2 เกาะเกิ้ ง(Moon Island)
เกาะเกิ้ง
(Moon Island)
พื้นที่สถานีปฏิบัติการบ้านเกิ้ง สถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม มีความโดดเด่นทาง ภูมิศาสตร์ โดยมีแม่น้ำ�ล้อมรอบและเกาะกลางที่อุดมไปด้วยพันธุ์พืชหลากหลายชนิด ซึ่งนับเป็นจุดเด่น จุดเช็ค อิน ที่ช่วยสร้างเสน่ห์ผสมผสานความงดงามของธรรมชาติและกิจกรรมเชิงอนุรักษ์อย่างลงตัว โดยมหาวิทยาลัย มหาสารคามเตรียมพื้นที่ให้บริการแพที่พัก ลานแคมป์ปิ้ง ฯลฯ เพื่อเพิ่มศักยภาพของสถานีปฏิบัติการบ้านเกิ้ง ในฐานะพื้นที่ที่มีทรัพยากรธรรมชาติและความหลากหลายทางชีวภาพที่โดดเด่น เหมาะสำ�หรับการพัฒนาเป็น แหล่งท่องเที่ยวที่ส่งเสริมการเรียนรู้และการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม เป็นสถานที่ท่องเที่ยว มีเส้นทางการปั่นจักรยาน เส้นทางวิ่งออกกำ�ลังกาย นอกจากนี้ยังมีกิจกรรมทางน้ำ� อาทิเช่น ล่องเรือคายัคชมธรรมชาติ ชมวิถีชีวิตชาวบ้าน ริมน้ำ�ที่อุดมสมบูรณ์ ตลอดจนเป็นแหล่งศึกษาวิจัยทางธรรมชาติ สถานีปฏิบัติการบ้านเกิ้ง เป็นหน่วยบริการ ทางวิชาการของสถาบันวิจัยวลัยรุกขเวช มีพื้นที่กว้างขวาง บรรยากาศเย็นสบาย และร่มรื่นจากต้นไม้ใหญ่ ภาย ในสถานีฯให้บริการทางวิชาการด้านต่าง ๆ อาทิ ศูนย์เรียนรู้เส้นทางศึกษาธรรมชาติป่าบุ่งป่าทาม , สถานีเรียน รู้พันธุ์ปลาลุ่มน้ำ�ชี ,การจำ�ลองวงจรชีวิตและความหลากหลายของผีเสื้อ และการสาธิตและฝึกอบรมการปลูก พืชในระบบเกษตรอินทรีย์เพื่อการแปรรูปผลิตภัณฑ์อินทรีย์ อีกทั้งมีการบริการวิชาการแก่ บุคลากร นักเรียน และนิสิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ตลอดจนประชาชนทั่วไป ทั้งในรูปแบบโครงการฝึกอบรมหรือการเยี่ยมชม ศึกษาด้วยตนเองต่อไปในอนาคต
เกาะเกิ้ ง(Moon Island)
3
ความเป็นมาของชุมชน History of the Community
ชื่อหมู่บ้านเดิมเป็น “บ้านวังหินเกิ้ง” ตามคำ�บอกเหล่าของผู้เฒ่าผู้แก่ ตอนที่นายศรีกุลมาที่บริเวณนี้ (พื้นที่ บ้านเกิ้งใต้ในปัจจุบัน) ได้เจอหินที่มีรูปรางคล้ายพระจันทร์ ซึ่งคนอีสานจะเรียกพระจันทร์ว่า “เกิ้ง” และหินก้อน ที่โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ�ก้อนดังกล่าวอยู่บริเวณที่แม่น้ำ�มีความลึกมาก ภาษาอีสานเรียกบริเวณที่มีความลึกว่า “วัง” หินที่นายศรีกุลเจอ จะมีลักษณะกลมและเรียบสวยคล้ายพระจันทร์ จากลักษณะเด่นของพื้นที่ดังกล่าวจึงทำ�ให้ หมู่บ้านนี้ได้รับการเรียกขานชื่อว่า “บ้านวังหินเกิ้ง” ในปัจจุบันมีการเรียกชื่อหมู่บ้านเพี้ยนมาเป็น “บ้านเกิ้ง” ประวัติการก่อตั้งของหมู่บ้านเกิ้งเหนือมีการเล่าขานสืบต่อกันมาอยู่สองเรื่องราว เรื่องหนึ่งเป็นคำ�บอกเล่า ของผู้เฒ่าผู้แก่ในชุมชน อีกเรื่องเป็นข้อมูลซึ่ง อบต.บ้านเกิ้งได้จัดทำ�ไว้เรื่องบอกเล่าของผู้เฒ่าผู้แก่คนหนึ่งใน หมู่บ้านมีว่า บ้านเกิ้งเหนือเป็นหมู่บ้านที่มี นายศรีกุล ศรีสารคาม เป็นผู้ก่อตั้ง โดยกลุ่มของนายศรีกุล ได้เดินทาง มาจากจังหวัดร้อยเอ็ดและตั้งถิ่นฐานบ้านเรือนอยู่ที่คุ้มบ้านจาน (จังหวัดมหาสารคาม ในปัจจุบัน) ต่อมาในตัว จังหวัดมีผู้คนอาศัยอยู่หนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ พื้นที่ในการครอบครองและพื้นที่สำ�หรับการทำ�มาหากินไม่เพียงพอ ต่อความต้องการของประชาชนในพื้นที่ นายศรีกุลจึงย้ายออกมาตั้งบ้านเรือนอยู่ที่บ้านเกิ้งใต้ในปัจจุบัน ซึ่งบริเวณ แห่งนี้มีที่ดินทำ�กินเหมาะสำ�หรับการประกอบอาชีพและทำ�การเกษตรเพียงพอกว่าในตัวจังหวัดมหาสารคาม