU RACJI ROKU AKADEMICKIEGO 2012/2013

IO NADZWYCZAJNY KONCERT SYMFONICZNY Z OKAZJI SWIĘTA NAUKI

żYcIE ARTYSTYCZNE 14

SPEKTAKLE OPEROWE

WSPÓŁPRACA ZAGRANICZNA

CLAR/MANIA 2013. KILKA POFESTIWALOWYCH REFLEKSJI

POWOŁANI E OTWARTE] AKADEMII M UZYCZNEI

I8 MIĘDZYNARODOWE SYMPOZJUM KONTRABASU

26 UROCZYSTA INAUGURACJA ROKU AKADEMI-

CKIEGO 2013/2014 UCZELNI ARTYSTYCZNYCH WROCŁAWIA

FESTIWAL INICJATYW STUDENCKICH START FEST

57 MAESTRO GABRIEL CHMURA DOKTOREM HONORIS CAUSA AKADEMII MUZYCZNEJ IM. KAROLA LIPIŃSKIEGO

I OGÓLNOPOLSKI

32 JAK MARZENIA STAŁY SIĘ RZECZYWISTOŚCIĄ, CZYLI OBUDOWIE SALI KONCERTOWEJ INOWEJ CZĘŚCI KAMPUSU AKADEMII MUZYCZNEJ IM. KAROLA LIPIŃSKIEGO WE WROCŁAWIU

FESTIWAL CHÓRALNY

‹

KONKURS STUDENTÓW

76 NOWE PROFILE STUDIÓW PODYPLOMOWYCH

nozmmroścl

il JUBILEUSZ PROFESORA ANDRZEJA JANUSZA

13 SPEKTAKULARNY SUKCES MARZENY DIAKUN

KONKURS

AKADEMIA BACHOWSKA

ZMIENIA SIĘ NAUCZANIE... - CZY UCZELNIE POMOGĄ ZMIENIĆ SIĘ NAUCZYCIELOM?

DYRYGENTURY IM. ADAMA KOPYCIŃSKIEGO

WE WROCŁAWIU SŁYCHAĆ CORAZ WIĘCEJ!

DYDAKTYKA

UTWÓR

INAUGURUJĄCY

NOWĄ SALĘ KONCERTOWĄ

20 SPEKTAKULARNY SUKCES AGATY ZUBEL

NAII KA

LETNIA AKADEMIA MUZYQNA WE WROCŁAWIU

24 GENERACJE. HISTORIA WROCŁAWSKIEJ SZKOŁY KOMPOZYTORSKIEJ. MISTRZOWIE IUCZNIOWIE Z PERSPEKTYWY JUBILEUSZU 65-LECIA

W KRĘGU ANALIZY DZIEŁA MUZYCZNEGO

MIĘDZYNARODOWY MISTRZOWSKI KURS PIANISTYCZNY W DUSZNIKACH-ZDROJU

NADANIE IMIENIA PROFESOR MARII ZDUNIAK ZESPOŁOWI SZKÓŁ NR 20 WE WROCŁAWIU

OTWARCIE NOWEJ SALI KONCERTOWEJ

FESTIWAL SAKSOFONOWY NEWARTSAX

JU BILEUSZ PROFESORA ALEKSANDRA MAZU RA

KURSY WO KALN E

55 O WCZESNEJ EDUKACJI MUZYCZNEJ DZIECI

78 MISTRZOWIE W AKADEMII

59 SYMPOZJUM POCZĄTKOWE

O KULTURZE MUZYCZNEJ ŚLĄSKA

GALERIA DOKTORÓW

HONOROWYCH uczum

METODYCZNE NAUCZANIE GRY NA INSTRUMENTACH LA VOCE DELL'ANGELO MAESTRA PROFESOR

STRUNOWYCH

TERESA

GERARDA

ŻYLIS-GARA

DZIAŁALNOŚĆ WYDAWNICZA

AWANSE I NAGRODY 82

WSPOMNIENIA 84

6AM:: - pismo Akademii Muzycznei im. Karola lipińskiego we Wrocławiu Wydawca: Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, 50-043 Wrocław, pl. Jana Pawła II nr 2 Kolegium Redakcyjne: Rafał Jendraszek - redaktor naczelny, Magdalena Blum, Mieczyslaw Gawroński, Krystian Kiełb. Bogdan MakaI, Urszula Marciniec-Mazur, Jolanta Szybalska-Matczak, Helena Tomaszek-Plewa

Wrocław

Publikacja dofinansowana ze środków Gminy Wrocław www.wroc|aw.pl

Zdjęcia w numerze: Bogusław Beszłej, Tadeusz Drankowski, Andrzej Georgiew, Adam Hawalej, Lech Kwartowicz, Magdeburski, Mariusz Mikołajczyk, Wiktor Rzeżuchowski, Marek Stroński, archiwum Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wroclawiu, archiwum uczelni, archiwum prywatne autorów, archiwum prywatne artystów Opracowanie graficzne: Miłosz Wiercioch Druk: Wrocławska Drukarnia Naukowa PAN im. Stanisława Kulczyńskiego Sp. Z 0. o.

Szanowni Państwo,

z radością pragnę zaprosić Państwa do lektury kolejnego, podwójnego numeru pisma Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego GAMa, A numer jest to szczególny. Refleksją obejmuje bowiem dwa lata akademickie (2012/2013 oraz 2013/2014), połączone obchodami jubileuszu 65-lecia uczelni, który świętowaliśmy przez cały rok 2013.

Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna we Wrocławiu powołana została do życia w roku 1948 jako piąta uczelnia wyższa we Wrocławiu, a zarazem siódma wyższa uczelnia muzyczna w Polsce. W początkach działalności ówczesna Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna była placówką jednowydziałową, prowadzącą kształcenie zorientowane wokół profilu pedagogicznego, co było odpowiedzią na ówczesne potrzeby społeczne. Zakres specjalności sukcesywnie poszerzano ijuż po czterech latach struktura uczelni obejmowała podstawowe dziedziny i dyscypliny sztuki muzycznej, wzbogacane po dziś dzień o kolejne specjalności i specjalizacje. Historia Akademii nie sprowadza się - rzeczjasna - wyłącznie do przemian wjej strukturze. Nie sprowadza się także do wskażników liczbowych, które chętnie podajemy jako miarę ilustrującą różne sfery rozwoju uczelni. Także i te wskaźniki bowiem, jakkolwiek zobiektywizowane, to jednak nie oddają istoty tego, czym jest uczelnia. Za liczbami kryją się bowiem zawsze treści dużo bardziej doniosłe - idee wyznaczające kierunki rozwoju, a przede wszystkim wspaniali Iudzie, postaci z uczelnią związane, wśród nich wybitni artyści i pedagodzy, którym towarzyszyła nieodmiennie misja służby sztuce. Jej realizację rozpoczęli pionierzy wrocławskiej uczelni muzycznej w 1948 roku, a ich dzieło kontynuowali następcy, wnosząc do wspólnego dobra, jakim jest dzisiejsza Akademia swój talent, artyzm, rzetelną pracę, zaangaŻowanie i radość tworzenia. To właśnie ich dokonania, ale także

dokonania naszych studentów, doktorantów i absolwentów składają się na aktualny obraz Akademii. Dwa lata akademickie, które w sposób symboliczny połączył rok jubileuszowy, to okres wielu indywidualnych sukcesów nauczycieli akademickich, studentów i doktorantów. W tym czasie zre-

alizowaliśmy ponad 800 różnego rodzaju imprez artystycznych, naukowych, popularnonaukowych i upowszechniających wiedzę muzyczną. Były wśród nich zarówno wielkie projekty o zasięgu międzynarodowym, festiwale, projekty symfoniczne, oratoryjno-kantatowe, operowe, mniejsze koncerty kameralne, recitale solowe studentów i doktorantów, konkursy, sesje, sympozja, seminaria i konferencje naukowe, wreszcie imprezy reprezentujące nurt kształcenia ustawicznego. Ograniczone rozmiary naszego periodyku nie pozwalają, aby napisać nawet 0 części z nich. Postanowiliśmy zatem, aby na kartach niniejszego numeru GAMy podzielić się z Państwem wyłącznie refleksją o najważniejszych wydarzeniach roku 2013. Najwięcej miejsca zajmuje kalejdoskop wybranych przedsięwzięć artystycznych i naukowych, zrealizowanych w roku jubileuszowym. Prologiem do obchodów jubileuszu 65-Iecia była Uroczysta inauguracja Roku Akademickiego 2012/2013 Uczelni Artystycznych Wrocławia, pamiętna z uwagi na obecność patrona honorowego naszego jubileuszu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego - z dumą wspominamy w publikacji ten moment na stronie 6. Nade wszystko jednak chcemy podzielić się radością płynącą z otwarcia w październiku 2013 roku nowego gmachu uczelni, w którym zlokalizowana została wspaniała sala koncertowa i wiele

innych nowocześnie wyposażonych przestrzeni. Ta przełomowa chwila odkryła perspektywy, o jakich do tej pory mogliśmy tylko marzyć. Otwarcie nowego obiektu zdominowałojubileuszowe obchody, a sam jubileusz stał się przez to szczególny, będąc nie tylko refleksją o przeszłości, ale przede wszystkim projekcją naszych wyobrażeń o przyszłości. 0 tym,jak nasze marzenia o sali koncertowej stały się rzeczywistością, przeczytać można na stronie 32.

W artykule tym wspominamy przestrzenie koncertowe, jakimi dysponowała wrocławska Akademia Muzyczna w swoich dotychczasowych siedzibach, a także przypominamy historię budowy nowej części uczelnianego kampusu. Kulminacją jubileuszowych obchodów, a zarazem pierwszym wydarzeniem artystycznym, które zainaugurowało działalność naszej nowej sali koncertowej, był Nadzwyczajny Koncert Jubileuszowy, który odbył się 26 października 2013 roku. Koncert ten był świętem całej Akademii, ta kże dlatego, że jego oryginalny program zjednoczył na estradzie nowej sali koncertowej solistów oraz połączone zespoły uczelni pod batutą Maestro Marka Pijarowskiego. O tym szczególnym koncercie piszemy na stronie 46. Niezwykle ważnym wydarzeniem

roku jubileuszowego było nadanie tytułu doktora honoris causa Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu Maestro Gabrielowi Chmurze, o czym przeczytać można na stronie 30. Choć wiele miesięcy dzieli już nas od opisywanych wydarzeń, to jednak ich pamięćjest wciąż żywa. Przenosimy radość roku jubileuszowego na teraźniejszość, z niezmienną satysfakcją, że stale towarzyszą nam Państwo, Czytelnicy GAMy, uczestnicząc w bogatym życiu uczelni, biorąc udział w wydarzeniach artystycznych, naukowych i edukacyjnych. Głęboko wierzymy, że tak będzie nadal. Chcielibyśmy bowiem razem z Państwem świętować kolejne jubileusze naszej Akademii. Pragnę serdecznie podziękować wszystkim, którzy przyczynili się do powstania niniejszego podwójnego numeru GAMy. Dziękuję autorom tekstów, członkom Kolegium Redakcyjnego oraz osobom, które okazały nam pomoc w gromadzeniu materiałów ikonograficznych. Zapraszając do lektury pisma, pozostaję z nadzieją, że podsumowanie minionych dwóch lat akademickich, połączonych jubileuszem 65-lecia uczelni, które odnajdą Państwo na łamach wydawnictwa, spotka się z życzliwym zainteresowaniem. A na początek zachęcam do krótkiej retrospekcji poprzez lekturę historii uczelni w datach, opublikowanej już na następnej stronie.

Z wyrazami szacunku,

Krystian Kiełb Rektor Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu

1948-2013 - 65'I.A'I' AKADEMII MUZYCZNEJ IM. KAROLA lIPINSKIEGO WE WROCŁAWIU

KRÓTKA HISTORIA UCZELNI w DATACH I948 Powołanie Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu i przeprowadzenie pierwszych w historii uczelni egzaminów wstępnych na Wydział Pedagogiczny.

I949 Powstanie Wydziału Wokalnego - drugiego wydziału PWSM. ' Zainaugurowanie cyklu Wtorków Muzycznych, będącego w pierwszych powojennych latach najważniejszą inicjatywą koncertową Wrocławia, kontynuowaną do dziś.

I976

Zorganizowanie we współpracy z Wrocławskim, Oddziałem Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków ogólnopolskiego kursu wokalnego towarzyszącego Międzynarodowemu Festiwalowi Wratislavia Cantans. Rozpoczęty w ten sposób nowy nurt działalności dydaktycznej uczelni, skierowany do wszystkich adeptów kształcenia muzycznego, rozwijany był w kolejnych latach w formie dorocznych kursów pianistycznych (od 1977), kursów w zakresie gry na instrumentach dętych (od 1980) i smyczkowych (od 2008).

Przekształcenie Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu w Akademię Muzyczną i nadanie uczelni imienia Karola Lipińskiego.

I992 Przystąpienie Akademii do CHAIN of Music and Dance

I950 Powstanie Wydziału Instrumentalnego i Wydziału Teorii Muzyki z sekcją teorii muzyki i sekcją dyrygentury.

I952 Uzyskanie dyplomu ukończenia uczelni przez piętnastu pierwszych absolwentów.

międzynarodowego

wyższe

uczelnie

stowarzyszenia

muzyczne

zrzeszającego

Europy Zachodniej

i Środkowo-Wschodniej.

I993 Przeniesienie siedziby uczelni do gmachu przy ówczesnym pl. 1 Maja nr 2 (aktualnie pl. Jana Pawła II).

Powołanie w ramach Wydziału Teorii Muzyki i Dyrygentury sekcji kompozycji. Przystąpienie do Association Européenne des Conservatoires, Académies de Musique et Musikhochschulen.

Wprowadzenie do struktury uczelni katedr, skupiających nauczycieli akademickich poszczególnych dziedzin i dyscyplin muzycznych.

I973 Otwarcie studiów wzakresie muzykoterapii, prowadzonych przez powołany rok wcześniej Zakład Muzykoterapii - pierwszą i przez kolejnych 25 lat jedyną w Polsce placówkę zajmującą się tą problematyką. Podpisanie umowy o współpracy pomiędzy wrocławską PWSM i drezdeńską Carl Maria von Weber Hochschule für Musik. Fakt ten rozpoczął systematyczną współpracę międzynarodową uczelni.

Przystąpienie do programu ERASMUS i znaczące Zintensyfikowanie współpracy międzynarodowej. Nadanie w trakcie uroczystości związanych z jubileuszem 50-Iecia Akademii pierwszego w historii uczelni tytułu doktora honoris causa, który otrzymał Tadeusz Strugała. Powołanie w ramach Wydziału Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii Studia Kompozycji Komputerowej. Zapoczątkowanie tradycji Uroczystych Inauguracji Roku Akademickiego Uczelni Artystycznych Wrocławia, przeprowadzanych wspólnie z Akademią Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu, a od roku 1999

także z udziałem wrocławskiej filii Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie.

1999

2009

Tytuł doktora honoris causa przyjmuje Kurt Masur.

Przeprowadzenie pierwszej Letniej Akademii Muzycznej - wakacyjnego kursu dostępnego dla wszystkich adeptów sztuki muzycznej chcących poszerzać pod kierunkiem nauczycieli akademickich swoją wiedzę i umiejętności.

2000 Wprowadzenie Europejskiego Punktów Kredytowych (ECTS).

Systemu

Transferu

Nadanie tytułu doktora honoris causa Marii i Wojciechowi hr. Dzieduszyckiemu.

Fołtyn

Oddanie do użytku budynku przy ul. A. Zelwerowicza 3 i 3A, pierwszego obiektu nowej części kampusu uczelni (budynek D). Obiekt ten stał się siedzibą Zakładu Muzyki Jazzowej.

2010

2001 Powołanie - w siedzibie Akademii - ogólnopolskiej Akredytacyjnej Komisji Uczelni Artystycznych. Pozyskanie posesji przy ul. A. Zelwerowicz 5-11.

Uzyskanie przez Instytucjonalnej.

uczelnię

Europejskiej

Nadanie tytułu doktora honoris Karpowiczowi Mierżanowowi.

Rozpoczęcie regularnego kształcenia w zakresie muzyki jazzowej.

Akredytacji

causa

Wiktorowi

2011 Uzyskanie prawa własności nieruchomości zabudowanej przy ul. Podwale 13.

2002 Rozpoczęcie regularnego kształcenia w zakresie muzyki dawnej.

Rozpoczęcie budowy zasadniczego obiektu nowej części kampusu uczelni, w którym zaprojektowano nowoczesną salę koncertową (budynek E). Podpisanie aktu erekcyjnego i wmurowanie kamienia węgielnego.

2003 Wprowadzenie dwustopniowego systemu kształcenia, na który składają się trzyletnie studia I stopnia (licencjackie)

i dwuletnie studia II stopnia (magisterskie).

2012 Obecność Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Bronisława Komorowskiego na Uroczystej Inauguracji Roku Akademickiego Uczelni Artystycznych Wrocławia.

2004 Nadanie tytułu doktora Skrowaczewskiemu.

honoris causa Stanisławowi

2013 Nadanie tytułu doktora honoris causa Gabrielowi chmurze.

Oddanie do użytku nowego obiektu -dydaktycznego (budynek E).

2005 Uzyskanie prawa własności posesji przy uI.A. Zelwerowicza 3 i 3a.

koncertowo-

Powołanie English Division.

2006 Powołanie

studiów

III

stopnia

2014 (doktoranckich).

'2007 Rozpoczęcie regularnego kształcenia w zakresie muzyki kościelnej.

Powołanie

Otwartej

Akademii

Muzycznej.

_ą

:l ,li

l,\ iiWSTUM

=\ll l “(2“

lĹ SIT

WĘŻE /

Doroto Kanału

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ BRONISŁAW KOMOROWSKI GOŚCIEM INAUGURACJI ROKII AKADEMICKIEGO 2012/2013

Rok iubileuszu 65-lecia Akademii Muzycznei im. Karola lipińskiego miał znakomiłe preludium iuż kilka miesięcy przed iego rozpoczeciem

- w trakcie uroczysłei inauguracii roku akademickiego 2012/2013 uczelni arłysłycznycll Wrocławia. 1'ylko nieliczne 'iakl'y w dzieiach uczelni moga równać się ranga z lym wydarzeniem. IIroczysłość łe bowiem zaszczycił swoiq obecnościa Prezydenł Rzeczypospoliłei Polskiei Bronisław Komorowski.

Oto 8 października 2012 roku punktualnie 0 godz. 11.00 Prezydent w asyście Ich Magnificencji Rektorów: prof. Krystiana Kiełba, prof. Piotra Kielana oraz prof. Ewy Kutryś, a także ministra kultury i dziedzictwa narodowego Bogdana Zdrojewskiego przekroczył progi Auli Leopoldyńskiej Uniwersytetu Wrocławskiego i zajął honorowe miejsce wśród gości zaproszonych na uroczystość. W jej przebiegu zaplanowano wystąpienia Ich Magnificencji Rektorów, wystąpienie Prezydenta, immatrykulację przedstawicieli studentów pierwszego roku, wręczenie dyplomów najlepszym absolwentom oraz nadanie tytułu doktora honoris causa Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu Ryszardowi Horowitzowi, światowej sławy polskiemu fotografikowi mieszkającemu w Nowym Jorku. Uroczystość uświetnił śpiew połączonych chórów Akademii pod dyrekcją Artura Wróbla, aplauz wywołał też zaplanowany wtrakcie uroczystości występ studenckiego kwintetu jazzowego.

Rektor AMKL prof. Krystian Kiełb, Rektor ASP prof Piotr Kielan, I Prezydent RP Bronisław Komorowski

Prezydent RP Bronisław Komorowski $‑

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdan Zdrojewski $‑

Ze szczególnym zainteresowaniem zgromadzeni goście wsłuchiwali się w słowa Bronisława Komorowskiego, który w swym wystąpieniu nawiązał do przyznania Wrocławiowi tytułu Europejskiej Stolicy Kultury w 2016 roku. Podkreślił potencjał miasta w sferze kultury, pozwalający z optymizmem patrzec' na to wielkie wyzwanie. Odniósł się do tradycji wspólnych inauguracji uczelni artystycznych Wrocławia jako okoliczności wskazującej na dobrą współpracę różnych środowisk kulturalnych miasta; zdaniem Prezydenta będzie ona podstawowym warunkiem powodzenia działań Wrocławia jako Europejskiej Stolicy Kultury. Zwrócił także uwagę na wymiar międzynarodowy czekającego nas za kilka lat wydarzenia. Podkreślił konieczność pogodzenia dwóch postaw: promowania polskiej kultury na świecie i otwartości na wpływy płynące do nas z zewnątrz. Zaakcentował szczególną rolę

Wrocławia w przechowaniu tradycji kulturalnych polskich ziem na Wschodzie, a zarazem na panujący w mieście klimat sprzyjający asymilowaniu wpływów zinnych części świata. Jak stwierdził Bronisław Komorowski, takie uwarunkowania sprzyjają też uczestnictwu kultury polskiej w światowych centrach, czego przykładem jest osoba i twórczość doktora honoris causa Ryszarda Horowitza.

ix. Ryszard Horowitz i i Rektor ASP prof. Piotr Kielan wtrakcie I ceremonii nadania tytułu doktora honoris causa

Rektor AMKL prof. Krystian Kiełb, Rektor ASP prof Piotr Kielan, $‑

Prezydent RP Bronisław Komorowski I

Prezydent RP Bronisław Komorowski

Goszcząc na inauguracji roku akademickiego uczelni artystycznych, Prezydent dał wyraz randze, jaką w jego polityce zajmują sprawy kultury w naszym państwie, a przybywając właśnie do Wrocławia, wskazał na silną pozycję naszego miasta na kuIturalnej mapie Polski. Słowa Prezydenta i pokładane w nas nadzieje są mobilizacją do szczególnych starań o efekty wielkiego przedsięwzięcia kulturalnego, jakim będzie Europejska Stolica Kultury. Traktujemy rok 2016 jako sprawdzian i zarazem wiel~ ką szansę na spełnienie naszych aspiracji oraz dalszy rozwój Wrocławia, a wjego pejzażu również Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego.

Ryszard Horowitz I

NADZWYCZAJNY KONCERT SYMFONICZNY Z OKAZJI ŚWIĘTA NAUKI

Akademicka Orkiestra Symfoniczna to niewatpliwie iedna z naiwaznieiszych formacii artystycznych działaiacycll w naszei uczelni. Zgodnie z wieloletnia tradycia na zaproszenie Kolegium Rektorów Uczelni Wrocławia, Opola i Zielonei Gory młodzi muzycy - studenci Wydziału Instrumentalnego mieli okazię zaprezentować swoie wysokie umieietności podczas Uroczystego Koncertu Symfonicznego stanowiqcego

zwieńczenie obchodow Święta Nauki.

15 listopada 2012 roku w Sali Koncertowej im. Jana Kaczmarka Polskiego Radia we Wrocławiu usłyszeliśmy Koncert skrzypcowy d-mołl op. 47 Jeana Sibeliusa oraz Kon-

cert na orkiestrę Witolda Lutosławskiego. Orkiestrę poprowadził Maestro Tomasz Bugaj, zaś solistą koncertu był znakomity skrzypek Christian Danowicz, absolwent Konserwatorium Muzycznego w Tuluzie, laureat III nagrody na Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. T. Wrońskiego w Warszawie (20,09), na którym został też wyróżniony nagrodą specjalną dla najciekawszej indywidbalności artystycznej konkursu oraz dla najlepszego studenta UMFC w Warszawie. W 2010 roku zdobył I nagrodę na konkursie muzyki kameralnej w Duxbury Music Festival (USA, Massachusetts). Od stycznia 2010 roku Christian Danowicz

jest koncertmistrzem Orkiestry Kameralnej Leopoldinum. Artysta ma na swoim koncie występy w Niemczech, Francji, Szwajcarii, Włoszech, USA, na Ukrainie, Litwie iw Polsce, gdzie jako solista wystąpił z towarzyszeniem Filharmonii Narodowej w Warszawie, Filharmonii Wrocławskiej, Płockiej Orkiestry Symfonicznej i Filharmonii

Koszalińskiej. W ramach mistrzowskich kursów muzycznych miał okazję współpracować z takimi mistrzami wiolinistyki, jak R. Ricci, K. Węgrzyn, E. Friedman, I. Gitlis, T. Tomaszewski, I Frolov, E. Zienkowski, M. Jaszwili iT. Papavrami. Jest pomysłodawcą

i organizatorem festiwalu muzycznego Musique au Leman w Thonon we Francji, gdzie corocznie odbywają się koncerty muzyki symfonicznej i kameralnej. Obecnośc' Maestra Tomasza Bugaja wśród młodych muzyków była efektem starań władz Wydziału Instrumentalnego, które od wielu lat dbają, aby do współpracy z Akademicką Orkiestrą Symfoniczną zapraszać najwybitniejszych polskich dyrygentów. Tomasz Bugaj przez kilka sezonów występował z Bournemouth Symphony Orchestra i Bournemouth Sinfonietta oraz nawiązał kontakty z wieloma wiodącymi zespołami brytyjskimi - orkiestrami: London Philharmonic, Royal Scottish National, Royal Liverpool Philharmonic, BBC Philharmonic, BBC Scottish Symphony, BBC Welsh, Scottish Chamberi Ulster. Wielokrotnie dyrygował orkiestrą Mozarteum w Salzburgu oraz orkiestrami w Bergen (Norwegia), Turku (Finlandia), RTL Luxemburg, Orquesta Nacio-

nal de España (Madryt), Orquesta Simfonica de Gran Canaria, Orquesta Simfonica de Bilbao, National Chamber Orchestra w Waszyngtonie, Orchestra ofthe RTE w Dubli-

nie, Orchestra Sinfonica de Chile, Orchestra Sinfonica Siciliana w Palermo, Filharmonią Słowacką w Bratysławie, Rosyjską Narodową Orkiestrą Symfoniczną w Moskwie i wieloma, wieloma innymi. W Polsce Tomasz Bugaj był dyrektorem artystycznym Filharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy (1980-1984), Filharmonii im. Artura Rubinsteina w Łodzi (1987-1990) oraz

regularnym gościem najważniejszych orkiestr polskich: Filharmonii Narodowej w Warszawie, Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach, Sinfonii Varsovii i Polskiej Orkiestry Kameralnej. Współpracował z takimi teatrami operowymi, jak: Opera Łódzka, Poznańska i Gdańska, teatry operowe w Aachen, Leeds (Opera North), Bilbao i Pampelunie. Nagrywał dla takich wytwórni, jak: Orpheo, Polskie Nagrania, Yedang (Korea Południowa), Musiques Suisses oraz dla Polskiego Radia, TVP, Westdeutscher Rundfunk,

Bayerischer Rundfunki BBC.

Christian Danowicz i Maestro Tomasz Bugaj

$‑ Prof. Andrzej Janusz i dr hab. Tadeusz Pszonka

JUBILEUSZ PROFESORA ANDRZEJA JANUSZA

23 listopada 2012 roku w Sali Teatralnei odbył się iubileusz profesora Andrzeia Janusza, niezwykłe spotkanie zwybitnym pianista, kameralista iwieloletnim pedagogiem naszei uczelni, niegdyś dziekanem Wydziału Wokalnego. Był to piękny wieczór wspomnień z zycia prywatnego i artystycznego, który wzbogaciły liczne ar-

$‑ Prof. Andrzej Januszi prof. Piotr Łykowski

chiwalne nagrania oraz fotografie.

Spotkanie otworzyła prof. Ewa Czermak, prowadzącym zaś był prof. Piotr Łykowski. W części oficjalnej odczytane zostały listy gratulacyjne od władz uczelni, Wydziału Wokalnego oraz Katedry Wokalistyki. Opowieści Profesora oraz gości mu towarzyszących (m.in.: Felicji Jagodzińskiej, prof. Eugeniusza Sąsiadka) przeplatały krótkie występy pedagogów i studentów Akademii. Wybitne dzieła literatury operowej i liryki wokalnej wykonali: prof. Piotr Łykowski, prof. Bogdan Makal,

$‑ Prorektor dr hab Magdalena Blum wręcza list gratulacyjny

dr hab. Magdalena Blum, dr hab. Maria Czechowska-Królicka, dr hab.

Tadeusz Pszonka, dr Joanna Litwin-Fenc, dr Witold Janusz, Agnieszka Rehlis, Marcelina Beucher, Joanna Grocholska, Ewa Gubańska, Natalia Halicka, Daria Stachowicz, Joanna Zawartko, Jakub Lech. Przed wej-

ściem do sali można było podziwiać bogatą wystawę obrazującą osiągnięcia artystyczne Jubilata. Goście profesora Janusza, pracownicy uczelni i studenci, którzy licznie przybyli na uroczystość, spędzili wieczór pełen wrażeń, pięknych emocji i wzruszeń.

$‑ Występ Agnieszki Rehlis

W KRĘGU ANALIZY DZIEŁA MUZYCZNEGO

mom ›1mm lm. Kamla Uplńskicgo wewmchwiu

Analiza muzyczna iest dziedzina, która od lat znaiduie się w centrum uwagi muzykologowl' teoretyków muzyki, a także wykonawcówiIpedagogów, dzięki anaIizie bowiem mozliwe iest rozumienie muzyki oraz właściwa ocena dzieła muzycznego. aiac na uwadze znaczenie analizy dzieła muzycznego, a takze potrzeby zwiazane z pogłębianiem wiedzy w tym zakresie, Katedra Teorii Muzyki i Historii Ślaskiei Kultury Muzycznei zorganizowała w dniach "-12 grudnia 2012 roku iui po raz trzeci Miedzynarodowa Konierencię Analiza dzieła muzycznego. Historia - theoria praxis.

wyli/›4d Huwnzyql. mwgmnuy. Tmm Mumu I ›nmmnqui mum 7mm Amma i Ilusuml snem; mm .w mmx-,j

Ill MlĘl)ZYNAROI)0\\'A KONHZRFNCJA Analiza dziela muzycznego. Historia - !hemia - praxis \\'roclaw. l l-12 gmdnia 2012 3rd INTERŃATIONAL CONNENZNCE

Musical Analysis. Historia - theoria - pmxis Wroclaw. lllh- I2Ih December 20l2 wuxmw mimu“: .N R'klor Munk-mi. .xmz$‑w$m($‑j nm, mmm up$1mx$1cgu .mi „w (II hm) mmm mein Khmuńüwo mnikmw l olgnmuiqjll" 1x0( AM dr lub. ;vmd 0:1“:me ULZŁSl'NICY / PAKTKZ!PANTS

mmm k.MPI-m umo."yn hm! warm unnuunniuimmtnu. $,$‑$‑$1.1$1 Nix-us mmmmpm. .m um kn nu mmnumlmumm $‑$‑ Tumu ›Lum .m$‑$‑.$‑ (kinu. $.1.$‑1$1. ,w $‑. $1$‑.$‑..1$‑. nur/mum .mun-u_ [mi a rm$‑$‑$‑$‑m$‑mvm mniam?. .mt w 71:0...an .\ .n$‑mm amm “kun Dumnymm'munum-nnw mih›»warum-um mumsummnm ..na Na xnmnmaumwm-n aux-mhmmm-0,1» miamnmm 'KIW Smit HMI-il. mi uwr$‑$1mh$1omm snu! mmama .o$‑mms$‑$,mmr$‑slimm:uwm: $1$‑m$æ a($‑i$‑$,m$‑m$,.mm:$‑$‑m pul mm $11$‑.( mmm» nmwmm „hum 1$‑$‑$‑ „mm mm “mmm.mnumu :vvvv/L1 “W(\\ma ma Mmacmmum „ux mm Slmnmhxh-quIKumŁ-ku mwm.1) ohm “Dymi-misunh'umadu multum N$‑mun$‑$‑$1 9( ;mimm u $‑$‑ 2 „mm mu$‑$‑ „mum 20mm 30 s$‑$‑$‑$1...$‑$‑$:m$‑$‑m.$2($,$‑$2.$,$z(.$1j $L.$‑$‑.$‑$‑.$V.1 m

Kierownictwo naukowe i organizacyjne sprawowała prof. Anna Granat-Janki, pomysłodawczyni wspomnianego projektu naukowego. Warto dodać, że jest to najmłodsza impreza Katedry Teorii Muzyki i Historii Śląskiej Kultury Muzycznej. Pierwsza konferencja z tego cyklu odbyła się w 2008 roku w ramach obchodów 60-lecia Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, a kolejna w roku 2011.

W konferencji wzięło udział 21 referentów z polskich ośrodków akademickich (Bydgoszcz, Gdańsk, Kalisz, Kraków, Łódź, Poznań, Warszawa, Wrocław, Zielona Góra) i zagranicznych (Austin, Banská Śtiavnica, Londyn, Paryż, Ryga). Wykład inauguracyjny wygłosił Robert 5. Hatten ze Stanów Zjednoczonych (Austin). Referaty skupione zostały w kilku blokach tematycznych zatytułowanych: Historia i teoria analizy; Koncepcje analizy i interpretacji; W kręgu semiotyki, semantyki, retoryki; Konteksty dzieła;

Źródła inspiracji; Genologia; Styl, estetyka. Wygłosill je: Mieczysław Tomaszewski, Teresa Malecka, Jean-Pierre Bartoli, Evan Rothstein, Zuzana Martináková, Gundega Śmite, Sławomira Żerańska-Kominek, Katarzyna Szymańska-Stułka, Krystyna Ju-

1.?

$‑.$‑$1 t

WYSTAWA / EXHIBITION .o- mwnn .w !oy-I .m mmc-1 ,wn-mu .mm „.1 $‑$‑ ma"

W W » lwu-wym wm $.m$‑$L$,m "

Trzecia edycja konferencji Analiza dzieła muzycznego. Historia - theoria - praxis, podobnie jak i poprzednie, adresowana była do wszystkich osób, którym bliska jest problematyka analityczna. Celem konferencji było ukazanie analizy dzieła muzycznego z różnych perspektyw: historycznej, teoretycznej i praktycznej.

KONCERT / CONCERT Ambu

a$‑$‑$‑rn$‑.$‑$‑. .mum numm :- mvn

Oprawę artystyczną konferencji stanowił koncert, na którym wystąpił zespół Jazz Combo Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Konferencji towarzyszyła wystawa poświęcona wrocławskiemu kompozytorowi, pedagogowi i publicyŚcie Ryszardowi Bukowskiemu przygotowana z okazji 25. rocznicy śmierci tej zasłużonej dla wrocławskiego środowiska postaci.

szyńska, Anna Granat-Janki, Andrzej Tuchowski, Renata Skupin, Andrzej Wolański, Violetta Przech, Joanna Subel, Agnieszka Zwierzycka, Hanna Kostrzewska, Katarzyna Piątkowska-Pinczewska, Aleksandra Pijarowska, Tomasz Kienik.

'-193` `1.

Z" KUN“ lrl? łltšłllfi AMW

“hihii › uli! HDA

ROZMAITOSCI

SPEKTAKII lARNY SUKCES MARZENY DIAKIIN

Daniel Smith, Azis Sadikovic, Marzena Diakun $‑

Rok 2012 był dla Pani dr Marzeny Diakun" przełomowy w iei zyciu arłysłycznym. Została bowiem zakwalifikowana do udziału wlx Międzynarodowym Konkursie Dyrygenłów im. Grzegorza Fil'elberga w Kalowicach, na kłórym zdobyła II Nagrodę iSrebrna Daturę. Jest to osiagnięcie szczególne, w całei bowiem hisłorii edycii międzynarodowei Konkursu lak wysokiei Iokały nie udało się uzyskać żadnemu dyrygenlowi polskiemu (dotad naiwyzsze mieisce ło III nagroda i wyróżnienia).

Marzena Diakun zdobywając tak wysoką lokatę, otrzymała, oprócz nagrody pieniężnej, zaproszenie do poprowadzenia wielu, gwarantowanych przez Konkurs, koncertów w kraju i za granicą, co dla młodego artystyjest rzeczą bezcenną. Już wcześniej młoda artystka dała się poznać na międzynarodowych konkursach dyrygenckich. Była finalistką Międzynarodowego Konkursu dla Dyrygentów im. Witolda Lutosławskiego w Białymstoku (2006), w 2008 roku dostała się do grona czterech półfinalistów (yadaques Competition w Barcelonie oraz do grona sześciu półfinalistów podczas Donatella Flick Competition w Londynie. Jednakjednym z najważniejszych dotąd osiągnięć było zdobycie - również II nagrody - na prestiżowym 59. Konkursie Dyrygenckim w ramach Festiwalu Praska Wiosna w 2007 roku, co, pomimo wysokiej międzynarodowej rangi konkursu, nie zostało należycie zauważone i docenione w kraju. Katowicki Konkurs im. Grzegorza Fitelberga uważany jest za jeden z najtrudniejszych konkursów dyrygenckich na świecie z uwagi na bardzo trudny, rozległy stylistycznie repertuar. W każdym etapie, na krótko przed wyjściem dyrygenta przed orkiestrę, losowanie decyduje o prezentowanych publicznie utworach. Już w pierwszym etapie Marzena Diakun pokazała bezbłędne pamięciowe opanowanie programu, prowadząc podczas próby Ill Symfonię ES-dur (Eroica) Ludwiga van Beethovena i UwerturęAkademichę Johannesa Brahmsa. W II etapie bardzo udanie pracowała m.in. nad !Symfonią

tegoż kompozytora. Na szczególną uwagę natomiast zasługuje etap trzeci, w którym dyrygenci, oprócz prowadzenia światowych arcydzieł literatury symfonicznej, muszą zmagać się z trudnymi wykonawczo partyturami XX-wiecznych kompozytorów polskich. Dla Marzeny Diakun wylosowanymi utworami do pracy z katowicką orkiestrą Filharmonii Śląskiej był II Koncert Skrzypcowy Karola Szymanowskiego (z udziałem Agaty Szymczewskiej) oraz II Symfonia Krzysztofa Pendereckiego.

Marzena Diakun $‑

Podczas konkursu młodzi dyrygenci pracowali z Orkiestrą Filharmonii Śląskiej w Katowicach. Laureatem I nagrody został Australijczyk Daniel Smyth - niezwykle szczęśliwie, gdyż w finale znalazł się w wyniku odstąpienia od udziału w III etapie innego uczestnika konkursu, a III miejsce zajął dyrygent austriacki Azis Sadikovic. Cała trójka wystąpiła na uroczystym, transmitowanym przez TVP koncercie

Iaureatów w Katowicach oraz w sali Filharmonii Narodowej w Warszawie.

* Dr Marzena Diakun jest od 2011 roku ad-

iunktem w Katedrze Dyrygentury na Wydziale Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii AMKL. 13

lil Z

5›. !Z›. |-

›. N

SPEKTAKLF OPE ROW!

Recitale, koncerly kameralne, konkursy, pokazy sceniczne, speklakle operowe... Rok iubileuszowy 2013 był - I'ak iak poprzednie izapewne następne - okresem intensywnei pracy arlysłycznei, słanowiacei niezbędne dopełnienie (by nie powiedzieć - sens) działań dydakłycznych. .lak łu wybrać naiwaznieisze wydarzenia? Faklem iesl iednak, że naiinłensywnieisze przygotowania łowarzysza zawsze speklaklom operowym. Wiosna 2013 Wydział Wokalny zaprezenłował dwa różnorodne dzieła: Cleołide Josepha Adolpha Hassego oraz Paziów królowei Marysieńki Słanisława Dunieckiego. Trzeba łu nieskromnie stwierdzić, że obie opery - nad wyraz slarannie zrealizowane - spolkały się z olbrzymim uznaniem widowni.

Rzadko prezentowana komedia Dunieckiego okazała się bardzo wdzięcznym muzycznym drobiazgiem. Opowiada o młodzieńczych uczuciach, będąc defacto manifestacją patriotyzmu. Zróżnicowane partie wokalne, niesłychanie wyraziste postacie, piękne ansamble wokalne - wszystko razem złożyło się na kolejny sukces naszych studentów i pedagogów,

Barokowy dramat władzy, wyreżyserowany w bardzo umownym, uwspółcześnionym entourage'u, doskonale trzymał w napięciu, choć nie zrezygnowaliśmy z oryginalnej, włoskiej wersji językowej. Wspaniale, że tak piękna i inspirująca muzyka Hassego zagościła na naszej estradzie!

Nie sposób wymienić wszystkich interesujących, w pełni profesjonalnych dokonań wrocławskich wokalistów. Jestem przekonany, że takie czynne, pracowite świętowanie jubileuszu naszej Alma Materjest najpiękniejszym dla niej pokłonem.

Warto również wspomnieć o innej przygotowanej przez nas - zapomnianej, niestety - polskiej operze. Na XXXI Zimowym Kursie Wokalnym w Dusznikach-Zdroju, w scenerii

Dworku Chopina młodzi artyści brawurowo zaprezentowali Au travers du murJózefa Michała Poniatowskiego.

'I4

15 i 16 lutego 2013 Józef Poniatowski - Au travers du mur Kierownictwo muzyczne: Justyna Skoczek Adaptacja, inscenizacja i reżyseria: Ewelina Pietrowiak

23 i zą marca 2013

Joseph Adolph Hasse - Cleofide Kierownictwo muzyczne: Przemysław

Stanisławski Współpraca muzyczna: Aleksandra Orłukowicz, Joanna Litwin-Fenc

Reżyseria: Magdalena Boć Scenografia: Magdalena Gajewska Choreografia: Wioletta Fiuk, Patryk Gacki

Realizacja świateł: Grzegorz Górnicki Akademicka Orkiestra Kameralna; kierow-

nik artystyczny - Zbigniew Szufłat

25 i 26 maja 2013 Stanisław Duniecki - Paziowie królowej Marysieńki Kierownictwo muzyczne: Tadeusz Zathey Współpraca muzyczna: Anna Danielewicz Inscenizacja, reżyseria, ruch sceniczny:

Elżbieta Lejman-Krzysztyniak Scenografia: Małgorzata Matuszewska Kostiumy: Anna Utko Orkiestra Kameralna ArtBeI Ensemble;

kierownik artystyczny - Artur Wróbel

III Z

5›.

CLARIMANIA 2013. KILKA POFESTIWALOWYCH REFLEKS"

'5›. |-

›. N

W Polsce nie brakuie dziś wyhilnych insłrumenłalisłów graiacych na insłrumenłach dęłych. Poziom gry na klarnecie w szkolnicłwie wyższym sysłemałycznie podnosi się, a naizdolnieisi słudenci polskich uczelni reprezenłuia poziom swoich kolegów z renomowanych uczelni Paryza, Berlina czy Nowego Jorku. 'I'o iednak Iylko iedna słrona medalu, gdyz pomimo wyraźnego posłępu wciaż nie iesłeśmy w dziedzinie klarnelu światowa potega. Absolwenci naszych uczelni nie zasilaia nailepszych świałowych orkiesl'r, brakuie łez' Polaków, którzy odnieśli sukcesy w renomowanych konkursach muzycznych w Monachium, Genewie, Pradze czy Tokio. Pozycia instrumentow dętych na polskim rynku muzycznym wciaz pozoslowia wiele do życzenia.

Brakuje nam choćby skutecznego systemu promocji najzdolniejszych młodych muzyków. Dlatego Międzynarodowy Festiwal Klarnetowy Clarimania, organizowany co dwa lata przez Akademię Muzyczną im. Karola Lipińskiego pod dyrekcją artystyczną piszącego te słowa, ma do spełnienia wiele zadań. Misją festiwalu jest, aby instrumenty dęte w niedalekiej przyszłości na dobre zagościły w programach naszych sal koncertowych.

Clarimania debiutowała skromnym, dwu-

dniowym projektem w 2002 roku. Jej piąta edycja - zorganizowana w kwietniu 2013 roku - to pięć dni festiwalowych, artyści z całego świata i czas wypełniony muzyką od rana do nocy. Gościliśmy wjej trakcie nie tylko plejadę świetnych klasycznych klarnecistów (takich, jak: Shirley Brill z Izraela, Florent Héau i Jean-Michel BerteIIi z Francji, Fernando Silveira z Brazylii), lecz także zjawiskowy kwintet dęty Arte Combo. Furorę

wśród publiczności zrobił parateatralny spektakl francuskiego zespołu Les Bons Becs. Francuzi zabrali słuchaczy w podróż po różnych częściach świata. Było dużo teatru, humoru, scenicznej ekwilibrystyki, ale też prawdziwego kunsztu instrumentalnego. Na festiwalu zabrzmiały trzy światowe premiery: utwór Cłarimba Jorge Montillego, Koncert podwójny na dwa klarnety i smyczki Jana Freidlina oraz Variations de Printemps Idy Gotkovsky.

$‑ Jiri Hlaváć (po prawej) prowadzi warsztaty klarnetowe

Stałym punktem każdej Clarimanii jest koncert pod hasłem Trampolina młodych. Tegoroczny wieczór poświęcono w całości płci pięknej i zatytułowano Ladies first!, a klarnecistki z Czech, Tajwanu i Polski zapre-

zentowały się w repertuarze solowym i kameralnym. Podczas koncertu dało się odczuć bardzo przyjazną, swobodną atmosferę panującą wśród uczestników festiwalu. Wzmacnia ja brak konkursu, będącego często trzonem

różnych polskich festiwali. We Wrocławiu stawiamy przede wszystkim na współpracę; współzawodnictwo zostawiamy muzykom na inne okazje. Konkursówjest dzisiaj sporo,

a ich rola jest często problematyczna. Zamiast tego zaoferowano uczestnikom lekcje mistrzowskie. Zapotrzebowanie na nie było tak duże, że odbywały się w trzech różnych miejscach równocześnie. Nowością były warsztaty metodyczne dla nauczycieli. Program Clarimanii urozmaiciły wykłady, prezentacje multimedialne oraz wystawa instrumentów i akcesoriów muzycznych. Koncerty podczas lunchu, popołudniowe recitale i galowe koncerty wieczorne nie dawały festiwalowiczom ani chwili wytchnienia. $‑ Shirley Brill

Instrumenty dęte, często marginalnie traktowane przez rodzime filharmonie i inne instytucje kultury, bardzo powoli wychodzą z cienia iz trudem torują sobie drogę na estrady koncertowe. Organizatorzy wierzą, że festiwal Clarimania nie tylko prezentujący gwiazdy, lecz promujący też

najzdolniejszych muzyków młodego pokolenia i popularyzujący instrumenty dęte drewniane w solowej roli, wyda kiedyś plon, a instrumenty dęte - wzorem fortepianu,

skrzypiec czy wiolonczeli- w niedalekiej przyszłości zyskają status pełnoprawnych obywateli polskich sal koncertowych.

Florent Héau i Jan Jakub Bokun I

MIĘDZYNARODOWE SYMPOZJUM KONTRABASU

Kontrabas w aspekcie współczesne" pedagogiki i praktyki wykonawcze" w Polsce i na świecie Io łemał przewodni I Między-

narodowego Sympozium Kontrabasu zorganizowanego 1-4 maia 2013 roku iako iedno z ważnieiszycll przedsięwzięć Kałedry Instrumenłów Smyczkowych i Giłary w roku iubileuszowym.

Wykład prof. Soni Ray $‑

Sympozjum dało ogląd, jak przez minionych czterdzieści lat polski kontrabas ewoluował w dziedzinie pedagogiki i wykonawstwa, a także ukazało, jak wielkiej transformacji uległ ten niedoceniany przez wiele dziesięcioleci przepiękny instrument. Przekrojowe spojrzenie na rolę kontrabasu we współczesnej pedagogice w odniesieniu do różnorodnych ośrodków pedagogicznych, metod gry i tradycjiwykonawczych, przyniosło spektakularny rezultat, zważywszy na fakt, iż do tej pory w polskiej kontrabasistyce platforma wymiany doświadczeń i wiedzy historycznej stworzona była po raz pierwszy w 1974 roku. Odbyło się wtedy w naszej uczelni I Ogólnopolskie Sympozjum Kontrabasu, którego tematem był: „Kontrabas w aspekcie współczesnej pedagogiki i praktyki wykonawczej w Polsce”. Zainspirowane i zorganizowane przez ówczesnego pedagoga klasy kontrabasu mgr. Edwarda Krystę wydarzenie, w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku było niemal rewolucją kontrabasową zarówno w Polsce, jak i w Europie. Sympozjum wrocławskie było jednym z pierwszych w historii europejskiego kontrabasu ważnych spotkań najwybitniejszych w tamtym czasie autorytetów w tej dziedzinie. 1 Międzynarodowe Sympozjum Kontrabasu 2013 poprzez swą różnorodność programową i spotkanie wykonawców i uczestników z 33 krajów pozwoliło wniknąć do świata międzynarodowego kontrabasu i spojrzeć na kierunek, w którym podąża coraz odważniej w ostatnich latach. Uczestnicy wykładów, klas mistrzowskich i koncertów mogli zapoznać się ze współczesnymi kanonami wykonawczymi i pedagogicznymi, jak również zaobserwować podczas Międzynarodowego Konkursu Kontrabasowych Osobowości,jak wysoki poziom wykonawczy prezentują nawet najmłodsi adepci kontrabasu z kraju i zagranicy.

Spośród różnorodnych wykładów z pewnością warto wymienić zarówno te, które dotykały współczesnych problemów wykonawczych, jak i historii kontrabasu: 1. Wybitni prekursorzy polskiej kontrabasistyki - prof. Czesław Ząbek - Akademia Muzyczna w Krakowie;

2. Czy polski kontrabas zmienił swoje oblicze w ciągu ostatnich 30 lat? - dr Irena Olkiewicz - Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego, Wrocław; 3. 1. M. Sperger, his way ofplaying and compositionsfor double bass - prof. Klaus Trumpf Hochschule für Musik, Monachium (Niemcy); 4. G. Bottesini, his way ofplaying and compositions for double bass - prof. Thomas Martin - Royal School of Music, Londyn (Wielka Brytania); 5. The French School of Double Bass. History,

repertoire, bow technique - prof. Thierry Barbé - Conservatoire National Supérieur de Musique et Danse de Paris (Francja); 6. Chasingpauements - prof. Song Yi - Central Conservatory of Music, Pekin (Chiny);

Znaczącą częścią programu Sympozjum były koncerty i prezentacje

muzyczne, podczas których wystąpili m.in. Miloslav Jelinek, Akademia Muzyczna im. Leoša Janáćka w Brnie (Czechy) iAkademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, Thomas Martin, Ján Krigovsky, Sonia Ray, Burak Karaagaç, Thierry Barbé, Kálmán Kapusi, Jakub Olejnik Jazz O`ui`ntet, Paweł Jabłczyński, Miloslav Gajdoš, Marcela Jelinková, Ján Prievoznik, Aleksandra Rupocińska,

Jan Podhoi'ansky, Urszula Marciniec-Mazur, Ebru Karaagaç, Maria Brzuchowska, Andrzej Jungiewicz, Hanna Holeksa, Teresa Worońko,

Piotr Zimnik, Tomasz Pstrokoński-Nawratil i Chantal Prymke. Sympozjum stało się także estradą konkursową. Jednoetapowy Międzynarodowy Konkurs Osobowości Kontrabasowych odbył się w trzech kategoriach wiekowych: młodszej do lat 18, średniej - dla uczniów popołudniowych szkół muzycznych, oraz starszej dla bardziej zaawansowanych kandydatów w wieku od 19 do 30 lat. Zwieńczeniem majowego weekendu kontrabasowego był koncert Międzynarodowej Orkiestry Kontrabasowej, w której skład weszli wykonawcy i uczestnicy sympozjum, przygotowywani przez kilka dni przez niezrównanego w tej roli Miloslava Gajdosa. Równie istotnymi elementami były dyskusje panelowe oraz wystawa instrumentów. Pomysłodawczynią majowego weekendu z kontrabasem w roli głównej była dziekan Wydziału Instrumentalnego prof, Urszula Marciniec-Mazur. Formuła kontrabasowego spotkania, dobór wykonawców, \I

tematów wykładów, regulaminu konkursu i programu artystycznego były autorskim projektem dr Ireny Olkiewicz.

I Orkiestra Kontra basowa

7. Where is the Turkey? - prof. Burak Karaagaç - Hacettepe üni-

LAUREACI KONKURSU:

versitesi Ankara Devlet Konservatuvari (Turcja); 8. What we need to know about the Czech Double Bass School -

prof. Miloslav Gajdoš - Konserwatorium, Kromeriz (Czechy);

I NAGRODA - Piotr Zimnik (Brno, Czechy)

9. New Imagefor 8foot uiolone ~ traveling in Europe - mgr Ján Krigovsky - Akademia umeni v Banskej Bystrici (Słowacja);

II NAGRODA - Marek Romanowski (Katowice, Polska)

10. Konkursy kantrabasowe czynnikiem intensyfikującym i inspirującym twórcze efekty pracy oraz współdziałania pedagoga i studenta - dr hab. Waldemar Tamowski - Akademia Muzyczna im. K. Szymanowskiego, Katowice;

WYRÓŻNIENIE - Kamil Łomasko (Białystok, Polska)

11. Minikontrabasy - miniwykonawcy - mgr Gerard Przybyła Ogólnokształcąca Państwowa Szkoła Muzyczna I i II st., Bytom; 12. Bow placement on the double bass: a notational proposal of and regions on string contact points - prof. Sonia Ray - Universidade Federal de Goiás - Escola de Musica e Artes Cênicas, Goiània (Brazylia); 13. Podstawowe zagadnienia związane zgrq na kontrabasie w utworach jazzowych - mgr Jakub Olejnik - Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego, Wrocław; 14. Profesor Tadeusz Górny - wybitny instrumentalista i pedagog - dr Paweł Jabłczyński - Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego, Wrocław

'I9

Kategoria STARSZA (od 19 do 30 lat) :

IIl NAGRODA -Jose Herruzo Vilaplana (Brno, Czechy)

Kategoria ŚREDNIA (od 19 do 25 lat): I NAGRODA - Anna Bator (Warszawa, Polska) II NAGRODA - nie przyznano

III NAGRODA - Piotr Rogacki (Ostrów Wielkopolski, Polska) Kategoria MŁODSZA (do lat 18) : I NAGRODA - Indi Stivin (Praga, Czechy) II NAGRODA - ex equo: Grzegorz Marcinowski (Bytom, Polska)

Jakub Zoń (Bielsko-Biała, Polska) III NAGRODA - Gizem Sozeri (Ankara, Turcja) WYRÓŻNIENIE ~ Kamil Lis (Bytom, Polska)

KONKURS NA UTWÓR INAUGURUJĄCY NOWĄ SALĘ KONCERTOWA

I Adam Porębski

SPEKTAKIILARNY SUKCES AGATY ZU BEI.

I Adam Porębski i Maestro Marek Pijarowki

Otwarciu nowych obiektów użyteczności puhlicznei towarzysza zwykle podniosłe uroczystości. Tak było takie w przypadku nowego obiektu dydaktyczno-koncertowego naszei uczelni. Piszemy o tym szerzei na stronie 46. Chcieliśmy, aby inauguracia naszei nowei, tak długo oczekiwanei sali koncertowei zapisała się w pamieci potomnych w sposób szczególny. Jako naturalny poiawił się pomysł, aby z okazii otwarcia sali powstała nowa kompozycia muzyczna. W celu iei wyłonienia ogłoszony został konkurs kompozytorski adresowany do studentów wrocławskiei Akademii Muzycznei. _

Społeczność naszei uczelni z wielką radością przyieła wiadomość o spektakularnym sukcesie artystycznym dr hab. Agaty Zubel w postaci zdobycia Nagrody Głównei 60. Międzynarodowei Trybuny Kompozytorów UNESCO.

Międzynarodową Trybunę Kompozytorów zainicjowały w 1951, roku cztery radiofonie - belgijska, francuska, szwajcarska i nie-

miecka. Współcześnie jest to jedno z najważniejszych forów konfrontacji i wymiany radiofonii publicznych całego Świata. Odbywa się corocznie jako przegląd współczesnej twórczości muzycznej realizowanej przez radiofonie publiczne z całego świata. Organizatorem jest Międzynarodowa Rada Muzyczna, ciało doradcze UNESCO w sprawach muzyki. Edycja sześćdziesiąta odbywała się w roku 2013 w Pradze.

Konkurs kompozytorski ogłoszony w celu wyłonienia kompozycji na otwarcie nowej sali koncertowej Akademii Muzycznej im.

Karola Lipińskiego we Wrocławiu rozstrzygnięto 10 maja 2013 roku. Nagrodę Główną w postaci wykonania kompozycji podczas Nadzwyczajnego Koncertu Jubileuszowego w ramach uroczystego otwarcia nowej sali koncertowej uzyskał Adam Porębski (klasa

kompozycji prof. dr hab. Krystiana Kiełba) za utwór Hierophonos F-E-C-H. Przyznano ponadto dwa równorzędne wyróżnienia, które otrzymali Michał Ziółkowski (klasa kompozycji prof. Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil) za utwór Poltergeist on the Prom oraz

Sławomir Owczarzak (klasa kompozycji dr hab. Agaty Zubel-Moc) za utwór Aurora. Serdecznie gratulujemy!

Sukces dr hab. Agaty Zubel cieszy tym bardziej, że wyłoniona kompozycja zatytułowana Not I na sopran, zespół instrumentalny

ielektronikę do przejmującego tekstu Samuela Becketta, uzyskując nadzwyczajną przewagę głosów, uznana została za najlepszą spośród 51 utworów zgłoszonych do konkursu, rekomendowanych przez przedstawicieli trzydziestu radiofonii publicznych z całego świata.

Serdecznie gratuluiemy i życzymy koleinych sukcesów artystycznych.

Hieraphonos F-E-C-H to kompozycja, która w założeniu ideowym stanowi hołd dla pierwszego rektora ówczesnej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu, wybitnego polskiego muzykologa ks. prof. Hieronima Feichta. inspiracja postacią tego wybitnego, zasłużonego dla naszej uczelni naukowca, czytelna jest zarówno w samym tytule kompozycji, jak i w materiale motywicznym utworu, który został wyprowadzony z motywu opartego

o cztery dźwięki F-E-C-H.

SKLEP INTERNETOWY WYDAWNICTWA AKADEMII MUZYCZNEJ IM. KAROLA lIPIŃSKIEGO WE WROCŁAWIU Nowa wom nm'

mmmsm.

im-nmwwmv

wagi.: w mm i na nna.. 1m.

WN,'5-

30,00 zl i &tamim/iu

PSALATE sum-os. Wybrane zagadnienia ekumenizmu: imu...

mame śląskiej kultuzy muzycznej. 1.):.

45.00 zl

Jacek “dzielnica“ Kontrabas jawny

45,00 zł

Kami Lipiński. Zwie. dzialalnośc'. epoka. T.

15,00 zl ü mmhmm:

uben-an W

W:. mamn

basen 3 minuta:

'KIEM W# Cimek'.

25,00 zl

45.00 zl

mmd$zmi$z$‑r sri-nym,

dzieło'

(i mangą/Ku

30,00 zl

;5,00 zl ä Mmdclœzyla

NOWI'. PRODUPn'

Akademia Muzyczna im. Karola lipinskiego we Wrocławiu łaczy w swoiei działalności kilka równoległych nurtów. Jednym z nich iest nurt naukowy, obeimuiacy prace powadzone przez poszczególnych badaczy, a także konferencie naukowe, w których biora udział specialiści różnych dziedzin. Aby wyniki tych naukowych dociekań mogły zaistnieć w szerszei świadomości odbiorców, konieczne iest ich opublikowanie. 'l'a sfera zaimuie się Wydawnictwo AMKI.. Akademia prowadzi działalność wydawnicza od roku I970; wyodrębnienie w 2002 roku w strukturze uczelni działu wydawniczego wpłynęło na usprawnienie procesu publikowania prac izwiększenie naszei aktywności w tym zakresie. Dość powiedzieć, że spośród około 'ISO tytułów wydanych ogółem przez Akademię blisko połowa (71) to publikacie powstałe po roku 2002. Należę do nich indywidualne i zbiorowe prace teoretyczne, podręczniki i nuty utworów muzycznych, a takze okolicznościowe opracowania dotyczace uczelni iako ośredka zycia muzycznego.

W naszej Akademii decyzje o zakwalifikowaniu poszczególnych prac do druku podejmuje Rada Naukowa Wydawnictwa - dziewięcioosobowe gremium złożone z przedstawicieli wszystkich wydziałów, funkcjonujące pod kierownictwem prorektora właściwego do spraw nauki. W obecnej kadencji na czele Rady stoi prof. nadzw. dr hab. Magdalena Blum. Pracownicy Wydawnictwa zaś czuwają nad realizacją cyklu wydawniczego od momentu przekazania pracy przez autora do odbioru gotowego nakładu z drukarni. Na tym jednak nie kończy się cały proces. Jego zwieńczeniem jest wszak dystrybucja, czyli działania podjęte po to, by praca zaistniała na szerszym forum i mogła trafić do zainteresowanego odbiorcy.

W minionych latach sprzedaż książek i czasopism wydanych przez AMKL pozostawała drugoplanowym ogniwem działań Wydawnictwa. Oczywiście informacje o kolejnych edycjach trafiały na stronę internetową Akademii; wysyłaliśmy nowo wydane publikacje do bibliotek wszystkich polskich akademii muzycznych i uniwersyteckich instytutów muzykologii, dbając tym samym o to, by wiadomość o zaistnieniu nowej pozycji dotarła do potencjalnych czytelników. Dziś możemy powiedzieć, że ten system pozostawiałjeszcze sporo niewykorzystanych rezerw. Pozwoliło nam się o tym przekonać uruchomienie sklepu internetowego oferującego sprzedaż naszych publikacji. Od lat sprzedaż książek w Akademii prowadzona była dwoma metodami: bezpośrednio w siedzibie Wydawnictwa (a zanim

ono powstało - w Bibliotece Głównej) oraz wysyłkowo. Ten drugi sposób był prowadzony z myślą o klientach spoza Wrocławia. Jednak z ich punktu widzenia zamawianie książek wiązało się z pewnymi utrudnieniami, ponieważ wymagało prowadzenia kilkuetapowej korespondencji mailowej z pracownikami Wydawnictwa. Mniej cierpliwych klientów ta procedura zapewne mogła zniechęcać do zakupu. Z inicjatywą uruchomienia na stronie internetowej Akademii aplikacji, która pozwoliłaby kilkoma kliknięciami przeprowadzić sprawę zakupu, wyszła Katarzyna Iżko-Zalewska, zajmująca się w Wydawnictwie obsługą magazynu wydanych książek i dystrybucją. Zaczęliśmy myśleć 0 uruchomieniu sklepu internetowego, w którym procedura zamówienia publikacji byłaby bardziej przyjazna dla nabywcy. Pomysł ten spotkał się z akceptacją Rektora prof. dra hab. Krystiana Kiełba. Przystąpiliśmy więc do działania. Uruchomienie sklepu poprzedzone było kilkoma etapami przygotowań. Na wstępie, po przeanalizowaniu mechanizmu działania kilku księgarni internetowych, Katarzyna Iżko-Zalewska opracowała założenia funkcjonowania naszego sklepu. Trzeba było także przemyśleć zasady formalnoprawne tego projektu i sformułować je w postaci regulaminu korzystania ze sklepu. Tymi sprawami zajęło się biuro prawne Akademii- mec. Joanna Skura i Dominika Woźniak. Nad techniczną stroną przedsięwzięcia czuwał Kamil Korzeń. Mającjuż obmyśloną całą koncepcję sklepu, wyłoniliśmy wykonawcę, którym została firma Lemonfield SC. z Wrocławia. Jej pracownicy przygotowali autorski projekt graficzny sklepu, nawiązujący do grafiki strony internetowej

AMKL, oraz narzędzia informatyczne konieczne do jego funkcjonowania. Po wstępnej fazie rozruchu 9 sierpnia 2013 roku zrealizowa-

liśmy pierwsze zamówienie. W ten sposób zainaugurował działanie sklep internetowy naszej Akademii - trzeci, jeśli chodzi 0 polskie akademie muzyczne; wcześniej podobne rozwiązania stosowałjuż Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie i Akademia Muzyczna w Gdańsku. W ofercie sklepu jest w tej chwili około 70 pozycji; poza dystrybucją pozostają tytuły, których nakłady są na wyczerpaniu, oraz niektóre niskonakładowe prace habilitacyjne. Książki posegregowane są w na-

2012/2013 mew

Analiza dzieła muzycznego Historia Theorie Praxis

stępujących działach: monografie, teoria muzyki, Karol Lipiński,

muzycy wrocławscy, muzykoterapia, instrumentalistyka, pedagogika wokalna, historia wokalistyki, chóralistyka, muzyka kościelna, skrypty, nuty, publikacje poświęcone AMKL, prace doktorskie i zeszyty naukowe AMKL. Mamy także dwa działy tożsame z tytułami serii wydawanych lub współwydawanych przez uczelnię: Tradycje śląskiej kultury muzycznej oraz Wokalistyka w Polsce i na świecie. Osobną kategorię stanowią czasopisma. W opisach poszczególnych publikacji znajduje się reprodukcja okładki wybranej edycji wraz z takimi informacjami, jak imię i nazwisko autora, tytuł, format, objętość, numer

Analiza dzieła muzycznego. Historia - theoria - praxis. Tom 2. Praca zbiorowa pod red. nauk. Anny Granat-Janki i zespołu. Wrocław 2012.

ISBN, cena, dane o dostępności, spis treści, opis zawartości, czasami

fragmenty recenzji, a w wypadku monografii ~ nota biograficzna autora. Warto dodać, że takie same opisy mają książki o nakładach już wyczerpanych; umieszczone są onejednak nie w zakładce sklepu, lecz w zakładce Wydawnictwa, z adnotacją, że są dostępne w Bibliotece Głównej AMKL. Jak działa sklep? Osoba zainteresowana przeszukuje ofertę, wybiera poszczególne pozycje, dodając je do koszyka, decyduje 0 formie zakupu i korzysta z kalkulatora ceny. Ostatecznie zatwierdza zamówienie i dokonuje przelewu na konto Akademii bądź płaci gotówką w wypadku wyboru opcji tzw. zakupu za pobraniem. Wysyłkę realizujemy w ciągu pięciu dni roboczych. Zawsze też można nabyć książki bezpośrednio w Wydawnictwie AMKL, w godzinach jego otwarcia. Obsługą sklepu zajmuje się Katarzyna Iżko-Zalewska, a stały serwis informatyczny zapewnia Kamil Korzeń. Na efekty uruchomienia sklepu nie trzeba było długo czekać. Odnotowaliśmy w skali roku około pięćdziesięcioprocentowy wzrost liczby zamówień. Zwiększył się także zasięg geograficzny naszego oddziaływania; obecnie wśród kupujących są osoby z całej Polski, często z mniejszych ośrodków; obok klientów indywidualnych pojawiają się też księgarnie muzyczne oraz biblioteki. Mamy także możliwość monitorowania zainteresowania internautów naszą ofertą. Najczęściej przeglądają oni dane o następujących edycjach: Kontrabasjazzowy Jacka Niedzieli-Meiry, Nauczanie gry nafortepianie Anny Kierskiej, Muzykoterapia. Tożsamość - transgresja - transdyscyplinarność - praca zbiorowa pod redakcją naukową Pawła Cylulki iJoanny Gładyszewskiej-Cylulko, Karol Lipiński. Życie, działalność, epoka. Tom 5 - praca zbiorowa pod redakcją naukową Anny Granat-Janki i zespołu oraz Orient bis na flet solo Adama Porębskiego.

Wybrane zagadnienia akompaniamentu liturgicznego. Praca zbiorowa pod red, nauk, Marty Kierskiej-Witczak. W serii: „Psalate synetos", nr 1. Wrocław 2012. /\

(i `\"`

KON T R A BAS

JAzzowv

`Ćl`

l l

i \`\

Jacek Niedziela-Meira, Kontrabas jazzowy. Wrocław 2013

Sklep musi podlegać pewnej ewolucji. W oczywisty sposób związane jest to ze zmieniającą się ofertą. Naszej czujności wymagają też

zmiany legislacyjne. Na przełomie lat 2014/2015 musieliśmy na przykład na krótki czas zawiesić działalność, aby zreorganizować sklep w związku ze zmianą ustawy o prawie konsumenckim. Myślimy też o tym, jak jego działanie ulepszyć. Chcielibyśmy wkrótce wprowadzić możliwość przeglądania wybranych fragmentów oferowanych prac. Może to stać się kolejną zachętą dla kupujących. Przy okazji tego tematu chcielibyśmy zainteresowac' czytelników tytułami opublikowanymi przez Wydawnictwo AMKL w rocznikach 2012/2013 i 2013/2014. Zwraca wśród nich uwagę nowy nurt obejmujący autorów wydających swe prace w ramach projektów związanych z dotacją statutową dla młodych naukowców. Jest dla nas powodem do satysfakcji, że grono naszych autorów poszerza się właśnie o przedstawicieli najmłodszego pokolenia pracowników Akademii.

ł\\l{Ul

lll'l\\ł\l

Karol Lipiński. Źycie, działalność, epoka. Tom 5.

Praca zbiorowa pod red. nauk. Anny Granat-Janki i zespołu. Wrocław 2013.

5%š

II Akademia Muzyczna im. Karola

mu w

Wokalistyka w Polsce i na świecie. Tom 8. Praca zbiorowa pod red. Eugeniusza Sąsiadka i zespołu. Wrocław 2012 (Wydanie Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów Śpiewu; Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiegojako współwydawca wsparła projekt finansowo).

Lipińskiego we Wrocławiu łączy w swojej działalności kilka równoległych nurfów. Jednym z nich jest nurf naukowy, obejmujący prace powadzone przez poszczególnych badaczy, a także konferencie naukowe, w których biorą udział specjaliści różnych dziedzin. Aby wyniki łych naukowych dociekań mogły zaistnieć w szerszej świadomości odbiorców, konieczne jest ich opublikowanie. To sierq zajmuje się Wydawnictwo AMKĹ. 'I

2013/2014

””"2012 NA ORKIESTRĘ

Adam Porębski, Orient bis na flet solo. Wrocław 2013.

Tomasz Kulikowski, Poemat na fortepian i orkiestrę.

Pa rtytura, Wrocław 2013; tegoż, Poemat na fortepian i orkiestrę. Analiza wybranych elementów utw0ru. Wrocław 2013 (dwa woluminy).

Katarzyna Dziewiątkowska-Mleczko, 2012 na orkiestrę. Partytura. Wrocław 2013; tejże, 2012 na orkiestrę. Wybrane zagadnienia warsztatu kompozytorskiego w perspektywie idei pozamuzycznych. Wrocław 2013 (dwa woluminy).

Johann Sebastian Bach, Sonaty ipartity na skrzypce solo. Opracowanie Jacek Ropski, Wrocław 2013; Jacek Ropski, Sonaty i partity BWV 1001-1006 LS. Bacha. Komentarz wykonawczy i edytorski. Wrocław 2013 (dwa woluminy).

GENERACJI. HISTORIA WROCŁAWSKIEJ SZKOŁY KOMPOZYTORSKIEJ MISTRZOWIE I UCZNIOWIE Z PERSPEKTYWY JUBILEUSZU óS-LECIA

Prof. Ryszard Bukowski

W obchodach iuhileuszu 65-lecia Akademii Muzycznei im. Karola lipinskiego we Wroclawiu zaznaczyli swoi udział lakie i kompozyłorzy, przedslawiaiac hisłorię wrocławskiei szkoły kompozylorskiei w cyklu załyłułowanym Generacie. Spolkania zorganizowane w marcu, maiu, październiku i grudniu zosłały poświęcone czterem wybiłnym !wórcom: Ryszardowi Bukowskiemu, Tadeuszowi Nałansonowi,

Zygmunlowi Herembeszcie ileszkowi Wisłockiemu oraz ich wychowankom. Na kanwie ich dróg arłysl'ycznych naszkicowaliśmy rozwói wrocławskiei kompozycii.

Muzyka polska we Wrocławiu narodziła się w1945 roku, na gruzach spalonego miasta. Niełatwe to były narodziny; niepewność Ziem Odzyskanych, wędrówka narodów, brak przedwojennej rodzimej tradycji, mury mówiące po niemiecku... Sztuka kieruje się jednak niezmiennymi prawami, na zgliszczach nabiera szczególnej siły. W 1945 roku powstaje Opera Wrocławska. W tym samym roku ożywa Uniwersytet

Wrocławski Z Katedrą Sztuki i Muzykologią kierowaną przez ks. prof. Hieronima Feichta. Pojawia się pierwsza szkoła muzyczna, nazwana imieniem Fryderyka Chopina. Stefan Syryłło organizuje Miejską Orkiestrę Symfoniczna. Od 1946 roku działa lokalna rozgłośnia Polskiego Radia i transmituje koncerty na cały kraj. W roku 1948 powstaje jednowydziałowa Wyższa Szkoła Muzyczna prowadząca Wydział Pedagogiczny. Wkrótce uczelnia przyjmuje nazwę Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej,

a zakres studiów poszerza się o kolejne trzy wydziały, w tym Wydział Kompozycji, Dyrygentury i Teorii Muzyki (1952/1953).

Wrocław przede wszystkim śpiewa, co przy deficycie zniszczonych wojną instrumentów ma szczególne znaczenie. Powstają liczne chóry, śpiewają dzieci, młodzież i dorośli. Rodzi się zapotrzebowanie na odpowiednią literaturę, zapewne dlatego właśnie od twórczości chóralnej rozpoczynają drogę wrocławscy kompozytorzy. Początkowo jest ich garstka, przybywają z różnych stron, zarówno pedagodzy, jak i studenci. Kompozycję wykładają profesorowie Kazimierz Wiłkomirski i Piotr Perkowski 2 Warszawy oraz Stefan B. Poradowski z Poznania. Wspiera ich, od 1949 roku, wykształcony tuż przed wojną w Konserwatorium Warszawskim

Ryszard Bukowski, specjalista w zakresie harmonii i kontrapunktu. Polska muzyka współczesna wkrótce ma już w stolicy Dolnego Śląska swoich twórców, wykonawców i słuchaczy. Pierwsi absolwenci studiów kompozytorskich otrzymują dyplomy w 1956 roku; są to Tade~ usz Natanson iJadwiga Szajna-Lewandowska. Rok później dołączają do nich Leszek Wisłocki, Radomir Reszke i Stanisław Michałek. To pierwsza generacja wrocławskich kompozytorów, wykształcona jeszcze przez mistrzów z innych ośrodków.

W roku 1967 ówczesny rektor PWSM doc. dr Zbigniew Liebhart podejmuje znamienną decyzję, powierzając prowadzenie klas kompozycji już własnym pedagogom - docentom: Ryszardowi Bukowskiemu iTadeuszowi Natansonowi. W tym samym roku kończy studia kompozytorskie ostatni absolwent prof. Poradowskiego - Zygmunt Herembeszta. Od roku 1972 młodych twórców kształci Leszek Wisłocki, cztery lata później do grona nauczających kompozycji dołącza także Zygmunt Herembeszta. Rok 1971 przynosi dwa dyplomy w klasie Tadeusza Natansona. Studia kończą Zbigniew Karnecki i Grażyna Pstrokońska, a rok później - Jan Antoni Wichrowski, wychowanek Ryszarda Bukowskiego. To już przedstawiciele drugiej generacji wrocławskich twórców. W roku 1996 ich grono rozszerza absolwent Akademii Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie Stanisław Krupowicz, wzbogacając ofertę dydaktyczną o studia w zakresie muzyki komputerowej (dotąd zajęcia z kompozycji elektroakustycznej prowadził Ryszard Klisowski, absolwent z klasy Tadeusza Natansona). Na przełomie tysiącleci kompozytorską kadrę pedagogiczną zasilają najzdolniejsi absolwenci wykształceni przez przedstawicieli drugiej generacjii Formuje się trzecia generacja: Robert Kurdybacha, Krystian Kiełb, Cezary Duchnowski, Marcin Bortnowski, Michał Moc, Agata Zubel, Paweł

Hendrich, Sebastian Ładyżyński. Część z nich doprowadza do dyplomu kolejnych młodych twórców. Wykładowcy również są w coraz młodszym wieku, dlatego rodząca się właśnie czwarta generacja kompozytorów wrocławskich kształtuje się w sposób płyn ny - in statu nascendi. Cykl Generacje przypomniał drogę niepozbawiona trudnych momentów, takich jak przedwczesna Śmierć naszych drogich profesorów Tadeusza Natansona i Zygmunta Herembeszty, ale obfitującą też w spektakularne sukcesy artystyczne, aż po zwycięskie laury przedstawicieli młodego pokolenia - Cezarego Duchnowskiego i Agaty Zubel na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO. Podczas tych osobliwych spotkań opowiadanie słowem w wykonaniu Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil, Krystiana Kiełba i Rafała Augustyna służyło przypomnieniu dziejów wrocławskiej kompozycji ijej bohaterów, a opowiadanie dźwiękiem przywołaniu muzyki wykreowanej przez wrocławskich twórców: naszych Mistrzów, ich uczniów i uczniów ich uczniów.

ll Muzyka polska we Wrocławiu narodzi~

ła się w 7945 roku, na gruzach spa/onego miasta. Niełatwe to były narodziny; niepewność Ziem Odzyskanych, wedrowka narodów, brak przedwojennej rodzimej tradycji, mury mówiące po niemiecku... II $‑ Prof. Tadeusz Natanson

$‑ Prof. Leszek Wisłocki

I Prof. Zygmunt Herembeszta

UROCZYSTA INAUGURACJA ROKU AKADEMICKIEGO 2013/2014 UCZELNI ARTYSTYCZNYCH WROCŁAWIA

Przemówienie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego prof. Małgorzaty Omilanowskiej

W clniu 'IO października 2013 roku odbyła się Uroczysta lnauguracia Roku Akademickiego 2013/2014 Uczelni Arłysłycznych Wrocławia. Zachęcamy do obeirzeniu fołoreporłaźu zamieszczonego poniż

Odznaczenia dla pracowników AMKL

Wyróżnienia dla studentów i absolwentów AMKL

Uroczysta promocja Maestro Gabriela Chmury na doktora honoris causa AMKL,

wyróżnienia dla absolwentów AMKL oraz występ Marceliny Beucher

MAESTRO GABRIEL CHMURA DOKTOREM HONORIS CAUSA AKADEMII MUZYCZNEJ IM. KAROLA lIPIŃSKIEGO

Od czasu obchodów iubileuszu 50-lecia wrocławskiei Akademii Muzycznei w 1998 roku uczelnia wszczególnie uroczystych momentach swoiego istnienia wsymholiczny sposob włacza do swoiei społeczności wybitne postacie świata kultury isztuki, nadaiac im godność doktora honoris causa. Zaszczytem dla nas iest, że tytuł taki zechcieli przyiać: 'l'adeusz Strugała (I998), Kurt Masur (1999), Maria Połtyn (2000), Woiciech Dzieduszycki (2000), Teresa Żylis-Gara (2003), Stanisław Skrowaczewski (2004) iWiktor Mierżanow (2010). W roku Iubileuszu 65-lecia Akademii do grona tego dołaczyła koleina znakomita posłać - Maestro Gabriel Chmura.

Ceremonia nadania doktoratu przypadła podczas Uroczystej Inauguracji Roku Akademickiego 2013/2014 w Uczelniach Artystycznych Wrocławia i odbyła się 10 października 2013 roku. Po wystąpieniach ich Magnificencji Rektorów, po tradycyjnej immatrykulacji nowo przyjętych studentów i po wręczeniu dyplomów z wyróżnieniem absolwentom oraz odznaczeń pedagogom prof. Marek Pijarowski, promotor przewodu doktorskiego, wygłosił Iaudację na cześć Maestra Gabriela Chmury. Mówca przedstawił drogę wzrastania artysty, podkreśliłjego zasługi i znaczenie dla rozwoju sztuki dyrygenckiej. Uroczystego aktu promocji dokonał JM Rektor prof. Krystian Kiełb. 30

Maestro Gabriel Chmura .

$‑$‑$‑$‑$‑

GABRIEL CHMURAjestjednym z najwybitniejszych dyrygentów przełomu XX i XXI wieku. Urodził się w 1946 roku we Wrocławiu.

W tym mieście rozpoczął swoją edukację muzyczną, odbywając ją pod opieką prof. Adama Kopycińskiego. W 1957 roku wyemigrował z rodziną do Izraela, gdzie ukończył studia pianistyczne i kompozytorskie, a także podjął studia dyrygenckie, kontynuowane następnie w Paryżu u Pierre'a Dervaux, w Wiedniu u Hansa Swarovsky'ego oraz w Sienie u Franca Ferrary. Jest laureatem nagród na najważniejszych konkursach dyrygenckich na świecie: zdobył] nagrodę na Konkursie Dyrygenckim w Besançon (1970), Złoty Medal na Concorso Cantelli w La Scali w Mediolanie (1971) i I nagrodę na Konkursie im. Herberta

Uroczysta promocja doktorska. Maestro Gabriel Chmura. prof. Marek Pijarowski, Rektor prof. Krystian Kiełb

Wystąpienie Gabriela Chmury było dla niego okazją do przypomnienia związków z Wrocławiem, gdzie się urodził i gdzie jako dziecko rozpoczął edukację muzyczną. W owych p0czątkach najważniejszą postacią był prof. Adam Kopyciński, ówczesny dyrektor Opery Wrocławskiej. Maestro nie bez wzruszenia przypominał postac' profesora ijego olbrzymi wpływ na dalsze losy bardzo młodego - wówczas zaledwie kilkuletniego - adepta dyrygentury. Ten muzyczny start okazał się trwałym fundamentem i wyznacznikiem kierunku całego życia artysty. W dalszych słowach Maestro dzielił się refleksjami płynącymi z własnych doświadczeń; kierował je zwłaszcza do studentów, zachęcając ich, by świadomie wybierali swoją drogę życiową i poświęcili się temu, do czego czują powołanie. Tylko wtedy życiejest naprawdę piękne - zakończył swoje przemówienie. 3l

von Karajana w Berlinie (1971). Zadebiutował w Monachium, prowadząc przedstawienie Otella Verdiego (1974). Przyniosło mu ono wielkie uznanie krytyki muzycznej i publiczności, potwierdzone wkrótce wykonaniami kolejnych oper, takich jak Carmen Bizeta (Monachium), Samson i Dalila Saint-Saênsa (Barcelona), Werther Masseneta i Złoty kogucik Rimskiego-Korsakowa (Paryż), a także nagraniami dzieł Mozartowskich. Maestro Gabriel Chmura dyrygował czołowymi orkiestrami różnych kontynentów, takimi jak Berliner Philharmoniker, Orchestre National de France, Orchestra Filharmonica di Roma, Montreal Symphony Orchestra, Israel Philharmonic Orchestra, NHK Symphony Orchestra Tokyo. Powierzano mu kierownictwo artystyczne znakomitych zespołów w europejskich i kanadyjskich instytucjach muzycznych - był m.in. dyrektorem muzycznym Operyw Aachen (1974-1983), Orkiestry Symfonicznej w Bochum (1983-1987), National Arts Centre Orchestra w Ottawie (1987-1990) i Narodowej Orkiestry Symfonicznej

Polskiego Radia w Katowicach (2001-2007). Z udziałem znakomitych orkiestr i solistów dokonał wielu nagrań wyróżnionych prestiżowymi nagrodami, zrealizowanych przez renomowane wytwórnie, m.in. Deutsche Gramophon, CBS i Orfeo. W ostatnich latach dla wytwórni Chandos nagrał serię płyt z muzyką Mieczysława Weinberga, którego twórczość szeroko propaguje. Nadanie Maestro Gabrielowi Chmurze doktoratu honoris causa Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu jest wyrazem wielkiego szacunku dla jego dorobku oraz uznania,jakim artysta darzonyjestw miejscu swojego urodzenia.

JAK MARZENIA STAŁY SIE RZECZYWISTOSCIA

CZYLI O BUDOWIE SALI KONCERTOWEJ I NOWEJ CZEŚCI KAMPUSIJ AKADEMII MUZYCZNEJ IM. KAROLA lIPIŃSKIEGO WE WROCŁAWIU*

Shu-ania o budowę sali koncertowei wrocław-

Pierwszą siedzibą ówczesnej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycz-

skiei Akademii Muzycznej muig długą hisłofię. Można by rzec, że hisłorię 'I'ę rozpoczynaią

nej był neoklasyczny pałacyk, położony na południu Wrocławia, w dzielnicy Krzyki, przy ul. Powstańców Śląskich 204, nieopodal

marzenia przeszłych pokoleń. Musiało ied. nqk minąć kilkadziesiqł Igi, aby marzenia l'e siały się rzeczywistością. Z perspekływy roku 2013, w kłórym uczelnia nasza obchodzi iu. bileusz 65-lecia, przypomniimy kilka faktów

Parku Południowego. W pierwszych latach funkcjonowania w budynku zlokalizowano pomieszczenia dydaktyczne, administracyjne, bibliotekę, a także internat i studencką stołówkę. W obiekcie tym uczelnia prowadziła także działalność koncertową. Miejscem organizacji koncertów solowych i kameralnych była przestronna aula,

z przeszłości.

pierwsza przestrzeń dla prezentacji muzyki wrocławskiej uczelni

muzycznej. Powierzchnia neoklasycznego pałacyku szybko okazała się zbyt mała dla dynamicznie rozwijającej się uczelni. Szeroko rozwinięta już w latach sześćdziesiątych ubiegłego stulecia działalność dydaktyczna, artystyczna i rozwijająca się coraz bardziej działalność naukowo-badawcza kontrastowały ze skromną i niewystarczającą bazą materialną.

* Tekst niniejszyjest przedrukiem tekstu otym samym tytule zamieszczo-

nego w: Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w roku 65-lecia, praca Zbiorowa pod redakcją D. Kanafy, Wrocław 2014, s. 9-31,

Jako pierwszy z budynku wyprowadzony został internat. W roku akademickim 1966/1967 uczelnia pozyskała kamienicę znajdującą się przy ul. Tęczowej 36, z przeznaczeniem na dom studencki, który przez studentów nazwany został Kurantemt Następnie, dla

potrzeb Wydziału Wokalnego, wzniesiony został na terenie posesji przy ul. Powstańców Śląskich parterowy pawilon dydaktyczny. Budowę tego obiektu rozpoczęto w roku 1972. Z założenia pawilon

dydaktyczny miał być rozwiązaniem tymczasowym, służącym uczelni przez nie więcej niż pięć lat. Okazało się jednak, że służył blisko dwadzieścia lat, czyli niemal czterokrotnie dłużej. Ówczesny Wydział Wychowania Muzycznego opuścił budynek główny przy ul. Powstańców Śląskich w roku 1973 i przeniósł swą siedzibę do budynku przy ul. Wietrznej, a następnie - na okres remontu kapitalnego budynku przy ul. Wietrznej - do kamienicy przy ul. Hubskiej, która użyczona została uczelni przez Gminę Wrocław:. Rozproszenie społeczności akademickiej w czterech budynkach znacząco utrudniało, a niekiedy wręcz uniemożliwiało realizację różnego rodzaju projektów dydaktycznych i artystycznych, a także utrudniało zarządzanie uczelnią. W roku 1992 Akademia Muzyczna pozyskała nowy obiekt przy ówczesnym placu 1 Maja (obecnie plac Jana Pawła II). Wymagał on gruntownej modernizacji i przebudowy, co wynikało z konieczności dostosowania obiektu do specyficznych potrzeb uczelni muzycznej. Stworzony wówczas program funkcjonalny zakładał przebudowę niemal całego budynku. W nowoczesnej konwencji dobudowana została najwyższa kondygnacja, zwiększająca wydatnie powierzchnię obiektu. Przeprowadzka do nowego budynku w roku 1993 miała bardzo istotne znaczenie dla dalszego funkcjonowania Akademii. Umożliwiając integrację rozproszonej do tego czasu społeczności uczelni, dała -jak się okazało po latach nowy impuls do rozwoju w postaci możliwości dalszej rozbudowy, a w konsekwencji powstania w centrum Wrocławia nowoczesnego kampusu Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego. Od roku 1993 siedzibą uczelni stały się zatem trzy ściśle ze sobą związane budynki - rozległy i funkcjonalny gmach główny (budynek A), tzw. oficyna wysoka (budynek B) oraz nieduży piętrowy obiekt tzw. oficyna niska (budynek C).

Jakkolwiek w gmachu głównym zaplanowano dwie duże sale z przeznaczeniem dla celów koncertowych -tzw. sala kameralna (I piętro) i tzw. sala teatralna ("I piętro), które w porównaniu z aulą obiektu przy ul. Powstańców Śląskich stwarzały znacząco lepsze warunki do działalności artystycznej, to jednak w salach tych nie udało się uzyskać satysfakcjonujących warunków akustycznych, a zwłaszcza należytego wyciszenia od dobiegającego hałasu ulicznego. Od początku było też jasne, że powierzchnia sal jest zbyt mała, zwłaszcza dla większych realizacji zespołowych, w tym instrumentalnych, np. symfonicznych, czy wokalno-instrumentalnych, wtym operowych bądź orłatoryjno-kantatowych. Cały czas zatem uczelnia nie posiadała sali koncertowej, która spełniałaby wymagania stawiane tego typu pomieszczeniom.

1 Por. K. Kiełb, Alma Mater - dzieje wrocławskiej uczelni muzycznej, w: Życie muzyczne Wrocławia (1945-1995), materiały 2 IX Konferencji Naukowej Tradycje Śląskiej Kultury Muzycznej (Wrocław, 27-28 marca 1998 r,),

Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, Wrocław 1999, s. 50.

$‑$î$‑l$1thh

2 Tamże..

Budynek D przed rewitalizacją; styczeń 2009 I

Warto przypomnieć, że w latach dziewięćdziesiątych XX wieku

terenu dawał nowe możliwości. Pojawiła się szansa na konieczne

Akademia stała się właścicielem zrujnowanej wówczas synago-

już wtym czasie powiększenie powierzchni, związane z dalszym rozwojem uczelni oraz na budowę tak długo oczekiwanej sali kon-

gi przy ul. Pawła Włodkowica, obłożonej pokaźnym długiem, a przejętej po Bibliotece Uniwersyteckiej. Sądzono, że w obiekcie tym mogłaby powstać w przyszłości sala koncertowa. W praktyce jednak nie udało się ani pozyskać środków finansowych na realizację tego projektu, ani zyskać akceptacji Gminy Wyzna-

niowej Źydowskiej, która zdecydowanie Sprzeciwiała się jego realizacji. Akademia obarczona została kosztami utrzymania i bieżącej konserwacji obiektu3. Synagoga była własnością Akademii do roku 1996, w którym własność obiektu przejęła Gmina

Wyznaniowa Żydowska. Wrocławska Akademia Muzyczna, mimo wielu odnoszonych sukcesów, była i na długo pozostawała jedyną uczelnią muzyczną w naszym kraju, która nie dysponowała własną salą koncertową. Wszelkie koncerty symfoniczne, większe pokazy sceniczne z obsadą orkiestrową odbywały się z konieczności poza siedzibą uczelni. Począwszy od roku 1995 czynione były rozliczne starania o pozyskanie pobliskiej parceli, położonej od strony ulicy Aleksandra Zelwerowicza, przylegającej bezpośrednio do wewnętrznego dziedzińca Akademii, na której mieściły się garaże i warsztaty samochodowe Komendy Wojewódzkiej Policji

we Wrocławiu. Starania Akademii Muzycznej uwieńczone zostały sukcesem w roku 2001, kiedy to przekazano uczelni parcelę przy ul. Zelwerowicza 7-11. Po czterech latach, w roku 2005, uczelnia

pozyskała kolejną parcelę od strony ul. Zelwerowicza, oznaczoną numerami 3, 3a i 5. Parcela ta zabudowana była znacząco zdeka-

pitalizowanymi obiektami postindustrialnymi. Fakt pozyskania 3

Na podstawie: S. Lose, Budowa Akademii - akademia budowy, w: Życie muzyczne Wrocławia..., 5. 68.

certowejl'. Warto przypomnieć, że w roku 1997, a więc na cztery lata przed

uzyskaniem prawa własności parceli położonej przy ul. Zelwerowicza 7-11, Akademia Muzyczna zorganizowała i rozstrzygnęła konkurs architektoniczny na koncepcję budowy sali koncertowej wraz z infrastrukturą, w bezpośrednim sąsiedztwie siedziby uczelni. Planowano, aby na parceli sąsiadującej z terenem Akademii Muzycznej powstał nowoczesny kompleks dydaktyczno-koncertowy, który służyłby nie tylko Akademii, lecz także instytucjom muzycznym Wrocławia. Rozważano nawet, aby zaplanowana w obiekcie duża sala koncertowa, z widownią na prawie 1000 słuchaczy, stała się

siedzibą i miejscem koncertów Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Wrocławskiej. Koncepcja ta nie została jednak wdrożona do realizacji. W kolejnych latach powstało kilka nowych koncepcji zagospodarowania terenów posiadanych przez uczelnię. Gdy Gmina Wrocław ogłosiła plany budowy zespołu sal koncertowych przy pl. Wolności, nazwanego później Narodowym Forum Muzyki, definitywnie odstąpiono od pomysłu budowy w sąsiedztwie Akademii Muzycznej kompleksu, zawierającego wielką salę koncertową. Jasne dla wszystkich stało się, że powinien powstać tu obiekt służący celom dydaktycznym. Czy jednak powinna się w nim znaleźć także sala koncertowa? Tu, choć z dzisiejszej perspektywy może to dziwić, zdania były podzielone, zwłaszcza wobec deklaracji Gminy Wrocław, że Akademia Muzyczna będzie mogła korzystać z sal koncertowych Narodowego Forum Muzyki, po jego wybudowaniu. 4 O planach budowy sali koncertowej dla Akademii Muzycznej oraz o staraniach czynionych na rzecz pozyskania przez Akademię Muzyczną terenów pod budowę sali koncertowej przeczytać można więcej w: J. Mrozik,

Marzenia i meczywistość, GAMa - gazeta Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, nr 4, Wrocław 2001,5. 25; J. Mrozik, Wiara,

zwatpienie i... radość!, GAMa - gazeta Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, nr 5/6, Wrocław 2002, s. 6.

Gdy w roku 2008 powierzono mi zaszczytna godność rektora zdawałem sobie sprawę z faktu, że problemy związane z rozbudową uczelni, próbą stworzenia w sercu Wrocławia nowo-

czesnego kampusu Akademii Muzycznej, a przede wszystkim budową w ramach kampusu nowoczesnej sali koncertowej, staną się najtrudniejszym zadaniem, z którym przyjdzie zmierzyć się społeczności naszej Akademii. Głównego problemu nie stanowiło samo dokończenie prac projektowych nad nowym kompleksem dydaktyczno-koncertowym, które byłyjuż wówczas prowadzone, lecz pozyskanie środków finansowych na rozbudowę. Trzeba bowiem pamiętać, że budżet tego rodzaju inwestycji to kilka rocznych budżetów Akademii. Pracę rozpoczęliśmy od stworzenia kilkuetapowej koncepcji rozbudowy

uczelni, która zaakceptowana została przez Senat Akademii Muzycznej. Już w grudniu 2008 roku zakończono rozbiórkę hal warsztatowych na posesji położonej przy ul. Zelwerowicza 7-11, aby przygotowac' teren pod przyszłą budowę, a doraźnie powiększyc' istniejący wówczas na tym terenie parking dla pracowników uczelni. Równolegle prowadzone były przez architekta Krzysztofa Barysza prace projektowe nad nowym obiektem uczelni, który miał na tej posesji stanąć, a także tworzona była obszerna d0kumentacja, niezbędna do podjęcia starań 0 pozyskanie środków

Unii Europejskiej na cele rozbudowy. Stało się dla nas bowiem zupełnie jasne, że jedynie pozyskanie środków unijnych jest realną gwarancją finansowania zaplanowanej inwestycji.

$1 ę

Budynek D wtrakcie rewitalizacji; marzec 2009 $‑

Budynek D w trakcie rewitalizacji; czerwiec 20

0,3-

Budynek D po rewitalizacji; październik 2009 $‑

!I Buśś/nek Ĺ? I

:W i

manitou/ne; orzeijucźowy a,

i aciapiocji zachowan@ części' Xl, "swiecznego zespołu šobry::zaę “magazynowego, Przebudowç š rozbudowę obšekźo pl'KéšpršWäĹ? j

w w“ 'A „W

Gáájêšá; W 35

$i,

„

$J $‑ F* ?af

“,..i

"'33 3*? “v

“

$e g

W tym czasie ważnym działaniem stało się ponadto uporządkowanie stanu prawnego parceli przy ul. Zelwerowicza5. W styczniu 2009 roku rozpoczęte zostały

prace rewitalizacyjne parterowego obiektu położonego na posesji przy ul. Zelwerowicza 3a i 5. Gruntowną m0-

dernizację i rozbudowę tego obiektu przeprowadzono w rekordowo krótkim czasie dziewięciu miesięcy, tak,

by zajęcia nowego roku akademickiego 2009/2010 można było rozpocząc' już w nowym obiekcie. Autorem oryginalnego projektu był wrocławski architekt Stanisław Lose. Wykonawcą prac budowlanych było Konsorcjum Przedsiębiorstwo Robót Elewacyjnych i Budowlanych Krzysztof Zalewski, Przedsiębiorstwo Budowlano-Kon-

serwatorskie Castellum Sp. z 0.0. Rozbudowany i zmodernizowany obiekt, nazwany budynkiem D, oddano do eksploatacji 5 października 2009 roku, a uroczystego otwarcia obiektu dokonał Bogdan Zdrojewski, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Budynek D stał się pierwszym obiektem nowej części kampusu Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu.

5 Więcej na ten temat przeczytać można w: K. Kiełb, Od neoklasycznego pałacyku na obrzeżach Parku Południowego do nowoczesnego campusu w centrum Wrocławia, GAMa

- gazeta Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, nr 11/12, Wrocław 2012, s. 23. $‑ Budynek D, sala ćwiczeń

Jeszcze przed oddaniem do eksploatacji budynku D 20 maja 2009 roku nadeszła do naszej uczelni radosna wiadomość. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdan Zdrojewski zarekomendował nowe projekty na listę indykatywną Programu Operacyjnego Infrastruktura iŚrodowisko, w ramach XI. Priorytetu - Kultura i Dziedzictwa Kulturowe. Projekty te wybrane zostały m.in. pod kątem przygotowania inwestycji do realizacji. W rekomendacji dla działania 11.3: Infrastruktura Szkolnictwa Artystycznego

znalazł się projekt złożony przez naszą uczelnię - Rozbudowa Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu - Budowa sali muzyczno-dydaktycznej wraz z infrastrukturą. Rekomendacja _/"

§3 Ń,

”n.

$‑ Otwarcia budynku D dokonują Dziekan prof. Urszula Marciniec-Mazur, Rektor prof Krystian Kiełb, Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdan Zdrojewski

projektu na listę indykatywną była sukcesem, w praktyce nie oznaczała jednak przyznania dofinansowania. Nasz projekt cze~ kała bowiem najważniejsza ocena merytoryczna. Oczekiwana przez całą naszą akademicką społeczność wiadomość nadeszła 8 stycznia 2010 roku, w tym bowiem dniu poinformowano nas o wynikach oceny merytorycznej. Projekt nasz uzyskał 48 punktów na 52 punkty możliwe do zdobycia. Jednocześnie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podjął decyzję o przyznaniu dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, a tym samym zarekomendował projekt do podpisania umowy 0 dofinansowanie, co nastąpiło 31 maja 2010 roku w sie-

dzibie naszej uczelni.

I Otwarcie budynku D

Budynek D powstał w wyniku gruntownej przebudowy i adaptacji zachowanej części XIX-wiecznego zespołu fabryczno-magazynowego. Przebudowę i rozbudowę obiektu przeprowadzono w ścisłym uzgodnieniu z konserwatorem zabytków. W budynku zachowano w całości oryginalne podpiwniczenie, któremu niepowtarzalny klimat nadają stylowe sklepienia i odrestaurowane z wielkim pietyzmem ceglane ściany. W przyszłości zaplanowano tu usytuowanie bufetu oraz klubu studenckiego. Na parterze obiektu zlokalizowano cztery przestronne sale dydaktyczne, każda o powierzchni ponad 60 m?. W części budynku oznaczonej numerem 5 obecnie znajduje się kompleks pomieszczeń dydaktycznych. Dla właściwej komunikacji i ewentualnej ewakuacji zaprojektowano, od strony podwórza, nowy dwupoziomowy korytarz-hol, który pełni jednocześnie funkcje wiatrołapu i - co niezwykle istotne - osłony akustycznej pomieszczeń. Ważną funkcją owego korytarza jest umożliwienie komunikacji pomiędzy pomieszczeniami budynku D a budynkiem E, wówczas dopier0 planowanym, w którym zlokalizowana została sala koncertowa. Łączna powierzchnia budynku D wynosi 1233 m2. Obiekt ten, tymczasowo w całości przeznaczony na działalnośc' dydaktyczną, stał się nową siedzibą Zakładu Muzyki Jazzowej. Oddanie do eksploatacji budynku Djedynie w pewnym stopniu rozwiązało najpilniejsze potrzeby lokalowe Akademii. Cały czas czynione były usilne starania o pozyskanie środków finansowych na budowę zaprojektowanego już wówczas budynku E, w którym zlokalizowana została sala koncertowa.

'Lim'. $‑$‑$z$‑$‑$‑$‑$‑$‑$‑1 '

aa' ECŚ'ŹŁJ rio ,wiow &/UQQWV otšźżyiü 355:, :z:

uroczystość poopisonie okie erekcyjnego

oraz wmurowanie kamienia węgielnego. Uroczystość zgromadziło wie/u „znamienitych gości, Był z nami w łym dniu min. Bogdan Zdrojewski, minister kuiiury i' dziedzictwa

AKADEMIA MUZYCZNA mWUWmedawiu

Rozbudowa Akademii Muzycznej we Wrocławiu budowa sali muzyczno-dydaktycznej wraz z infrastrukturą

narodowego. !3

AKT EREKCYINY Dnia 26 Wrzeńnia 2011 roku położono kamień węgielny pod budowę kompleklu koncertowo-dydaktycznego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu przy ulicy Zelwerowicza 7-ll „a

inwestorem przedsięwzięcia jest

“Wks..vwn

Autumn projektu jest mgr inż. ordi. Andrzej Knymeeryu Generalnym wykonawcq lnwestycjl jest BUDIMEX 5.A

›am

jIle

III)

$‑$‑

,,n

i Ministerstwa Kulmry'I Dziedzica; Narodowego

.WWi'MWMkWInmeLMWWMM r

Powstały` $‑

$1 Arm

umożliwi

mmam

,'"

,muzycz'

mznkmumuzyhlnnmmnlntywukünqmuwknmmmummmmoülmrnlmkmnów , , ,„ wehlkll ' oraz, ' zukmmuzyhelehmhmycz

mst-ń'

ouehbędzse

'GIL

,w na.“ $J

1 W

$‑

Bçdzkmmllbmbmnmmnhdhmdydahymgmynymejlimümwœudhmdumnej, ‹ wtymolob ' 'Cm "Wiele $‑$,$‑ mmvhüuœükzeapowolilejm- objçderanmPohkępvexydendlwkadneUniiEumpejshei

Wobecnotciprzedmwicieliwladzkuczypowoliœj Polskiej.WojewódzwoDolnoüçlklego.

ma.

$‑ ;i , ;lmn-ula'.

AKTEREKCYINY

MPW)? WWW

Wykonawca lUDlMEX SA.

igi/4?'. ›

.mm

I Dziedzictwa Narodowego

Läm(4;( $‑

//BogdAnUm7/1** jewlki

inżyanamrlhu , $,

`Jak

MlninerKnltury

im. W muwia

Podpisanie umowy o dofinansowanie zamknęło pewien etap działania, otworzyło zarazem etap kolejny. Przed społecznością uczelni, a zwłaszcza przed naszą administracją, stanął ogrom prac związanych z wyłonieniem tzw. inżyniera kontraktu, następnie głównego wykonawcy robót budowlanych oraz przeprowadzeniem całego procesu budowlanego. Do pracy przystąpiliśmy Z wielkim entuzjazmem, umacnianym poczuciem, że po zakończeniu prac uczelnia zyska nowe możliwości działania, a cała nasza akademicka społeczność dużo lepsze warunki codziennej pracy. Pojawią się długo oczekiwane możliwości realizacji wieIu planów i zamierzeń dydaktycznych, artystycznych i naukowo-badawczych, których w zajmowanych wówczas obiektach nie mogliśmy realizować. Tak oto 17 lutego 2011 roku w siedzibie uczelni nastąpiło podpisanie umowy z głównym wykonawcą - firmą BUDIMEX S.A., a kilka dni później rozpoczęły się prace budowlane. P0 siedmiu miesiącach 26 września 2011 roku na placu budowy odbyła się szczególna uroczystość - podpisanie aktu erekcyjnego oraz wmurowanie kamienia węgielnego. Uroczystość zgromadziła wielu znamienitych gości. Był z nami w tym dniu m.in. Bogdan Zdrojewski, minister kultury i dziedzictwa narodowego.

W roku akademickim 2011/2012 wykonano zasadniczą część prac budowlanych. Obrazują to wskaźniki procentowe - oto stan zaawansowania robót 31 sierpnia 2012 roku kształtował się na poziomie 83%. Uwzględniając fakt, że na początku września 2011 roku stan zaawansowania robót wynosił ok. 16%, należy przyjąć, że w roku akademickim 2011/2012 wykonano 67% prac. Zakończenie robót budowlanych nastąpiło 30 kwietnia 2013 roku, obiekt został odebrany 23 maja, a 11 czerwca tegoż roku wydano decyzję pozwolenia na użytkowanie. Miesiące letnie upłynęły nam na wyposażaniu obiektu. 1 października 2013 roku, a więc w pierwszym dniu roku akademickiego 2013/2014, w nowym obiekcie rozpoczęły się zajęcia dydaktyczne. Naszą radość potęgował fakt, że otwarcie nowego obiektu nastąpiło w roku jubileuszu 65-lecia uczelni. Pierwszym wydarzeniem artystycznym, które zrealizowane zostało w nowej sali koncertowej, a tym samym w sposób oficjalny zainaugurowano jej działalność, był Nadzwyczajny Koncert Jubileuszowy, który odbył się 26 października 2013 roku. Koncert ten był świętem całej uczelni, a jego oryginalny program zjednoczył na estradzie nowej sali koncertowej solistów oraz połączone zespoły wrocławskiej Akademii Muzycznej pod batutą Maestro Marka Pijarowskiegoö.

6 O Nadzwyczajnym Koncercie Jubileuszowym przeczytać można w: D. Kanafa, Otwarcie nowej Sali Koncertowej, s. 46 niniejszej publikacji.

$‑ Plac przed przekazaniem firmie budowlanej;

I Plac budowy; czerwiec 2011

$‑ Plac budowy; grudzień 2011

$‑ Plac budowy; październik 2012 I Plac budowy; grudzień 2011

$‑ Plac budowy; wrzesień 2012

W naszym nowym obiekcie, nazwanym budynkiem E, zlokalizowano m.in.: salę koncertową z widownią na 300 miejsc, salę

audytoryjna z widownią na 100 miejsc, salę prób dla wielkich formacji wykonawczych, salę baletową, kompleks sal dydaktycznych, kompleks sal do pracy indywidualnej studentów i doktorantów, studia nagrań, pomieszczenia Studia Technik Audiowizualnych, pomieszczenia Studia Kompozycji Komputerowej oraz Pracowni Muzyki Teatralnej i Filmowej, podziemny parking, przestrzenie wystawiennicze.

dow ; październik 2012

519:; @5:5 Q @warr

Gotow budynek E'$1 czerwiec 2013 I

Budynek E, sala koncertowa I

O 4

$‑ Budynek E, recepcja

$‑ Budynek E, sala prób

I Bydynek E, sala dydaktyczna

.w l

"Kg

$‑ Budynek E, sala baletowa

Projektując obiekt, szczególną uwagę zwracaliśmy na zapewnienie możliwie jak najlepszych warunków akustycznych. Te ostatnie indywidualizowano dla poszczególnych pomieszczeń, uwzględniając ich funkcję i zapewniając w każdym przypadku właściwy czas odbicia fal akustycznych, odpowiedni współczynnik pochłaniania i rozpraszania dźwięku oraz całkowite tłumienie zarówno hałasu zewnętrznego, jak i wewnętrznego, powstającego w budynku. Stopień ochrony uzależniono od funkcji pomieszczenia. Najwyższy stopień ochrony przeciwdźwiękowej zastosowano w sali koncertowej oraz w pomieszczeniach Studia Nagrań i Studia Kompozycji Komputerowej. Pełną ochronę przeciwdźwiękową tych pomieszczeń osiągnięto m.in. dzięki zastosowaniu nowatorskiej technologii tzw. pudełka w pudełku. W całym budynku, przy wszystkich pomieszczeniach 0 tzw. kwalifikowanych warunkach akustycznych, zastosowano przedsionki lub korytarze ciszy, zwiększające ochronę przeciwdźwiękową. Kluczową rolę w obiekcie odgrywa nowoczesna sala koncertowa. Jej znakomite walory akustyczne umożliwiają realizację projektów instrumentalnych, wokalnych i wokalno-instrumentalnych. Duża powierzchnia estrady umożliwia występy zespołów wielkoobsadowych o różnorodnych składach wykonawczych. Sala umożliwia także realizacje sceniczne, w tym operowe, baletowe, teatralne. Wielośladowy system nagraniowy, najnowocześniejsze rozwiązania multimedialne i technologiczne to dodatkowe walory sali. Drugą co do wielkości salą jest sala audytoryjna. Jest to sala wykładowa z możliwością wykorzystywania jej jako małej sali koncertowej, w szczególności dla występów solowych i kameralnych. W obiekcie powstała także specjalistyczna sala prób dla wielkich zespołów wykonawczych 0 wielkości estrady sali koncertowej i warunkach akustycznych imitujących warunki sali koncertowej. Wykorzystywana jest w szczególności do przeprowadzania prób zespołów orkiestrowych oraz prób aktorskich spektakli scenicznych.

I Budynek E, sala audytoryjna

$‑ Budynek E, sala organowa

Najwyższą kondygnację obiektu przeznaczono na kompleks sal do pracy indywidualnej studentów i doktorantów. Na tej kondygnacji zlokalizowano również garderoby indywidualne dla artystów występujących w sali koncertowej. W budynku E nową siedzibę znalazło Studio Kompozycji Komputerowej oraz Pracownia Muzyki Teatralnej i Filmowej. Na parterze, obok sali audytoryjnej, znajduje się siedem dużych, klimatyzowanych sal dydaktycznych, o podwyższonych parametrach akustycznych, a także szatnia dla gości i przestronne powierzchnie wystawiennicze. Z tego poziomu korytarzem dostać się można do budynku D, który - zgodnie z koncepcją rozbudowy - stanowi wraz z budynkiem E jedną funkcjonalną całość. Najniższą kondygnację budynku E zajmuje podziemny parking. Z poziomu parkingu można w bardzo wygodny sposób dostać się windą na każdą kondygnację budynku. Obiekt w całości dostosowany został do potrzeb osób niepełnosprawnych. Nasz nowy obiekt dydaktyczno-koncertowy spełnia najwyższe standardy nie tylko w zakresie zastosowanych rozwiązań akustycznych, Iecz także w zakresie technologii informatycznych i elektrycznych, w tym m.in. wykrywania i sygnalizacji pożaru, instalacji sanitarnych, obejmujących m.in. wentylację mechaniczną i klimatyzację wybranych pomieszczeń. Budynek wyposażono w nowoczesny system elektroakustyczny mający na celu rejestrację wielośladową sygnałów fonicznych, możliwośc' odsłuchu i miksowania sygnałów z rejestratora wielośladowego w różnych formatach, w tym wielokanałowym (akusmatycznym). Przewidziano również system audiowizualny dla sali audytoryjnej oraz system prezentacji obrazu w sali koncertowej. Warto podkreślić, że w ramach realizowanego projektu zaplanowano i zrealizowano zakup pełnego wyposażenia poszczególnych sal, wtym najwyższej klasy instrumentów muzycznych, sprzętu komputerowego i audiowizualnego oraz mebli. Miało to dla nas niebagatelne znaczenie. W praktyce umożliwiło bowiem pełne wykorzystanie potencjału nowego obiektu niemal od pierwszego dnia jego użytkowania. ynek E, koryta rz

Łączna powierzchnia netto budynku E wynosi 5136 m2, natomiast powierzchnia zabudowy to 1572,61 m2. Powierzchnia

obu obiektów tworzących nową część kampusu uczelni (budynek D i E) wynosi łącznie 6369 mz, a kubatura brutto 31 902 m3. Warto przypomnieć, że gdy rozpoczynaliśmy rozbudowę, Akademia dysponowała w historycznej części kampusu powierzchnią około 5300 m2 (budynek A, B i C). Oznacza to, że nowa część kampusu powiększyła powierzchnię uczelni o ponad 120%. Całkowity koszt realizacji projektu zamknął się ostatecznie kwotą 49 489 938,26 PLN, kwota dofinansowania projektu wyniosła 39 702 750,10 PLN, w tym

ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego 30 565 043,45 PLN, krajowe środki publiczne 9 787 188,16 PLN. Historyczną część kampusu Akademii Muzycznej, od strony placu Jana Pawła II (budynki A, B i C) z powstałą nową częścią kampusu uczelni, od strony ul. Aleksandra Zelwerowicza (budynek D i E), w naturalny sposób łączy kamienica położona przy ul. Podwale 13, przylegająca od strony ul. Podwale do gmachu głównego (budynek A) Akademii Muzycznej. Od wielu lat w kamienicy tej działała Poradnia Zdrowia Psychicznego i Uzależnień. Właścicielem obiektu była Gmina Wrocław. Choć w roku 2008 nie mogliśmyjeszcze wiedziec', czy uda się nam rozpocząć budowę nowej części kampusu, to jednak już jesienią tegoż roku po raz pierwszy rozmawiałem z Prezydentem Wrocławia Rafałem Dutkiewiczem na temat możliwości przejęcia tej kamienicy przez Akademię Muzyczną. Od samego początku spotkałem się z życzliwym zrozumieniem naszych potrzeb przez Pana Prezydenta. Argumentowałem, że obiekt położony przy ul. Podwale 13 ma dla Akademii Muzycznej szczególne znaczenie ze względu na swoją lokalizację, gdyż stanowi niejako

łącznik pomiędzy historyczną a planowaną wówczas nową częścią naszego kampusu. 10 marca 2011 roku uczelnia nabyła prawo własności nieruchomości zabudowanej położonej 43

przy ul. Podwale 13 we Wrocławiu na niezwykle korzystnych dla Akademii warunkach finansowychl Uczelnia dokonała zakupu prawa własności tej nieruchomości za 1% jej wartości, z wykorzystaniem bonifikaty w wysokości 99% udzielonej na mocy uchwały nr LV/1690/1o Rady Miejskiej Wrocławia z 14 paździer-

nika 2010 roku. Nieruchomość położona przy ul. Podwale 13 wyceniona została przez rzeczoznawcę majątkowego na kwotę 8 130 500 PLN. Cenę sprzedaży nieruchomości - po zastosowaniu

bonifikaty udzielonej przez Radę Miejską Wrocławia - ustalono na 81 305 PLN. Gmina Wrocław dokonując sprzedaży nieruchomości na tak korzystnych warunkach finansowych, zobowiązała Akademię Muzyczną do wyrażenia zgody na pozostawienie dotychczasowego użytkownika nieruchomości, nie dłużej niż przez okres 5 lat, licząc od daty zawarcia aktu notarialnego. Ostatecznie Senat Akademii Muzycznej na mocy uchwały nr 30/2010/2011, podjętej na posiedzeniu w dniu 27 maja 2011 roku, wyraził zgodę na pozostawienie Poradni Zdrowia Psychicznego i Uzależnień w budynku przy ul. Podwale 13, nie dłużej niż do dnia 31 marca 2017 roku. Tym samym pozyskaliśmy kolejny obiekt, którego użytkowanie rozpoczniemy niebawem.

Tak oto wizja nowoczesnego kampusu Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, zlokalizowanego w sercu Wrocławia, z częścią zabytkową od strony placu Jana Pawła II i nową częścią od strony ul. Aleksandra Zelwerowicza, połączoną z częścią zabytkową w organiczną całość - wizja pozostająca na długo w sferze marzeń stała się na naszych oczach faktem. Spełniły się tym samym marzenia kilku pokoleń studentów i pracowników uczelni, nasze wieloletnie starania o zapewnienie Akademii właściwej przestrzeni do prezentacji muzyki - sztuki

Dziś, gdy wrocławska Akademia Muzyczna stanowi silny i prężny organizm o szerokich możliwościach i bogatym potencjale, gdy na naszych oczach w centrum Wrocławia powstał nowoczesny kampus akademicki, gdy urzeczywistniły się nasze marzenia o posiadaniu sali koncertowej, do rangi symbolu urasta fakt, że przed sześćdziesięciu pięciu laty grupa kilku osób, prowadzonych przez ks. prof. dr. Hieronima Feichta, pierwszego rektora naszej uczelni, pracując niemal wśród ruin Festung Breslau,

będącej naszym powołaniem i ważną częścią naszego życia. Los

praktyce, w historycznej, pierwszej siedzibie, w neoklasycznym pałacyku, położonym przy ul. Powstańców Śląskich 201,.

sprawił, że tę wymarzoną i tak długo oczekiwaną przestrzeń zyskaliśmy w roku, w którym obchodziliśmyjubileusz 65-Iecia

podjęła wyzwanie stworzenia uczelni, realizując je w codziennej

uczelni. Stało się to możliwe dzięki ogromnemu wysiłkowi całej

naszej akademickiej społeczności, dzięki wierze i mądrym działaniom moich poprzedników na stanowisku rektora Akademii Muzycznej, wreszcie dzięki życzliwości wielu osób, których decyzje początkowo stwarzały przyjazny klimat dla naszych inwestycji, a następnie umożliwiły ich realizację. Wszystkim osobom, które wjakikolwiek sposób przyczyniły się do tego, że dziś możemy kształcić studentów, prowadzić działalność artystyczną i naukową, organizować koncerty i spektakle we wspaniałych nowych obiektach, w tym w tak długo oczekiwanej sali koncertowej - najserdeczniej dziękuję.

Jestem przekonany, że oddanie do użytku nowej części kampusu zapoczątkuje ważny rozdział w działalności Akademii, stanowiąc znakomity impuls do dalszego rozwoju, do stawiania nowych celów i podejmowania kolejnych wyzwań, do poszukiwania nowych obszarów twórczej aktywności. Ta wspaniała infrastruktura, najwyższej jakości instrumentarium i wypo-

sażenie umacnia bowiem pozycję Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu jako nowoczesnego ośrodka dydaktyczno-naukowego i artystycznego, wydatnie zwiększając potencjał uczelni we wszystkich zakresach prowadzonej działalności. Pojawiają się nowe możliwości realizacji różnego rodzaju

projektów, wtym koncertów symfonicznych, spektakli operowych, teatralnych i baletowych, projektów z dziedziny muzyki elektroakustycznej i komputerowej, projektów multi- i intermedialnych, nagrań koncertowych i studyjnych oraz organizacji kongresów, konferencji i sympozjów naukowych. Nasze nowe obiektyjako miejsca przeprowadzania wielu inicjatyw o zasięgu ogólnopolskim i międzynarodowym przyczyniają się także do promocji Wrocławia i Dolnego Śląska, wzrostu atrakcyjności regionu, zapewniają ponadto dodatkowe miejsca pracy.

„r Dziś, gdy wrocławska Akademia Muzyczna stanowi silny i prężny organizm

o szerokich możliwościach i' bogatym potencja/e, gdy na naszych oczach w cenirum Wrocławia powsta? nowoczesny kampus akademicki, goly urzeczywistniły się nasze magania o posiadaniu scs/i koncertowej, do rangi symbolu wasia foki, .że przed sześćdziesięciu pięciu lały gwaga kilku osób, prowadzonych prze; ks. prof: dr: Hieronima

Feichta, pierwszego rektorat} naszej uczelni, pracując niemal Wśród ruin Festung Breslau,

podjęła wzwonše styx/@rzenia uczelni, realizując je w codziennej prokłyce, w ñšsiorjyczgaej, pierwszej siedzibie,

w oeošłiosycmym pałacyku, położonym '; są} o!, Rowsšońcrśšw Śląskich ?Wil Sš 44

Kampus Akademii Muzycznei im. Karola lipińskiego we Wrocławiu KALENDARIUM POWSTAWANIA

'I 992

grudzień 2008

Uzyskanie przez Akademię Muzyczną prawa własności nieruchomości zabudowanej przy ówczesnym placu 1 Maja nr2 (aktualnie plac Jana Pawła II nr 2).

Przeprowadzenie rozbiórki hal warsztatowych na posesji przy ul. Aleksandra Zelwerowicza 7-11 - prace przy-

gotowawcze do budowy nowego obiektu (budynek E).

'I 993

słyczeń - wrzesień 2009

Przeniesienie siedziby Akademii Muzycznej do pozyskanego obiektu.

Przeprowadzenie gruntownej przebudowy wraz z rozbudową obiektu położonego na posesji przy ul. Aleksandra Zelwerowicza 3a i 5 (budynek D), z tymczasowym przeznaczeniem całego obiektu na działalność dydaktyczną; doceIowo obiekt ten stanowić będzie zaplecze infrastrukturalne dla budynku E, mieszczącego m.in. salę koncertową.

od 'I995 Starania o pozyskanie terenów przylegających do posesji Akademii Muzycznej.

październik 2009 'I 996 Konkurs architektoniczny na koncepcję budowy sali koncertowej wraz z infrastrukturą, w bezpośrednim sąsiedztwie siedziby Akademii Muzycznej - koncepcja nie została wdrożona do realizacji.

2001 Uzyskanie prawa własności nieruchomości przy ul. Aleksandra Zelwerowicza 7-11.

Oddanie do eksploatacji i uroczyste otwarcie budynku D.

mai 2010 Podpisanie umowy o dofinansowanie projektu inwestycyjnego Rozbudowa Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu - Budowa sali muzyczno-dydaktycznej wraz z infrastrukturą. Źródła finansowania: środki Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Programu Operacyjnego Infrastruktura iŚrodowisko oraz środki z budżetu Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. 0

2005

marzec 20"

Uzyskanie prawa własności nieruchomości przy ul. Alek-

Rozpoczęcie budowy nowego obiektu (budynek E).

sandra Zelwerowicza 3, 3a i 5.

marzec 201 I Uzyskanie prawa własności nieruchomości zabudowanej przy ul. Podwale 13.

.październik 2013 Oddanie do eksploatacji i uroczyste otwarcie budynku E.

OTWARCIE NOWEJ SALI KONCERTOWEJ

Przyszli kronikarze śledzacy dzieie wrocławskiei uczelni muzycznei odnaida pod dała 26 października 2013 roku zapis Uroczyste otwarcie nowei Sali Koncertowei. Nadzwyczainy koncer! iubileuszowy. .luz samo ło sformułowanie wprosl określa wyiałkowy charakter owego wydarzenia. Aby iednak oddać pełnię iego znaczenia, Irzeba by nasycić łe słowa emociami, kłórymi wszyscy byliśmy wowczas przepełnieni. Ol'o wreszcie nadchodził momen! oczekiwany od roku 1993, czyli od chwili, gdy wprowadziliśmy się do siedziby przy dzisieiszym pl. .lana Pawła II.

Początkowo myśleliśmy o spełniającej wysokie standardy sali koncertowej jako o trudnym do ziszczenia marzeniu. Jednak gdy formalne warunki do jej powstania zostały osiągnięte i na naszych oczach mury nowego obiektu zaczęły piąć się w górę, wtedy i nasze myślenie o niej przerodziło się w coraz mniej cierpliwe, ale też coraz bardziej radosne oczekiwanie. Emocje zrodzone z atmosfery tego oczekiwania osiągnęły swą kulminację w sobotni październikowy wieczór, kiedy to najnowszy obiekt Akademii po raz pierwszy otworzył swe podwoje od strony ul. Aleksandra Zelwerowicza, skąd zaproszeni goście z wielką ciekawością udawali się przez hole recepcyjne do inaugurującej swoje

działanie Sali Koncertowej. Zaszczycili nas wówczas swą obecnością przedstawiciele władz, rektorzy uczelni muzycznych z kraju i zagranicy, rektorzy uczelni wrocławskich, przybyło liczne grono dziennikarzy i reprezentantów instytucji artystycznych Wrocławia. Dla wielu osób było to pierwsze spojrzenie na to efektowne wnętrze, a dla wszystkich - pierwsza w nim bytność w sytuacji koncertowej, kiedy sala rzeczywiście miała zacząć pełnić swoją funkcję i od tego dnia stać się sercem uczelni. Jej estrada bowiem to miejsce,

gdzie ostateczny kształt zyskuje nasza praca i objawia się jej rzeczywisty sens.

Repertuar koncertu inauguracyjnego opracowywany był ze świadomością, że koncert 26 października 2013 roku będzie wydarzeniem historycznym w dziejach uczelni. Ważna była więc nie tylko jego artystyczna ranga i dobór utworów, lecz także fakt, by koncert mógł stanowić święto całej uczelni, a więc

by uwzględniał możliwie najszerszą reprezentację prowadzonych wAkademii kierunków studiów. Organizatorzy powierzyli kierownictwo artystyczne koncertu ijego

poprowadzenie od dyrygenckiego pulpitu Maestro Markowi Pijarowskiemu, który dzięki swojemu autorytetowi i niepowtarzalnej

osobowości niejeden już raz nadawał naszym szczególnie uroczystym koncertom akademickim wymiar wydarzeń nadzwyczajnych. $‑ Maestro Marek Pijarowski

47 e\___ 7_W

$‑ Wystąpienie Ministra Kulturyi Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego; prof. Krystian Kiełb i prof. Marek Pijarowski Z racji jubileuszu i otwarcia nowej sali wieczór miał też swoją rów-

nie ważną część oficjalną. Zanim muzycy pojawili się na estradzie, koncert otworzył Jego Magnificencja Rektor prof. Krystian Kiełb. Dzieląc się refleksjami towarzyszącymi temu ważnemu wydarze-

niu, krótko przedstawił historię powstawania budynku i podkreślił jego znaczenie dla rozwoju uczelni. Nie zabrakło wjego słowach gorących podziękowań dla wszystkich osób, które obecnie oraz w bliższej i dalszej przeszłości przyczyniły się do urzeczywistnienia wizji Sali Koncertowej. Mogliśmy także wysłuchac' słów Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego, jednego z głównych sponsorów budowy, oraz Prezydenta Wrocławia Rafała Dutkiewicza; obydwaj mówcy nie kryli tego, że są na równi z gospodarzami dumni z nowo powstałego gmachu.

, :w `\ $‑

„ „ g

$‑

. ':

;3"ng I" ::i :"1 “F" :'.ęi .$‑.$‑ " :I "

$J $‑ Prezydent Wrocławia Rafał Dutkiewicz przyjmuje z rąk Rektora prof. Krystiana Kiełba pamiątkową grafikę

Zgromadzona publiczność miała też możność poznania grona twórców sali: głównego architekta Andrzeja Barysza, akustyka dr. inż. Piotra Kozłowskiego, projektantów i wykonawców tej inwestycji, którzy krótko przedstawili założenia swojej pracy i dzielili się wrażeniami towarzyszącymi finałowi ich starań w dniu otwarcia obiektu. I Realizatorzy budowy obiektu E. Od lewej: Michał Łuczak - przedstawiciel firmy INZBUD sprawującej nadzór autorski nad realizacją obiektu, Paweł Frontczak - kierownik budowy, przedstawiciel BUDIMEX-u, Janusz Rybka - inżynier kontraktu, Piotr Kozłowski - projektant akustyki, Krzysztof Barysz - architekt, projektant obiektu

$‑ Wystąpienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego; prof. Krystian Kiełb i prof. Marek Pijarowski

Prof. Jerzy Mrozik odbiera z rąk Ministra Bogdana Zdrojewskiego Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis $‑

Bardzo podniosłym momentem uroczystości, podkreślającym fakt, że otwarcie sali przypada w trakcie jubileuszu 65-lecia Akademii, było uhonorowanie odznaczeniami państwowymi szczególnie zasłużonych pedagogów uczelni. Złoty Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis z rąk ministra Bogdana Zdrojewskiego otrzymał prof. Jerzy Mrozik; Medale Srebrne otrzymali prof. Grażyna Pstrokońska-Nawratil i prof. Tadeusz Zathey, a Medal Brązowy - prof. Agata Młynarska-Klonowska. Długo niemilknąca owacja towarzysząca wręczaniu odznaczeń była wyrazem szacunku i uznania, jakimi darzeni są w Akademii wyróżnieni profesorowie. Ich dorobek artystyczny i osiągnięcia pedagogiczne stanowią v niezwykle ważny wkład w rozwój uczelni, $‑ Prof. Grażyna Pstrokons a-Nawratil i prof. Tadeusz Zathey - odznaczeni Srebrnymi Medalami Zasłużony Kulturze Gloria Artis

$‑ Prof. Agata Młynarska-Klonowska - odznaczona Brązowym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis

Część muzyczną wieczoru rozpoczął Hierophonos F-E-C-H na orkiestrę symfoniczną, utwór Adama Porębskiego, wielokrotnego laureata prestiżowych konkursów kompozytorskich, studenta roku dyplomowego w klasie kompozycji prof. Krystiana Kiełba. Utwór został wyłoniony do wykonania podczas koncertu inaugurującego działalność nowej Sali Koncertowej w wyniku konkursu dla studentów kompozycji naszej uczelni. Tytuł dzieła oddaje poczynione przez kompozytora założenie, by Hierophonos był hołdem złożonym pierwszemu rektorowi i współzałożycielowi uczelni - ks. prof. Hieronimowi Feichtowi. Następnym punktem programu był Koncert na zespół jazzowy i orkiestrę symfoniczną Rolfa

Liebermanna. Dzieło tego XX-wiecznego szwajcarskiego kompozytora pozwoliło zaprezentować się w jednym wykonaniu instrumentalistom zarówno Akademickiej Orkiestry Symfonicznej, działającej pod kierownictwem artystycznym

prof, Alana Urbanka, jaki Big-bandu, prowadzonego w Akademii przez prof. Aleksandra Mazura. Z kolei w Te Deum Antona Brucknera do brzmień instrumentalnych dołączyły głosy wokalne. Partie solowe interpretowali: Joanna Za-

$‑ Kompozytor Adam Porębski po wykonaniu utworu Hierophonos

F-E-C-H

$‑ Gratulacje przyjmuje kierownik artystyczny Big-bandu prof. Aleksander Mazur

wartko - sopran, Agnieszka Rehlis - alt, Jędrzej Tomczyk

-tenor oraz Stavros Chatzipentidis - bas. W wykonaniu wziął udział Chór Feichtinum, działający pod kierownictwem prof. Jolanty Szybalskiej-Matczak, przygotowany przez dra Artura Wróbla. Zwieńczeniem programu był Krzesany Wojciecha Kilara - będący ponownie popisem Akademickiej Orkiestry Symfonicznej. Wykonany na bis fragment Krzesanego, poprzedzony krotkim słowem Maestra Marka Pijarowskiego, dzielącego się z publicznością wrażeniami dotyczącymi przygotowań do koncertu, stał się emanacją tak żywiołowej energii płynącej z estrady, że z pewnością można go uznać

za kulminacyjny moment wieczoru.

$‑ Na pierwszym planie soliści: Stavros Chatzipentidis, Jędrzej Tomczyk, A nieszka Rehlis i Joanna Zawartko

$‑ Maestro Marek Pijarowski

Warto dodać, że przed koncertem, w holu obiektu E, który pełni też funkcje wystawowe, odbył się potrójny wernisaż wystaw plastycznych twórców związanych z wrocławską Akademią Sztuk

W naszej pamięci pozostanie wiele wrażeń z jubileuszowej

Pięknych: prof. Janusza Jaroszewskiego (Obrazy muzyczne), dr Bo-

powstrzymany aplauz publiczności. Rozstawaliśmy się tego wieczoru dumni i zainspirowani do dalszych działań, w przeświadczeniu, że oto przed Akademią Muzyczną im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu otwierają się nowe perspektywy p0zwalające myśleć z optymizmem o naszej przyszłości.

żeny Sacharczuk (Oktawa struktur) i dra Normana Smużniaka

(Bariera dźwięku).

Autorzy prac plastycznych prezentowanych podczas otwarcia Sali ' Koncertowej. Od lewej: dr Norman Smużniak, prof. Janusz Jaroszewski, dr Bożena Sacharczuk i Rektor prof. Krystian Kiełb

uroczystości, przede wszystkim piękna muzyka, znakomite wykonania, nadzwyczajna atmosfera, wspaniały odbiór i nie-

'I'radycie ślaskiei kulłury muzycznei sa od kilku dziesięcioleci iednym z naiwaznieiszych wałków poruszanych w pracach Ieorelykow muzyki naszei uczelni. 'I'emał len znalazł lez swoie mieisce w ramach obchodów iubileuszu 65-lecia Akademii. Katedra Teorii Muzyki i Hislorii Ślaskiei Kulłury Muzycznei zorganizowała bowiem 'I920 Iisłopada 2013 roku XIII Międzynarodowa Konferencię Naukowa z cyklu Tradycie ślaskie" kultury muzycznej. Nad realizacia proiekl'u czuwał komiłel naukowy w składzie: prof. Anna Granał-Janki, prof. Joanna Subel, dr Aleksan-

dra Piiarowska idr Andrzei Wolański pełniacy lunkcię kierownika lei konierencii naukowei.

Konferencje z cyklu Tradycje ślaskie] kultury muzycznej odbywają się we wrocławskiej uczelni muzycznej od roku 1980. Do 2005 roku ich kierownikiem naukowym i organizacyjnym była prof. Maria Zduniak (1934-1011), znawczyni historii kultury na Śląsku ijej wybitna badaczka. Kolejne konferencje (2007 i 2010) zorganizowane zostały przez prof. Annę

Granat-Janki i zespółjej współpracowników. Trzynasta edycja Tradycji śląskiej kultury muzycznej, podobnie jak poprzednie, adresowana była do tych historyków i teoretyków muzyki oraz etnomuzykologow, których prace koncentrują się na szeroko rozumianej problematyce dotyczącej Śląska. Kontynuowano profil konferencji stworzony przez prof. Marię Zduniak, łączący prezentację wyników badań historycznych iteoretycznomuzycznych nad przeszłością i współczesnością regionu. Podczas obrad prezentowano referaty i toczono dyskusje dotyczące śląskiej kultury muzycznej w kontekście skomplikowanej historii społecznej, religijnej oraz geopolitycznej tych ziem, (I W konferencji wzięło udział 21 referentów z polskich i zagranicznych ośrodków akademickich (Cieszyna, Lwowa, Lipska, Poznania, Warszawy,

Wrocławia). Referaty zostały zgrupowane w następujących sześciu sesjach: Między konfesjami; Wśród bogactwa źródeł; Pomiędzy narodami; W stronę antropologii; Kompozytor ze Śląska - kompozytor śląski. Pomiędzy tożsamościami; Palimpsest, czyli tradycje śląskiej kultury muzycznej. Pomiędzy tradycjami. W tym ostatnim bloku jedno z wystąpień poświęcono wrocławskiej uczelni muzycznej, będącej ważnym ogniwem kultury naszego regionu.

Wśród imprez towarzyszących konferencji należy wymienić Wieczór z książką dra hab. Tomasza leża „Kultura muzyczna jezuitów na Śląsku iziemi kłodzkiej (1581-1776). Wykonano wówczas utwory śląskich jezuitów transkrybowane przez autora pracy. Kierownictwo muzyczne tego wydarzenia objął prof. Piotr Łykowski. Inną imprezą był Koncert-Performance, na którego program złożyły się utwory wrocławskiego kompozytora Ryszarda Bukowskiego oraz studentów sekcji kompozycji Wydziału I. Opiekę artystyczną koncertu sprawowała dr hab. Maria Magdalena Janowska-Bukowska. Oprawę konferencji stanowiła wystawa zatytułowana 65 lat Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu przygotowana przez dyrektor Biblioteki Głównej naszej Akademii Magdalenę Wiącek oraz jej współpracowników. Zarówno konferencja, jak i towarzyszące jej wydarzenia spotkały się z dużym zainteresowaniem odbiorców. Świadczy to o tym, że tematyka śląska wciąż jest aktualna, co z kolei zachęca do kontynuowania cyklu naukowych spotkań jej poświęconych.

O WCZESNEJ EDUKACJI MUZYCZNEJ DZIECI

1 ' 1 E `“ `t' $‑

Wśród łemałów naiisłołnieiszych w działaniach Kałedry Edukacii Muzycznei iednym zdominuiacycll iesł wałek edukacii dzieci. Jemu łez poświęcona zesłała zorganizowana 29 lisłopada 2013 roku w Sali 'I'eałralnei uczelni ogólnopolska konferencia naukowa na łemał Wczesna edukacia muzyczna dzieci iako forma prołilakłyki wykluczenia muzycznego.

Konferencja skierowana była do nauczycieli muzyki, dyrektorów szkół, studentów kierunku edukacja artystyczna w zakresie sztuki muzycznej oraz innych osób zainteresowanych tytułową tematyką. Celem tego wydarzenia było przedstawienie referatów i wspólna dyskusja, która przyczyniłaby się do poprawy świadomości nauczycieli i wychowawców w dziedzinie umuzykalnienia dzieci i młodzieży, a także problematyki popularyzacji wartościowej muzyki. Pomysłodawcą i kierownikiem merytorycznym konferencji była prof. Helena Tomaszek-Plewa, kierownictwo 0rganizacyjne objęła ad. dr Iwona Polak. Referaty wprowadzające wygłosili zaproszeni goście ~ autorytety naukowe w dziedzinie edukacji, pedagogiki i psychologii: doc. dr Wojciech Jankowski i prof. dr hab. Barbara Kamińska z UMFC w Warszawie oraz prof. Andrea Jaworska z UMCS w Lublinie. Autorami pozostałych referatów byli pracownicy i absolwenci naszego wydziału: dr Amelia Golema, mgr Małgorzata Kramarz, mgr Urszula Polak, dr Mał-

gorzata Podzielny i mgr Małgorzata Szymańska. W prezentacjach artystycznych wziął udział Zespół Muzyki Dawnej Carmen Alacre Szkoły Podstawowej im. Ireny Sendlerowej w Dobroszycach (kierownik artystyczny - Małgorzata Szymańska), Chór Con Brio Szkoły Muzycznej I st, im. Grażyny Bacewicz we Wrocławiu (kierownik artystyczny - Małgorzata Podzielny) oraz pięć chórów szkolnych Projektu Śpiewający Wrocław, których występy stały się możliwe dzięki współpracy organizacyjnej z Międzynarodowym Festiwalem Wratislavia Cantans i dr Grażyną Rogalą-Szczerek, koordynatorką Projektu Śpiewający Wrocław

i Programu Śpiewająca Polska.

Obradom konferencji przysłuchiwało się około 100 osób. Zarówno referaty, jak i występy artystyczne zostały bardzo gorąco przyjęte przez publiczność. Obecni żywo dyskutowali na tematy edukacyjne. Organizacja i przebieg konferencji zyskały uznanie uczestników i zaproszonych gości. Wydarzenie to było sponsorowane przez firmę Targpiast Sp. z 0.0., która zapewniła poczęstunek dla dzieci i wszystkich biorących udział w konferencji.

FESTIWAL INICJATYW STUDENCKICH START FEST

W Akademii Muzycznei im. Karola lipińskiego we Wrocławiu 23 listopada 2013 roku odbyła się pierwsza edycia Festiwalu Iniciatyw Studenckich StArt Fest. .tego organizatorem był Samorzad Studencki Akademii Muzycznei we Wrocławiu wraz z koordynatorem Samorzadu Studenckiego Państwowei Wyzszei Szkoły Teatralnei we Wrocławiu Szymonem Nygardem, a pomysłodawczyniami dwie studentki Wydziału Kompozycii, Dyrygentury, Teorii Muzyki iMuzykoterapii, specialność teoria muzyki, Monika Wasilewska i Agata choinacka.

Akademia Muzyczna zaprezentowała się w bardzo różnorodny sposób. Możliwe było wzięcie udziału w warsztatach prowadzonych przez studentki muzykoterapii z Wydziału Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii, w koncercie finałowym swoje kompozycje zaprezentowali Łukasz Bzowski (EM) oraz Sebastian

Ładyżyński (Boroughs). Partie orkiestry wykonała Sound Factory Orchestra, a w wykonaniu utworu Łukasza Bzow-

skiego wziął również udział Big-Band Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Możliwe było także zapoznanie się z projektami powstałymi na zajęciach z techniki muzyki komputerowej (Gra muzyczna Agaty Chojnackiej i Moniki Wasilewskiej). Zaprezentowali się również absolwenci

Celem StArt Festu, nowej ciekawej propozycji kulturalnej we Wroc-

ławiu, było umożliwienie pokazania niezwykłych i oryginalnych projektów artystycznych studentów uczelni artystycznych miasta. Jednym z założeń Festiwalu była idea łączenia różnych dziedzin sztuki (muzyki, plastyki, grafiki, filmu, animacji, teatru), a przez

to umożliwienie współpracy pomiędzy młodymi artystami czy ukazanie efektów tej współpracy. Dla organizatorów liczyła się przede wszystkim chęć umożliwienia twórcom zaprezentowania swoich pomysłów szerszej publiczności, Ten cel udało się osiągnąć. Na Festiwalu pokazano projekty twórcze studentów Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego, Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta i Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, Filia we Wrocławiu. W programie znalazły się m.in. sztuki teatralne studentów Wydziału Lalkarskiego z wrocławskiej PWST (Nic, Dzika mrówka, Adam i Ewa, Etiuda teatralna - Bez zasilania), wernisaż fotograficz-

ny Przenikanie studentów Katedry Sztuki Mediów ASP we Wrocławiu czy pokaz filmów audiowizualnych autorstwa studentów ASP udźwiękowionych przez studentów kierunków: kompozycji i teorii muzyki oraz dyrygentury AMKL.

Wydziału lnstrumentalnego, kierunek jazz i muzyka estradowa, podczas koncertu zespołu Zawartko/Piasecki DUO, zaś studenci Wydziału Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii oraz Wydziału Instrumentalnego wzięli udziałw projekcie Aus den siebien Tagen, podczas którego przedstawili improwizacje 3 z 15 części utworu Karlheinza Stockhausena. Całe wydarzenie odbywało się pod honorowym patronatem Wicemarszałka Województwa Dolnośląskiego oraz Rektorów Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, Filia we Wrocławiu, oraz Akademii Sztuk Pięknych im. Eu-

geniusza Gepperta we Wrocławiu. Festiwal przyciągnął do Akademii sporą liczbę publiczności, wśród której znaleźli się studenci uczelni wrocławskich i miłośnicy sztuki z Wrocławia. To jedyna taka impreza w Polsce, która prezentuje osiągnięcia studentów wielu uczelni artystycznych w jednym czasie, tym bardziej jest to satysfakcjonujące, że Festiwal StArt Fest powstał właśnie w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu.

FESTIWAL CHÓRALNY

AKADEMIA MUZYCZNA IM. KAROLA LIPIŃSKIEGO WE WROCŁAWIU

Ogólnopolska l<onlerencja Nnulmwzi

WCZESNA EDUKACIA MUZYCZNA DZIECI 9 MA PROFILAKTYKI ` UZYCZNEGO 0 we Wrocławiu

I Prowadzenia 7'

30 XI- 1 XII 2013 r. Nowa sala koncertowa Akademii to znakomite wnętrze do prezentacii muzyki o rozmaitych składach wykonawczych. O tym, iak w sali tei brzmia chóry, mogliśmy się przekonać 30 listopada i 'I grudnia 2013 roku, kiedy odbył się Festiwal Chóralny zorganizowany przez Katedrę Chóralistyki i Prowadzenia Zespołów.

FESTIWAL CHÓRALNY Sala Koncertowa Akademii Muzycznejim. Karola Lipińskigo we Wrocławiu, godz. 18.00 30 lislupiuln 2013 i:

IHI'IIKIHIXI 2013 r.

* Cmnandi isjt -tu Ekonomicznego wc Wr 'I '7 ›niç-cy Filharmonii Wrocł cy qu/luc $C$c$m$l(m$t$L$S ły Muzycznej ll sr. noi kiego we Wrocławiu .koly Muzyc. cj II st. 1 Bukowskiego we Wrocławiu Wokilny Rondo S'Ikoly Mu7yc7,ncj I st HH(n11.yny Ba(cui($‑$I. \\L WioLł.miu

Przez dwa festiwalowe dni gościliśmy dziesięć wrocławskich chórów prowadzonych przez absolwentów Wydziału Edukacji Muzycznej, Chóralistyki i Muzyki Kościelnej. W pierwszym dniu zaprezentowały się następujące zespoły i ich dyrygenci: Chór Ars Cantandi Uniwersytetu Ekonomicznego we Wrocławiu pod dyrekcją Anny Grabowskiej-Borys, Chór Chłopięcy Filharmonii Wrocławskiej pod kierunkiem Małgorzaty Podzielny, Chór Dziewczęcy Puellae Cantantes Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej II st. im. Karola Szymanowskiego we Wrocławiu poprowadzony przez Grażynę Rogale-Szczerek, Chór Państwowej Szkoły Muzycznej II st. im. Ryszarda Bukowskiego we Wrocławiu pod dyrekcją Artura Wróbla oraz Zespół Wokalny Rondo Szkoły Muzycznej I st. im. Grażyny Bacewicz we Wrocławiu pod kierunkiem Małgorzaty Podzielny. W drugim dniu wystąpiły zespoły: Akademicki Chór Politechniki Wrocławskiej ze swoją dyrygentką Małgorzatą Sapiechą-Muzioł, Chór Feichtinum Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, który zaprezentował się kolejno pod dyrekcją czworga dyrygentów pracujących w ostatnich latach z zespołem: Agnieszki Franków-Żelazny, Bogusławy Orzechowskiej, Jolanty Szybalskiej-Matczak i Artura Wróbla, Chór im. Stani-

sława Krukowskiego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego 57

n Al-:xnlcmicki Chór Politechniki \\'rocławskiej (`.l [clc/m'num Akademii MuzylL-Incj im Karola l. ipiń ugo wu Wleauiu Chór im, Slainisl a Krukowskiego Akademii Muzycznej im. K Lipińskiego we Wroclawiu ' $A

dmcr$‑ilny Senza Rigore Akademii Muzycznej Lipińskiego wc Wrocławtu

Chór Medici Conlantcs Uniwersytetu Medynncgo we Wroclawiu

Wioiislovio Conłans ›

we Wrocławiu pod kierunkiem Agnieszki Franków-Żelazny, Chór Kameralny Senza Rigore Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z Jolantą Szybalską-Matczak oraz Chór Medici Cantantes Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu i Agnieszka Franków-Żelazny. Warto wspomnieć, że podczas prezentacji festiwalowej Chór Feichtinum obchodził jubileusz 25-lecia nadania

zespołowi - z inicjatywy prof. Zofii Urbanyi-Krasnodębskiej - nazwy upamiętniającej pierwszego rektora uczelni - ks. prof. Hieronima Feichta. Dwa dni festiwalowych wydarzeń artystycznych pozwoliły usłyszec' wspaniale brzmiące wrocławskie zespoły, prezentujące różnorodne dzieła muzyki chóralnej, przyjmowane z wielkim aplauzem przez licznie zgromadzonych melomanów. Festiwal był także okazją do wspomnień o wielu wybitnych wrocławskich chórmistrzach, których sylwetki przypominała Iwona Klein-Polak prowadząca obydwa koncerty. Biorąc pod uwagę opinie słuchaczy, można stwierdzić, że Festiwal Chóralny utrwalił pozycję Wrocławia jako chóralnego centrum odgrywającego znaczącą rolę w kulturze muzycznej Polski i Europy.

$‑ Przewodniczącyjury prof. Marek Pijarowski

$‑ Zwycięzca Konkursu Dawid Jarząb, Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu

I OGÓLNOPOLSKI KONKURS sruoenrów ovnveemukv IM. ADAMA KOPYCINSKIEGO Wśród wielu form współzawodnicłwa konkursowego młodych muzyków w Polsce nie było dołychczas mieisca, gdzie mogliby się zaprezenlowac naizdolnieisi słudenci kierunku dyrygenłury. Uczelnia nasza iako pierwsza doslrzegła połrzebę realizacii takiego przedsięwzięcia iw dniach 16-21 grudnia 2013 roku przeprowadziła I Ogólnopolski Konkurs Słudenłów Dyrygenl'ury im. Adama Kopycińskiego, zorganizowany przez Kałedrę Dyrygentury. Idea konkursu spotkała się z ogromnym zainleresowaniem ze strony młodych kapelmistrzów oraz ich pedagogów, czego odbiciem była bardzo duża liczba nadesłanych zgłoszeń.

Konkurs stał się znakomitą okazją

do syntetycznego spojrzenia na kondycję artystyczną młodych polskich dyrygentów, a płynące z niego wnioski pozwalają z optymizmem patrzec' zarówno na perspektywy rozwoju tej dyscypliny w naszym kraju, jak i na przyszłość samego konkursu, który zapewne stanie się

wydarzeniem cyklicznym.

WYNIKI KONKURSU I nagroda - Dawid Jarząb, Akademia

Zgodnie z regulaminem do rywalizacji zakwalifikowało się 24 uczestników reprezentują-

cych wszystkie polskie uczelnie muzyczne prowadzące studia na tym kierunku. Konkursowe prezentacje oceniałojury, w którym zasiedli wybitni dyrygenci i pedagodzy: Tomasz Bugaj, Jan Wincenty Hawel, Warcisław Kunc, Wojciech Michniewski, Tadeusz Strugała,

Elżbieta Wiesztordt oraz Marek Pijarowski pełniący funkcję przewodniczącego tego gremium„ Konkurs przebiegał w trzech etapach. W pierwszym uczestnicy pracowali z Orkiestrą Kameralną, a w drugim i w finale - z Orkiestrą Symfoniczną naszej uczelni. Oba zespoły - co podkreślali studenci ijurorzy - były znakomicie przygotowane do swojej roli iw znaczący sposób przyczyniły się do sukcesu całego przedsięwzięcia. Program konkursu zawierał utwory Wolfganga Amadeusa Mozarta, Edvarda Griega, Karola Kurpińskiego, Felixa Mendelssohna-Bartholdy'ego, Ludwiga van Beethovena, Franza Schuberta iAntonina Dvoráka, a także kompozytorów wrocławskich: Ryszarda Bukowskiego oraz przedstawiciela najmłodszego pokolenia twórców - Adama Porębskiego, którego utwór przewidziany do realizacji podczas etapu finałowego został wyłoniony w wyniku wewnętrznego konkursu kompozytorskiego. Współzawodnictwo młodych dyrygentów zakończyło się uroczystym rozdaniem nagród i koncertem laureatów, który - podobnie jak wszystkie przesłuchania - odbył się w nowej sali koncertowej Akademii Muzycznej. Wzięły w nim udział obie konkursowe orkiestry oraz laureaci pierwszych trzech nagród.

Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, klasa prof. Marka Pijarowskiego II nagroda - Dawid Runtz, Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie, klasa prof. Antoniego Wita lll nagroda - Adam Domurat, Akademia Muzyczna im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu, klasa prof. Jerzego Salwarowskiego Wyróżnienia Paweł Kapuła - Akademia Muzyczna w Krakowie, klasa prof. Tadeusza

Strugały Wojciech Pławner - Uniwersytet Muzyczny Fryderyka Chopina w Warszawie, klasa prof. Marka Pijarowskiego Łukasz Wódecki - Akademia Muzyczna im. Feliksa Nowowiejskiego w Bydgoszczy, klasa prof. Zygmunta Rycherta

I Mgr Andrzej Kucybala i mgr Karina Gidaszewska

$‑ Mgr Ewa Jaślar-Walicka i prof. Dorota Sroczyńska

SYMPOZJUM METODYCZNE NAUCZANIE POCZĄTKOWE GRY NA INSTRUMENTACH STRUNOWYCH deiach 21-23 lutego 2014 Katedra Instrumentów Smyczkowych Akademii Muzycznei im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu zorganizowała pierwsza edycie Sympozium Metodycznego Nauczanie poczatkowe gry na instrumentach strunowych. Patronat nad sympozium sprawowało Centrum Edukacii Artystycznei. Wykładowcami sympozium byli znakomici specialiści, zaimuiacy się przede wszystkim nauczaniem naimłodszych adeptow sztuki muzycznei.

Wykłady i zajęcia poprowadzili: mgr Karina Gidaszewska (Poznań) - skrzypce, prof. Mikhaił Kuznetsov (Kijów) - skrzypce, prof. D0rota Sroczyńska (Warszawa) - altówka, dr Tomasz Lisiecki (Poznań) - wiolonczela, prof. Caroline Emery (Londyn) - kontrabas,

dr Bartłomiej Marusik - (Poznań) - gitara, mgr Ewa Jaślar-Walicka (Bielsko-Biała) - harfa. W sympozjum udział wzięło ponad dwustu uczestników ze wszystkich stron Polski, a także spoza granic kraju.

Pierwszy dzień obrad zdominowały wykłady teoretyczne. Poruszana tematyka dotyczyła szeroko pojętych zagadnień metodycznych. Każdy z wykładowców odpowiadał także na indywidualne pytania uczestników. Niezwykłą popularnością cieszyły się szczególnie wykłady dr Marusika, dotyczące nauczania improwizacji w pierwszych latach edukacji, mgr Ewy Jaślar-Walickiej, mówiącej 0 zespołowych formach muzykowania, czy też prof. Caroline Emery, przedstawiającej swą unikalną, autorską metodę nauczania gry na małym kontrabasie.

Ostatni dzień sympozjum wypełniła debata nt. Dokad zmierza współczesne nauczanie gry na instrumentach strunowych? Co osiągnęliśmy, co bezpowrotnie straciliśmy, a co pozostało nam jeszcze do zrobienia? Panel dyskusyjny poprowadził mgr Andrzej Kucybała - wieloletni dyrektor POSM w Bielsku-Białej i ekspert Centrum Edukacji Artystycznej, który oprócz wypełniania roli prowadzącego, odpowiadał na bardzo liczne pytania dotyczące reformy szkolnictwa artystycznego i zmian, jakie ona ze sobą niesre.

Od sobotniego poranka w murach uczelni zagościli młodzi wykonawcy - uczniowie szkół muzycznych, którzy uczestniczyli w prezentacjach metodycznych. Wszystkie większe sale Akademii Muzycznej rozbrzmiewały wtym dniu dźwiękami instrumentów, a dyskusjom w przerwach między poszczególnymi prezentacjami nie było końca.

Uczestnicy opuszczali Wrocław usatysfakcjonowani, o czym mogą świadczyć liczne pochwały oraz pytania 0 następne edycje sympozjum. Obecność przybyłych w dużej liczbie nauczycieli oraz gorąca atmosfera dowodziły olbrzymiego zapotrzebowania na formy szkolenia dotykające tak istotnej problematyki, jaką jest nauczanie początkowe.

AKADEMIA BACHOWSKA

deiach 3-9 lutego 2014 roku wAkodemii Muzycznei im. Karola lipińskiego we Wrocławiu mioło mieisce niezwykłe wydarzenie. Dzięki ścisłei współpracy noszei uczelni z Filharmonię Wrocławską (dziś Narodowym Forum Muzyki) odbyły się kursy mistrzowskie w ramach proiekłu pod nazwą Akademia Racinowska.

$‑ Maestro Philippe Herreweghe

Akademia Bachowska polegała na zorganizowaniu szeregu koncertów, prób oraz kursów mistrzow-

skich prowadzonych przez mistrzów muzyki dawnej. Do Wrocławia przyjechały najznakomitsze autorytety, a wśród nich: Philippe Herreweghe (dyrygent), Benjamin Bayl (dyrygent), Patrick Beuckels (flauto traverso, flet podłużny), Christine Bush (skrzypce),

Ageet Zweistra (wiolonczela), Dorothee Mields (sopran), Peter Kooij (bas) oraz Maude Gratton (organy, basso continuo). Wydarzenie przyciągnęło studentów z całej Polski.

Zaplanowano kursy, które odbyły się w nowych obiektach Akademii Muzycznej, w budynkach D oraz E, W projekcie wzięli udział studenci Wydziałów: Instrumentalnego i Wokalnego. Atrakcją dla uczestników kursów była - oprócz zajęć - możliwość uczestnictwa zarówno w próbach orkiestry i chóru Collegium Vocale Gent pod dyrekcją Maestro Philippe'a Herreweghe, jak i w koncertach, odbywających się w sali koncertowej Filharmonii Wrocławskiej.

Kurs mistrzowski prowadzi Christine Bush (skrzypce) I

mistrzowski prowadzi Robert Blaze (kontratenor) $‑

I Spotkanie z Maestro Philippe'em Herreweghe

$‑ Zajęcia w sali organowej prowadzone przez Maude Gratton

we wnocŁAWIu SŁYcI-IAc CORAZ WIĘCEJ! .œ

"VJ

_/_Ź

FESTIWAL WYOBRAŹNl MUZYCZNEJ

W dniach 7-9 marca 2014 roku Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wroclawiu po raz koleiny hyła gospodarzem zorganizowanego wspólnie z Cenłrum Edukacii Nauczycieli Szkół Arłysłycznych (CENSA) Festiwalu Wyobraźni Muzycznei mYear. Fesłiwal ohial patronałeln JM Rekłor wrocławskiei uczelni prof. Krystian Kiełb. W konkursach umieięłnos'ci słuchowych oraz szkoleniach dolyczacych kszłałcenia słuchu wzięło udział blisko 200 uczeslników.

Festiwal to przede wszystkim ukierunkowane na motywację i radość obcowania z muzyką nowatorskie ćwiczenia wspomagające kształcenie słuchu. Konkursowe zmagania otworzył arkuszjednego dzieła - polegający na uzupełnianiu partytury najeżonej pytaniami o rozmaite zjawiska możliwe do wysłyszenia w prezentowanym utworze (aria A. Vivaldiego). Następnie - równolegle z wykładami dla nauczycieli - odbyła się ścieżka słuchowa: sekwencja kilkunastu trzyminutowych zadań, rozwiązywanych indywidualnie przez każdego uczestnika, odwiedzającego pomieszczenia ze sprzętem komputerowym i stosownymi rekwizytami. Wśród zadań tych pojawiły się m.in.: dostrajanie poszczególnych ścieżek utworu zarejestrowanego na wielośladzie, szeregowanie częstotliwości dźwięków wydawanych przez ludowy afrykański instrument, odszyfrowywanie słów zapisanych literami na klawiaturze, której naciskanie zastąpiono prezentacją wysokości dźwięków z nagrania, próba parowania dźwięków o identycznej wysokości w postaci gry komputerowej. Dzień drugi rozpoczął się od zawierającego 10 scen filmu udźwiękowionego przez laureata poprzednich edycji konkursu - Krzysztofa Kiciora. Uczestnicy mieli za zadanie analizować warstwę audialną towarzyszącą sekwencjom filmowym zaczerpniętym z otaczającej nas rzeczywistości - od piskliwych odgłosów metra, przez fragmenty przebojów kinowych, aż po dźwięki natury: np, ciekawie urytmizowane skrzeczenie pingwina cesarskiego. Następnym zadaniem było rozpoznawanie barw głosu członków zespołu

Pentatonix na przykładzie fragmentów opracowanego przez nich utworu. W teście komputerowym, opartym na 50 pytaniach ułożonych przez dr. Tomasza Kienika, uczestnicy niemalże

spontanicznie (na czas) wybierali właściwe odpowiedzi spośród zaproponowanych każdorazowo trzech alternatyw. Zwieńczenie dnia stanowił nietypowy koncert - przygotowany

przez.. uczestników konkursu. Chór pod dyrekcją Olgi Łagowskiej wykonał dwie piosenki ludowe Witolda Lutosławskiego, w interesują-

cych - świeżo opublikowanych przez sponsora festiwalu PWM S.A. - wersjach z akompaniamentem orkiestrowym nagranym na płytach CD. Dodatkowo uczestnicy kategorii open, podzieleni na niewspółpracujące ze sobą nigdy wcześniej czteroosobowe zespoły, zaprezento-

wali własne(!) opracowania wybranych melodii ze zbiorów Oskara Kolberga, przygotowane 62

z imponującym rezultatem w ciągu zadanych zaledwie., 90 minut. Prezentacje na zywo komentował (improwizując na te same tematy) pianista jazzowy Tomasz Kaczmarek. Ostatnie

konkursowe zadanie - preludium e-moII Fryderyka Chopina należało wykonać z akompaniamentem zespołu jazzowego na... tereminie. To trudne intonacyjnie, manualnie, a nawet

mentalnie - doświadczenie, okazało się także pełnym emocji przeżyciem, zarówno dla uczniów, jak i nauczycieli, którzy

z ogromnym zainteresowaniem grali na udostępnionych publiczności tereminach jeszcze długo po finałowym etapie. Finał festiwalu - wspólna zabawa w TANDEM-EAR-GAME ~ wypełnił ostatnie przedpołudnie i czas do ogłoszenia wyników oraz wręczenia nagród. Wydarzenie rozpoczęło się na uczelnianym parkingu, gdzie z samochodów wydobywały się utwory podpowiadające lokalizację kolejnych etapów zadania na opisanej muzycznymi koordynatami mapie centrum Wrocławia. Rozwiązywanie zadań w przestrzeni miejskiej było oczywiście nie lada wyzwaniem oraz źródłem wielu wesołych zdarzeń.

mYear 2014 odbił się dużym echem w środowisku teoretyków muzyki zajmujących się kształceniem słuchu. Oprócz faktu efektywnej współpracy młodych wrocławskich pedagogów i dużej liczby studentów-wolontariuszy szczególnie często podkreślana jest liczba i jakość proponowanych nowych rozwiązań, siła inspiracji i ich znaczenie dla motywacji w procesie holistycznego kształcenia słuchu. Konkursowy element rywalizacji udaje się minimalizować, ogniskując działania wokół formuły festiwalowej - przeglądu pomysłów, trendów, okazji do spotkania osób zainteresowanych nowoczesną edukacją artystyczną, otwartą na współczesną rzeczywistość, gotową korzystać z nowych narzędzi, technologicznego postępu, zorientowaną na możliwości stojące przed uczniem, nigdy zaś na ograniczenia niepotrzebnie powstrzymujące nauczyciela. Wyniki festiwalu udostępniane są na stronie internetowej www. myear.pl. Tam także szukać można informacji o kolejnej okazji spotkania wszystkich, którzy chcą usłyszeć więcej - i to nie tylko z wyobraźni. A kolejny mYearjuż w marcu 2016 roku, o czym z radością donosi autor festiwalowej koncepcji.

„-«.~..W

‹. „mvmvwwwma

- »mw/Mc

.$‑ „- s. a.

„

na‹w-›«‹.

nm.. ..

ROZMAITOSCI

NADANIE IMIENIA PROFESOR MARII' ZDUNIAK ZESPOŁOWI SZKOI'. NR 20 WE WROCŁAWIU

Pamięć o wybitnych postaciach życia muzycz-

Związana z naszym miastem, ze środowiskiem akade-

nego Wrocławia można kultywować i uil-wo. lać na różne sposoby. Szczególnie ważnym

mickim uczelni muzycznej i Uniwersytetu, była bardzo ceniona, ale też dla osób spoza artystyczno-naukowo-

: punkl'u widzeniu educhii koleinych pokoleń iesl' nadanie imienin insłyłucii czy iednosł-

-dydaktycznego grona mało czy wręcz w ogóle nieznana. Dlatego też nadanie imienia prof. Marii Zduniak samorzą-

ce dydaklyczno-arłysłycznei. Wpisuigc w ten sposób w przestrzeń Wrocławia imię prof. Mo. rii Zduniak, z pewnością uczyniliśmy włościwy gesi, by godnie uhonorować Jei osobę naukowcq, muzykolog:: i pedagog:. - zmarło 11 marca 2011 roku.

dowej szkole muzycznej działającej od 1 września 2006 roku w Zespole Szkół przy ul. Kłodnickiej, które zainicjowałam, zostało poprzedzone szeroko zakrojoną akcją związaną z prezentacją sylwetki prof. Zduniak całej społeczności szkolnej. Dzięki współpracy z dyrektorem szkoły Moniką Karczyńską iwicedyrektorem Eweliną Lepką zorganizowana została wystawa oraz spotkania informa-

cyjne przybliżające dokonania prof. Marii Zduniak. Przyszła patronka została entuzjastycznie przyjęta przez gremium szkolne i rodzicielskie. Akceptacji dokonać musiał również Samorząd Miasta Wrocławia i po pokonaniu niezbędnych ścieżek proceduralnych wyznaczono datę nadania imienia na 11 marca 2014 roku, dokładnie w trzecią rocznicę śmier-

ci Pani Profesor.

Uroczystości odbyły się w Auli Leopoldyńskiej Uniwersytetu Wrocławskiego z udziałem najwyższych władz Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego, przedstawicieli Rady Miejskiej Wrocławia i Urzędu Miejskiego Wrocławia oraz dyrekcji, uczniów i rodziców szkoły muzycznej. Nadanie imienia połączone było z przekazaniem szkole sztandaru, który wręczył obecny dyrektor Departamentu Edukacji UM Wrocławia Jarosław Delewski. Oprawę muzyczną zapewniły połączone chóry AMKL oraz szkoły muzycznej ZS nr 20.

Uroczystości kontynuowano w sali koncertowej AMKL, gdzie Marię Zduniak wspominali m.in. prof. Anna Granat-Janki i prof. Leszek Wisłocki. Odbył się również koncert złożony z utworów dedykowanych Pani Profesor, a wśród nich pieśń Epiphaneia na sopran ifortepian Krystiana Kiełba, Wariacje na temat Marii Zduniak Rafała Augustyna oraz Polka Mirosława Gąsieńca.

$‑ Uroczystość wAuIi Leopoldyńskiej UWr

$‑

1$‑$‑‐$‑ u

$‑ Proft Maria Zduniak

.-0030

.5'.

.na-Iwo. . ..To

IIIc-..0....ovo-.ttl'

QQ" ".0 ró "0

Koncert w sali koncertowej AMKL $‑

FESTIWAL SAKSOFONOWY NEW ARI' SAX

od 12 do 13 kwiełnio 2014 roku pod polronołem Katedry lnsłrumenłów Dętych, Perkusii i Akordeonu we Wroclawskiei Akademii Muzycznei odbył się I Ogólnopolski Fesłiwal Soksofonowy NEW ART SAX. Było ło premierowe wydarzenie w noszei uczelni, gdzie przez dwa dni uczniowie klas soksołonu szkół muzycznych II stopnia wspólnie ze sludenłomi wyższych uczelni muzycznych z Polski okływnie uczesłniczyli w roznych proiekloch muzyczno-naukowych.

Ideą Festiwalu było jak najszersze ukazanie tematu gry na saksofonie, począwszy od techniki gry, zagadnień wykonawczych, interpretacyjnych, przez metodykę nauczania po zastosowanie muzyki saksofonowej we współczesnej sztuce. W ramach Festiwalu odbył się konkurs saksofonowy, wykłady połączone z panelem dyskusyjnym oraz metodyczne warsztaty saksofonowe, które przeprowadzili członkowie Jury. W skład Jury weszli: przewodniczący prof. Mieczysław Stachura oraz członkowie: prof. Andrzej Rzymkowski 2 AM w Krakowie, dr hab. Dariusz Samól 2 A5 w Szczecinie, dr hab. Ry~ szard Żołędziewski 2 AM we Wrocławiu, dr Paweł Gusnar z UMFC w Warszawie oraz

mgr Bartłomiej Duś 2 AM w Katowicach. Do przesłuchań konkursowych zgłosiło się 29 saksofonistów oraz kilkudziesięciu uczestników warsztatów i wykładów. Uczestnicy konkursu zaprezentowali bardzo wyrównany poziom. Do drugiego etapu zakwalifikowało się 12 studentów, z czego Jury wyłoniło trzech laureatów. Miejsce pierwsze zdobyła Aleksandra Mańkowska 2 AM w Łodzi, drugie Pablo Sanchez-Escariche Gasch i trzecie Szymon Zawodny, obaj z UMFC z Warszawy. Młodzi saksofoniści zaprezentowali bardzo zróżnicowane stylistycznie utwory, a Jury oceniało przede wszystkim ich osiągnięcia w zakresie swobodnego i kreatywnego posługiwania się saksofonem, tworzenia i realizowania własnych koncepcji artystycznych oraz stosowania właściwej stylistyki charakterystycznej dla wykonywanych dzieł.

$‑ Wyklad prof. AnerEJa Rzymkowskiego

Przesłuchania konkursowe $‑

Podczas Festiwalu zaprezentowane zostały bardzo interesujące i inspirujące wykłady o zróżnicowanej tematyce, które wygłosili: prof. Mieczysław Stachura, prof. Andrzej Rzymkowski, dr hab. Dariusz Samól, dr hab. Ryszard Źołędziewski oraz mgr Bartłomiej Duś. Po brzegi wypełniona Sala Kameralna i duża liczba zadawanych pytań świadczyły o ogromnym zainteresowaniu uczestników poruszaną problematyką. Bez wątpienia konfrontacja metod nauczania w zakresie gry na saksofonie pomiędzy najważniejszymi ośrodkami muzycznymi w Polsce, zdobyta wiedza i wymiana doświadczeń stały się inspiracją do dalszych muzycznych i kreatywnych poszukiwań dla wielu słuchaczy. Na zakończenie Festiwalu odbył się koncert laureatów, a nagrody ufundowała firma

Jarmuła Music z Tarnowa, która podczas Festiwalu wystawiła również najnowsze modele saksofonów i akcesoriów muzycznych. Duża liczba uczestników Festiwalu potwierdziła to, że jest wielu młodych saksofonistów, przyszłych kreatorów sztuki, którzy chcą podnosić swe umiejętności wykonawcze oraz poszerzać horyzonty i wiedzę muzyczną. Forma Festiwalu jako wydarzenia artystycznego, edukacyjnego, badawczego i integracyjnego, podejmowanego wspólnie przez saksofonistów z wyższych uczelni muzycznych z Polski okazała się niezmiernie trafną formułą i przyczyniła się do wzmocnienia współpracy między nimi na arenie ogólnopolskiej.

Aleksandra Mańkowska, AM im. Grażynyi Kiejstuta Bacewiczów w Łodzi $‑

5 m

_E N

0 I

Prof. Aleksander Mazuri Rektor prof. Krystian Kiełb $‑

JUBILEUSZ PROFESORA ALEKSANDRA MAZURA Pomysł był prosty - zorganizowanie specialnego koncerłu iazzowego dla Aleksandra Mazura z okazii iubileuszu 55-lecia iego pracy arłysłycznei z udziałem współpracowników i wychowanków Zakładu Muzyki Jazzowei. Projekt nadzorowany przez Dziekana Wydziału lnstrumentalnego prof. dr hab. Urszulę Marciniec-Mazur zaplanowano jako niespodziankę dla Jubilata, a wszystkie prace nad programem i przygotowaniem koncertu przebiegały w całkowitej konspiracji. Dokładnie w dniu urodzin Profesora, 20 maja 2014 roku, w nowej sali koncertowej wrocławskiej Akademii Muzycznej zabrzmiał jazz w wykonaniu kilku pokoleń znakomitych muzyków i zespołów zebranych specjalnie na tę wyjątkową okoliczność. Koncert poprowadzili dr Maria Zawartko i Jerzy Skoczylas, wrocławscy radni oraz artyści zaprzyjaźnieni z Jubilatem, którzy w imieniu Prezydenta Wrocławia Rafała Dutkiewicza wręczyli medal jubileuszowy oraz odczytali list gratulacyjny. Słowa uznania oraz podziękowania za wieloletnią działalność dydaktyczną i dokonania artystyczne złożyli w imieniu społeczności akademickiej JM Rektor Akademii Muzycznej prof. dr hab. Krystian Kiełb, a w imieniu wrocławskiego środowiska jazzowego przyjaciele Profesora - Wojciech Siwek z Międzynarodowego Festiwalu Jazz nad Odrą oraz perkusista Zbigniew Lewandowski.

Część muzyczną Jubileuszu zaplanowano jako prezentację przedstawicieli kilku pokoleń wychowanków Zakładu Muzyki Jazzowej w różnych składach i utworach, zarówno w ulubionych przez Profesora standardach jazzowych, jakiw autorskich kompozycjach. Wśród wykonawców znaleźli się młodzi pedagodzy - dawny Kwintet OKEJ z Tomaszem Pruchnickim na saksofonie, Jakubem Olejnikiem na kontrabasie i Przemysławem Jaroszem na perkusji, którzy wystąpili m.in. wspólnie ze wspaniałą wokaIistką Katarzyną Stankowską, a także kwartet gwiazdy młodej sceny jazzowej - saksofonisty Tomasza Wendta.

Prof. Aleksander Mazur $‑

Katarzyna Mirowska, jak niegdyś podczas akademickich koncertów jazzowych, z temperamentem wykonała swój wielki przebój Trauełin' Light, a Przemysław Walczak, student klasy klarnetu Profesora, standard Sing, Sang, Sungz towarzyszeniem big-bandu utworzonego specjalnie na tę okazję przez absolwentów Zakładu Muzyki Jazzowej i przygotowanego przez puzonistę i dyrygenta Bartosza Pernala. Nie zabrakło muzycznych niespodzianek z udziałem prawdziwych gwiazd muzyki jazzowej i estradowej - Incredible Journey w brawurowym wykonaniu big-bandu oraz Jose i Tomasza Torresów na instrumentach perkusyjnych czy kołysanka Rosemary's Baby subtelnie zaśpiewana przez Magdę Zawartko z pięknym solo saksofonisty Piotra Barona,

Najmłodsi artyści w składzie pod nazwą Jazz Appeal Nonet sprezentowali Jubilatowi urodzinowe prawykonanie jego własnej kompozycji do słów Mieczysława Kuryłowicza Od Ciebie się zaczyna świat, niegdyś podarowanej przez Profesora wokalistce Magdzie Zawartko, a także wykonanie Liquid Harmony autorstwa pianisty i kompozytora Łukasza Bzowskiego. Ogromnym przeżyciem i zaskoczeniem dla Jubilata oraz publiczności było pojawienie się na scenie szczególnie ukochanego przez Profesora zespołu The Sound Office. Ten wyjątkowy żeński kwartet wokalny reaktywował się na ten koncert w składzie Kasia Mirowska, Olga Olech, Kasia Pakowska i Ania Rejda, a wykona-

niem utworu All The Things You Are, z właściwą sobie precyzją i wdziękiem, podziękował Mistrzowi za muzyczne inspiracje i artystyczne doświadczenia. W trwającej niemal trzy godziny prawdziwej uczcie muzycznej, oprócz pięknych dźwięków i narastających emocji, nie zabrakło wspomnień ze wspólnych koncertów z udziałem Aleksandra Mazura, muzycznych anegdot, a nawet kabaretowych skeczy w wykonaniu Bolesława Gromnickiego. Obserwujący całe to muzyczne show Profesor kilkakrotnie zrywał się z siedzenia, by osobiście uściskac' niekiedy od lat niewidzianych wychowanków i przyjaciół.

Koncert uwieńczył film z urodzinowymi życzeniami od studentów, zmontowany do ich muzycznych wariacji na temat Happy Birthday oraz zdjęciami Jubilata. W finale natomiast zabrzmiał jeden z Jego ulubionych standardów Deedle's Blues w mistrzowskim wykonaniu big-bandu i trzech pań, które od lat z powodzeniem realizują się na polskiej scenie muzycznej - Kasi Stankowskiej, Kasi Mirowskiej oraz Magdy Zawartko. Zasługi Aleksandra Mazura dla polskiej muzyki rozrywkowej wydają się nieocenione. Wiele lat współpracował m.in. z grupą VOX oraz licznymi zespołami, by potem poświęcić się pracy pedagogicznej, utworzyć i kierować Zakładem Muzyki Jazzowej oraz akademickim Big-Bandem. Sukcesyjego podopiecznych, ogromna wiedza i pasja, a przede wszystkim niegasnące poczucie misji jako pedagoga i mentora kilku pokoleń jazzmanów oraz powszechnie znana pogodna osobowość, czynią z niego postać nietuzinkową. Koncertjubileuszowy był prawdziwym bukietem i szczególnie wymownym wyrazem wdzięczności całej społeczności akademickiej oraz wrocławskiego środowiska jazzowego za 55 lat wspaniałej pracy Aleksandra Mazura. Piękna muzyka i to wielopokoleniowe spotkanie jego dzieci - jak sam o nich mawia $‑ wydają się znaczyć wiele więcej niż oficjalne odznaczenia i tytuły...

LETNIA AKADEMIA MUZYCZNA WE WROCŁAWIU

Klasa tra kl , prof. lgor Cecocho Eni`

Pamięlam, iak kiedyś przed lały Andrzei Markowski zaproponował Wrocławiowi na koniec lała nowa cykliczna imprezę - Festiwal Orałoryino-Kanlałowy. I-'esłiwal we wrześniu, w miesiacu, w którym nie iesleśmy ieszcze na pełnych obrotach aklywnego uczeslnicłwa w odbiorze słrawy duchowoi, po błogim Ienislwie poprzednich miesięcy? Oponenłów było co niemiara. Przyzwyczaienia iednak się zmioniaiq. Dziś, pod koleinym iuż kierownictwem orlysłycznym, fesłiwal kwitnie.

Zachowując odpowiednią proporcję, podobnie było z Letnią Akademię Muzyczną we Wrocławiu, choć tu chodziło o początek lata, po całorocznej pracy. Chciałbym, życzyłbym sobie i przede wszystkim naszej Alma Mater, by i nasza LAM - po początkowej kontestacji wielu osób - dalej się rozwijała i stała się integralną częścią krwiobiegu Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Są wszelkie dane ku temu, by tak się stało. W 2009 roku, za zgodą i poparciem JM Rektora prof. dr. hab. Krystiana Kiełba zostały zainaugurowane kursy LAM we Wrocławiu. Zgodnie z założeniem - każdy następny kurs był bogatszy o nową specjalnośc'. Począwszy od instrumentów dętych (czy i tu potwierdziło się przysłowie, że bliższa ciału koszula?), poprzez instrumenty smyczkowe, klawiszowe i strunowe, wokalistykę, kompozycję oraz dyrygenturę chóralną i symfoniczną, doszliśmy do takiego momentu, w którym musimy sobie zadac' pytanie - co jeszcze? Czym jeszcze zachęcić młodzież muzyczną do wstąpienia w nasze progi? Progi LetniejAkademii Muzycznej, ale i Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, co leżyjakby w podtekście naszego zaproszenia. Jest to jak mówią Niemcy - naszym Hintergedanke.

Sensem naszego istnienia, trwania naszej Akademii jest to, że znajdą się studenci chętni

do kształcenia się we Wrocławiu. Dlatego każde działanie temu sprzyjające zasługuje na szcze-

gólną troskę. Głęboko wto wierzę, że nasze - Letniej Akademii Muzycznej $‑ działania temu dobrze służą. Co my - uczelnia - oferujemy? Kursy LAM prowadzone są przez naszych na-

uczycieli akademickich w ponad dwudziestu specjalnościach. Poszczególne klasy instrumentalne, wokalne, dyrygentury i kompozycji firmowane są przez znakomitych pedagogów i artystów. Niektórzy wykładowcy wymieniają się, wielu prowadzi zajęcia od początku kursów LAM, jak m.in. profesorowie Mieczysław Stachura i lgor Cecocho, którzy rokrocznie mają najliczniejsze klasy. Liczba uczestników w IV, V i VI LAM wahała się w granicach 120-140 osób. Wielu z nich przyjeżdża $‑$‑ może precyzyjniej będzie, jeśli napiszę - uczestniczy, bo przecież i Wrocławjest licznie reprezentowany - po raz kolejny ze swoim nauczycielem. Rekordziści nie opuścili jeszcze ani jednego kursu LAM. Jednakże nasza oferta to nie tylko wybitni specjaliści prowadzący poszczególne klasy, to także zapewnienie wszystkim, którzy tego potrzebują, doskonałych pianistów kameralistów, t0warzyszących w realizacji dzieła muzycznego. 10

To także Świetne warunki do ćwiczeń i występów w dużej

sali koncertowej. Młodzi wykonawcy i adepci kompozycji obserwują także nas! Ci, którzy kończą edukację w szkołach II stopnia chcą być przekonani O tym, że ich wybór uczelni i miasta jest trafny. Młodzież uzdolniona, talenty, są jak kwiaty trudne w pielęgnacji- wymagają otoczenia szczególną opieką nie tylko w czasie LAM, ale i po niej. Warto kimś takim dalej się interesować - może to będzie nasz Blechacz!

W ramach każdej LAM odbywają się różne koncerty, wtym wykładowców, uczestników oraz koncert finałowy, w którym biorą udział przedstawiciele wszystkich klas. Snuję tu marzenia, by apogeum takiego koncertu stały się potężne dźwięki organów! Tymczasem zdarza się, że mały kontrabasjest większy od młodego człowieka grającego na nim; że dwie trąbki postawione jedna nad drugą -to wysokość ucznia grającego na tym instrumencie; zdarza się jednak

też, że te głosy sopranowe czy basowe, które słyszymy na naszych koncertach, wnet usłyszymy na większych estradach lub scenach operowych. To również jest cechą charakterystyczną naszej LAM. Występy czasem jeszcze nieporadne, acz bardzo urokliwe, aż po profesjonalne wokalne lub instrumentalne wykonania... Co jeszcze? Często

zastanawiałem się, dlaczego konkursy muzyczne czy też tak bardzo popularne w naszym szkolnictwie przesłuchania są tak mało edukujące dla uczestników, a często i dla nauczycieli. Rzadko zdarza się, by ktoś- nauczyciel lub uczestnik - słuchał wszystkich konkurentów i na tym budował punkt odniesienia do własnego poziomu gry lub śpiewu. Taka wspaniała okazja nadarza się w czasie LAM, kiedy możemy brać udziałw zajęciach innych uczestników z różnych regionów Polski, a wielokrotnie też i z zagranicy, i możemy skonfrontować nasze odczucia i spostrzeżenia ztym, co proponuje pedagog prowadzący zajęcia. Korzyść

nieoceniona! By nie popadać w rutynę, musimy ciągle myśleć tym, co można jeszcze zrobić, by LAM stała się bardziej interesująca i konkurencyjna. Być może powinniśmy dać szansę lepszego poznania Wrocławia uczestnikom zamiejscowym? Może dzień wolny od zajęć w połowie kursu będzie mile widziany przez uczestników (i pedagogów)? Może jeszcze jakaś inna forma uatrakcyjnienia LAM byłaby pożądana? Przed nami niebawem 2016 rok. Wrocław będzie Europejską Stolicą Kultury i to jest dla nas ogromne wyzwanie, o którym już teraz myślimy. Chcemy, by wtym potężnym gmachu bogactwa duchowego przeszłości i teraźniejszości jakąś cząstkę stanowiły też nasze skromne działania.

i»

Klasa wiolonczeli- prof. Urszu la Marciniec-Mazur $‑

MIĘDZYNARODOWY MISTRZOWSKI KURS PIANIS'I'YCZNY W DUSZNIKACH-ZDROJU

W dniach 16-28 lipca 2014 roku, po rocznei przerwie, Katedra Fortepianu Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznei im. Karola lipińskiego we Wrocławiu zrealizowała XXXVII edycie Międzynarodowego Mistrzowskiego Kursu Pianistycznego w Dusznikach-Zdroju. Do udziału

w kursie zgłosiło się niemal 40 uczestników z Polski izagranicy, wtym studentów iahsolwentów uczelni muzycznych oraz uczniów szkół muzycznych II stopnia. lekcie indywidualne oraz konsultacie poprowadzili znakomici pianiści ipedagodzy z roznych ośrodków dydaktycznych z Polski, Francii i Irlandii.

W ramach projektu Mistrzowie wAkademii, dofinansowanego ze środków Ministerstwa Kulturyi Dziedzictwa Narodowego, do przeprowadzenia zajęć na kursie po raz pierwszy zaproszono prof. Orlę McDonagh z Royal Academy of Music w Dublinie, a także prof. Philippe'a Giusiano z Marsylii, laureata XIII Międzynarodowego Konkursu Chopinowskiego w Warszawie, przyjeżdżającego na kurs w Dusznikach od wielu lat. Wśród pedagogów znaleźli się również - oprócz prof. Grzegorza Kurzyńskiego, kierownika artystycznego kursu, a zarazem kierownika Katedry Fortepianu z AMKL we Wrocławiu - prof. Waldemar Andrzejewski z Akademii Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu oraz prof. Wojciech Świtała z Akademii Muzycznej im. K. Szymanowskiego w Katowicach.

Pomysłodawcą i inicjatorem Kursu Pianistycznego był prof. Eugeniusz Sąsiadek, który po raz pierwszy zaprosił młodych pianistów do Dusznik w roku 1977. Wybór Dusznik jako miejsca kształcenia

najzdolniejszych adeptów sztuki pianistycznej nie był przypadkowy i nawiązywał do bogatej tradycji chopinowskiej tego miejsca. Głównym założeniem tego niegdyś trwającego dwa tygodnie kursu stała się praca nad interpretacją utworów Fryderyka Chopina oraz kompozytorów europejskich XIX i XX wieku. Tradycją kursu stały się również wykłady tematyczne, prelekcje oraz koncerty uczestników organizowane dla lokalnej publiczności w malowniczym Dworku Chopina w Zdroju. Wśród znakomitych pedagogów i wybitnych artystów, którzy wpisali się w długoletnią historię kursu wymienić należy m.in.: prof. Stefana Askenasego i prof. Jeana Claude'a van den Eyndena z Belgii, prof. Ryszarda Baksta i prof. Sulamitę Aronovsky'ego zAnglii, Lee Kum Singa z Kanady, prof. Wiktora Mierżanowa z Rosji, prof. Barbarę Hesse-Bukowską, prof. Halinę Czerny-Stefańska, prof. Włodzimierza Obidowicza, prof. Alicję Paletę-Bugaj oraz prof. Tatianę Schebanovą. Prof. Grzegorz Kurzyński kontynuuje tradycje kursu jako kierownik artystyczny od roku 2004, dbając 0 wysoki poziom wykonawczy młodych muzyków oraz różnorodność repertuaru prezentowanego podczas koncertów. Pomimo niezmieniającej się od wielu lat formuły kurs cieszy się niegasnącym zainteresowaniem zarówno studentów i absolwentów uczelni muzycznych, jak i najmłodszych pianistów - laureatów międzynarodowych konkursów pianistycznych, co z pewnością dowodzi wysokiego poziomu kształcenia oraz atrakcyjności samych Dusznik. 72

KURSY WOKALNE

Pośród rozlicznych działań i inicial'yw Wydziału Wokalnego Akademii Muzycznei im. K. Lipińskiego we Wrocławiu, szczególna rangę ipresłiz nalezy przypisać organizowanym pod auspiciami Wydziału rozlicznym kursem wokalnym, olwieraiacym przed młodymi adepłami śpiewu nieoceniona możliwość korzystania zdoswiadczenia i rad uznanych pedagogów śpiewu oraz okazię do wyslępów przed szeroka publicznością.

Najdłuższą historią pośród wyżej wymienionych niewątpliwie legitymują się jesienne kursy interpretacji muzyki oratoryjno-kantatowej w ramach Międzynarodowych Festiwali Muzycznych Wratislavia Cantans, które we wrześniu 2015 roku będą święciły swoją czterdziestą już edycję. Nieprzerwanie od czterech dekad c0rocznie we wrześniu do Wrocławia przyjeżdżają młodzi wokaliści z Polski i zagranicy, by przygotowywać pod opieką renomowanych pedagogów obligatoryjny repertuar oratoryjny, który następnie prezentują przy współudziale profesjonalnego zespołu instrumentalnego przed wymagającą publicznością festiwalową. Wato odnotować, iż kierownictwo muzyczne koncertów finałowych kursów WC sprawują corocznie znakomici dyrygenci - w ostatnich latach m.in. młodyi obiecujący Australijczyk Ben Bayl, klawesynista i kapelmistrz, wychowanek słynnego mistrza batuty Johna Eliota Gardinera, który we wrześniu 2014 poprowadził uczestników kursu w ramach koncertu z mało znanym kantatowym repertuarem beethovenowskim, pochodzącym z wczesnego okresu twórczości słynnego głuchego mistrza. Program obligatoryjny kursu oratoryjnego sięga jednak śmiało po dzieła różnych epok, pozwalając m.in. uczestnikom na niezwykle cenną z pedagogicznego punktu widzenia współpracę z instrumentalistami specjalizującymi się w wykonawstwie historycznie poinformowanym - chociażby w roku 2013, gdy repertuarem obowiązkowym były dwie mało znane wersje sekwencji Stabat Mater - autorstwa barokowych mistrzów, Emanuele d'Astorgi iAntonia Marii Bononciniego, przygotowane pod kierunkiem dyr. Andrzeja Kosendiaka. Szczególnie aktywni uczestnicy kursów oratoryjnych corocznie mają okazję skorzystać również z możliwości wzięcia udziału w wokalnym kursie mistrzowskim, w ramach którego mogą pracować pod opieką renomowanych pedagogów Śpiewu nad swoim warsztatem wokalnym i dowolnie wybranym repertuarem - nie tylko oratoryjnym, i zaprezentować następnie zdobyte umiejętności w ramach kolejnych koncertów kursu. 73

Coroczne Zimowe Kursy Wokalne w Dusznikach-Zdroju, powstałe z inicjatywy nestora polskiej pedagogiki wokalnej (i nadal czynnego wykładowcy wrocławskiej uczelnil), profesora Eugeniusza Sąsiadka, w lutym roku 2014 roku odnotowały swoją

trzydziestą drugą już edycję, ciesząc się tradycyjnie niezwykłym zainteresowaniem młodych wokalistów. Zaowocowało dużą frekwencją uczestników pochodzących nie tylko z wszystkich regionów Polski, lecz także z zagranicy - w pięknym Dworku Chopina niejednokrotnie pojawiali się bowiem p0szukujący swojej drogi wokalnej młodzi śpiewacy pochodzący m.in. z Niemiec, Francji, Rosji czy Ukrainy. W ramach kursów młodzi wokaliści, uczniowie szkół muzycznych II stopnia oraz studenci i absolwenci akademii muzycznych, mają okazję nie tylko skorzystać z zajęć wokalnych prowadzonych przez znakomitych pedagogów z Polski i zagranicy, ale także spróbować swoich sił w parascenicznych realizacjach kameralnych dzieł operowych, często będących ewenementami repertuarowymi. Jako przykład można podac' zrealizowaną w roku 2013 (i przyjętą z ogromnym aplauzem przez publiczność) inscenizację jednoaktówki Au travers du mur

autorstwa księcia Józefa Poniatowskiego, bratanka ostatniego króla Polski, przygotowaną pod kierunkiem młodej, ale już niezwykle cenionej reżyser - Eweliny Pietrowiak. Tradycją kursu od wielu lat są także licznie obsadzone koncerty uczestników, w tym finałowa gala wokalna młodych talentów wokalistyki. Wysoka frekwencja uczestników (zarówno czynnych, jak i biernych) i życzliwy odbiór zawsze licznie gromadzącej się publiczności wywodzącej się zarówno spośród mieszkańców, jak i kuracjuszy pięknego uzdrowiska - nastraja optymizmem co do dalszych losów kursu.

WSPÓŁPRACA ZAGRANICZNA Trudno w ło uwierzyć, aby kłos pomylił Erasmusa z Socrałesem, a przecież ieszcze nie łal( dawno zdarzało się ło dość czesio. Takie błędne konołacie pochodza z czasów gdy, poczawszy od roku 1995, uniiny program edukacyiny Socrates zawierał w sobie komponenl o nazwie Erasmus, adresowany do szkolnicłwa wyższego. W edycii 20072013 programu nazwę Socrałes zaslapiono nazwa Lifelong Learning Programme (I.I.P, Program Uczenie się przez całe życie) zgodnie z przyświecaiaca l'ei iniciaływie idea znoszenia barier dostępności edukacii dla obywaleli Unii Europeiskiei, zarówno w przeslrzeni (mobilność edukacyina), iak i w czasie (rozdzielenie czasu studiów na krółsze - łalwiei doslępne - cykle, wspieranie rozwoiu słudiów dokloranckicll i innych form ksztalcenia dorosłych). - DG Edukacja i Kultura Program „Uczenie się przez całe życie”

Erasmus Czas jednak płynie tak szybko, że edycja programu LLP dobiegła końca i trzeba było określić perspektywy i cele kolejnej siedmiolatki. Tym razem zmiana była o wiele bardziej radykalna, choć znowu zaczęło się od burzliwej debaty nad nazwą programu, który miał zrzeszyć istniejące dotychczas odrębnie, lecz zazębiające się inicjatywy dotyczące nauczania (Comenius, Erasmus, Erasmus Mundus), praktyk zawodowych (Leonardo da Vinci), czy edukacyjnej współpracy z krajami spoza EU (Tempus).

-Erasmus

Istniała koncepcja, aby to ogromne przedsięwzięcie nazwac' Europa+, ale przeważył pogląd, że należy zdyskontować sukces znanego nam Erasmusa na rzecz spopularyzowania całości unijnej inicjatywy edukacyjnej. Tak powstał Erasmus+. Nowy program otrzymał wsparcie techniczne w postaci olbrzymiego oprogramowania, zwanego Mobility Tool. Na serwerze w Brukseli (jak sądzę) rejestrowane są: dane uczestniczących instytucji - głównie beneficjentów programu, ale nie tylko które uzyskują numer identyfikacyjny PIC (Participant Identification Code); nazwiska i parametry wyjazdów wszystkich osób korzystających z wymiany; budżety umów finansowych i ich bieżąca realizacja. Na tym serwerze uczestnicy wyjazdów wypełniają ankiety, na podstawie których oceniana jest jakość realizacji programu przez poszczególne uczelnie. Ocena ta jest na tyle istotna, że na jej podstawie przyznany uczelni grant może zostać częściowo zredukowany. Ponadto Unia Europejska ma ambicję objęcia wszystkich wyjazdów dugoterminowych tzw. wsparciem językowym w postaci kursów językowych on-line (OLS - Online Linguistic Support).

W naszych zestawieniach statystycznych te zmiany na razie nie znajdują odzwierciedlenia, ale od przyszłego roku pojawią się w nich nowe rubryki. Zamierzamy realizować praktyki zagraniczne studentów i niedawnych absolwentów (tzw. Recent Graduates - do 12 miesięcy po

uzyskaniu dyplomu). Warto też przypomnieć, że zasady realizacji nowego programu zezwalają na wielokrotne wyjazdy studentów - do wyczerpania dwunastomiesięcznego „kapitału mobilności“ przysługującego odrębnie na kaźdym stopniu studiów.

Statystyka mobilności zagranicznych w AMKL we Wrocławiu

Studenci , Rok

Pracownicy

Erasmus

CEEPUS

przyjazdy

wyjazdy

przyjazdy

wyjazdy

2013/2014

2012/2013

przyjazdy

wyjazdy

przyjazdy

wyjazdy

przyjazdy

wyjazdy 2

›

POWOŁANIE OTWARTE] AKADEMII MUZYCZNEJ dr Maria Zawartko, kierownik

Otwartej Akademii Muzycznej I

Cieszę się, że mogę aktywnie uczestniczyć w różnorodnych zajęciach muzycz- . nych. Teraz, idąc do filharmonii, będę

odbierała muzykę inaczej, rozumniej i dojrza/ej. Dziękuję inicjałorom za Otwartą Akademię Muzyczną. Słuchaczka OAM

Bardzo ciesza takie słowa, bo pokazuia, iak potrzebna była iniciatywa .IM Rektora Akademii Muzycznei im. Karola lipińskiego weWrocławiu prot. Krystiana Kiełba powołania Otwartej Akademii Muzycznei (OAM), skierowanei do wszystkich, pragnacych zgłębić tainiki podstaw wiedzy muzycznei. 'I'ak zreszta nazwano pierwszy kurs - Podstawy wiedzy muzycznei.

Opracowując program kształcenia prof. Magdalena Blum, odpowiedzialna za prawidłowy przebieg realizacji projektu, skierowała do wybranych pedagogów AMKL propozycję poprowadzenia

Dla organizatorów i wykładowców było to cenne doświadczenie w przekazywaniu wiedzy zupełnie innej nieprofesjonalnej grupie odbiorców. W odpowiedzi na potrzeby samych słuchaczy organi-

zajęć.

zatorzy przeanalizują możliwość rozszerzenia programu o inne

Oferta pierwszego kursu objęła następujące przedmioty: zasady muzyki, muzykoterapię, psychologię muzyki, muzyczny savoir vivre, zespół Orffa i chór. Odpowiedzialną za koordynację OAM uczyniono piszącą te słowa dr Marię Zawartko. Oferta edukacyjna zakładała dziesięć comiesięcznych spotkań średnio po cztery godziny lekcyjne.

przedmioty, ale już w drugim kursie, który rozpocznie się w nowym roku akademickim 2015/2016.

Nabór do OAM przeprowadzono we wrześniu 2014 roku. Przyjęto 40 osób. Największym zainteresowaniem cieszyły się: psy-

chologia muzyki, muzyczny savoir vivre, muzykoterapia oraz chór idea OAM jest zachętą do poznania i zrozumienia świata muzyki nie tylko w teoretycznym wymiarze, ale przede wszystkim poprzez praktyczne zajęcia. Ważne jest bowiem rozbudzenie w słuchaczach pasji i świadomego uczestnictwa w odbiorze muzyki. Wydaje się, że zasadnicze cele zostały spełnione. Ten pierwszy rok, który możemy nazwać pilotażowym, zweryfikował inicjatywę powołania OAM pozytywnie, co bardzo cieszy i przynosi organizatorom satysfakcję. Przede wszystkim okazał się potrzebny, czego dowodem byli sami słuchacze żywo zainteresowani kursem; zdecydowanie poszerzył ofertę uczelni o nową inicjatywę skierowaną w szczególności do seniorów stanowiących najliczniejszą grupę słuchaczy. Słuchacze pierwszego kursu byli barwną i ciekawą grupą „studentów", chłonnych i otwartych, jak sama Otwarta Akademia Muzyczna, 75

Uczestnicy I kursu w ramach OAM $‑ Zakonczenie I kursu w ramach OAM $‑

ZMIENIA SIĘ NAUCZANIE... - CZY lIçZElNIE POMOGĄ ZMIENIC SIĘ NAUCZYCIELOM? NOWE PROFILE STUDIÓW PODYPLOMOWYCH

Los rzucał ich jednak na cyniczny współczesny artystyczny rynek (sic!; wstyd używać tu tego słowa, ale chyba żadne inne nie oddaje równie trafnie realiów) i ów idealizowany kierunek na sukces zmieniał się w wielu przypadkach w kierunek na zniechęcenie. Ślepą uliczką okazało się zadowolenie z uczniów nauczanych pięknejgry, podczas gdy ich kompetencje społeczne, umiejętność kierowania swoim rozwojem, w końcu świadomość bycia muzykiem w społe-

czeństwie i roIi, którą muzyka miała zaszczepić w ich życiu niezależnie od losów solowej kariery - pozostawiały wiele do życzenia. Równocześnie, nie bez związku, rosła liczba młodzieży rezygnującej z kształcenia w wyższych klasach szkół muzycznych. Jest naturalne, że nauczyciele szkół artystycznych tęsknią za śrubowaniem poziomu i brakiem pedagogicznych kompromisów, ale jakże łatwo zapominamy, że wybitni uczniowie i tak zazwyczaj funkcjo-

Po kilku latach diagnozowania potrzeb i możliwości w szkolnictwie artystycznym I i II st. wdrożono duża retormę. Filarem zmian była potrzeba reorientacii celów kształcenia i podstaw programowych. Dotychczasowa presia (nierzadko opresial), odczuwana i latami pielęgnowana przez pokolenia nauczycieli - iakoby niemal kazdy absolwent miał być iednostka wybitna, prowadzila nierzadko do utopiinei wizii kształcenia genialnei młodziezy: solistów, którym - wydawać by się mogło - studia niewiele iuż przyniosa.

nowali i funkcjonują niemalże poza systemem, chciałoby się rzec na przekór systemowi lub na jego granicach. System zaś mial dawać bazę, w której predyspozycje i zdolności się ujawniają

(w różnym czasie), nie gubiąc miłości do muzyki i muzykowania, dając priorytetowo radość z gry - wszystkim. Stało się więc oczywiste, że szkoły będą musiały otworzyć się na większą liczbę dzieci i przewidzieć ścieżkę kształcenia

zarówno w kierunku rozwijania kompetencji w grze solistycznej, jak i dużo bardziej perspektywicznej, a traktowanej dotąd jako niekiedy zaniedbywany dodatek - grze zespołowej, 76

Z punktu widzenia uczelni warto skupić się szczególnie na tych zmianach, które wprost odnoszą się do akademickiej dydaktyki, prognozowanego poziomu kompetencji absolwentów, a przede wszystkim misji przygotowania kompetentnej kadry nauczycielskiej. Sami aktywni zawodowo nauczyciele z łatwością wskazywali obszary wymagające specjalnej troski: brak rzeczywistego przygotowania do pracy z najmłodszymi dziećmi oraz - co szczególnie znamienne w kontekście wdrażanych zmian - brak przygotowania do prowadzenia zespołów, przynajmniej w oczekiwanej skali i wobec zakładanego statusu tych zajęć. W tej sytuacji pozostaje jedna droga - dokształcać, umożliwiać rozwój w kierunkach

zdiagnozowanych potrzeb osobom już pracującym, a dodatkowo dostosowywać obecne przygotowanie pedagogiczne studentów do nowego modelu. Siłą rzeczy inna droga nie istnieje, gdyż ignorowanie zmian byłoby dla uczelni oznaką niskiej świadomości swojej społecznej i Środowiskowej funkcji, a dla nauczycieli skazaniem na pozostanie w niszy problemów starego systemu. Nie jest, rzecz jasna, oczywiste, że całe szkolnictwo artystyczne,

wtym wszystkie uczelnie, z hurraoptymizmem i wjednakowym tempie podchwycą nieodwołalną potrzebę zmian, ale jako że z prawem już wdrożonym trudno dyskutować, a pobudki do wprowadzenia zmian były z gruntu słuszne i wywiedzione z mierzalnych danych, pozostaje powiedzieć: „zróbmy to jak najszybciej ijak najlepiej tylko się dai". Mamy też doświadczoną kadrę oraz świetne kontakty pozauczelniane ze specjalistami we wszystkich niezbędnych dziedzinach, w obszarze których takie nowoczesne kształcenie nauczycieli powinno się odbywać. Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu już w 2013 roku przygotowała propozycję Podyplomowych Studiów w zakresie Nauczania Gry Zespołowe] w Szkolnictwie Muzycznym oraz Podyplomowych Studiów w zakresie Nauczania Poczatkowego Gry na /nstrumencie.

Rozumiejąc ograniczone możliwości czasowe pracujących zawo-

dowo nauczycieli studia zostały zaprojektowane jako bloki skomasowanych zajęć stacjonarnych uzupełnionych aktywnościami realizowanymi przez słuchaczy w okresach pomiędzy zjazdami. Podczas każdego z trzech zjazdów stacjonarnych ilość wykładów i ćwiczeń została ułożona w maksymalnie efektywny sposób, tak aby zakres przekazywanej wiedzy i nabywanych umiejętności, razem z zadaniami zleconymi do samodzielnego wykonania w domu, odpowiadał nakładowi pracy podczas jednego semestru. W ten sposób cały kurs można ukończyć w ciągu kilkunastu miesięcy. Wykładane przedmioty reprezentują szeroki wachlarz treści nauczania ukierunkowanych m.in. na zagadnienia takie,jak: - praca z uczniami najmłodszymi w kontekście rozwoju psychofizycznego dzieci w wieku szkolnym, - instrumentoznawstwo oraz instrumentacja na szkolne zespoły kameralne,

- organizacja i ocenianie działań zespołowych, - ćwiczenia aktywizujące i wyzwalające kreatywność podczas zajęć muzycznych prowadzonych w grupach, - kompetencje słuchowe nauczyciela w kontekście prowadzenia zespołów muzycznych, -tworzenie programów nauczania. Do grona wykładowców, oprócz nauczycieli akademickich związanych z naszą uczelnią, pozyskaliśmy także specjalistów zinnych ośrodków akademickich, w tym m.in. współpracujących z Centrum Edukacji Nauczycieli SzkółArtystycznych (CENSA). Wierzymy, że oferta nowych studiów podyplomowych umożliwi nabycie umiejętności, które stały się niezbędne w nowych realiach artystycznej edukacji.

III z

5 '07:

MISTRZOWIE W AKADEMII

I. I

"'-II

;I N

Tym, co wyróżnia studia artystyczne, decyduie o ich wyiatkowym, niepowtarzalnym charakterze iest relacia MistrzUczeń. Mentoring opieraiacy się na założeniu, że studenci w osobistym i bezpośrednim kontakcie z Mistrzem nabywaia naiwyższych kompetencii w swoiei dziedzinie stanowi podstawę europeiskiei koncepcii uniwersytetu oraz paradygmat współczesnych studiów wyższych. Zadaniem każdei uczelni iest więc opracowanie programu kształcenia w taki sposób, aby student mógł pod okiem wielu znakomitych autorytetów poznać dogłębnie swoiq dziedzinę. Holistyczne podeiście do kształcenia artystycznego, pokazywanie wieloaspektowos'ci zagadnień, prezentowanie założeń roznych tradycii muzycznych iszkoł wykonawczych przeiawia się w organizacii kursów mistrzowskich prowadzonych przez wybitnych artystów z różnych ośrodków akademickich z Polski i zagranicy.

Prof. Marta Ptaszyńska $‑

Artyści, którzy zostali zaproszeni do prowadzenia zajęć w naszej uczelni to przedstawiciele przede

wszystkim zagranicznych ośrodków akademickich. Mistrzowie wAkademii to cykl kursów, wykładów i warsztatów, który powstał w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w 2011 r. jako jeden z projektów dotowanych przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Początkowo polegał na organizacji kilkunastu kursów rocznie, szybko jednak okazało się, że projekt należy przeformułować i włączyć do niego szereg dodatkowych wykładów i warsztatów, które odbywają się każdego roku w naszej uczelni. Ich liczba w minionych latach była naprawdę imponująca. Na przestrzeni lat akademickich: 2012/13 oraz 2013/14 zrealizowano ponad 100 kursów mistrzowskich skierowanych

do studentów różnych wydziałów. Najliczniejszą grupę biorącą w nich udział stanowili instrumentaliści.

Organizacja kursów wiąże się z koniecznością po-

szukiwania dodatkowego finansowania. W latach 2012-2014 przeprowadzenie warsztatów i wykładów było możliwe dzięki: programowi ERASMUS, dotacji z Ministerstwa Kulturyi Dziedzictwa Narodowego w ramach projektu Mistrzowie wAkademii, dotacji z Gminy Wrocław w ramach programu Visiting

Professors funduszu Scientiae Wratislavienses oraz środkom z Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyźszego w ramach dotacji na działalność statutową. 78

Procentowy udział kursów zorganizowanych przez poszczególne Katedry i Zakiady w latach akademickich 2012/13 i 2013/14

I Katedra Instrumentów Smyczkowych I Katedra Instrumentów Dętych, Perkusji l Akordeonu

I Katedra Fortepianu I Katedra Kameralistyki I Zaklad Muzyki Jazzowej

I Katedra wokalistyki

l Katedra Organów, Klawesynu i Muzyki Dawne; I Katedra Chóralistykii Prowadzenia Zespolów Zaklad Muzyki Kościelnej

I Katedra Teorii Muzykii Historii Sląskiej Kultury Muzycznej I Katedra Kompozycji

n Studio Kompozycji Komputerowej

Procentowy udzial kursów zorganizowanych przez poszczególne Katedry i Zakłady w latach akademickich 2012/ 13 i 2013/14

I Katedra Instrumentów Smyczkowych I Katedra Instrumentów Dętych. Perkusji i Akordeonu I Katedra Fortepianu

I Katedra Kameralistyki

.Zaklad Muzyki Jazzowej I Katedra Wokalistyki I Katedra Organów, Klawesvnu I Muzyki Dawnej I Katedra Chóralnstykii Prowadzenia

Zespolów Zaklad Muzyki Kościelnej

I Katedra Teorii Muzyki: Historii

Sląskiej Kultury Muzycznel ç Katedra Kompozycji Studio Kompozyqi Komputerowej

Orla McDonagh (po prawej) $‑

$‑ Claudio Jacomucci (po lewej)

O potrzebie organizacji kursów mistrzowskich nie decydują narzucane koncepcje czy opracowania naukowe, ale sami pedagodzy i studenci. ich ciekawość, zaufanie, otwartość na budowanie obustronnie twórczej relacji przenikniętej doświadczaniem

Liczba zrealizowanych kursów mistrzowskicthodziaiem na źródła

wartości zobowiązuje uczelnię do tworzenia 0d-

finansowaniawlatach akademickich 2012/13I2013/14

powiednich warunków i przestrzeni dla spotkania Mistrza i Ucznia. Zrealizowane projekty potwierdzają ogromną wartość kursów, wykładów i warsztatów prowadzonych przez zaproszone autorytety i Z pewnością będą kontynuowane w kolejnych latach jako cykl Mistrzowie wAkadem/i.

"$2Tšiżi`i”

Isłołna role w historii Akademii Muzycznei im. Karola lipińskiego we Wrocławiu odgrywaia dokłorzy honorowi uczelni. Do łego szacownego grona należy obecnie osiem wybiłnych postaci. Cyklem GALERIA DOKTORÓW HONOROWYCH UCZELNI ..o pragniemy przedstawlc Ich sylwetki.

E.I LA

VOCE DELI/ANGELO III MAESTRA PROFESOR N 'l'ERESA GERARDA U 3 ZYLIS-GARA

n: o z

Nowy Jork to najcudowniejsze miasto świata.

$‑ Londyn - Covent Garden, Traviata, G. Verdi (Violetta)

Teresa Żylis-Gara*

'I'eresa Źylis-Gara, doktor honoris causa Akademii Muzycznei im. Karola Lipińskiego weWrocławiu, iesł bez wałpienia naiwybiłnieisza polska śpiewaczka po drugiei woinie światowei. Naiwieksi dyrygenci, reżyserzy i śpiewacy, z którymi tworzyła swoie cudowne kreacie na naiIepszych scenach świal'a - na czele z Mel'ropoliłan Opera w Nowym Jorku - powoduia prawdziwy zawroł głowy. .luz przeszła do hisl'orii iako rewelacyina Donna Elwira - nasłępczyni w lei parłii wielkiei Elisabełh Schwarzkopf i idealna Desdemona - spadkobierczyni inłerprełacii lei roli sławnei Renaty Tebaldi.

Droga Maestry na sam szczyt muzycznego świata

wiodła z Łodzi (gdzie nie została przyjęta do powstającej Opery Łódzkiej) i Krakowa, gdzie debiutowała w partii Halki (1958), przez trzy teatry w Niemczech: w Oberhausen (dzięki III Nagrodzie na Internationaler Musikwettbewerb der ARD w Monachium w 1960 roku), Dortmundzie oraz Düs-

seldorfie, po prestiżowy Festiwal w Glyndebourne (1965) i trzy sensacyjne zdarzenia z Mozartowską

Donną Elwirą w roli głównej: debiut w Operze Paryskiej (1966), Don Giovanniego na Festiwalu w Salzburgu pod dyrekcją iw reżyserii Herberta von Karajana (1968) oraz triumfw San Francisco Opera

23 stycznia 2015 roku Teresa Żylis-Gara obchodziła w Radziejowicach swoje osiemdziesiąte piąte urodziny. Pochodzi z Landwarowa, niedaleko Wilna, na Litwie.

Po wojnie, w wyniku przykrej repatriacji, przybyła wraz z całą rodziną do Łodzi, gdzie w 1957 roku ukończyła studia wokalne w klasie prof. Olgi Olginy.

* Cyt, za: Bogusław Kaczyński, Dzikie orchidee, Warszawa 1983, s.136,

(8 listopada 1968). W przełomowym 1968 roku odbył się też ważny debiut Maestry w Royal Opera House w Londynie, w roli Traviaty, w stylowej, biało-czarnej inscenizacji Luchino Viscontiego.

Metropolitan Opera w Nowym Jorku stała się domem Maestry przez aż siedemnaście sezonów, Do MET zaangażowałją Sir Rudolf Bing. A oto trzy wymowne zestawienia: 232 przedstawienia, wtym cztery koncerty galowe, i 20 partii - Donna Elwira`, Pamina, Hrabina, Traviata, Fiordiligi, Małgorzata, Desdemonaz, Mimi, Butterfly, Liu, Toska, Marszałkowa, Siostra Angelika, Tatiana, Elżbieta (w Tannhäuserze), Elza, Amelia, Manon3, Leonora (w Trubadurze), Adriana Lecouvreur; dyrygenci - Silvio Varviso, Stanisław

Skrowaczewskiä Kurt Adler, John Pritchard, Karl Böhm, Francesco Molinari-Pradelli, James Levine, Alberto Erede, Nello Santi; partnerzy - Martina Arroyo, Edda Moser, Leontyne Price; Fedora Barbieri, Fiorenza Cossotto, Tatiana Troyanos; Peter Schreier, Nicolai Gedda, James McCracken, Jon Vickers, Carlo Bergonzi, Franco Corelli, Placido Domingo, Luciano Pavarotti; Robert Merrill, Sherrill Milnes;

Cesare Siepi, Ruggero Raimondi, Martti Talvela5.

Beautiful - to najczęstsze słowo, które pojawia się w recenzjach, opisujących Mozartowski, słowiańsko-włoski, „anielski" sopran Maestry ijej sztukę

belcanta. Śpiewała na całym świecie, ale ten najtrudniejszy występ odbył się w... Warszawie, w Teatrze Wielkim, 11 grudnia 1976 roku, w Tosce, przed

polską publicznością, po raz pierwszy od czasu opuszczenia ojczyzny. Nie najlepiej rozpoznaną dziedziną twórczości Teresy Żylis-Gary są nagrania płytowe - zwłaszcza te z przedstawień, których coraz więcej pojawia się na fonograficznym rynku. Maestra nagrywała dla EMI, Deutsche Grammophon, Erato i innych firm. Szczególnie cenne są m. in.: Don Carlos Verdiego z Nicolai Ghiaurovem pod batutą Thomasa Schippersa (nagranie prezentowane często przez Polskie Radio w Polsce socjalistycznej), Don Giovanni z Ghiaurovem pod dyrekcją Karajana, Don Giovanni pod batutą Böhma, Ariadna na Naxos Richarda Straussa pod dyrekcją Rudolfa Kempe, II Giuramento Mercadante czy pieśni kompozytorów polskich i francuskich. Maestra Teresa Żylis-Gara, dr Andrzej Wolański $‑

$‑ New York - Metropolitan Opera House, Otello, G. Verdi

(Desdemona)

I Salzburg - Salzburger Festival, Don Giovanni,

Jury VII Międzynarodowego Konkursu $‑ Wokalnego im. Haliny Halskiej-Fijałkowskiej

W. A. Mozart (Donna Elvira)

1 Historyczny debiut Teresy Żylis-Gary w Metropolitan Opera w Nowym Jorku odbył się 17 grudnia 1968 roku w partii Donny Elwiry w operze Don Giovanni Wolfganga Amadeusa Mozarta pod dyrekcją Silvia Varviso z legendarnym Cesare Siepi w roli tytułowej. z Swoją pierwszą Desdemonę Teresa Żylis-Gara zaśpiewała w Metropolitan Opera w premierowym przedstawieniu nowej, słynnej inscenizacji

Otella Giuseppe Verdiego w reżyserii i scenografii Franca Zeffirelli, pod dyrekcją Karla Böhma, 25 marca 1972 roku, 3 Ostatnie przedstawienie Teresy Żylis-Gary w Metropolitan Opera, w partii Manon w operze Manon Lescaut Giacomo Pucciniego pod dyrekcją Nella Santi, odbyło się 31 marca 1981, roku. 4 Stanisław Skrowaczewski, jeden z najwybitniejszych dyrygentów polskich, także doktor honoris causa Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu, prowadził w Metropolitan Opera dwa przedstawienia Czarodziejskiego fletu Mozarta z udziałem Teresy Żylis-Gary w partii Paminy, 13 i 17 stycznia 1970 roku.

5 Za: Metropolitan Opera Archives: httpzllarchives.metoperafamily. org/archives/frame.htm [on-line], dostęp: 25.08.2015. O kolejności

wymienionych partii i dyrygentów decyduje porządek chronologiczny. Dane dotyczą wylącznie przedstawień i koncertów Metropolitan Opera z udziałem Teresy Żylis-Gary.

17 stycznia 2011 roku na Wawelu Prezydent RP Bronisław Komorowski odznaczył Teresę Żylis-Gara Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Natomiast 25 stycznia 2013 roku Ambasador Francji w Polsce, Pierre Buhler, udekorował Maestrę Orderem Oficera Legii Honorowej.

Maestra Teresa Żylis-Gara jest jednym z najwybitniejszych polskich artystów muzyków w ogóle. Za ofiarowane nam PIĘKNO zapłaciła jednak najwyższą cenę: cenę życia osobistego!

Maestra Teresa Źylis-Gara gościła w Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu od 10 do 14 kwietnia 2015 roku. Zaproszona przez prof. Ewę Czermak - prezes Towarzystwa Miłośników Muzyki Wokalnej im. Haliny Halskiej-Fijałkowskiej we Wrocławiu i dyrektor naczelną oraz artystyczną Festiwalu Muzycznego - VlI Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. Haliny Helskiej-Fijałkowskiej, Maestra Teresa Żylis-Gara pełniła funkcję honorowej przewodniczącej Jury Konkursu, wzięła też udziałw Wieczorzez Maestrę. Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu była współorganizatorem Konkursu.

AWANS!, ODZNACZENIA I NAGRODY REKTORA W lA'I'ACH 2012-2014

STOPIEŃ DOKTORA SZTUKI UZYSKALI Gracjan Szymczak - stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 6 listopada 2012 r. Aleksandra Pijarowska - stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej kompozycja i teoria muzyki, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Twórczości, Interpretacji i Edukacji Muzycznej Akademii Muzycznej w Krakowie z dnia 25 lutego 2013 r. Grzegorz Wierzba - stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej kompozycja iteoria muzyki, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2014 r. Adam Wolny - stopień doktora w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 3 lutego 2014 r. Marek Fronc - stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 1 kwietnia 2014 r.

Aleksandra Kubas-Kruk - stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej wokalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Wokalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 8 września 2014 r.

STOPIEŃ DOKTORA HABILITOWANEGO SZTUKI UZYSKALI

Marcin Bortnowski - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej kompozycja i teoria muzyki, specjalność kompozycja, na-

dany na mocy uchwały Rady Wydziału Kompozycji, Interpretacji, Edukacji i Jazzu Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach z dnia 6 grudnia 2012 r. Aleksandra Rupocińska ~ stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 9 kwietnia 2013 r.

Elźbieta Woleńska - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 21 maja 2013 r. Anna Rutkowska-Schock - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia

11 czerwca 2013 r.

Przemysław Jarosz - stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 20 maja 2014 r.

Dariusz Kaliszuk - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 11 czerwca

Katarzyna Dziewiątkowska-Mleczko - stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej kompozycja i teoria muzyki, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2014 r.

Maria Magdalena Janowska-Bukowska - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej w Krakowie z dnia

Christian Danowicz - stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia

30 czerwca 2014 r. Sebastian Ładyżyński - stopień doktora sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej kompozycja i teoria muzyki, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 9 lipca 2014 r.

2013 r.

17 czerwca 2013 r. Agnieszka Franków-Żelazny - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej dyrygentura, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Dyrygentury Chóralnej, Edukacji Muzycznej, Muzyki Kościelnej, Rytmiki i Tańca Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina 1 dnia 16 listopada 2013 r.

Cezary Duchnowski - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej kompozycja i teoria muzyki, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Twórczości, Interpretacji i Edukacji Muzycznej Akademii Muzycznej w Krakowie z dnia 31 stycznia 2014 r. Agata Zubel-Moc - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej kompozycja i teoria muzyki, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Twórczości, Interpretacji i Edukacji Muzycznej Akademii Muzycznej w Krakowie z dnia

31 stycznia 2014 r. Ryszard Żołędziewski - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 11 marca 2014 r. Olga Ksenicz - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej wokalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Wokalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia

30 czerwca 2014 r. Zbigniew Łuc - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych,

w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 9 września

2014 r.

TYTUŁ PROFESORA SZTUKI UZYSKALI

Jolanta Szybalska-Matczak - tytuł profesora sztuki nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na mocy postanowienia z dnia 2 kwietnia 2014 r. Anna Granat-Janki - tytuł profesora sztuki nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na mocy postanowienia z dnia 28 lipca 2014 r. Helena Furmanowicz-Kurzyńska - tytuł profesora sztuki nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na mocy postanowienia z dnia 14 sierpnia 2014 r.

Krystian Kiełb - tytuł profesora sztuki nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na mocy postanowienia z dnia 14 sierpnia 2014 r. Jacek Niedziela-Meira - tytuł profesora sztuki nadany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na mocy postanowienia z dnia 14 sierpnia 2014 r.

Michał Szczepański - stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuk muzycznych, w dyscyplinie artystycznej instrumentalistyka, nadany na mocy uchwały Rady Wydziału Instrumentalnego Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2014 r.

ODZNACZENIA NADANE W ROKU zou

Medal Komisji Edukacji Narodowej prof. Mieczysław Stachura

Medal Brązowy za Długoletnią Służbę

ODZNACZENIA NADANE

dr hab. Aleksandra Rupocińska

W ROKU 2011,

dr hab. Anna Rutkowska-Schock

dr Paweł CyIquo

dr hab. Michał Szczepański

dr Dariusz Galewski st. wykł. Katarzyna Kamela-Łukasik

Zasłużony Kulturze Gloria Artis - I stopnia - złoty medal

dr hab. Elżbieta Woleńska

st. wykł. Irena Wolniewska

prof. Marek Pijarowski

dr hab. Ryszard Źołędziewski

dr hab. Agata Zubel-Moc

dr Marzena Diakun Srebrny Krzyż Zasługi

prof. dr hab. Bogdan Makai

ODZNACZENIA NADANE W ROKU 2013

prof. dr hab. Krystian Kiełb

dr hab. Agnieszka Franków-Żelazny

Brązowy Krzyż Zasługi

Zasłużony Kulturze Gloria Artis - I stopnia - złoty medal

prof. dr hab. Jaroslaw Pietrzak

prof. Jerzy Mrozik

prof. dr hab. Alan Urbanek prof. AM dr hab. Anna Gągola st. wykł. Maria Magdalena Janowska-Bukowska

st. wykł. Marek Werpulewski

Zasłużony Kulturze Gloria Artis - III stopnia - brązowy medal

Zasłużony Kulturze Gloria Artis - II stopnia - srebrny medal prof. Grażyna Pstrokońska-Nawratil prof. Tadeusz Zathey

dr Kata rzyna Dziewiątkowska-Mleczko dr Przemysław Jarosz dr Aleksandra Kubas-Kruk dr Joanna Litwin-Fenc

Złoty Krzyż Zasługi

dr Michał Moc

prof. dr hab. Helena Tomaszek-PIewa

dr Irena Olkiewicz dr Aleksandra Pijarowska dr Małgorzata Podzielny

Brązowy Krzyż Zasługi

dr Tomasz Pruchnicki

dr hab. Andrzej Ładomirski

dr Jacek Ropski

dr Aleksandra Pijarowska

dr Zdzisława Rychlewska dr Marzena Szczepańska-Butler

Odznaka Honorowa Zasłużony dla Kultury Polskiej prof. dr hab. Lidia Grzanka-

-Urbaniak prof. dr hab. Jacek Meira

Zasłużony Kulturze Gloria Artis - III stopnia - brązowy medal

- prof. dr hab. Agata MłynarskaKlonowska

dr hab. Jan Jakub Bokun dr hab. Robert Kurdybacha dr hab. Aleksandra Rupocińska

prof. dr hab. Marta Kierska-Witczak

dr hab. Piotr Wojtasik

prof. Grzegorz Kurzyński

dr hab. Agata Zubel-Moc

prof. dr hab. Bogdan MakaI

wykł. Marzenna Wojak

Medal Brązowy za Długoletnią Służbę mgr inż. Łucja Hartleb

PRACOWNICY NIEBĘDĄCY NAUCZYCIELAMI AKADEMICKIMI

NAGRODA I STOPNIA mgr Barbara Dobrzeniecka

ad. dr Małgorzata Podzielny

prof. AM dr hab. Aleksander Mazur

Wojciech DoIik

ad. dr Artur Wróbel

dr hab. Jakub Stankiewicz

mgr Lucyna Gąssowska

st. wykł. Jarema Klich (pośmiertnie) Medal Komisji Edukacji Narodowej Medal Komisji Edukacji Narodowej

prof. dr hab. Ewa Czermak

prof. dr hab. Jacek Niedziela-Meira

prof. dr hab. Jan Antoni Wichrowski prof. AM Halina Bobrowicz

Medal Srebrny za Zasługi dla Obronności Kraju prof. dr hab. Krystian Kiełb

Medal Złoty za Długoletnia Służbę

prof. dr hab. Urszula Marciniec-Mazur dr hab. Joanna Subel dr Michał Moc st. wykł. Barbara Strzyżewska-Marciniak

st. wykł. Maria Kokotajło

Srebrny Krzyż Zasługi

st. wykł. Tomasz Kulikowski

prof. AM dr hab. Magdalena Blum

st. wykł. Anna Leśko st. wykł. Marian Szczebak st. wykł. Teresa Tołłoczko Cecylia Golonka

Brązowy Krzyż Zasługi prof. dr hab. Jolanta Szybalska-Matczak

Małgorzata Pal Medal Złoty za Długoletnią Medal Srebrny za Długoletnią Służbę st. wykł. Dorota Solarewicz

NAGRODY REKTORA AKADEMII MUZYCZNEJ IM. KAROLA LIPIŃSKIEGO WE WROCŁAWIU PRZYZNANE W ROKU 2011,

Służbę prof. dr hab. Jan Antoni Wichrowski

st. wykł. Alina Wojtowicz

prof. AM dr hab. Maria Czechowska-Królicka

Katarzyna Schmidt

prof. AM dr hab. Zbigniew Faryniarz

mgr Krzysztof Głowacz Iic. Marek Gumienny mgr inż. Łucja Hartleb mgr Anna Jamroz-Ciesielska mgr inż. Danuta Koprowska

NAUCZYCIELE AKADEMICCY

mngustyna Miłosz-Konopacka

prof. dr hab. Grażyna Bożek-Wota

mgr Małgorzata Królikiewicz

prof. dr hab. Helena Furmanowicz-Kurzyńska

mgr Ewa Sienkiewicz

prof. dr hab. Anna Granat-Janki

mgr Magdalena Wiącek

mgr inż. Paweł Urbaniak

prof. dr hab. Jacek Meira prof. dr hab. Marek Pijarowski

prof. dr hab. Alicja Faryniarz

prof. AM dr hab. Anna Przyjemska-

st. wykł. Irena Wolniewska

-Śpiewak wykł. Elżbieta Lejman-Krzysztyniak

Odznaka Honorowa Zasłużony dla Kultury Polskiej

dr hab. Cezary Duchnowski

st. wykł. Dorota Kanafa Odznaka Honorowa Zasłużony dla Kultury Polskiej

prof. dr hab. Jolanta SzybalskaMatczak

NAGRODA II STOPNIA mgr Małgorzata Chrostowska Danuta Drelikowska

prof. dr hab. Helena Tomaszek-Plewa

Cecylia Golonka

prof. dr hab. Piotr Zaleski

mgr Magdalena Gomuła

prof. AM dr hab. Anna Gągola

mgr Anna Gonerska-Matuszewska

prof. AM dr hab. Ewa Prawucka

Danuta Goryl

dr hab. Marcin Bortnowski

mgr Anna Kata

dr hab. Cezary Duchnowski

mgr Anna Krzosek

dr hab. Agnieszka Franków-Żelazny

mgr Adam Nowicki

dr hab. Maria Magdalena Janowska-Bukowska

Katarzyna Schmidt

dr hab. Dariusz Kaliszuk

Zbigniew Stroński

Ewa Srokowska

dr hab. Olga Ksenicz

Ilona Winiarska

dr hab. Zbigniew Łuc

mgr Dominika Woźniak

RADOMIR RESZKE

z NASZEGO GRONA ODESZLI LUDZIE zwmum uwopowo $1 EMOCJONALNIE z uczumĄ. w MURACH ALMA MATER POZOSTAWIALI część sweso z'vcm I 10, co DLA NASZEJ

uczum, DLA NASZEJ SPOŁECZNOŚCI rwonzvu pazu LATA. poz'mmmśmv icH, ontszu, ALE POZOSTALI w NASZEJ SERDECZNE]

PAMIĘCI...

Radomir Reszke urodził się 26 października 1920 roku w Moskwie jako jedno

z czworga dzieci Bogumiła, trębacza, dyrygenta i kompozytora, oraz śpiewaczki Wiery z Jermałajewów. W 1923 roku rodzina zdecydowała się przenieść do Wilna, gdzie Radomir ukończył w 1939 roku liceum handlowo-ekonomiczne oraz

kształcił się w Konserwatorium Muzycznym w grze na trąbce. Po wybuchu wojny utrzymywał się jako muzyk grający w kilku zespołach działających przy teatrach, kinach oraz w restauracjach. Lata okupacji ciężko dotknęły rodzinę

Reszke - Radomir stracił dwóch braci (Władysława rozstrzelano za działalność w partyzantce, Paweł zginął w obozie jenieckim), a sam w1943 roku został wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec. Po powrocie do kraju w 1945 roku pracował początkowo jako kierownik i księgowy w kilku przedsiębiorstwach państwowych, nie zamierzał jednak rezygnować z rozwijania swojego talentu i zainteresowań i w 1948 roku wstąpił do Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu na Wydział Pedagogiczny (dyplom w 1952 r.) oraz Wydział Teorii, Kompozycji i Dyrygentury (dyplom w1954 r.). Równolegle podjął pracę zawodową, prowadząc chóry i ucząc śpiewu w kilku wrocławskich liceach, później również jako nauczyciel przedmiotów teoretycznych w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej. Przez pięć lat (1952-1957) kierował Zespołem Pieśni iTańca

Śląskiego Okręgu Wojskowego, występując z nim na kilkuset koncertach. Był współinicjatorem założenia w1954 roku Wrocławskiej Orkiestry Symfonicznej, przekształconej później w Filharmonię Wrocławską, z którą współpracował do 1963 roku jako dyrygent i kierownik artystyczny. W 1956 roku został zatrudniony na Wydziale Pedagogicznym wrocławskiej PWSM, początkowo jako wykładowca przedmiotów pomocniczych, wkrótce również dyrygowania. W 1967 roku uzyskał tytuł docenta, a w roku 1978 20stał profesorem nadzwyczajnym. W latach 1968-1981 pełnił funkcję dziekana Wydziału Wychowania Muzycznego, w latach 1972-1981 kierując równocześnie

pracami Katedry Wychowania Muzycznego. Od 1973 roku wykładał dodatkowo w Wyższej Szkole Nauczycielskiej w Jeleniej Górze. Jeszcze po przejściu na emeryturę do 1994 roku był wciąż zatrudniany jako wykładowca dyrygowania. i przedmiotów pomocniczych. Przez cały okres pracy w uczelni prowadził również działalność dyrygencką (m.in. koncerty zagraniczne w Rostocku, Lipsku, Görlitz) i organizacyjną (Międzyuczelniane Sesje Naukowe Katedr Wychowania Muzycznego, nadzór nad ogniskami muzycznymi Dolnośląskiego Towarzystwa Muzycznego). Szczególną opieką otaczał zawsze amatorskie zespoły dęte, udzieIając ich szefom bezpłatnych konsultacji, przygotowując dla nich podręczniki z dziedziny instrumentoznawstwa i akustyki oraz organizując kursy dokształcające. Był też często zapraszany na przeglądy i konkursy orkiestr dętych jako członekjury. Radomir Reszke pozostawił po sobie wiele kompozycji. Początkowo, jeszcze w czasie studiów, tworzył głównie na potrzeby prowadzonych przez siebie zespołów amatorskich (pieśni, opracowania tańców ludowych, marsze). Istotniejsze jednak wjego dorobku są dużo bardziej awangardowe kompozycje orkiestrowe, jak Uwertura giocosa, Suita tańców polskich, Akademicka Uwertura

Jubileuszowa oraz kilka koncertów na trąbkę, puzon, róg. Pamięci niewinnych ofiar wojny i prześladowań poświęcił interesujące wokalno-instrumentalne dzieło De profundis. W całkiem innym duchu utrzymany był jeden z jego ostatnich utworów, Ballada o Powsinodze Beskidzkim, Druciarzu Kuternodze, o duszkach garczych i lipowym kwieciu na chór mieszany i kwintet dęty do słów Emila Ze-

gadłowicza. Za swoją bogatą działalność artystyczną Radomir Reszke był wielokrotnie nagradzany, m.in. Złotą Odznaką Zasłużony dla Dolnego Śląska (1966),

odznaką Zasłużony Działacz Kultury (1968), Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi (1970 i 1973), brązowym medalem za Zasługi dla Obronności Kraju (1971) i Krzyżem Ofi~ cerskim Orderu Odrodzenia Polski (1988). Zmarł 2 grudnia 2012 roku.

JERZY MARIA JANKOWSKI

lEON HANEI(

Jerzy Maria Jankowski urodził się 1 czerwca 1922 roku

Leon Hanek urodził się 19 września 1925 roku w Mielcu. Pierwsze lekcje muzyki

w Kaliszu. W 1940 roku wysiedlony do Warszawy, ukończył liceum i otrzymał maturę na tajnych kom-

pobierał w czasie wojny, pracując jednocześnie jako operator w kinie. Po ukończeniu w 1946 roku liceum w rodzinnej miejscowości przeniósł się do Wałbrzycha, gdzie uczęszczał do Państwowej Średniej Szkoły Muzycznej. W 1948 roku rozpoczął na Uniwersytecie Wrocławskim studia muzykologiczne (dyplom w 1952 r.), a dwa lata później również dyrygenckie w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu. Po ukończeniu w1954 roku tego drugiego kierunku pracował przez rokjako dyrygent w rozgłośni Polskiego Radia w Szczecinie oraz w Państwowej Operze w Bytomiu, a w latach 1955-1960 pełnił funkcję kierownika artystycznego i dyrygenta Orkiestry Symfonicznej w Białymstoku.

pletach, uczęszczając równolegle do Konserwatorium,

działającego pod okupacją jako Staatliche Musikschule in Warschau. Walczył w powstaniu warszawskim pod pseudonimem Wicher. Po wojnie przeniósł się do Krakowa, gdzie ukończył studia w tamtejszej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w klasie fortepianu Zbigniewa Drzewieckiego. Od 1948 pracowałjako ilustrator muzyczny w szkołach muzycznych I i Il st., a w latach 1951-1952 pełnił funkcję kierownika muzycznego krakowskiego Teatru Rapsodycznego. W 1952 roku Centralny Zarząd Szkół Artystycznych skierował go do pracy we wrocławskim Państwowym Liceum Muzycznym, w którym uczył przez dwadzieścia lat. Równolegle rozpoczął współpracę 2 Funduszem im. Chopina, agencjami artystycznymi Estrada iArtos oraz ze Stowarzyszeniem Polskich Artystów Muzyków, występując wielokrotnie na organizowanych przez nie koncertach. Za swoją pracę artystyczną i pedagogiczną otrzymał stypendium Wojewódzkiej Rady Narodowej oraz stypendium SPAM-u (1964). W 1955 roku został zatrudniony w Państwowej Wyższej

Szkole Muzycznej we Wrocławiu jako wykładowca (później - starszy wykładowca) fortepianu na różnych wydziałach. Wyróżniał się dużym zaangażowaniem w życie społeczne uczelni - m.in. sprawował opiekę nad Kołem Naukowym Studentów I Wydziału, przewodniczył uczelnianej komisji dyscyplinarnej i pełnił funkcję zakładowego komendanta pochodów pierwszomajowych. Był też członkiem wielu organizacji społecznych, politycznych i kulturalnych. Przez kilka lat piastował stanowisko sekretarza wrocławskiego oddziału SPAM-u oraz wiceprezesa Dolnośląskiego Towarzystwa Muzycznego. W latach 1973-1974 sprawował kierownictwo artystyczne Festiwalu

Chopinowskiego w Dusznikach-Zdroju, był też jednym z inicjatorów i organizatorów dwóch pierwszych Mistrzowskich Kursów Pianistycznych w tej miejscowości. We wrocławskiej Akademii Muzycznej Jerzy Jankowski pracował do 1993 roku, przez kilka ostatnich latjużjako emeryt. Od 1975 roku był również zatrudnionyjako nauczyciel fortepianu w PSM II st. we Wrocławiu, od 1983

roku - w Szkole Muzycznej II st. w Świdnicy. W ciągu swojego długiego życia wystąpił w sumie na kilku tysiącach różnej rangi koncertach. Jego działalność artystyczna, pedagogiczna i społeczna została nagrodzona m.in. odznakami Budowniczy Wrocławia (1971) iZosłużony Działacz Kultury (1972), brązowym medalem za Zasługi dla Obronności Kraju (1972) i Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1984). Za udziałw walkach w 1944 roku otrzymał Warszawski Krzyż Powstańczy; w 2007 roku opublikował opisujący tamte wydarzenia Pamiętnik polskiego pianisty. Zmarł 25 lipca 2014 roku.

W 1960 roku powrócił do Wrocławia, by objąć kierownictwo redakcji muzycznej w rozgłośni Polskiego Radia i rozpocząć pracę wykładowcy przedmiotów teoretycznych (m.in. czytanie partytur, instrumentacja) na IV Wydziale PWSM. Stopniowo rezygnował z działalności artystycznej (gościnne prowadzenie koncertów z orkiestrami symfonicznymi Opola i Zielonej Góry oraz spektakli w Operetce Dolnośląskiej) na rzecz wyjątkowo intensywnej aktywności organizacyjnej i naukowej. Powołany w 1970 roku na stanowisko docenta, pełnił przez kolejne osiem lat funkcję prorektora uczelni, a wlatach 1981-1986 - dziekana Wydziału Wychowania Muzycznego. W 1979 roku został członkiem Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Muzycznej. Uczestniczył w tym okresie w wielu międzynarodowych sympozjach i konferencjach poświęconych szczególnie interesującym go zagadnieniom wychowania muzycznego i muzykoterapii. Organizował też kilkakrotnie ogólnopolskie sesje naukowe we Wrocławiu (Instrument muzyczny dla polskiego dziecka, Wychowanie muzyczne w liceum ogólnokształcącym i in.). Członek kilku stowarzyszeń (m.in. Dolnośląskiego Towarzystwa Muzycznego, Stowarzyszenia Polskich Artystów Muzyków, Polskiego Czerwonego Krzyża) oraz działacz partyjny, potrafił doskonale wyzyskać swoje szerokie powiązania na rzecz bogatej i wielopłaszczyznowej pracy społecznika kultury - kierował sześcioma pierwszymi edycjami Festiwalu Moniuszkowskiego w Kudowie-Zdroju, sprawował opiekę nad orkiestrami w dolnośląskich uzdrowiskach, pojawiał się jako juror na wielu amatorskich i półamatorskich konkursach, organizował Przeglądy Piosenki w Jeleniej Górze, Dni Muzyki Rosyjskiej i Radzieckiej w Lądku-Zdroju oraz Wrocławskie Spotkania Muzykujących Rodzin, a także regularnie wygłaszał referaty, prelekcje i pogadanki w domach kultury, jednostkach wojskowych, czytelniach, a nawet klubach robotniczych, starając się wten sposób dotrzeć do jak największego grona odbiorców. Pisał również recenzje z wydarzeń życia muzycznego do Gazety Robotniczej i Słowa Polskiego. W latach 1987-1990 p0nownie pełnił funkcję prorektora uczelni, a w 1988 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. W 1989 powołano go na dwa lata na szefa eksperymentalnej Katedry Artetera pii; zorganizował w tym czasie trzy sesje naukowe, poświęcone zagadnieniom tej dziedziny badań. Następnie do 1995 roku kierował pracami Katedry Wychowania Muzycznego. Oprócz wielu referatów i artykułów w zeszytach naukowych (Epoka Karola Lipińskiego, Elsner ijego uczniowie, Kantaty i oratorio w twórczości polskich kompozytorów XIX w., Znaczenie Karola Szymanowskiego w rozwoju muzyki polskiej, Wpływ muzyki na sferę psychiczną człowieka, Bez tradycji i in.), Leon Hanek opublikował kilka monografii, m.in. Chopinowskie tradycje (Wałbrzych, 1980), Ignacy Feliks Dobrzyński (Wrocław 1980), Wrocławscy kompozytorzy, muzykolodzy i publicyści (Wrocław 1985). Za swoją działalność został uhonorowany Srebrnym i Złotym Krzyżem Zasługi (1969 i 1973), odznaką Budowniczy Wrocławia (1970), Zasłużony Działacz Kultury (1970) i Zasłużony dla Dolnego Śląska, medalem Komisji Edukacji Narodowej (1978) i medalem za Zasługi dla Obronności Kraju (1974) oraz Krzyżem

Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1985). Zmarł 21 listopada 2013 roku.

BARBARA HESSE-BIIKOWSKA

Barbara Hesse-Bukowska urodziła się 8 lutego 1930 roku w Łodzi w rodzinie o tradycjach muzycznych. W 1938 roku wstąpiła do warszawskiego Konserwatorium, a od 1940 roku kontynuowała naukę

w tajnej szkole muzycznej Stanisława Kazuro, w klasie fortepianu jego żony Margerity Trombini, u której studiowała również po wojnie, już w ramach Państwo-

wej Wyższej Szkoły Muzycznej, uzyskując w 1949 roku dyplom z najwyższym odznaczeniem. Zdobyła II nagrodę na IV Konkursie Chopinowskim w Warszawie w 1949

roku. Koncertowała wielokrotnie w niemal wszystkich krajach Europy, a także na innych kontynentach. Odbyła tournée jako solistka z Orkiestrą Filharmonii Narodowej i Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia, współpracowała z takimi dyrygentami, jak m.in. Rowicki, Skrowaczewski,

Abendroth, Masur czy Boult. W 1962 roku otrzymała International Music Award. The Harriet Cohen Piano Medal. Dla uznanych wytwórni płytowych (m.in. Polskie Nagrania, Lumen, Le Chant du Monde, Deu-

tsche Grammophon) nagrała albumy dzieł Chopina, Szymanowskiego, Paderewskiego i Różyckiego. Wielokrotnie zasiadała w jury międzynarodowych konkursów pianistycznych (w Warszawie, Paryżu, Leeds, Palm Beach, Hamamatsu, Tokio, Sofii, Wilnie i Barcelonie). Opiekowała się Międzynarodowym Festiwalem Chopin w barwach jesieni w Antoninie oraz stworzonym i dofinansowywanym przez siebie Festiwalem Pianistycznym w Busku-Zdroju. Otrzymała wiele państwowych nagród i odznaczeń, z których najważniejsze to Złoty Krzyż Zasługi (1952), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1954) i Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2010). ,Z wrocławską PWSM była związana w latach 1963-1973, od 1964 roku na stanowisku docenta. W latach 1965-1969 pełniła funkcję

kierownika Katedry Fortepianu. Zmarła 9 grudnia 2013 roku.

MAREK 'I'RACZ

Marek Tracz urodził się 5 kwietnia 1936 roku w Grudziądzu. Rozpoczętą w Gdańsku na-

ukę gry na organach kontynuował w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej we Wrocławiu, po ukończeniu której wstąpił w 1954 roku na Wydział Pedagogiczny wrocławskiej Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej. Po uzyskaniu dyplomu w 1958 roku podjął studia na drugim kierunku, w klasie dyrygentury symfonicznej prof. A. Kopycińskiego, utrzymując się przy tym początkowo z pracy nauczyciela śpiewu w kilku wrocławskich szkołach podstawowych. W 1961 roku został zatrudniony w Państwowej Średniej Szkole Muzycznej, od tego samego roku prowadził też przez kilka lat Zespół Pieśni i Tańca Wrocław oraz założony przez siebie Chór Politechniki Wrocławskiej. Po ukończeniu studiów dyrygenckich został na rok zaangażowanyjako dyrygent i kierownik muzyczny Operetki Dolnośląskiej, a w 1964 roku związał się na prawie trzydzieści lat z Państwową Orkiestrą Symfoniczną w Opolu, początkowo jako drugi dyrygent, później pierwszy dyrygent i kierownik artystyczny, a wraz z przekształceniem zespołu w Państwową Filharmonię im. J. Elsnera - równieżjej dyrektor, doceniany zarówno za bardzo wysoki poziom organizowanych koncertów,jak i za racjonalne gospodarowanie budżetem. W 1965 roku podjął pracę we wrocławskiej PWSM, prowadząc zajęcia dyrygowania na Wydziale Wychowania Muzycznego. Od 1969 roku kierował studencką orkiestrą symfoniczną, znacząco podnoszącjej poziom i występując z nią również poza murami

uczelni. Dokonał z nią m.in., przy współudziale chóru akademickiego, prawykonania kantaty Opamiętajcie się Tadeusza Natansona (1969). Po przewodzie kwalifikacyjnym uzyskał w 1972 roku stanowisko adiunkta, a w 1981 został mianowany docentem.

W tym samym roku wybrano go (w wyniku pierwszych demokratycznych wyborów) na Rektora uczelni, w 1984 roku zrezygnowałjednak z pełnienia tej funkcji ze względu na zły stan zdrowia. Zawiesił również na dwa lata działalność pedagogiczną, by w 1986 roku ostatecznie ustąpić z zajmowanego na uczelni stanowiska. Przez cały okres swojej pracy w PWSM prowadził intensywną działalność artystyczną, nie tylko jako dyrygent opolskiej Filharmonii, ale też zapraszany na występy do wielu miast Polski (Szczecin, Łódź, Bydgoszcz, Piotrków Trybunalski) i za granicę (Niemcy, Austria, Włochy i in.). Dokonał kilku nagrań, m.in. z Wielką Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach. Był również sprawnym organizatorem życia muzycznego - zapoczątkował doroczne Opolskie Dni Muzyki Oratoryjnej oraz promującą uzdolnioną młodzież szkół muzycznych Opolszczyzny akcję Musica uiua. W latach 1982-1990 Marek Tracz pełnił funkcję kierownika muzycznego i pierwszego dyrygenta Opery Wrocławskiej, przygotowując szereg spektakli, wtym kilka premier (m.in, Króla Rogera Karola Szymanowskiego). Następnie objął kierownictwo muzyczne Ballet Classique de Paris. Od 1989 roku co roku odbywał z założonymi przez siebie zespołami Opera Polska i Silesian Singers and Players koncertowe tournée po krajach Europy Zachodniej, prezentując głównie XIX-wieczny repertuar operowy i oratoryjny. Pomimo narastających problemów zdrowotnych (był zmuszony prowadzić orkiestrę jedną ręką) pozostał do końca życia aktywnym i inspirującym dyrygentem, występującym w najbardziej prestiżowych europejskich salach, jak Filharmonia Berlińska, norymberska Meistersingersaal czy wiedeński Musikhaus. Jego działalność była wielokrotnie nagradzana, m.in. odznakami Zasłużony dla Opolszczyzny (1972), Zasłużony Działacz Kultury (1974) i Złotym Krzyżem Zasługi (1975). Zmarł 6 lipca 2013 roku.

OLGA RUSINA

KS. JANUSZ CZARNY

JAREMA KLICH

;' w)

Olga Rusina (Roussina) urodziła się 30 lipca 1955 roku w Furmanowie na terenie

byłego Związku Radzieckiego. W 1974 roku ukończyła Liceum Muzyczne przy Konserwatorium Moskiewskim, a w 1979 roku

Konserwatorium Moskiewskie w klasie prof. Jakowa Milsteina, uzyskując dyplom z wyróżnieniem. Kontynuując w tej uczelni staż asystencki w klasie prof. Sergiusza Doreńskiego, rozpoczęła równolegle pracę w Konserwatorium Muzycznym

w Jekaterynburgu, początkowo jako wykładowca fortepianu, a od 1990 roku na stanowisku docenta. W roku 1993 prze-

niosła się do Wrocławia, podejmując pracę w Akademii Muzycznej oraz Państwowym Liceum Muzycznym im. R. Bukowskiego. Zaangażowanie pedagogiczne łączyła z intensywną działalnością artystyczną. Koncertowała w wielu miastach Polski (m.in. recitale w filharmoniach w Krakowie, Gdyni, Łodzi, Szczecinie i Warszawie) i za gra-

nicą (Rosja, Niemcy, Francja, Macedonia). Z myślą o promowaniu uzdolnionej muzycznie młodzieży współorganizowała we Wrocławiu trzy edycje festiwalu Classic Premiere (2003-2005), cykl koncertów Muzyka jest trendy oraz Festiwal Młodych Pianistów Premia w Łodzi. Wydała dziewięć albumów płytowych z muzyką Chopina, Beethovena, Schumanna, Liszta, Rachmaninowa, Czaj-

kowskiego oraz nienagrywanymi dotąd utworami XIX-wiecznej kompozytorki Tekli Bądarzewskiej. Zmarła 7 maja 2013 roku.

Janusz Czarny urodził się 23 stycznia 1957 roku w Laskowicach Oławskich. Po ukończeniu wrocławskiego Seminarium i uzyskaniu święceń dwa lata posługiwał jako wikariusz w parafii pod wezwaniem św. Jerzego w Wałbrzychu. Następnie został skierowany na studia na Wydziale Teologii Chrześcijańskiej Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, a w 1992 obronił dysertację pt. Jana Pawła II wizja cywilizacji miłości i jej filozoficzne implikacje, uzyskując stopień doktora teologii. Przez wiele lat był cenionym przez studentów wykładowcą na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu, chętnie zapraszanym na sympozja i akademickie rekolekcje. Był ponadto dyrektorem Papieskich Dzieł Misyjnych w archidiecezji oraz prefektem, a następnie wicerektorem Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego. W 1996 roku został proboszczem parafii pod wezwaniem św. Jana Apostoła, a w 2003 roku - parafii pod wezwaniem św. Jadwigi na wrocławskim Kozanowie. Współpracował z Radiem Rodzina itygodnikiem katolickim Niedziela. ZAkademią Muzyczną im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu był związany w latach 2009-2013, prowadząc wykłady z historii filozofii. Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 3 marca 2014 roku.

Jarema Klich urodził się 29 stycznia 1968 roku we Wrocławiu. W 1992 roku ukończył

studia w klasie gitary prof. Piotra Zaleskiego ijuż od tego roku podjął w uczelni pracę wykładowcy. W 1995 roku zdobył drugą nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Gdańskie Spotkania Gitarzystów. Po przewodzie kwalifikacyjnym I st. uzyskał w 2001 roku stanowisko adiunkta. Ponadto od 1994

roku był przez kilka lat zatrudniony jako nauczyciel gitary w Szkole Muzycznej II st. w Głogowie, a następnie w Zespole Szkół Muzycznych w Legnicy. Dużo koncertował. W duecie z Krzysztofem Pełechem występował w wielu krajach Europy i na innych kontynentach (m.in. w Egipcie, Indonezji, Malezji, Chile), grając głównie muzykę Ia-

tynoamerykańską i filmową. Nagrali razem dwie płyty: Krzysztof Pełech 8 Jarema Klich (1996) oraz Kris er Yarema Duo (2006). Wspólnie założyli też Wrocławskie Towarzystwo Gitarowe. Jarema Klich byłjednym z twórców i organizatorów międzynarodowego festiwalu gitarowego Gitara+, cyklu koncertów Magia strun i Podróże po strunach oraz Letniego Kursu Gitary w Krzyżowej.

Jako jurora zapraszano go na konkursy do Nowej Soli, Bystrzycy Kłodzkiej, Zabrza, Świdnicy i innych miast. Publikował w cza-

sopiśmie Świat Gitary, wydał również zbiór opowiadań pt. Portret Briana Brei. Zmagając się z chorobą, w ostatnich latach życia był zmuszony zrezygnować z działalności koncertowej, pozostałjednak do końca aktywnym i zaangażowanym pedagogiem. Zmarł 10 stycznia 2013 roku.

[Opracowała Aleksandra Milcarz na podstawie: materiałów archiwalnych Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu; J. Subel, Wrocławska chóralistyka 1945-2000 (Wrocław 2005); A. Granat-Janki, Twórczośc' kompozytorów wrocławskich w latach 1945-2000 (Wrocław 2003); S. Dybowski, Słownik pianistów polskich (Warszawa 2003).]

AKADEMIA MUZYCZNA ›im Karola Lipińskiego we Wrocławiu

1 Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego We Wrocławiu 50-043 Wrocław

.pl. Jana Pawła II nr.2

tel. 71 310 05 00, 71 355 '5543 www.amuz.wroc.p|