GAMa nr 7/8 / grudzień 2002 - czerwiec 2003

czerwiec 20 ISSN 1507-77

Maestro Kurt Masur w Akademii Muzycznei we Wrocławiu

WŁADZE AKADEMII MUZYCZNEJ im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu 'JM REKTOR 0 prof. Grzegorz Kurzyński

PROREKTORZY ‑ prof. Barbara Ewa Werner prorektor ds. naukowo-dydaktycznych $‑ adiunkt Krystian Kiełb prorektor ds. studenckich

DZIEKANI I PRODZIEKANI

SENAT JM Rektor

Prorektorzy Dziekani

° Wydział Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii dziekan: prof. dr Maria Zduniak prodziekan: adiunkt z kwalif. II st. Jan Wichrowski, prof. $‑ Wydział Instrumentalny dziekan: prof. Mieczysław Stachura prodziekani:

Przedstawiciele samodzielnych procowników

naukowo-dydaktycznych prof. Tadeusz Górny

prof. Jerzy Mrozik prof. Marek Pijarowski prof. Grażyna Pstrokońska-Nawratil prof. Zofia Urbanyi-Krasnodębska prof. Jacek Wota prof. Piotr Zaleski

adiunkt z kwalif. II st. Urszula Marciniec-Mazur st. wykł. Lidia Brzoza ° Wydział Wokalny dziekan: adiunkt z kwalif. II st. Piotr Łykowski

prodziekan: adiunkt z kwalif. II st. Bogdan Makai

adiunkt z kwalif. II st. Jan Wichrowski, prof.

$‑ Wydział Edukacji Muzycznej

adiunkt z kwalif. adiunkt z kwalif. adiunkt z kwalif. adiunkt z kwalif. adiunkt z kwalif.

dziekan: doc. Halina Bobrowicz, prof. prodziekan: adiunkt z kwalif. H st. Helena Tomaszek-Plewa

KIEROWNICY KATEDR I ZAKŁADÓW

II st. Maria Czechowska-Królicka II st. Ewa Czermak II st. Barbara Orłukowicz II st. Ewa Prawucka II st. Helena Tomaszek-Plewa

$‑ Katedra Kompozycji i Teorii Muzyki

- prof. Grażyna Pstrokońska-Nawratil $‑ Katedra Fortepianu - prof. Grzegorz Kurzyński

$‑ Katedra Instrumentów Smyczkowych - prof. Lidia Grzanka-Urbaniak

Przedstawiciele pomocniczych pracowników naukowo-dydaktycznych adiunkt Ewa Grygar adiunkt Zbigniew Łuc adiunkt Dariusz Paradowski

$‑ Katedra Instrumentów Dętych i Perkusji

adiunkt Piotr Rojek

- prof. Jerzy Mrozik ° Katedra Kameralistyki

st. wykł. Lidia Brzoza Ist. wykł. Kazimiera Olejniczak

- prof. Alicja Faryniarz ° Katedra Wokalistyki - adiunkt z kwalif. II st. Ewa Czermak ‑ Katedra Edukacji Muzycznej ~ adiunkt z kwalif. II st. Helena Tomaszek-Plewa $‑ ,

st. wykł. dr inż. Ryszard Tomczyk $J $J Przedstawiciele studentów (rok akad. 2002/03) Anna Bernacka Jarosław Jaworek , Aleksandra Orłukowicz ;Bartosz 'Senczak

$‑ Katedra Chóralistyki i Prowadzenia Zespołów

- prof. Zofia Urbanyi-Krasnodębska $‑ Zakład Historii Śląskiej Kultury Muzycznej - prof. dr Maria Zduniak

$‑ Przedstawiciele odministracii

' Zakład Muzykoterapii Ogólnej i Stosowanej

,Irena Szczurek $‑ Ewa Żyłko

- dr hab. nauk med. Sławomir Sidorowicz, prof.

$‑ Zakład Klawesynu, Organów i Akordeonu - prof. Marta Czarny-Kaczmarska 0 Zakład Muzyki Jazzowej

- prof. Mieczysław Stachura $‑ Międzywydziałowa Pracownia Muzyki Dawnej - koordynator: adiunkt Andrzej Kosendiak $‑ Zespół Nauk Humanistycznych - koordynator: ks. dr Waldemar Irek

Członkowie Senatu z głosem doradczym '

mgr Maria Bąk

mgr Marek Cebulski mgr Edyta Gulanowska mgr Małgorzata Strug

st. wykł. Marian Szczebak st. wykł. Irena Zathey-Tom

Na okładce: Kameralny Zespół Wokalny „Senza Rigore” pod dyrekcją adiunkt Jolanty Szybalskiej-Matczak. Zdjęcie wykonano w Oratorium Marianum podczas koncertu inaugurującego VI Dolnośląski Festiwal Nauki w dniu 11 września 2003 (fot. Łukasz Tinschert)

sms TREŚCI Drodzy Czytelnicy, SYLWETKI 2

Wierzę w umysł Rozmowa z JM Rektorem prof. Grzegorzem Kurzyńskim

Lata trudne ‑‐ lata twórcze Rozmowa z prof. Jerzym Mrozikiem

WYDARZENIA 12 Dorota Kanafa Maestro Kurt Masur

w Akademii Muzycznej we Wrocławiu 14 Dorota Kanafa Concours Moderne 2002 15 Grzegorz Kurzyński Concours Moderne 2003 16 Dorota Kanafa Ku europeiskiel integracii edukacyinei 16 Grzegorz Kurzyński Dlaczego 3 + 2?

16 Fragment Deklaracji Bolońskiej 17 Maria Brzuchowska

Współpraca zagraniczna wrocławskie] Akademii 18 Jubileusze prof. luciana Laprusa i prof. Tadeusza Zatheya

KONCERTY 20 Dorota Kanafa Koncerty Akademickiel Orkiestry

Symionicznel Zamknięcie sezonu pod batutą Ulricha Nicolai 22 Dorota Kanafa Nowe cykle koncertowe 23 Lidia Grzanka-Urbaniak Michał Micker

Smyczki w roli głównei 24 Lidia Grzanka-Urbaniak Koncerty wymienne Katedry Instrumentów Smyczkowych 24 Paweł Zawadzki Pianiści koncertuią 25 Ewa Grygar Kronika koncertowa Wydzialu Edukacii Muzyczne]

26 Irma Olejnik Senza Rigore?

26 Marzena Szczepańska-Modrzejewska Międzywydziałowa Sekcia Fortepianu Ogólnego 27 Bogumiła Gajewska Polsko-wloskie „Małżeństwo"

DE MUSICA 30 Andrzej Wolański Wagneriana

KONFERENCJE NAUKOWE 28 Dorota Kanafa Propagulmy polską muzykęl 29 Irena Zathey-Tom

Francuskie metody kształcenia słuchu 32 Dorota Kanafa IV Międzynarodowa

Sesja Naukowa z cyklu Karol Lipiński - życie, dzialalność, epoka 33 Dorota Kanafa W kręgu twórczości organowei Moxa Regera 35 Helena Cesarz XXX-lecie Zakładu Muzykoterapii

zapewne znane jest Państwu uczucie towarzyszące pogoni za czasem, który zbyt szybko ucieka i zagarnia wraz z sobą dziesiątki przypisanych mu spraw. Taki właśnie stan wielokrotnie był moim udziałem wminionym roku akademickim w trakcie pracy nad nowym numerem „GAMy”. Kolejne miesiące przynosiły coraz to nowe wydarzenia, a ograniczone możliwości czasowe spowodowane różnymi obowiązkami nie pozwalały mi . opracowywać tych tematów na bieżąco. Dzięki wakacjom udało się nieco odrobić dystans i tym sposobem dociera do rąk Państwa podwójna (mogłaby właściwie być potrójna...) edycja pisma, dokumentująca życie naszej Akademii w okresie od marca 2002. do czerwca 2003.

A działo się w tym czasie niemało: nastąpiła zmiana władz uczelni, miały miejsce wydarzenia o randze międzynarodowej, wprowadzono zmiany organizacyjne do przebiegu studiów, pedagodzy i studenci odnieśli szereg sukcesów, odbyły się sesje naukowe, koncerty, kursy, konkursy... O tym wszystkim informuje bieżące wydanie „GAMy”. Jednak życie toczy się w zawrotnym tempie i w połowie września, gdy oddaję ten numer do druku, już pojawiają się kolejne tematy! Można by zatem jeszcze napisać o sukcesach Big-bandu, o udziale naszej uczelni w VI Dolnośląskim Festiwalu Nauki, o Międzynarodowej Akademii Marimby czy o nowych wykonaniach utworów naszych kompozytorów. Proszę te wątki potraktować jako zapowiedź następnego numeru, który ukaże się... właśnie, kiedy?

Chciałoby się, by „GAMa" stała się pismem bardziej aktualnym i ukazywała się częściej.

I tu dobra wiadomość: chęć pracy nad naszym pismem zadeklarowali studenci. Mam nadzieje, że przedwakacyjne rozmowy w tej kwestii zmaterializują się wformie powiększenia stanu osobowego redakcji, co przyspieszyłoby cykl opracowywania „GAMy". A tymczasem - życzę miłej lektury!

Dorota Kanafa Redaktorka „GAMy"

31 Paweł Cylulko Wrocławska muzykoterapia u podnóża Tatr

KONKURSY

POZEGNANIA 46 Maria Bąk Nasza Basia Wspomnienie o Barbarze Misiejuk

46 Krystian Kiełb

38 Dorota Kanafa II Ogólnopolski Konkurs Wokalny

Non omnis moriar Zygmunt Herembeszta

im. Haliny Haiskiei 39 Michał Micker

- wspomnienie o Profesorze

Konkurs Małych Form

AWANSE

Instrumentalnych w Katedrze Instrumentów Smyczkowych 39 Jerzy Mrozik Konkurs Małych Form Instrumentalnych w Katedrze Instrumentów Dętych i Perkusli

48 tytuły profesora sztuk muzycznych dla pracowników Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego 50 Awanse pracownikow naukowo-dydaktycznych

40 Iwona Polak Szkolny Konkurs Moniuszkowski

MŁODE TALENTY 50 Dorota Kanafa

KURSY 1Dorota Kanafa

Primus Inter Pares

RELACJE

Clarimania 2003 42 Aleksandra Rupocińska Seminarium tańca historycznego

52 Dobra passa trwa Rozmowa z prof. Grażyną Pstrokońską-

42 XXI Zimowy Kurs Wokalny w Dusznikach Zdrolu 44 Lidia Grzanka-Urbaniak Kurs skrzypcowy prot. Jadwigi

53 Agnieszka Drożdżewska Aleksandra Pijarowska Musica Polonica Nova 2002

Kaliszewskiel 44 Paweł Zawadzki Kursy pianistyczne 44 Dorota Kanafa

Janos Balint gosciem flecistów

DYDAKTYKA 45 Agnieszka Franków-Żelazny Tomasz Maleszewski Studenci - dzieciom

-Nawratil

55 Dorota Kanafa

Weber znów we Wrocławiu 56 Jarema Klich

Miedzy Andomi a brzegiem oceanu 57 Aleksandra Rupocińska Bruksela - mekka artystów 58 Dorota Kanafa

Phenian zdobyty

NAGRODY 60 Nagrody pedagogów I studentów

etki

WIERZĘ W UMYSŁ Rozmowę z JM Rektorem

prof. Grzegorzem Kurzyńskim relacionuie Dorota Kanafa Grzegorz Kurzyński - pianista, absolwent Państwowej Wyższei Szkoły Muzycznei we Wrocławiu, Królewskiego Konserwatorium w Brukseli oraz Juilliard School of Music w Nowym Jorku. Koncertował w kraju i za granicą: w Anglii, Austrii, Belgii, Czechosłowacii, Holandii, luksemburgu, Rosii, Szwaicarii, Ukrainie, we Włoszech, w Stanach Ziednoczonych i Australii. Dokonał licznych nagrań płytowych, radiowych i telewizyinych. Jest iurorem krajowych i międzynarodowych konkursów pianistycznych. Od roku 1972 prowadzi klasę fortepianu w Akademii Muzycznei 'we Wrocławiu, od 1996 równiez' w Akademii Muzycznej w Poznaniu.

Tytuł naukowy profesora sztuk muzycznych uzyskał w 1992 roku. Od roku 2001 iest kierownikiem Katedry Fortepianu Akademii Muzycznei we Wrocławiu. W Ia-

tach 1999-2002 pełnił funkcję prorektora ds. naukowo-dydaktycznych, a od września 2002 r. iest rektorem wrocławskiej Akademii Muzycznej.

Każdy, kto chciałby sportretować profesora Grzegorza Kurzyńskiego, musi zmierzyć

Zaznacza, że kształcił się równolegle wdwóch szkołach - ogólnokształcącej imuzycznej, co jego zdaniem gwarantuje

się z niełatwym problemem: jak ukazać

wizerunek człowieka, dla którego istotą

szersze horyzonty. Spośród poznańskich nauczycieli ze szczególną sympatią wspomina panią Marię Służewską, która uczyła go gry na fortepianie w średniej szkole muzycznej, a także nauczycielkę solfeżu -panią Stanisławę Szeligowska. Jednak

życia jest ruch? Ruch oczywiście rozumieć

można jako pokonywanie przestrzeni określanej współrzędnymi na mapie. Ten aspekt w życiorysie naszego rektora nie tak trudno ogarnąć_ Sam Grzegorz Kurzyński określa siebie jako wagabundę i obieżyświata. Kształcąc' się, koncertując, reprezentując uczelnię, wreszcie ucząc innych -przernierzył we wszystkich możliwych kierunkach Polskę, odwiedził większość

w czasach licealnych Grzegorz Kurzyński nie wiązał swojej przyszłości z muzyką, zamierzał raczej zostać architektem. Prze-

łomowym wydarzeniem był sukces, jaki odniósł na Ogólnopolskich Przesłuchaniach Pianistycznych w Białymstoku. Od

krajów Europy i inne kontynenty. W Akademii też można go naZWać „rektorem

wruchu”. Lubi pootwierane drzwi i szeroką przestrzeń. Lepiej czuje się w swej pracy, mogąc poruszać się po uczelni niż urzędując za biurkiem. Ale ruch tkwi też głęboko w samej naturze Grzegorza Kurzyńskiego i przekłada się na wewnętrzną dynamikę w jego działaniu.

Trudno zamknąć portret prof. Grzegorza Kurzyńskiego w jednym ujęciu. Posłużmy

Fat Kajetan Mazur

ojciec był dyrektorem Liceum Plastycznego w Poznaniu, wykładał też w Akademii

Sztuk Pięknych, mama zaś zajmowała się

śpiewem. Od najmłodszych lat Grzegorz Kurzyński wykazywał dobry słuch i zain-

się zatem - jak w filmie - całą sekwencją

teresowanie muzyką, rozpoczął więc nau-

różnych obrazów. Zatrzymajmy spośród nich te kadry, które o naszym rektorze

kę gry na fortepianie.

ska Państwowa Wyższa Szkoła Muzyczna.

P0 trzecim roku studiów wklasie prof.

Ireny Wyżykowskiej-Mondelskiej posta-

nowił szukać nowych inspiracji do dalszego rozwoju i przeniósł się do Wrocławia.

Do dziś utrzymuje jednak stały kontakt z Poznaniem, prowadząc klasę fortepianu w tamtejszej Akademii Muzycznej, wcze-

śniej pracując także z uczniami poznań-

zdzieciństwem,`dziś już miejsc-symboli.

Wdzięczny jestem rodzicom za to, że nie podchodzili do mojej edukacji muzycznej w sposób tak rygorystyczny, jak to się dziś częstoispoiyka. Zresztą sama szkoła była inna niż dzisiejsze - zdominowane przez konkursy i żelazny reżim pracy; wtedy chodziło raczej o harmonijny rozwój

Wzrastał tam w otoczeniu, w którym

ogólny, dla dobra którego musiał istnieć

dowicza w Państwowej Wyższej Szkole

normą była wrażliwość na sztukę: jego

też czas na inne sprawy.

Muzycznej we Wrocławiu. Po ich ukończe-

mówią najwięcej.

Poznań - początki

Poznań jest dla Grzegorza Kurzyńskiego pełen miejsc magicznych związanych

2

JM Rektor pro( Grzegorz Kurzyński

tego momentu myśl o poświęceniu się pianistyce zaczęła w jego planach dominować. Kolejnym etapem edukacji Grzegorza Kurzyńskiego stała się więc poznań-

CAMI: amuàrZDaJ

skiej „Szkoły Talentów”.

Wrocław, Bruksela - droga do profesionalizmu

Dalsze studia odbył Grzegorz Kurzyński pod kierunkiem prof. Włodzimierza Obi-

sylvotkt

niu zatrudniony został jako asystenti od tej pory związany jest na stałe z wrocławską uczelnią. Tutaj zetknął się też z prof. Wiktorem Mierżanowem, pianistą i pedago-

Grzegorz Kurzyński nie miał „osiągnięć” dorównujących sukcesom pianistycznym.

W efekcie ze stypendium skorzystał kto inny.

jakie poznałem wcześniej, amerykańscy pedagodzy szukają rozwiązań problemów pianistycznych w sferze bardziej racjonalnej, wychodząc z założenia, że

wszelkie niepowodzenia mają swoją

giem z konserwatorium moskiewskiego,

który w tym okresie, obok prof. Obidowicza, miał największy wpływ na rozwój

Jako człowiek ambitny postanowiłem sobie, że do Stanów i tak kiedyś pojadę.

konkretną przyczynę warsztatową. Oczywiście, niczego się nie osiągnie bez

jego sztuki pianistycznej.

Wyruszyłem tam po studiach w Brukseli, nie subsydiowany przez nikogo, z mglistą obietnicą, że jeśli tylko zdam egzaminy

poziomie muzykalność nie podpowie

Trzykrotnie uczestniczyłem w kursach pianistycznych prowadzonych przez prof. Mierżanowa. Zawsze doskonale się rozumieliśmy i - myślę, że mogę tak powiedzieć - nawzajem się ceniliśmy. To właśnie on naprowadził mnie na najbar-

dziej profesjonalną ścieżkę w moim życiu

wstępne, otrzymam pomoc finansową

wszystkiego. Tu niezbędny jest warsztat, aten z kolei polega na ścisłej logice.

od Fundacji Kościuszkowskiej. Egzaminy zdałem, ale wtedy okazało się, że wspar-

Konieczna jest świadomość wszelkich procesów, jakie zachodzą wtrakcie gry,

cie obiecane przez Fundację nie wystar-

gdyż wtedy łatwiej jest odnaleźć przy-

cza nawet na przeżycie. Tymczasem

czyny popełnianych błędów. Sądzę, że takie praktyczne podejście to szczególna wartość szkoły amerykańskiej.

wą prof. Mierżanowa postanowiłem wy-

głównym moim wydatkiem była opłata za studia, sięgająca niebotycznej kwoty i? 000 dolarów rocznie.` Rezygnacja nie

ruszyć na Zachód, by dalej się kształcić.

wchodziła jednak w rachubę. Pierwsze

zawodowym. Po części właśnie za namo-

Ta dalsza edukacja przybrała formę stypendium rządu belgijskiego i rocznej nauki wKrólewskim Konserwatorium wBrukseli. Tam Grzegorz Kurzyński trafił pod skrzydła Jean Claude'a Vanden-Eyndena.

Był niewiele starszy ode mnie, ale już wtedy' błyszczał na europejskim firmamencie pianistycznym. Studia w Belgii wspominam jako rok niezwykle pracowity, gdyż postanowiłem nie tylko zaliczyć

pobyt stypendialny w Brukseli, ale uzyskać dyplom ukończenia tamtejszego

konserwatorium. W tym celu musiałem zdać egzaminy z wszystkich przedmiotów, co wnormolnym toku rozkłada się na cztery lata.

Dzięki swemu uporowi zdał je z najlepszymi ocenami. Droga, która otwierała się po dokonaniu tego wyczynu, wiodła już tylko za ocean.

czonego - gwarancja najwyższego pozio-

mu studiów i otwartych drzwi do artystycznej kariery. Grzegorz Kurzyński mógł znaleźć się w Nowym Jorku kilka lat wcześniej, gdyż jako laureat tzw. Estrady Młodych, czyli konkursu towarzyszącego Festiwalowi Pianistyki Polskiej w Słupsku, uzyskał nagrodę w formie stypendium na podjęcie studiów w Stanach Zjednoczo-

Według takiego modelu staram się teraz uczyć moich studentów.

trzy miesiące pobytu w Nowym Jorku były bardzo trudne. Przetrwałem je dzięki pomocy mojego profesora Josepha Kolichsteina i... uczelnianych portierów, którzy patrzyli przez palce na to, jak przemykam korytarzami „Juilliord”, by móc dostać się

Ale Nowy jork to nie tylko „Juilliar ”. To dziesiątki sal koncertowych i występy całej światowej czołówki pianistów.

do sal fortepianowych ićwiczyć. Studiowałem wtedy nielegalnie, bo po prostu za to nie zapłaciłem. Ale postanowiłem się

Starałem się nie przeoczyć żadnego znaczącego koncertu, bo w muzyce

nie poddawać.

Nowy Jork - szkoło słuchania

słuchanie jest równie znakomitą szkołą, jak ćwiczenie. Trzeba jednak wiedzieć,

Nie było to jednak łatwe w sytuacji, gdy noce trzeba było spędzać na gazetach wpiwnicach Brooklynu, a w najlepszym razie w kilkunastoosobowym pomieszczeniu zajmowanym przez nielegalnie pracujących w USA Polaków. Równolegle ze studiami i borykaniem się z codziennymi problemami trzeba było podjąć intensywne poszukiwania sponsora. W tym czasie Grzegorz Kurzyński wysłał do różnych instytucji ponad 70 listów z prośbą o pomoc. Upragniona odpowiedź nadeszła z Fundacji Barbary Piaseckiej-Johnson.

Nowy Jork - Juilliord School of Music Cóż tak przyciąga młodych muzyków z całego świata właśnie do Nowego jorku?

Oczywiście juilliard School of Music. To nazwa magiczna dla każdego wtajemni-

muzykalności, ale na profesjonalnym

czego słuchać: należy skupić się na pulsacji. Ona mówi o wszystkim. Na niej jest zbudowana interpretacja, a cały wyraz wypływa właśnie z pozornie niezauważal-

nych przyspieszeń i zwolnień. Pulsacja to serce muzyki, jej życie. Gdy brak właściwej pulsacji - szwankuje pedalizacja, pojawiają się niedociągnięcia techniczne;

tak musi się dziać, gdy nie ma zgodności polegającej na wykonaniu właściwego ruchu we właściwym czasie. Moim idolem

w czasach nowojorskich był - i pozostaje nadal - Vladimir Horowitz. Nie z powodu jego ekscentryczności. Fascynowało'mnie

Dzięki temu wsparciu moja sytuacja

u niego właśnie najgenialniejsze chyba

z dnia na dzień zmieniła się diametralnie.

wyczucie pulsu. Wzorem może być też Murray Perahia, nieskazitelny pod każ-

Stało się tak, jak w hollywoodzkich bajkach: z nizin Green Pointu trafiłem w sam środek Manhattanu, gdzie mogłem zamieszkać niemalże w sąsiedztwie aparta-

mentów Vladimira Horowitza.

W Nowym Jorku Grzegorz Kurzyński spędził dwa lata, ukończył professional study w Juilliard School of Music pod kierunkiem prof. Josepha Kalichsteina.

Pracowali też z nim dwaj inni znakomici pianiści: Malcolm Frager i Abbey Simon.

dym względem, czytelny i najbardziej wśród pianistów harmonijny. A poza nimi? Nie przepadam za wydawaniem ocen. Wielu jest pianistów bardzo dobrych, w pewnych wymiarach wręcz świetnych, ale tylko prawdziwi arystokraci

ducha potrafią poruszyć do głębi. Gdy słuchało się np. Wilhelma Backhausa, to potem blednie każde inne doznanie.

Taka jest reakcja na wielkość unoszącą się nad estradą w każdym wymiarze, wielkość, wobec której nic nie znaczą

nych. Działo się to jednak w czasach, gdy o możliwości skorzystania z tego rodzaju

To właśnie amerykańska szkoła ukształ-

wyróżnień decydował stopień zaanga-

towała moje pojęcie o pracy pianisty.

drobne niedociągnięcia. Warto przeżyć coś takiego, bo zyskuje się wtedy punkt

żowania politycznego, a na tym polu

Wodróżnieniu od szkół europejskich,

odniesienia do wszystkiego, co mianuje GAMa ::awkm

3

sylwetki

się sztuką. Zaczyna się też rozumieć, do czego należy dqżyć na swojej własnej drodze.

Stany Zjednoczone kuszą niejednego `artystę perspektywą kariery i przysło-

wiowego amerykańskiego sukcesu.

Dyplom Juilliard School of Music otwiera wiele możliwości. Po ukończeniu tej uczelni otrzymałem kilka interesujących propozycji pracy w Ameryce, ale nie

miałem dylematów, czytam pozostać, czy wracać do kraju. Uważałem i wtedy, i teraz, że miejsce Polaka jestw Polsce. $‑

otwierać co najmniej kilka dróg dalszego kształcenia. W tym zakresie mamy jeszcze co nieco do zrobienia, zwłaszcza w dziedzinie muzyki dawnej, jazzu, muzyki elektronicznej. Mam także kilka innych pomysłów, bo sądzę, że onaszej przyszłości decydować będzie m.in. powołanie wielu specjalności i specjalizacji.

Sylwetka absolwenta-omnibusa znającego się na wszystkim odchodzi wprzeszłość. Trzeba specjalizować się wkonkretnych, wąskich dziedzinach, być może w kilku jednocześnie, ale o jasno zary-

nego fortepianu. Poza tym jest wiele genialnych utworów różnych kompozy. torów, jak choćby Ballady op. lO Johannesa Brahmsa. Nie najwyżej cenię Liszta.

Oprócz Sonaty h-molI i kilku utworów z ostatniego okresu twórczości jego mu-

zyka jest przykładem czczej retoryki. Gdy słyszę etiudy Liszta, natychmiast zasypiam.

Jak każdy, Grzegorz Kurzyński słucha też muzyki dla relaksu. Ceni dobrych jazzmanów, choć sam woli bardziej zorgani-

Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego Naszą Akademię ocenia prof. Grzegorz

Kurzyński w kontekście całego ośrodka wrocławskiego.

Nie wyobrażam `sobie własnego życia winnym miejscu niż Wrocław. Sporo podróżuję po'świecie, znam doskonale wiele różnych miast i na tym tle widzę, że Wrocław jest miejscem szczególnym. Jest tyglem różnorodności, w którym życie toczy się wartko`, a ciekawe pomysły mają szansę realizacji. Wyczuwa się tu duży potencjał możliwości i perspektywy dynamicznego rozwoju. Naszą Akademię postrzegam właśnie przez pryzmat takiego pejzażu. Wrocław, ze względu na swe położenie, jest pierwszym ogniwem łą-

czącym Polskę z Zachodem. Jako ośrodek o świetnie rozwiniętej strukturze edukacyjnej, możemy po wejściu do Unii Europejskiej przyciągnać wielu zagranicznych studentów. Już dziś, gdy przyjeżdżają do nas rektorzy zachodnich uczelni,

sowanym profilu. Wiem, że ten dwustopniowy model budzi u nas pewną nieufność, ale skoro sprawdza się znakomicie winnych krajach, dlaczego miałby zawieść u nas?

sq zdumieni tym, co tu mogą zobaczyć.

Przy fortepianie}

Sq zaskoczeni wielkością Akademii, wysokim poziomem nauczania, na ogół wyjeżdżają stąd oczarowani. Musimy oczywiście jeszcze sporo zdziałać, by dorównać standardom europejskim i być konkurencją dla zagranicy, ale wiele już uczyniono, byśmy mogli nie bać się przyszłości i bez kompleksów egzystować w silnym świecie unijnym. Przede wszystkim musimy spełniać postulaty Deklaracji Bolońskiej. lch wyrazem jest organizacja studiów według dwustopniowego systemu, tworzonego przez licencjat i studia magisterskie. Licencjat to podłoże, które powinno wystarczyć jako przygotowanie

do podstawowej działalności zawodowej.

Celem studiów magisterskich jest natomiast osiągnięcie pełnego profesjonalizmu. Stopień licencjacki ma w założeniu 4

GAMa matiit: 2003

zowane formy muzykowania. Lubi sięgać do nagrań murzyńskich zespołów muzyki popularnej, wsłuchiwać się w brzmienie znakomitych głosów i świetnych aranżacji.

Twierdzi, że muzyka rozrywkowa też może osiągać wielki wymiar, absolutnie porównywalny ze sztuką poważnych sal koncertowych.

Nazwisko prof. Grzegorza Kurzyńskiego dość często kojarzone jest z muzyką

Ze studentami

Aleksandra Skriabina, którego sonaty fortepianowe wielokrotnie wykonywał.

Wielu kompozytorów pisało na fortepian, choć tak naprawdę słyszeli orkiestrę.

Lubię szczególnie tych, którzy pisali wduchu fortepianu, a więc Skriabina, Chopina, w ostatnich latach gram też sporo utworów Debussy'ego. Ale chcąc sięrozwijać, trzeba grać dzieła wszystkich wielkich kompozytorów. Przede wszystkim Bacha - to geniusz, który wyrasta ponad innych; Beethovena - choć tworzył on już w myśl innych pryncypiów; Mozarta mimo że jego emocjonalność niespecjalnie przystaje do możliwości współczes-

Pytany o to, jaki model pracy poleca swoim studentom, prof. Grzegorz Kurzyński odpowiada: Czasem trzy sesje po dziesięć minut gra-

nia dają lepszy efekt niż osiem godzin.

Warunkiem powodzenia w ćwiczeniu jest koncentracja. Przy tym także wyobraźnia: to ona ma podsuwać ostateczny obraz dźwiękowy, do.. którego trzeba dążyć.

A cel trzeba mieć jasno określony. Poza tym w muzyce konieczna jest inteligencja - tu podzielam poglad uczennicy Chopina Marceliny Czartoryskiej. Chcąc być dobrym muzykiem, trzeba stale poszerzać

sylwetki

swoje horyzonty, starać się wiedzieć

więcej i więcej. Jako jedną z dróg rozwoju polecam studentom czytanie dobrej literatury. To niewiarygodne, jak czytanie potrafi zmienić sposób myślenia człowieka, rozszerzyć zakres postrzegania, pobudzić wrażliwość, przybliżyć nieznane dotychczas stery; wszystko to przekłada się między innymi na lepsze rozumienie muzyki.

takim stanowisku nieuniknione. Gdy rozważam sprawy sali koncertowej, już czai się myśl o koniecznych modernizacjach w Domu Studenckim, a tuż za nią kolejne

problemy.

Do tego dochodzą istotne sprawy między-

gdy wszystkie jej elementy idealnie do siebie pasują. Żeby umieć je dopasować, trzeba dojrzeć, niemało przeżyć, nazbierać doświadczeń, a przy tym - myśleć, robić właściwy użytek z intelektu. Muzyka to byt niesamowicie logiczny, a logika jest domeną umysłu. Bardzo wierzę w umysł,

ludzkie. Według naszego rektora podstawę

bardziej niż w intuicję. To wiedza czło-

właściwych relacji z innymi powinny

wieka pozwala rozwiązywać większość problemów w muzyce. Sądzę, że czas odnajdywania w muzyce tego, co najwartościowsze, właśnie się przede mną

tworzyć trzy filary: odpowiedzialność, życzliwość i poczucie humoru.

W gabinecie rektora

Lubię ludzi i nie widzę powodu, by dążyć

otwiera. Oczywiście - na razie dojrzewa

zakładał

do jakichkolwiek z nimi zatargów. Prze-

w swoich życiowych planach, że zostanie kiedyś rektorem; do wszelkich struktur władzy miewał raczej stosunek lekceważący. Zresztą splendor przynależny funkcji

ciwnie - uważam, że powinniśmy sobie

to we mnie, w moim wnętrzu, bo sam instrument musi nieco poczekać, bym mógł poświęcić mu dość czasu. Teraz pochłania mnie przedewszystkim życie uczelni. A dokąd zmierzam na tej ścieżce? Chciałbym, by wrocławska Akademia była wiodącą uczelnią w naszym regionie Europy. Już teraz jest bardzo dobra, tylko mało widoczna. Wymaga oczywiście sporo retuszy, ale nawet dziś ma szanse, by stać się wzorem dla innych. To oczywiście

Prof.

Kurzyński

nigdy

nie

rektora w ogóle go nie interesuje, uważa

pomagać. Życie jest tak piękne i przy tym tak krótkie! Nie ma żadnego sensu tracić dany nam czas na urazy i walkę, które odwracają nasze myśli od tego, czym

ten aspekt za bardziej męczący niż przy-

naprawdę warto się zajmować.

jemny. Pełnienie funkcji rektora rozumie

jako misję.

Towarzyszy mi stale chęć czynienia czegoś dobrego dla innych. Teraz moim

celem jest kreowanie nowoczesnej uczelni spełniającej wszystkie co najmniej europejskie standardy. Poprzednia kadencja, w której byłem prorektorem, stanowiła dla mnie w tej materii znakomitą szkołę. Rektor Jerzy Mrozik stworzył mi komfortowe warunki pracy:

Spojrzenie w przyszłość Co planuję na czas przyszły? Wciąż rozwijać się muzycznie. Może zabrzmi to

moje marzenie, ale czyż marzenia się nie

trywialnie, ale muzyka jest dla mnie łormą układanki, która nabiera sensu,

spełniają?

I

mogłem poświęcić się temu, co mnie

autentycznie pasjonowała. A wciągnął mnie ogromnie temat struktury i funkcjonowania systemu szkolnictwa wyższego.

Starałem się działać na tym polu jak najbardziej kompetentnie, dlatego dużo

czytałem, jeździłem na rozmaite konterencje, rozmawiałem z wieloma osobami.

Na tej bazie opracowywałem pomysly, które później mogłem realizować wAkaclemii. Ta wiedza bardzo przydaje mi się również teraz.

Według prof. Grzegorza Kurzyńskiego praca rektora polega przede wszystkim ria tworzeniu.

Po pierwsze - trzeba mieć pomysly, po

drugie - trzeba umieć je realizować. To praca, która się nie kończy, z której nie sposób się wyłączyć. A przy tym działać trzeba pod silną presją upływającego czasu. Uczelni poświęcam olbrzymią część mojego życia, a jednak chwilami pojawia się refleksja, że gdybym był wewnętrznie lepiej zorganizowany, to być może mógłbym zdziałać jeszcze więcej.

Stale nurtują mnie myśli o tym, co powinno być jak najszybciej zrobione. To barclzo niepokojące uczucie, ale pewnie na GAMu armia 1003

5

sylwetki

Skrót sprawozdamq: z działalności uczelni, wlatach złożone prze

$J$‑

, 'of ` ›

m

I.A'rA Inonu!, I.A1'A TWOacz:

Z profesorem Jerzym Mrozikiem, rektorem wrocławskiej Akademii Muzycznej wlatach 1995-2002, rozmawia Dorota Kanafa

Asystenci, i $J

St. wykładowcy

Wykładowc

Czy w dniu 1 września 2002 r., czyli w pierwszym dnia po zakończeniu ponad siedmioletniego okresu pełnienia funkcji rektora wrocławskiej Akademii Muzycznej, towarzyszyły Panu Profesorowi jakieś szczególne emocje? Odczuł Pan ulgę, czy raczej coś na kształt nostalgii?

Nie czułem ani ulgi, ani

żalu. Po prostu -tego dnia po raz pierwszy od wielu

lat nie miałem żadnych obowiązków. Ten stan mnie nie zaskoczył, ponieważ

świadomie się do tej sy-

Powołanie $‑

tuacji przygotowywałem. prof, Jerzy Mrozik Przekazywałem rządy wuczelni najbliższemu współpracownikowi, prof. Grzegorzowi Kurzyńskiemu, który w poprzedniej kadencji był prorektorem, i czyniłem to stopniowo, każdego dnia omawiając kolejne sprawy.

Pozostał oczywiście pewien rozpęd działań, który musiał ulec wyhamowaniu. Gdy byłem rektorem, starałem się wypełniać swą funkcję bardzo solidnie. Przychodziłem do Akademii dość wcześnie, czasem musiałem odwracać głowę, by udać, że nie widzę kogoś, kto

nie zdążył dotrzeć na czas do pracy. Najpóźniej 0 9.00, a wielokrotnie i wcześniej, zajmowałem miejsce za biurkiem, przeglądając materiały związane z zaplanowanymi na dany dzień sprawami. Pierwszego

dnia września poczułem więc pewien komfort psychiczny, który zresztą nie trwał długo, gdyż nowe funkcje wymagają z mojej strony również dużego zaangażowania. W tej chwili pracuję nieco inaczej,

ale wcale nie mniej niż wtrakcie kadencji rektorskiej. Pewien niedosyt, jaki pojawił się w chwili zakończenia mojej kadencji, spowodowany był koniecznością wycofania się 2 biegu działań, jakie zainicjowałem, bądź w które byłem mocno zaangażowany, aktóre teraz pozostały już poza moim zasięgiem. Ale taka jest kolej rzeczy.

Dobrze że następuje zmiana, bo nawet przy najlepszych Chęciach, pełniąc zbyt długo jedną funkcję, można wpaść w rutynę, a to nie zapowiada nic dobrego. " Czy po siedmiu latach pełnienia funkcji rektora, czyli ponoszenia odpowiedzialności za całą uczelnię, można wewnętrznie przestać być rektorem?

sylwetki

Oczywiście przestawienie się na nowe tory odbywało się stopniowo, ale nie musiało minąć wiele dni, bym poczuł komfort zdjęcia ze mnie tej odpowiedzialności. Przede wszystkim - mam spokojniejszy sen,

bo przestały zakłócać go trudne sprawy, które wymagały zajęcia przeze mnie zdecydowanego, nieraz niewygodnego dla innych stanowiska. To bardzo obciąża psychikę. Ale trudno sprawować taką funkcję nie ponosząc z tego tytułu żadnych kosztów. Zaliczyłem więc niemało nieprzespanych nocy, ale wszystko, co złe, szybko zaciera się w pamięci, a pozostają takie chwile, które przyniosły dużo satysfakcji.

Był to niełatwy czas w moim życiu, ale twórczy i rozwijający, dlatego warto było podjąć ten trud.

Objęcie funkcji rektora Akademii Muzycznej we Wrocławiu w dniu 1 lipca 1995 I: było nie lada wyzwaniem. Przejmował Pan Profesor władzę w uczelni w najbardziej burzliwym okresie w jej dziejach.

Został Pan trzecim rektorem kadencji 1992-1995, społeczność akademic-

ka dzieliła się na dwa obozy, życie uczelni było sparaliżowane przez wielotygodniowy strajk studentów. Jaka' motywacja towarzyszyła podjęciu decyzji o kandydowaniu na rektora w tak trudnym momencie?

Na tę decyzję wpłynęło kilka przyczyn. Przede wszystkim, jak powiedziałem w trakcie exposé, wrocławska Akademia Muzyczna zawsze stanowiła istotną część mojego życia, utożsarniałem się

z nią, dlatego trudno było patrzeć z boku na to, jak zmierza ku jakiejś katastrofie o skutkach trudnych do przewidzenia. Kierowała mną autentyczna chęć uzdrowienia sytuacji i przywrócenia

normalnych warunków pracy. Postanowiłem podjąć to wyzwanie, ponieważ jestem człowiekiem, który potrafi działać z wielką determinacją. Marę w powodzenie czerpałem min. z faktu, iż z propozycją kandydowania zwrócili się do mnie w odstępie kilku dni reprezentanci obu skłóconych stron, mogłem zatem liczyć na szerokie poparcie moich poczynań. To było bardzo ważne.

Postrzegałem wtedy uczelnię jako wóz zaprzęgnięty w dwa konie, tyle że każdy z nich próbował ciągnąć ten wóz w przeciwnym kierunku. Nikomu nie zależało na tym, żeby pogrążyć Akademię, ale by kierować nią według własnej koncepcji. Zrozumiałem, że aby moja misja powiodła się, nie mogę być reprezentantem tylko jednej opcji, ale całej uczelni. Podjąłem zatem pewne konkretne działania. Przed wyborami odbyłem spotkania z wszystkimi grupami społeczności naszej uczelni, w tym także ze studentami. Były to trudne, ale szczere rozmowy. Nie prowadziłem żadnej dyplomatycznej gry, po prostu uczciwie i bez ogródek wyrażałem swoje poglądy. Ponadto starałem się zaproponować takich kandydatów na prorektorów, którzy mogliby zyskać przychylność większości elektorów. W trakcie wyborów uzyskałem sto procent głosów. Ten wynik ogromnie mnie podbudował, potwierdził bowiem słuszność postawy, jaką przyjąłem jeszcze przed wyborami. Ale oprócz tych zewnętrznych uwarunkowań, na których budowałem przeświadczenie o ostatecznym powodzeniu moich działań, istniała jeszcze bardzo silna motywacja wewnętrzna. Czerpałem ją zlicznych doświadczeń muzyka instrumentalisty. Do momentu objęcia funkcji rektora przez 25 lat byłem pierwszym flecistą solistą Melkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach. Grałem na największych estradach świata i musiałem grać w sposób, który podnosił wartość zespołu. Gdziekolwiek występowałem, w Nowym Jorku, Toldo czy Londynie, zawsze wierzyłem, że swą rolę wypełnie bardzo dobrze. Bez tej wiary nie

byłbym w stanie podołać tak wielkiej presji. Ten sam sposób myślenia towarzyszył sytuacji, gdy obejmowałem funkcję rektora.

Być może nie byłem do końca świadomy wszystkich meandrów polityki, jaką trzeba będzie stosować, ale moja wiara w sukces była silna i to ona dodawała mi wtedy sił.

sylwetki

Pierwszy rok sprawowania funkcji rektora, czyli rok 1995/96, i dwie późniejsze pełne kadencje z punktu widzenia rektorskiego fotela zapewne się różniły. Co było najistotniejsze dla każdego z tych okresów?

W lipcu 1995 r. istniała konieczność skupienia się na relacjach międzyludzkich. Pierwszy rok mojej ponad siedmioletniej kadencji upłynął zatem pod znakiem łagodzenia konfliktów i budowania lepszej atmosfery pracy. Postrzegano mnie pewnie wtedy jako rektora kom-

promisu, ale była to moja świadoma polityka. W 1996 r., po względnym unormowaniu sytuacji, naszkicowane zostały dalsze plany rozwoju uczelni w zakresie kadry, dydaktyki, wzbogacania majątku

uczelni, w tym przede wszystkim instrumentarium. Należało dążyć do likwidacji długów i polepszenia warunków pracy. Wroku 1999 długofalowe cele pozostały te same, tylko ja się już nieco zmieniłem - miałem o wiele większe rozeznanie w sytuacji wewnętrznej i zew-

nęlrznej uczelni, O wiele bogatsze doświadczenia. Mogłem zatem działać sprawniej i skuteczniej.

Dokonajmy teraz krótkiego bilansu. Co Pan Profesor uważa za swój

największy, sukces jako rektora Akademii?

Pani prof. Aleksandra Kubicz z Uniwersytetu Wrocławskiego, koordy-

natorka pierwszych Wrocławskich Festiwali Nauki, powiedziała mi przy jakiejś okazji, że moim największym osiągnięciem jako rektora było odkrycie pana adiunkta Krystiana Kiełba. Bardzo się cieszę, że moja znakomita opinia o panu prorektorze ds. studenckich znalazła

tak miłe potwierdzenie i chętnie tu tę wypowiedź cytuję. Mam oczywiście poczucie, że i inne sukcesy powiększają konto zysków tej ponad siedmioletniej kadencji rektorskiej. Dla przyszłości uczelni najważniejszą sprawą stało się zdobycie terenu pod budowę sali

koncertowej. Po *drugie -rozwój kadry naukowej. Te siedem lat to była prawdziwa eksplozja w tej dziedzinie. Następnie - bardzo znaczące poszerzenie instrumentarium. Dużym sukcesem jest też rozwój nowego kierunku, jakim jest muzyka jazzowa. Na tym polu oczywiście nie dokonałbym wiele, gdyby nie inspiracja i niezwykły

zapał adiunkta Aleksandra Mazura. Tu zresztą godzi się podkreślić, że jako rektor miałem `okazję współdziałać z wieloma osobami, z którymi współpracę cenię sobie bardzo wysoko. Nade wszystko chcę

tuzaznaczyć znakomite porozumienie z moim najbliższym współpracownikiem - profesorem Grzegorzem Kurzyńskim, prorektorem ds. naukowo-dydaktycznych, jego wielkie zaangażowanie w sprawy uczelni i naszą wzajemną inspirację. Dobrze układała się współpraca

z dziekanami wszystkich wydziałów, z kierownikami i pracownikami działów administracji, w szczególności z panią kwestor mgr Edytą Gulanowską, a także z zapewniającymi Akademii obsługę prawną: panią mecenas Stefanią Wędrychowską i panią mecenas EWą Bartoszewicz. Rezultaty naszej wspólnej pracy przyniosły wiele pożytku uczelni i są dostrzegane nie tylko przez nas samych, ale ipozytywnie oceniane przez zewnętrznych obserwatorów. Wszystkim pragnę tu raz jeszcze za ich trud podziękować, choć czyniłem to

już imiennie podczas ostatniego prowadzonego przeze mnie posiedzenia Senatu w czerwcu 2002 roku.

Gdy mowa 0 sukcesach, to oczywiście zapadły także w moją pamięć

chwile splendoru dla całej uczelni - min. koncert Akademickiej Orkiestry Symfonicznej pod batutą Maestro Kurta Masura, uroczy-

stości nadania honorowych doktoratów, inauguracje. Szczególnie miło wspominam obchodzony przez nas w maju 1998 roku jubileusz 50-lecia uczelni. Gdy widziałem, jak tej ciepłej majowej nocy beztrosko bawiliśmy się na wszystkich piętrach gmachu Akademii, uznałem, iż misja godzenia zwaśnionych stron, jaką podjąłem u progu mojego rektorowania, właśnie się zakończyła.

sylwetki

Zapewne po siedmiu latach pełnienia funkcji rektora wspomina Pan Profesor nie tylko sukcesy...

Oczywiście, jak w życiu, nie wszystko mogło układać się idealnie.

Wpewnym sensie porażką jest to, że wciąż nie mamy sali koncertowej. Poza tym - nie wszystkie specjalności naszej uczelni rozwijają

się równie dobrze i są równie konkurencyjne w skali całego kraju. Są dziedziny, które odstają od dobrych wzorców ogólnopolskich.

Porażką stała się jedna z większych inwestycji- wadliwie wykonany system klimatyzacji sal klawesynu i organów. Ogólny bilans jednak z pewnością przechyla się zdecydowanie na stronę zysków.

Co uważa Pan Profesor za najtrudniejszy aspekt pracy rektora? Czy zdarzały się momenty, że chciał Pan odwrócić się i więcej nie wracać do

rektorskiego gabinetu?

Chyba nie udałoby się znaleźć takiego rektora, który by tego rodzaju chwil nie przeżywał. Zwątpienie ogarnia zwłaszcza wtedy, gdy

nagromadzi się zbyt Wiele dylematów w rodzaju: jak dzielić to, co jest niepodzielne? jak odmawiać, skoro wiadomo, że ze wszech miar

odmawiać się nie powinno? jak gospodarować środkami, których na

pewno nie wystarczy na wszystkie potrzeby? Ale zdarzają się jeszcze trudniejsze momenty, w których' na głowę spadają zupełnie irracjonalne zarzuty z powodu grzechów niepopełnionych. Dwukrotnie bardzo poważnie rozważałem możliwość rezygnacji ze stanowiska

rektora. Przyjaciołom w uczelni i ich perswazji zawdzięczam to, że te kryzysy przetrwałem.

Czy miewa Pan Profesor poczucie, że w swej pracy rektora mógł kiedyś postąpić inaczej? Czy gdyby to było możliwe - chciałby Pan coś w tych

minionych latach zmienić?

Poczucie, że wszystko czyniłem w sposób najlepszy z możliwych, źle by o mnie świadczyło. Człowiek zawsze powinien starać się robić coś lepiej, a jeśli do tego nie dąży, to osiągnął etap stagnacji. Wciąż trzeba dążyć do doskonałości, choć bywa ona czasem abstrakcją. Chwilami

nurtują mnie myśli, że na przestrzeni tych siedmiu lat można było niejedną sprawę przeprowadzić inaczej, nadać jej nieco inny kierunek. Ale roztrząsanie przeszłości bywa trudem jałowym, bo więk-

szości raz zaistniałych sytuacji nie da się już odwrócić. Zatem takie przemyślenia mają sens tylko wówczas, gdy płynie z nich jakaś nauka na przyszłość.

Czy pełnienie funkcji rektora, ponoszenie tak dużej odpowiedzialności, zmienia ćoś w człowieku? Czy dostrzegł Pan u siebiejakieś nowe cechy?

Nabyłem większego doświadczenia przy rozstrzyganiu trudnych spraw. W kwestiach skomplikowanych nauczyłem się nie podejmować decyzji od razu. Pozwalałem sprawie dłużej dojrzewać, by zyskać większy dystans i dać sobie czas na rozważenie wszystkich

jej aspektów. Poza tym starałem się do perfekcji doprowadzać logikę myślenia i formułowania swych myśli. Imponują .mi ludzie, którzy potrafią celnie i przy tym pięknie ujmować w słowa swoje myśli. To trzeba w sobie rozwijać, bo w kontaktach międzyludzkich, a zwłaszcza w pracy pedagoga, wyrażanie się w sposób precyzyjny i jedno-

znaczny jest podstawą wszelkiego porozumienia i prostą drogą do celu. Peh'iienie funkcji rektora wpoiło mi też jeszcze większe niż przedtem poczucie odpowiedzialności za każdy czyn. Jeśli zdarzyło mi się stwierdzić, że popełniłem omyłkę, miałem dość cywilnej odwagi, by się z tego wycofać. Sądzę, że przy odpowiedniej motywacji człowiek może swój charakter ciągle doskonalić, a pełnienie funkcji rektora stwarza taką możliwość.

sylwetki

Co w Pana usposobieniu pomagało, a co przeszkadzało być rektorem?

Pomagała mi wiara w to, że moje postępowanie dobrze służy uczelni; pomagała mi też życzliwość w stosunku do ludzi, wszczególności do studentów, optymizm, zdecydowanie, refleks nabyty w grze w orkiestrze, umiejętność współżycia z ludźmi_ Pracując jako rektor szybko zdałem sobie sprawę z tego, że muszę nie tylko nagradzac i chwalić, ale czasem również wyartykułować rzeczy niepopularne. Starałem się jednak, by moja krytyka nigdy

nie dotyczyła człowieka, lecz jego postępowania. Co mi utrudniało pracę? Zbyt dobra pamięć o pewnych sytuacjach czy

niewłaściwych zachowaniach niektórych osób. Musiałem to wsobie zwalczać, by móc w pełnieniu funkcji rektora zachowywać konieczny obiektywizm.

Obejmując funkcję rektora praktycznie zostaje się wyrwanym ze swej dotychczasowej działalności. Co oznaczało zostanie rektorem dla profesora Ierzego Mrozika -' muzyka?

Był to przełom w moim życiu. By podjąć nowe zadania, musiałem z czegoś w życiu zrezygnować. O pogodzeniu w sposób odpowie-

dzialny funkcji rektora z grą w orkiestrze nie mogło być niestety mowy, od początku .bowiem traktowałem obowiązki rektora niezwykle poważnie. Równie poważnie traktowałem moją pracę w WOSPR-ze. Pierwszy instrumentalista w takiej orkiestrze jest niewolnikiem swojego zawodu. Starałem się być profesjonalistą w każdym calu. Byłem niezwykle obowiązkowy i zawsze przygo~ towany, dążyłem do tego, by grać swoje partie perfekcyjnie. Na ogół nie miałem wolnych niedziel, bo' w poniedziałek musiałem być przygotowany na próbę lub nagranie. O tym, że byłem w orkiestrze akceptowany, świadczy fakt, iż kilka miesięcy po odejściu z WOSPR-u zwrócił się do mnie dyrektor Antoni Wit z propozycją wyjazdu z orkiestrą na koncerty do Hiszpanii, gdzie miał być grany repertuar zawierający jakieś wielkie sola fletowe, które zazwyczaj grałem. I choć odmówiłem, było mi miło, że taką propozycję mi złożono. W Akademii w tym czasie było mnóstwo problemów!... Na ołtarzu obowiązków złożyłem moje pierwsze wakacje. Chciałem jak najszybciej poznać wszystkie przepisy, ustawę oszkolnictwie wyższym, regulaminy iinne dokumenty.

Nie było w uczelni zakamarka, którego nie obejrzałem. We wrześniu 1995 r. nie było już dla mnie w Akademii nic obcego i zasadniczo byłem przygotowany do tego nowego wyzwania, jakim było kierowanie uczelnią.

Do roku 1995 poświęcał się Pan Prbfesor głównie działalności artystycznej, potem przyszła kolej na uczelnię, a na czym teraz skupia się Pan w swojejpracy?

Teraz rektor powołał mnie na stanowisko kierownika Katedry Instrumentów Dętych i Perkusji. Wróciłem do tej funkcji po ›sześ- . ciu latach przerwy, wróciłem jak do czegoś bardzo znajomego, bliskiego mi. Byłem pierwszym kierownikiem tej Katedry, znam doskonale jej problematykę, poświęciłem jej wiele pracy. Poza tym - jestem wpisany na krajową listę ekspertów i bywam z tego tytułu powoływany do różnych komisji. Jestem recenzentem przewodów artystycznych. Jako `juror bywam na większości

konkursów gry na instrumentach dętych w Polsce, poczynając ód przeglądów najmłodszych uczniów aż po poważne między: narodowe konkursy wykształconych profesjonalistów. Przede wszystkim jednak czas wypełnia mi prowadzenie klasy. fletu .wAkademii. Kiedy obejmowałem funkcję rektora, obiecałem sobie, że nie ucierpią na tym moi studenci. Zperspektywy lat

sylwetki

mogę powiedzieć, że dotrzymałem słowa jeśli chodzi o wymiar

czasu, który powinienem im poświęcić w trakcie zajęć. W pedagogice chodzi jednak o coś więcej, potrzebny jest jeszcze czas na głębszą refleksję, zastanowienie nad wieloma ważnymi sprawami związanymi z edukacją studenta. Obowiązki rektora nie dawały

mi w tym zakresie wielkich możliwości, gdyż czas po zajęciach musiałem poświęcić bez reszty sprawom uczelni. Teraz nadrabiam tamte braki z nawiązką. A poza tym - myślę o przelaniu na papier mojej wiedzy na temat gry fletowej. P0 tylu latach gry solowej, kameralnej i orkiestrowej w znakomitym zespole, po tylu latach uczenia uzbierało się bardzo dużo doświadczeń iprzemyśleń.

Mem na czym polegają trudności w grze i znam wiele sposobów ułatwiających ich pokonanie. jawi mi się od dawna myśl o wydaniu publikacji dotyczącej metodyki nauczania gry na flecie oraz podręcznika fletowych studiów orkiestrowych, przy czym nie chodziłoby w nim tylko o zebranie odpowiednich materiałów nutowych, ale głównie o komentarz do nich, wskazujący najistotniejsze problemy tkwiące w danych partiach i sugestie odnośnie jak najlepszego ich wykonania. Czy wystarczy determinacji i czasu na podjęcie takiej pracy? Jest rzeczą oczywistą, że aby tego dokonać, trzeba będzie znów z czegoś innego w życiu zrezygnować. Pomijając sprawy związane z życiem prywatnym, na takich długodystansowych realizacjach cierpi najbardziej moja pasja filatelistyczna.

Każdego roku prowadzi Pau Profesor różne kursy, jako juror konkursów słucha Pan gry bardzo młodych ludzi, nieraz małych dzieci. Jakie myśli wtedy Panu towarzyszą? Czy uważa Pan, że w dzisiejszych czasach chęć zostania muzykiem to dobry pomysł?

To może wielkie słowa, ale warto być muzykiem dla wszystkich pozostałych ludzi. Madomo nie od dziś, że muzyka ma wpływ na człowieka, uszlachetnia go, czyni jego życie lepszym i piękniejszym. Dobry muzyk pomaga sobie i innym w realizowaniu tych wyższych wartości. Szkoda by było, gdyby ktoś, kto naprawdę jest powołany do tego, by być muzykiem, z jakichś przyczyn nim nie został. Natomiast nie jest tajemnicą, że w tym zawodzie przeciętność się nie liczy. Jest dużo bardzo uzdolnionej młodzieży, która nie ma dość motywacji do pracy lub pracuje w myśl niedobrych założeń. W takim wypadku szanse na to, by coś naprawdę wartościowego w tym zawodzie osiągnąć maleją do zera. Ale wszyscy mają możliwość być świadomymi odbiorcami muzyki i choćby dlatego warto na jakimś etapie swego życia kształcić się muzycznie. To nikomu nie szkodzi, a może pomóc uporządkować sposób myślenia, wnieść do życia nieco fantazji i wiele radości.

Czy ma Pan Profesor jakieś przesłanie ›dla swoich następców na stanowisku rektora Akademii Muzycznej we Wrocławiu?

"Rzeba wierzyć w słusznośćtego, co się robi. Mieć jasno wytyczone cele i działaćtrochę tak, jak przysłowiowa karawana, która nie bacząc na różne przeciwności losu musi iść do przodu. Dobrą

. argumentacją zjednywać sobie innych ludzi i przekonywać ich o :słuszności obranych celów, ale też być otwartym na głosy ' adwersarzy. Trzeba również ufać osobom, z którymi się

`~WSpółpracuje, a przede wszystkim - tak jak to było w moim przypadku - mieć szczęście w doborze najbliższych współpracowników. Im wszystkim za te wspólne lata w służbie naszej uczelni gorąco dziękuję.

A ja dziękuję Panu Profesorowi za rozmowę i życzę zrealizowania

wszystkich planów na przyszłość.

I

wydarzenia

MAESTRO KURT MASUR W AKADEMII MUZYCZNEJ 2 WE WROCŁAWIU

zrezygnował z jakiegokolwiek odpoczynku oraz czekającego w uczelni poczęstunku iniemal natychmiast po serdecznym powitaniu przez rektora Jerzego Mrozika udał się do młodzieży, czekającej w Sali Teatralnej wrocławskiej Akademii.

Z uwagi na dość późną porę, pierwsza

z zaplanowanych czterech prób trwała tylko nieco ponad godzinę, ale była też ona najważniejszym sprawdzianem dla obu stron: dla mocno stremowanych, choć gotowych dać z siebie wszystko studentów, oraz dla

Maestra, zapoznającego się z możliwościami młodego zespołu. Już pierwsze minuty próby uzmysłowiły wszystkim jej uczest-

nikom, że jest to spotkanie z największej miary osobowością artystyczną. Rzecz jasna, tego właśnie się spodziewano, ale

wrażenie, jakie wywarł Maestro, przeszło

wszelkie oczekiwania. Trudno opisać ol-

Dorota Ku nofu

Niezwykłej rangi wydarzenie odnotowała Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w końcu kwietnia 2002 roku: ze studencką orkiestrą symfoniczną uczelni wystąpił Maestro Kurt Masur ~ jeden z najsłynniejszych dyrygentów naszych czasów, wieloletni szef legendarnego lipskiego Gewandhausu, a do końca sezonu 2001/02 dyrektor Filharmonii Nowojorskiej.

Co sprawiło, że dyrygent koncertujący na wszystkich prestiżowych estradach z naj-

lepszymi zespołami świata odwiedził wrocławską uczelnię muzyczną i poświęcił swój czas studenckiej orkiestrze? Najkrócej odpowiedzieć można, że Maestra przywiodły tu jego śląskie korzenie. Kurt Masur urodził

Fo?. Maciej Szwed

Wyrazem olbrzymiego szacunku, jakim darzony jest Maestro na Dolnym Śląsku było nadanie Kurtowi Masurowi honorowego doktoratu Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Uroczysta promocja odbyła się 19 kwie-

tnia 1999 roku. Wtedy też Maestro złożył deklarację, że w przyszłości chciałby dyrygować studencką orkiestrą. Obietnica ta

spełniła się niemal dokładnie trzy lata

towy poziom. Są to zespoły, dla których

później. Kurt Masur przyjął oficjalne zaproszenie rektora prof. Jerzego Mrozika idzięki staraniom dyrektora Mirosława

opanowanie samej materii muzycznej jest praktycznie bezproblemowe. W takiej sytuacji w pracy dyrygenta często jedynym zadaniem pozostaje kwestia interpretacji.

Gąsieńca przybył ponownie do Wrocławia, by 22 kwietnia 2002 r. zainaugurować

Odpowiada temu sposób dyrygowania

XII Festiwal „Porozumienie” koncertem ze

Kurta Masura, ukierunkowany przede wszystkim na sugestywny przekaz emocji.

ławiu natomiast rozpoczął muzyczną edukację. Od początku lat dziewięćdziesiątych zacieśnia na nowo kontakty ze swym rodzinnym regionem, a dzieje się tak za sprawą Mirosława Gąsieńca, dyrektora artystycznego Międzynarodowego Śląskiego Festiwalu Muzycznego „Porozumienie”.

Na jego prośbę Maestro zgodził się wesprzeć swoim autorytetem ideę budowania poprzez muzykę porozumienia między

studencką orkiestrą symfoniczną.

Akademia Muzyczna żyła tym wydarzeniem już wiele tygodni wcześniej. Intensywne próby orkiestry przygotowującej się do prestiżowego występu skupiały zainteresowanieącałej uczelni. Frazy z I Symfonii C-dur op. *21 Ludwiga van Beethovena iI Symfonii c-moll op. 68 Johannesa Brahmsa przewidzianych w programie koncertu rozlegały się w tych dniach w Akademii na każdym piętrze i dobiegały z wszystkich możliwych kierunków.

narodami środkowej Europy. W roku 1993

Od pierwszej chwili pobytu Kurta Masura

się w Brzegu na Opolszczyźnie, we Wroc-

brzymią energię, jaka emanowała z całej osoby dyrygenta. Od pierwszego momentu zawładnął bez reszty muzykami orkiestry, którzy na początku byli nieco onieśmieleni, ale z każdą chwilą bardziej się otwierali i grali coraz lepiej. W trakcie kolejnych prób, które wypełniły niemal cały drugi dzień pobytu Kurta Masura we Wrocławiu, dosięgali wyżyn swoich niemałych już umiejętności, starając się zrealizować każdą uwagę Maestra i każdy jego gest. .

Kurt Masur na co dzień koncertuje z orkiestrami reprezentującymi najwyższy świa-

był po raz pierwszy gościem honorowym w uczelni stało się jasne, że jego wizyta nie festiwalu i od tego czasu już siedmiokrotnie i jest jedynie gestem kurtuazji, Maestro dał przybywał na Śląsk. W ubiegłych latach temu wyraz od razu po przyjeździe do wramach festiwalu poprowadził koncerty Akademii w sobotni wieczór 20 kwietnia.

Filharmoników Nowojorskich, lipskiego Dotarł do Wrocławia wraz z małżonką Gewandhausu, Wielkiej Orkiestry SymfoTomoko Sakurai-Masur po szaleńczej jeźnicznej Polskiego Radia w Katowicach dzie samochodem z Lipska, gdzie dłużej niż (dwukrotnie) oraz orkiestry Filharmonii planował zatrzymały go artystyczne zoboPoznańskiej. wiązania. Nieco spóźniony, ominął hotel,

Studencka młodzież po raz pierwszy stanęła wobec tak wysublimowanej sztuki dyrygenckiej. Odnalezienie się w tych warun-

kach stało się dodatkowym wyzwaniem, któremu każdy muzyk starał się sprostać

na miarę swych najwyższych możliwości.

Sprzyjała temu atmosfera, jaką Kurt Masur wytworzył podczas prób. Maestro nie okazywał ani cienia chłodu, przeciwnie - z prze- . konaniem chwalił każdą dobrze zagraną partię, co dodawało instrumentalistom' pewności siebie. Zademonstrował też młodzieży, czym jest rzetelna praca na naj-

wyższych obrotach. Wtrakcie prób nie zatrzymywał się wpołowie drogi do celu

i doskonalił każdy szczegół interpretacji tak długo, aż osiągnął zamierzony rezultat.

Dość powiedzieć, że fragment próby p0święcony jednej z części I Symfonii Brahmsa

trwał dokładnie dwie godziny bez najmniejszej przerwy. Kurt Masur okazał się

wydarzenia

istnym tytanem pracy, wzbudzającym p0dziw swoją kondycją. Uwagi na ten temat kwitował tylko uśmiechem.

Koncert Kurta Masura był we Wrocławiu prawdziwą sensacją. Publiczność wypełniła po brzegi salę Filharmonii i przyjęła Maestra nadzwyczaj gorąco, czego wyrazem była blisko 10-minutowa standing ovation na zakończenie koncertu. Jednak tego wieczoru równie wielka uwaga skupiona była studenckiej orkiestrze.

Interpretacja I Symfonii Beethovena przekonała słuchaczy o dużych możliwościach

młodego zespołu. Pełne blasku, żywiołowe iwysmakowane w szczegółach wykonanie tchnęła radością, która całkowicie porwała

słuchaczy. W I Symfonii Brahmsa studenci mieli już trudniejsze zadanie. To nieporównanie bardziej złożone dzieło wymaga od

wolony z brzmienia całości, a zwłaszcza

z gry instrumentów smyczkowych. Po kon-

cercie podzielił się swoimi wrażeniami, ujmując je tak: i W trakcie pierwszej, sobotniej próby, wyczuwałem wśród młodzieży niepokój i zdenerwowanie. Próby niedzielne były doskonałe. Podczas poniedziałkowego koncertu znów dał o sobie znać ten obezwładniajqcy strach. W studenckich orkiestrach zawsze spotykamy się z tym, że część

jej członków jest znakomita, ale są też ogniwa słabsze. Jest to normalne, gdy wskład zespołu wchodzą muzycy, którzy dopiero się kształcą. Niektórzy już są świet-

a analiza niepowodzeń może okazać się najcenniejszą nauką...

Na największe. uznanie w trakcie całego koncertu zasłużył kwintet smyczkowy.

Złożyło się na to kilka elementów: świetne brzmienie, dobra intonacja i jednakowa aktywność wyczuwalna przy każdym pulpicie. Taka była również opinia samego Maestra. Jeszcze podczas prób, oceniając grę

studenckiej orkiestry, Kurt Masur bardzo chwalił przygotowanie utworów. Był zado-

Czujemy wielką wdzięczność dla Maestro za to, że zechciał poświęcić swój czas naszej młodzieży. W pełni doceniamy ten Uśmiech losu. Mamy świadomość, że wiele

znakomitych orkiestr na całym świecie może tylko pomarzyć o występie z Kurtem Masurem, podczas gdy stało się to udziałem studentów wrocławskiej Akademii Muzycznej. Był to dla nas zaszczyt i wspaniała nauka, a także wielka satysfakcja, że Maestro wyjeżdżał z Wrocławia z dobrymi wspomnieniami.

ni, innym potrzeba jeszcze sporo pracy.

łiii(-

Najważniejsze jest jednak to, że ta orkie-

Po roku od tego pamiętnego wydarzenia

stra czuje ducha muzyki.

muzyków nie tylko najwyższych umiejętności, ale i bardziej rozbudzonej wyobraźni brzmieniowej. Tutaj nieoczekiwanie pułapką dla młodzieży okazała się część wolna, w której wyraźnie wyczuwalne napięcie zakłócało efekt artystyczny wykonania. Cóż, wszyscy wiemy, że błędy są nieodłącznym elementem procesu edukacji,

najlepiej oddaje wypowiedź rektora Jerzego Mrozika:

Kurt Masur ponownie odwiedził Wrocław.

Tym razem na zaproszenie Mirosława

Trudno przecenić znaczenie wizyty Kurta Masura we wrocławskiej Akademii. Wśród członków orkiestry zetknięcie Z tej miary artystą pozostawi zapewne h'wały ślad jako doświadczenie otwierające umysły idusze na zupełnie nowe zjawiska. Obecność Kurta

Gąsieńca, dyrektora festiwalu EuroSilesia, Maestro przybył z paryską Orchestre Nationale de France, z którą dał koncert w ka-

tedrze św. Marii Magdaleny. Jako solistka wystąpiła Elisabeth Leonskaja. Maestro po raz kolejny okazał serce dla wrocławskiej

Masura przyciągała również itych instru-

Akademii Muzycznej: zrzekł się - a za jego

mentalistów, którzy tym razem nie zasiedli przy orkiestrowych pulpitach. Wraz z nimi próbom przysłuchiwali' się także adepci dyrygentury oraz studenci innych kierun-

przykładem uczynili to samo muzycy

ków, podpatrujący mistrza w trakcie budowania przez niego muzycznej kreacji.

Koncert studenckiej orkiestry pod dyrekcją Kurta Masura przeszedł do historii Akademii jako jedno z najważniejszych wydarzeń w jej dziejach. Nastrój panujący wuczelni po wizycie słynnego dyrygenta

orkiestry - honorarium i zgodził się swoim koncertem promować ideę budowy sali koncertowej we Wrocławiu. Jesteśmy ogromnie

wdzięczni za ten szlachetny gest, który zwrócił uwagę włodarzy miasta i jego

społeczności na ten palący problem. Liczymy na kolejne koncerty Kurta Masura we Wrocławiu ibardzo pragniemy, by mogły się one odbywać w komfortowych warunkach

nowej sali koncertowej.

är

wydurieniu

CONCOURS MODERNE 2002 Dorota Kanału O stowarzyszeniu CHAIN of Music and Dance mamy okazję pisać w każdym numerze „GAMy”. Przypomnijmy, że jest to stowarzyszenie 15 uczelni muzycznych z 11 krajów, a wśród członków figurują dwie polskie Akademie Muzyczne: łódzka iwrocławska.

jechali do Wrocławia na VII Konkurs Muzyki Współczesnej.

Concours Moderne $‑ bo taka jest jego międzynarodowa nazwa - stanowi najważniejszą imprezę organizowaną co roku przez CHAIN. Zawsze odbywa się wiosną i jest przeprowadzany kolejno we wszystkich uczelniach należących do stowarzyszenia. Ideą tego przedsięwzięcia jest zainteresowanie młodych wykonawców muzyką współczesną. Uczestnicy powinni w programie przedstawić utwory skomponowane po roku 1950. Konkurs przeznaczony jest dla solistów i zespołów kameralnych, przy czym każda uczelnia ma prawo wydelegować dwóch solistów albo duet i solistę, ewentualnie trio.

(Brno), Wolfgang Guttman (Salzburg), Sławomir Kaczorowski (Łódź), Janis Maleckis (Ryga), Christine Ragaz (Biel) oraz Reinhard Wolschina (Weimar). Ciekawostką konkursu było to, że obok oficjalnego

jury występy uczestników oceniało także jury studenckie, decydujące o przyznaniu własnej nagrody. W jego skład weszli: Agnieszka Kiełbus (perkusja), Olga Ksenicz (śpiew), Michał Moc (akordeon, kompo-

zycja), Monika Pasiecznik (teoria muzyki), Tadeusz Półról (kompozycja), Justyna Skoczek (fortepian) i Elżbieta Zawadzka (fortepian).

Przesłuchania pierwszego etapu odbywały się 24 kwietnia, a w kolejnych dwu dniach

miał miejsce etap drugi i finał, do którego jury dopuściło sześcioro solistów.

Ostatni etap konkursu śmiało można na_ zwać wydarzeniem artystycznym najwyższej rangi. Finaliści reprezentowali bardzo wysoki poziom wykonawczy, a przy tym atmosfera w Sali Teatralnej była tak na-

Trudno zliczyć przedsięwzięcia, które CHAIN zorganizował z myślą o młodzieży studiującej w zrzeszonych uczelniach wjedenastoletniej historii tej organizacji.

Studenci nasi wyjeżdżali wielokrotnie na konkursy, kursy, koncerty, a pedagodzy odwiedzali inne uczelnie, prowadząc go-

elektryzowana, że mobilizowała każdego

2 wykonawców do dosięgania wyżyn własnych możliwości. Etap ten wzbudził dużo emocji, gdyż specyfika wykonań była bardzo różnorodna, a jednak trzeba było dokonać porównania i wyłonić zwycięzców. Obrady jury trwały długo i werdykt został ogłoszony dopiero późnym wieczorem. Laureatem I nagrody został klarne-

Laureatka II nagrody - Jong Sejong (Essen)

W konkursie wzięło udział dziesięcioro solistów i trzy duety z siedmiu krajów.

Reprezentowane były uczelnie z Biel, Brna, Essen, Łodzi, Rygi, Salzburga, Strasbourga, Weimaru i Wrocławia. Konkurs przebiegał

w trzech etapach. W dwu pierwszych brali Loureof I nagrody - Ivov Levent (Salzburg)

udział wszyscy uczestnicy. Zgodnie z re-

gulaminem w obu etapach wykonywali ścinne wykłady. W roku 2001 nastąpił nasz debiut jako organizatorów ważnych CHAIN-owskich przedsięwzięć. W grud-

niu 2001 roku pod kierownictwem profesora Grzegorza Kurzyńskiego wrocławska

Akademia zorganizowała doroczny Tydzień Edukacyjny. W naszym wydaniu był to kurs dla pianistów przeprowadzony pod nazwą Piano Week, z którego relację znaleźć można w poprzednim numerze pisma.

Cztery miesiące później znów gościliśmy grono zagranicznych gości, którzy przy14

$G A M a rur-win 2003

różny program o czasie trwania od 20 do 30 minut. Szczególnie kibicowaliśmy naszym reprezentantkom. Przez uczelniane eliminacje przeszły: flecistka Elżbieta Woleńska oraz wokalistka i kompozytorka Agata

Zubel.

Przesłuchania odbywały się w Sali Teatral-

Laureot III nagrody ~ Jousselme Remi (Strasbourg)

nej Akademii ibyły otwarte dla publiczności. W skład jury wchodzili profesorowie ośmiu uczelni członkowskich CHAIN: Grzegorz Kurzyński (Wrocław) - przewodniczący, Till Engel (Essen), Leos Faltus

cista Ivov Levent z Salzburga, II nagrodę uzyskała pianistka Jang Sejung z Essen, a III - gitarzysta Jousselme Remi ze Strasbourga. Jury wyróżniło też Agatę Zubel zAkademii Muzycznej we Wrocławiu,

wydarzeniu

coucoü'ns MODERNE 2003 Grzegorz Kurzyński VIII Concours Moderne 2003 odbył się w dniach 24-28 kwietnia na Łotwie, a jego gospodarzem była Akademia Muzyczna wRydze. W tegorocznym konkursie nie

uczestniczyło zbyt wielu wykonawców, być może ze względu na jego lokalizację zdala od centrum Europy, niemniej do Rygi przybyli przedstawiciele Wielkiej Brytanii,

Polski,

Szwajcarii,

Republiki

Czeskiej, Luksemburga, Niemiec i Łotwy.

Wrocławską uczelnię reprezentował duet Reprentanci jury konkursu Od lewej: prof, prof. Reinhard Wolschino, Grzegorz Kurzyński, Wolfgang Goffman

przyznając jej nagrodę specjalną. Dodajmy,

Obserwatorami przesłuchań finało-

że obok laureatów w finale znaleźli się też: akordeonista Vladimir Blagojevic z Biel oraz wrócławska flecistka Elżbieta Woleń-

wych byli rektorzy uczelni zrzeszonych wCHAlN. Obecny był również często nas odwiedzający Harry Mast z Konser-

ska, która dwa tygodnie wcześniej została

watorium wEnschede, ówczesny k0-

fortepianowy: Justyna Skoczek i Barbara Sas. Nasze studentki grały bardzo dobrze i zakwalifikowały się do finału. Zasiadałem w jury tego konkursu i mogę stwierdzić, że poziom był bardzo wysoki, a idea propagowania muzyki solowej i kameralnej ostatnich pięćdziesięciu lat wydaje się godna dalszych rekomendacji.

W ostatnim dniu konkursu odbyło się posiedzenie Rady Głównej CHAIN-u, w skład której obecnie wchodzą: Graham Barber -prezydent Stowarzyszenia, Eddy Tulp -

laureatką Międzynarodowego Konkursu

ordynator prac stowarzyszenia. Dla

Fletowego w Krakowie.

pce) i Oksana Andriyenko (fortepian) -

tych gości szczególnie pracowity okazał się dzień następny, tradycyjnie bowiem przy okazji konkursu odbywa się też doroczna konferencja rektorów CHAIN. jest to sposobność do omówienia wszystkich bieżących spraw i podjęcia decyzji dotyczących dalszych planów stowarzyszenia. Zadecydowano min. olokalizacji i terminie kolejnego Concours Moderne. O krótką relację z tego-

reprezentantom Weimaru. Studenci przy-

rocznego konkursu poprosiliśmy rekto-

(Norwegia). CHAIN od pewnego czasu

znali też nagrodę specjalną gitarzyście Iousselme Remi. Dzieląc się swoimi wra-

ra prof. Grzegorza Kurzyńskiego.

jest częścią struktury AEC. Ze względów

żeniami po zakończeniu konkursu, młodzi

Reprezentantki młodzieżowego jury. Od lewej: Olga

jurorzy twierdzili, że odpowiedzialne ocenianie innych owocuje pogłębionym spojrzeniem na wła-

Ksenicz, Moniko Pasiecznik iAgnieszka Kiełbus

Konkurs był niecodzienną przygodą również dla studentów, którzy obserwowali

jego przebieg z widowni, gdyż obcowanie z muzyką współczesną w takiej dawce wcale nie nadarza się często. Szczególnie wiele wrażeń wynieśli studenci jurorzy, którzy zdecydowali 0 przyznaniu swojej

nagrody duetowi: Denys Loznykov (skrzy-

sną pracę artysty-

czną.

Konkurs zakończył się tej samej nocy

wSali Kameralnej, gdzie prawie do rana trwało sympatyczne

przyjęcie.

Gdy emocje opadły, nareszcie nad-

szedł czas na zwyczajne rozmowy,

zabawę i nawiązywanie przyjaźni.

rektor

Konserwatorium

w

Enschede,

atakże piszący te słowa. Podjęto decyzję, że przyszłoroczny Concours Moderne odbędzie się w Münster. Dyskutowano

również o przyjęciu nowych członków -uczelni muzycznych z Lugano (Szwajcaria), Iivaesklae (Finlandia) i Trondheim

organizacyjnych uczestniczenie w działaniach AEC ułatwia w znacznym stopniu finansowanie naszych przedsięwzięć.

Chcąc jednocześnie pozostać ciałem operatywnym, stowarzyszenie nie powinno

liczyć więcej niż 15 uczelni, dlatego ostateczne decyzje co do rozszerzenia sieci CHAIN jeszcze nie zapadły.

Akademia Muzyczna w Rydze doskonale sprawdziła się jako organizator. Konkurs

przeprowadzony był sprawnie, z bogatą otoczką medialną. Akademia ryska poprzez CHAIN zapewnia sobie stałe miejsce w działaniach integracyjnych w Europie.

Również Polska, poprzez nawiązywanie nowych kontaktów nie tylko z Europą zachodnią, ale również wschodnią (zwła-

szcza z krajami bałtyckimi) zyskuje dla siebie nowe tereny dla wymiany kulturalnej i edukacyjnej.

E GAMa 15 meczom

wydarzeniu

a posiedzeniu listopadowym ubiegłego roku Senat naszej Aka-

demii podjął ważną w skutkach uchwałę o podziale dotychczaso-

wych jednorodnych studiów magisterskich na dwa cykle: trzyletnie studia licencjackie i dwuletnie studia magisterskie na wszystkich wydziałach studiów dziennych. W jakim celu działania te zaistniały ido czego zmierzają?

Władze uczelni czują się odpowiedzialne za dostosowanie struktury naszej Aka-

demii do struktur istniejących w Europie.

W przededniu wejścia do Unii Europejskiej › należy podjąć wszelkie działania, aby nasza uczelnia była postrzegana jako pehio-

prawny partner w strukturach edukacyjnych Europy, a nasi absolwenci byli równorzędnymi partnerami na unijnym rynku pracy. A wymagania Unii są jednoznaczne: zostały określone w słynnej Deklaracji Bolońskiej, powstałej w czerwcu 1999 roku' i podpisanej przez ministrów edukacji 33 krajów europejskich (w tym również Polski). W przytoczonym niżej najbardziej istotnym fragmencie tego dokumentu dominujące wydają się być dwa fakty:

właśnie ów podział na 3 plus 2, jak również stosowanie punktów kredytowych ECTS (co nasza uczelnia czyni już od trzech lat).

Korzyści wynikające z tego podziału może wydają się w tym momencie jeszcze kontrowersyjne, jednak są bezsprzeczne.

F r` o 9 m e n i

DEKLĄRACJI

BOLONSKIEJ podpisunei przez ministrów edukacii kruiów europeiskich

Włączamy się w koordynację naszych polityk, aby osiągnąć w krótkim czasie, co najmniej w pierwszej dekadzie nowego tysiąclecia, następujące cele, które uznajemy za najistotniejsze dla stworzenia i wspierania europej~ skiego szkolnictwa wyższego na świecie: ‑ Przyjęcie systemu łatwo czytelnych i porów'nywalnych stopni także poprzez wdrożenie

tzw. suplementu do dyplomu, w celu ułatwiania zatrudniania obywateli Europy oraz zapewnienia międzynarodowej konkurencyjności europejskiego systemu szkolnictwa wyższego. ° Przyjęcie dwustopniowego systemu naucza-

nia opartego na dwu cyklach kształcenia - pierwszego i drugiego stopnia. Dostęp do drugiego poziomu wymaga zakończenia z sukcesem studiów na pierwszym poziomie,

wydarzenia

Umożliwiają one studentom własne kształtowanie swojego profilu edukacyjnego,

indywidualizację toku studiów w szerokim zakresie, jak również stałe dostosowy-

wanie się do ciągle zmieniającego się rynku pracy. Tak więc, po zdaniu egzaminów wstępnych i dostaniu się na jeden z wydziałów, klamka jeszcze nie zapadła: wciąż

Jeden z głównych celów stopniowych zmian zachodzących w europejskim m0delu edukacyjnym to stworzenie różnorodności ścieżek edukacyjnych, tak ze sobą wzajemnie powiązanych, aby możliwe było swobodne poruszanie się między nimi. Tej drożności mają służyć zarówno

punkty ECTS, jak również coraz bardziej

będzie istniała możliwość zmiany specjal-

rozwijający się system międzynarodowej

ności czy nawet kierunku przy przecho-

wymiany studenckiej, wynikający z umów sokratesowsko-erazmusowskich (umożli-

DLACZEGO

3+2?

Grzegorz Kurzyński dzeniu ze studiów licencjackich na studia magisterskie. Decyzja zdawania na ten czy

inny kierunek, specjalność, wydział, podejmowana wbardzo przecież młodym wie-

ku, nie będzie jeszcze nieodwołalna. Być może uzdolnienia czy preferencje drzemiące wmłodym człowieku znajdą swą

realizację właśnie w możliwości studiowania na najbardziej odpowiednim typie studiów magisterskich.

trwającym co najmniej 3 lata. Stopnie na-

wiających zaliczanie części studiów w uczelni zagranicznej).

Jesteśmy jednym z nielicznych europej-

skich krajów, gdzie podziału na 3 plus 2 w wyższym szkolnictwie artystycznym jeszcze nie wprowadzono. Powoływanie się na wspaniałe tradycje polskiego szkolni-

ctwa muzycznego, jakkolwiek niezaprzeczalne, jest nawaływaniem do pozostania w skansenie. Nieuwzględnienie standar-

dów unijnych doprowadzi do sytuacji, wktórej polski magister uczelni artystycznych będzie postrzegany w Europie jako licencjat, gdyż nie przeszedł dwóch cykli kształcenia. Jednym słowem - jego dyplom magisterski nie będzie honorowany.

Pozwolę sobie w tym miejscu_ zacytować najbardziej istotną część Deklaracji Bolońskiej, której skutki być może nie za bardzo jeszcze funkcjonują w świadomości naszego społeczeństwa akademickiego.

winny być uznawane na europejskim rynku

0 Wspieranie współpracy europejskiej w zakresie zapewniania jakości, z uwzględnieniem przygotowania porównywalnych kryteriów

pracy za odpowiedni poziom kwalifikacji.

i metodologii.

Drugi cykl kształcenia powinien prowadzić do stopnia magistra (master) lub doktoratu, który można uzyskać w wielu krajach Europy. ' Wprowadzenie systemu punktów kredytowych, takich jak ECTS (European Credit Transfer System), jako odpowiedniego środka wspierającego najszerszy rodzaj mobilności studentów. Punkty kredytowe mogą być także

' Wspieranie niezbędnego wymiaru europejskiego szkolnictwa wyższego, zwłaszcza wzakresie: przygotowania treści kształcenia, współpracy między instytucjami, form mobilności, zintegrowanych programów studiów, dokształcania i badań.

Niniejszym podejmujemy się realizować wymienione wyżej cele - w ramach naszych instytucjonalnych kompetencji oraz z pełnym szacunkiem dla zróżnicowania kulturowego i językowego narodowych systemów edukacji, a także autonomii uniwersyteckiej - w celu konsolidacji europejskiego szkolnictwa wyższego. Aby to osiągnąć, będziemy realizować różne formy współpracy międzyrządowej, wraz z instytucjami pozarządowymi o kompetencjach związanych ze sferą szkolnictwa wyższego. Oczekujemy od uniwersytetów pozytywnej reakcji i aktywnego wkładu w powodzenie naszego przedsięwzięcia.

dawane' po ukończeniu pierwszego poziomu

uzyskiwane w instytucjach na poziomie wyż-

szym w formach nietradycyjnych (np. w ramach kształcenia ustawicznego), jeśli takie formy są uznawane przez rekrutujący uniwersytet.

' Wspieranie mobilności przez pokonywanie

utrudnień swobodnego poruszania się, ze zwróceniem szczególnej uwagi na:

- studentów (dostęp do studiów, szkolenia i stosownych ustug), _- nauczycieli, badaczy i kadrę administracyjną (uznanie i waloryzacja okresów spędzonych w innych krajach Europy na nauczaniu

lub badaniach, z uwzględnieniem praw statutowych tych pracowników).

Przekład z angielskiego: dr Julita Jabłecko Źródło: www.uw.edu.pl

wydarzenia

JUBILEUSZE prof. Luciana Laprusa i prof. Tadeusza Zalheya Wiosna roku 2003 przyniosła iubileusze dwu dyrygentów zwiqzanych od lat z naszą uczelnią: 50-lecie pracy artystycznei, twórczei i pedagogicznei prof. Luciana Laprusa oraz 30-lecie pracy pedagogicznei w Akademii Muzycznei we Wrocławiu prof. Tadeusza Zatheya. Profesorowie obchodzili swoie iubileusze przy pulpi-

tach dyrygenckich: Lucian Laprus wramach specialnych koncertów w Filharmonii Wrocławskie] (w programie dzieła instrumentalne iwokalno-insłrumentalne W. A. Mozarta) i w Filharmonii Kaliskiei (w programie pieśni L. Laprusa, Uwertura Egmont ilSymfonia C-dur L. van Beethovena oraz Magnificat J. S. Bacha), 0 Tadeusz Zathey w trakcie studenckiego spektaklu opery Potajemne małżeństwo Domenica Cimarosy.

Jubilaci odebrali szereg gratulacii i życzeń; dołącza się do nich również redakcia

„GAMy”, która z przyiemnościq prezentuje swoim Czytelnikom sylwetki Profesorów.

Prof. Lucian Laprus Studia muzyczne - początkowo pedagogiczne, a następnie dyrygenckie w klasie

nań, Pasja wg św. Łukasza, Dies Irae, Tren pamięci ofiar Hiroszimy). W roku 1962

prof. Karola Stryi - ukończył w Państwo-

założył w Krakowie zespół madryga-

wej Wyższej Szkole Muzycznej w Kato-

listów, przekształcony w zespół oratoryjny „Pro Musica Antiqua Jeunesses Musicales de Pologne", który stał się

wicach. Staż dyrygencki odbył w Filharmonii Leningradzkiej pod kierunkiem prof. Eugeniusza Mrawińskiego.

Dyrygował w większości filharmonii polskich, w Operze Krakowskiej, a także

za granicą (Austria, Czechosłowacja,

Francja, Holandia, Węgry, Włochy). Pełnił funkcję kierownika artystycznego w kilkunastu chó-

rach, zespołach wokalno-instrumental-

nych i orkiestrach, zktórych kilku był

założycielem. Prowadził m. in. Chór Filharmonii Krakow-

skiej, z którym przygotował większość światowych dzieł oratoryjnych od muzyki renesansu i baroku do współczesności,

wśród

nich

utworów Krzysztofa Pendereckiego (Stabat Mater - jedno

z pierwszych wyko-

Profesor Lucian Laprus

wydarlenia

jednym z pierwszych ambasadorów pol-

dyrygentury (1976), któ-

skiej muzyki renesansu i baroku za

rą studiował pod kierunkiem prof. Adama Kopycińskiego. Studia dyrygenckie uzupełniał

granicą.

Lucjan Laprus związany jest z Wrocła-

wiem od 1969 r., kiedy podjął się prowadzenia Chóru Opery Wrocławskiej. Po ośmiu latach kierowania tym zespołem został dyrygentem w Operze Wrocławskiej, będąc kierownikiem muzycznym

szeregu spektakli operowych i baletowych.

W roku 1985 założył i przez kolejne dziewięć lat prowadził zespół oratoryjny Akademii Muzycznej we Wrocławiu, działający pod nazwą „Camerata Wra-

w Hochschule für Musik

w Wiedniu (1982-1983) w klasie prof. Carla Ósterreicha, mając W tej uczelni również kontakty z wybitnymi kapelmistrzami operowymi:

Othmarem Suitnerem i Horstem Steinem. Ty-

tislaviesis”, koncertujący we Wrocławiu

tuł profesora sztuk

iza granicą, min. na festiwalu w Nancy we Francji. Utworzył także przy Dolnoślą-

muzycznych otrzymał w roku 1995.

skim Towarzystwie Muzycznym orkiestrę barokową „Da Camera”, koncertującą

Tadeusz Zathey prowadzi działalność arty-

przez pięć lat we Wrocławiu i na Dolnym

styczną jako dyrygent,

Śląsku.

klawesynista, chórmistrz,

Drugim nurtem działalności Lucjana

organista i kapelmistrz

Laprusa stała się praca pedagogiczna.

operowy. Był członkiem

Pracował w średnich szkołach muzycznych Krakowa i Wrocławia, prowadząc chóry, orkiestry i klasy dyrygowania.

WKrakowie pod jego kierunkiem uczyli

zespołów: „Complesso

się min.: Antoni Wit, Jerzy Salwarowski

.Męskiego „Cantilena”,

iAgnieszka Kreiner. W roku 1972 rozpoczął pracę we wrocławskiej Akademii Muzycznej, gdzie był dyrygentem chóru, orkiestry oraz zespołów Wydziału Edu-

który prowadził w la-

di

Musica

Antica”,

„Cantores Minores Wra-

tislavienses” oraz Chóru

tach 1977-1979 i obecnie

prowadzi klasę dyrygowania. Od roku 1994 pracuje również na kaliskim Wydziale Pedagogiczno-Artystycznym Uni-

od roku 1991. W latach Profesor Tadeusz Zathey 1989-1992 był szefem artystycznym zespołu Pracę w Akademii Muzycznej we Wro`śpiewaczego „Cappella Ecumenica”.

Od 1969 roku związany jest z Operą . cławiu podjął w roku 1972. Prowadził Wrocławską, gdzie pracował na stanozajęcia ze studentami wszystkich wydzia-

wersytetu im. Adama Mickiewicza w Po-

wisku asystenta chórmistrza, asystenta

znaniu. Tytuł profesora sztuk muzycznych uzyskał w roku 1991.

dyrygenta, a obecnie (od 1979) dyrygenta.

Wteatrze tym samodzielnie zrealizował

Lucjan Laprus zajmuje się również twór-

siedemnaście premier operowych i bale-

czością kompozytorską. Ma W swym dorobku utwory na orkiestrę i na fortepian, przede wszystkim jednak jest autorem licznych pieśni chóralnych, głównie do słów polskich poetów XIX i XX wieku.

towych. Ogółem odbył z różnymi zespo-

kacji Muzycznej, na którym do dziś

Utwory Lucjana Laprusa były wielokrot-

nie wykonywane (m.in. na autorskich festiwalach pieśni chóralnych organizowanych weWrocławiu; piąty festiwal

odbył się w ramach jubileuszu Profesora w maju br. w Kościele Uniwersyteckim), a także nagradzane na konkursach kompozytorskich w Warszawie, Wrocławiu,

Poznaniu, Legnicy, Toruniu i Międzyzdrojach.

łów: dyrygenturę operową (Wydział I), praktykę basso continuo (Wydział II), zespoły operowe i zespoły wokalne (Wy-

70 podróży artystycznych za granicę, wy-

dział III), atakże naukę dyrygowania, seminarium pracy magisterskiej oraz wykłady zmienne (Wydział IV). Iest kierownikiem muzycznym spektakli re-

stępując niemal we wszystkich krajach Europy. Jest autorem muzyki filmowej,

` Wciągu trzydziestu lat pracy przygo-

licznych opracowań chóralnych oraz instrumentacji na różne zespoły (m.in. dla

tował 22 dzieła sceniczne (niektóre kilkakrotnie), wśród których znalazły się

Operetki Wrocławskiej, Opery Wrocławskiej, Akademii Muzycznej we Wrocławiu

'm.in.: 'Xerxes G. F. Haendla, Orfeusz i-Eurydyka Ch. W. Glucka, Aptekarz I. Haydna, Wesele Figara, Czarodziejski flet, Apollo i Hiacynt, Łaskawośc Tytusa oraz

łami wrocławskimi i polskimi ponad

i Opery Królewskiej w Madrycie), a także

kompletnych instrumentacji i opracowania b.c. 'dwóch oper: Dydona iEneasz Purcella i Impresario w kłopotach Cimarosy.

Dokonał wielu nagrań płytowych i radiowych dla rozgłośni polskich oraz zagranicznych. Współpracował z orkies-

alizowanych na Wydziale Wokalnym.

Bastien i Bastienne W. A. Mozarta, Włoszka

w Algierze, Cyrulik sewilski G. Rossiniego, Siostra Angelica G. Pucciniego, Albert

Herring B. Brittena, Zemsta nietoperza I. Straussa, Jaś i Małgosia E.Humper-

trami: Filharmonii Wrocławskiej, Filhar-

dincka. W zajęciach zespołów operowych

monii Opolskiej, Orkiestrą Kameralną

prowadzonych

Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły

„Leopoldinum”, Orkiestrą Teatru Wielkie-

Zatheya uczestniczyło Wielu wokalistów,

Muzycznej we Wrocławiu, w której uzy-

go wWarszawie, Orkiestrą Symfoniczna

którży dziś rozwijają błyskotliwe kariery

skał dwa dyplomy: w zakresie wychowania muzycznego (1970) oraz w zakresie

W Solingen (Niemcy), Orkiestrą Symfo-

artystyczne.

Prof. Tadeusz Zathey

przez

prof. Tadeusza

niczną Filharmonii we Lwowie. $G A M a amam zam

19

KONCERTY AKADEMICKIE! ORKIESTRY SYMFONICZNEJ Dorota Kanafa Spośród ponad dwóch setek koncertów, jakie organizowane są każdego roku

przez Akademię, do najmocniejszych akcentów należą zawsze koncerly Akademickiej Orkiestry Symfonicznej. Trudno przecenić znaczenie tych koncertów `z punktu widzenia kształcącej się młodzieży, 0 i publiczność dostrzega ich walory - interesujący program, ciekawe debiuty młodych solistów i dyrygentów, wreszcie sympatyczną atmosferę studenckiego koncertu, w czasie którego muzykom pojawiającym się na estradzie kibicuje fan club kolegów, dających z widowni wyraźne oznaki swojej obecności.

Redakcja „GAMy", spełniając swoie kronikarskie obowiązki, odnotowuje wszystkie koncerty orkiestry symfonicznej naszej uczelni w roku akademickim 2002/03 i relacjonuje koncert zamykaiqcy miniony sezon artystyczny.

Soliści koncertu symfonicznego w dniu i5 maja 2003 r.: Ewa Gromska (skrzypce) i Bartosz Bakun (altówka)

Ostatni koncert symfoniczny W sezonie

krajówEuropy, Ameryki Północnej i Połud-

artystycznego adiunkta Mieczysława Ga-

2002/03 był zarówno popisem całej orkiestry, jaki egzaminem dyplomowym trojga solistów: skrzypaczki Ewy Gromskiej (klasa prof. Krzysztofa Bruczkowskiego), alto-

nioWej oraz - zwłaszcza w ostatnich kilku

wrońskiego, z zaciekawieniem oczekiwała

latach - w Chinach. Szczególnie interesuje

pierwszej próby z monachijskim gościem.

się muzyką współczesną; dokonał prawykonań utworów wielu współczesnych kompozytorów. Dyrektorem artystycznym orkiestry Hochschule für Musik und

gdaleny Wirgi-Schneider (klasa prof, Lidii

Theater w Monachium jest od dziesięciu

jeszcze obcokrajowcem, zawsze stanowi

Grzanki-Urbaniak). Orkiestrę poprowadził Ulrich Nicolai, dyrygent Studenckiej Orkiestry Symfonicznej Hochschule für Musik und Theater w Monachiumkktóry przybył do Wrocławia na zaproszenie rektora

lat. Prowadził też gościnnie zajęcia na uni-

swego rodzaju sprawdzian - konfrontację nie tylko umiejętności, ale także elastyczności akademickiej orkiestry symfonicznej, w której gra dla większości studentów jest pierwszą możliwością pracy w tak dużym

wersytetach w Cincinnati (USA), Shang-

haju (Chiny) i Grazu (Austria).

Orkiestra naszej uczelni, przygotowana do spotkania z Ulrichem Nicolai przez jej szefa

prof. Grzegorza Kurzyńskiego

zespole instrumentalnym. Dla-

w ramach współpracy, jaka

tego też, chyba jak większość moich koleżanek i kolegów, zpewną obawą podchodziłam do tego przedsięwzięcia. Czy oczekiwania dyrygenta nie będo zbyt wygórowane w stosunku do naszych umiejętności? Czy

wminionym roku akademickim nawiązana została mię-

dzy naszą i monachijska uczelnią muzyczną.

Ulrich Nicolai studiował dyrygenturę, fortepian i kompozycję we Frankfurcie nad Menem, kształcił się także wSalzburgu pod kierunkiem

nawiąże się nić porozumienia

winterpretacji tak wspanialych izarazem trudnych dzieł.2 Jak

Herberta von Karajana; obok

muzyki studiował matema-

tykę i fizykę. Jako asystent dyrygenta pracował z Sergiu Celibidache, Colinem Davi-

sem i Yehudi Menuhinem.

Przez 10 lat był dyrygentem Gartnerplatz-Opera w Mona-

chium i wówczas rozpoczęła się jego kariera jako dyrygenta gościnnego 20

Spotkanie z dyrygentem spoza uczelni - pisze Barbara Boncol, skrzypaczka naszej akademickiej orkiestry - do tego

wiolisty Bartosza Bokuna (klasa prof, Zbigniewa Czarnoty) i Wiolonczelistki Ma-

GAMa (amitr 2003

w

większości

Dyrygent UlI'lCli Nicolai

będzie przebiegała współpraca?

Już od pierwszego zetknięcia zpanem Ulrichem Nicolai wszelkie obawy zniknęły Dyrygent okazał się być człowiekiem bardzo sympatycznym, podchodzącym zwielkq życzliwością i wyrozumiałością do młodzieży. Swym bogatym doświadczeniem i przejrzystq koncepcją wykonawczą potrafił

skłonić nasze (niejednokrotnie - oporne) natury do pracy na miarę naszych największych możliwości. Żadna bariera

językowa nie istniało, bo przecież muzyka to język uniwersalny. Osoba dyrygenta zadziałała na nas mobilizująco i nawet ci, u których dyscyplina pracy nie jestnajmocniejszą stroną, w ostatnim tygodniu

prób mogli być wzorem obowiązkowości.

Cierpliwość i entuzjazm pana Nicolai zjednały mu prawdziwą sympatię studentów. Koncert - sądzę, że nie tylko dla mnie - był przyjemnością obcowania ze wspaniałą muzyką pod kierunkiem świetnego dyrygenta. Bardzo cenimy sobie to, że mieliśmy okazję współpracować z dyrygentem tej miary, co pan Ulrich Nicolai.

Po czterech dniach prób z Ulrichem Nicolai orkiestra zaprezentowała się publiczności 15 maja 2003 r. w sali koncertowej Filharmonii Wrocławskiej. Wieczór ten relacjonuje adiunkt Jarosław Pietrzak.

Koncert rozpoczęły utwory z udziałem

solistów: Symfonia koncertująca Es-dur KV 364 Wolfganga Amadeusa Mozarta na skrzypce i altówkę oraz Koncert wiolonczelowy h-moll op. lO4 Antonina Dvofaka. Zarówno soliści, jak iorkiestra stanęli na wysokości zadania i wykazali się bardzo dobrym przygotowaniem na całkowicie profesjonalnym poziomie.

Szczególnie cieszyła jakość dźwięku prezentowana przez solistów w Mozarcie,

a także prawdziwie solistyczna, pełna ekspresji i muzycznego wyrazu gra wiolon-

czelistki, która musiała jednak od czasu do czasu konkurować z nieco zbyt głośną grupą instrumentów dętych. Również wykonanie po przerwie lV Symfonii d-moll

op. 104 Roberta Schumanna dostarczyło słuchaczom wiele satysfakcji. Ulrich Nicolai dysponuje doskonalym warsztatem dyrygenckim; orkiestra pod jego batutą grała niezwykle wyraziście i żywiołowo,

ujawniając tkwiące w niej bardzo duże możliwości.

Było to zatem jedno z ciekawszych wydarzeń artystycznych kończącego się sezonu. Ogromnie cieszy fakt, że młodzież nasza zdobywa doświadczenie pod ręką

wytrawnych mistrzów batuty. Ulrich Nicolai dołączył do grona świetnych dyrygentów, których gościliśmy w Akademii wostatnich latach, atrzeba zauważyć, że

koncerty z udziałem znakomitych kapelmistrzów wpisują się już w tradycję naszej uczelni. Są niezastąpioną szkołą dla mło-

dych instrumentalistów, a także zapadają na długo w pamięć słuchaczy.

I

koncerty

Akademia Muzyczna i wPolitechnice $‑

wwykonaniu studentów i pedagogów Akademii oraz Chóru Kameralnego Politechniki

Dokąd chodzi się we Wrocławiu na koncerty symfoniczne? Do Filharmonii odpowie bez wahania każdy kulturalny

„Consonanza”,

a

we dwoje

całość

poprowadziła Marta Kierska-Witczak.

Dwa kolejne miesiące należały do zespo-

łów orkiestrowych. W ostatnim dniu lutego zorganizowano koncert Akade-

Pod tym intrygującym hasłem kryje się

nowy cykl koncertów firmowanych przez

mickiej Orkiestry Kameralnej poprowadzonej przez Zbigniewa Szufłata. W pro-

Zakład Klawesynu, Organów i Akordeonu, podczas których „z Panią Muzyką we dwoje” spotykają się organy i instrument należący do innej muzycznej

przed rokiem 1968. Dopiero wtedy bo-

gramie znalazły się: Koncert na smyczki

rodziny. Bywa, że na estradzie partnerem

wiem filharmonicy zajęli gmach przy dzisiejszej ul. Piłsudskiego. Gdzie zatem

Georga Philippe'a Telemanna, Koncert na

dwoje skrzypiec c-moll Antonia Vlvaldiego

organów jest wokalista, a nawet większy zespół. Czasem bohaterowie tego spotka-

wcześniej odbywały się koncerty? W... auli

(solistki: Katarzyna Woźnica -I skrzypce,

nia występują obok siebie - wtedy w pro-

Politechniki Wrocławskiej! To właśnie ta przestronna sala była główną estradą orkiestry filharmonicznej _i tutaj gościli najwięksi muzycy odwiedzający nasze miasto.

Zuzanna Dziedzic - H skrzypce, Emilia

gramie utwory organowe przeplatają się

mieszkaniec naszego miasta. Ale to, co jest

takie oczywiste dla dzisiejszego pokolenia wrocławian, wcale takim nie było jeszcze

Piękne tradycje muzyczne tego wnętrza ożyły w minionym sezonie artystycznym,

a stało się tak za sprawą nowego cyklu koncertowego „Akademia Muzyczna wPolitechnice”. Decyzję o powołaniu

Sługocka - wiolonczela) 'oraz Suita z czasów Holberga Edvarda Griega. 17 marca 2 Orkiestrą Studencką Akademii Muzycznej pod dyrekcją Marcina Wolniewskiego wystąpili dyplomanci: Dominika Białostocka (gitara) i Paweł Maliczewski (puzon) przy współudziale Dominika Tomasiaka (gitara) i Jana Krzeszowca (flet). Publiczność wysłuchała utworów

takiego cyklu podjęli rektorzy obydwu uczelni, podpisując 6 grudnia ubiegłego roku stosowne porozumienie. Głosi ono,

że raz wmiesiącu, od października do maja, w auli Politechniki będą wys-

tępować soliści lub studenckie zespoły Akademii im. Karola Lipińskiego, a także

przez Dział Studencki tej uczelni. W myśl

informacyjnych, natomiast Politechnika zajmuje się czynnościami organizacyjnymi i pokrywa koszty realizacji koncertów.

Szczególnie dużo serca i pracy w całą

Dzięki jego zaangażowaniu koncertowa współpraca między uczelniami przebiega

wzorowo, a naszych wykonawców zawsze otacza miła atmosfera.

W sezonie 2002/03 w ramach cyklu odbyło się pięć koncertów. Na dobry początek wybrano Big-band Akademii Muzycznej,

który w dniu 11 grudnia 2002. wraz'

KONCERTOWE Dorota Kanału Tadeusza Bairda, Jorge Cardoso, Leopolda Mozartai Wolfganga Amadeusa Mozarta. .

P0 kwietniowe-wielkanocnej przerwie studenci Akademii przy Wybrzeżu Wyspiańskiego pojawili się znów 27 maja.

Był to prawdziwy festiwal wokalny: 5010 i w zespołach wystąpiło osiemnaścioro wokalistów z towarzyszeniem pedagogów akompaniatorów.

Koncerty W` Auli Politechniki gromadzą

ikwartetem wokalnym „The Sound Office” całkowicie zawładnął licznie zgromadzoną publicznością. Koncert po mis-

niemałą publiczność, rekrutującą się zwłaszcza ze społeczności studenckiej.

Dodajmy, że wstęp na koncerty jest bezpłatny. Cykl zostanie wznowiony po wakacyjnej przerwie i- miejmy nadzieję - zadomowi się na stałe w kalendarzu studenckich imprez kulturalnych Wrocławia.

kolędowy. Kolędy polskie, hiszpańskie, szwedzkie i afrykańskie GAMa nawie( 2003

zabrzmiały

w Dużym Studiu Polskiego Radia we Wrocławiu. Jego pomysł trafił na podatny grunt i tak cykl w Dużym Studiu został zainaugurowany 27 lutego koncertem, wktórym zabrzmiał dwugłos organów i instrumentów dętych drewnianych (z gościnnym udziałem puzonu). Instrumenty smyczkowe zagościły na radiowej estradzie dokładnie miesiąc później,

prezentowali się wokaliści.

Ostatnie

wsezonie wydanie „Pani Muzy '” było szczególnie ekscytujące, bowiem „we dwoje” spotkały się organy i instrumenty

perkusyjne.

/

Koncerty odbywają się z udziałem pedagogów Akademii i są także promocją

ze śpiewająca Katarzyną $1 Stankowską

trzowsku poprowadził Aleksander Mazur.

W styczniu przyszła kolej na repertuar

dawna szukał sposobu na pełniejsze wykorzystanie organów mieszczących się

to zapowiedź koncertu majowego (24.05), kiedy w duecie z organami licznie za-

akcję wkłada pan Andrzej Ostoja-Solecki,

kierownik Samodzielnej Sekcji Spraw Studenckich działającej na Politechnice.

Autorem chwytliwego tytułu i całej idei jest prof. Andrzej` Chorosiński, który od

szane. Wyjątkiem od reguły było pojawienie się tego samego wieczoru również zespołu wokalnego „Senza Rigore”. Była

Socjalnych Politechniki wspomagany zawartego porozumienia, po stronie Akademii pozostaje koncepcja programowa koncertów oraz druk afiszy i ulotek

z utworami o innej obsadzie. Co szczególnie ciekawe - nierzadko spotykają się też we wspólnym repertuarze.

a24 kwietnia w roli głównej obok 0rganów wystąpiły instrumenty dęte bla-

chóry innych wrocławskich uczelni.

Organizacją koncertów zajmuje się nasze Biuro Koncertowe oraz Zakład Usług

22

'UZS Panią'Muzykq:

wyróżniających się studentów. Przeprowadzane są zazwyczaj w czwartki, a nad ich organizacją czuwa adiunkt Piotr Rojek

-kierownik artystyczny cyklu. Ze strony Polskiego Radia koncertom patronuje prezes wrocławskiej rozgłośni - Stanisław Pelczar, który od samego początku niezwykle życzliwie wspiera całą ideę.

Ciekawa formuła cyklu znalazła uznanie i wykonawców, i słuchaczy, którzy nieczęsto mają szansę znalezienia utworów organowych w programach koncertów kameralnych. Mamy nadzieję, że organizatorom nie zabraknie pomysłów na

dalsze „spotkania we dwoje” i tak obiecująco zainaugurowany cykl będzie miał swoją kontynuację w następnym sezonie.

SMYczKI konterty

ce) i Zbigniew Czarnota (altówka). Kolejnym punktem programu była Sonata altówkowa Paganiniego, wykonana brawurowo przez studenta ostatniego roku

W ROLI GŁOWN EJ

Bartosza Bokuna przy akompaniamencie

W roku akademickim 2002/03 w Katedrze Instrumentów Smyczkowych

wraz zMichałem Mickerem zaprezentowali Trzy madrygały Bohuslava Martinu na skrzypce i altówkę. Po krótkiej przerwie publiczność usłyszała Passacaglię na skrzypce i altówkę Haendla wykonaną przez Beatę Solnicką (skrzypce) i Jarosława Pietrzaka (altówka). Następny duet stanowili pedagodzy klasy altówki: Zbigniew Czarnota i Michał Micker, którzy w stylistyce barokowej wykonali II Sonatę na dwie altówki I. M. Leclaire'a.

Na zakończenie koncertu zabrzmiał nieczęsto wykonywany utwór M. von Wein-

kontynuowano zainaugurowany rok wcześniei cykl specialnych koncertów, których celem iest przedstawienie szerokiei panoramy repertuaru na wybrany instrument smyczkowy. Swoiq oryginalność koncerty te zawdzięczaią szczególnemu doborowi utworów. Dany instrument prezentowany iest w rozmaitych składach kameralnych, dzięki czemu można porównać iego walory w różnych kontekstach brzmieniowych. W programach figuruiq utwory rzadko grywane ze względu na nietypową obsadę; niektóre z nich wprost zadziwiaiq publiczność swoiq szatą brzmieniowq. Koncerty te anonsowane sq specialnymi tytułami:

Magdaleny Łagód. Następnie skrzypek

Krzysztof Polonek, specjalnie zaproszony gość z Filharmonii Drezdeńskiej,

W roli głównei

W roli głównei

- WIOLONCZELA

$‑$‑ ALTÓWKA

zierla zatytułowany Nachtstück na dwa-

Lidia Grzanka-Urbaniak

Michał Micker

prowadzący koncert student Jakub Ha-

wiolonczelistów

Na koncert wypełniony muzyką altów-

przeżyła Sala Teatralna naszej Akademii w dniu 27 lutego 2003 r., kiedy na

Dowodem tego były gromkie brawa, którymi licznie zgromadzona publicz-

tnia 2.003 r. pedagodzy i studenci altowio-

estradzie prezentowali się głównie pe-

liści naszej uczelni, wspomagani przez

dagodzy tego instrumentu, a na widowni zasiedli jego wielbiciele - przede wszystkim studenci, którzy przyszli kibicować swoim profesorom. Program

utwór ~ Duet G-dur KV 423 Mozarta zaprezentowali Jarosław Pietrzak (skrzyp-

naście altówek. Zagrany został on przez pedagogów i niemal wszystkich studentów klasy altówki. Jak podsumował dyński: „nie taka altówka straszna...”

Prawdziwy najazd

kową zaprosili słuchaczy w dniu 30 kwie-

ność nagradzała występujących wykonawców. @

swoich kolegów skrzypków. Pierwszy Koncert zatytułowany „W roli głównej - wiolonaela”; Lidia Grzanka-Urbaniak {Stanisław Firlej

składał się z utworów na dwie wiolon-

czele (Etiudy i Kaprysy A. Franchomme'a wykonane przez Lidię Grzankę-Urba-

niak i Stanisława Firleja oraz Sonata G.F.Haendla wykonana przez Urszulę Marciniec-Mazur i Aldonę Markowicz),

na wiolonczelę i skrzypce (Passacaglia Haendla-Halvorsena w wykonaniu Aldony Markowicz i Jarosława Pietrzaka), atakże na cztery i więcej wiolonczel (w tych ostatnich zespół koncertujących pedagogów zasilili studenci). Można było usłyszeć Sonatę C. B. Pergolesiego wdokonanym przez Kazimierza Wiłkomirskiego opracowaniu na cztery wiolonczele, a z uwagi na karnawałowy charakter wieczoru (ach, ten „tłusty czwartek”...) - wiązankę ragtime'ów amerykańskich kompozytorów oraz

drobny żart muzyczny T. Mifune.

Publiczność rozbawiona nieco nietypowym repertuarem owacyjnie nagra-

dzała artystów brawami. Wieczór zakończył się miłym akcentem kulinarnym

- degustacją pączków i faworków specjalnie przygotowanych na to spotkanie

dla słuchaczy.

GA Ma (mumer 2ou

23

koncerty

WRDCŁAW- KATOWICE KONCERTY WYMIENNE KATEDRY INSTRUMENTÓW SMYCZKOWYCH Lidia Grzanka-Urbaniak nasze relacje z prof. Pawłem Puczkiem, długoletnim kierownikiem Katedry Instrumentów Smyczkowych Akademii w Katowicach i zarazem pedagogiem naszej

Barbara Boncol, Katarzyna Woźnica (skrzypce), Magdalena Gołemberska

przed laty było przybycie do Wrocławia

uczelni, a także z prof. Pawłem Głom-

zagrać w Katowicach. Nagła choroba

grupy absolwentów katowickiego Liceum Muzycznego, którzy ukończyli studia, anastępnie podjęli pracę w ówczesnej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej

bikiem, obecnym kierownikiem tamtejszej

altowiolistki pokrzyżowała plany. Grupę

Wydaje się, że bardzo dobre kontakty

między wrocławskim i katowickim ośrodkiem muzycznym istnieją od zawsze.

Można przypuszczać, że przyczyną tego

(altówka), Sylwia Wójcik (wiolonczela) iPaweł Jabłczyński (kontrabas) miała

Katedry. Rokrocznie reprezentanci studen-

smyczkowców zasilił zaproszony niemal

tów i pedagogów z obu ośrodków przed-

w ostatniej chwili Łukasz Kuropaczewski

należeli: Florian Bryła, Zdzisław Butor,

stawiają dorobek swojej Katedry w za- . - student z klasy gitary prof. Piotra Zaleskiego, laureat wielu konkursów kraprzyjaźnionej uczelni. jowych i zagranicznych. Jak się później W tym roku mieliśmy okazję usłyszeć okazało, był to „strzał w dziesiątkę”. ekipę studentów z Katowic w składzie:

Wilhelm Krzystek, Tadeusz Strugała,

Marta Huget i Barbara Reiner - skrzypce,

Znakomita technika gitarzysty i jego

Janusz Wyląg i inni. Faktem jest też, że

Katarzyna Baczewska - altówka, Łukasz

muzykalność zostały owacyjnie przyjęte

wlatach siedemdziesiątych istniały silne więzi między liceami muzycznymi Wrocławia i Katowic. Organizowane wówczas

Frant - wiolonczela, a także kwartet

przez publiczność akademicką w Kato-

smyczkowy, wktórym grali: Monika Krzysztofik, Jakub Łysik - skrzypce,

wicach. Również pozostali członkowie

koncerty wymienne między tymi szkołami należały do bardzo udanych. Jeszcze clzi-

Katarzyna Baczewska - altówka, Katarzyna Czypka - wiolonczela.

mencie Magdaleny Blum, Aliny Wojto-

siaj znani artyści wywodzący się z Gór-

Wszyscy studenci zaprezentowali się

nego Śląska, tacy jak Marek Moś czy

wzorowo, podobał się zwłaszcza wiolon-

rumieńców temu koncertowi dodawał fakt, że trójka wykonawców (dwójka stu-

muzycy NOSPR-u - Jan Hawryszków,

czelista - laureat ubiegłorocznego Ogól-

dentów i pianistka) wywodzi się właśnie

Wiesław Grochowski i wiele innych osób,

nopolskiego Konkursu Wiolonczelowego w Poznaniu (z klasy prof. Pawła Głombika), a także kwartet smyczkowy, który

ze środowiska katowickiego.

we Wrocławiu, mieszczącej się wtedy przy ul. Powstańców Śląskich. Do tego grona

świetnie pamiętają nie tylko koncerty

zwrocławianami, ale także wspólne wy.cieczki na Szyndzielnię, wymiany poglądów i długie dyskusje o sztuce.

Również i obecnie kontakty między uczel-

brawurowo wykonał Kwartet D-dur op. 18 nr 3 Ludwiga van Beethovena.

Koncert ten odbył się 5 marca 2003 r.

nią wrocławską i katowicką są ożywione.

w Akademii wrocławskiej, a już 14 kwiet-

Konstruktywne i bardzo serdeczne są

nia ekipa naszych studentów w składzie:

ekipy grali wyśmienicie przy akompaniawicz oraz Teresy Woronko. Dodatkowych

Cieszy bardzo, że kontakty zawodowe

iprzyjaźń obu środowisk muzycznych są po dziś dzień aktualne. Dalsze plany naszych katedr będą realizowane w przyszłym roku i muszę przyznać, że odnotowuję ten fakt z niekłamaną przyjemnością...

I

00.00.0000.nco..co..on..oo..000000000000noo..o.coo."o.....coocooucnonncnnocncncnounou-000

wymiany koncertowej Katedra Fortepianu

w Weimarze - Anna Bacik i Barbara Muła (obie studentki z klasy prof. Grzegorza

Akademii Muzycznej im. Karola Lipiń-

Kurzyńskiego i asystenta Pawła Zawadz-

skiego we Wrocławiu nawiązała współ-

kiego).

Obok wymiany międzynarodowej miały

W ramach międzynarodowej studenckiej

pracę z wyższymi szkołami muzycznymi

również miejsce koncerty wymienne zorganizowane przy współpracy Katedr For-

w Dreźnie, Lipsku, Monachium i Weima-

rze. W naszej Akademii gościliśmy przedstawicieli wszystkich tych uczelni. Wyko-

nawcy prezentowali obszerny repertuar, grając zarówno utwory solowe, jak i ka-

meralne, gdyż z Hochschule für Musik wWeimarze przybyło do Wrocławia trio fortepianowe. Wszystkie koncerty były bardzo interesujące, a szczególne słowa uznania należą “się pianistomiz Monachium. Ich występ stał na bardzo wysokim,

wpełni profesjonalnym poziomie' i wywarł duże wrażenie na publiczności.

W ośrodkach muzycznych w Niemczech koncertowali natomiast wytypowani stu-

denci wrocławskiej Akademii Muzycznej, 24

GAMa mwie:* 2003

Paweł Zawadzki

tepianu Akademü Muzycznej im. I. J. Paderewskiego w Poznaniu i Akademii

prezentując tam swoje umiejętności w ciekawym i bardzo zróżnicowanym repertuarze. Na koncertach w Hochschule für Musik wDreźnie naszą, uczelnię reprezen-

Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie.

WPoznaniu wrocławską Katedrę Fortepianu reprezentowały studentki: Katarzyna Malinowska (klasa as. Michała Szcze-

towali studenci: Anna Szerszeniewska (klasa prof. Grzegorza Kurzyńskiego) iDariusz Urbanowicz (klasa adiunkt Olgi Rusiny). W Hochschule für Musik w Lipsku wystąpili: Łukasz Jungowski (klasa adiunkta II st. Zbigniewa Faryniarza) ilu-

pańskiego) i Aleksandra Orłukowicz (klasa

styna Skoczek (klasa prof. Włodzimierza Obidowicza), a w Hochschule für Musik

prof. Włodzimierza Obidowicza), a- do War-

szawy udała się ekipa w składzie: Anna Bacik (klasa prof. Grzegorza Kurzyńskiego

iasystenta Pawła Zawadzkiego), Łukasz Jungowski (klasa adiunkta H st. Zbigniewa

Faryniarza) i Magdalena Marszałek (klasa prof. Włodzimierza Obidowicza.

I

koncerty

KRONIKA KONCERTOWA Wydziału Edukacii Muzycznej Ewa Grygar Tradycją stało się, że Wydział Edukacji Muzycznej, wydawałoby się o profilu stricte pedagogicznym, co roku zwycięża w wyścigu z czasem i obok intensywnej pracy dydaktycznej rozwija bogatą działalność koncertową. Jest to możliwe dzięki naszym zespołom, ›które systematycznie pracując, osiągnęły wysoki poziom i potrafią zmierzyć się z trudnym repertuarem, a na koncertach

dawać słuchaczom wiele powodów do satysfakcji. Koncertujące zespoły to trzy chóry i orkiestra smyczkowa: Chór „Feichtinum” pracujący pod kierunkiem adiunkt Bogusławy Orzechowskiej, Chór im. Stanisława Krukowskiego, którego kierownictwo sprawuje adiunkt Ewa Grygar, kameralny zespół wokalny „Senza Rigore”, założony iprowadzony przez, adiunkt Jolantę SzybalskąMatczak (więcejo zespole przeczytać można w artykule Irmy Olejnik na str. 26) oraz orkiestra smyczkowa, z którą pracuje adiunkt Helena Tomaszek-Plewa. We wszystkich wymienionych niżej koncertach zespoły były prowadzone przez swoje stałe dyrygentki, które też owe występy przygo-

towały.

28 października 2002 r. w klubie „Brama Oławska”, mieszczącym się w podziemiach placu Dominikańskiego, wystąpił zespół „Senza Rigore”. Członkowie zespołu p0dzielili się z licznie przybyłą publicznością wakacyjnymi wspomnieniami z IV Obozu Chóralnego Akademii Muzycznej, a także wykonali utwory a cappella różnych epok istylów, wśród nich opracowania polskich melodii ludowych.

Z początkiem roku akademickiego połączone chóry wydziałowe rozpoczęły próby do utworu Exodus Wojciecha Kilara. Wykonanie dzieła z udziałem chóru „Feichtinum”,

Chóru im. Stanisława Krukowskiego, Poznańskiego Chóru Kameralnego „Fermata” (przygotowanego przez Mateusza Sibilskiego) oraz Akademickiej Orkiestry Symfonicznej naszej uczelni, odbyło się 8 listopada w Auli Uniwersytetu Poznańskiego pod dy-

rekcją Mateusza Sibilskiego. Koncert został powtórzony 16 listopada w sali Filharmonii Wrocławskiej. Oba wykonania spotkały się zżywym odbiorem, a gromkie brawa nakłoniły wykonawców do finałowego bisu.

6 grudnia zespół „Senza Rigore” wystąpił na

jubileuszowym z okazji 50-lecia pracy

koncertach w ramach XXIX Festiwalu Bar-

artystycznej, twórczej i pedagogicznej

bórkowego Chórów Studenckich. W koncer-

prof. Lucjana Laprusa. Pod batutą Jubilata

cie zamykającym festiwal chór „Feichtinum”

zabrzmiała min. Msza D-dur KV 194 W.A. Mozarta, a koncert zorganizowany

uczestniczył w wykonaniu Mszy łacińskiej Es-dur oraz Mazura zopery Straszny dwór Stanisława Moniuszki.

13 grudnia w Sali Teatralnej odbył się koncert laureatów regionalnego Szkolnego Konkursu Moniuszkowskiego zatytułowanego „Śpiewajmy pieśni Moniuszki”.

był w dniu 19 marca w sali Filharmonii Wrocławskiej.

2 kwietnia odbył się XII koncert z cyklu „Koncerty Wielkopostne", zainicjowanego przed laty przez prof. Zofię Urbanyi-Krasnodębską. Muzykę pasyjną zaprezentował

Wkoncercie, obok nagrodzonych chórów,

Chór im. Stanisława Krukowskiego, orkie-

wystąpili studenci Wydziału Wokalnego, Chór im. Stanisława Krukowskiego oraz orkiestra smyczkowa Wydziału Edukacji Muzycznej. Na program złożyły się przede wszystkim utwory Stanisława Moniuszki: kwartet i chór kobiet 2 opery Straszny dwór, ballada Trzech budrysów w instrumentacji Heleny Tomaszek-Plewy oraz Polonez z opery Hrabina w instrumentacji Grzegorza Fitelberga.

W okresie świąt Bożego Narodzenia corocznie zapraszamy słuchaczy na koncerty kolędowe. Pierwszy z nich odbył się 19 stycznia w kościele pw. św. Wawrzyńca w Wołowie, gdzie wystąpił zespół „Senza Rigore” oraz orkiestra smyczkowa. Po raz kolejny słuchacze mieli okazję słuchać kolęd 21 stycznia

stra smyczkowa oraz zespół „Senza Rigore”.

Kilka dni wcześniej koncert z muzyką pasyjną odbył się w kościele pw. św. Wawrzyńca w Wołowie. , Zespoły Wydziału Edukacji Muzycznej pod dyrekcją pedagogów i studentów zaprezentowały się również w maju na VIII koncercie z cyklu „Wrocławska Szkoła Chórmistrzów”. Repertuar koncertu obejmował utwory chóralne a Cappella różnych

w kościele pw. św. Mikołaja we Wrocławiu,

a do grona wykonawców dołączył wówczas Chór im. Stanisława Krukowskiego.

Koncerty przyjmowane były bardzo ciepło; wyrazem tego było włączanie się słuchaczy do wspólnego kolędowania.

Marzec zaznaczył się kolejnym ważnym wydarzeniem z udziałem chóru „Feichtinum”. Wraz z Akademicką Orkiestrą Sym-

foniczną zespół wystąpił na koncercie

epok, Ave Maria Johannesa Brahmsa na

chór żeński oraz orkiestrę smyczkową

wopracowaniu Heleny Tomaszek-Plewy, Mszę góralską Jana Maklakiewicza oraz balladę Trzech budrysów Stanisława Moniuszki.

Jak co roku, zespoły wystąpiły też podczas egzaminów dyplomowych (4 czerwca), kiedy śpiewały i grały pod dyrekcją studentów kończących w tym roku akademickim Wydział Edukacji Muzycznej. Był to już ostatni występ w sezonie 2002/03, a cały ten rok dowiódł, że nasze wydziałowe zespoły dawno już wyszły poza ramy warsztatu dla studentów, stając się formacjami o wyraźnie zarysowanej tożsamości

artystycznej, coraz bogatszych tradycjach i stale pomnażanym dorobku. Ę

koncerty

Sukcesy

„Senza Rigore"?

Rigore” jest pomysłem naszego własnego kolegi Chórzysty, Wojtka Zdżarskiego; on

Irma Oleinik

zresztą zna Szefową najdłużej i chyba najlepiej czuł, co nas naprawdę czeka.

Trzeba to sobie jasno powiedzieć: jesteśmy

Tak szczerze mówiąc, to nie jesteśmy pozbawieni rygoru. Jesteśmy pasjonatami, którzy

fanatykami. I to poczynając od dyrygenta,

chcą razem pracować i coś osiągnąć. A roboty

najmłodszego chóru wrocławskiej Akademii Muzycznej Chóralistyka w naszej uczelni związana jest z działalnością Wydziału Edukacji Muzycznej, który prowadzi dwa zespoły: „Feichtinum” i Chór im. Stanisława Krukowskiego.

Trzon ich składu stanowiq studenci IV Wydziału, wspomagani przez kolegów reprezentujących Wydział I i niektóre specjalności Wydziału Il. Tymczasem u boku tych dwu zespołów pojawił się nowy chór kameralny „Senza Rigore”, działający poza planem dydaktycznym. Zrobiło się o nim tej wiosny głośno z racji znaczących sukcesów na ogólnopolskim forum. Aby dowiedzieć się więcej o tym zespole, oddajmy głos jed-

nej z chórzystek, dziś już absolwentce Wydziału Edukacji Muzycznej, która w składzie chóru pozostaje od samego początku iego istnienia.

kończąc na najmłodszych studentach, tych

mamy mnóstwo, ale i niezłe wyniki. Za nami

z pierwszego roku (ciekawe, że co roku znajdujemy nowych...).

wiele koncertów w różnych miastach i miejs-

Zdecydowanie nie wystarcza nam co najmniej kilka godzin wykładów, zajęć, prób

nasze największe dotychczasowe trofea: Grand Prix zdobyte na konkursie Interpretacji Chóralnej Pieśni Religijnej Lucjana Laprusa i specjalne wyróżnienie za wykonanie Piosnki

we wszystkich zainteresowanych naszym udziałem chórach Wszelakich Instytucji

cach. Na półce u Szefowej błyszczą dumnie

Kulturalnych, a wreszcie zwykłej ciężkiej o Panu Jezusie (Wrocław, maj 2002), Inagroda pracy w czterech szkołach, dwóch ogniskach w kategorii chórów świeckich oraz nagroda muzycznych... Tak więc, dokładając sobie specjalna bydgoskiego oddziału Telewizji jeszcze po drodze trzy popołudniowe lekcje $‑ Polskiej, uzyskane na I Ogólnopolskim gry na instrumentach (z bardzo chętnymi do Konkursie Pieśni Pasyjnej w Bydgoszczy nauki dziećmi), pędzimy (co najmniej dwa (kwiecień 2003), II nagroda w kategorü chórazy wtygodniu) na godzinę. 20.00 (no, staramy się...) do sali B 101 w Akademii Muzycznej, aby kompletnie senza rigore sobie pośpiewać.

Zespół nie wziął się znikąd. Jest konsekwen-

bardzo udany występ na XXIII Gliwickich Spotkaniach Chóralnych. A przed nami kolej-

cją obozów chóralnych organizowanych od

ne wyzwania i wiele koncertów, może już nie

czterech lat w czasie wakacji przez naszą Szefową, adiunkt Jolantę Szybalską-Matczak.

Pomysł zrodził się po drugim obozie i w związ-

nych. Tak więc, Drodzy Czytelnicy, nie dajcie

Zdjęcie zespołu zdobi okładkę niniejszego

ku z tym istnienie swe datujemy od paździer-

numeru „GAMy”.

nika 2000 roku, a urocza nazwa „Senza

rów studenckich wyśpiewana na 34, Ogólnopolskim Turnieju Chóralnym „Legnica Cantat” (maj 2003). Warto też wspomnieć

tak prestiżowych, ale dla nas równie ważsię zmylić naszej sprytnej nazwie, a to, ile

mamy w sobie „rigore”, oceniajcie na naszych koncertach.

I

ooo-oooooooo.nooo-oooooooooooaooooooooo.ooonaoooooooooooooooo.oooouooooooooooooooooooooaooo.ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo-

Międzywydziałowa Sekcia Fortepianu Ogólnego przy Katedrze Fortepianu Akademii Muzycznel we Wrocławiu Marzena Szczepańska-Modrzejewska

Od dwóch lat przy Katedrze Fortepianu naszej uczelni działa Międzywydziałowa Sekcja Fortepianu Ogólnego. Pedagodzy pianiści z wydziałów I, III i IV, którzy do

ralne wzbudziły uznanie licznie zgroma-

nowa”, którego organizatorem była warszawska Akademia Muzyczna. W drugim konkursie tego cyklu (marzec 2000 r.) były już sukcesy: trzy studentki z Wydziału IV (Renata Hajnos, Tatiana Kaliczoki Kata-

dę po koncercie, podczas której wykonawcy i pedagodzy zróżnych ośrodków mogli się bliżej poznać.

rzyna Kuligowska) przywiozły cztery nagrody. Ten fakt ustalił wysoką pozycję

wrocławskiej Sekcji Fortepianu Ogólnego wśród innych uczelni muzycznych wPolsce. Kolejny bardzo dobry występ

dzonej publiczności. Był też czas na biesia-

Jeszcze dobrze nie wybrzmiały tony grud-ł niowego koncertu,„a już 30 marca 2003 r.

nasi studenci z nowym programem poje-

chali na kolejny międzyuczelniany koncert, tym razem na zaproszenie warszawskiej Sekcji Fortepianu Ogólnego. Gorące podziękowania nadesłane przez kierownika Sekcji prof. Małgorzatę Szpinalską z AMFC dla naszych studentów i pedagogów za

Sekcji należą, podjęli się nie lada zadania,

studenta Wydziału I Adriana Foltyna w eli-

aby studentów objętych przedmiotem

minacjach do VII Międzynarodowego

„fortepian ogólny” nie tylko nauczyć podstawowych umiejętności pianistycznych wynikających z programu nauczania na poszczególnych wydziałach, ale uaktywnić

Konkursu Muzyki Współczesnej CHAIN

piękny wrocławski akcent w koncercie

we Wrocławiu (kwiecień 2002) udowodnił,

bardzo nas cieszą i motywują do dalszej

że nasi podopieczni mogą stawać w szran-

pracy nad tym kierunkiem działalności

ki konkursowe z najlepszymi.

Międzywydziałowa Sekcja Fortepianu Ogólnego, zachęcona sukcesami i możli-

naszej Sekcji. Zacytujmy fragment z listu prof. Szpinalskiej: „Wojciech Ławnikowicz w Nokturnie Fryderyka Chopina operował

się okazuje: gdy tylko pojawiły się możli-

wościami

wości wzięcia udziału w konkursach i kon-

8 grudnia 2002 r. w Klubie Muzyki i Lite-

przepięknym dźwiękiem, a akompaniament Przemysława Borysa stał na najwyż-

certach, nasi wychowankowie udowodnili,

ratury międzyuczelniany koncert, w którym wzięli udział studenci z Wrocławia (Przemysław Barys, Tomasz Bykowski,

ich na polu „zarezerwowanym” dla studentów Wydziału Instrumentalnego. I co

że są bardzo zdolni pianistycznie, świetnie sobie radzą na estradzie i - co dodatkowo cieszy - zdobyWają laury konkursowe i pochlebne recenzje.

Sekcja nawiązała współpracę z Akademiami Muzycznyrni w Warszawie i Kra26

kowie dzięki udziałowi w I Międzyuczelnianym Konkursie „Miniatura Fortepia-

GAMa amam 2003

studentów,

zorganizowała

Wojciech Ławnikowicz i Piotr Matuszewski

- fortepian, a także Karolina Pasierbska iMałgorzata Przybysz - śpiew), Krakowa iWarszawy. Ich występy solowe i karne-

szym poziomie, godnym pięknego głosu i znakomitego przygotowania Olgi Ksenicz."

Jako koordynator działań Międzywydziałowej Sekcji Fortepianu Ogólnego

bardzo serdecznie gratuluję studentom oraz ich pedagogom i życzę wszystkim Wytrwałości w dalszej pracy artystycznej. I

koncerty

SPEKTAKLE nvpLomowe sruneurów WYDZIAŁU WOKALNEGO Kulminacia sezonu artystycznego na Wydziale Wokolnym naszei uczelni przypada rokrocznie w ostatnich miesiącach roku akademickiego, kiedy wystawiane są dyplomowe spektakle operowe.

Jest to podsumowanie wielomiesięcznei pracy studentów ostatniego roku, stanowiące obraz ich umieiętności wokalnych i scenicznych u progu samodzielnei kariery artystycznei. Realizatorzy Spektakli dyplomowych w roku 2002/03 sięgnęli do muzyki XVIII-wiecznei. W dniach 5 i 6 kwietnia

2003 r. można było obeirzeć dzieło Wolfganga Amadeusa Mozarta Apollo i Hiacynt w reżyserii Jerzego Kozłowskiego pod batutą Tadeusza Zatheya, natomiast trzy tygodnie późniei koleina grupa dyplomantów zaprezentowała publiczności operę Domenica Cimarosy Potajemne małżeństwo, wystawioną również pod kierownictwem muzycznym Tadeusza Zatheya, a reżyserowanq przez Feliksa Tarnowskiego. Przedstawienie to obejrzała w dniu 29 kwietnia Bogumiła Gaiewska, studentka III roku sekcii Teorii Muzyki Wydziału I, i iei relacię prezentuiemy Czytelnikom.

zostały we współczesnym stylu. Inteligentny dowcip, rymy częstochowskie - skrojone na miarę opery buffa.

Ostateczny efekt artystyczny spektaklu to oczywiście rezultat pracy wielu osób.

Całość świetnie brzmiała pod batutą

Tadeusza Zatheya, który dokonał instrumentacji opery dla potrzeb akademickiej orkiestry. Kwintet smyczkowy przygo-

tował Zbigniew Szufłat, a partię basso continuo realizowała Anna Danielewicz.

Mocną stroną spektaklu była reżyseria.

Inscenizując Potajemne małżeństwo, Feliks Tarnawski zadbało ciekawe rozplanowanie scen i właściwe rozegranie dramaturgii.

Polsko-włoskie „Małżeństwo" Bogumiła Gajewska Stało się już tradycją, że studenci z Wydziału Wokalnego i Instrumentalnego pod koniec semestru letniego wspólnymi siłami przygotowują spektakle operowe. W tym

roku jednym z nich było Potajemne małżeństwo (Il matrimonio segreto) Domenica Cimarosy.

Obszerna sala Centrum Kultury Katolickiej mieszcząca śię w kościele Matki Bożej

Królowej Pokoju przy ul. Wejherowskiej, po raz kolejny wybrana na miejsce przedstawienia, sprawdziła się świetnie. Na brak

widzów nie można było narzekać, raczej na brak wolnych miejsc, gdyż publiczność wie, że na studenckie spektakle warto przychodzić.

Na szczególnie uroczysty nastrój w trakcie

przedstawień, oprócz faktu, że były to dyplomowe występy niektórych wokalistów, wpłynęła jeszcze jedna ważna oko-

liczność: prof. Tadeusz Zathey, który sprawował kierownictwo muzyczne opery,

obchodził trzydziestolecie pracy pedagogicznej w uczelni. Przed spektaklem z gratulacjami do Jubilata zwrócili się przedstawiciele władz Akademii, czytając także listy skierowane do Profesora od przyjaciół, również znanych osób.

Operę wystawiono dwukrotnie: 28.04. wobsadzie - Aleksandra Buczek, Rafał

Od lewej: Sylwester Różycki, Anna Bernacka, adiunkt Ewa Czermak, Krystian Krzeszowiak, charakteryzatorka Elżbieta Więckowicz, Rafał Chalabala, Magadalena Kot, Barbara Bagińska, reżyser Feliks Tarnowski

niem śledzącej wartko toczącą się akcję.

Wiele urody wniosły piękne stroje przygo-

Fidalmy i efektowne koloratury Elisetty

towane przez Małgorzatę Słoniowską,

kontrastowały z głosami romantycznej

scenografa spektaklu. Ustawione zamiast

pary Caroliny i Paolina. Partię Caroliny śpiewała miękkim sopranem Magdalena

tradycyjnych dekoracji szyby sprawiały wrażenie głębi, spełniając przy tym rolę ścian lub drzwi. Do tego fototapeta w stylu rokokowym plus światła - i efekt zapew-

Kot, a sprytnego Paolina - Krystian Krzeszowiak, którego głos, dzięki rzadko sp0-

tykanej barwie i biegłości technicznej, można określić mianem tenora rossiniow-

Chalabala, Renata Dobosz, Krystian Krze-

skiego. Całość ubogacał przygłuchawy

szowiak, Monika Michaliszyn, Sylwester

Geronimo - Sylwester Różycki (brawa za

Różycki, zaś 29.04 w zmienionej obsadzie ról żeńskich, w których wystąpiły: Barbara

grę aktorską!) oraz dumny Il Conte Robinson - Rafał Chalabala, dobrze zapo-

Bagińska, Anna Bernacka i Magdalena Kot.

wiadający się bas.

Wykonawcy relacjonowanego tutaj drugiego dnia przedstawienia rzetelnie zapracowali na dobrą recenzję: artyści urzekli

Trafionym pomysłem okazało się połącze-

humorem, mimiką, gestami - wcale nie

wyuczonymi przez reżysera, o czym sami zapewniali. Postacie były wyraziste i trafnie dobrane.

Najlepszym tego potwierdzeniem była żywa reakcja publiczności, z zaciekawie-

Największe brawa dostała Fidalma - Barbara Bagińska. Z Elisettą - Anną Bernacką stworzyły świetny duet, nie tylko sceniczny, ale i wokalny. Piękny mezzosopran

niony.

Należy zaznaczyć, że ostateczny sukces przedstawienia jest także zasługą pedago-

gów: prof. Agaty Młynarskiej, prof. Eugeniusza Sąsiadka, prof. Ewy Wdowickiej, adiunkt Ewy Czermak i adiunkta Bogdana

Makala, którzy włożyli wiele pracy i serca w przygotowanie swoich studentów, p0-

nie włoskich arii z polskimi recytatywami.

W ariach można było zasłuchać się w me-

magając im opanować partie wokalne.

lodię języka włoskiego, zaś w recytatywach (zgodnie z ich założeniem) swobodnie śledzić akcję, zamiast zgadywać co się dzieje. Co ciekawe -teksty przetłumaczone

życzyć wszystkim artystom, aby wypra-

Wraz z gratulacjami, pozostaje mi tylko cowanego poziomu i wiernej publiczności nie zaniedbali, a dyplomantom - otwartyc

drzwi na sceny operowe.

GAMa czi-nvm 20m

27

konferencie naukowe

l sesia naukowa z cyklu „Polska muzyka solowa i kameralna XX wieku"

PROPAGUJMY POLSKĄ MUZYKĘ!

Dorota Kanafa Od szeregu lat znakiem firmowym naszej uczelni są cyklicznie organizowane przez różne katedry konferencje naukowe,

poświęcone kilku wiodącym tematom: życiu i twórczości patrona uczelni - Karola Lipińskiego, śląskiej kulturze muzycznej, muzyce oratoryjnej i kantatowejJR

pedagogice wokalnej i wokalistyce, technice gry na instrumentach dętych, a także

problematyce solfeżowej. Ten niemały wykaz uzupełnia od ubiegłego roku kolejny temat: „Polska muzyka solowa ikameralna XX wieku”. Pierwszą sesję 2 nowego cyklu przeprowadzono w dniu 23 kwietnia 2002 r., a kierownictwo nau-

kowe i organizacyjne tego przedsięwzięcia sprawowały: prof. Alicja Faryniarz -

kierownik Katedry Kameralistyki, oraz prof. Lidia Grzanka-Urbaniak - kierownik Katedry Instrumentów Smyczkowych.

Konferencję otworzył JM Rektor Akademii prof. Jerzy Mrozik, akcentujący potrzebę podjęcia teoretycznej refleksji

nad repertuarem polskiej współczesnej muzyki solowej i kameralnej. Przedpołudniową część sesji rozpoczęła adiunkt dr Anna Granat-Janki, która omówiła temat: „Recepcja sonorystyki w twórczości kameralnej i solowej kompozytorów wrocławskich”. Adiunkt Anna Gągola wwystąpieniu zatytułowanym „Twórczość kameralna polskich wychowanków Nadii Boulanger” przypomniała postać tej wybitnej francuskiej kompozytorki

ipedagoga, podkreślając jej

istotny

W części popołudniowej sesji usłyszeć można było trzy dalsze wystąpienia: adiunkt Jarosław Pietrzak omówił

„Utwory na skrzypce solo w twórczości kompozytorów polskich XX wieku”; temat: „Altówka jako instrument koncer-

tujący w twórczości Krzysztofa Pendereckiego” podjął w swym wystąpieniu asystent Michał Micker, a konferencję zakończył referat adiunkta Iaremy Klicha zatytułowany „Utwory solowe i kameralne na gitarę klasyczną kompozytorów

wpływ na wielu twórców polskich. „Polska pieśń artystyczna XX wieku na przykładzie twórczości Karola Szyma-

polskich XX wieku”.

Każdy, kto obserwował przebieg sesji,

nowskiego, Tadeusza Bairda i Witolda

jętej w h'akcie obrad tematyki. Mieliśmy

Lutosławskiego” była tematem wystąpienia adiunkt Magdaleny Blum. Referat zatytułowany: „Tria fortepianowe Aleksandra Tansmana i Andrzeja Panufnika jako przykład twórczości kameralnej

przykłady szczegółowych analiz konkretnych utworów, a także próby syntez szerszych zjawisk. Interesujące były zarówno przemyślenia teoretyczne, jak iuwagi związane z praktyką wykonawczą, co jest bardzo cennym aspektem

XX wieku” przedstawiła adiunkt Grażyna Wota.

poddawał się refleksji o bogactwie pod-

wszelkich rozważań 0 muzyce. Ponadto dobremu Odbiorowi sprzyjało sięganie przez autorów referatów do przykładów muzycznych, które ilustrowały oma-

wiane problemy.

Formuła sesji zaproponowana przez prof. Alicję Faryniarz i prof. Lidię Grzankę-Urbaniak zakładała równowa-

gę słowa i muzyki, stąd w ramach sesji zaplanowano dwa koncerty kameralne.

Ich programy w całości wypełniły XX-wieczne utwory solowe i kameralne

polskich kompozytorów. Pierwszego wieczoru, 23 kwietnia, usłyszeć można

było muzykę Jana Astriaba, Henryka Czyża, Zygmunta Krauzego, Aleksandra Lasonia, Witolda Lutosławskiego, Krzysztofa Meyera, Tadeusza Paciorkiewicza

i Agaty Zubel. Wśród wykonawców znaleźli się soliści: Bartosz Bokun, Maciej Dobosz, Marcin Grabosz, Mónika Łapka,

Barbara Muła i Katarzyna Woźnica,

kwartet smyczkowy w składzie: Justyna Niżnik, Joanna Bratek, Konstancja PaUaesiniaki przedpołudniową` części obrad i organizatorki sesji. Od lewej: Anna Granat-Janki, Magdalena Blum, Grażyna Woro, Alicia Faryniaiz, Lidia Grzanka-Urbaniak, Anna Gogola

28

GA Ma anvin 2003

wlik-Szałata i Anna Pagórska, a także trio smyczkowe w składzie: Rafał Szuba, Magdalena Wirga-Schneider i Katarzyna

koniemmlo naukowe

Francuskie melody

Metody kształcenia słuchu we Francji były tematem dwóch kolejnych Naukowo-

itechnik kompozytorskich, prezentowane są też fragmenty większych dzieł.

Dla nauczyciela przedmiotu „kształcenie słuchu” koncepcja tak wszechstronnego iwielowarstwowego pojmowania przedmiotu nie jest czymś całkowicie nowym, jednakże w naszym kraju nie udało się jak dotąd zrealizować jednolitego programu rozwoju ogólnomuzycznego adepta.

Metodycznych Konferencji Solfeżowych,

W związku z tym nie posiadamy zestawu

wykonania. Na estradzie zaprezentowało się pięć zespołów kameralnych: dwa tria fortepianowe (Agnieszka Strzelczyk, Sylwia Puchalska i Sylwia Wójcik oraz

zktórych pierwsza (ósma z kolei) odbyła się w naszej uczelni w dniach 6 i 7 kwietnia 2002 r., a druga niemal dokładnie rok później - 4 i 5 kwietnia roku bieżącego.

Wykłady i lekcje pokazowe prowadziła prof. Danuta Dobrowolska-Marucha, kierownik Międzyuczelnianej Katedry Kształcenia Słuchu Akademii Muzycznej im. F. Chopina w Warszawie. Ten bardzo interesujący temat zachęcił do przybycia

Aleksandra Orłukowicz, Tomasz Bolse-

wielką rzeszę nauczycieli kształcenia

wicz i Marcin Misiak), a także trzy duety

słuchu z całej Polski. Sala teatralna pękała w szwach; w roku 2002 gościliśmy 187 osób, a w obecnym przybyło 148 uczestników.

Podczas tegorocznej konferencji Polskie Wydawnictwo Muzyczne zorganizowało stoisko, które w czasie nielicznych przerw było dosłownie oblegane. Wśród powszechnie znanych Wydawnictw materiałów do

podręczników układających się w jedną logiczną całość, jak ma to miejsce we Francji czy na Węgrzech. Liczny udział nauczycieli z całej Polski w wykładach, lekcjach pokazowych i dyskusjach świadczy o potrzebie wypracowania takiej koncepcji.

Dyktanda muzyczne prof. Danuty Dobrowolskiej-Maruchy (jak wspomniano, wydane w 1976 r.) były pierwszą propozycją koncepcji nowoczesnego kształcenia słuchu w Polsce, umożliwiającą pełniejszy rozwój umiejętności ucznia i prezentowanie dyktand nie tylko - jak dotąd - na fortepianie, lecz również na innych instrumentach.

Pojawiające się w kolejnych latach prace profesorów: Izabeli Targońskiej, Aliny Kowalskiej-Pińczak czy Marii Wacholc wzbogacają możliwości nauczyciela, ułat-

Grabosz. Solistom akompaniowały: Alina Wojtowicz, Helena Furmanowicz-Kurzyńska i Grażyna Wota. Bardzo ciepłe

kształcenia słuchu

przyjęcie koncertu przez licznie zgro-

madzoną w Sali Teatralnej Akademii

Irena Zathey-Tom

publiczność dowiodło, że uznanie słu-

chaczy zdobyły zarówno prezentowane utwory, jaki ich interpretacje.

Drugi z koncertów odbył się 24 kwietnia w sali Filharmonii Wrocławskiej. Była to uczta dla ducha, tak ze względu

na ciekawy program, skomponowany

z utworów Ludomira Różyckiego, Karola Szymanowskiego, Pawła Mykietyna,

Aleksandra Tansmana i Witolda Lutosławskiego, jak i świetne studenckie

(Andrzej Ładomirski i Łukasz Jungowski,

Małgorzata Grzegorzewicz-Rodek i Iustyna Skoczek, która wystąpiła również wduecie z Barbarą Sas). Dodać warto,

że wśród publiczności znaleźli się uczestnicy i jurorzy rozpoczynającego się na-

zajutrz VII/ Międzynarodowego Konkursu Współczesnej Muzyki Kameralnej (Concours Moderne), organizowanego

kształcenia słuchu znalazła się również

przez naszą uczelnię w ramach sto-

druga część kolejnej edycji Dyktànd mu-

warzyszenia CHAIN. Zaznaczyć tu należy, że termin przeprowadzenia konferencji, przypadający w przeddzień otwarcia konkursu, nie był przypadkowy; było to znakomite preludium wprowadzające w klimat muzyki współ-

zycznych prof. Danuty Dobrowolskiej-Maruchy z ulepszoną wersją nagrań (w roku 1976 wydano je na płytach winylowych, a obecnie - na kompaktowych).

Ostatnie trzydziestolecie minionego wieku przyniosło znaczny postęp w metodach kształcenia słuchu we Francji. Koncepcję tę

czesnej i w niecodzienną atmosferę

konkursu.

Zarówno sesja, jak i koncerty uświadomiły wszystkim jak wielkie bogactwo

można i należy nazwać nowoczesną, po-

kryje temat polskiej muzyki solowej i ka-

nieważ nie opiera się ona -jak postępowano dotąd - na zadaniach skomponowanych wyłącznie do określonych czynności

meralnej XX wieku. Należy w związku z tym sądzić, że inicjatorki nowego cyklu niedługo podejmą się zorganizowania kolejnej konferencji. Być może, zgodnie

łów), lecz korzysta z bardzo różnorodnej iwartościowej literatury muzycznej. Metoda ta od początku edukacji muzycznej

muzycznych (np. intonowania interwa-

wiają mu pracę, nie stanowią jednak jed-

nolitego zamysłu w tym zakresie.

Przedstawiając francuskie metody, prof. Dobrowolska zachęcała nauczycieli kształcenia słuchu do podjęcia prób adaptacji francuskich metod dla potrzeb szkolnictwa polskiego, co odbywać by się mogło we współpracy z Międzyuczelnianą Katedrą Kształcenia Słuchu.

Ważnym uzupełnieniem tegorocznych obrad była prezentacja zadań II Ogólnopolskiego Konkursu Solfeżowego, który odbył się w marcu br. w Bielsku-Białej.

Autorka zadań mgr Grażyna Krzanowska komentowała przykłady oraz omawiała trudności, jakie sprawiały one uczestnikom konkursu.

z sugestią JM Rektora wyrażoną w trakcie otwarcia pierwszej sesji, w przyszłości tematyka obrad będzie koncentrować się

zakłada działania wielokierunkowe, a więc

Naukowo-Metodyczna Konferencja Solfeżowa Regionu Śląskiego (bo taka była jej

rozwija:

pierwotna nazwa) ze skromnych regio-

°

słuch wysokościowy,

na wybranych aspektach tego bardzo rozległego zjawiska w polskiej kulturze muzycznej. Na pewno nie braknie osób, które chciałyby zaprezentować własne

°

poczucie metrum i precyzję rytmiczną,

0

pamięć i wyobraźnię muzyczną,

°

słuch harmonicznyibarwowy,

$‑

wyczucie frazy i formy utworu.

nalnych spotkań nauczycieli kształcenia słuchu przekształciła się w forum ogólnopolskie. Liczne uczestnictwo pedagogów z całej Polski oraz zapytania o kolejne konferencje potwierdzają słuszność koncepcji

przemyślenia na temat XX-wiecznej pol-

Nie bez znaczenia jest również kształto-

ipotrzebę kontynuacji tej wartościowej

skiej muzyki, a także własne jej inter-

imprezy.

pretacje. Nie zabraknie też słuchaczy,

wanie gustu muzycznego adepta. Tak pomyślanemu modelowi edukacji muzycznej

zwłaszcza studentów, którzy z pewno-

towarzyszy szereg podręczników z nagra-

Konferencje solfeżowe odbywają się we wro-

ścią są świadomi faktu, iż tego rodzaju

niami lub z materiałami przeznaczonymi

literatura muzyczna powinna mieć swoje stałe miejsce w repertuarze każdego

do realizacji na fortepianie przez nauczyciela. W miarę rozwoju umiejętności ucznia

polskiego muzyka.

rozszerzana jest paleta stylów, kierunków

cławskiej Akademii systematycznie od roku 1995. Organizowane są przez Katedrę Kompozycji i Teorii Muzyki pod kierownictwem autorki artykułu si. wykł. Ireny Zoihey-Tom. (red.)

I

I

GAMa mi:: 200a

29

De musica

WA 6 N E R I A N A

taktów krócej, z drugiej natomiast charakteryzuje się systematycznie rosnącą efektywną siłą brzmienia. Wagner wprowadza

Andrzei Wolański

W pierwszych taktach faz instrumenty w grupach, które z natury swojej brzmią coraz głośniej: w pierwszym takcie skrzypce w ośmiokrotnym podziale, w dwudziestym takcie - chór dętych

O proporciach i symetrii Wstępu do pierwszego aktu opery Lohengrin Richarda Wagnera

trójnej obsadzie i skrzypce w czterokrotnym podziale, w trzydzie-

stym szóstym takcie - cztery Liczne są dowody na istnienie symetrü w muzyce. O jednym z nich będzie mowa w niniejszym artykule. .

Z drugiej jednak strony, czy

symetria decyduje o mu-

waltornie i w całości kwintet smyczkowy, w czterdziestym piątym takcie - trzy puzony z tubą, w pięćdziesiątym takcie - trzy trąbki. Poszczególne grupy instrumentów

zyce?

Jeżeli muzyczne uniwer-

są przez Wagnera wprowadzane w ich średnim reje-

sum w metafizycznym cza-

strze idynamice piano, co

sie przed kreacją systemu reguł warunkującego dany historycznie styl potraktuje się jako chaos (potencjał środków), to pojęcie stylu można w tym kontekście zdefiniować jako systemowe uporządkowanie chaosu. Muzykę poszczególnych epok różni styl, system, inny p0-

powoduje kapitalny efekt

-.__›4._.;

instrumentów drewnianych w po-

pięćdziesięciotaktowego crescenda (od pp do jj“) Stwierdzone proporcje i symetria w przypadku muzyki

Wagnera zastanawiają zdwóch

porządek. Ale czy o porządku w muzyce decyduje symetria?

O porządku w muzyce decyduje liczba,

następujących powodów: po pierwsze - romantyczna estetyka muzyczna buntowała się przeciwko regułom klasycznie pojętego piękna, po wtóre zaś - Wagner był tego buntu bodaj największym zwolennikiem. Pozostaje tylko zapytać, czy Wstęp do Lohengrina

rządek. O muzyce decyduje zatem

ściślej - wynikające ze stosunków pierw-

powstał w wyniku świadomie zaplano-

szych czterech liczb (1223:4) proporcje doskonałe. Jeżeli 0 symetrii decydowałyby

wanej koncepcji formalnej, czy też jest przejawem intuicyjnego dążenia do pro-

doskonałe proporcje, to czy muzyka byłaby

porcji i symetrii?

tożsama z symetrią?

Dawniej wierzono, że muzyką rządzą liczby, a ich stosunek (proporcje) decydują

ojej strukturze. O tym, jak dalece muzykę utożsamiano z liczbą niech świadczy fakt,

2

że np. św. Augustyn łaciński wyraz „numerus" (liczba) uczynił wręcz podstawowym pojęciem swojego traktatu o muzyce (De musica)._ $,

I

$, 4

3

2

1

19

16

95

5

Lohengrin Richarda Wagnera składa się z siedemdziesięciu pięciu taktów. Jego kul-

minacja przypadawpięćdziesiątym takcie,

h

lz_0

LE

'Holz 4 V.

4 Hr. Str.

p mp

p mr

, I“ I”

w 2/3 czasu trwania utworu, w tzw. złotym

środku. Takty od pięćdziesiątego do siedemdziesiątegolpiątego są symetrią (zwierCiadlanym odb1c1em) w proportio dupla taktów od pierwszego do pięćdziesiątego.

i

8 (4+4) V. $‑

-

3 Px._3 1?. mb. Pk.

„Stawanie się” kulminacji opiera się na rozwoju dynamicznymiprzebiegu według doskonałych proporcji - 4:3:2:1. Każda zczterech kolejnych faz (dziewiętnasto-, szesnast0-, dziewięcio- i pięciotaktowa) zjednej strony trwa w zaokrągleniu 0 pięć 30

$G A M a r$2$n$w$1$e$t zmu

ppcp p

$‑

'

p ł

p ł#

Ls"

!Ab

Wstęp (Vorspiel) do pierwszego aktu opery

Do musica

jakby rezygnując z ujawniania własnych, specyficznych walorów,

w

rów-

nym stopniu decyduje 0 kształcie dzieła.

Wagner zwrócił też uwagę na ten aspekt syntezy, który realizuje się w odbiorze - ściślej, w psychice

Richard Wagner miał swój kOncert kompozytorski (z orkiestrą ówczesnego Wrocławskiego Towarzystwa Filharmonicznego). XIX-wieczny Wrocław, jako stolica ówezesnej prowincji pruskiej, był jednym znajwiększych ośrodków propagujących operową twórczość mistrza z Bayreuth.

W tutejszym Teatrze Miejskim (dzisiaj

gmachu opery przy ulicy Świdnickiej), już w roku 1852, a więc w niecałe siedem lat

po prapremierze drezdeńskiej, doszło do pierwszego przedstawienia Tannhäusera,

osoby, która słucha iogląda. Dopiero bowiem w naszym

znacznie wcześniej niż w Lipsku, Zurychu,

wnętrzu sumują się

no tu Holendra tułacza (1853), Lohengrina

Monachium, Berlinie czy Wiedniu. A w cią-

gu tylko sześciu lat następnych wystawio(1854) i Rienziego (1858). Ogromną popu-

larnością cieszył się we Wrocławiu

zwłaszcza Lohengrin. W latach 1854-97 odbyło się tu aż dwieście przedstawień tej opery. Osobą, która w niemałym stopniu przyczyniła się do tak dużego rozpowszechnienia muzy-

ki Wagnera we Wrocławiu, był m.

Leopold

in.

Damrosch,

skrzypek i przez pewien czas również dyrygent miejscowego teatru operowego.

Szczególnym wyróżnieniem dla Wrocławia były tutejsze występy w 1882 roku z Pierścieniem Nibelungów, słynnego w ówczesnej

Dramat muzyczny w ujęciu Richarda Wagnera Dopierogkiedy wszystkie sztuki złożą się na jedno dzieło, powstanie artystyczne dzieło przyszłości, będzie nim zaś dramat muzyczny, dzieło sztuki totalne -

pisał'ponad sto lat temu Richard Wagner, niewątpliwie jedna z najbardziej 'kontrowersyjnych postaci W świecie muzyki. Wagnerowi można na pewno niejedno zarzucić, zarozumiałość czy

Europie, Wagnerowskie-

go Teatru Objazdowego, założonego i kierowanego przez Angela Neumanna. Wrocław był pier-

egoizm, trudno jednak nie docenić jego ogromnej roli w procesie rozwo-

ju teatru muzycznego, jego oryginalnej koncepcji syntezy sztuk w dra-

wszym miastem na trasie

macie.

blisko rocznego tournée

Wagner był przekonany, że szczytem malarstwa, rzeźby i architektury mogą być tylko_ obrazy sceniczne. Podobnie taniec najlepiej bywa wyrażony przez gest i mimikę postaci dramatu, a ideałem poezji imuzyki jest poezja i muzyka dramatyczna; Co więcej, 'zdaniem Wagnera, wszystkie Sztuki rozwijały się w kierunku syntezy wdramacie muzycznym. Trzeba jednak zaznaczyć, że chodzi tu o dość szczególne rozumienie pojęcia syntezy. Dla teorii Wagnera charakterystyczny jest bowiem taki związek, w którym każda ze sztuk,

wrażenia tego, co słyszane (poezja z muzyką) itego, co widziane (taniec oraz sze-

roko pojęta scenografia). Nie potrafimy np. odebrać tylko samej poezji, w dramacie muzycznym odbieramy ją w syntezie z innymi sztukami.

tego zespołu, rozpoczętego

zaraz 'po zakończeruu drugiego festiwalu wBayreuth (29 sierpnia 1882), a prowadzącego m.in. przez tak ważne ośrodki, jak: Amsterdam, Wenecja, Rzym, Budapeszt.

W uzupełnieniu tego wyboru wrocław-

Wagner a Wrocław-

sldchwagnerianów, 'warto też dodać, że

wlatach dwudziestych XIX wieku znaleźli

Jeżeli mowa o Wagnerze, to warto zau-

się w zespole Teatru Miejskiego - w charak-

ważyć, że z polskich miast Wrocław ma bodaj najwięcej akcentów tego kompozytora. Tutaj .bowiem 7 grudnia 1863 roku

Wagnerowie, siostra oraz najstarszy brat

terze aktorki i śpiewaka - Luise i Albert Richarda.

I GAMu 31 mm

konferencje

naukowe

IV Międzynarodowa Sesja Naukowa z cyklu

KAROL LIPINSKI ŻYCIE,

DZIAŁALNOŚĆ, EPOKA Dorota Kanału Jak przystało na Akademię Muzyczną

im. Karola Lipińskiego, osobie naszego Patrona poświęcamy niemało uwagi, zwłasz-

cza że w dniu 16 grudnia 2001 r. przypadła 140. rocznica śmierci tego wybitnego twórcy i wirtuoza. Uczciliśmy tę rocznicę uro-

czystym koncertem z udziałem solisty Sławomira Tomasika i Akademickiej Or-

kiestry Symfonicznej pod dyrekcją Mieczysława Gawrońskiego, a najważniejszym

Uczestnicy sesji „Koroi Lipiński - życie, działalność, epoka”. Od lewej: Hans John, Knyszrof Rohermund, Vida Bakufyie, Moria Zduniak, Krystyno Turek, Jerzy Michalak, Paweł Puczek, Bogusław Raba, Kiro Shamayeva, Dmitrij` Kołbin

punktem programu był III Koncert skrzypcowy e-moll op. 24 Karola Lipińskiego

łalnością Karola Lipińskiego. Sesja zgroma-

mentowanych pobytów Lipińskiego w Wil-

(relacja w „GAMie” nr 5/6). Pracownicy Biblioteki Głównej pod kierunkiem dyrektor Marii Bąk przygotowali Wówczas wystawę

dziła 12 prelegentów, którzy przedstawili 16 referatów dotyczących dzieł Lipińskiego, niektórych wątków biografii skrzypka, recepcji jego twórczości oraz dziejów całej spuścizny.

nie, mówiła też o trzeciej prawdopodobnej

poświęconą życiu i twórczości Lipińskiego,

eksponowaną w foyer 'Sali Teatralnej Akademii. Drugi etap obchodów tej rocznicy nastąpił wiosną 2002 roku. W dniach

8 i 9 marca przebiegała IV Międzynarodowa Sesja Naukowa z cyklu „Karol

Lipiński - życie, działalność, epoka”. Konferencja odbyła się dzięki staraniom prof. dr Marii Zduniak, która sprawowała kierownictwo naukowe i organizacyjne całego przedsięwzięcia. Miejscem obrad była Sala Teatralna Akademii, a głównym akcentem jej wystroju był portret Lipiń-

skiego, kopia obrazu Andrzeja Grabowskiego z 1850 r. sporządzona przez artystkę

stanowisku koncertmistrza Kapeli Królew-

skiej w Dreźnie omówił w swym wystąpieniu przybyły z Drezna prof. dr hab. Hans John. Referent przedstawił szczegóły sta-

rań Lipińskiego o uzyskanie tej posady, anastępnie scharakteryzował jego dokonania związane z pełnieniem obowiązków koncertmistrza. Skałę działalności Lipiń-

sowało zarówno muzyków, jak i badaczy

skiego najlepiej obrazuje liczba około 320 występów rocznie, podczas których artysta

literatury, gdyż wiersze poświęcone Lipińskiemu ilustrują pewne istotne zjawiska

jako solista, kameralista i koncertmistrz

_ typowe dla całej polskiej poezji XIX-wiecznej. Dodać warto, że zbieraniem tych wier-

prezentował się drezdeńskiej publiczności orkiestry.

Dwa referaty w trakcie sesji przedstawił prof. Dmitrij Kołbin ze Lwowa. Tematem pierwszego, opracowanego przez autora

malarkę Bożenę Łopacińską-Kręcikową zWarszawy. Wizerunek artysty towarzy-

szy zajęła się Maria Bąk, dyrektor Biblioteki Głównej naszej Akademii. Odnalazła ona ponad 20 utworów 0 tej tematyce.

szył wszystkim wydarzeniom zaplanowa-

Mamy nadzieję, że już niedługo zostaną

Spuścizna Karola Lipińskiego oraz funda-

nym na czas trwania konferencji.

one wydane przez naszą uczelnię w spe-

cja jego imienia. Słuchacze mogli zapoznać

Zwyczajem sesji naukowych firmowanych przez Zakład Historii Śląskiej Kultury

cjalnej publikacji poświęconej Karolowi Lipińskiemu.

Nieodmiennie w trakcie każdej sesji p0-

Karola Lipińskiego majątku w Urłowie,

Muzycznej, także i tym razem na wstępie zabrzmiała muzyka. W klimat twórczości

wspólnie z Romanem Gorakiem, była

się z zawikłanymi losami należącego do

święconej Lipińskiemu powracają wątki

atakże powołanej przez Lipińskiego w testamencie fundacji stypendialnej dla

naszego Patrona wprowadził słuchaczy

lwowskie, jako że polski skrzypek mieszkał

kształcenia utalentowanych skrzypków

Kaprys D-dur op. 29 nr 3 Lipińskiego,

we Lwowie w latach 1799-1839 i był jedną

interpretowany przez Andrzeja Ładomir-

z centralnych postaci życia artystycznego tego środowiska. Fakt ten Xomawiała prof. dr hab. Luba Kiyanowska ze Lwowa,

pochodzących z Galicji. W drugim wystąpieniu Dmitrij Kołbin przedstawił Cechy

skiego, studenta V roku klasy skrzypiec prof. Krzysztofa Bruczkowskiego.

Po serdecznym powitaniu wszystkich zebranych przez prof. dr Marię Zduniak i po

oficjalnym otwarciu konferencji, dokonanym przez prorektora prof. Grzegorza Kurzyńskiego, głos przypadł badaczom zajmującym się tematyką związaną z dzia32

Konferencja rozpoczęła się pod znakiem integracji sztuk, jako że tematem pierwszego wystąpienia były Dziewiętnastowieczne wiersze 0 Karolu Lipińskim. Ich wnikliwą analizę przedstawił prof. dr hab. Jacek Kolbuszewski z Uniwersytetu Wrocławskiego. Wystąpienie to bardzo zaintere-

wizycie skrzypka na Litwie.

Temat: Działalność Karola Lipińskiego na

GAMa maczuga

która zaprezentowała referat zatytułowany Karol Lipiński a lwowski romantyzm.

Zkolei dr Vida Bakutyte z Wilna mówiła

o związkach naszego Patrona z tym właśnie miastem (Karol Lipiński w Wilnie).

Autorka odtworzyła przebieg dwu udoku-

romantyczne w twórczości Karola Lipińskiego. Posługując się przykładami zaczerpniętymi z twórczości Lipińskiego i innych kompozytorów autor wskazał na obecne

w nich elementy typowe dla techniki kompozytorskiej i estetyki romantyzmu.

Kilka wątków związanych z twórczością

Karola Lipińskiego podjął w trakcie kon-

konlerencie naukowe

ferencji dr Krzysztof Rottermund z Berlina.

W dwu referatach: Autografy Karola Lipińskiego w Staatsbibliothek zu Berlin oraz Koncerty skrzypcowe Karola Lipiń-

skiego i ich niektóre dziewiętnastowieczne edycje ze zbiorów Staatsbibliothek zu Berlin autor zawarł wiele informacji dotyczących autografów, pierwodruków i późniejszych wydań utworów Lipińskiego.

Wtrzecim wystąpieniu Krzysztof Rottermund przypomniał postać niemieckiego flecisty Antona Bernharda Fürstenaua,

atakże omówił jego Notturno op. 146 na flet i fortepian w skrzypcowej transkrypcji dokonanej przez Karola Lipińskiego.

Prof. dr hab. Kira Shamayeva z Kijowa

wane były wypowiedzi prof. Pawła Puczka, komentującego wiele poruszanych wątków od strony skrzypcowej praktyki

wykonawczej.

W czasie trwania sesji wiedzę o Patronie wrocławskiej uczelni można było uzupełnić zwiedzając eksponowaną w foyer Sali Teatralnej wystawę zatytułowaną „Karol

Lipiński - człowiek, artysta, kompozytor”, przygotowaną przez pracowników

Biblioteki Głównej Akademii pod kierunkiem dyrektor Marii Bąk.

Kulminacyjnym momentem w trakcie

Ogólnopolska sesia naukowa

w Içnęeu , rwonczosu ORGANOWEJ MAXA REGERA Dorota Kanafa

konferencji był koncert monograficzny

Zazwyczaj z chwilą zakończenia egzami-

poświęcony pamięci Patrona Akademii Muzycznej we Wrocławiu. W gronie wy-

pustoszeją, a cały gmach ogarnia senna

nów wstępnych korytarze naszej Akademii letnia atmosfera. W tym roku jednak sezon wakacyjny rozpoczął się nieco później.

Stało się tak z racji wydarzenia, jakie zaplanowano na dni 29 czerwca - 1 lipca: w tym czasie odbyła się w naszej uczelni ogólnopolska sesja naukowa zatytułowana

ukraińskich epizodów w biografii Karola Lipińskiego: zapoznała słuchaczy z syl-

konawców znaleźli się studenci i pedagodzy wrocławskiej oraz katowickiej Akademii Muzycznej, a program obej-

wetką jednego spośród uczniów Karola

mował solowe i kameralne utwory Karola

Lipińskiego (Ukraiński skrzypek Artiem Naruga - uczeń Karola Lipińskiego) oraz przybliżyła niektóre fakty dotyczące związ-

zainteresowanie publiczności; dość powiedzieć, że Sala Teatralna ztrudem

ków Karola Lipińskiego z Ukrainą (Włoski ślad w ukraińskich spotkaniach Karola Lipińskiego). O dwu pobytach Lipińskiego

pomieściła wszystkich słuchaczy, którzy bardzo gorąco oklaskiwali kolejne punkty programu. Warto dodać, iż niejeden

Regera”, zorganizowana pod kierownictwem naukowym prof. Andrzeja Chorosińskigo przez Centrum Edukacji Artys-

w Gdańsku mówił w trakcie sesji mgr Jerzy Marian Michalak z Gdańska, który przed-

utwór miał podczas tego wieczoru swoje

tycznej Ministerstwa Kultury, Katedrę

współczesne prawykonanie, jako że naj-

stawił okoliczności związane z nieudaną próbą zorganizowania przez artystę koncertu w tym mieście (Wskrzeszenie „uśmierconego” - niedoszły koncert Karo-

prawdopodobniej prezentowany był po

Organów i Klawesynu Akademii Muzycznej w Warszawie oraz Zakład Klawesynu, Organów i Akordeonu Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Jako że sesja odbywała

wygłosiła dwa referaty nawiązujące do

la Lipińskiego w Gdańsku). Charakterystykę i porównanie dwu wydanych dotychczas monografii Karola Lipińskiego

Lipińskiego. Koncert wzbudził wielkie

raz pierwszy od wielu dziesiątek lat.

Konferencja przebiegała w szczególnej atmosferze - zainteresowanie problematyką dotyczącą Karola Lipińskiego udzielało się wszystkim. Sesja wywołała

„W kręgu twórczości organowej Maxa

się we Wrocławiu, centrum prac związa-

nych z jej przygotowaniem umiejscowiło

zaprezentował prof. Paweł Puczek z Ka-

grono słuchaczy, zarówno pedagogów

się w naszej Akademii, a nad organizacją całości czuwał adiunkt Piotr Rojek.

Hasło „sesja naukowa”, pod jakim odby-

towic (Nad monografiami Karola Lipińskiego autorstwa Władimira Grigoriewa i Józefa Powroźniaka). Prof. dr hab. Kry-

Akademii iinnych wrocławskich szkół,

wało się całe przedsięwzięcie, nie oddaje

jaki studentów. Duża frekwencja świad-

pełnej treści tego wielowątkowego spotka-

czy o rosnącym zainteresowaniu osobą i spuścizną Karola Lipińskiego. Wychodząc naprzeciw temu zainteresowaniu,

przewidziano czas na naukową refleksję, warsztaty dla adeptów sztuki gry organo-

160 melodii ludowych zgromadzonych iwydanych przez Wacława z Oleska, opra-

będziemy starać się jak najszybciej wydać

wej i nauczycieli, koncert wirtuoza orga-

drukiem materiały z tej konferencji.

cowanych w wersji na głos z fortepianem

Podsumowując znaczenie sesji, trzeba

nów oraz dyskusję na tematy związane z pedagogiką muzyczną. Taką formułę nadał sesji jej pomysłodawca - prof. Andrzej

styna Turek, reprezentująca również Katowice, przeanalizowała znaczenie zbioru

żywy oddźwięk: obrady śledziło duże

nia polskich organistów, podczas którego

przez Karola Lipińskiego (Walory poznaw-

stwierdzić, że dzięki `zaprezentowanym

cze i dydaktyczne pieśni ludowych ze

wjej trakcie wynikom naukowych po-

Chorosiński, wybitny polski organista kon-

zbiorów Wacława z Oleska w opracowaniu muzycznym Karola Lipińskiego). W mate-

szukiwań, dotychczasowy stan wiedzy

certujący w Wielu krajach świata, kierow-

rię dźwiękową utworów Karola Lipińskiego zagłębił się natomiast mgr Bogusław

oKarolu Lipińskim znacznie się rozszerzył. Równie duże znaczenie ma fakt, że na estradę wróciły kolejne dawno nie

nik Katedry Organów i Klawesynu Akademii Muzycznej w Warszawie, w latach

Raba, który wygłosił referat zatytułowany Aspekt harmoniczny „Kaprysów” op. 27 Karola Lipińskiego. Zamykający obrady

grywane utwory. Spłacamy tym samym dług względem wielkiego polskiego skrzypka, będącego niesłusznie postacią

związany również z Akademią Muzyczną

sesji referat zatytułowany Reminiscencje

nieco zapomnianą. Sesja stała się kolej-

wrocławskich koncertów Karola Lipiń-

nym krokiem na drodze do osiągnięcia nadrzędnego celu, jakim jest przywró-

skiego w twórczości Carla von Holtei'a

- dziś już zapomnianego, lecz w XIX wieku znanego i cenionego na tym terenie poety,

przedstawiła prof. dr Maria Zduniak.

Wystąpieniom kolejnych referentówtowarzyszyły dyskusje, w üakcie których ze szczególnym zainteresowaniem przyjmo-

cenie Karolowi Lipińskiemu należnego mu miejsca w polskiej kulturze muzycznej. Powinniśmy wszyscy dołożyć starań, by uczynić w tej materii wszystko, co tylko jest możliwe.

1993-1999 rektor tej uczelni, od roku 1991 im. Karola Lipińskiego. Wrocławska sesja była już siódmym tego rodzaju spotkaniem przeprowadzonym z inspiracji prof. Chorosińskiego, jednak w stolicy Dolnego Śląska takie forum zorganizowano po raz pierwszy. Wybór Wrocławia świetnie korespondował z tematyką regerowską, jakiej

tegoroczna sesja była poświęcona.

Max Reger uznawany jest za jednego z naj-

wybitniejszych twórców muzyki organowej przełomu XIX i XX wielai. Z Wrocławiem > sti. 34 G A M a 33 m'nvilc 2003

konłerencie naukowe

wojennych i utraciła również

swoje zabytkowe organy. W dzisiejszym instrumencie katedralnym z Hali Ludowej pochodzi około 130 głosów oraz

kontuar (stół gry).

Powyższe wątki omawiane były w trakcie sesji naukowej,

aszczegółowo przedstawiła je prof. dr Maria Zduniak wreferacie zatytułowanym „Muzyka organowa w dziewiętnastowiecznym Wrocławiu”.

Kontynuacją tego tematu było

wystąpienie adiunkta Piotra Rojka, poświęcone „Dziewiętnastowiecznym tradycjom budownictwa organowego na Dolnym Śląsku”. Spostrzeże-

niami na temat „Dlaczego muzyka Maxa Regera jest tak trudno zrozumiała” dzieliła się dr Marta Szoka z Łodzi. W ra-

mach sesji wystąpili też goście zWarszawy, odnoszący się w swych referatach do problematyki wykonawczej. Adiunkt Edgar Krapp przy konfuorze organów Kościoła Uniwersyteckiego Fot. Piotr Rojek

wiążą tego kompozytora dzieje słynnych organów z Hali Ludowej, wzniesionej wnaszym mieście pod nazwą Jahrhunderthalle w latach 1911-1913 dla uczczenia setnej rocznicy zwycięstwa nad Napoleonem. Już w roku 1912., na fali swoistej gigantomanii, firma Wilhelm Sauer z Frank-

furtu nad Odrą przystąpiła do budowy we wnętrzu Hali największych na świecie organów. Instrument miał w pierwotnej

wersji pięć manuałów i pedał, 187 głosów (ich ilość w roku 1937 zwiększono do 222) ikilkanaście tysięcy piszczałek. Uruchomienie organów postanowiono uczcić specjalnie napisanym na tę okazję utworem.

Z propozycją stworzenia takiej kompozycji zwrócono się właśnie do Maxa Regera.

W ten sposób powstała Introdukcja, Passa-

aplikatury w utworach organowych epoki romantyzmu", adiunkt

Jarosław Malanowicz omówił „Problemy koncentracji i tremy w grze na organach”,

cześnie wydane na płycie kompaktowej.

Wiele czasu w trakcie sesji przeznaczono

na zajęcia praktyczne. Prof. Krapp poprowadził kurs mistrzowski dla 12 studentów i uczniów kształcących się w grze na organach. Kurs poświęcony był problemom interpretacyjnym utworów Maxa Regera. Trzeba zaznaczyć, że jest to zagad-

nienie bardzo szerokie, bo i twórczość Regera to muzyka skomplikowana pod względem formy i środków wykonawczych. Uczestnicy warsztatów pod okiem

prof. Krappa zgłębiali tajniki gry na organach późnoromantycznych, które posiadają wiele nietypowych możliwości iwymagają od wykonawcy specjalnych umiejętności. Dość powiedzieć, że w trakcie zajęć pojawiały się takie pojęcia, jak

„szafa ekspresyjna”, „wałek crescendowy” czy „kombinacje zaprogramowane", które na laikach robią duże wrażenie, a dla

organistów oznaczają wyższy stopień wtajemniczenia.

Dodać należy, że kurs odbywał się w Ko-

ściele Imienia Jezus, dysponującym naj-

lepszymi aktualnie organami we Wrocła-

a st. wykł. Marietta Kruzel-Sosnowska przedstawiła uwagi na temat: „Ekspresja

wiu. Uznanie dla zalet tego instrumentu

w muzyce organowej”.

Pierwszoplanową postacią sesji był prof. Edgar Krapp z Hochschule für Musik w Monachium. Ten wybitny niemiecki

raczej oszczędny w pochwałach, ten komplement ma dla nas szczególną wymowę.

Kurs mistrzowski dla studentów i uczniów

organista koncertuje regularnie w wielu krajach europejskich, w Ameryce iIaponii, posiada w swym dorobku wiele nagrań

płytowych, telewizyjnych i radiowych.

wyrażał sam prof. Krapp, a jako że bywa on

był równocześnie kursem pedagogicznym dla nauczycieli gry na organach, którzy obserwowali przebieg zajęć. Swoimi spostrzeżeniami na temat lekcji prof. Edgara

Często wykonuje dzieła Maxa Regera i jest uważany za specjalistę w dziedzinie jego

Krappa, atakże refleksjami związanymi zpracą pedagogiczną, dzielili się później w trakcie dyskusji, na którą zaproszone też

muzyki. Prof. Krapp wystąpił podczas sesji w potrójnej roli: jako wirtuoz, pedagog

Artystycznej. Z Warszawy przybyła pani

zostały przedstawicielki Centrum Edukacji

iwykładowca. Pierwszego wieczoru wy-

Ewa Rułka, której wielką życzliwość i po-

caglia i Fuga e-moll op. 127, skompliko-

stąpił w Kościele Uniwersyteckim Imienia

moc w trakcie przygotowań do sesji godzi

wane dzieło, napisane z myślą o ukazaniu

Jezus i zachwycił wszystkich recitalem

się tu szczególnie podkreślić; Wrocław

niebywałych możliwości wrocławskiego instrumentu. Pierwszym wykonawcą utworu był Karl Straube z Lipska, najwybitniejszy ówczesny organista niemiecki.

Niestety, po drugiej wojnie światowej los dla organów z Hali Ludowej nie był ła-

organowym, do programu którego wybrał

reprezentowała pani Maria Len, wizytator

właśnie utwory Maxa Regera. Należy tu zaznaczyć, że koncert inaugurował równo-

Regionu Dolnośląskiego.

cześnie X Międzynarodowy Festiwal Mu-

specjalistów gry na organach z całej Polski, a także około 20 kształcących się jeszcze

skawy. Lata 1945-50 były czasem stopniowej dewastacji i rozkradania instrumentu.

Dopiero na początku lat pięćdziesiątych zadecydowano o jego przeniesieniu do Katedry wrocławskiej, która została po-

ważnie uszkodzona w czasie działań 34

Piotr Wilczyński przeanalizował „Wybrane problemy

w wiele osobistych refleksji dotyczących osoby kompozytora i instrumentów, na których grywał. Prawdziwą gratką było zaprezentowane przez prof. Krappa nagranie Canzony op. 65 nr 9 Maxa Regera w wykonaniu samego twórcy, dokonane na wałkach papierowych w 1913 roku, a współ-

GAMa cznwirr 20m

zyki Organowej i Kameralnej organizowany we Wrocławiu przez Centrum Sztuki „Impart” pod artystycznym kierownic-

twem prof. Andrzeja Chorosińskiego. Pod wieloma względami fascynujący okazał się półtoragodzinny wykład prof. Edgara Krappa zatytułowany „Zagadnienia interpretacyjne utworów Maxa Regera”, bogaty

Sesja zgromadziła ponad 30 pedagogów -

uczniów i studentów. Było to bardzo cie-

kawe spotkanie, które urosło do rangi ważnego forum polskich organistów. Z pewnością czekają już oni na następne tego rodzaju zjazdy, a nam pozostaje nadzieja, że gospodarzem kolejnej tak interesującej

sesji znów będzie nasza Akademia.

ä

konferencie naukowe

powołania Zakładu Muzykoterapii (1972/73),

XXX-lecie

o utworzeniu pierwszego w Polsce i Europie

ZAKŁADU MUZYKO'I'ERAPII

blikacjach. Wzruszającym momentem była

Helena Cesarz

demonstracja przeźroczy, na których utrwa-

Zakład Muzykoterapii Ogólnej i Stosowa-

demickich z całejPolski, m. in. z Warszawy,

nej świętował minionej wiosny swoje trzy-

Krakowa, Lublina,

dzieste urodziny. Z tej okazji w dniach

iŁodzi.

Gości przywitała przeWodnicząca Komitetu

13-15 marca 2003 roku odbyła się Jubileu-

szowa Konferencja Naukowa zatytułowana „XXX-lecie wrocławskiej muzykoterapii”.

Organizatorami konferencji byli pracownicy Zakładu Muzykoterapii oraz Zarząd Główny Stowarzyszenia Muzykoterapeutów Pol-

Środkowowschodniej Podyplomowego Studium Muzykoterapii (1973/74), a potem -pięcioletnich magisterskich studiów stacjonarnych (1980/81), 0 konferencjach i pu-

Gdańska,

Poznania

leni zostali pierwsi pracownicy i studenci muzykoterapii. Kontynuacją tego wystąpienia był referat mgr Ireny Zathey-Tom

otwarcia konferencji dokonała prof. Barbara Ewa Werner, prorektor ds. naukowo-dydaktycznych Akademii. Pracownicy Zakładu

zatytułowany „Początki wrocławskiej muzykoterapii”, w którym autorka w szczególny sposób podkreśliła zasługi profesora Tadeusza Natansona dla rozwoju tej dziedziny w Polsce. Kolejny referat w tej sesji zaprezentowała dr Helena Cesarz z Aka-

Muzykoterapii - dr Helena Cesarz i dr Paweł Cylulko - w imieniu własnym, wszyst-

wiązując do koncepcji rogeriańśkiego kon-

Organizacyjnego, natomiast uroczystego

demii Muzycznej we Wrocławiu. Na-

skich. Patronat honorowy nad konferencją objęli Ich Magnificencje Rektorzy wrocław-

kich swoich kolegów i studentów, złożyli

skich uczelni artystycznych: prof. Grzegorz

wiązankę kwiatów na ręce współtwórcy

Kurzyński (AM), prof. Zbigniew Horbowy

wrocławskiej muzykoterapii doktora An-

(ASP), prof. Jerzy Stuhr (PWST). Komitetowi

drzeja Janickiego, wyrażając mu w ten

czyli kilka refleksji na temat komunikacji za pomocą instrumentu”, opowiedziała

Naukowemu przewodniczył dr hab.n. med.

Sławomir Sidorowicz, profesor wrocław-

sposób swą wdzięczność i podziękowanie za powołanie do życia kierunku muzyko-

_wjaki sposób za pomocą dźwięku można nawiązać kontakt z osobą cierpiącą na za-

taktu pomocnego, w swoim wystąpieniu pt. „Muzykoterapeuta dźwiękiem mówiący,

skiej Akademii - kierownik Zakładu Muzy-

terapii, kierowanie Zakładem i wieloletnią

burzenia psychiczne. Prof. dr hab. Alicja

koterapü Ogólnej iStosowanej Akademii

pracę naukowo-dydaktyczną. Następnie

Kuczyńska z Uniwersytetu Wrocławskiego

Muzycznej we Wrocławiu, a Komitetowi

odczytano listy gratulacyjne, życzenia jubi-

Organizacyjnemu - mgr Anna Jędryczka-Hamera. W pracach organizacyjnych bardzo aktywnie uczestniczyli studenci I i II

leuszowe i pozdrowienia od osób, które nie

opracowała temat: „Muzyka w terapii”, natomiast dr Elżbieta Galińska, reprezentująca Instytut Psychiatrii i Neurologii oraz Uniwersytet Warszawski, podzieliła się

roku studiów magisterskich muzykoterapii.

Obsługą techniczną zajęło się Studio Tech-

minęło... - chwila wspomnień” wygłosił nestor polskich muzykoterapeutów dr Andrzej Janicki. W swoim wystąpieniu mówił 0 pierwszych kontaktach z prof. dr. Tade-

nik Audiowizualnych.

Trzydniowe obrady wypełnił program za-

prezentowany przez gości przybyłych z różnych ośrodków terapeutycznych i aka-

mogły wziąć udziału w konferencji.

Inauguracyjny referat zatytułowany „30 lat

uszem Natansonem, o ich wspólnych wysiłkach i staraniach, które doprowadziły do

swoimi niezwykle bogatymi i cennymi doświadczeniami muzykoterapeutycznymi,

referując opracowanie zatytułowane „Muzyka w terapii tożsamości”. Pierwszą sesję zakończyło wystąpienie dra hab. n. med.

Sławomira Sidorowicza, który mówił 0 de$‑

ontologii zawodu muzykoterapeuty.

Na drugą sesję złożyło się siedem referatów: prof. dr hab. Wita Szulc (UAM Poznań)

przedstawiła temat „Samodoświadczenie jako metoda kształcenia w muzykoterapii”; dr n. med. Andrzej Janicki - „Głos i słowo jako czynniki składowe diagnozy i terapii”; prof. Andrea Jaworska (UMCS Lublin) - „Metody umuzykalniające w służbie muzykoterapii”; mgr Klaudia KukiełczyńskaKrawczyk (Akademia Muzyczna Wrocław) -„Kompozycja a muzykoterapia”; prof. Jadwiga Kotarska-Gromek - „Specyfika te-

rapii muzycznej w chorobie Alzheimera”; dr n. med. Stefan Frejtak (Akademia Muzyczna Wrocław) - „Miejsce fizjologii w muzykoterapii”; prof. Barbara Ostrowska (Akademia Muzyczna w Łodzi) -„Wykorzystanie metody Paula Hindemitha w logorytmice”.

Popołudniowe spotkanie rozpoczął koncert zatytułowany „Podróż po marzeniach”,

wwykonaniu dzieci i młodzieży z DolnoCzłonkowie Zakładu Muzykoterapii Ogólnej i Stosowanej podczas jubileuszowej konferencji. Od lewej: Anno Jędryczko-Homera, Paweł Cylulko, Sławomir Sidorowicz, Małgorzato Baczyńska, Klaudia Kukieiczyńska-Krawczyk, Helena Cesarz, Danielo Colonna-Kosjan, Siefan Frejtak, iwona Polak

śląskiego Stowarzyszenia Pomocy Dzieciom i Młodzieży z MPD (mózgowym ›m.36 G A M a 35 curtain 2003

konferencje naukowe

porażeniem dziecięcym - przyp. red.) „Ostoja” we Wrocławiu. Koncert, który

zAkademii Wychowania Fizycznego we Wrocławiu („Emocje w kontakcie terapeu-

przygotowała i poprowadziła mgr Mał-

tycznym”)

gorzata Modelska, wywołał ogromną

Piąta sesja rozpoczęła się warsztatem

owację licznie zgromadzonej w Sali Teatralnej publiczności.

„Rytmika viva”, który poprowadziła

Trzecia sesja rozpoczęła się przygoto-

z Akademii Teatralnej w Warszawie. Swoje

wanym przez prof. Barbarę Ostrowską warsztatem, który nawiązywał do wygłoszonego przez nią referatu.

Kolejne tematy zaprezentowały następu-

wystąpienia zaprezentowali również: mgr Małgorzata Naumowicz z Brzegu,

jące osoby: mgr Krzysztof Stachyra (UMCS Lublin), mgr Iwona Polak (Akademia Muzyczna Wrocław), dr Hanna Makowska (Uniwersytet Wrocławski), student Krzywsztof Samela (UAM Poznań), mgr Aldona

Gąsienica-Szostak (Zespół Szkół przy Idinice Ortopedii i Rehabilitacji Collegium Medicum U] W Krakowie).

Niezwykle bogaty w referaty pierwszy dzień obrad zakończył się koncertem p0łączonym ze spotkaniem integracyjnym w klubie „Firlej”. Solistą koncertu i zarazem

kompozytorem wykonywanych utworów był Marcin Wawrzynowicz - student drugiego roku muzykoterapii. Towarzyszący mu zespół tworzyli studenci instrumentaliści z naszej uczelni.

Drugi dzień konferencji rozpoczęła dr Kinga Lewandowska z Uniwersytetu

Gdańskiego, która przedstawiła wybrane osiągnięcia

światowej

muzykoterapii.

Mgr Małgorzata Baczyńska poprowadziła warsztat z udziałem dzieci z zaburzeniami zachowania, które poddawane są terapii w Zespole Szkół nr 12 w SPZOZ we Wrocławiu. Zademonstrowała w nim naukę

Barbara

Gruberne-Bernacka

mgr Joanna Klekowska z Zespołu Szkół Specjalnych nr 28 we Wrocławiu, która mówiła o muzykoterapii u dzieci z autyzmem, dr Izabela Dębicka z Akademii

Świętokrzyskiej, mgr Małgorzata Modelska z Ośrodka Rehabilitacyjno-Edukacyjnego dla Dzieci i Młodzieży z MPD we Wrocławiu oraz dr Paweł Cylulko z Akademii

Muzycznej we Wrocławiu, specjalizujący się w muzykoterapii dzieci niepełnosprawnych wzrokowo.

Obfitujący w referaty i warsztaty drugi dzień konferencji zakończył spektakl terapeutyczny Don Kichot wedhig Cervantesa, przygotowany przez zespół teatru

WRO „ART” i wyreżyserowany przez mgr Annę Jędryczkę-Hamerę.

Sesja szósta rozpoczęła trzeci dzień obrad.

Warsztat

choreoterapeutyczny

popro-

wadziła mgr Anna Iędryczka-Hamera.

Dr Małgorzata Sekułowicz z Uniwersytetu WrocłaWskiego mówiła o roli muzykoterapii u dzieci z niepełnosprawnościami wielozakresowymi, mgr Małgorzata Mendak - w oparciu o wybrane metody terapii przez sztukę - przedstawiła projekt programu kształtującego samoocenę dziecka

mgr Monika Mazurkiewicz reprezentująca SPZOZ MSWiA w Jeleniej Górze. W sesji tej swój udział mieli również studenci drugiego roku muzykoterapii: Natalia

z MPD. Interesujące referaty przedstawiły również mgr Anna Kogut, mgr Sylwia Białek oraz mgr Małgorzata de Haan reprezentująca Stowarzyszenie św. Celestyna wMikoszowie.

Obrady podsumował i zamknął kierownik Zakładu Muzykoterapii Ogólnej i Stosowanej dr hab. n. med. Sławomir Sido-

gry na fortepianie według własnej metody beznutowej. Kolejnymi referentkami były: dr Ewa Klimas-Kuchtowa z Krakowa oraz

Czapiga, Marcin Wawrzynowicz i Ewelina

rowicz. Warto dodać, że w trakcie konfe-

Dobrzyńska - lekarz medycyny. Pod kierunkiem mgr Anny Jędryczki-Hamery przygotowali prezentację (z udziałem pa-

rencji można było nabyć kolejny, piąty już numer kwartalnika „Muzykoterapia

cjentów psychiatrycznych) zatytułowaną:

przed rozpoczęciem naszego zjazdu.

Jubileuszowa Konferencja była nie tylko czasem refleksji, wspomnień i powrotu do ważnych dat, istotnych zarówno dla całego

„Śpiew z akompaniamentem jako metoda rozwoju funkcji poznawczych u osób z zaburzeniami psychicznymi”. Wystąpienie

mgr Krystyny Hrycyk (SKiBA Wrocław) zakończyło część referatową czwartej sesji.

Po przerwie warsztaty popłowadziły na-

stępujące osoby: dr Barbara Kobusińska zUniwersytetu Wrocławskiego („Zespół wypalenia zawodowego - profilakty ”), mgr Daniela Colonna-Kasjan z Akademii Muzycznej i Zespołu Szkół nr 11 we Wro-

cławiu („Konstrukcja zajęć muzykoterapii”), prof. dr hab. n. med. Ian Łazowski 36

adiunkt

GAMa mwi:: 2003

Polska”, który ujrzał światło dzienne tuż

Zakładu, jak i każdego, kto z wrocławską

muzykoterapia czuł się w jakikolwiek sposób związany. Była przede wszystkim wymianą poglądów i doświadczeń naukowych oraz prezentacją osiągnięć specjalistów z całej Polski. Należy żywić nadzieję, że kolejne lata zaow'ocują jeszcze `większymi osiągnięciami w tej niełatwej, ajakże pięknej i głęboko humanistycznej dyscyplinie naukowej. ä

k$0n!$0re$1$‑cie$J$1$1vuuk$0wo

Ch Kniłla w terapii', dzieci. Następnie $J a emocjach w kontakcieterapeutycznym

;mówił prof. dr hab;:„ an Łazowakl „Ruch $J:$J$J 'w muzyce ijego znaczenie'był tematem $J ostatniego wystąpienia, które wygłosiła drEwa* Rimas-K chtowa" Uniwersytet* , Jagiellonski wKrakOWI v

W kolejnejczęścise}

warsztaty: mgr jeemy Gładyszewskiq- $‑ -Cyłulko na temat „Autorska koncepcja w

wizualizacji przyeimuzyceĹprofdra hab $J $‑

9 Spotkanie uczestników konferencji w Karczmie Regionalne] w Zakopanem. Wraz z gospodarzami Karczmy (w regionalnych siro ach w górnym rzędzie) stoją od lewej Aldona Gqsienica-Szostak, Barba/a Ostrawska, Zofia Kanoszkiewicz, Helena Cesarz Wiła' zule, Anna Regner; niżej: Joanna GładyszewskaCyk/Ikoł Paweł Cylułka

Następme $‑

$‑ $‑$‑

$Jsztatach' prowa;

$J L

, Cesarz („Dialog

Regner (zastosowanie met

'Gładyszewska-Cylulko (Ośrodek Szkol- ' -Moralesaprzymuzyce ` raWniania niepełnosprawnych pacjen5 orazpopularyzatorskie] rali „Muzy- : dno-Wychowawczy Dzieci Niewidomych $J prawidłowym napięciem mięsmowym) › lskiej” 'mówił dr PaWeł Cylul- $J we Wrocławiu), któraswoje wystąpienie Później odbył się happeningipt„Terapią $J

i, "az Muzyczna weWrocławiu)

$J!$JPosvmgmarohwizuahzaqi wrehabilitacji;: Ĺ

artysta'płastyk mgrMałgorżata

Mechanizmy eddmaływama muzyki na'` ` $Jai" nizm cżłowieka byłyprzedmiotem/ ,

„ażań draStefana Frejtaka:(Akademiaą ` „V'P'aMuzyczna we Wrocławiu). Propozycję I` autorsłdchćwrczenmuzyczno-ruchowych $‑J

?Śwłeia'pii i rehabürtacnzaproponowała; ą ,

, ,

,

ąsremca~$zostak (Zespół„"_,

Szkołprzy KlinieeOrtopedniRehabihtaqi $‑ $J $‑$‑ i) " „

, C0 egiur'n Medicum niwersytetu Jagiel- !$‑ $J ‑ `

$J `

, lońskie'gawZakopanem) wreferacie}

gi wesjiWyśtą'piłaępnofźdrhab aátçrpt „Ćmczema?iizia`

kspresii,w ksztᣠŠ$‑

naszkiewiczi (Akademia Muzyczna I, I "tOWamii ruchufunkeionainegopacjentów» Warzame), która przybliżyła shicha-` 'oddziału ortopedii1 okdistyld”. Dr Mał- $J `sylwetkę nauczymela-terapeuty 'po- $‑$J$J 'garzata Sekułowicz (Uniwersytet Wrocławski) w ramach swojego referatu i pogującego się sztuką muzyczną w_ koncie z dzieckiem niepełnosprawnym kazu filmowego dzieliła się 'własnymi doświadczeniami z zastosowania metody $2 , lejną referentka była mgr Joanna

`

RegionalnejwZakopanemna Krupow-, kaćh ' $J ~ I Trzeci'1 jednocześnieostałni dzień Konfe- , rencjiw Zakopanem zainaugurowała piąta sesja, na którą złożyły się trzy warsztaty > str.38 GAMa mmm

37#

$J '

ijeden referat. Dr Barbara Kobusińska (Uniwersytet Wrocławski) w swoim wystąpieniu poruszała problem wypalenia zawodowego u terapeutów i rehabilitantów. Następnie mgr Klaudia Kukiełczyńska-Krawczyk przeprowadziła warsztat pt. „Muzykoterapia w leczeniu ner-

wic”. Wdalszej części odbył się pokaz filmu Video pt. „Techniki parateatralne

wrehabilitacji” autorstwa mgr Iwony Polak oraz warsztat mgr Anny Iędryczki-

-Hamery pt. „Od rytmiki do choreoterapü psychologicznej. Ważne cele i me- . tody pracy”. Wszystkie autorki reprezentowały Akademię Muzyczną we Wrocławiu. Na zakończeniezostało do-

konane podsumowanie i zamknięcie Konferencji Naukowej. Obrady przepla-

tane były pokazami sprzętu do fizjo-

ursy II Ogólnopolski

Konkurs Wokalny im. Haliny Halskiei Dorota Kanafa W dziedzinie organizacji ogóhiopolskich konkursów muzycznych najwięcej doświadczeń ma w naszej uczelni Katedra Wokalistyki.

Pod jej auspicjami, przy współudziale Polskiego Stowarzyszenia Pedagogów Śpiewu

i SPAM-u, odbywają się cyklicznie dwa tego rodzaju konkursy śpiewacze: od roku 1990 datuje się tradycja Ogólnopolskich Konkursów Wokalnych przeprowadzanych

Od lewej: członkowie zespołu organizacyjnego konkursu Lidia Zawada i Tadeusz Pszonka, przewodnicząca jury Barbaro Ewa Werner oraz okomponiaiorko Joanna Litwin

terapii prezentowanymi przez sponsorów Konferencji.

w Dusznikach Zdroju, natomiast dwa lata

temu zmaterializowała się idea ogólnopol-

Barbara Bagińska (Wrocław) - I nagroda,

Konferencja w Zakopanem była okazją ` do prezentacji poczynań Wrocławskiej Muzykoterapii i jej współpracowników.

Referenci w swych wystąpieniach poru-

skiego konkursu dla sopranistek - najlicz-

Ryszard Kalus (Katowice) - II nagroda,

niejszej grupy wśród śpiewaków. Konkurs

Michał Gogolewski (Wrocław) - III nagroda, Michał Korzeniowski (Poznań) - wyróżnienie. Przyznane zostały również nagrody

szali zagadnienia związane z badaniami naukowymi, koncepcjami teoretyczny-

sem dusznickim. Przedsięwzięciu temu pa-

mi, kierunkami rozwoju i praktycznymi

tronuje postać Haliny Halskiej-Fijałkowskiej, primadonny Opery Wrocławskiej w latach

rozwiązaniami głównie z dziedziny

pięćdziesiątych i sześćdziesiątych.

muzykoterapii. Konferencja wzbudziła duże zainteresowanie różnych specjalistów arteterapia jako dyscypliną naukową oraz zawodem przynoszącym człowiekowi pomoc w przywracaniu

W pierwszym konkursie im. Haliny HalskiejFijałkowskiej wzięło udział kilkanaście sopranistek. W drugiej, tegorocznej edycji regulamin przewidywał przesłuchania zarówno w kategorii głosów sopranowych, jakiw kategorii głosów pozostałych. Zainteresowanie

iutrzymaniu zdrowia, o czym min.

świadczył tak liczny i aktywny udział słuchaczy i referentów z terenu niemal

całej Polski. Organizatorzy szacują, iż obradom konferencji przysłuchiwało się ponad 200 osób. Warto dodać, żew sym-

pozaregulaminowe. Najlepsi śpiewacy wystąpili na koncercie laureatów, który w dniu 25 marca 2002 r. zamknął całe wydarzenie.

W przygotowaniach do konkursu obok Katedry Wokalistyki uczestniczyło Polskie Stowarzyszenie Pedagogów Śpiewu, Stowarzyszenie Polskich Artystów Muzyków oraz Towarzystwo Miłośników Muzyki Wokalnej im. Haliny Halskiej-Fijałkowskiej. Na długiej liście mecenasów szczególne miejsce zaj-

mował prof. Zbigniew Fijałkowski, małżonek Patronki konkursu. Konkurs odbywał się pod wśród sopranów, co potwierdziło słuszność idei całego przedsięwzięcia. Wystąpiło , kierownictwem prof. Eugeniusza Sąsiadka 48 śpiewaczek sopranistek z całej Polski. › oraz prof. Barbary Ewy Werner, a jego organizacją zajmowali się także: prof. Agata MłyDo drugiej kategorii zgłosiło się 27 osób. konkursem było bardzo duże, zwłaszcza

Przesłuchania trwały trzy dni (22-24 marca)

narska-Klonowska, adiunkt Izabella Ieżow-

skich kierunku muzykoterapii weiwro-

iodbywały się w Sali Teatralnej Akademii.

Oficjalne otwarcie w dniu 21 marca połą- $‑

Pszonka (szczególne słowa uznania za opra-

cławskiej Akademii Muzycznej.

czone było z koncertem, w którym wystąpiły

wę plastyczną konkursu!) oraz Lidia Zawada.

Trzydniowe spotkanie arteterapeutów u podnóża Tatr było bardzo dobrze zor-

laureatki konkursu sprzed dwóch lat:

Konkurs dowiódł, że utalentowanej mło-

Wioletta Chodowicz i Monika Niemczyk.

ganizowane i sprawnie przeprowadzone, o czym można było się przekonać

Występy śpiewaków oceniało jury w skła-

dzieży wśród polskich wokalistów nie brakuje; z satysfakcją trzeba odnotować, że to wła-

dzie: prof. Barbara Ewa Werner (przewodnicząca), prof. Jan Ballarin, adiunkt Ewa

śnie w naszej uczelni stwarza się młodym śpiewakom możliwość zaistnienia na szer-

pozjum brali aktywny udział "prawie wszyscy słuchacze `studiów magister-

na każdym kroku i czemu wyraz dawali niejednokrotnie

ska, adiunkt Piotr Łykowski, adiunkt Tadeusz

wszyscy uczestnicy

Czermak, prof. Zdzisław Krzywicki, prof.

szym forum. Cieszy również fakt, że wśród

konferencji. Godnym podkreślenia jest fakt, iżod uczestników trzydniowego spotkania organizatorzy nie wymagali

laureatów mamy sporo naszych studentów.

Sądzić należy, że zainteresowanie Konkursem

tzw. wpisowej opłaty konferencyjnej.

Urszula Trawińska-Moroz i prof. Eugeniusz Sąsiadek. Konkurs przebiegał w dwóch etapach; jako pozycje obowiązkowe uczestnicy wykonywali arie z 17 oper, w których

Prócz tego referenci mieli'zagwaran-

występowała Halina Halska-Fijałkowska.

dą będzie dusznicki Dworek Chopina. Wcze-

towany pobyt i wyżywienie w Hotelu

Konkursowe laury w kategorii głosów sopranowych zdobyły: Aleksandra Buczek (Wrocław) - I nagroda, Anna Noworzyn-

śniej wokaliści spotykać się będą na dorocznych kursach isympozjach organizowanych we wrześniu i w lutym przez bardzo aktywne wrocławskie środowisko wokalne. Niemały udział ma w tych pracach Katedra Woka-

„Zakopane”.

Redakcja kwartalnika „Muzykoterapia

38

zaplanowany jest na lata nieparzyste, a więc odbywać się będzie na przemian z konkur-

Polska” będzie sukcesywnie publikować

Sławińska (Katowice) - H nagroda, Małgorza-

pełne teksty referatów wygłoszonych

ta Urbaniak (Warszawa) - III nagroda,

podczas konferencji na łamach kolejnych numerów pisma w roku 2003.

S

Aleksandra Szafir (Katowice) -wyróżnienie.

Laury w kategorii głosów pozostałych zdobyli:

CA M a 0$e$m.$‑$e$c 2003

im. Haliny Halskiej będzie wzrastać, atym-

czasem w roku przyszłym konkursową estra-

listyki naszej uczelni, której gratulujemy tak

wielu udanych przedsięwzięć.

I

konkursy

Michał Micker Studenci Katedry Instrumentów Smyczkowych naszej Akademii mieli możliwość popisania się

swoimi umiejętnościami w ramach kolejnego Konkursu Małych Form Instrumentalnych, jaki przeprowadzony został w dniach 23-24 kwietnia 2003 r. Do konkursu przystąpiło ponad 30

uczestników reprezentujących wszystkie instrumenty smyczkowe. Studentów obowiązywało wykonanie etiudy bądź kaprysu oraz utworu dowolnego. Konkursowe występy oceniało jury

szli również pedagodzy wrocławskiej Akade-

Woźnica (rok H, klasa skrzypiec adiunkta Jaro-

mii: prof. Bartosz Bryła, prof. Tadeusz Górny,

sława Pietrzaka), Łukasz Tmschert (rok IV) klasa

adiunkt Urszula Marciniec-Mazur, adiunkt Jarosław Pietrzak oraz asystent Michał Micker.

Zwycięzcą konkursu został Jacek Ropski - student H roku klasy skrzypiec prof. Bartosza Bryły,

kontrabasu st. wykł. Ireny Olkiewicz) i Rafał Szuba (rok H, klasa skrzypiec prof. Bartosza

który w błyskotliwy i niezwykle dojrzały sposób wykonał utwór zatytułowany Ostatnia róża lata

kursów nie trzeba nikogo przekonywać. Dla adeptów gry na każdym instrumencie tego rodzaju konfrontacja z innymi muzykami,

H. W Ernsta. Laureatem H nagrody został Paweł

Jabłczyński, student H roku z klasy kontrabasu prof. Tadeusza Górnego, a IH nagrodę zdobyła Karolina Szefer-kocha, studentka I roku z klasy skrzypiec prof. Bartosza Bryły. Przyznano rów-

nież pięć wyróżnień, które otrzymali: Emilia

pracujące pod przewodnictwem prof. Lidii

Pawlenka (rok H, klasa altówki asyst. Michała Mickera), Jerzy Walczak (rok IV, klasa wiolon-

Grzanki-Urbaniak W skład tego gremium we-

czeli prof. Lidii Grzanki-Urbaniak), Katarzyna

Jerzy Mrozik Konkurs Małych Form Instrumentahiych jest tym elementem działania Katedry Instrumentów Dętych i Perkusji, który znakomicie zespala kilka czynników dydaktycznych i artystycznych. Jednym z nich jest profil repertuarowy konlmrsu. W trakcie studiów nie wszystkie re-

alizowane utwory student ma szansę zaprezentować w czasie egzaminów semestralnych.

Na ogół gra wtedy wielkie formy, przede wszystkim koncert lub inny utwór koncertujący oraz sonatę. Konkms poszerza te możliwości

o utwory z gatunku miniatur instrumentalnych, tylko pozornie łatwiejszych. By z miniatury uczynić cacko, zgrabne i interesujące, trzeba nie tylko dość macmej umiejętności gry i smaku muzycznego, ale też i właściwego ujęcia struk-

Bryły)O potrzebie organizowania podobnych kon-

możliwość zaprezentowania swoich umiejęt-

ności i sprawdzenia odporności psychicznej mabardzo duże znaczenie. Wypada dodać, że konkurs przebiegał bardzo sprawnie, był też interesujący dla publiczności, która mogła wysłuchać wielu pięlmych utworów pochodzących z różnych epok i reprezentujących odrębne style muzyczne.

ocena bywają bardzo trudne. Bo jak porównywać biegłość np. gry na klarnecie do gry na

Michał Siciński, student I]] roku klasy klarnetu

puzonie lub też do gry na sztabkowych instru-

Kategoria instrumentów dętych blaszanych

mentach perkusyjnych, gdzie wysokość dźwię-

ipgkusji

ku jest już ukształtowana? Jest to problem

I nagroda - Paweł Maliczowski, student IV roku

kazdego multiinstrumentalnego konkursu. Po-

klasy puzonu adiunkta Michała Mazurkiewicza H nagroda- Sławomir ”Bojanowski, student III roku klasy rogu adiunkta Wiesława Grochowskiego

nadto, studentów grających na instrumentach dętych drewnianych jest zwykle więcej nizli pozostałych. To razem skłoniło nas do przeprowadzania konkursu w dwóch kategoriach: instrumentów dętych drewnianych oraz instrumentów dętych blaszanych i perkusji. Jednak trudność znajdywania punktów odniesienia i porównań gry na instrumentach perkusyjnych do pozostałych spowodowała, że od przyszłego roku wydzielimy jeszcze te instrumenty jako

grupę trzecią.

Udział w konkursie jest zawsze obowiązkowy dla studentów II, IH i IV roku naszej Katedry.

prof. Jana Tatarczyka `

Ill nagroda - Dorota Dufrat, studentka IV roku

klasy perkusji prof. Jacka Woty 5-6 kwietnia 2003 Kategoria instrumentów dętych drewnianych I nagroda -Jan Krzeszowiec, student IV roku klasy fletu prof. Jerzego Mrozika H nagrody nie przyznano IH nagroda ex aequo: Maciej Dobosz, student IV roku klasy klarnetu prof. Jana Tatarczyka

Mogą też przystąpić do niego studenci roku

Dominika Dulok, studentka II roku klasy fletu

IiV Jurorami są wszyscy pedagodzy Katedry, którzy prowadzą zajęcia z przedmiotu „irrstru-

prof. Jerzego Mrozika Wyróżnienia:

tury utworu.

ment główny”. Konkurs jest dwuetapowy; jego

Bartosz Kolendo, student III roku klasy klarnetu

Konkurs stwarza zatem możliwość - a czasem konieczność - opanowania większej ilości utwo-

tematem w roku 2002 była „sprawność techniczna”, a w bieżącym roku temat brzmiał: „piękno dźwięku i piękno frazy muzycznej”.

A oto wyniki dwóch ostatnich konkursów (podane lata studiów dotyczą roku, w którym

prof. Mieczysława Stachury Ewa Motyka, studentka IH roku klasy fletu prof. Jerzego Mrozika

rów literatury danego instrumentu, a jedno-

cześnie jest szansą dla wszystkich studentów, bymogli je zaprezentować na estradzie. Wystepy estradowe ikonkursy są ważnymi czynnikami kształtującymi osobowość artysty. Estrada jest bowiem tym rzeczywistym probierzem umiejętności gry, uzdolnień muzycznych i psychofizycznych, a świadomość konkurowania zimnymi wykonawcami przyczynia się do wzmocnienia odpomośd psychicznej i dodaje wiary we własne umiejętności. specjalności w Katedrze (flet, obój, ldamet, sak-

: sofon, fagot, trąbka, róg, puzon, tuba, perkusja zogromną ilością instrumentów) i różnorodnym repertuarze - mimo zawężenia go w trak-

W

LILIGISÄÄ

i

H nagroda - Jarosław Podsiadlik, student IV roku klasy kłametu prot Mierzysława Stachury

I nagrody nie przyznano H nagroda - Paweł Spychała, student IH roku klasy trąbki prof. Igora Cecochy III nagroda ex aequo: Jakub Waszczeniuk, student I roku klasy trąbld prof Igora Cecochy, Slawomir Hojanowsld, student IV roku klasy rogu adiunkta Wiesława Grochowsldego

HI nagroda - Katarzyna Kik, studentka IV roku

Wyróżnienie - Karol Papała, student IV roku

klasy fletu prof. Jerzego Mrozika

klasy perlqrsji prof. Jacka Woty

konkurs się odbył): 11-12 mnie 2002 r.

Kategoria instrumentów dętych drewnianych I nagroda - Jan Krzeszowiec, student 111 roku

klasy fletu prof. Jerzego Mrozika

$‑

Wyróżnienia: › Bartosz Kolendo, student H roku klasy klarnetu

Po każdym konkursie odbył się koncert laure-

prof. Mieczysława Stachury

atów, w czasie którego studentom wręczono

cie każdego konkursu do konkretnego tematu -

Władysław Kosendiak, student H roku klasy

dyplomy i nagrody ufundowane przez

porównanie gry na tych instrumentach i jej

saksofonu prof. Mieczysława Stachury

JM Rektora.

B GAMa 39 mma-zaœ

konkursy

odpowiedzi na apel Marii

słowa Iwona Polak (sekretarz Wojewódz-

Fołtyn o uczczenie 130. rocz- . nicy śmierci Stanisława Mo-

kiej Komisji Konkursowej) oraz inni człon-

niuszki, Wydział Edukacji Muzycznej wraz z Dolnośląskim Ośrodkiem Doskonalenia Nauczycieli zorganizował Szkolny Konkurs Moniuszkowski dla szkół regionu dolnośląskiego. Odbywał się on pod honorowym patronatem Wicemarszałka Województwa Dolnośląskiego dra Leszka Ryka oraz IM Rektora Akademii Muzycznej prof. Grzegorza Kurzyńskiego.

kowie Komitetu Organizacyjnego: Sylwia Łysiak z Urzędu Marszałkowskiego, Grażyna Rogala-Szczerek reprezentująca Polski Związek Chórów i Orkiestr, Katarzyna Za-

wadzka z Dolnośląskiego Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli, atakże grono pracowników Akademii Muzycznej: Ewa Grygar, Anna Mikonowicz, Barbara StrzyżewskaMarciniak, Irena Zathey-Tom i Agnieszka

Zwierzycka.

Moniuszce przeznaczony był dla uczniów

Koncert laureatów z gościnnym udziałem chóru „Puellae Cantantes” Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I i II st. we Wrocławiu, studentów Wydziału Wokalnego oraz chóru i orkiestry Wydziału Edukacji Muzycznej odbył się 13 grudnia ubiegłego roku w Sali Teatralnej Akademii Muzycznej. Laureatom wręczono nagrody rzeczowe ufundowane przez Urząd Marszał-

klas piątych i szóstych szkoły podstawowej

kowski, Kuratorium Oświaty i Akademię

oraz klas gimnazjalnych. W pierwszym etapie (24 maja 2002) wzięło udział 394

Muzyczną. Najlepszym zespołom przyznano także nagrody pieniężne sfinan-

Konkurs miał szeroką formułę: obejmo-

wał teoretyczny sprawdzian wiadomości o twórcy polskiej opery narodowej, a także prezentacje muzycznych umiejętności wy-

konawczych dzieci i młodzieży przeprowadzone pod hasłem „Śpiewajmy pieśni Moniuszki”.

'

Trzyetapowy konkurs wiedzy o Stanisławie

uczestników, a przeprowadzony on został w 20 szkołach województwa dolnośląskiego. W etapie drugim (18 października 2002), realizowanym we Wrocławiu iJeleniej Górze, do

testów przystąpiło 85 uczniów

SZKOLNY KO N KU RS MONIUSZKOWSKI

z 18 szkół. Finałowy trzeci etap (22 listopada 2002) miał już miejsce w 'Akademii Muzycznej we Wrocławiu, a wzięło wnim udział 14 osób z pięciu szkół podstawowych i gimnazjalnych Wrocławia, Jeleniej Góry i Zgorzelca.

Konkurs wykonawczy był przeznaczony dla zespołów szkolnych i solistów amatorów w kategoriach szkół podstawowych iponadpodstawowych. Do lrywalizacji przystąpiło 8 chórów szkół podstawowych, 3 chóry gimnazjalne oraz 12 solistów: dziewięcioro ze szkół podstawowych i troje z ponadpodstawowych. Konkursowe prezentacje odbyły się w Sali Teatralnej naszej Akademii w dniu 29 listopada 2002

muzyczną wręczono puchary Wicemarszałka Województwa Dolnośląskiego iIM Rektora Akademii Muzycznej Szkole Podstawowej nr 11 w Jeleniej Górze oraz Gimnazjum nr 13 we Wrocławiu.

Szkolny Konkurs Moniuszkowski wzbudził zainteresowanie zarówno uczniów, jak

iw sumie zgromadziły 246 wykonawców.

inauczycieli. Jury konkursu zwróciło uwa-

Ogółem w całym konkursie wzięło udział 640 uczestników.

W jury obydwu konkursów zasiadali przedstawiciele Wydziału Edukacji Muzycznej naszej uczelni, Dolnośląskiego

gę na szczególnie wysoki poziom wiedzy dzieci i młodzieży w konkursie teoretycz-

Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli, Kura-

torium Oświaty oraz `Dolnośląskiego Oddziału Polskiego Związku Chórów iOrkiestr.

40

_

Iwona Polak

sowane ze środków budżetu Województwa Dolnośląskiego. Za wzorową edukację

nym. Oceniając całą akcję stwierdzić trze-

ba, że konkurs spełnił swoje zadanie w naszym regionie: spopularyzował życie i twórczość Stanisława Moniuszki, wzbudził zainteresowanie jego utworami wokalnymi, a poprzez promowanie i rozwijanie zamiłowania do śpiewu wpłynął też na

Cała akcja stanowiła niemałe przedsię-

kształtowanie i pogłębianie ogólnej muzy-

wzięcie organizacyjne. Nad` sprawnym

kalności oraz wrażliwości artystycznej

przebiegiem konkursu czuwała Helena Tomaszek-Plewa (przewodnicząca Wojewódzkiej Komisji Konkursowej), pisząca te

dzieci i młodzieży. Podobne przedsięwzięcia to znakomita forma promowania polskiej kultury muzycznej.

I

CA M a atrwim: 1003

CLARIMAN IA 2003 Chcqc być dobrym muzykiem, trzeba być pasjonatem swei dyscypliny. To chyba miał na myśli Jan Jakub Bokun, asystent w klasie klarnetu naszej uczelni, tormułuiqc hasło „Clarimania Saxomania". Pod takim tytułem iuź po raz drugi we wrocławskiei Akademii zorganizowano mini-festiwal muzyczny, w którym w roli głównej występuiq klarnet isaksofon. Impreza ta odbyła się w naszej Akademii w dniach 5 i 6 maia 2003 roku.

Dorota Kanafa raz drugi (poprzednio ‑‐ w trakcie pierwszej „Clarimanü” w kwietniu ubiegłego roku).

Prof. Christian Wirth jest laureatem francuskich i międzynarodowych konkursów muzycznych, w których zdobywał nagrody jako solista i kameralista w założonym przez siebie kwartecie saksofonowym „Habanera". Kon-

Werpulewski oraz akordeonista Michał Moc. Należy zaznaczyć, że głównym sponsorem festiwalu była firma instrumentów Henri Selmer z Paryża, która pokryła koszty przyjazdu znakomitych francuskich gości do naszej Akademii. Bardzo ważnym wątkiem festiwalu była wystawa instrumentów dętych tej firmy, prezentowana przez dwa dni w Sali Kameralnej Akademii. Dodajmy, że w gronie

certuje na wszystkich kontynentach, wystę~ pował z wieloma orkiestrami pod batutą najlepszych dyrygentów. Uznawany jest za jednego z najwybitniejszych saksofonistów młodego pokolenia na świecie. Prowadzi też działalność pedagogiczną w paryskim Conservatoire Maurice Ravel.

Obaj znakomici goście przez dwa dni pro-

Accessories ö' More Michała Piotrowskiego z Bydgoszczy oraz wrocławski Art Hotel.

wadzili lekcje mistrzowskie ze studentami

$‑ sowanie studentów i uczniów nie tylko wro-

iuczniami klas klarnetu iłsaksofonu z całej

sponsorów znalazła się także firma Music

„Clarimania” była przedsięwzięciem bardzo

udanym. Jego różnorodna formuła sprawiła, że festiwalowi towarzyszyło duże zainterecławskich szkół muzycznych.

Polski. Zajęcia te przeplatały się w trakcie festiwalu z koncertami. Koncert zatytułowany

„Debiuty Clarimanii” odbył się zudziałem wyróżniających się studentów naszej uczelni: klarnecistów - Michała Sicińskiego, Macieja Dobosza i Bartosza Kolendo oraz saksofonisty Michała Trzebińskiego, którym akompaniowali: Helena Furmanowicz-Kurzyńska oraz

Jak każdy festiwal, tak i ten miał swoje

gwiazdy. Zaproszenie do naszej uczelni przyjęli dwaj wybitni instrumentaliści zParyża: prof. Guy Dangain (klarnet) iprof. Christian Wirth (saksofon).

Prof. Guy Dangain przez 33 lata był solistą

Orchestre National de France, koncertuje

doświadczeniem - podsumowuje festiwal Jan Jakub Bokun, inicjator i główny koordynator „Clarimanii” - zwłaszcza że francuska szkoła gry na instrumentach dętych należy do wiodących na świecie. Festiwal

cista pracujący obecnie jako muzyk solista wNarodowej Orkiestrze Symfonicznej Pol-

jest też próbą popularyzacji instrumentów dętych na naszym terenie. Warto byloby wPolsce, opierając się właśnie na dobrych wzorach francuskich, przełamać hegemonię fortepianu i instrumentów smyczkowych. Trzeba przekonywać stuchaczy do tego, że instrumenty dęte mogą z równym powodzeniem odgrywać główne role na koncertowych estradach. Predestynujq je do tego niepowtarzalne wa-

skiego Radia wKatowicach. Solistom towarzyszyli pianiści: Magdalena Blum i Marek

choć mniej popularny, repertuar.

Marek Werpulewski. Natomiast w trakcie

koncertu finałowego w Oratorium Marianum Uniwersytetu Wrocławskiego wystąpili pedaLekcję mistrzowską prowadzi Guy Dangain

Zetknięcie się młodych muzyków z artystami tej miary jest zawsze bardzo cennym

godzy kursu mistrzowskiego - Guy Dangain iChristian Wirth, a także Jan Jakub Bakun

(który nota bene właśnie u prof. Guya Dangaina w Paryżu odbył część swoich zagranicznych studiów) i Zbigniew Kaleta, klarne-

lory brzmieniowe i bardzo wartościowy,

również w repertuarze so-

lowym, nagrywa dla kilku firm fonograficznych. Jest

Mamy nadzieję, że taki cel zczasem zostanie

twórcą około 50 utworów

osiągnięty; z pewno-

na klarnet iautorem dwu

ścią „Clarimania” jest na tej drodze istotnym

książek poświęconych temu instrumentowi. Przez sze-

reg lat był profesorem Conservatoire National Superieure de Musique de Paris, a obecnie kształci

klarnecistów w Ecole Normal de Musique de Paris.

Regularnie prowadzi kursy

krokiem. Liczymy na kolejne festiwale, które

przynoszą pożytek adeptom gry na instrumentach dętych i są atrakcją dla słuchaczy.

I

mistrzowskie w uczelniach

amerykańskich, japońskich ieuropejskich. W naszej Akademii przebywał już po

Koncert kameralny w Oratorium Marianum.

Grają: Christian Mrrh (saksofon) i Marek Werpulewski (fortepian) GA M a 41 n$e$n$m$‑$e( zao:

kursy

tańca charakterystycznego i historycznego

kształciła się we Francji pod kierunkiem największych mistrzów. Na paryskiej Sorbonie ukończyła również studia w zakresie

historii sztuki. W 1997 roku założyła jedyny

O tym, jak bardzo muzykowi przydaje się

w Polsce profesjonalny Balet Dworski Ardente Sole (Gorejące Słońce), z którym przygotowała wiele autorskich przedstawień. Zespół specjalizuje się w tańcu historycznym i dworskim, a przez kilka lat 'istnienia zdobył już międzynarodową

orientacja w innych dziedzinach sztuki, przekonujemy się niejednokrotnie, gdy szukamy klucza do interpretacji utworów

renomę.

Kurs, jaki Romana Agnel przeprowadziła w naszej Akademii, cieszył się sporym za-

różnych epok. Wychodząc naprzeciw potrzebom wykonawców muzyki dawnej,

interesowaniem studentów wszystkich

Aleksandra Rupocińska

Zakład Klawesynu, Organów i Akordeonu

wydziałów, a spośród pedagogów zauważyć należy czynny udział dziekana

zorganizował w dniach 18-19 lutego 2003 r.

II Seminarium Tańca Historycznego. Wy-

Wydziału Wokalnego adiunkta Piotra Łykowskiego.

kład pt. „Analiza choreograficzna podsta-

W niezwykle interesującym wykładzie

wowych tańców suity francuskiej XVII

pani Romana Agnel nakreśliła rolę tańca dworskiego i historycznego w rozumieniu

i XVIII wieku” oraz zajęcia praktyczne poprowadziła specjalistka od tańca histo-

dotyczące sztuki tańca, a także zapis kroków i charakterystykę poszczególnych tańców.

Zwieńczeniem dwudniowych warsztatów był pokaz wybranych tańców suity fran-

cuskiej, w kostiumach z epoki i przy klawesynowym akompaniamencie piszącej te słowa Aleksandry Rupocińskiej. Partnerem pani Romany był utalentowany młody

artysta Dariusz Brojek, tancerz Baletu Dworskiego Ardente Sole.

Uczestnicy kursu pilnie ćwiczyli kroki simple i double w pawanie, a nawet skomplikowane figury gawota czy courante, nie zapominając o stylowym ukłonie, czyli

reverence.

Myślę, że wszyscy docenili ogromne znaczenie praktyćznej znajomości podsta-

wowych tańców, szczególnie istotne właśnie dla nas, instrumentalistów, jakże często wykonujących formy taneczne - choćby

rycznego Romana Agnel. Artystka ta jest

szcza za czasów panowania króla Ludwika

w Suitach czy Partitach I. S. Bacha.

Cieszymy się bardzo z tego niezwykle cennego dla nas wydarzenia i z niecierpli-

tancerką i choreografem, a w dziedzinie

XIV. Przybliżyła też podstawowe traktaty

wością oczekujemy jego kontynuacji.

kultury epoki renesansu i baroku, zwła-

I

XXI Zimowy Kurs Wokalny w Dusznikach Zdroju

PUCCINI, MŁODOŚĆ `r DANCE MACABRE Czy w siedem dni można zrealizować przedstawienie operowe? Okazuje się, że tak. Dowiedli tego w lutym 2003 roku uczestnicy XXl Zimowego Kursu Wokalnego w Dusznikach Zdroju, w organizacji którego współuczestniczyła Katedra Wokalistyki naszej uczelni. Przygotowani muzycznie przez

swoich pedagogów, po tygodniu prób scenicznych, młodzi śpiewacy przedstawili publiczności jednoaktowq operę Gianni Schicchi Giacomo Pucciniego. idea zrealizowania tego przedsięwzięcia to pomysł kierownika kursu - adiunkta Bogdana Mukala, który wypuścił młodzież na głęboką wodę, kładąc w tym roku w Dusznikach nacisk na pracę sceniczną. W gronie uczestników kursu, którym przyszło zmierzyć się z tym ambitnym zadaniem, większość stanowili studenci naszej Akademii.

Szkoda, że do Wrocławia dotarły tylko echa tego przedstawienia, bo - jak wieść niesie - rzecz robiła niemałe wrażenie, by nie powiedzieć - lekko zszokowała widownię. Tym bardziej więc zachęcamy Czytelników do zapoznania się z relacja z tego szalonego przedsięwzięcia. A że całość miała posmak dość niesamowity, niech' i autor relacji zostanie personą owianq tajemnicą.

rzywołując z pamięci znane powszechnie (choćby telewizyjne) inscenizacje oper Giacomo Pucciniego, stają nam` zazwyczaj przed

oczyma spektakle nie do końca „steatralizowane” - może, poza głośną „Madama

Butterfly?, wyreżyserowaną w Teatrze Wielkim - Operze Narodowej przez Mariusza Trelińskiego. W spektaklach pucciniowskich strona muzyczna najczęściej dominuje nad czynnikiem scenicznym; „lejące” frazy i kryjące się w nich potężne emocje (częstokroć silniejsze niż te zawarte w akcji scenicznej) wymagają poza tym , dojrzałych wykonawców, obdarzonych

wielkim wolumenem głosu.

Skąd taki wstęp? Z czystej przekory.

Okazuje się bowiem, że gdy bardzo młodzi wykonawcy przygotują pod wodzą 42

GAMa runem: 2003

Scena 2 przedstawienia opery Gianni Schicchi wystawionej w Dworku Chopina w Dusznikach Zdroju w lutym 2003 r

kursy

profesjonalistów jedno z kameralnych dzieł Giacomo Pucciniego, efekt może być co najmniej intrygujący. Inscenizacja, którą

pragniemy tu omówić, miała swoją premierę w czasie Zimowego Kursu Wokalnego w Dusznikach Zdroju w lutym 2003 roku.

Pod kierownictwem muzycznym Przemysława Stanisławskiego (dyrygent) oraz Ekateriny Ounterberguer (fortepian akompaniament) i w reżyserii Roberta Skolmowskiego wystawiona została jedna z części „Tryptyku” Giacomo Pucciniego Gianni Schicchi; wykonawcami byli studenci Akademii Muzycznych we Wrocławiu i Poznaniu oraz uczniowie szkół muzycznych II stopnia.

Gianni Schicchi to opera szczególna -

choć głównym zagrożeniem jest jej bezwzględny i sprytny, aprzez to szalenie niebezpieczny ojciec - Gianni Schicchi (Jarosław BodakoWski). Rinuccio wprowadza jednak „teściunia” w wir walki o schedę po wuju Buoso iw finale to właśnie Gianni zasiada w fotelu jako „capo di tutti capi”, by dokończyć seans „Ojca chrzestnego” 'z Gherardiną u boku. Ironiczna klamra fil-

inieludzkość postaci budzących skojarzenie z marionetkami z Grand Guignol została wpełni oddana przez młodych wykonawców, z których większość na rów-

ni i z jednakowym powodzeniem angażowała się tak w muzyczną, jak i sceniczną

stronę spektaklu. 'li'udno wyróżniać szczególnie którąś z postaci - czysto ansamblowy charakter większości partii w operze narzu-

mowa zastąpiła występujący w oryginalnej

ca zresztą cenną i rzadką dziś potrzebę sce-

wersji opery komentarz, w którym Gianni zuśmiechem usprawiedliwiał się publicz-

nicznego współdziałania, zarówno wokalnego, jak i aktorskiego. Młodym wyko-

ności: „To nie ja, to pomysł Dantegol”. W in-

nawcom udało się to; sprawili bowiem,

scenizacji Roberta Skolmowskiego nie ma ironü i puszczania oczek do publiczności, jest zimna kalkulacja, zapach krwi w po-

że - muzycznie i charakterologicznie - potworna rodzinka Buosa to figury niemal bez imion, przeżarty chciwością i strachem (mord wisi w powietrzu) tłum upiorów.

wietrzu, atmosfera makabry i odrobina,

„operka” właściwie (trwa około 50 mi-

Pozostaje

nut), nie wymagająca udziału chóru,

uczniowie średnich szkół muzycz-

za to potężnie zinstrumentowana;

nych są w stanie sprostać wyczerpującym pucciniowskim partiom;

w omawianej inscenizacji akompania-

ment fortepianowy zgrabnie ograniczył to „orkiestrowe rozbuchanie".

Z kilkunastu głównych bohaterów dzieła tylko troje (tytułowy Gianni

kwestią

otwartą,

czy

Jarosław Bodakowski (tytułowy Gianni) to odpowiedź na „tak”stworzył kapitalną postać sceniczną,

operując bez trudu wyrównanym, szlachetnym głosem o dużym wolumenie. Maciej Musiał wzbudził

oraz Lauretta i Rinuccio) ma szansę

na krótki, indywidualny popis, za to większość postaci niemal cały czas

większe wątpliwości; skala głosu

tego młodziutkiego tenora zdaje się wprawdzie nie mieć konca, jednak sił wokalnych wystarcza mu jeszcze

przebywa na scenie, przerzucając się

nerwowymi ripostami lub wykonując mordercze ansamble. Muzycznie mamy zatem do czynienia z „operą zespołową” w czystym tego słowa zna-

na krótko, a i scenicznie nie do końca

umie się odnaleźć wśród partnerów.

czeniu, scenicznie zaś - z osadzoną

Należy dodać, że dla obu z nich był

w realiach florenckiego średniowiecza

to pierwszy kontakt ze sceną, i że sukces obu uhonorował przyznaniem specjalnych dyplomów g0szczący w Dusznikach profesor Sebastian Vitucci z wiedeńskiej Hochschule für Kunste. Spośród wykonawców studentów sympatycznie zaprezentowała się rozkoszna wswych wokalnych i wizualnych krągłościach Marzena Czekała, w wykonaniu której

komedią charakterów opartą na opo-

wieści zaczerpniętej z Boskiej Komedii Dantego

Cóż tymczasem zastali na scenie (a raczej w zabytkowym wnętrzu dusznickiego Dworku Chopina) widzowie lutowego spektaklu? Żadnych quasi-średniowiecznych rekwizytów, za to wszędzie wieńce iświece, w kącie trumna,

›przy drzwiach stoją rośli ochroniarze `południowej urody, a na stole leżą nakryte prześcieradłem zwłoki młodego mężczy-

zny. lego liczna, spowita w czerń i wampiropodobna z wyglądu rodzinka spokojnie ogląda na video „Ojca chrzestnego”. `W'ten oto sposób publiczność znalazła się mimochodem w epicentrum. walki o władzę po zamordowanym właśnie szefie mafii, Buoso Donatim -to jego zwłoki leżą na stole. Każdy z męskich krewniaków Buosa chciałby przejąć jego wpływy, 'dochody i... seksowną sekretarkę, Gherar-

bardzo czarnego zresztą, humoru. Publicz-

ność wybucha śmiechem, gdy notariusz (Przemysław Iastrząb) pisze testament na laptopie, gdy pojawia się lekarz - ślepiec z białą laską (Łukasz Motkowicz), ale w in-

nych sytuacjach śmiech podszyty jest grozą. Jak bowiem traktować sugestie o ciąży Lauretty, konsekwentnej szantażystki (anielskiego dziewczęcia ztradycyjnych inscenizacji)? Jak śmiać się na widok kosz-

marnego tańca Gianniego z trupem Buosa, ograbiania zwłok z biżuterii i miłosnego duetu nad nimi czy naturalistycznego odzierania Gianniego z odzieży przez trzy krewniaczki Buosa (na oczach ich zszokowanych scenicznych mężów)? Należy

Rinuccia (Maciej Musiał), siostrzeńca Buosa

jednak jasno stwierdzić - niezwykła w swej konsekwencji upiorność inscenizacji Roberta Skolmowskiego daje spektaklowi spójność i nerw; operowa komedyjka zamieniła

- nuworyszkę Laurettę (Marzena Czekała),

się w pasjonujący spektakl grozy. Agresja

dinę (zastąpiła ona wnuka Buosa z oryginalnej wersji opery). Niechętnie traktują zatem wszyscy obcą w familii narzeczoną

zakochana szantażystka Lauretta nabrała nieco ludzkich cech.

Konkluzja może być zatem tylko jedna: oby więcej takich muzyczno-scenicznych inicjatyw, dzięki którym wokalna młodzież

będzie miała możliwość zdobywania zawodowych doświadczeń pod opieką profesjonalistów. To niezmiernie potrzebne, zwłaszcza że młodzi śpiewacy nieczęsto mają możliwość tak skrajnie intensywnej pracy; dość wspomnieć, że większość mu-

zycznych i reżyserskich przygotowań do spektaklu trwała... zaledwie tydzień. Tym większe uznanie należy się zatem wszystkim osobom zaangażowanym w jego przygotowanie i wykonanie.

Widz Zaintrygowany GAMn ü mwie: 2003

kursy

Kurs skrzypcowy

János Bálint przez trzy dni prowadził zajęcia ze studentami klas fletu naszej uczelni.

prof. Jadwigi

W trakcie zajęć kładł nacisk na precyzję

Kaliszewskiei

wykonawczą, na technikę we wszystkich

jej elementach, a także na prowadzenie frazy muzycznej. Jednym z problemów wykonawczych, jakie realizował ze studen-

Lidia Grzanka-Urbaniak

tami był tzw. oddech permanentny. Temu zagadnieniu poświęcił również znaczną ilość czasu pracując z czterdziestką mło-

W styczniu 2003 roku na zaproszenie kierownika Katedry Instrumentów Smyczkowych prof. Lidii Grzanki-

dych flecistów w Dusznikach Zdroju podczas XX Międzynarodowego Kursu Inter-

-Urbaniak przybyła do naszej uczelni

pretacji, zorganizowanego przez Katedrę Instrumentów Dętych i Perkusji naszej

prof. Jadwiga Kaliszewska, znakomita

skrzypaczka i pedagog Akademii Mu-

zycznej W Poznaniu. Dla adeptów sztuki wiolinistycznej wygłosiła wykład na temat wykonawstwa skrzypcowego, po

Janos Balint gościem flecistów

czym przez dwa dni- 14 i 15 stycznia prowadziła kurs mistrzowski dla stu-

Dorota Kanafa

dentów klas skrzypiec naszej Akademii.

Zajęcia cieszyły się bardzo dużym zainteresowaniem zarówno ze strony młodzieży, jak i pedagogów uczelni oraz

nauczycieli wrocławskich szkół muzycznych. Czynny udział w kursie wzięli udział studenci wszystkich pedagogów prowadzących klasy skrzypiec w Akademii im. Karola Lipińskiego.

Dodajmy, że w minionym roku akademickim prof. Jadwiga Kaliszewska spoikała się też z członkami Katedry Kameralistyki, dla których wygłosiła wykład na temat „Wspótpraca pianisty kameralisty z pedagogiem instrumentu”. (red.)

Wśród kursów, jakie odbyły się w minionym roku w Katedrze Instrumentów Dętych i Perkusji szczególne wrażenie pozostawił pobyt w naszej uczelni Jánosa

Bálinta. Ten znakomity węgierski flecista cieszy się sławą koncertującego na całym świecie solisty. Jest absolwentem Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta i laureatem

Akademii wespół z Wrocławskim Oddziałem SPAM-u.

W trakcie wrocławskiego kursu odbył się

recital mistrzowski flecisty, w którym soliście towarzyszyła pianistka Teresa Woronko.

János Bálint dał prawdziwy popis swoich olbrzymich możliwości. Zróżnicowany re-

pertuar pozwolił publiczności zarówno zasłuchać się w piękne kantylenowe frazy,

jak i podziwiać wirtuozowskie fajerwerki, zwłaszcza w muzyce węgierskiej granej na bis. Koncert ogromnie przypadł do gustu słuchaczom, którzy nie chcieli wypuścić

międzynarodowych konkursów. Prowadzi

flecisty z estrady.

János Bálint wyjeżdżał z Wrocławia zaprzy-

klasy fletu w,` uczelniach muzycznych wSzeged (Węgry) i Imoli (Włochy); jest

jaźniony ze wszystkimi, dał się bowiem poznać jako osoba, której nie można nie

także wykładowcą europejskich i pozaeuropejskich kursów mistrzowskich. Do Wrocławia przybył w kwietniu 2002 r. na

z jego twarzy. Mamy nadzieję, że wkrótce nastąpi powtórna wizyta artysty we wro-

zaproszenie rektora prof. Jerzego Mrozikaę

cławskiej Akademii Muzycznej.

polubić - uśmiech praktycznie nie schodzi

co›coo..o...oto..o..coo"co..eeeaaaooocooco0000000000000"000-000-00-..announce-concat..o

Kursy pianistyczne Paweł Zawadzki Wiosenne miesiące kończącego się roku

akademickiego 2002/03 obfitowały w Katedrze Fortepianu wrocławskiej Akademii w wizyty zagranicznych gości, którzy poprowadzili z naszymi studentami pianistyczne kursy mistrzowskie. Interpretacja dzieł kompozytorów francuskich była tematem kursu poprowadzonego

przez prof. Madeleine Forte z USA (30034042003). W pracy ze studentami

pianistka skupiła się na utworach Claude'a Debussy'ego i Maurice'a Ravela.

Kurs prowadzony przez prof. Michaiła Markova z Holandii (2-6.04.2003) obejmował wykonawstwo utworów Bacha,

Haydna, Mozarta, Beethovena, Chopina, Skriabina, Rachmaninowa i Prokofiewa.

Szeroki profil wykonawczy miały również

Michail Markov (Holandia) ze studentką Marią Miszczak 44

GAMII ccccccK 2003

warsztaty pianistyczne, które w dniach 5-7.05.2003 poprowadził prof. Peter Waas z Hochschule für Musik w Weimarze.

Zajęcia prowadzi Madeleine Fońe (USA)

‐ yka Audycie umuzykalniaiqce Wydziału Edukacii Muzycznei Choć nasza Akademia ma prawo zaliczać się do instytucii iak naibardziei szacownych, nikogo nie dziwi rozlegaiqcy się na iei korytarzach i dziedzińcu gwar sympatycznei dzieciarni, która od czasu do czasu odwiedza naszą

siedzibę. Młodzi goście uczestniczą w akcii umuzykalniaiqcei prowadzonei systematycznie od kilku lat przez Katedrę Edukacii Muzycznei. Trudno przecenić znaczenie tego rodzaiu działań; dla większości dzieci iest to prawdopodobnie iedyna możliwość kontaktu z wartościową muzyką, a o po-

trzebie kształtowania wrażliwości na sztukę u naimłodszych słuchaczy nie trzeba nikogo przekonywać. O tym, że akcia spełnia swói cel, nailepiei

świadczy reakcia młodei publiczności w postaci listów i rysunków nadsyłanych po koncertach do Akademii (prace te można oglądać w „Galerii Młodego Melomana" prezentowanei w sali C1). Coraz więcei iest też szkół zainteresowanych współpracą z Akademią. Od początku 2002 roku zorganizowano cztery cykle audycii, w których każdorazowo uczestniczyło ogółem około 320 uczniów ze szkół podstawowych. Program audycii podporząd-

kowany iest zawsze iednei nadrzędnei idei. Odbyły się więc muzyczne spotkania o podtytułach: „Solo i w zespole" (styczeń 2002), „Żart w muzyce"

(kwiecień 2002), „Stanisław Moniuszko i iego twórczość" (listopad 2002) oraz

tego utworu wyraźnie zaciekawiło młodą publiczność.

Przysłowiowym gwoździem programu okazał się występ zespołu instrumentów szkolnych. W opracowaniu na instrumenty Orffa usłyszeliśmy dwie pieśni, z których każda zabrzmiała dwukrotnie, w wersjach zaaranżowanych przez samych wykonawców. Wszystkie instrumentacje były interesujące, choć najwięcej energii niosła w sobie pieśń Kum ikuma w opracowaniu Macieja Wojcie-

chowskiego, tym bardziej, że zachęcała dzieci do współudziału poprzez wyklaskiwanie rytmu zwrotki.

Wybrane do programu audycji przykłady muzyczne były interesujące i z pewnością przybliżyły słuchaczom twórczość Sta-

„Muzyczna podróż po Europie" (kwiecień 2003). W tym roku po raz pierwszy

nisława Moniuszki. Każdy utwór poprze-

odbył się też koncert z okazii Dnia Dziecka, a iako wykonawcy obok stu-

dzony był słownym komentarzem studentów prowadzących koncert. Posługiwali się oni bliskim dzieciom językiem, sprawiając, że muzyka stawała się przystępna i łatwa w odbiorze.

Ostatnim punktem programu był konkurs z nagrodami, w którym można było wykazać się wiadomościami zdobytymi wtrakcie koncertu. Dzieci doskonale uważały, były bardzo zainteresowane, awięc nie miały kłopotów z odpowiedziami na zadawane im pytania. Warto

dentów wystąpili uczniowie Państwowei Szkoły Muzycznei I stopnia im. Gra-

żyny Bacewicz we Wrocławiu. Poniżei zamieszczamy sporządzoną przez studentów Wydziału IV relacię z listopadowych koncertów umuzykalniaiqcych.

STUDENCI - DZIECIOM Agnieszka Franków-Żelazny Tomasz Maleszewski W roku 2002 przypadła 130. rocznica śmierci Stanisława Moniuszki. Z tej okazji studenci i pedagodzy Wydziału Edukacji Muzycznej przygotowali audycje muzyczne poświęcone twórcy polskiej opery narodowej, przeznaczone dla dzieci szkół podstawowych. W dniach 28 i 2.9 listopada 2002 r. odbyły się łącznie cztery audycje zatytułowane „Stanisław Moniuszko i jego twórczość”. Podczas jednogodzinnego koncertu dzieci miały okazję

wprowadziło słuchaczy w atmosferę koncertu. Utwór w dobrym stylu wykonały Agata Paszko (flet) i Alona Filińskaja (fortepian). Duże zainteresowanie wśród

dzieci wzbudził kolejny utwór - trzecia część Kwartetu smyczkowego d-moll Stanisława Moniuszki. Wrażenie na młodej publiczności wywarła nie tylko sama muzyka - scherzo z rytmami oberka, ale także instrumenty, które pojawiły się na sali. Tego samego kompozytora Fraszka G-dur na fortepian pozwoliła natomiast słuchaczom poznać charakter drobnych utworów, jakie grano w tamtych czasach.

Następnie zabrzmiało pierwsze spośród ujętych w programie koncertu opracowań utworów Moniuszki: parafraza Dumki na skrzypce i fortepian, którą bardzo dobrze wykonały Anna Krupa i Alona Filińskaja.

Wielkim aplauzem został nagrodzony zespół wokalny studentów drugiego roku, wykonujący trzy pieśni: Dzieweczka

zapoznać się z utworami zaczerpniętymi

nad rzeczką, Słowiezek oraz Kum i kuma.

z twórczości wokalnej i instrumentalnej Moniuszki, a także z różnymi opracowaniami jego pieśni.

Koncert otworzyła jedyna w programie kompozycja innego twórcy $‑ współczesnego Moniuszce Feliksa Dobrzyńskiego.

Jego Andante i Rondo alla pollacca rytmami polskiego tańca narodowego świetnie_

Następnie Justyna Walasik pięknym, głę-

boko brzmiącym mezzosopranem odzwierciedliła smutek, żal i tęsknotę za

ojczyzną w pieśni Złota rybka. Bardzo spodobało się dzieciom jazzujące opracowanie Pieśni wiecżornej w aranżacji Grzegorza Urbana, które w zestawieniu z wcześniej wykonaną oryginalną wersją

tu również podkreślić, że uczniowie,

którzy byli słuchaczami audycji, mieli sporą wiedzę muzyczną, co pozwala wnioskować, że wychowanie muzyczne w ich szkołach prowadzone jest na wysokim poziomie.

Cykl audycji umuzykalniających organizowanych na Wydziale Edukacji Muzycznej niesie podwójną korzyść: jest okazją do bezpośredniego kontaktu dzieci z muzyką, a także jest fantastyczną praktyką dla studentów, którzy mogą wiele się nauczyć, poczynając od etapu konstruowania audycji, poprzez redagowanie plakatów i programów, prowadzenie koncertów i prezentację dzieł muzycznych przed młodą i jakże wymagającą publicznością, aż po formułowanie treściwej relacji z przeprowadzonej imprezy.

Pomysł całej akcji jest' więc znakomity, a pod adresem pedagogów i studentów, którzy wzięli udział w realizacji listopadowych audycji, kierujemy serdeczne gratulacje. ä G A M a 45 ranili“? 2003

.

:gnoma O

hoć śmierć w życie ludzkie wkomponowana jest nieodmiennie, to jednak zawsze gdy

odchodzi człowiek nam bliski czujemy wielki ból, ogarnia nas przygnębienie. Stawiamy sobie szereg pytań, w tym to podstawowe o sens

ludzkiego życia. W dniu 10 grudnia

Wspomnienie o Barbarze Misieiuk

2002 r. wiadomość o śmierci Profesora Zygmunta Herembeszty poruszyła

NASZA BASIA

głęboko społeczność wrocławskiej Akademii Muzycznej.

Profesora znałem kilkanaście lat, początkowo jako student Jego klasy kompozycji, później w tej klasie asystent.

Pod kierunkiem Zygmunta Herembeszty zrealizowałem przewód kwalifikacyjny. Łączyła nas szczera przyjaźń.

Kim był Zygmunt Herembeszta? Wspaniały, wrażliwy człowiek, ceniony kompozytor i dydaktyk, wychowawca kilku pokoleń muzyków wrocławskich. Pro-

Maria Bąk Basię Misiejuk pamięta z pewnością

każdy, kto w ostatnich latach bywał wBibliotece Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Pracowała w wypożyczalni; to z jej rąk czytelnicy odbierali zamawiane nuty i książki. Znała na wylot księ-

gozbiór biblioteki i szukając potrzebnego woluminu natychmiast bezbłędnie trafiała do właściwej półki. Lubiła swoją

fesor często mawiał:

pracę i ludzi, z którymi się stykała, dlatego też i ją zawsze otaczała sympatia.

Nie mógłbym nigdy być nikim innym, jak tylko Zygmuntem Herembesth,

Niestety, nie spotkamy już Basi za bibliotecznym kontuarem. Odeszła od nas

ponieważ niczego więcej nie potrafię...

po ciężkiej chorobie latem 2002 roku.

Urodziła się w Terespolu w 1964 roku.

Te przesycone nieudawaną skromnością słowa zdają się dotykać istoty Jego

Uczęszczała do Liceum Ekonomicznego

wBiałej Podlaskiej. Po maturze przyjechała do Wrocławia, by kontynuować naukę w Państwowym Policealnym Studium Kulturalno-Oświatowym na Wydziale Bibliotekarskim, które ukoń-

czyła w roku 1985. Wlistopadzie 1986 roku została zatrudniona w Bibliotece Głównej Akademii Muzycznej. Po objęciu wyznaczonych jej zadań natychmiast włączyła się bardzo aktywnie do. pracy.

W krótkim czasie usprawniła funkcjonowanie wypożyczalni. Pomagała stu-

dentom pierwszych lat W nabyciu umiejętności posługiwania się katalogami bibliotecznymi oraz wyjaśniała zasady organizacji zbiorów. Łatwo nawiązywała kontakt z czytelnikami,

była dla nich życzliwa, zawsze pogodna iuczynna.

osobowości. W tym co mówił, co robił,

Za swoją pracę w Bibliotece dwukrotnie

zawsze był autentyczny.

Zygmunt Herembeszta urodził się 9 lutego 1934 roku w Przemyślu. Pierwsze `lekcje nauki gry na fortepianie pobierał w rodzinnym Przemyślu u Julii Peters. W ukochanym Przemyślu ukończył szkołę średnią, zdając egzamin maturalny w roku 1952. Wyższe studia muzyczne odbył w ówczesnej Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej we Wrocławiu, na Wydziale Pedagogicznym, uzyskując dyplom w 1957 roku. W latach 1962-1967 studiował kompozycję początkowo w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Krakowie w klasie prof. Stanisława Wiechowicza, a następnie w PWSM we Wrocławiu, wklasie prof. Stefana Bolesława Poradowskiego. Pracę pedagogiczną rozpoczął mając 23 lata, początkowo wPaństwowym Ognisku Muzycznym

otrzymała nagrody rektorskie.

Basia miała niepowtarzalną osobowość.

Wyróżniała ją spontaniczność, niespożyta energia, pogoda ducha, życzliwość dla innych ludzi. Była zawsze gotowa do niesienia pomoćy. Do pracy podchodziła z wielkim zaangażowaniem, a jej tem-

perament ożywiał nasze środowisko.

Jesienią 2000 roku dowiedziała się o diagnozie tragicznej w skutkach choroby.

Przeszła ciężką operację, która dała

nadzieję na trwałe wyleczenie. Niestety, w czerwcu 2002 roku choroba ujawniła się ponownie. Mimo doświadczanego cierpienia, Basia “nie wyłączyła się z życia zawodowego. Chociaż z oddalenia brała udział w działalności Biblioteki, a także

Społecznie podjęła się rozprowadzania wydawnictw uczelnianych. Od 1998 roku brała' niezwykle aktywny udział we Wrocławskich Targach Książki Naukowej, gdzie na zbiorowym 'stoisku eksponowano wydawnictwa wszystkich polskich akademii muzycznych. Uczestniczyła też w podobnych imprezach

żywo interesowała się radościami i smut-

w Krakowie i Poznaniu.

Mimo upływu czasu dotkliwie odczuwamy jej nieobecność i zapewne będzie

wPrzemyślu (1958-1962). Po podjęciu decyzji, by losy swoje i swojej rodziny związać na stałe z Wrocławiem, Zygmunt Herembeszta podjął pracę początkowo w Państwowej Średniej Szko-

tak również w przyszłości, bo naszej Basi nikt nam nie zastąpi.

le Muzycznej (1962-1966), a następnie w Państwowym Liceum Muzycznym

$‑

Dzięki jej zaangażowaniu wydawnictwa muzyczne prezentowane na targach wkolejnych latach zyskiwały coraz 46

większe zainteresowanie zwiedzających.

GA M a (zmuic: 2003

kami naszej małej społeczności. Z wie]kim szacunkiem wspominamy jej godne, pełne spokoju zachowanie w obliczu spraw ostatecznych.

Basia Misiejuk zmarła 31 lipca 2002 roku; pożegnaliśmy ją na cmentarzu na Skowroniej Górze.

w Przeworsku (1957-1958), następnie

w PaństWowej

Szkole

Muzycznej

pożegnaniu

Zygmunt Herembeszto - wspomnienie o Profesorze

NON OMNIS MORIAR Krystian Kiełb (1966-1968). Od roku 1966 związany był „z _ówczesną PWSM we Wrocławiu, gdzie

przeszedł kolejne szczeble akademickiej hierarchii. I tak wlatach 1967-1970 pracował na stanowisku asystenta, 1970-1978 -adiunkta, 1978-1990 - docenta, a od

1991- profesora nadzwyczajnego. We wrocławskiej PWSM, obecnie Akademii

Muzycznej, prowadził klasę kompozycji,

wykładał ponadto harmonię tonalną ispecjalną, kontrapunkt, czytanie partytur, instrumentację. Był promotorem irecenzentem szeregu prac magister-

odznakę Zasłużony Działacz Kultury oraz odznakę Zasłużony dla Województwa i Miasta Wrocławia, w roku 1978

uhonorowany został Złotym Krzyżem Zasługi. Rok później otrzymał Nagrodę Miasta Wrocławia, a w roku 1981 Medal

orkiestrę smyczkową (1965); utwory na orkiestrę Symfoniczną -I Symfonia (1967), Toccata (1968), Wersje (1969), Wrianti b-a-c-h (1972), Pluktuacje (1974), II Symfonia

Komisji Edukacji Narodowej. Ponadto był laureatem Nagrody Ministra Kultury i Sztuki oraz kilku nagród rektorskich.

Kim był Zygmunt Herembeszta? Był mistrzem szanowanym, cenionym przez studentów i współpracowników. Profe-

(1981); Anioł Pański na głosy solowe, chór

sor często mówił, iż czuje się zobowią-

i orkiestrę (1985, kompozycja nie ukończona); Do Safony na sopran i zespół kameralny (1964); Tryptyk ludowy na trąbkę, róg i puzon (1970); Sonatina na klarnet ifortepian (1973); II Kwartet smyczkowy

zany, by kolejnym pokoleniom przekazać to, czego sam nauczył się od swoich

(1975); Wariacje na wiolonczelę i fortepian (1968); Dwie etiudy (1965) i Dwa preludia (1967) na fortepian.

skich. Pod kierunkiem Zygmunta Herembeszty studia kompozytorskie ukończyli: Iarosław Gołębiowski, Ewa Podgórska, Beata Serwacka, Tomasz Kienik, Bartosz Sozański, także piszący te słowa.

W klasie Profesora studiowali ponadto Mirosław Gąsieniec oraz Piotr Rojek.

Wlatach 1981-1984 Zygmunt Herembeszta pełnił funkcję dziekana Wydziału Kompozycji i Teorii Muzyki, zaś w latach 1984-1987 piastował godność rektora uczelni.

mistrzów. Jak często podkreślał, właśnie

kontakt z młodzieżą akademicką sprawiał, że czuł się zawsze młody. Uczył szacunku, pokory dla tradycji, uczył rze-

telności i uczciwości w pracy twórczej.

Mówił, iż najwspanialszym pedagogiem jest ten, który potrafi nauczyć studenta jak kształcić się samemu.

Kim był Zygmunt Herembeszta? Sam tworzył z głębokiej i autentycznej potrzeby tworzenia. Jako kompozytorowi obca mu była zawodowa zapobiegliwość, dbałość o dalsze losy swoich utworów, a tym bardziej o ich merkantylne wykorzystanie. Twórczość kompozytorska Zygmunta Herembeszty, choć wysoko ceniona przez środowisko kompozytorskie m.in. za perfekcję warsztatową, logikę formy, finezję instrumentacyjną,

Równolegle z działalnością pedagogiczną we wrocławskiej Akademü Muzycznej wykładał także w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Kielcach (1984-1995),

bogactwo inwencji, wciąż czeka na

głębsze odkrycie. Czy utwory Zygmunta Herembeszty doczekają się większej licz-

anastępnie w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Zielonej Górze (1995-2002),

by wykonań, może wydań, nagrań?

Kim był Zygmunt Herembeszta? Był

sprawując w tej uczelni funkcję kierownika Zakładu Teorii Muzyki. Aktywnie

człowiekiem niezależnym, dążenie do

uczestniczył w pracach związanych z przekształceniem zielonogórskiej WSP

mi poglądami, swoją twórczością. Był mało podatny na cudze wpływy, schematy myślowe, na takie podniety, jak popularność, sława. W pracy twórczej

tego manifestował swoim życiem, swoi-

w Uniwersytet Zielonogórski.

Powszechnie znana i wysoko ceniona

była wieloletnia działalność Zygmunta Herembeszty na rzecz amatorskiego ruchu muzycznego. Działał jako konsultant zespołów muzycznych w domach kultury i klubach na Dolnym Śląsku. Był pomysłodawcą, organizatorem i członkiem jury wielu konkursów. Współpracował z teatrami amatorskimi. W oddzia-

tował wiele utworów na potrzeby orkiestr dętych. Dokonywał transkrypcji

le wrocławskim Związku Kompozyto-

iopracowań dla orkiestr radiowych,

rów Polskich pełnił funkcję skarbnika

filharmonicznych, także dla teatrów

(1979-1983), następnie przewodniczą-

muzycznych. Był laureatem nagród iwyróżnień na konkursach kompozytorskich.

Bogata Wielokierunkowa działalność

dbało szczerość wypowiedzi, nie bacząc

Zygmunt Herembeszta pisał także muzykę dla teatrów, dokonał licznych opracowań muzyki ludowej, instrumen-

na aktualne mody, tendencje estetyczne. .Swą niezależność okupywał niekiedy ogromnymi wyrzeczeniami. Pozwalała mu ona jednak zachować rzecz bezcenną - życi- godne z własną prawdą. Takim

m. 'ycia i pracy w haragał także

cego (1983-1986).

Dorobek kompozytorski Zygmunta Herembeszty obejmuje różne gatunki iformy muzyki instrumentalnej, wokalnej iwokalno-instrumentalnej. Do najważ-

Zygmunta Herembeszty honorowana była przyznaniem kompozytorowi od-

z Profeso

niejszych dzieł należą: Sinfonietta na

znaczeń i nagród. W roku 1975 otrzymał

Profesorze...

tych, Non omni “

ode talenty Elżbieta Zawadzka i Agata Zubel najlepszymi absolwentkami Akademii w roku 2002

PRIMUS INTER ?ARES Darota Kanafa Z roku na rok przybywa w naszej uczelni studentów, którzy kończą akademicką

edukację z najwyższymi ocenami. Najlepsi absolwenci otrzymują dyplom z oceną celującą”: odbierają go z rąk JM Rektora w obecności wielu znakomitych gości podczas uroczystej inauguracji roku akademickiego. We wrocławskiej Aka-

demii pomyślano o jeszcze jednej formie promocji szczególnie wybitnych dyplomantów.

W roku akademickim 2001/02 rektor profesor Jerzy Mrozik podjął rozmowy z Grzegorzem; Romanem, członkiem Za-

rządu Województwa Dolnośląskiego, oraz Zenonem Tagowskim, dyrektorem Wydziału Edukacji i Nauki Urzędu Marszałkowskiego, do których zwrócił się z prośbą o wsparcie idei wyróżnienia najlepszych absolwentów Akademii Muzycznej i ufundowanie dla nich specjalnej nagrody pod nazwą „Dyplom Ro ”. Nie było to całkowite novum, gdyż taka właśnie nagroda w roku akademickim 2000/01 przypadła w udziale absolwentowi Akademii Sztuk Pięknych.łFinalizacja rozmów odbyła się już z udziałem

rektorów Akademii aktualnie pracujących w uczelni: prof. Zygmunt Herembeszta, prof. Jerzy Mrozik i prof. Eugeniusz Sąsiadek. Kryteria, jakimi kierowali się Ich Magnificencje, obejmowały min. wyniki osiągnięte przez dyplomantów na konkursach, znaczące występy' estradowe, publikacje i wykonania kompozycji. Kapituła postanowiła przyznać dwa tytuły „Primus inter pares”.

W kategorii twórczości wyróżniono kompozytorkę Agatę Zubel, a w kategorii wykonawstwa - pianistkę Elżbietę Zawadzką. Uroczysta promocja absolwentek miała bardzo piękną oprawę i odbyła się podczas specjalnego koncertu w Oratorium Marianum Uniwersytetu Wro-

cławskiego w dniu 23 października 2002 roku.- Część artystyczną wieczoru p0przedziły wystąpienia wicemarszałka Województwa Dolnośląskiego dra Leszka Ryka oraz rektora Akademii Muzycznej prof. Grzegorza Kurzyńskiego. Po części oficjalnej usłyszeliśmy Elżbietę Zawadzką w" znakomitej kreacji cyklu fortepianowego Kreisleriana op. 16 Roberta Schumanna. Następnie zabrzmiały dwa

dra Leszka Ryka, ówczesnego wicemar-

utwory z bogatego dorobku kompozy-

szałka Wójewództwa Dolnośląskiego.

torskiego Agaty Zubel: Marcin Grabosz zaprezentował Trzy miniatury na fortepian, a Andrzej Ładomirski - Nokturn na skrzypce solo. W ostatniej części koncertu obie najlepsze absolwentki wystąpiły wspólnie i wykonały trzy utwory na sopran i fortepian: Cantares Joaquina Turiny, Walc Iulii 2 opery Romeo i Julia Charlesa Gounoda oraz arię zatytułowaną Lipa 2 opery Kaszuby Feliksa Nowowiejskiego. Dla licznie zgromadzonej publiczności wieczór ten był prawdziwą

W efekcie tych starań Zarząd Województwa Dolnośląskiego powziął decyzję o przyznaniu najlepszemu absolwentowi uczelni jednorazowego stypendium, ufundowanego wramach akcji pod nazwą Dolnośląski System Wspierania Uzdolnień „zDolny Śląsk”. Niestety, nie

było możliwości, by takie stypendia otrzymali wszyscy absolwenci legitymujący się dyplomem z oceną celującą. Władze

Akademii stanęły zatem przed koniecznością wybrania najlepszego z najlepszych, którego postanowiono uhonorować tytułem „Primus inter pares”. Wyłonienie takiego absolwenta stało się zadaniem kapituły powołanej mocą decyzji Senatu. W jej skład weszło trzech byłych

ucztą duchową.

„GAMa” z wielką przyjemnością prezentuje Czytelnikom sylwetki oraz osiągnięcia Elżbiety Zawadzkiej i Agaty Zubel -najlepszych absolwentek Akademii AD. 2002.

młode talenty

Agata Zubel

można szereg nagród uzyskanych na

Agata Zubel rozpoczęła edukację

konkursach ogólnopolskich i międzynarodowych. W roku 1990 otrzymała

muzyczną we Wrocławiu w Pań-

Inagrodę na Międzynarodowym Kon-

stwowej Szkole Muzycznej I stopnia im. G. Bacewicz, a kontynuowała w Państwowym Liceum Muzycznym im. K. Szymanowskiego, w którym ukończyła Wydział Teoretyczno-Pedagogiczny oraz Wydział Instrumentalny wklasie perkusji prof. Jacka Woty. W roku 1997 podjęła studia w zakresie kompozycji pod kierunkiem prof. Iana Wichrowskiego w Akademii Muzycznej im. K. Lipińskiego we Wrocławiu.

Od października 2002 roku jest asystentką na Wydziale Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii. Równocześnie studiuje śpiew solowy na Wydziale Wokalnym wrocławskiej Akademii Muzycznej w klasie prof. Danuty Paziuk-Zipser. Uczestniczyła w wielu kursach kompozytorskich, jakie odbyła min. u Krystyny MoszumańskiejNazar w Krakowie i Davida Rowlanda

kursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina w Getyndze, a dwa lata później III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Usti nad Łabą.

W1998 roku zdobyła III nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Zespołów Kameralnych im. Kiejstuta Bacewicza

w Łodzi. Wraz ze skrzypaczką Małgorzatą Kogut wtym samym roku pianistka

uzyskała Inagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzyki Współczesnej im.

Krzysztofa Pendereckiego wKrakowie,

a także nagrodę za najlepsze wykonanie utworu kompozytora polskiego, a w r0Ważniejsze kompozycje: 'Lumiêre pour percussion solo (1997) 'Nokturn na skrzypce solo (1997); 'Piosenka 0 końcu świata na głos, recyta-

ku 2000 - II nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Muzyki Współczesnej

tora i zespół instrumentalny do słów

wFilharmonii Pomorskiej w Bydgoszczy,

Czesława Miłosza (1998)

w Brnie.

Elżbieta Zawadzka występowała min.

'Parlundo na głos i komputer (2000);

Filharmonii Wrocławskiej oraz Filharmonü Narodowej w Warszawie w ramach obchodów stulecia istnienia Filharmonii.

Koncertowała także za granicą: w Lipsku,

wEnschede (Holandia). Ma w swoim

'Zdjęcia z albumu na marimbę i kwartet

Wiesbaden, Frankfurcie nad Menem,

dorobku liczne nagrody uzyskane na ogólnopolskich i międzynarodowych konkursach. Do najważniejszych laurów Agaty Zubel należą: Inagroda oraz nagroda Polskiego Wydawnictwa Muzycznego na Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim im. Andrzeja Panufnika (1999), Inagroda oraz nagroda specjalna Polskiego Radia na Ogólnopolskim Konkursie Kompozytorskim im. Adama Didura (2000), III nagroda na Ogólnopolskim Konkursie Kompozycji na Gitarę Klasyczną (2000), Nagroda Specjalna na

smyczkowy (2000) 'Re-Cycle dla pięciu perkusistów (2001); 'Lentille na orkiestrę smyczkową, głos

VII Concours Moderne (2002), I nagroda na

VI Międzynarodowym Konkursie Współczesnej Muzyki Kameralnej im. Krzysztofa Pendereckiego (2002), Nagroda Główna Fundacji Bankowej im. Leopolda Kronenberga na Konkursie Muzyki XXiXXI Wieku dla Młodych Wykonawców (2003), II nagroda na II Między-

narodowym Konkursie dla Młodych Kompozytorów im. P. I. Iurgensona

wMoskwie (2003). Jej kompozycje prezentowane były w Polsce i za granicą, min na festiwalach: „Warszawska Jesi "', „Musica Polonica Nova” we Wrocławiu, „Kraków 2000", „Poznańska Wiosna Mu-

zyczna”. Jako wokalistka koncertowała

min. w Filharmonii Narodowej oraz na festiwalach: „Warszawska Jesień" i „Au-

dio-Art" w Warszawie. Utwory Agaty Zubel publikuje Polskie Wydawnictwo Muzyczne oraz Wydawnictwo Modran.

'Ragnatelu na fagot „i orkiestrę smyczkową (1999);

i akordeon (2001),' 'I Symfonia na orkiestrę (2002).

Getyndze i Weimarze. W maju 2002 roku

wystąpiła z recitalami kameralnymi w Stanach Zjednoczonych w Konsulacie Generalnym Rzeczypospolitej Polskiej wChicago, w Chicago Library oraz na prestiżowym uniwersytecie Indiana Uni-

versity School of Music.

2@

Elżbieta Zawadzka Elżbieta Zawadzka naukę gry na fortepianie rozpoczęła w roku 1985 w Państwowej Szkole Muzycznej im. Grażyny Bacewicz we Wrocławiu. Jej pierw-

szym pedagogiem była mgr Krystyna Dyżewska. Wroku 1977 ukończyła Państwowe

Liceum Muzyczne im. Karola Szymanowskiego we Wrocławiu pod kierunkiem adiunkt Heleny Furmanowicz-Kurzyńskiej. Studia pianistyczne we wrocławskiej Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego

odbyła w klasie prof. Grzegorza Kurzyńskiego. Obecnie u tego samego pedagoga kształci się

w ramach studiów podyplomowych. Od października 2002 roku jest asystentką na Wydziale Instrumentalnym wrocławskiej Akademii Muzycznej.

Wśród osiągnięć artystycznych

Elżbiety Zawadzkiej wymienić GAMa 51 m'''''cr ZHU}

‐ cie O sukcesach wrocławskich kompozytorów młodego pokolenia z prof. Grażyną Pstrokońskq-Nawrałil rozmawia Dorota Kanafa

zarego Duchnowskiego. Konfrontacja z fes-

Wszystkie utwory zagrane były perfek-

tiwalową publicznością w trakcie koncertu w Studiu im. Witolda Lutosławskiego wypadła dla naszych kompozytorów zna-

wykonania nie wymagające korekt, na-

komicie Jaką muzykę zaprezentowali oni w Warszawie?

Marcin Bortnowski przedstawił utwór zatytułowany White Angels na 13 instrumentów smyczkowych. Sam tytuł jest Dorota Kanafa: W poprzednim numerze . aluzją do utworu Black Angels George'a „GAMy” ukazał się wywiad z Panią ProCrumba. Oczywiście utwór Marcina fesor poświęcony „Warszawskiej Iesieni brzmiał zupełnie inaczej niż muzyka Ame200 ”. Wywiad ten zatytułowanyyył ,Jesień warszawsko-wrocławska”, .. że z wielkim powodzeniem na festi zaprezentowało się wówczas sied

studentów i absolwentów Ak im. Karola Lipińskiego. Czy nasi I zytorzy nadal utrzymują wysoka

dające się wprost na płyty. Wielka w tym zasługa i muzyków, i szefa orkiestry, postaci charyzmatycznej, która swoją

osobowością nadaje koloryt tej muzyce.

Czuło się, że orkiestra realizuje bardzo

prcyzyjnie przemyślaną koncepcję. Kompozytorzy ogromnie cenią sobie współpracę z Markiem Mosiem, który nie ocze-

kuje od twórcy, że ten dokładnie określi wszystkie detale interpretacji. Orkiestra „Aukso” miała swój wielki udział w zna-

komitym efekcie artystycznym tego wie-

czoru.

rykanina,1 chyba o to chodziło. Prze tu jasne barwy, element ru

Jaki był rezonans tych wykonań?

ego, wszechobecne unos $‑

estetycznym b $‑ wyróżniaj$‑$ $J

Bez najmniejszej przesady można powiedzieć, że koncert z udziałem naszych

młodych kompozytorów był wydarzeniem „Warszawskiej Jesieni”. Utwory przyjęte były wręcz entuzjastycznie, z okrzykami

Grażyna Pstrokońska-Nawr

na sali, co nie zdarza się wcale tak często.

To owacyjne przyjęcie potwierdziły póź-

śmiało powiedzieć, że tak. Ca

ipierwsze miesiące roku bieżą

noszą kolejne sukcesy młodych Te sukcesy to nie tylko wykonania, k

owałam zarówno orów i krytyków, jak

było niemało, ale także zamówienia

-` e strony melomanów. na słuchaczach naprawdę

wych kompozycji. Nasza m

bardzo aktywna i ta rezonans w całym polski kompozytorskim.

. Świetnie skomponowany

ogram - oprócz kompozycji arcina wykonane były utwory ankövi'ego z Węgier oraz Peterisa

Najmocniejszy akcent poprzedniego se-

zonu odnotowaliśmy chyba na samym jego początku, w trakcie 45. Międzynarodowego Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Iesień”. W jego programie pojawiły się nazwiska pięciorga kom-

troniczna bazowała na . w 'struowanym samodzielnie przez

.

uczelni, zaprezentowali tak 'odmienne

pozytorów związanych z_Wrocławiem.

Komputer stanowił tu niezależny instru-

Zacznijmy może festiwalowe wspomnienie od koncertu wStudiu Koncertowym Polskiego Radia im. Witolda Lutosławskiego w dniu 27 września 2002 roku.

ment; warstwa elektroniczna była świetnie zsynchronizowana z orkiestrą, a efekt

światy dźwiękowe i każdy z nich był tak przekonujący dla słuchaczy.

Był to koncert zorganizowany we współpracy z Fundacją Przyjaciół „Warszawskiej

Jesieni” przy wsparciufinansowym Die Ernst von Siemens Musikstiftung oraz

Fundacji Muzyki aukso. Czytelnikom należy się tu wyjaśnienie: Fundacja Przyjaciół ` „Warszawskiej Jesieni”, działająca pod kierownictwem prezesa Andrzeja Chłopeckiego, pełni rolę mecenasa, który zamawia u młodych `kompozytorów z`~`różnych

Vasksa z Łotwy. Muzyka była urozmaicona, dawała wiele różnych wrażeń. To bardzo

ciekawe, że dwaj wrocławscy kompozytorzy, pracujący obok siebie w tej samej

brzmieniowy całości był znakomity. Kom-

Dotknęła Pani Profesor kźvestii kompozy-

pozytorzy pokazali dwa różne światy i doskonale się w nich obronili.

torskiej geografii, przynależności do kon-

W każdym koncercie efekt artystyczny zależy nie tylko od walorów kompozycji, ale i odjakości wykonania...

kretnego środowiska kompozytorskiego.

Może poświęćmy zatem kilka chwil tematowi „wrocławskiej szkoły kompozytorskiej". Szereg twórców wrocławskich zaznaczyło już bardzo wyraźnie swoją

Fundację i wykonanych ria „Warszawskiej Jesieni” znalazły się kompozycje dwóch

obecność na wielu polskich estradach, przez co nasz ośrodek wyodrębnia się tię komputerową realizował sam kompozy- , i stale umacnia swoje znaczenie w kraju. tor, który kreował utwór w, znakomitej Czy sąjakieś przesłanki, które pozwalają symbiozie z orkiestrą. A trzeba od razu zastwierdzić, że taka wrocławska szkoła znaczyć, że zespół instrumentalny był istnieje? perfekcyjny. Grała Orkiestra Kameralna Miasta Tychy „Aukso” pod dyrekcją Marka Reakcje po koncertach z udziałem wrocMosia. jest to znany skrzypek, prymariusz ławskich kompozytorów, jakie odbyły się Kwartetu Śląskiego. Członkowie jego zewtrakcie tego i poprzedniego festiwalu społu są pasjonatami muzyki - wspaniale „Warszawska Jesień”, znakomite przyjęcie

wrocławian: Marcina Bortnowskiego i Ce-

się rozumieją i grają jak jeden organizm.

krajów utwory prezentowane `póżniej

wtrakcie Festiwalu. W. ubiegłym roku wśród 10 prac zamówionych przez tę

52

cyjnie. Można powiedzieć, że były to

GAMa mniec 2003

W utworze Cezarego Duchnowskiego par-

koncertów i uznanie słuchaczy, są wyraź-

relacje

nym sygnałem, że nie jesteśmy anonimo-

time na flet, klarnet, skrzypce i wiolon-

wi, że dostrzeżono Wrocław jako mocny ośrodek. W tym sensie jesteśmy więc zpewnością „wrocławską szkołą kompozytorską”. W ostatnich latach mamy tu prawdziwą eksplozję talentów: Agata

czelę włączony został do programu Koncertu Koła Młodych ZKB a wcześniej wykonywany był już za granicą. Wrocław na Festiwalu reprezentowali też kom-

Zubel, Michał Moc, Alina Błońska, Kasia

Stanisław Krupowicz i Rafał Augustyn.

Głowicka, Robert Kurdybacha, Marcin Bortnowski, Czarek Duchnowski, Bartło-

Akcentem związanym też w pewien spo-

miej Krcha - dziesiątki nagród i świetnych utworów, zauważonych przez znawców.

Ale to się nie wzięło z niczego. To są lata

pracy nas wszystkich. Może ten fakt umyka świadomości wielu z nas, ale przecież polska twórczość muzyczna we Wrocławiu zaczęła się dopiero po wojnie, i to też nie od razu W pierwszych latach powojennych profesorowie kompozycji w więks dojeżdżali tu z innych miast i choć kładali tu Piotr Perkowski $‑ ~

sób z Wrocławiem było wykonanie Symfonii rytuałów na kwartet smyczkowy Witolda Szalonka. Pamiętajmy o tym, że ten wybitny twórca był wielkim przyjacielem naszej uczelni, członkiem ho~

wrocławskiego środ ' $‑

Muzyki.

Czy sukces na Festiwalu można w jakiś sposób zdyskontować, czy też wszystko ńczy się na dobrych recenzjach?

T0 byli nasi pierwsi napraw mistrzowie. Nie jest to czas .'

tutaj wykształconą gener rów. Tylko my wiemy, jak ' z

własną

ważnym wydarzeniem artystycznym za-

równo dla Wrocławia, jak i gości przyAkademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego silnie zaznaczyła swoją obecność na festiwalu, będąc jednmz jego współorganizatorów, a społeczność akademicka miała

Natanson - twórcy tu właśnie

przebić

Odbywający się w dniach 19-23 lutego 2002 roku XXIII Festiwal Polskiej Muzyki Współczesnej Musica Polonica Nova był

byłych z całego kraju i spoza jego granic.

dziesiątych, gdy w ją obecność Ryszard Bu a

się

Agnieszka Drożdżewska Aleksandra Piiarowska

norowym Katedry Kompozycji i Teorii

- recenzje po koncercie to nie tylko ` atysfakcji kompozytora, ale . .kretne perspektywy, stąd

iesław Poradowski, to Zaczęło się on

pozytorzy o ugruntowanej już renomie:

MUSICA POLONICA NOVA 2002

muzyką

na

renomowane estrady. Teraz z kolei jako twórcy dojrzewają nasi wychowankowie i jestem bardzo szczęśliwa, gdy obserwuję ich sukcesy. Proces wzrastania środowiska musiał jakiś czas trwać, a teraz machina jest już na tyle rozpędzona, że młodzież ma przetarte ścieżki, by zaistnieć na szerszym forum. Oczywiście nie chcę umniejszać roli talentu, bo to przecież równie ważny czynnik, który spowodował, że mamy już ' ' Polsce swoje miejsce na kompozytorskiej mapie. A czy pod względem estetycznym tworzymy jedną szkołę? To chyba zbyt wiele powiedziane. Każdy z twórców podąża własną ścieżką i dąży do wykształcenia indywidualnego języka. A jeśli

' kilka istotnych lski. Ale należy A wiedziec, że kompozyźnie od tego, czy mają` też nie. Taki jest ich 5 ratyw. Tak jest też z na' twórcami. Gdy z nimi $‑. $‑ , mówią zwykle, że najchętniej zyliby wszystkie inne sprawy itylko omponowali. Patrząc jednak na $‑ sprawę bardziej realnie, 'trzeba stwierdzić, że mecenat „Warszawskiej jesieni”

to zjawisko bardzo potr -

dyż daje

szansę zaistnienia mło

toromiinsp'u' '

sukcesy odnotowują twórcy reprezentujący różne postawy estetyczne, to

chyba właśnie dobrze świadczy o naszej otwartości i elastyczności.

Kto jeszcze z kompozytorów związanych z Wrocławiem reprezentował podczas „Warszawskiej jesieni 2002” nasze środowisko?

Termin oddania numeru „GAMy” niemalże zbieg $‑ sie z ohn/orciem 46 Międzynarodow- .

Festiwalu Muzyki Wspóczesne szewska Jesień” W jeponownie znalazły się Bonnowskiego i Cezore Zaprezentowane zosta

Spośród przedstawicieli młodego pokole-

bliczności w rama

nia - Alina Błońska, ubiegłoroczna absol-

wanego „Warsza Generacja. (red.)

wentka naszej uczelni. Jej utwór Out of

I

swoich licznych reprezentantów w osobach kompozytorów i wykonawców. i elektronicznie

- ch naszej uczelni miało rze ' '

estiwalowe: 'e 2 An-

relacje

nie mogło zabraknąć dzieła jednego z najwybitniejszych twórców muzyki XX w., a zarazem patrona Filharmonii Wrocławskiej Witolda Lutosławskiego. lego IV Symfonia stała się zwieńczeniem uroczystego wie-

czoru.

Nie był to jednak koniec emocji związanych z pierwszym dniem festiwalu. Ze świata brzmień symfonicznych przenieśliśmy się wsferę elektroniki. Stało się to za sprawą członków Studia Kompozycji Komputerowej

Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Swoje utwory zaprezentowali młodzi twórcy: Alina Błońska, Piotr Rojek, Alejandro Trapero Diez,

Tadeusz Półról i Marcin Rupociński. Na szczególną uwagę zasłużyły kompozycje Cezarego Duchnowskiego (Początek - au-

dycja na lektora i elektronikę), Marcina Bortnowskiego (Między snami na skrzypce itaśmę) i Agaty Zubel (Parlando na głos

amplifikowany). Wyróżniały się ciekawym

imprezy była Wrocławska Orkiestra Kameralna Tech-No Orkestra składająca się z ucz-

niów średnich szkół muzycznych i studentów naszej uczelni. Szefem zespołu jest dyrygent i kompozytor Robert Kurdybacha.

Przed pojawieniem się orkiestry zaprezentowano utwory Sławomira Kupczaka (Concertino na skrzypce i taśmę) oraz Tadeusza Półróla (Konfabulacje na taśmę). W dalszej części koncertu myślą przewodnią było zestawienie smyczków i elektroniki. Drogę tę w swoich kompozycjach obrali: Alejandro Trapero Diez (Interludio), Adrian Foltyn (Cosa di nastra),

Cezary Duchnowski (Triady) oraz Sławomir Kupczak (Silly Nilly na orkiestrę smyczkową, saksofon altowy i taśmę; partię solową

wykonał Michał 'li-zebiński). Mimo póżnej pory koncert cieszył się dużym zainteresowaniem publiczności.

ków wykonawczych (głos ludzki, skrzypce) zelektroniką.

III. Triumf młodych symfoników Tradycją festiwalu stały się spotkania w samo południe w Akademii Muzycznej, w których brali udział znamienici goście. Tak było

II. Pod znakiem kameralistyki

uczestniczenia w rozmowie z kompozytorem

Drugi dzień festiwalu rozpoczął się spotkaniem w gmachu Akademii. Gość przybył z daleka, bo aż z Wielkiej Brytanii. Był nim Carl Humphries, autor'monografii o zmarłym niedawno polskim kompozytorze W1toldzie Szalonku, który miał być gościem festiwalu. Pomimo nieobecności artysty, nie zabrakło wśród nas jego utworów. Wypełniły one pierwszą część koncertu kameralnego w Oratorium Marianum Uniwersytetu Wrocławskiego. Niemiecki zespół fletowy Trio Soli Sono dokonał prawykonania tryptyku

Zbigniewem Bargielskim. Po południu w Auli Leopoldina zaprezentował się akordeonista Piotr Dziubek Wykonał on utwory solowe Andrzeja Krzanowskiego (Sonata di concerto) iAndrzeja Tuchowskiego (Te lucis ante terminum). W utworach Marcina Bortnowskiego (Music in Lent - I nagroda na konkursie Pan Accordion w Finlandii) i Edwarda Bogusławskiego (Impromptus IIA) artyście towarzyszył Kwartet Wratislavia w składzie: Jan

Witolda Szalonka składającego się z części opatrzonych następującymi tytułami:

tecie smyczkowym Leszka Wisłockiego wykonawcy zachwycili precyzją i kulturą

spojrzeniem na łączenie naturalnych środ-

iwczwartek, kiedy mieliśmy możliwość

Posejdon iMeduza, Meduzy Sen 0 Pegaźie, Głowa Meduzy. W drugiej odsłonie koncertu wystąpiła znana interpretatorka współczesnej muzyki fortepianowej Gabriela Szendzielorz.

W jej wykonaniu usłyszeliśmy szereg polskich walców XX i XXI wieku, m. in. utwory

Szymanowskiego, Bacewiczówny, Serockiego, a także kompozytorów najmłodszego pokolenia.

Podczas wieczornego koncertu w Filharmonii zaprezentował się zespół Sinfonietta Cracovia pod dyrekcją absolwenta AM we Wrocławiu Michała Nesterowicza (klasa

Stanienda, Jarosław Pietrzak, Bożena Nawojska, Lidia Grzanka-Urbaniak W X Kwar-

dźwięku.

Dla społeczności akademickiej bezsprzecznie najważniejszym wydarzeniem był koncert Orkiestry Symfonicznej Akademii Muzycznej we Wrocławiu. Zespół poprowadził uznany dyrygent młodego pokolenia Jan Miłosz Zarzycki (absolwent dyrygentury

w klasie prof. Marka Pijarowskiego). Wieczór rozpoczął się wykonaniem Toccaty Zygmunta Herembeszty. Utwór bardzo podobał się publiczności, o czym świadczyła owacja, jaką zgotowano kompozytorowi. W ramach koncertu znalazły się także dwa prawykonania.

prof. Marka Pijarowskiego). Solista koncertu Po raz pierwszy mieliśmy okazję usłyszeć Leszek Możdżer, znakomicie wykonując utwór Agaty Zubel Ragnatela na fagot i 0rwłasny utwór zatytułowany 6 miniatur na ‑ kiestrę smyczkową. Partię solową wykonał smyczki i fortepian iinprowizujący, wzbudził Czesław Klonowski. Kompozytorka, wprowielki entuzjazm publiczności, o czym wadzając dla celów kolorystycznych fragświadczyły wielokrotne bisy artysty. menty wykonywane przez solistę na samym Ostatnim akcentem tego dnia festiwalu był stroiku, dała dowód niekonwencjonalnego koncert zatytułowany TECH-NO-PROJECT traktowania instrumentu. W dalszej części „Smyczki, elektronika + ...”. Bohaterem wieczoru usłyszeliśmy utwór Zbigniewa 54

GAMa mialm

Bargielskiego - Trigonalia na gitarę, akordeon, perkusję i orkiestrę. Solistami byli: Waldemar Gromolak, Michał Moc i Jacek Wota. Tegoż

perkusistę mogliśmy usłyszeć także w Sym-

fonii kameralnej na perkusję solo Krystiana Kiełba. Utwór obfitował w ciekawe efekty brzmieniowe uzyskane dzięki wykorzystaniu szerokich możliwości instrumentów perkusyjnych (m. in. uderzanie w struny fortepianu, glissanda na kotłach, użycie mało znanych instrumentów). Na zakończenie

koncertu powrócili muzycy orkiestry, aby wykonać jeden z najsłynniejszych utworów Andrzeja Panufnika - Sinfonia Sacra. W tym niezwykle trudnym technicznie dziele młodzi muzycy zaprezentowali swoje duże umiejętności wykonawcze. Koncert naszej

orkiestry można uznać za udany, W czym była również wielka zasługa dyrygenta., Trzeci dzień festiwalu zakończył recital niezwykle utalentowanej młodej skrzypaczki duńskiej Christine Michaeli Pryn. W przy-

gotowanym przez nią repertuarze znalazły się utwory na skrzypce solo: Hanny Kulenty, Bjoerna Soerensena, Piotra Drożdżewskiego, Ryszarda Klisowskiego i Rafała Augustyna.

Artystka wykonała także utwór Stanisława Krupowicza z towarzyszeniem taśmy.

IV. Techno w Filharmonii?

Czwarty dzień festiwalu zainaugurowało spotkanie z wybitnym kompozytorem i pedagogiem Krzysztofem Meyerem. Prowadząca rozmowę Grażyna Pstrokońska-Na-

wrati] pytała gościa min. o jego działalność dydaktyczną w klasie kompozycji Hochschule für Musik W Kolonii.

W piątkowe popołudnie mieliśmy okazję wysłuchać kolejnego kwartetu smyczkowego. Był to tym razem Kwartet im. Henryka Wieniawskiego w składzie: Jarosław Żołnierczyk, Mirosław Bocek, Lech Bałaban, Maciej

Mazurek. W ich wykonaniu usłyszeliśmy utwory Krzysztofa Baculewskiego oraz Witolda Lutosławskiego. Wśród artystów koncertujących w Auli Leopoldina Uniwersytetu Wrocławskiego znalazł się także przybyły z Poznania Andrzej Tatarski. Zaprezentował on VI Sonatę fortepianową Ryszarda Bukowskiego oraz Sonatę 3 planet (Ziemia, Wenus, Mars) na fortepian solo Iana Astriaba.

Na zakończenie koncertu wykonawcy połączyli swe siły, aby wykonać Kwintet fortepianowy op. 76 Krzysztofa Meyera.

Wieczorem w sali koncertowej Filharmonii Wrocławskiej zaprezentowała się po raz drugi na festiwalu Tech-No Orkestra pod dyrekcją Roberta Kurdybachy. Solistami wieczoru byli: klawesynistka Aleksandra Rupocińska oraz oboista Kazimierz Dawidek. Koncert otworzyło prawykonanie Sinfonietty Michała Moca. Kompozytor

relacje

twórczo wykorzystał technikę imitacyjną.

Wpierwszej części nowoczesne pomysły brzmieniowe ujął w tradycyjną formę alle-

gra sonatowego. Elementy largo z drugiej

Zjazd Towarzystwa Weberowskiego

WEBER znów

części oraz motywy początkowe miały swoją reminiscencję w części ostatniej zatytułowanej Rondo fresco-barbara. W dal-

WE WROCŁAWIU

szym przebiegu koncertu usłyszeliśmy:

Dorota Kanafa

Rafała Augustyna En blanc et noir na

klawesyn i smyczki, Ewy Podgorskiej (prawykonanie), L'hautbois mon amour na

Każdy, kto śledzi nasze życie akademickie, dostrzeże bez trudu jak bardzo w ostatnim czasie rozwija się nasza współpraca między-

obój i orkiestrę Witolda Szalonka, Tempo 72

narodowa. Jeden z nowych kontaktów za-

na klawesyn i smyczki Stanisława Kru-

granicznych nawiązaliśmy w październiku ubiegłego roku dzięki... Karolowi Marii von

Returning Quint na orkiestrę smyczkową

powicza. Na zakończenie zabrzmiał Koncert na orkiestrę smyczkową Grażyny Bacewicz. Mimo nieco prowokacyjnej nazwy orkiestry, pozostała ona wierna

tradycyjnemu brzmieniu smyczków.

Weberowi.

Warto w tym miejscu przypomnieć, jakie związki łączą z Wrocławiem tego należącego

do grona prekursorów romantyzmu k0 pozytora, dyrygenta i pianistę,

V. Na zakończenie - goście

Uczestnicy zjazdu przybyli do Wrocławia w sobotę 26 października 2002 r., a program

ich pobytu rozłożony był na dwa dni. Robocza część spotkania, połączona z wyborami

nowych władz Towarzystwa, przebiegała w Sali Senatu naszej uczelni, a poprzedził ją wykład na temat „Carl Maria von Weber na Śląsku”, wygłoszony przez prof. dr Marię Zduniak Po południu goście zostali zaproszeni do Sali Teatralnej Akademii, gdzie wysłuchali specjalnie z tej okazji zorganizowanego koncertu w wykonaniu` pracowni-

ków i studentów naszej uczelni. Program obejmował utwory Karola Marii von Webera oraz Karola Lipińskiego.

W trakcie pobytu we Wrocławiu członkowie Towarzystwa spędzili niemało czasu zwiedzając zabytki Wrocławia. Rolę przewodnika 'ął na siebie pan Rainer Sachs, od dawna

$J `

aszym mieście attaché kultur" 'e ubliki Federalnej Nie-

Finałowy dzień festiwalu otworzył nadzwyczajny recital fortepianowy „W dziesiątą rocznicę śmierci Oliviera Messiaena".

w*

akcentem w pro-

e dla członków

Królewskiego

Bohater koncertu - pianista Andrzej Tatarski wykonał kilka pozycji z Katalogu ptaków Messiaena. Występ artysty okrasił słowem Jerzy Stankiewicz.

Długo oczekiwanym wydarzeniem był Wieczorny koncert z udziałem Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia zKatowic pod batutą Gabriela Chmury.

Artyści zainaugurowali występ wykonaniem Ikara Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil, po czym nastąpiło prawykonanie

utworu Mikołaja Góreckiego (syna Henryka Mikołaja) Trzy epizody na orkiestrę

symfoniczną. Koncert, a zarazem cały festiwal zamknęła prezentacja Concerto grosso na trzy wiolonczele i orkiestrę

Krzysztofa Pendereckiego. Soliści - Andrzej Bauer (uznawany za jednego z najwybitniejszych polskich wiolonczelistów), oraz Rafał Kwiatkowski i Bartosz Koziak (studenci AM w Warszawie) swym bra-

wurowym wykonaniem przyczynili się do dużego sukcesu koncertu.

one w różnych z działalnością Web

g

XXIII Festiwal Polskiej Muzyki Współczes-

wadzane były m. in. w

jest Zbigniew Kościów

nej Musica Polonica Nova dostarczył nam

dzenia twórcy), Dreźnie, Weimarz

wielu niezapomnianych wrażeń, a zna-

Przewodnicząca Towarzystwa dr Irmlind

cja tej popularnej monografii). Ponadto w 1986

roku wybity został medal upamiętniający pobyt Webera w Pokoju koło Opola. Inicjatorem tego przedsięwzięcia było Opolskie

mienici goście (kompozytorzy i wyko-

Capelle wyszła z inicjatywą, by zjazd w roku

nawcy) zapewnili imprezie bardzo wysoki poziom artystyczny. Po tak udanym

2002 odbył się poza granicami Niemiec -

właśnie we Wrocławiu. W myśl tego projektu

przedsięwzięciu pozostaje nam czekać

miejscem spotkania i obrad Towarzystwa

zniecierpliwością na kolejny festiwal, który odbędzie się już za kilka miesięcy, w lutym 2004 roku.

I

miała być wrocławska Akademia Muzyczna.

Taką właśnie propozycję ze strony dr Capelle zaaprobował ówczesny rektor Akademii prof. Jerzy Mrozik. Sprawami organizacyjny-

Autorki relacji sq studentkami Sekcji Teorii Wydziału Kompozycji, Dyrygentury, Teorii Muzyki i Muzykoterapii wrocławskiej Akademii Muzycznej.

mi całego przedsięwzięcia na naszym terenie zajęła się prof. dr Maria Zduniak, należąca

również - jako jedyna reprezentantka Polski do grona członków Towarzystwa.

`Opowieśc' biograficzna,

roku 1999 ukazała się druga edy-

Towarzystwo Muzyczne.

Zjazd członków Towarzystwa im. Karola

Marii von Webera był dla nas okazją do przypomnienia działalności tego wybitnego romantyka we Wrocławiu. Dobrze by było, gdybyśmy częściej uświadamiali sobie jak wspaniałe muzyczne tradycje ma miasto, w którego współczesnym życiu muzycznym sami uczestniczymy.

E G A Ma $‑$‑$m$‑$o.$‑$e$c 2003

55

relacje

33°27'S 70°40'W - Santiago de Chile - stolica najbardziej wysokiego iszczupłego państwa na mapie świata -przywitało nas wspaniałą, letnią, ty-

wykonawcy nie zaniedbywali swoich szklaneczek, kieliszków i talerzyków,

powo lutową pogodą. Gdyby nie smagłość twarzy i czerń włosów tubylczej ludności, czulibyśmy się w tym mieście jak w którejś z europejskich metropolii:

wego żgrania. Tubylcy okazali się usposobieni przyjaźnie - wielokrotnie bisowa-

udział w festiwalu muzycznym Semanas Musicales w miejscowości Frutillar, w po-

nym zdjęciom nie było końca. Również

o wieloletniej już tradycji i wysokim prestiżu, jeden z najpoważniejszych festiwali muzycznych w Ameryce Łacińskiej.

„szybkowarzyć” się na słońcu w znajomych modelach aut, podtruwać się w McDonald'sach, Kentucky-Fried-Chike-

nach czy Burger-Kingach, przy tej okazji plamić ketchupem znajomego fasonu

odzież, a plamy spierać znajomym od-

Koncerty duetu gitarowego: Jarema Klich i Krzysztof Pełech

plamiaczem zakupionym w znajomej

MIĘDZY ANDAMI

sieci supermercados, No cóż, zanikanie

odrębności w całym cywilizowanym

A BRZEGIEM OCEANU

świecie jest zjawiskiem znanym, trudno jednak nie czuć rozczarowania skromną

dawką ~ czy wręcz brakiem ‐ egzotyki,

Jarema Klich

Podróż do Chile nie była pierw-

prasowe recenzje chilijskich krytyków były bardzo pochlebne. A zatem: sukces!

Moim zdaniem publiczność latynoska doceniała w naszej grze dokładność i klarowność - cechy, których często brakuje wyluzowanym rodzimym „desperados”, ichoć ekspresją pewnie nie umieliśmy im dorównać, instrumentalna rzetelność

rekompensowała w oczach chilijskiego odbiorcy chłód interpretacji.

Nadmorski kurort Vińa del Mar był go-

spodarzem trzeciego koncertu z kategorii nującej rozmiarami sali Teatro Municipal w centrum miasta. Miłym dla nas zaskoczeniem była wysoka frekreklamie, ale i o autentycznym zainteresowaniu melomanów

LWIŃEH WIMME”

Dpo POMOC

tuarem, którego trzon stanowi

muzyka latynoamerykańska przybyliśmy do tzw. jaskini lwa.

Nierzadko słyszy się opinię, że

GUITARRAS

.ZUSZTOF :LECH u '

ciństwa wzrastają w jej aurze,

nasiąkają jej żywiołowością i rytmiką, stanowi ona część ich życia, jest budulcem ich mentalności, obyczajowości, temperamentu. Mowa tu naturalnie o inspirowanej folklorem muzyce popularnej. Zimnokrwisty

nować materiał dźwiękowy utworów 0 tej stylistyce, ale w sferze

Scenariusz wieczoru był ten sam, co zwykle: zagraliśmy, za-

bisowaliśmy, odebraliśmy gratulacje, kilka zdjęć, wymiana adresów, nazajutrz miła recenzja

w gazecie.

gdzie gitara jest uznawana powszechnie za instrument na-

rodowy. Dobrze zdaliśmy egzamin wstępny - mamy nadzieję, że nasza latynoska przygoda

Europejczyk z północy kontynentu może oczywiście opa-

naszym występem - sala na blisko tysiąc miejsc była pełna!

Koncerty duetu Kris ć' Yarema Duo podobały się Chilijczykom.

Satysfakcja tym większa, że był to nasz debiut na kontynencie południowoamerykańskim,

muzykę latynoską Latynosi posiadają niejako na wyłączność; przecież od dzie-

Krzysztof Pełech iJarema Klich w Santiago de Chile

doczeka się kontynuacji.

Na zakończenie pragnę w imieniu Krzysztofa Pełecha i moim złożyć serdeczne podziękowa-

Tegoroczny program Tygodni Muzycznych

nia na ręce Pana Radcy Lecha Miodka

wyrazu osiągnieinajwyżej nów, nigdy pełnię. Naszą misją było obalenie tego

obejmował występy orkiestr, chórów,

zespołów kameralnych i solistów z wielu

zAmbasady RP w Santiago de Chile, który był współorganizatorem i koordy-

stereotypu.

Zagraliśmy trzy koncerty ważne i dwa „ważne inaczej”. Oba występy z tej dru-

krajów Ameryki i Europy. W ramach fe-

natorem koncertów. Bez jego zaangażo-

stiwalu wystąpiliśmy dwukrotnie ~ w sa-

wania, profesjonalizmu i wytrwałości nasze tournée nie mogłoby się odbyć. I

nielicznej, acz wielce nobliwej Polonii

mym Frutillar, w doskonałym akustycznie wnętrzu miejscowego kościółka, oraz w dużym mieście portowym Puerto Montt, w sali tamtejszego uniwersytetu.

chilijskiej, drugi - na terenie Ambasady

Preludium do każdego z tych koncertów

RP dla jej pracowników i współpracow-

ników. Były to koncerty o charakterze

stanowił krótki ćwierćrecital mało znanego chilijskiego gitarzysty polskiego

towarzyskim, gdzie muzyka przeplatała się z gawędą, a zarówno słuchacze, jak i...

wpół amatorska gra, wprawdzie dość

giej kategorii miały miejsce w Santiago.

Pierwszy - na prywatnym przyjęciu dla

56

liśmy, a autografom, gratulacjom i wspól-

wencja świadcząca o dobrej

szą daleką wyprawą duetu Kris ó' Yarema Duo. Koncertowaliśmy

zupełnie nowy aspekt - z reper-

tów: dobrego dźwięku, precyzji, zespoło-

ważnych. Zorganizowano go w impo-

której się przecież na antypodach łaknie.

już poza Europą wielokrotnie - ` w Egipcie, Indonezji, Malezji, Singapurze, Tajlandii. Chilijskie tournée miało jednak jeden

marzone tło dla pokazania naszych atu-

sukcesywnie napełnianych przez gospodarzy strawą i napitkiem.

Głównym celem przyjazdu do Chile był

łudniowej części kraju. Jest to impreza

wscenerii podobnych ulic można tu

biegła, ale bałaganiarska, stanowiła wy-

GAMa munia 2003

pochodzenia Enrique Kaliskiego. Jego na

Jarema Klich i Krzysztof Pełech sq absolwentami Akademii Muzycznej we Wrocławiu, laureatami wielu nagród uzyskanych na prestiżowych konkursach gitarowych. Koncertujq wspólnie od czasów studenckich, obecnie pod nazwą Kris & Yarema Duo. Jarema Klich jest adiunktem i prowadzi w naszej uczelni klasę gitary.

relacje

BRUKSELA

wspaniałym okresem, pogrążeniem się

bez reszty w muzykę, jeszcze bez zobo-

- mekka artystów

wiązań, jakie przynosi ze sobą na przy-

Aleksandra Rupocińska

profesorem Hermanem Stindersem, który

kład założenie rodziny...

Oprócz lekcji klawesynu ze wspaniałym na co dzień gra w zespole Philippe'a Herreweghe, miałam możliwość rozwija-

Wydarzenia ostatnich miesięcy nieustan-

nia sztuki realizacji basso continuo,

nie koncentrują się wokół spraw europej-

współpracując z licznymi formacjami

skich, a jednym z najczęściej wymienia-

kameralnymi. Tu oczywiście nie do przecenienia jest możliwość gry z muzykami

nych w mediach miast stała się Bruksela.

Z tego powodu nowej aktualności nabie-

losowane pytania - powstawał w ten sposób „bank danych”, dzięki któremu trochę łatwiej było przebrnąć przez egzaminacyjne sito.

A wszystko to działo się w okolicy Sablon,

uroczego placu w centrum miasta - skupisku galerii i przemiłych kawiarni o niepowtarzalnym stylu, które żyją również swym artystycznym życiem. W wielu z nich organizowane są koncerty, zwłasz-

posiadającymi instrumenty historyczne

cza podczas corocznego wiosennego festiwalu „Printemps au Sablon”. Mieszkałam nieopodal placu i wiele razy, kiedy pędzi-

lub ich kopie, co dla studiowania praktyki

łam o świcie do konserwatorium, jakaś

wykonawczej epoki baroku jest rzeczą

niespodzianka nadawała myślom przyjemny ton - bo na pewno do miłych

rają moje wspomnienia związane z czasem spędzonym w tym mieście. Dlatego

postanowiłam podzielić się z Czytelnikami „GAMy” garścią refleksji i opowiedzieć o swoich muzycznych (i nie tylko)

niezwykle istotną. Konserwatorium Królewskie w Brukseli współpracuje z uczelniami zrzeszonymi w systemie ERASMUS,

tamże poczynaniach. Myślę, że dwa lata

dzięki czemu miałam przyjemność wy-

Czekolady, ajest to belgijska specjalność

spędzone na studiach mistrzowskich w Konserwatorium Królewskim były

stępować na koncertach wymiennych z Konserwatorium w Hadze czy Leuven.

najwyższej próby!

niezbędnym uzupełnieniem umiejętności

łączny element belgijskiego pejzażu, który

klawesynu prof. Marty Czarny-Kaczmar-

D0 bardzo cennych zajęć na Wydziale Muzyki Dawnej należą seminaria dotyczące praktyki wykonawczej epoki ba-

skiej; wyprawą do źródeł, do miejsca,

roku, których było zwykle około pięciu

że wystarczy wsiąść w szybki pociąg i za

zdobytych w naszej uczelni w klasie

gdzie tradycja istnieje nieprzerwanie od stuleci. Były także inspiracją i bazą, z której jeszcze długo będę mogła czerpać w przyszłości.

Chmury, wiatr i deszcz to także nieod-

w mieście może czasem doskwierać. Na

szczęście Belgia jest tak małym krajem,

wciągu roku akademickiego. Koordynu-

godzinę spacerować po plaży w Ostendzie, spojrzeć na zielonkawosrebrne fale

bardzo zależy na tym, by poszczególne tematy prowadzili uznani specjaliści, mający duże doświadczenie i wiedzę

sto, jest organizmem dwunarodowym, składa się z części flamandzkiej i walonskiej - francuskojęzycznej. Część wspólna to biblioteka, stołówka i sala koncertowa (o bogatej tradycji; to tu odbywa się słynny Konkurs im. Królowej Elżbiety),

wdanej dziedzinie. Seminarium takie

natomiast cała dydaktyka i administracja

trafiłam na przygotowania do Festiwalu

jącemu je Peterowi van Heyghenowi

Konserwatorium, podobnie jak całe mia-

funkcjonują zupełnie niezależnie! Na przykład wchodząc do gmachu głównego przy rue de la Regenze widzimy jak w lustrzanym odbiciu po lewej i prawej stronie dwie portiernię: flamandzką i walońską.

W jednej pani Christine, w drugiej Kristine. I - o, paradoksie! - do rangi poli-

należał dzień, kiedy to przecinając plac

Morza Północnego i pognać myślą przez Atlantyk na jakąś aktualnie ciepłą wysepkę czy choćby do Porto. ?š

trwa dwa dni. Są to bardzo intensywne

zajęcia - trwają od rana do wieczora z przerwą na obiad, ale muszę przyznać, że ich jakość i kondensacja pozostawiają wpamięci bardzo wyraźne ślady. Niezwykle ciekawe było seminarium dotyczące

związków

muzyki,

malarstwa

iarchitektury oraz ich wpływu na obraz całej epoki baroku w różnych krajach świata.

Opera, teatr, gest, twórczość I. J. Hasse - to

przykłady seminariów, w czasie których oprócz wiadomości teoretycznych moglitycznego wydarzenia urastają przedsięśmy w praktyce zastosować zdobytą wiedzę, na przykład 'wykonując na zawzięcia organizowane wspólnie przez oba departamenty. No cóż, jest to temat na kończenie fragment opery Hassego. Dłu› go można by opowiadać, jak wiele można zupełnie inną opowieść...

W zakresie muzyki dawnej swą ustaloną

renomę i zdecydowaną przewagę w poziomie kształcenia ma flamandzka część

Konserwatorium. Przyjeżdżają tu studenci nie tylko z krajów europejskich (głów-

się dowiedzieć i nauczyć w czasie tak prowadzonego seminarium. I nawet jeśli tylko niewielką część uda się głęboko zapamiętać, jest to już z pewnością sporo,

nie Francuzi, Niemcy, Włosi), ale także

bo w ten sposób budzi się świadomość ducha epoki.

Amerykanie, Kanadyjczycy, Meksykanie

Uzupełnieniem seminariów były kursy

iIapończycy. To sprawia, że atmosfera jest

filozofii, estetyki i retoryki, również pro-

naprawdę niepowtarzalna i bardzo twórcza, zwłaszcza że pracuje się pod kierun-

wadzone w formie bloków zajęć.

kiem niekwestionowanych autorytetów

nie należały do łatwych, ale solidarna studencka brać i na to znalazła sposób. Bar-

iwspaniałych artystów, takich jak bracia

Egzaminy z przedmiotów teoretycznych

Kuijkenowie czy Hidemi Suzuki. Dla mnie

dzo zwarta grupa studentów japońskich

osobiście czas spędzony w Brukseli był

zmrówczą pilnością notowała wszystkie

Aleksandru Rupocińska

Klawesynistka Aleksandra Rupocińska jest asystentką w Zakładzie KIawesynu, Organów iAkordeonu naszej uczelni. Studia mistrzowskie w Konserwatorium Królewskim w Brukseli odbyło w latach l999-200l. (red.)

Maja

relacje

I nagroda dla Andrzeia Ładomirskiego iŁukasza Jungowskiego $‑ na konkursie w Korei Północnej

PHENIAN ZDOBYTY

Słońca”, czyli rocznicy urodzin Kim Ir

Sena, nieżyjącego od dziewięciu lat osławionego przywódcy Korei Północnej.

Trudno wyobrazić sobie przedsięwzięcie artystyczne pomyślane na większą skalę.

Nie sposób ocenić, czy zaproszenie do wzięcia udziału w festiwalu przyjęli przedstawiciele wszystkich krajów, ale ilość 600 uczestników z różnych stron świata

świadczyła $0 szerokim odzewie.

Do Phenianu przybyli muzycy instrumen-

czyka zrozumiałej). W trakcie części konkursowej festiwalu wystąpiłem czterokrotnie: dwa razy z Łukaszem Jungowskim i dwa razyz Orkiestrą Symfoniczna Filharmonii Narodowej w Phenianie. Do dziś nie wiem które z występów były oceniane. Trudno było zorientować się, czy jurorzy są na widowni, gdyż nie zasiadali przy specjalnych stołach, 0 sale mieszczące około 7500 słuchaczy na każdym koncercie wypełnione były po brzegi.

taliści i wokaliści oraz tancerze, a nawet

Opracowała Dorota Kanafa Trudno powiedzieć, co w tej podróży było najważniejsze: efekt artystyczny w postaci pierwszej nagrody na konkursie, możliwość spotkania z muzykami z całego świata czy zetknięcie z odmiennością odległego kraju. Jedno jest pewne - wtak egzotycznej wyprawie nigdy jeszcze nie

uczestniczyłem i pewnie nieprędko będzie mi to znów dane.

kilkunastu cyrkowców. Zorganizowanie występów takiej ilości wykonawców wymagało uruchomienia wielkiej machiny, tym bardziej że każdy występował kilkakrotnie. Przez blisko dwa tygodnie koncerty odbywały się od rana do wieczora w dziesięciu salach równocześnie. Festiwal połączony był z formułą konkursu, występy każdego muzyka były więc oceniane

przez jurorów '- muzyków koreańskich iprofesorów Konserwatorium Moskiewskiego. W kategorii muzyki instrumentalnej wzięło udział około 200 uczestników.

Tak rozpoczyna swoją relację

Zgodnie z życzeniem organizatorów, w repertuarze, jaki w Korei przedstawili nasi instrumentaliści,

dominowała muzyka

polska. W duecie wykonywali Poloneza Henryka Wieniawskiego oraz Mity Karola Szymanowskiego, a Andrzej Ładomirski grał także utwory solowe: dwa Kaprysy z op. 29 Karola Lipińskiego oraz II Sonatę

Eugéne'a Yssaye'a. Nieoczekiwanie repertuar naszego skrzypka rozrósł się już na miejscu o kolejne dzieło.

Doszło do tego właściwie przypadkiem. Zaproponowano mi wykonanie narodowego utworu na skrzypce i orkiestrę. Niestety, nie potrafię podać ani tytułu, ani nazwiska kompozytora, gdyż miałem do dyspozycji nuty w edycji koreańskiej, a nie jestem w stanie odczytać tych znaków. Co prawda muzyka koreańska okazała się naśladować styl europejski, przypominający nieco rosyjskich

z kwietniowego wyjazdu do Korei Północnej Andrzej Ładomirski, asystent w Katedrze

Instrumentów Smyczkowych naszej uczelni, ubiegłoroczny absolwent Akademii, którą

ukończył z wyróżnieniem w klasie skrzypiec prof. Krzysztofa Bruczkowskiego.

Wszystko zaczęło się od telefonu z Ministerstwa Kultury,

skąd do naszego skrzypka skierowano propozycję reprezentowania Polski na XXI Wiosennym Festiwalu Sztuki

romantyków. Po dwóch dniach

w Phenianie. Nie Zastanawia-

prób byłem gotowy do koncertu z Orkiestrą Filharmonii Narodowej w Phenianie pod batutą jej szefa artystycznego.

jąc się długo, Andrzej Ładomirski przyjął to ciekawe

Wykonanie musiało się po-

wyzwanie. Mimo że Minister-

dobać, skoro dyrektor Fil-

stwo oferowało akompaniatora z Warszawy, zaproponował

harmonii złożył Andrzejowi Ładomirskiemu propozycję

kandydaturę swojego kolegi -

ponownego występu z tą

Łukasza Jungowskiego, pianisty kończącego właśnie stu-

Wrocławskiej, a także jako soliści w Kon-

Reguły konkursu były dla nas trochę

orkiestrą w przyszłym roku zKoncertem skrzypcowym D-dur Piotra Czajkowskiego.

Wynik konkursu - zwycięstwo w kategorii instrumentalnej - jest dużym sukcesem naszych reprezentantów, stawali bowiem do rywalizacji w doborowym towarzystwie. Na konkursie grano

cercie potrójnym C-dur op. 56 Ludwiga

tajemnicze - relacjonuje Andrzej Ła-

praktycznie na wszystkich instrumentach.

van Beethovena'na estradach wielu polskich filharmonii. ` Wiosenny Festiwal w Phenianie odbywa się rokrocznie i jest formą uświetnienia

domirski. Być może po części powodowała to bariera językowa, gdyż nie `zawsze mieliśmy dostęp do pełnych informacji w którymśz europejskich języków (w każdym razie w wersji dla Europej-

Ta różnorodność widoczna była iw gronie laureatów: drugą nagrodę zdobył wiolonczelista z Niemiec, a trzecią - pianistka zUSA. Wśród wokalistów triumfowały ex aequo Rumunka i Angielka, ta ostatnia

dia w naszej uczelni w klasie

adiunkta Zbigniewa Faryniarza. Obaj muzycy grają razem od trzech lat

iprezentowali się już wielokrotnie w duecie, m.in. podczas recitali w Filharmonii

przypadającego w dniu 15 kwietnia „Dnia 58

GAMa curtain 2003

Andrzej Ładomirski i Łukasz Jungowski podcas parady otwierającej XXl Wiosenny Festiwal Sztuki w Phenianie

relocie

gotowani na typowy festiwal, mając jako punkt odniesienia imprezy tego typu orga-

nizowane w Europie. Szybko jednak okazało się, że w Phenianie znajome standardy nie będą miały zastosowania, co ilustruje dalsza relacja Andrzeja Ładomirskiego.

O tym, że Korea Północna to inny świat, wiedzieliśmy wcześniej, ale wiedzieć, o przeżyć na własnej skórze, to dwie różne rzeczy. Zaczęło się od czerwonych dywanów rozpostartych na lotnisku iszpaleru witających nas Koreańczyków.

Później odbyła się uroczysta parada zaczerpnięta jak żywo z otwarcia igrzysk

Strona tytułowa utworu, który Andrzej Ładomirski zagrał w Phenianie

związana kontraktem z mediolańską La Scalą.

Koncert laureatów był dla Andrzeja Ładomirskiego niemałym przeżyciem.

PierWszy raz w życiu stanąłem przed tak olbrzymią widownią. Grałem w Pałacu Kultury dla sześciu tysięcy słuchaczy, w soli 0 gabarytach zbliżonych do naszej

olimpijskich. Delegacje wszystkich krajów przemierzyły trasę około dwóch kilometrów prowadzącą spod Łuku Triumfalnego (będącego skrzyżowaniem formy znanej wszystkim z centrum Paryża z japońską pogodą) do okazałego Pałacu Kultury, gdzie odbyła się ceremonia otwarcia testiwalu. Na trasie przemarszu wiwatowało na naszą cześć blisko 200 tysięcy ludzi.

Zapraszano nas często na bankiety i przyjęcia, gdzie mieliśmy okazję zapoznać się z koreańską kuchnią, będącą dla nas bardzo egzotycznym elementem tej podróży.

Uczestnicy festiwalu zakwaterowani byli w luksusowym hotelu, zbudowanym na wyspie, na rzece płynącej przez Phenian.

Hali Ludowej. Wrażenie było niesamo-

Na ogół przemieszcza/iśmy się w gru-

wite, gdyż z estrady nie dało się ogarnąć wzrokiem całej widowni, która zdawała się nie mieć końca. Wystąpiłem na zakończenie koncertu laureatów i gralem Kaprys op. 29 nr 3 Karola Lipińskiego, oczywiście z nagłośnieniem.

Podczas całego festiwalu publiczność przyjmowała nas bardzo ciepło, poza tym stale spotykaliśmy się z dowodami sympatii, tym bardziej, że w ciągu tych blisko dwu tygodni stawaliśmy się już rozpoznawalni. Cały festiwal rejestrowany był przez telewizję; relacje z koncertów na kilkanaście dobrych dni całkowicie zdominowały koreański program telewizyjny, a nasze twarze podobno I pojawiały się tam dosyć `i'

pach, do wyjątków należały sytuacje, gdy ktos' z nas mógł na własną rękę zwiedzać koreańską stolicę. „Na własną rękę" wtym wypadku nie znaczyło - „samotnie”, ale przynajmniej nie w zwartym szyku, w kolumnie autobusów konwojowanych przez policyjne samochody jadące na sygnale. A w taki właś n i e sposób

często.

Do obsługi festiwalu Koreańczycy zmobilizowali ogromne rzesze ludzi i z pewnością można stwier-

dzić, że w tym czasie było to wydarzenie najważniejsze dla całego kraju. Nasi muzycy jechali tam przy-

udali/aliśmy się zazwyczaj z hotelu do centrum festiwalowego, jadąc ośmiopasmowymi ulicami, nawiasem mówiąc $‑ zupełnie pustymi. Organizowano nam nie tylko przejazdy do sal koncertowych, ale również wycieczki. Punktem obowiązkowym było oczywiście zwiedzanie mauzoleum Kim lr `Sena. To gigantyczny obiekt, strzeżony jak najtajniejsze laboratoria, gdzie poruszać się można wyłącznie szlakiem ruchomych chodników. Zbaczanie z wyznaczonych tras jest zresztą źle widziane i dla obcokrajowca praktycznie niemożliwe. Mój jedyny mniej oficjalny spacer nastąpił wtedy, gdy Łukasz zajęty był ćwiczeniem programu do swego dyplomowego recitalu w Akademii, cr ja - z moim osobistym tłumaczem ~ mogłem chwilę powędrować ulicami miasta. Poraża panująca tam czys-

tość, no i oczywiście ideologia, którą przeniknięte jest wszystko. Gospodarze czynili bardzo wiele, byśmy wywieźli z Korei Północnej tylko dobre wrażenia. i rzeczywiście, zachwycaliśmy się piękną architekturą pochodzących sprzed kilkunastu wieków budowli oraz wspaniałą egzotyczną roślinnością, ale trudno było nie dostrzec, że tamtejsze społeczeństwo funkcjonuje w myśl zasad odmiennych od › naszych. Rzecz jasna, podpatrywanie

Korei Północnej z komfortowej perspektywy przybysza, który za kilka dni wróci do swego kraju, jest tylko niecodzienną przy-

godą, ale nie było chyba wśród festiwalowych gości nikogo, kto nie zadumałby się z powagą nad tym, co tam zobaczył.

Jeśli dyrektor Filharmonii Narodowej z Phenianu dotrzyma słowa, to być może Andrzej Ładomirski wróci do Korei za jakiś czas. Miejmy nadzieję, iż następna wizyta będzie okazją do kolejnych ciekawych spotkań i doświadczeń artystycznych,

tak cennych dla młodego muzyka.

ody ›

Dominika Białostocka

Nagrody

STUDENTÓW

Nagrody

PEDAGOGÓW

na międzynarodowych i ogólnopolskich konkursach Podane loto studiów dotyczą roku ckode- A mickiego, w którym odbył się konkurs.

WYDZIAŁ INSTRUMENTALNY Big-band Akademii Muzycznej we Wrocławiu pod kierunkiem adiunkta Aleksandra Mazura ' Grand Prix na VH Festiwalu Big-bandów w Nowym Tomyślu; czerwiec 2002 0 Grand Prix na VIII Festiwalu Big-bandów w Nowym Tomyślu; czerwiec 2003

Przemysław Jarosz $‑ tytuł najlepszego instrumentalisty na VH Festiwalu Big-bandów w Nowym Tomyślu; czerwiec 2002 (student II roku klasy perkusji wykł.

Dariusza Kaliszuka w sekcji jazzu)

$‑ III nagroda ex aequo (I1 II nagrody nie przyznano) na IX Międzynarodowym Konkursie Gitarowym im. Czesława Droździewicza w Krynicy; styczeń 2002 (studentka IV roku klasy gitary prof. Piotra Zaleskiego) Dominik Tomasiak $‑ $‑ HI nagrodaex aequo (I i II nagrody nie przyznano na IX Międzynarodowym Konkursie Gitarowym im. Czesława Droździewicza w Krynicy; styczeń 2002 (student IV roku klasy gitary adiunkta Jaremy Klicha) Elżbieta Woleńska $J ° III nagroda ex aequo (H nie przyznano) na II Międzynarodowym Konkursie Fletowym wKrakowie; kwiecień 2002 (studentka IVroku klasy fletu prof. Jerzego Mrozika) Sławomir Trojanowski ' III nagroda na konkursie na stypendium YAMAHY w Poznaniu; luty 2003 (student IV roku klasy rogu adiunkta Wiesława Grochowskiego)

Karol Kowal Anna Pietrzak ° H nagroda na Międzynarodowym Konkursie Gitarowym w Sinaia (Rumunia); maj 2002 ° II nagroda na Międzynarodowym Konkursie

° IH nagroda i nagroda specjalna za najlepsze wykonanie utworu obowiązkowego na Międzynarodowym Konkursie Kontrabasowym w Richmond (USA); czerwiec 2003 (student II roku klasy

Gitarowym w ramach Śląskiej Jesieni Gitarowej

kontrabasu st. wykł. Ireny OHdewicz)

w Tychach; październik 2002 (studentka IH roku klas gitary prof. Piotra Zaleskiego i st. wykł.

Marka Zielińskiego) Krystian Tkaczewski $‑ II nagroda na XXI Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym w Madrycie; kwiecień 2002 (student H roku klasy fortepianu adiunkt - Olgi Rusiny)

Zespół O.K.E.J. (Okolicznościowy Kwintet

Sławomir Jabłoński $‑ wyróżnienie na X Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Akordeonowej w Przemyślu; grudzień 2001 (student III roku klasy akordeonu adiunkta Zbigniewa Łuca) Michał Jaskulski

$,

° wyróżnienie na HI Ogólnopolskim Festiwalu Trębaczy w Kaliszu; czerwiec 2002 (student stu-

diówpodyplomowydnklasyuąbldproügoraCeœchy›

Entuzjastów Jazzu) w składzie: Adam Lepka trąbka, Tomasz Pruchnicki - saksofon, Łukasz

Małgorzata Klawińska

Perek - piano, puzon, Jakub Olejnik - kontrabas, Przemysław Jarosz - perkusja $‑ H nagroda w kategorii zespołów na ogólno-

° wyróżnienie na Międzynarodowych Spotkaniach Gitarowych w Sanoku; 2003 (studentka I roku klasy gitary adiunkta Jaremy Klicha)

polskim konkursie „KROKUS JAZZ&POP FE-

STIWA ”w Jeleniej Górze; maj 2002 $‑ HI nagroda w grudniu 2001 na XXV oraz $‑ H nagroda w grudniu 2002 na XXVI Międzynarodowym Konkursie Młodych iDebiutujących Zespołów Jazzowych „JAZZ JUNIORS" w Kra-

kowie r I l I I I

l

ł I l I I I I I I..

60

GAMa rzenvicc 2003

`

Jakub Olejnik ° wyróżnienie indywidualne na XXVI Między-

' narodowym Konkursie Młodych1 Debiutujących .

Zespołów Jazzowych „JAZZ JUNIORS 2002” w Krakowie; grudzień-2002 (student II roku klasy kontrabasu adiunkta Jacka Niedzieli w sekcji jazzu) I l I I I l

'GAMa Gazeta Akademii MuZycznej we Wrocławiu Pismo ukazuje się raz w semestrze. ~ Wydawca: Akademia Muzyczna im. Karola Lipińskiego $‑$‑$‑$‑$‑ we Wrocławiu, 50-043 Wrocław, Plac 1 Maja 2 s$‑a$‑$‑$‑ Redak 'az Dorota Kanafa; ws ' raca rof. erz Mrozik m q połp P I y w

- Projekt graficzny: A; Kanafa. Naświetlanie: Studio TEN. Druk: ATLA Nakład: 400 egz. Redakcja zastrzega sobie prawo do dokonywania skrótów}

i adiustacji tekstów oraz do zmiany ich tytułów.

'

lI

I : l I l I .I

nagrody

Sylwia Wójcik 0 wyróżnienie na Ogólnopolskim Konkursie Wiolonczelowyrn im. D. Danczowskiego w Poznaniu; listopad 2002 (studentka III roku klasy wiolonczeli prof. Stanisława Firleja)

WYDZIAŁ WOKALNY Agata Zubel 0 I nagroda na VI Międzynarodowym Konkursie Współczesnej Muzyki Kameralnej im. Krzysztofa Pendereckiego w Krakowie; sierpień 2002 0 Nagroda Główna Fundacji Bankowej im. Leopolda Kronenberga na Konkursie Muzyki XX i XXI wieku dla Młodych Wykonawców w Radziejowicach, maj 2003

0 Nagroda Specjalna na VII Międzynarodowym konkursie Współczesnej Muzyki Kameralnej (Concours Moderne) Stowarzyszenia CHAIN

studiów podyplomowych klasy śpiewu solowego prof. Eugeniusza Sąsiadka) Monika Niemczyk ° wyróżnienie na VII Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym w Dusznikach Zdroju; maj 2002 ° wyróżnienie na Międzyuczelnianym Konkursie Słowiańskiej Muzyki Wokalnej wKatowicach; maj 2002 (studentka III roku klasy śpiewu solowego prof. Eugeniusza Sąsiadka) Olga Ksenicz $‑ III nagroda na VI Międzyuczelnianym Konkursie Słowiańskiej Muzyki Wokalnej w Katowicach; maj 2003 ° wyróżnienie na I Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym im. Karola Kurpińskiego we Włoszakowicach; maj 2002 (studentka III roku klasy śpiewu solowego adiunkta Piotra Łykowskiego)

of Music and Dance we Wrocławiu; kwiecień 2002

(studentka III roku klasy śpiewu solowego prof. Danuty Paziuk-Zipser)

Wioletta Chodowicz . I nagroda na VII Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym w Dusznikach Zdroju; maj 2002 (studentka V roku klasy śpiewu solowego prof. Agaty Młynarskiej-Klonowskiej) Barbara Bagińska ° I nagroda w kategorii głosów niesopranowych na II Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym im. Haliny Halskiej we Wrocławiu; marzec 2003 $‑ II nagroda na VII Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym w Dusznikach Zdroju; maj 2002 (studentka IV roku klasy śpiewu solowego prof. Eugeniusza Sąsiadka) Aleksandra Buczek ° I nagroda w kategorii głosów sopranowych na II Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym im. Haliny Halskiej we Wrocławiu; marzec 2003 (stu-

dentka V roku klasy śpiewu solowego prof. Agaty Młynarskiej-IGonowskiej)

Michał Gogolewski ° II nagroda na VI Międzyuczelnianym Konkursie

Słowiańskiej Muzyki Wokalnej w Katowicach; maj 2003 ' $‑ III nagroda w kategorii głosów niesopranowych na II Ogólnopolskim Konkursie Wokalnym

Anna Jeruć ° III nagroda na VI Międzyuczelnianym Konkursie Słowiańskiej Muzyki Wokalnej w Katowicach; maj 2003 (studentka II roku klasy śpiewu solowego prof. Agaty Młynarskiej-Klonowskiej) Anna Bernacka ° wyróżnienie na VI Międzyuczelnianym Konkursie Słowiańskiej Muzyki Wokalnej w Katowicach; maj 2003 (studentka IV roku klasy śpiewu solowego adiunkt Ewy Czermak) Ewa Maksymowicz $‑ wyróżnienie na VI Międzyuczelnianym Konkursie Słowiańskiej Muzyki Wokalnej w Katowicach; maj 2003 (studentka III roku klasy śpiewu solowego prof. Barbary Ewy Werner)

Chór „Senza Rigore” pod dyrekcją adiunkt Jolanty Szybalskiej-Matczak ° I nagroda w kategorii chórów świeckich oraz 0 nagroda specjalna Marka Brodowskiego Dyrektora TVP SA. Oddział wBydgoszczy na IOgólnopolskim Konkursie Pieśni Pasyjnej w Bydgoszczy; kwiecień 2003 $‑ II nagroda w kategorii chórów studenckich na 34 Ogólnopolskim Turnieju Chóralnym „Legnica Cantat”; maj 2003

Chór Kameralny Akademü Medycznej we Wro-

(student II roku klasy śpiewu solowego prof. Barbary Ewy Werner)

cławiu pod dyrekcją Agnieszki Franków-Żela-

1

Sławomir Kupczak - student V roku w klasie kompozycji prof. Jana Wichrowskiego Wojciech Rodek - student V roku w klasie dyrygentury prof. Marka Pijarowskiego Anna Pietrzak - studentka III roku w klasie gitary prof. Piotra Zaleskiego i st. wykł. Marka Zielińskiego Justytna Skoczek - studentka V roku wklasie fortepianu prof. Włodzimierza Obidowicza Krystian Tkaczewski - student III roku w klasie fortepianu adiunkt Olgi Rusiny Elżbieta Woleńska - studentka V roku w klasie fletu prof. Jerzego Mrozika Aleksandra Buczek - studentka V roku w klasie śpiewu solowego prof. Agaty Młynarskiej-Klonowskiej STUDIA Z OCENĄ CELUJĄCĄ w roku akademickim 2001/02 ukończyli: w zakresie teorii muzyki: Małgorzata Słota w zakresie kompozycji: Alina Teresa Błońska z klasy prof. Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil Alejandro Trapero Diez z klasy prof. Grażyny Pstrokońskiej-Nawratil Agata Zubel z klasy prof. Jana Wichrowskiego w zakresie gry na skrzypcach: Andrzej Ładomirski z klasy prof. Krzysztofa Bruczkowskiego

WYDZIAŁ EDUKACJI MUZYCZNEJ

im. Haliny Halskiej we Wrocławiu; marzec 2003

Wojciech Ziarnik 0 H nagroda na Międzyuczelnianym Konkursie Słowiańskiej Muzyki Wokalnej wKatowicach; maj 2002. $‑ II nagroda na Ogólnopolskim Konk Wokalnym im. K. Kurpińskiego we Włoszakowicach; maj 2002 ° Nagroda Specjalna na V Międzynarodowym konkursie Wokalnym dla Młodych Śpiewaków Operowych im. N. A. Rimskiego-Korsakowa wSankt Petersburgu; październik 2002 (student

STYPENDIA MINISTRA KULTURY I DZIEDZICTWA NARODOWEGO za wyróżniające wyniki w nauce w roku akademickim 2001/02 uzyskali następujący studenci:

zny (studentka IV roku klasy dyrygowania prof. Haliny Bobrowicz) ‑ I nagroda w kategorii chórów studenckich na 340gólnopolskim Turnieju Chóralnym „Legnica Cantat”; maj 2003

Chór „Gospel Sunrise” pod dyrekcją Macieja Wojciechowskiego (student II roku klasy dyrygowania prof. Haliny Bobrowicz) $‑ I miejsce na VII Ogólnopolskim Konkursie Chórów Gospel w Osieku; sierpień 2003

w zakresie gry na organach: Tomasz Głuchowski z klasy st. wykł. Klemensa Kamińskiego w zakresie gry na fortepianie: Marcin Grabosz z klasy prof. Grzegorza Kurzyńskiego Elżbieta Zawadzka z klasy prof. Grzegorza Kurzyńskiego w zakresie gry na akordeonie: Michał Moc 2 klasy adiunkta Zbigniewa Łuca w zakresie gry na trąbce: Sławomir Cichor z klasy prof. Igora Cecochy w zakresie wokalistyki: Wioletta Chodowicz z klasy prof. Agaty Młynarskiej-Klonowskiej Małgorzata Grzegorzewicz-Rodek z klasy adiunkta Dariusza Paradowskiego w zakresie edukacji muzycznej: Małgorzata Rataj