ΤΟ ΑΥΓΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ 1 (1) (1)

Σύμπραξη 6ου -9ου Δημοτικού Σχολείο Χίου Υπεύθυνοι εκπαιδευτικοί: Σαραντινούδη Μαρία : 6 ο Δημοτικό Σχολείο Χίου Βαλαβάνη Θηρεσία : 9 ο Δημοτικό Σχολείο Χίου Χίος, Απρίλιος 2026

Μια φορά κι έναν καιρό ο κύριος Λάζαρος είχε μία φάρμα με κοτούλες. Ήταν Απρίλιος και μία κότα είχε φτιάξει μια ζεστή φωλιά για τα επτά μικρά αυγά της. Η μαμά κότα τα σκέπαζε με τα φτερά της και τους ψιθύριζε: «Σιγά σιγά… πλησιάζει η ώρα σας…» Όλη τη μέρα τα κλωσούσε. Μόνο για λίγο σηκωνόταν για να φάει και να πιει λίγο νεράκι. Ο ήλιος τις ζέσταινε τα φτερά και εκείνη με τη σειρά της ζέσταινε τα αυγά.

Ανυπομονούσε να σκάσουν τα πρώτα αυγά, για να βγουν τα κοτοπουλάκια της. Τους τραγουδούσε γλυκά και τρυφερά: https://melodycraft.app/song/2034743845711097856

Κοιμήσου, μικρό μου αυγό, στη ζεστή μου αγκαλιά, έξω ανθίζει η άνοιξη κι έρχεται χαρά.

Μέσα σου κρυμμένο φως, μυστικό μικρό, φτερουγίζει μια καρδιά που λέει «θα γεννηθώ».

Σιγά σιγά, θα ’ρθει η ώρα, μη φοβάσαι, είμαι εδώ. Κάθε ράγισμα που κάνεις είναι βήμα στο φως!

Άκου τον αέρα πώς τραγουδά γλυκά, ήλιος χρυσός σε καρτερεί έξω απ’ τη φωλιά.

Όταν νιώσεις έτοιμο, κάνε ένα «κρακ» μικρό, κι εγώ θα είμαι δίπλα σου πρώτο σου σκαλοπάτι στο φως.

Σιγά σιγά, θα ’ρθει η ώρα, θάρρος έχεις στην καρδιά. Κάθε αρχή ξεκινάει με μια μικρή ρωγμή χαράς! Τα αυγά κουνήθηκαν λίγο. «Κρακ!» Ένα αυγό έσπασε. Η μαμά κότα άνοιξε διάπλατα τα μάτια της. Περίμενε… Περίμενε λίγο ακόμα… Μα από μέσα δεν βγήκε κανένα πουλάκι. Το τσόφλι είχε ανοίξει, μα μέσα ήταν ήσυχα. Η μαμά κότα το πλησίασε απαλά. Το άγγιξε με το ράμφος της. «Μη φοβάσαι… είμαι εδώ…» ψιθύρισε. Την ίδια στιγμή… «Κρακ! Κρακ! Κρακ!» Τα άλλα αυγά άρχισαν να σπάνε ένα - ένα! Μικρά κίτρινα κεφαλάκια ξεπρόβαλαν.

Μικρά ραμφάκια τινάχτηκαν στον αέρα. Μικρά φτεράκια άνοιξαν δειλά. «Πιπ! Πιπ! Πιπ!» Τα κοτοπουλάκια βγήκαν στο φως! Η μαμά κότα άπλωσε τα φτερά της και τα σκέπασε όλα μαζί.

Τα φίλησε. Τα ζέστανε. Τα χάιδεψε. Τα μικρά έτρεξαν κοντά της. «Μαμά! Πεινάμε!» «Μαμά! Κρύωσα λίγο!» «Μαμά! Κοίτα με!» Η μαμά τα πήγε κοντά στο φαγητό. Τους έδειξε πώς να τσιμπολογούν. Κι ύστερα τα πήρε πάλι στην αγκαλιά της. Μα το ραγισμένο αυγό… ήταν ακόμα εκεί. Σιωπηλό Ο κύριος Λάζαρος πλησίασε τη φωλιά. Χαμογέλασε πλατιά όταν είδε τα μικρά.

«Μπράβο, καλή μου κότα!» είπε χαρούμενος. «Τι όμορφη οικογένεια!»

Μετά όμως πρόσεξε το σπασμένο αυγό. Έσκυψε λίγο. Το κοίταξε προσεκτικά. «Χμμ… γιατί δεν βγήκε;» αναρωτήθηκε. Το πήρε απαλά στα χέρια του. Ήταν ακόμα ζεστό. Το έδωσε ξανά στη μαμά κότα. «Βάλ’ το πάλι κάτω από τα φτερά σου,» της είπε γλυκά. «Ίσως χρειάζεται λίγο χρόνο ακόμα.» Η μαμά κότα το τράβηξε κοντά της.

Το σκέπασε προσεκτικά. «Σιγά σιγά…» ψιθύρισε. «Κάθε καρδούλα έχει τη δική της ώρα. Τα μικρά κοτοπουλάκια κοίταζαν το αυγό. «Γιατί δεν βγαίνει;» «Μήπως χάθηκε;» «Μήπως φοβάται;» Η μαμά κότα τα μάζεψε γύρω της. «Το αδελφάκι σας προσπαθεί,» είπε ήρεμα. «Μερικές φορές χρειάζεται λίγο παραπάνω χρόνο.» Τα κοτοπουλάκια κάθισαν δίπλα στο αυγό.

«Μη φοβάσαι!» είπε ένα. «Σε περιμένουμε!» είπε άλλο. «Θα παίξουμε μαζί!» φώναξε ένα τρίτο. Και όλα μαζί είπαν: «Έλα, μικρό μας αδελφάκι… σε αγαπάμε!» Η φωλιά γέμισε ζεστασιά. Γέμισε υπομονή. Γέμισε αγάπη. Η μαμά κότα άρχισε πάλι να τραγουδά απαλά:

https://melodycraft.app/song/ 2034743845711097856 Σιγά σιγά, μικρή καρδιά, πάρε δύναμη, μπορείς. Όταν νιώσεις έτοιμο, το φως θα το βρεις. Τα κοτοπουλάκια σώπασαν. Περίμεναν. Κι εκεί, μέσα στη ζεστή φωλιά… ακούστηκε ένα μικρό, πολύ μικρό… «…κρακ!» Το «…κρακ!» ήταν τόσο μικρό, που σχεδόν το πήρε ο αέρας.

Η

μαμά κότα κράτησε την αναπνοή της. Τα κοτοπουλάκια άνοιξαν διάπλατα τα ματάκια τους. Σιωπή. Και μετά… «Κρακ… κρακ!» Μια μικρή ρωγμή μεγάλωσε λίγο ακόμη.

Από μέσα ακούστηκε ένα απαλό: «…πιπ;» Η μαμά κότα χαμογέλασε με όλη της την καρδιά. «Μαμά…»

Η μαμά κότα έσκυψε κοντά. «Σε ακούω, μικρή μου καρδιά.»

Μια παύση. Κι ύστερα, από μέσα ακούστηκε διστακτικά: «Φοβάμαι…»

Τα κοτοπουλάκια σώπασαν. «Τι φοβάσαι;» ρώτησε γλυκά η μαμά. «Φοβάμαι το φως… Εδώ μέσα είναι ζεστά. Είναι ήσυχα. Έξω ακούω φωνές. Ακούω αέρα. Ακούω τόσα πολλά… Κι αν δεν μπορέσω; Κι αν δεν είμαι έτοιμο; Κι αν σπάσω το τσόφλι και δεν τα καταφέρω;» Η φωλιά γέμισε σιωπή. Η μαμά κότα ακούμπησε απαλά το ράμφος της πάνω στο ραγισμένο τσόφλι. «Άκουσέ με,» είπε ήρεμα.

«Ο φόβος δεν σημαίνει “δεν μπορώ”. Σημαίνει απλώς… ότι κάτι καινούριο αρχίζει.» Ένα κοτοπουλάκι πλησίασε. «Κι εγώ φοβήθηκα λίγο,» ψιθύρισε. Ένα άλλο είπε: «Κι εγώ νόμιζα πως δεν θα σπάσει ποτέ.» Η μαμά συνέχισε: «Δεν χρειάζεται να βιαστείς. Δεν χρειάζεται να είσαι όπως τα άλλα. Χρειάζεται μόνο να κάνεις το δικό σου μικρό ράγισμα.» Μέσα από το αυγό ακούστηκε μια μικρή ανάσα. «Κι αν πέσω;» «Θα σε κρατήσουμε,» είπαν όλα μαζί. «Κι αν δεν τα δω όλα καθαρά;» «Θα σου δείξουμε,» είπε η μαμά. «Κι αν ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος;» Η μαμά χαμογέλασε. «Τότε θα τον γνωρίσεις ένα βηματάκι τη φορά.» Σιωπή. Μια βαθιά, μικρή ανάσα.

Και τότε… ακούστηκε ένα πιο σταθερό, πιο θαρραλέο… «Κρακ.»

Το «κρακ» αυτή τη φορά ήταν πιο δυνατό. Σαν να είπε: «Είμαι εδώ!» Το τσόφλι άνοιξε λίγο ακόμα. Μια μικρή μυτούλα φάνηκε. Δύο μικρά, κλειστά ματάκια τρεμόπαιξαν. «Πιπ…» έκανε δειλά.

Τα αδελφάκια του πλησίασαν πιο κοντά. Δεν γελούσαν. Δεν βιάζονταν. Στέκονταν εκεί. Μαζί. «Είμαστε εδώ,» είπαν σιγανά. «Μπορείς.» Το μικρό κοτοπουλάκι πήρε μια μικρή αναπνοή. Κι άλλη μία.

Και σκέφτηκε: Αν είναι όλοι εδώ… ίσως μπορώ κι εγώ. Έσπρωξε λίγο. Το τσόφλι έκανε «κρακ!» Ένα κομματάκι έπεσε κάτω. Το φως μπήκε μέσα. Δεν ήταν τρομακτικό. Ήταν… ζεστό. Σαν αγκαλιά. Το κοτοπουλάκι άνοιξε σιγά σιγά τα μάτια του.

Όλα ήταν μεγάλα. Γιατί μπροστά του ήταν η μαμά. Και δίπλα του ήταν τα αδελφάκια του. «Τα κατάφερα;» ψιθύρισε. «Τα κατάφερες!» φώναξαν όλα μαζί και έκαναν μικρά πηδηματάκια. Εκείνη τη στιγμή πέρασε από τη φωλιά ο κύρ Λάζαρος. Κοίταξε μέσα και χάιδεψε το μουστάκι του. «Ααα! Έχουμε καινούριο θαρραλέο κοτοπουλάκι!» είπε με χαμόγελο. «Καλώς ήρθες στη φάρμα μας, μικρέ μου ήρωα.»

Το κοτοπουλάκι κοίταξε γύρω του. Η φάρμα ήταν μεγάλη. Ο αέρας έκανε «φουουου». Τα φύλλα έλεγαν «σσσσς».

Αλλά τώρα…δεν ήταν μόνο του. Έκανε ένα μικρό βηματάκι έξω από το τσόφλι. Κούνησε τα φτεράκια του. Ένα ακόμα βηματάκι.

Η καρδιά του χτυπούσε γρήγορα. Αλλά δεν ήταν μόνο φόβος. Ήταν και δύναμη. Γιατί μερικές φορές η δύναμη δεν κάνει θόρυβο. Κάνει απλώς… ένα μικρό, θαρραλέο «κρακ». Την επόμενη μέρα, η φάρμα ήταν διαφορετική.

Ο ήλιος έλαμπε πιο φωτεινός. Ο κύριος Λάζαρος είχε ασπρίσει τις πέτρες γύρω από την αυλή. Στο τραπέζι έξω από το σπίτι είχε βάλει ένα καλαθάκι. Μέσα στο καλαθάκι υπήρχαν… αυγά. Όχι όπως της φωλιάς. Αυτά ήταν βαμμένα κόκκινα. Τα κοτοπουλάκια πλησίασαν περίεργα. «Μαμά… γιατί αυτά τα αυγά είναι κόκκινα;» ρώτησε ένα. Η μαμά κότα τα κοίταξε ήρεμα. «Έρχεται το Πάσχα», είπε απαλά. «Είναι μια γιορτή που μιλά για φως, για ελπίδα… και για καινούρια αρχή.» Τα κοτοπουλάκια κοίταξαν ξανά τα κόκκινα αυγά. «Και τι κάνουν μ’ αυτά;» ρώτησε το πιο μικρό. Τότε ο κύριος Λάζαρος γέλασε απαλά. «Τα κρατάμε γερά και τα τσουγκρίζουμε. Κι όποιο αντέξει… κερδίζει!» Το μικρό κοτοπουλάκι που είχε φοβηθεί, ένιωσε την καρδιά του να χτυπά λίγο πιο γρήγορα. «Δηλαδή… πρέπει να είναι δυνατά;» ρώτησε.

Η μαμά κότα χαμογέλασε. «Όχι μόνο δυνατά. Πρέπει να είναι γερά από μέσα.» Ο κύριος Λάζαρος πήρε δύο κόκκινα αυγά και τα χτύπησε απαλά. «Τσουκ!» Το ένα έσπασε. Το άλλο έμεινε ολόκληρο. «Να!» είπε χαρούμενα. «Κάποιες φορές σπάμε. Κάποιες φορές αντέχουμε. Αλλά κάθε φορά… μαθαίνουμε.» Το μικρό κοτοπουλάκι σκέφτηκε το δικό του τσόφλι. Κι εκείνο είχε σπάσει. Κι όμως… δεν είχε χαθεί. Είχε γεννηθεί. Τα αδελφάκια του το πλησίασαν. «Θες να έρθουμε μαζί σου μια βόλτα;» «Να δούμε την αυλή!» «Να πάμε μέχρι τις πέτρες!» Το μικρό δίστασε για μια στιγμή. Η αυλή φαινόταν μεγάλη. Ο κόσμος φαινόταν ακόμη μεγαλύτερος. Αλλά θυμήθηκε. Τη φωνή της μαμάς. Τα λόγια των αδελφιών του. Το «μπορείς» που του είχαν χαρίσει.

«Ναι,» είπε σιγά. Και μετά λίγο πιο δυνατά: «Ναι! Πάμε μαζί!» Και έτσι δεν περπάτησε μόνο του. Προχωρούσαν όλοι μαζί. Αν κάποιο κουραζόταν, το περίμεναν. Αν κάποιο σκόνταφτε, το σήκωναν. Αν κάποιο φοβόταν, του έλεγαν: «Είμαστε εδώ.» Στην άκρη της αυλής φύσαγε λίγο πιο δυνατός αέρας. Το μικρό κοτοπουλάκι σταμάτησε. «Να γυρίσουμε πίσω;» ρώτησε ένα αδελφάκι. Το μικρό κοίταξε τον αέρα. Έκλεισε για μια στιγμή τα μάτια. Ο φόβος ήταν ακόμα εκεί. Αλλά τώρα ήξερε κάτι σημαντικό. Ο φόβος δεν είναι το τέλος. Είναι η αρχή για ένα βήμα. Άνοιξε τα μάτια του. Στάθηκε λίγο πιο ίσια. Και είπε: «Αν είμαστε μαζί… μπορούμε.» Και προχώρησε. Ο αέρας δεν ήταν τόσο τρομακτικός τελικά. Ήταν απλώς… αέρας.

Ο κύριος Λάζαρος τους κοιτούσε από μακριά και χαμογελούσε. Η μαμά κότα τους ακολουθούσε περήφανη. Εκείνη τη μέρα, στη μικρή φάρμα, δεν γεννήθηκε μόνο ένα κοτοπουλάκι. Γεννήθηκε η επιμονή. Γεννήθηκε το θάρρος. Γεννήθηκε η ομαδικότητα. Γεννήθηκε η στήριξη. Γιατί κάθε μικρή καρδιά όταν έχει δίπλα της αγάπη μπορεί να κάνει το δικό της θαύμα. Και από τότε, κάθε φορά που φυσούσε δυνατός αέρας στη φάρμα, τα κοτοπουλάκια δεν έλεγαν: «Φοβάμαι.»

Έλεγαν: «Έλα. Μαζί.» Κι αυτό ήταν το πιο δυνατό «κρακ» απ’ όλα.

Συγγραφική Ομάδα

6ο Δημοτικό

9 ο Δημοτικό

Παρασκευή Α.

Ειρήνη Σ

Μιχαήλ Α.

Ειρήνη Μ.

Αναστασία Γ

Αθήνα Μ.

Νικόλαος Ζ.

Βασιλική Τσ.

Ξενοφών Ζ.

Δέσποινα Μπ.

Ζωή Κ.

Σταματία Τ.

Ιωάννης Κ.

Κωνσταντίνος Κ.

Χρήστος Λ.

Νίκος Τσ.

Κλεοπάτρα Μ.Τ.

Αποστόλης Σ.

Ανθίμη Μ.

Λυδία Τσ.

Δημήτρης Σ.

Μαρίνος Χ

Σπύρος Σ.

Βαγγέλης Π.

Νεφέλη Σ.

Μαρία Μ.

Δημήτρης Τσ.

Μιχαήλ Ζ

Ευδοκία Φ.

Χιμπα Κ.

Ισίδωρος Κ