Issuu

ΕΚ ΠΑΙ ΔΕΥΣΗ

και πραγματική ζωή

WWW.IPOLIZEI.GR

STREET

PRESS 130//09-26

Μερικές φορές ο κόσμος των παιδιών μπορεί να είναι καλύτερος απ’ τον δικό μας! Η ζωγραφιά είναι του μαθητή Μάριου Νικολαΐδη

H ΠΟΛΗ ΖΕΙ εκπαίδευση και πραγματική ζωή

S S E R P T STREE Συντακτική Ομάδα

Ηλέκτρα Τζώρτσου Στεργιάνα Τζέγκα Άντα Κουγιά Γεωργία Δρακάκη Χρύσανθος Ξάνθης

ΓΡΑΦΟΥΝ ΕΠΙΣΗΣ: Θηρεσία Παραμυθιώτη Αντώνης Τσιώνης Ευγενία Σαρηγιαννίδη Σωτηρία Ορφανίδου Άρτεμις Πλανάκη Μαντώ Κουρετζή Βασίλης Νάστος Θανάσης Καρανίκας

Ατελιέ:

Μυρτώ Στέλιου Υρώ Πιτσικάλη Κωνσταντίνα Λάζαρη Υπεύθυνος web & social:

Θανάσης Καρανίκας Διαφήμιση:

Νικολέττα Βήκου Χριστίνα Αγγελακοπούλου Θοδωρής Διαμαντόπουλος Front desk:

Χριστίνα Ρουντζούνη

ΕΔΩ ΚΑΙ 5 ΧΡΟΝΙΑ... ...το περιοδικό Η ΠΟΛΗ ΖΕΙ αφιερώνει το τεύχος του Σεπτεμβρίου στην Εκπαίδευση, κάθε φορά με μια διαφορετική θεματική και προσανατολισμό. Εκτός από ένα καλαίσθητο τεύχος, προσπαθούμε να παρουσιάζουμε ύλη που τη θεωρούμε κοινωνικά χρήσιμη, που ασχολείται με τα προβλήματα, την ουσιαστική πλευρά της παιδείας, της εκπαίδευσης και της γνώσης. Δεν θέλουμε να αναμασάμε κλισέ, γενικολογίες κι ένα «back to school» για να ξεμπερδεύουμε. Στο φετινό μας τεύχος οι θεματικές εμπνέονται από τον τίτλο «ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ» μιας και θεωρούμε πως πολλά προβλήματα ξεκινούν από την απουσία πραγματικών καταστάσεων, «πραγματικών ανθρώπων», πραγματικών σχέσεων – με λίγα λόγια, απουσία ουσιώδους επαφής με ό,τι μας περιβάλλει. Έτσι τα παιδιά –αλλά και οι ενήλικες με το μεγαλύτερο κομμάτι ευθύνης να είναι δικό τους– απομακρύνονται από το πραγματικό και βουτάνε όλο και πιο βαθιά στο άυλο, στο ψηφιακό και σε τελευταία ανάλυση στο ψευδές. Ως αποτέλεσμα αυτό έχει να πορεύονται με τα προβλήματα που δημιουργούν οι στρεβλές αντανακλάσεις της πραγματικότητας στην αντίληψη και στη ζωή τους. Και κάπου εκεί όλοι μαζί αναρωτιόμαστε τι πάει στραβά... Οι παρατηρήσεις και οι σχολιασμοί αυτής της δύσκολης και πολυπαραγοντικής κατάστασης περιττεύουν αν δε συνδέονται από ιδέες και προτάσεις. Αυτές μπορούν να αποτελέσουν αφετηρία όχι μόνο για σκέψη, διάλογο και διαφωνίες, αλλά και για δράση και αλλαγές που –ίσως– θα φέρουν κάποιο αποτέλεσμα... Αυτές μοιραζόμαστε μαζί σας! Ηλέκτρα Τζώρτσου

[ΕΚΔΟΣΗ]

Λογότυπο Γραφικές Τέχνες Λεωνίδα Δρόση 12Α, Γκύζη Τ.: 210 82 29 040, 210 82 29 604 ISSN: 2623-4068

www.ipolizei.gr Πληροφορίες: 697 69 68 916 & στο info@ipolizei.gr Για διαφήμιση και οικονομικές προτάσεις / Φωτογραφίες / Κείμενα / Κριτικές

Ε ΝΌ ΤΗ ΤΕΣ Η Αθήνα είναι μία τάξη χωρίς τοίχους Αν φτιάχναμε το σχολείο από την αρχή Μεγαλώνοντας ανάμεσα σε δύο κόσμους Το πρώτο σχολείο λέγεται οικογένεια Πρωτοετής φοιτητής στην Αθήνα

to do list!

www.trianemi.edu.gr 60 πράγματα που πρέπει να κάνει ένα παιδί, για να μεγαλώσει!

ν ώ ν ο ρ 0-6 χ

στο Τριανέμι γίνονται!

6-11 χρονών 16

Να πλέξει το δικό του κασκόλ

Να φυτέψει ένα δέντρο

Να ζυμώσει ψωμί (να το μυρίσει όσο ψήνεται, να φάει και να κεράσει)

Να περπατήσει ώρες τη γειτονιά και την πόλη του

Να ψωνίσει στη λαϊκή αγορά και σε ένα πολυκατάστημα

Να ζωγραφίσει με υγρά χρώματα

Να σκαρφαλώσει ψηλά σε ένα δέντρο και να κατέβει, χωρίς βοήθεια

Να φυτέψει τα λαχανικά του, να τα περιποιηθεί, να τα μαζέψει και να τα φάει (με παρέα)

Να ματώσει σε κάποιο σημείο του σώματός του (ιδανικά στο γόνατο)

Να ανέβει σε μια βουνοκορφή και να κοιμηθεί σε καταφύγιο

Να βουτήξει τα πόδια του σε ποτάμι

Να φτιάξει μια καλύβα στο βουνό μόνο του και με συνεργασία

Να παρακολουθήσει την κατασκευή μιας οικοδομής

Να φτιάξει τη μακέτα του σπιτιού των ονείρων του

Να περπατήσει ξυπόλητο στο ζεστό χώμα

Να παρατηρήσει τον κύκλο ενός φυτού κι ενός δέντρου

Να κοιμηθεί στην ύπαιθρο

Να δημιουργήσει κάτι χρήσιμο, χρησιμοποιώντας τα χέρια του, π.χ. να πλέξει το δικό του σχοινί

Να δει τον ουρανό χωρίς φώτα (και με τηλεσκόπιο)

Να λειάνει το ξύλο και να φτιάξει το δικό του ξύλινο χρηστικό αντικείμενο (κουτάλα;)

Να παρατηρήσει τα πετρώματα και τα ορυκτά

Να φτιάξει και να τρέξει μια μικρή επιχείρηση (με πελάτες - π.χ. το κυλικείο του σχολείου)

Να οργανώσει μια γιορτή

Να βρει λόγια που δεν πληγώνουν, για να εκφράσει το συναίσθημά του

Να αναλάβει την ευθύνη της εργασίας του

Να συνεχίσει να προσπαθεί να καταλάβει κάτι δυσνόητο

Να γράψει φανταστικές ιστορίες

Να παίξει ένα μουσικό όργανο

Να μάθει έναν χορό (συγκεκριμένα βήματα σε ρυθμό)

Να δοκιμάσει το άθλημα της πάλης (στη Γυμναστική)

Να μελετήσει, ακόμα κι όταν βαριέται

Να παρουσιάσει σε κοινό μια εργασία του

Να γράψει τουλάχιστον ένα ποίημα

Να αποκτήσει σχέση οικειότητας με ένα δάσος

Να παίξει πολύ με χώμα και νερό

Να περιμένει τη σειρά του να μιλήσει

Να τσακωθεί με έναν φίλο ή μια φίλη (και να τα ξαναβρούν μόνα τους)

Να παραδεχτεί ένα λάθος του

Να ζητήσει συγνώμη (μόνο του)

Να πει ευχαριστώ (μόνο του)

Να ακούσει ιστορίες και να φτιάχνει τις εικόνες στο μυαλό του

11-15 χρονών 42

Να επιλέξει ένα θέμα που θα ερευνήσει για να κάνει μια εργασία που θα διαρκέσει εβδομάδες

Να μαγειρέψει για ανθρώπους σε αδύναμες ομάδες

Να συναρμολογήσει ένα έπιπλο

Να καταλάβει πώς δουλεύει το ηλεκτρικό και το υδραυλικό δίκτυο του σχολείου (του σπιτιού και της πόλης του)

Να συγκινηθεί με ένα λογοτεχνικό έργο και να του κοπεί η ανάσα με έναν ζωγραφικό πίνακα

Να γνωρίσει σενάρια ζωής και εργασίας, μέσα από βιογραφίες ανθρώπων

Να συνδεθεί με τις ιδέες της Αναγέννησης και του Διαφωτισμού

Να προετοιμαστεί για κάποιου είδους γραπτές εξετάσεις

Να γράψει άσχημα σε μια γραπτή δοκιμασία (και να ξέρει γιατί)

Να γράψει άριστα σε μια γραπτή δοκιμασία (και να ξέρει γιατί)

Να συμμετάσχει σε αγώνες, ατομικά και με την ομάδα του σχολείου

Να βάλει φωτιά σε διάφορα υλικά, ώστε να παρατηρήσει την καύση τους

Να διαλύσει μια ηλεκτρική και μια ηλεκτρονική συσκευή για να δει πώς δουλεύουν

Να μάθει την προέλευση και τα ταξίδια της τροφής και του ρουχισμού του

Να κάνει ερωτήσεις σε αγνώστους (ανθρώπους διαφορετικούς)

Να μεταβεί σε προορισμούς με μέσα μαζικής μεταφοράς

Να δει το ξημέρωμα

Να ταξιδέψει σε μια ξένη χώρα

Να οργανώσει ένα ταξίδι

Τα σχολεία τα φτιάχνουμε κάθε μέρα με τις παιδαγωγικές μας επιλογές, με ό,τι σχεδιάζουμε και πραγματοποιούμε. Στο Τριανέμι, μια βασική παράμετρος για τον σχεδιασμό, έχει να κάνει με την ανάπτυξη της συνείδησης του παιδιού. Θα μεγαλώσει ούτως ή άλλως, και μεγαλώνει με όσα ζει, όσα κάνει, όσα του συμβαίνουν, εντός και εκτός τάξης, μέσα κι έξω του. «In the process of becoming», κάθε λεπτό…

Ευκαλύπτων 41, Μαρούσι

+30 210 8020 427 info@trianemi.edu.gr Ig: trianemischool Fb: trianemiassociation

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

Η ΑΘΉΝΑ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΤΆΞΗ ΧΩΡΊΣ ΤΟΊΧΟΥΣ

ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΠΥΛΗ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ ΈΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΤΎΧΗ ΝΑ ΖΟΎΜΕ ΣΕ ΜΙΑ ΠΌΛΗ ΜΕ ΜΕΓΆΛΗ ΙΣΤΟΡΊΑ, ΜΙΑ ΠΌΛΗ ΠΟΥ ΈΧΕΙ ΠΆΝΩ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΠΩΜΈΝΗ ΤΗ ΔΡΆΣΗ ΑΝΘΡΏΠΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΏΝ ΠΟΥ ΠΈΡΑΣΑΝ ΑΠΌ ΕΔΏ. Η ΑΘΉΝΑ ΔΕΝ ΈΧΕΙ ΈΝΑ ΜΌΝΟ ΠΡΌΣΩΠΟ. ΑΛΛΆΖΕΙ, ΜΕΓΑΛΏΝΕΙ, ΜΕΤΑΜΟΡΦΏΝΕΤΑΙ, ΌΜΩΣ ΤΑ ΊΧΝΗ ΤΗΣ –ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΌΝ– ΠΑΡΑΜΈΝΟΥΝ. ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΜΌΝΟ ΝΑ ΞΎΣΟΥΜΕ ΛΊΓΟ ΤΟ ΤΣΙΜΈΝΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΔΟΎΜΕ. ΚΑΙ ΑΥΤΌ ΑΚΡΙΒΏΣ ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ ΜΑΖΊ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ. ΝΑ ΟΞΎΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΙΣΘΉΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΦΈΡΟΥΜΕ ΣΕ ΕΠΑΦΉ ΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΊΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΌΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΌΛΗΣ. Η ΜΆΘΗΣΗ ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΊΝΕΙ ΜΌΝΟ ΜΈΣΑ ΣΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΈΝΑ ΠΕΡΙΒΆΛΛΟΝΤΑ. Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΉ ΖΩΉ ΚΑΙ Η ΠΌΛΗ ΕΊΝΑΙ ΓΕΜΆΤΕΣ ΑΦΟΡΜΈΣ ΓΙΑ ΕΡΩΤΉΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΎΨΕΙΣ, ΠΆΝΤΑ ΜΕ ΤΡΌΠΟ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΆΖΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΊΑ ΚΆΘΕ ΠΑΙΔΙΟΎ. ΜΙΑ ΒΌΛΤΑ ΣΤΗΝ ΑΘΉΝΑ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΕΞΑΊΣΙΟ ΜΆΘΗΜΑ. ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΎΤΕΡΟ; ΠΟΛΛΈΣ ΦΟΡΈΣ ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΚΟΣΤΊΖΕΙ ΤΊΠΟΤΑ.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΜΙΑ ΒΌΛΤΑ ΣΤΟ ΔΆΣΟΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΉΣ Η φύση είναι κάτι που δύσκολα μαθαίνεται μέσα σε μια σχολική αίθουσα. Για ένα παιδί, η βόλτα σε ένα δάσος είναι πολύ διαφορετική εμπειρία από μια βόλτα σε ένα πάρκο της πόλης. Στο δάσος δεν υπάρχει η οργανωμένη μορφή του πάρκου, δεν υπάρχουν μόνο γρασίδι, παγκάκια και μια παιδική χαρά, όπως ο άνθρωπος αποφάσισε και τα τοποθέτησε. Υπάρχουν δέντρα, χώμα, μυρωδιές, έντομα, πουλιά, ήχοι, συνάντηση με το άγνωστο και μικρές ανακαλύψεις που δεν έχουν προγραμματιστεί. Το Δάσος Καισαριανής είναι ένα ιδανικό μέρος για μια τέτοια έξοδο. Πεζοπορία, παρατήρηση της φύσης, ελεύθερο παιχνίδι. Λίγο

έξω από τον πυρήνα της πόλης, δίνει στα παιδιά την ευκαιρία να απομακρυνθούν από την κίνηση, την άσφαλτο και τις οθόνες και να βρεθούν σε ένα φυσικό περιβάλλον. Να περπατήσουν, να παρατηρήσουν, να λερωθούν, να ακούσουν τους ήχους γύρω τους, ίσως να δουν και ζώα του δάσους και να καταλάβουν ότι υπάρχει ζωή και έξω από το μπετόν και τα διαμερίσματα. Μέσα στο δάσος βρίσκεται και η Μονή Καισαριανής η οποία χτίστηκε περίπου το 1100, ένα σημαντικό ιστορικό μνημείο, που ανοίγει μια ακόμη πόρτα στη γνώση: στην ιστορία, στην αρχιτεκτονική, στη θρησκευτική παράδοση.

ΙΟ Δ Ά Τ Σ Ό ΪΚ Α Ν Η Θ Α Ν TO ΠΑ (ΚΑΛΛΙΜΆΡΜΑΡΟ) Πόσα παιδιά που μεγαλώνουν στην Αθήνα έχουν πραγματικά σταθεί μπροστά στο Καλλιμάρμαρο και έχουν καταλάβει τι είναι αυτό το εντυπωσιακό μνημείο που βλέπουν κάθε τόσο στον δρόμο ή ακούνε σε ειδήσεις; Μια βόλτα στο Παναθηναϊκό Στάδιο είναι ένας απλός τρόπος για ένα παιδί να γνωρίσει από κοντά ένα κομμάτι της ιστορίας της Αθήνας. Να δει από κοντά το μάρμαρο, τις κερκίδες, τον χώρο όπου κάποτε γίνονταν οι Παναθηναϊκοί Αγώνες και να καταλάβει ότι η ιστορία δεν είναι κάτι νεκρό που υπάρχει μόνο μέσα σε βιβλία, αλλά κάτι που μπορούμε να αγγίξουμε, να περπατήσουμε, να δούμε.

Να μπει μέσα. Να ανέβει στις κερκίδες. Να σταθεί για λίγο στο κέντρο του σταδίου και να κοιτάξει γύρω του. Να δει από εκεί ψηλά τον χώρο, την καμπύλη των κερκίδων, το μάρμαρο, αλλά και την ίδια την πόλη που απλώνεται γύρω του. Μια μικρή αλλαγή θέσης που μπορεί να αλλάξει εντελώς τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον χώρο. Η επίσκεψη αυτή μπορεί να γίνει αφορμή για να μιλήσουμε στα παιδιά για την αρχαία Αθήνα αλλά και τη νεότερη ιστορία. Για να τους εξηγήσουμε τι σημαίνει ένα μνημείο και γιατί έχει αξία να το προστατεύουμε. Και, κυρίως, για να μάθει το παιδί να κοιτάζει την πόλη του με περιέργεια.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

Α Τ Λ Ό Β Α Ι Μ ΣΤΗ ΛΑΪΚΗ ΑΓΟΡΑ Μια βόλτα στη λαϊκή αγορά είναι ένα μικρό μάθημα ζωής – ειδικά για ένα παιδι που είναι έτοιμο να ανακαλύψει τον κόσμο. Πώς φτάνει η τροφή από τη γη και τη θάλασσα στο πιάτο μας; Ποια είναι όλα αυτά τα παράξενα λουλούδια στις γλάστρες; Ποια είναι τα χρώματα φρούτων και λαχανικών που μοιάζοιυν να έχουν χαθεί μέσα στο γκρίζο της πόλης; Ένα παιδί στη λαϊκή βλέπει ότι η ζωή δεν είναι «ασφαλής», πίσω από τέσσερις τοίχους, αλλά ότι πίσω από κάθε πάγκο υπάρχει ένας άνθρωπος που το εισόδημά του εξαρτάται (ακόμη και σήμερα, εν έτει 2026) από τον καιρό. Η βροχή, ο παγετός ή ο καύσωνας δεν επηρεάζουν

μόνο τους παραγωγούς, αλλά και τους πωλήτές, τις τιμές και τελικά το οικογενειακό τραπέζι. Στη λαϊκή το παιδί μαθαίνει και την οικονομία στην πράξη: τι σημαίνει «πόσο κάνει;», τι σημαίνει «έχω μόνο αυτά τα ψιλά;» και τι σημαίνει πραγματικά «ακρίβεια», μια λέξη που ακούει καθημερινά στα ρεπορτάζ. Ταυτόχρονα, συναντά μια μικρή κοινωνία ανθρώπων διαφορετικών ηλικιών και οικονομικών δυνατοτήτων, όπου η αγορά γίνεται με κουβέντα, εμπιστοσύνη και προσωπική επαφή. Γιατί πίσω από κάθε προϊόν υπάρχει ένας άνθρωπος, ένας κόπος και μια ιστορία.

Σ Η Τ Ο Μ Ο Ρ Δ Ο Ζ Ε Π Ν Ο Τ Σ ΑΠΟΣΤΌΛΟΥ ΠΑΎΛΟΥ Σήμερα δε χρειάζεται να πάρεις περισπούδαστο ύφος. Σήμερα έχει βόλτα στο Θησείο. Αρκεί μια παιχνιδιάρικη διάθεση και μάτια ανοιχτά κι είναι όλα γύρω ήδη ένα μικρό μάθημα ιστορίας για τα παιδιά. Ο περίπατος στον πεζόδρομο της Αποστόλου Παύλου, που μας οδηγεί από τον σταθμό του Θησείου στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου, μπορεί να γίνει κανονική εξερεύνηση. Μικροπωλητές απλώνουν στους πάγκους τους κειμήλια, κοσμήματα, παλιά βιβλία, οι μουσικοί του δρόμου λες και δεν κουράζονται ποτέ, ο κόσμος πάει κι έρχεται,

ο Ναός του Ηφαίστου, ο λόφος του Αρείου Πάγου, στα αριστερά η Πνύκα… όλα ανοίγονται μπροστά στα μάτια τους, σαν ζωντανό βιβλίο ιστορίας. Ποιοι περπατούσαν εδώ πριν από 2.500 χρόνια; Σε τι χρειαζόταν ο Άρειος Πάγος; Γιατί χτίζεται ένας ναός σε αυτό το σημείο κι όχι σε άλλο; Συζητάτε. Τα παιδιά παρατηρούν, συγκρίνουν, φαντάζονται και μαθαίνουν βιωματικά. Ένας περίπατος με πολλές στάσεις, πολλά χρώματα και πολλά θέματα συζήτησης. Ένας περίπατος μέσα στην ιστορία. Δοκιμάστε τον!

ΑΠΑΛΟ ΚΙΤΡΙΝΟ Όσο περισσότεροι χώροι ανοίγουν τις πόρτες τους στο βιβλίο, τόσο το καλύτερο για την πόλη και τους ανθρώπους της. Γι’ αυτό αξίζει να τους στηρίζουμε όσο μπορούμε. Το Απαλό Κίτρινο είναι ένας απ’ αυτούς και ήρθε για να μείνει! Σε πείσμα των καιρών, αυτό το βιβλιοπωλείο συνεχίζει το ταξίδι του μέσα στην πόλη με όλο και περισσότερες επιλογές σε βιβλία τα οποία ανανεώνονται καθημερινά, αλλά και με βιβλιοπαρουσιάσεις, bazaar, μεταχειρισμένα βινύλια και τη λέσχη ανάγνωσης που εγκαινιάζεται στα τέλη Σεπτέμβρη. Χτίζεται έτσι ένας κόσμος γύρω από το βιβλίο, με ευαισθησία, προσοχή και ενθουσιασμό. Αντίβαρο στον κόσμο του Διαδικτύου. Συντροφιά και μικρή πράξη αντίστασης στον θόρυβο που επικρατεί γύρω μας. Μιας και ήρθε ο Σεπτέμβρης, στο βιβλιοπωλείο θα βρείτε και γραφική ύλη όπως και εκπαιδευτικά βιβλία.

Λέλας Καραγιάννη 17, Κυψέλη τ.: 694 99 63 649 fb: Απαλό Κίτρινο

LITERATURE

HOUSE

Ι. Δροσοπούλου 67, Κυψέλη (δίπλα στη Φωκίωνος Νέγρη) | Τ.: 210 8230247 www.literature-house.gr Ig: literaturehouse.athens Fb: Literature House

Καλωσήρθατε στο Literature House, όπου η λογοτεχνία, ο καλός καφές και η απόλυτη γατίσια κυριαρχία συναντιούνται. Στα ράφια μας θα βρείτε μια προσεκτικά επιμελημένη συλλογή από πεζογραφία, ποίηση, δοκίμια, αλλά και μεταχειρισμένα βιβλία. Στο πάτωμα, στις καρέκλες, στην αυλή και –κυρίως– πάνω στο βιβλίο που επείγεστε να αγοράσετε, θα βρείτε την Αλεπουδίτσα.

Ως το πραγματικό αφεντικό του μαγαζιού, η Αλεπουδίτσα εφαρμόζει αυστηρούς κανόνες:

01 02 03

Φιλοξενούμε σεμινάρια δημιουργικής γραφής, λέσχες ανάγνωσης και παρουσιάσεις βιβλίων. Μπορείτε να γράφετε ή να συζητάτε ελεύθερα, αρκεί να μην κάνετε φασαρία την ώρα που κοιμάται. Αν καθίσει πάνω στο βιβλίο που διαλέξατε, η πώληση ακυρώνεται προσωρινά. Ανήκει σ’ εκείνη. Αν αποφασίσει να κοιμηθεί στην καρέκλα σας, θα πιείτε τον εσπρέσο σας όρθιοι.

ΒΌΛΤΑ ΠΕΡΆΣΤΕ ΜΙΑ Α ΒΙΒΛΊΑ, ΙΤΙΚΌ ΜΑΣ ΓΙ ΑΠΌ ΤΟ ΣΠ Υ! ΆΔΙΑ. NIAO ΚΑΦΈ ΚΑΙ Χ

ΒΙΒΛΊΑ, ΚΑΦΈΣ ΚΑΙ ΣΕΜΙΝΆΡΙΑ ΣΥΓΓΡΑΦΉΣ. ΥΠΌ ΤΗΝ ΥΨΗΛΉ ΕΠΟΠΤΕΊΑ ΤΗΣ ΑΛΕΠΟΥΔΊΤΣΑΣ

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

Ε Μ Α Ν Χ Ά ΑΝ ΦΤΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ

. . . Ή Χ Ρ Α Ν Η Τ Ό Π Α

Η Σ Υ Ε Δ Ί Α Π Κ Ε Η Ν Α ΕΒΓΑΙΝΕ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ Α Ι Λ Β Ι Β Α Τ Ι Α ΤΑΞΗ Κ ΑΝ ΦΤΙΆΧΝΑΜΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ ΑΠΌ ΤΗΝ ΑΡΧΉ ΘΑ ΠΡΟΣΘΈΤΑΜΕ ΜΑΘΉΜΑΤΑ ΧΡΉΣΙΜΑ, ΠΟΥ ΠΑΤΟΎΝ ΣΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΈΣ ΑΝΆΓΚΕΣ ΚΑΙ ΟΞΎΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΙΚΌΤΗΤΑ, ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΊΑ, ΤΗ ΧΕΙΡΩΝΑΞΊΑ, ΤΗΝ ΚΡΊΣΗ, ΤΗΝ ΕΦΕΥΡΕΤΙΚΌΤΗΤΆ ΤΟΥΣ. ΜΑΘΉΜΑΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΑ ΒΟΗΘΉΣΟΥΝ ΌΧΙ ΜΌΝΟ ΝΑ ΚΑΤΑΛΆΒΟΥΝ ΚΑΛΎΤΕΡΑ ΤΟΝ ΚΌΣΜΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΉΜΗΣ, ΑΛΛΆ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΒΓΆΛΟΥΝ ΠΈΡΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ ΖΩΉ. Η ΓΝΏΣΗ ΔΕΝ ΒΡΊΣΚΕΤΑΙ ΜΌΝΟ ΣΤΑ ΒΙΒΛΊΑ. ΚΡΎΒΕΤΑΙ ΣΕ ΈΝΑΝ ΚΉΠΟ, ΣΕ ΈΝΑ ΞΎΛΟ ΠΟΥ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΥΑΣΤΕΊ, ΣΕ ΈΝΑ ΦΑΓΗΤΌ ΠΟΥ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΤΕΊ, ΣΕ ΚΆΤΙ ΠΟΥ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΣΧΕΔΙΑΣΤΕΊ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΤΕΊ. ΚΙ ΌΜΩΣ, ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΕΣ ΦΟΡΈΣ, ΟΙ ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΙΚΈΣ ΕΡΓΑΣΊΕΣ ΥΠΟΤΙΜΟΎΝΤΑΙ, ΌΠΩΣ ΥΠΟΤΙΜΆΤΑΙ ΚΑΙ Η ΦΑΝΤΑΣΊΑ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΌΣ ΤΡΌΠΟΣ ΜΆΘΗΣΗΣ. ΑΝΤΊ ΛΟΙΠΌΝ ΓΙΑ ΈΝΑ ΣΧΟΛΕΊΟ ΠΟΥ ΜΑΘΑΊΝΕΙ ΜΌΝΟ «ΤΙ», ΑΣ ΦΑΝΤΑΣΤΟΎΜΕ ΈΝΑ ΣΧΟΛΕΊΟ ΠΟΥ ΜΑΘΑΊΝΕΙ ΚΑΙ «ΠΏΣ» ΚΑΙ «ΓΙΑΤΊ».

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

Η ΚΗΠΟΥΡΙΚΉ ΩΣ ΜΆΘΗΜΑ ΥΠΟΜΟΝΉΣ Τα παιδιά σήμερα όλο και περισσότερο απομακρύνονται από τη φύση, από αυτό το πρώτο και τεράστιο σχολείο. Μέσω της κηπουρικής μπορούν να βάλουν τα χέρια τους στο χώμα, να φυτέψουν έναν σπόρο, να τον ποτίσουν και να τον βλέπουν σιγά σιγά να αλλάζει. Να καταλάβουν στην πράξη πώς γεννιέται και μεγαλώνει ένα φυτό. Είναι ένας απλός τρόπος να γνωρίσουν καλύτερα τη φύση, τις διαδικασίες της, αλλά και την ίδια την έννοια της ζωής και της δημιουργίας. Να χρειαστεί να έρθουν σε επαφή με προβλήματα που πρέπει να επιλύσουν, να πάρουν αποφάσεις. Ακόμη και να δουν τελικά ένα φυτό να μην τα καταφέρνει, κι αυτό χρήσιμο είναι.

Πάνω απ’ όλα, όμως, η κηπουρική είναι ένα μάθημα υπομονής. Στη φύση τίποτα δεν γίνεται αμέσως. Φυτεύεις σήμερα έναν σπόρο και δεν μπορείς να περιμένεις να έχεις αύριο ένα μεγάλο φυτό. Χρειάζεται χρόνος, φροντίδα, νερό, προσοχή. Το παιδί μαθαίνει να περιμένει, να παρατηρεί και να επιμένει χωρίς να βλέπει αμέσως το αποτέλεσμα. Να ένα από τα πιο χρήσιμα μαθήματα στη ζωή: ότι κάποια πράγματα δεν μπορούμε να τα βιάσουμε. Χρειάζεται να φροντίζουμε αυτό που θέλουμε να μεγαλώσει. Και ότι, πολλές φορές, η χαρά βρίσκεται όχι μόνο στο αποτέλεσμα, αλλά και στο να βλέπεις κάτι να δημιουργείται λίγο λίγο, μπροστά στα μάτια σου, πόσω μάλλον όταν έχεις συμβάλλει και εσύ σε αυτό.

ΒΑΣΙΚΈΣ ΤΕΧΝΙΚΈΣ ΕΠΙΣΚΕΥΏΝ ΣΤΟ ΣΠΊΤΙ Πόσοι και πόσοι αριστούχοι απόφοιτοι λυκείου ξέρουν να λύνουν μια δύσκολη εξίσωση, αλλά δεν μπορούν να αλλάξουν μια φλάντζα (λαστιχάκι) σε μια βρύση που στάζει; Ωραία και τα μαθηματικά, όμορφη και η φιλολογική ανάλυση ενός ποιήματος, δε λέω, αλλά όχι και να κοιτάμε έντρομοι έναν πίνακα ηλεκτρικού ρεύματος ή δυο ούπα, χωρίς να ξέρουμε τι κάνουν ή τι να τα κάνουμε. Ένα σχολικό μάθημα βασικών επισκευών στο σπίτι δεν θα είχε στόχο να κάνει τα παιδιά υδραυλικούς ή ηλεκτρολόγους. Θα τους μάθαινε, όμως, να μη θεωρούν καταστροφή κάθε μικροβλάβη ή θα τα προετοίμαζε να φροντίζουν σωστά ένα σπίτι. Εν ολίγοις, θα τους πρόσφερε μια κάποια αυτονομία για το μέλλον. Φαντάζομαι, λοιπόν, ένα μάθημα αφιερωμένο στη συναρμολόγηση ενός επίπλου, ένα άλλο στο σωστό κάρφωμα και στερέωμα ενός ραφιού στον τοίχο χωρίς να χτυπηθούν ηλεκτρικά καλώδια, σωλήνες νερού ή αερίου, ένα άλλο αφιερωμένο στις πιθανές βλάβες («Τώρα αυτό το λαμπάκι που βγάζει σπίθες είναι επικίνδυνη βλάβη; Χρειάζεται επαγγελματία ή μπορώ να το αναλάβω και μόνος-η;») και οπωσδήποτε ένα για στοκάρισμα, ξύσιμο και βάψιμο τοίχων, μιας κι αυτές οι εργασίες είναι σαν κρυολόγημα, όλοι κάποια στιγμή πρέπει να τις περάσουμε. Αυτά προτείνω εγώ κι από εδώ και πέρα, για τους εκπαιδευτικούς, sky is the limit!

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΣΚΕΥΕΣ Τι θα γινόταν αν στο μάθημα της Γεωγραφίας, αντί να μαθαίνουμε μια χώρα μόνο από τον χάρτη, να μπορούσαμε να την «επισκεφθούμε» και να τη γνωρίσουμε μέσα από την «καθημερινή» ζωή των κατοίκων της; Αρχικά, φανταστείτε μια τάξη όπου τα παιδιά βρίσκουν τη χώρα στον χάρτη και υπολογίζουν πόσα χιλιόμετρα απέχει από την Ελλάδα. Με ψηφιακούς χάρτες αναζητούν πώς μπορούν να ταξιδέψουν εκεί: με αεροπλάνο, πλοίο ή τρένο και πόση ώρα διαρκεί το ταξίδι. Μετά αρχίζει η εξερεύνηση! Τι τρώνε και τι πίνουν; Ποια προϊόντα παράγουν; Ποια είναι η μουσική, οι γιορτές, οι παραδόσεις και τα έθιμά τους; Τα παιδιά μπορούν να φέρουν στην τάξη ένα χαρακτηριστικό

ΧΕΙΡΩΝΑΚΤΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ

προϊόν ή αντικείμενο της χώρας, να το παρουσιάσουν και, όπου είναι ασφαλές και επιτρέπεται, να δοκιμάσουν ένα παραδοσιακό τρόφιμο. Στη συνέχεια, η τάξη μετατρέπεται σε μια μικρή «χώρα». Με θεατρικό παιχνίδι, μουσική και αυτοσχεδιασμό, τα παιδιά υποδύονται κατοίκους, ταξιδιώτες ή ξεναγούς και παρουσιάζουν όσα ανακάλυψαν. Έτσι, η Γεωγραφία δεν είναι πια αποστήθιση πληροφοριών. Τα παιδιά μαθαίνουν ουσιαστικά πού βρίσκεται μια χώρα, πώς είναι η ζωή εκεί και τι την κάνει ξεχωριστή. Και όταν μια γνώση συνδέεται με εικόνες, ήχους, γεύσεις, κίνηση και προσωπική συμμετοχή, γίνεται εμπειρία. Και μια τέτοια εμπειρία δύσκολα ξεχνιέται.

Πολλοί υποστηρίζουν πως η χειρωνακτική εργασία θα εξαφανιστεί λόγο της τεχνολογικής εξέλιξης. Αυτή η υπόθεση εργασίας δεν είναι τωρινή. Η εργασία με τα χέρια πρώτα απαξιώθηκε στα μυαλά των ανθρώπων, αλλά καθόλου δεν έπαψε να υπάρχει. Απαξιώθηκε μιας και προβλήθηκε μόνο ένα είδος της, αυτή του εργοστασιακού εργάτη, που ακολουθεί τον ρυθμό της αυτοματοποιημένης μηχανής. Αυτή, ναι, μπορεί να χαθεί και ναι είναι μια εργασία χωρίς σκέψη, δημιουργία και ιδιαίτερα επίπονη για το σώμα αλλά και το μυαλό. Η χειρωνακτική εργασία όμως, με την έννοια του τεχνίτη, όχι μόνο δεν έχει καταργηθεί αλλά είναι και περιζήτητη. Και είναι αδύνατον να αντικατασταθεί από τα ρομπότ. Στα σχολεία έχει σημασία να διδάσκεται η ιστορικότητα της χρησιμοποίησης των χεριών και του μυαλού, μέσω εργαλείων στην εξέλιξη του ανθρώπου και των κοινωνιών του. Αυτή η εξέλιξη τους έκανες πιο ικανούς, πιο έξυπνους, πιο αποτελεσματικούς. Να γίνει κατανοητό πως μια κοινωνία που θα βασίζεται μόνο στις μηχανές είναι αδύνατον να σταθεί, αλλά και αν δημιουργηθεί θα είναι μια κοινωνία φτωχή, δυστοπική, θλιβερή. Υπάρχει η ζωντανή (χέρια, μυαλό, άνθρωπος) και η νεκρή (μηχανές, εργαλεία) εργασία. Είστε σίγουροι ότι πρέπει τα παιδιά μας να μαθαίνουν, όπως προστάζει το μεταμοντέρνο σχέδιο, πως η λύτρωση είναι περισσότερη νεκρή εργασία;

ΆΜΠΕΛΟΣ ΒΟΧΑΪΚΟΎ Στον Βοχαϊκό Κορινθίας, μόλις 50 λεπτά από την Αθήνα, η Φάρμα Άμπελος Βοχαϊκού προσφέρει στα παιδιά μια ευκαιρία να μάθουν και έξω από την τάξη, ευχάριστα και βιωματικά. Εκεί, τους περιμένουν άλογα, πόνι, γαϊδουράκια, κατσίκες, λάμα, φασιανοί και ένα σωρό άλλα πλάσματα που ίσως δεν θα συναντούσαν ποτέ στην καθημερινότητά τους. Μέσα από την επαφή μαζί τους και τις ξεναγήσεις, ανακαλύπτουν πώς ζουν και τι χρειάζονται τα ζώα, ενώ μαθαίνουν στην πράξη την αξία της φροντίδας, του σεβασμού και της ενσυναίσθησης. Πολλοί από τους κατοίκους της φάρμας είναι μάλιστα ζώα που διασώθηκαν και αυτό ίσως να είναι και το πιο σημαντικό μάθημα για τα παιδιά, ότι κάθε ζωή αξίζει την ευτυχία. Στην Άμπελο Βοχαϊκού, η φύση γίνεται τάξη και κάθε μικρή επαφή ένα μεγάλο μάθημα ζωής. Σάββατο & Κυριακή: 10:00-18:00 Τηλέφωνο κρατήσεων: 693 67 21 917 ή online www.ampelosvochaikou.gr fb: Ampelos Vochaikou ig: ampelos_vochaikou

ΞΕΝΕΣ ΓΛΏΣΣΕΣ

56 χρόνια εμπειρίας, το know how στην εκπαίδευση!

www.salevris.gr ΑΓΊΩΝ ΠΆΝΤΩΝ 32, ΚΑΛΛΙΘΈΑ | Τ. 2109584001 ΑΧΙΛΛΈΩΣ 80, ΚΑΛΛΙΘΈΑ | Τ. 2109422102 ΑΡΑΠΆΚΗ 1 & ΧΑΡΟΚΌΠΟΥ, ΚΑΛΛΙΘΈΑ | Τ. 2109536261 Email: info@salevris.gr

ΑΓΓΛΙΚΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΓΕΡΜΑΝΙΚΑ ΙΣΠΑΝΙΚΑ ΡΩΣΙΚΑ Τμήματα παιδικά & ενηλίκων On line ή δια ζώσης • • • • • •

Υπηρεσίες υψηλού επιπέδου Εξειδικευμένοι καθηγητές Ευέλικτα προγράμματα Προώθηση άριστων μαθητών Σύμπτυξη τάξεων Συμπυκνωμένη γνώση

ΜΕΛΕΤΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ Ξεκινάμε από το Άλφα και φτάνουμε στο ΆΡΙΣΤΑ!

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΈΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΌ ΜΆΘΗΜΑ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΊΟ ΑΥΤΟΚΙΝΉΤΟΥ γράφει η Θηρεσία Παραμυθιώτη Διευθύντρια Ε.Μ.Α.

Για ένα παιδί, η επίσκεψη στο Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου ξεκινά με τον ενθουσιασμό που προκαλεί η εικόνα ενός εντυπωσιακού αυτοκινήτου και εξελίσσεται σε μια συναρπαστική εκπαιδευτική εμπειρία, που κεντρίζει την περιέργεια και του δίνει την ευκαιρία να γνωρίσει την ιστορία και την εξέλιξη της αυτοκίνησης με έναν διαφορετικό τρόπο. Μέσα από τα εκθέματα διαφορετικών εποχών, οι μικροί επισκέπτες ταξιδεύουν στον χρόνο και ανακαλύπτουν πώς εξελίχθηκαν το αυτοκίνητο, η τεχνολογία και ο σχεδιασμός. Παρατηρούν τις αλλαγές, συγκρίνουν το χθες με το σήμερα και αντιλαμβάνονται, με έναν άμεσο και βιωματικό τρόπο, πώς η ανθρώπινη δημιουργικότητα και η εξέλιξη της τεχνολογίας μπορούν να αλλάξουν την καθημερινή ζωή. Παράλληλα, η επίσκεψη αποκτά μια ακόμη πιο ουσιαστική διάσταση μέσα από την εκπαίδευση στην οδική ασφάλεια. Τα εγκεκριμένα από το Υπουργείο Παιδείας εκπαιδευτικά προγράμματα του Μουσείου φέρνουν τα παιδιά σε επαφή με βασικές αρχές κυκλοφοριακής αγωγής μέσα από βιωματικές δράσεις και διαδραστικό παιχνίδι, καλλιεργώντας την προσοχή, την υπευθυνότητα και τον σεβασμό προς την ανθρώπινη ζωή. Με αυτόν τον τρόπο, η επίσκεψη στο Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου συνδυάζει τη μάθηση και την ψυχαγωγία με την εκπαίδευση, προσφέροντας στα παιδιά μια ολοκληρωμένη εμπειρία που διευρύνει τις γνώσεις τους και τα βοηθά να κατανοήσουν καλύτερα τόσο την εξέλιξη της αυτοκίνησης όσο και τη σημασία της υπεύθυνης συμπεριφοράς στον δρόμο.

Εκεί όπου το αυτοκίνητο γίνεται πολιτισμός www.hellenicmotormuseum.gr Νέα σχολική χρονιά, νέες εμπειρίες, νέες αφορμές για μάθηση! Στο Ελληνικό Μουσείο Αυτοκινήτου, η ιστορία, η τεχνολογία και η εκπαίδευση συναντιούνται σε μια διαφορετική, συναρπαστική εμπειρία. Μέσα από ειδικά σχεδιασμένα εκπαιδευτικά προγράμματα, οι μαθητές ανακαλύπτουν τον κόσμο του αυτοκινήτου, γνωρίζουν την εξέλιξη της τεχνολογίας και μαθαίνουν με βιωματικό τρόπο τις αρχές της οδικής ασφάλειας και της υπεύθυνης συμπεριφοράς στον δρόμο. Γιατί η μάθηση δεν περιορίζεται στην τάξη! Αυτή τη σχολική χρονιά, δώστε στα παιδιά (αλλά και στους μεγάλους!) την ευκαιρία να εξερευνήσουν, να συμμετάσχουν και να μάθουν… οδηγώντας τη γνώση ένα βήμα πιο πέρα!

3ης Σεπτεμβρίου 78, Αθήνα | Τ.: 210 8816187

Hellenic Motor Museum

hellenicmotormuseum

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΠΏΣ ΜΑΘΑΊΝΕΙ Ο ΕΓΚΈΦΑΛΟΣ ΚΑΙ ΠΏΣ ΠΡΟΣΠΑΘΟΎΜΕ ΝΑ ΜΆΘΟΥΜΕ ΕΜΕΊΣ Αναρωτιέμαι κάθε πότε οι σχολές παιδαγωγικών επαγγελμάτων ενημερώνουν τη διδασκαλία τους ανάλογα με τις εξελίξεις των νευροεπιστημών ή των κοινωνικών επιστημών σχετικά με τη μάθηση.

θα συμβεί και συγκρίνει αυτό που περίμενε με αυτό που συνέβη. Η διαφορά ανάμεσα στα δύο είναι το λεγόμενο σήμα σφάλματος πρόβλεψης και είναι ένας από τους βασικούς τρόπους με τους οποίους μαθαίνουμε.

Θυμάμαι ότι όταν πηγαίναμε εμείς σχολείο η μάθηση βασιζόταν κυρίως στην παθητική ακρόαση, με ενεργητικό διάλογο μόνο από μερικούς εμπνευσμένους καθηγητές.

Ένας από τους βασικούς αγγελιαφόρους αυτού του σήματος είναι η ντοπαμίνη. Μια μελέτη στο Nature το 2025 παρακολούθησε νεαρούς σπίνους καθώς μάθαιναν το τραγούδι τους. Όταν μια προσπάθεια πλησίαζε περισσότερο το τραγούδι των ενηλίκων η δραστηριότητα ντοπαμίνης αυξανόταν. Όταν απομακρυνόταν, μειωνόταν. Το σήμα έδειχνε αν η νέα προσπάθεια ήταν καλύτερη ή χειρότερη από τις προηγούμενες.

Αργότερα έμαθα για την «πυραμίδα της μάθησης», η οποία ισχυρίζεται ότι από μια διάλεξη συγκρατούμε μόνο το 5% της πληροφορίας ενώ όταν διδάσκουμε κάτι σε άλλους φτάνουμε στο 90%. Η πυραμίδα αποδείχθηκε μύθος, καθώς τα νούμερα δεν βασίζονται σε στοιχεία, η ιδέα ωστόσο πίσω από αυτήν είναι σωστή. Η ενεργητική μάθηση αποδίδει καλύτερα από την παθητική ακρόαση και ξέρουμε ότι θυμόμαστε καλύτερα κάτι όταν προσπαθούμε να το ανακαλέσουμε μόνοι μας. Όταν φέρνουμε μια πληροφορία ξανά στο μυαλό μας ενεργοποιείται μέρος του δικτύου που συμμετείχε όταν τη μάθαμε και έτσι η ανάμνηση κατά κάποιον τρόπο «ξαναφτιάχνεται» και μπορεί να γίνει πιο σταθερή. Επίσης θυμόμαστε κάτι καλά όταν διαψεύδει απότομα αυτό που περιμέναμε, μας ξαφνιάζει. Σε μια διάλεξη στις θεωρίες της μάθησης στην Ψυχιατρική, ένας καθηγητής είχε πει «Αν τώρα αρχίσω να αιωρούμαι δεν θα το ξεχάσετε ποτέ». Ο εγκέφαλος ξοδεύει μπόλικη ενέργεια προσπαθώντας να προβλέψει τι

Η ντοπαμίνη όμως φαίνεται να επηρεάζεται και από κάτι ακόμα: τον χρόνο. Και ίσως όχι όπως περιμέναμε. Σε μια μελέτη που δημοσιεύθηκε φέτος στο Nature Neuroscience, οι ερευνητές εκπαίδευσαν ποντίκια να συνδέουν έναν ήχο με μια ανταμοιβή. Στη μία ομάδα ο ήχος επαναλαμβανόταν περίπου κάθε λεπτό. Στην άλλη κάθε δέκα λεπτά. Θα περίμενε κανείς ότι η πρώτη ομάδα, έχοντας περισσότερες επαναλήψεις, θα μάθαινε γρηγορότερα. Και όμως τα ποντίκια που περίμεναν δέκα λεπτά χρειάστηκαν περίπου εννέα δοκιμές για να μάθουν. Εκείνα που δοκιμάζονταν κάθε λεπτό χρειάστηκαν περίπου ενενήντα. Ο πραγματικός χρόνος που χρειάστηκαν ήταν περίπου ίδιος. Ήταν σαν οι εννέα από τις δέκα επιπλέον επαναλήψεις να μην προσέφεραν σχεδόν τίποτα.

γράφει o Αντώνης Τσιώνης Ψυχίατρος, ψυχοθεραπευτής

Το ίδιο φάνηκε και στην ντοπαμίνη. Το σήμα της προσδοκίας της ανταμοιβής εμφανιζόταν με πολύ λιγότερες δοκιμές όταν αυτές απείχαν περισσότερο. Ο εγκέφαλος λοιπόν δεν φαίνεται να μετρά απλώς επαναλήψεις, αλλά θέλει και τον χρόνο του. Δεν μπορούμε να μεταφέρουμε αυτούσιο ένα πείραμα από τα ποντικάκια στο σχολικό διάβασμα. Τα ευρήματα ταιριάζουν όμως με ένα παλιότερο και σταθερό εύρημα της ψυχολογίας: οι επαναλήψεις, μοιρασμένες στον χρόνο, συνήθως αξίζουν περισσότερο από τον ίδιο αριθμό επαναλήψεων τη μία μετά την άλλη. Υπάρχουν βέβαια και πράγματα που μαθαίνουμε χωρίς επανάληψη. Μεγάλα, εντυπωσιακά ή τραυματικά. Για παράδειγμα ο καθηγητής που ίπταται ή το να ακουμπήσεις μία φορά ένα καυτό μάτι κουζίνας. Ο εγκέφαλος δεν μαθαίνει όλα τα πράγματα με τον ίδιο τρόπο. Αν κάτι ενώνει όλα αυτά είναι ότι ο εγκέφαλος μαθαίνει πολύ λιγότερο παθητικά απ’ όσο ήταν οργανωμένο το σχολείο που θυμάμαι. Θέλει ανάκληση, προσπάθεια, λάθη, εκπλήξεις, χρόνο και ύπνο. Τον ύπνο θα τον πιάσουμε άλλη φορά. Ίσως, λοιπόν, μια καλή τάξη να μην είναι εκείνη όπου ο καθηγητής κατάφερε να τα πει όλα. Ίσως είναι εκείνη όπου οι μαθητές αναγκάστηκαν να προβλέψουν, να θυμηθούν, να απαντήσουν, να κάνουν και να κάνουν λάθος και στο τέλος να μπορούν να εξηγήσουν μόνοι τους τι έμαθαν.

ΤΩΝ ΞΕΧΑΣΜΕΝΩΝ

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΩΝ

Κάποτε ήταν απαραίτητα. Σήμερα μοιάζουν σχεδόν εξωτικά. Αντικείμενα που σημάδεψαν την καθημερινότητά μας, πριν εξαφανιστούν αθόρυβα από τη ζωή μας. Το καρμπόν, η κασέτα, το σταθερό τηλέφωνο και άλλα μικρά «απολιθώματα» μιας άλλης εποχής επιστρέφουν για λίγο στο μουσείο των αναμνήσεών μας.

ΚΑΡΜΠΌΝ ΦΑΞ

Έστελνε ένα χαρτί από τη μία άκρη της πόλης στην άλλη, περνώντας μέσα από μια τηλεφωνική γραμμή. Κάποτε θεωρούταν τεχνολογικό θαύμα.

ΒΙΝΤΕΟΚΑΣΈΤΑ VHS

Ένα ογκώδες μαύρο αντικείμενο, σαν τούβλο. Την έβαζες στο βίντεο, έβλεπες την ταινία και μετά την επέστρεφες στο περιβόητο video club!

Πριν το copy-paste υπήρχε το καρμπόν! Ένα μαύρο, λεπτεπίλεπτο φύλλο ανάμεσα σε δύο σελίδες και ό,τι έγραφες στη μία σελίδα εμφανιζόταν και στην άλλη. Μαγεία!

ΚΑΣΈΤΑ

ΣΤΑΘΕΡΌ ΤΗΛΈΦΩΝΟ

Ένα τηλέφωνο που δεν το έπαιρνες μαζί σου, ήξερες πάντα πού θα το βρεις, όλοι στο σπίτι άκουγαν τις συνομιλίες των άλλων και πολλοί τσακωμοί με αφορμή αυτή τη συσκευή που τραβάει τον δρόμο της προς το Πάνθεο των ξεχασμένων αντικειμένων.

WALKMAN

ΓΡΑΦΟΜΗΧΑΝΉ

Βαριά χτυπήματα στα γράμματα, χωρίς delete. Ένα λάθος γράμμα μπορούσε να μείνει για πάντα εκεί ή να σε αναγκάσει να ξεκινήσεις απ’ την αρχή.

Η μουσική έγινε προσωπική υπόθεση. Ακουστικά, η κασέτα που είπαμε παραπάνω εντός του, και πολλά: «Μη μου μιλάς, ακούω μουσική».

Την αντέγραφες (έγραφες τραγούδια και από το ραδιόφωνο ξεροσταλιάζοντας μέχρι να ακούσεις αυτό που σου αρέσει και σχεδόν πάντα έχανες στο γράψιμο κάποια δευτερόλεπτα της αρχής), την αντάλλασσες, έγραφες πάνω της το περιεχόμενο με μαρκαδόρο και αν κολλούσε, έπιανες το μολύβι.

DISCMAN

Το πρώτο πραγματικά φορητό CD player. Το έβαζες στην τσάντα και προσευχόσουν να μη χοροπηδήσει πολύ, γιατί το CD θα πήδαγε μαζί του.

Σ Α Τ Ν Ο Ν Ω Λ Α Γ Ε Μ

ΑΝΑΜΕΣΑ

Σ Υ Ο Μ Σ Ο Κ ΣΕ ΔΥΟ εκπαίδευση και πραγματική ζωή

Σ Α Τ Ν Ο Ν Ι Α Γ Β ΜΠΑΙΝΟ ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ « ΖΩΗ»

ΖΟΎΜΕ ΑΝΆΜΕΣΑ ΣΕ ΔΎΟ ΚΌΣΜΟΥΣ: ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌ ΚΑΙ ΕΚΕΊΝΟΝ ΠΟΥ ΧΩΡΆΕΙ ΣΕ ΜΙΑ ΦΩΤΕΙΝΉ ΟΘΌΝΗ. ΓΙΑ ΈΝΑ ΠΑΙΔΊ Η ΑΔΙΆΚΟΠΗ ΕΠΑΦΉ ΜΕ ΤΟ ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ, ΤΑ SOCIAL MEDIA ΚΑΙ ΤΙΣ ΟΘΌΝΕΣ ΜΠΟΡΕΊ ΕΎΚΟΛΑ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΕΞΆΡΤΗΣΗ, ΚΑΙ ΌΣΟ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ ΧΡΌΝΟ ΠΕΡΝΆ ΕΚΕΊ, ΤΌΣΟ ΛΙΓΌΤΕΡΟ ΧΡΌΝΟ ΜΈΝΕΙ ΓΙΑ ΠΑΙΧΝΊΔΙ, ΚΊΝΗΣΗ, ΣΥΖΉΤΗΣΗ, ΠΑΡΑΤΉΡΗΣΗ, ΦΑΝΤΑΣΊΑ ΚΑΙ ΕΠΑΦΉ ΜΕ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌ ΚΌΣΜΟ. ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ, ΤΑ ΟΠΟΊΑ ΑΚΌΜΗ ΔΙΑΜΟΡΦΏΝΟΥΝ ΤΟΝ ΤΡΌΠΟ ΜΕ ΤΟΝ ΟΠΟΊΟ ΣΚΈΦΤΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΤΙΛΑΜΒΆΝΟΝΤΑΙ ΌΣΑ ΣΥΜΒΑΊΝΟΥΝ ΓΎΡΩ ΤΟΥΣ, ΧΡΕΙΆΖΟΝΤΑΙ ΥΓΙΉ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ ΕΡΕΘΊΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΆΠΤΥΞΉ ΤΟΥΣ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΔΏΣΕΙ ΈΝΑΣ ΑΛΓΌΡΙΘΜΟΣ. ΧΡΕΙΆΖΟΝΤΑΙ ΤΗ ΓΡΑΦΉ ΤΟ ΧΈΡΙ, ΝΑ ΒΑΡΙΟΎΝΤΑΙ, ΝΑ ΚΆΝΟΥΝ ΛΆΘΗ, ΝΑ ΚΟΙΤΟΎΝ ΓΎΡΩ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΑΝΑΚΑΛΎΠΤΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΚΈΦΤΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΌ ΤΟΥΣ ΜΥΑΛΌ. ΟΙ ΕΠΙΠΤΏΣΕΙΣ ΑΠΌ ΤΟ ΦΑΙΝΌΜΕΝΟ ΑΥΤΌ ΤΟ ΟΠΟΊΟ ΈΧΕΙ ΠΆΡΕΙ ΤΗ ΜΟΡΦΉ ΠΑΝΔΗΜΊΑΣ, ΕΊΝΑΙ ΉΔΗ ΕΔΏ. ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΊ ΈΧΟΥΝ ΠΑΡΑΤΗΡΉΣΕΙ ΤΑ ΕΞΉΣ: ΣΤΗΝ ΤΆΞΗ ΕΊΝΑΙ ΝΕΥΡΙΚΆ, ΔΙΑΘΈΤΟΥΝ ΌΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΌΤΕΡΕΣ ΑΠΤΙΚΈΣ ΙΚΑΝΌΤΗΤΕΣ, Η ΑΠΌΔΟΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΏΝ ΜΕΙΏΝΕΤΑΙ ΣΤΑΘΕΡΆ, ΧΆΝΟΥΝ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΈΡΟΝ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΑ ΒΙΒΛΊΑ, ΑΠΟΣΠΏΝΤΑΙ ΣΥΧΝΆ ΑΠΌ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΚΆΝΟΥΝ, ΑΠΟΞΕΝΏΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΆ ΑΚΌΜΗ. ΑΝΆΜΕΣΑ ΣΕ ΑΥΤΟΎΣ ΤΟΥΣ ΔΎΟ ΚΌΣΜΟΥΣ, ΛΟΙΠΌΝ, ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΊΣΟΥΜΕ ΜΕ ΠΟΙΑ ΠΛΕΥΡΆ ΘΈΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΊΜΑΣΤΕ.

ΙΚ ΑΝ ΠΙΑ

ΜΕΊΝΟΥΜΕ

ΕΝΑ ΔΑΧΤΥΛΟ; Κάποτε είχαμε ουρές για να ανεβαίνουμε στα δέντρα ή τουλάχιστον έτσι λέει ο Δαρβίνος. Κάποτε είχαμε και φρονιμίτες. Δεν ξέρω ακριβώς σε τι χρησίμευαν, ξέρω όμως ότι εγώ έχω πληρώσει 600 ευρώ για να τους βγάλω (και μου μένει άλλος ένας). Σε κάθε περίπτωση, αν ισχύει η εξελικτική θεωρία, εμείς πλέον δεν έχουμε ουρά και φρονιμίτες γιατί δεν τα έχουμε πια ανάγκη. Τη σήμερον, έχουμε δέκα δάχτυλα. Για να πιάνουμε, να νιώθουμε, να γράφουμε, να πιανόμαστε χεράκι χεράκι, να πληκτρολογούμε –εμπρός, καλή μου γραφομηχανή, εμπρός καλό μου πληκτρολόγιο– να κουμπώνουμε, να δείχνουμε, να δημιουργούμε. Και, κυρίως, για να κρατάμε το κινητό. Και όταν όλα θα γίνονται από το κινητό, τι θα απογίνουν τα δάχτυλά μας; Τώρα που σκρολάρουμε όλη μέρα, μή-

ΑΝ ΒΕΒΑΙΑ ΜΠΟΥΝ ΌΛΑ ΣΕ ΦΩΝΗΤΙΚΈΣ ΕΝΤΟΛΈΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΈΧΟΥΜΕ ΚΑΝΈΝΑ ΑΠΟΛΎΤΩΣ ΔΆΧΤΥΛΟ. ΧΜ. ΤΌΤΕ ΘΑ ΕΊΜΑΣΤΕ ΟΙ ΑΔΆΧΤΥΛΟΙ.

Ε Μ Ο Ν ΜΌ

πως στο μέλλον θα μας μείνει μόνο ο αντίχειρας; Ο δείκτης; Ή, στην καλύτερη περίπτωση, και τα δύο; Με έναν αντίχειρα θα μπορούμε να κάνουμε scroll, like, swipe και skip. Με έναν δείκτη θα μπορούμε να δείχνουμε, να πατάμε κουμπιά και να λέμε «εκεί!» χωρίς να μιλάμε. Με δείκτη και αντίχειρα, όμως, μπορούμε να κάνουμε πολύ περισσότερα: να πιάνουμε ένα μανταλάκι και να το βάζουμε στην απλώστρα, να ανοίγουμε ένα βιβλίο, να δένουμε τα κορδόνια μας, να κρατιόμαστε δαχτυλάκι δαχτυλάκι. Μπορεί η εξέλιξη να μας αφήσει τελικά με δύο δάχτυλα. Ας ελπίσουμε μόνο να θυμόμαστε ακόμα τι μπορούμε να κάνουμε με τα υπόλοιπα οκτώ.

ΤΏΡΑ ΘΥΜΉΘΗΚΑ ΕΚΕΊΝΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΊΑ ΤΟΥ ΤΖΈΙΜΣ ΜΠΟΝΤ. Ο ΧΡΥΣΟΔΆΚΤΥΛΟΣ ΝΟΜΊΖΩ. ΛΈΤΕ ΑΝ ΜΕΊΝΟΥΜΕ ΜΕ ΈΝΑ ΔΆΧΤΥΛΟ, ΝΑ ΦΤΙΆΧΝΟΥΜΕ ΧΡΥΣΌ ΜΕ Ό,ΤΙ ΑΓΓΊΖΟΥΜΕ ΌΠΩΣ Ο ΜΉΔΑΣ;

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΑΣ ΣΤΑΜΑΤΉΣΟΥΜΕ ΝΑ ΣΚΡΟΛΆΡΟΥΜΕ ΓΙΑΤΊ ΜΕ ΤΗΝ ΑΠΏΛΕΙΑ ΤΩΝ ΔΑΧΤΎΛΩΝ ΘΑ ΧΆΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΆΤΙ ΠΟΛΎ ΣΗΜΑΝΤΙΚΌΤΕΡΟ. ΤΗ ΜΟΎΤΖΑ.

ΣΚΑΚΙ

ΡΟΜΠΟΤΙΚΗ

για παιδιά & ενήλικες όλων των επιπέδων

για παιδιά 4-15 ετών

Τα παιδιά ανακαλύπτουν τη Ρομποτική και τον Προγραμματισμό μέσα από κατασκευές, πειραματισμό και παιχνίδι. Αναπτύσσουν δημιουργικότητα, λογική και κριτική σκέψη και δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων, μαθαίνοντας να σχεδιάζουν, να κατασκευάζουν και να προγραμματίζουν τις δικές τους δημιουργίες.

Το σκάκι καλλιεργεί τη συγκέντρωση, τη στρατηγική σκέψη και τη δημιουργικότητα. Μαθήματα για παιδιά και ενήλικες, από αρχάριους έως προχωρημένους, με οργανωμένο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, έμπειρους προπονητές και δυνατότητα συμμετοχής σε αγώνες και τουρνουά.

Ακαδημία Σκάκι Νέου Ψυχικού

Σκακιστική Σχολή Αμπελοκήπων

Σκακιστικός Όμιλος Γαλατσίου

Νέο Ψυχικό Ξενοπούλου 13 psychikochess.gr

Αμπελόκηποι Γερασίμου Κούπα 30 ampelokipoichess.gr

Γαλάτσι Πανδώρας 30 galatsichess.gr

Διαδικτυακά μαθήματα σκάκι: akadimiaskaki.gr

Αμπελόκηποι Γερασίμου Κούπα 30 ekpaideutikirobotiki.gr

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ – ΕΓΓΡΑΦΕΣ

ΝΈΟ ΨΥΧΙΚΌ

ΑΜΠΕΛΌΚΗΠΟΙ

ΓΑΛΆΤΣΙ

697 722 0309

Γαλάτσι Πανδώρας 30 robomasters.gr

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΣΤΕΡΕΌΤΥΠΑ & ΚΟΙΝΟΤΟΠΊΕΣ ΓΎΡΩ ΑΠΌ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΉ ΧΡΉΣΗ ΟΘΟΝΏΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΛΟΉΓΗΣΗ ΠΑΙΔΙΏΝ ΣΤΟ ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ γράφει η Ευγενία Σαρηγιαννίδη Επ. Διευθύντρια Δικτύου Psy Counsellors, Ψυχολόγος, MSc

Τα τελευταία χρόνια η πολύωρη έκθεση των παιδιών στις οθόνες και οι συνέπειές της μοιάζει να ανησυχεί όλο και περισσότερο γονείς και κηδεμόνες, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που οι κυβερνήσεις (μεταξύ των οποίων και η ελληνική) να αισθάνονται την ανάγκη να απαντήσουν σε αυτές τις «ανησυχίες» με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου με σκοπό, όπως υποτίθεται, τον έλεγχο της χρήσης του διαδικτύου από την πλευρά των ανηλίκων. Όπως όμως οι περισσότερες συζητήσεις και οι δημόσιοι διάλογοι έτσι και αυτή, παρότι είναι καθοριστικής σημασίας γιατί αφορά ζητήματα της ανάπτυξης της σκέψης των παιδιών, της κοινωνικοποίησης, της οικοδόμησης της προσωπικότητας κ.λπ. γίνεται, όπως και οι υπόλοιπες, προσχηματικά με στερεότυπα επιχειρήματα και κοινοτοπίες, με μισές αλήθειες, με επιφανειακά ευχολόγια και νομοθετικά ημίμετρα «για τα μάτια του κόσμου» ή ακόμα με προσχηματικές και εν μέρει ανεφάρμοστες, μη ρεαλιστικές απαγορεύσεις. Δεν θα υπεισέρθουμε περισσότερο σε αυτά τα ζητήματα, διότι θα ξέφευγε των στόχων του παρόντος άρθρου. Μπορούν άλλωστε όσοι ενδιαφέρονται να ανατρέξουν σε παλιότερες δημοσιεύσεις. Όμως θα επιχειρήσουμε να επικεντρωθούμε σε σημεία που στοιχειοθετούν τις προσχηματικές συζητήσεις αναφορικά με το εν λόγω ζήτημα, ώστε να αναδειχθεί η ανάγκη η ίδια η κοινωνία αναστοχαζόμενη πάνω στα κακώς κείμενα της, να λάβει μέτρα αλλαγής μοντέλου διαχείρισης μιας συμπεριφοράς (χρήση διαδικτύου) που εξελίσσεται σε ψυχοκοινωνική παθογένεια (εθισμός) για όλο και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού. Καταρχάς, ας αναρωτηθούμε, πως απασχολούνταν τα παιδιά πριν υπάρξουν τα smartphones, τα tablet και οι Η/Υ; Οι σημερινοί φροντιστές ανηλίκων, ζώντας στο αέναο παρόν της εκάστοτε μόδας και του ανάλογου lifestyle, μοιάζουν να έχουν ξεχάσει τι έκανε κάποιος επί παραδείγματι με το παιδί στο αεροπλάνο ή στο πλοίο, πριν υπάρξουν σε ευρεία χρήση τα κινητά και τα τάμπλετ. Μοιάζουν να μην θυμούνται πώς

απασχολούσαν οι γονείς τα παιδιά στην ταβέρνα ή στην καφετέρια. Μοιάζει να τους φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολο κάτι που πριν κάποια χρόνια θεωρείτο αυτονόητο, δηλαδή να βρει κάτι να παίξει μόνο του ή με άλλα παιδιά, χωρίς να χρειαστεί ο γονιός, με την πρώτη δυσαρέσκεια, να το ακινητοποιήσει ψυχοδιανοητικά και σωματικά μπροστά σε μια οθόνη. Γιατί δεν πρέπει να δυσαρεστηθεί ένα παιδί, να βαρεθεί η ακόμα και να κλάψει; Για να ευθυμήσουμε, ας θυμηθούμε πως κάποτε, όπου τα μπουζούκια δεν έκλειναν ποτέ, μέχρι και εκεί έβλεπες παιδιά – λίγο να χορεύουν, λίγο να κοιμούνται, λίγο να βαριούνται, αλλά όχι να εγκλωβίζονται στην αποβλακωμένη συνθήκη αποκοπής από την πραγματικότητα της υπόλοιπης κοινωνίας στην οποία καλούνται να ζήσουν, ν’ ανατραφούν και να μεγαλώσουν. «Μα δεν κάθονται τα παιδιά! Όπου και αν τα πάρεις αν δεν τους δώσεις κινητό, δεν κάθονται!», αναφωνούν οι σημερινοί γονείς, ξεχνώντας πως κι αυτοί κάποτε υπήρξαν παιδιά και «κάπως κάθονταν»… Παράλληλα, στο δημόσιο λόγο επικρατούν επί του θέματος δυο «μισές αλήθειες» που συνδέονται με την εργασιακή και οικονομική κατάσταση των γονέων: α) Οι γονείς εγκαταλείπουν τα παιδιά στις οθόνες γιατί είναι ο πιο οικονομικός τρόπος διασκέδασης. Ως προς αυτό το επιχείρημα ας διερωτηθούμε: Αφού λοιπόν οι γονείς είναι, όπως υποτίθεται, άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι, γιατί δεν προσφέρουν οι ίδιοι κάποιο πιο ποιοτικό τρόπο διασκέδασης στα παιδιά; Παιχνίδι στο σπίτι, ανταλλαγές επισκέψεων σε σπίτια φίλων, κουβέντα, επίσκεψη στο πλησιέστερο πάρκο, στην παιδική χαρά ή στην πλατεία, μαγείρεμα από κοινού, οικιακές εργασίες «σαν παιχνίδι» είναι δραστηριότητες οι οποίες δεν κοστίζουν καθόλου και θα μπορούσαν να συνδυαστούν με την καθημερινότητα της οικογένειας του παιδιού. Αντίθετα, το στενά οικονομίστικο επιχείρημα ανατρέπεται όταν σκεφτούμε πως αυτές τις ακριβές συσκευές, τις συνδέσεις

στο internet, τα δεδομένα, τις συνδρομητικές τηλεοράσεις, τις κάρτες για τα online παιχνίδια, τις κονσόλες, τα play, τα xbox κ.λπ. κάποιος τα πληρώνει. Και προφανώς όχι το ίδιο το παιδί μαζεύοντας χρήματα από το πλησιέστερο στο σπίτι του φανάρι, καθαρίζοντας τζάμια, ούτε από τον μισθό που λαμβάνει στα πλαίσια της παιδικής εργασίας. Γιατί μέσα σε όλα τα επιχειρήματα, που διαμείβονται από μη ειδικούς, αλλά και από ειδικούς, όπως υπαινιχθήκαμε και παραπάνω, είναι πως οι οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα αφήνουν τα παιδιά τους να διασκεδάζουν με οθόνες γιατί είναι ο πιο φθηνός τρόπος. «Ο πιο εύκολος ναι!», θα διευκρινίζαμε, ο πιο οικονομικός όχι. β) Οι γονείς εγκαταλείπουν τα παιδιά τους σε οθόνες-νταντάδες, επειδή δουλεύουν πάρα πολλές ώρες και έχουν πολλές υποχρεώσεις. Το επιχείρημα της πολύωρης εργασίας των γονέων και της εγκατάλειψης των παιδιών μπροστά σε οθόνες νταντάδες κάποιες από αυτές τις ώρες θα μπορούσε να είναι εύλογο, υπό την προϋπόθεση πως αυτά τα παιδιά είναι μόνα στο σπίτι μπροστά σε οθόνες καθόλη τη διάρκεια που οι γονείς δουλεύουν. Όμως αυτό το επιχείρημα, τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν συμβαίνει σε ηλικίες κάτω των 10-11 ετών, αφού πάντα βρίσκεται κάπου κοντά στα παιδιά κάποιος ενήλικος που τα προσέχει. Συνήθως κάποια γιαγιά, ίσως κάποια νταντά. Σπανίως, σε αστικά και ευκατάστατα σπίτια, μια «Φιλιππινέζα υπηρέτρια» που δεν μιλάει ελληνικά και τα βάζει μπροστά σε οθόνες, γιατί δεν μπορεί να επικοινωνήσει ή να παίξει μαζί τους. Και στο σημείο αυτό οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Πώς ακριβώς απασχολούσε τα παιδιά, «αυτός που τα κράταγε», μέχρι να γυρίσει η μαμά και ο μπαμπάς από τη δουλειά πριν υπάρξουν τα κινητά και τα tablet; Τι ακριβώς κάνουν οι σύγχρονες γιαγιάδες; Γιατί δεν μπορούν, όταν προσέχουν τα εγγόνια τους να τ’ απασχολήσουν, όπως οι μανάδες τους απασχόλησαν τα δικά τους παιδιά; Δεν μπορούν να παίξουν μαζί τους; Να τα πάνε μια βόλτα στην παιδική χαρά ή στο πάρκο; Να μαγειρέψουν μαζί με το παιδί; Να του δείξουν πως ανοίγεις φύλλο; Να τακτοποιήσουν το σπίτι παίζοντας «σήμερα κάνουμε δουλειές»; Να πλύνουν μαζί αυλές ή μπαλκόνια που τόσο αρέσει στα μικρά παιδιά; Προφανώς, δεν αναφερόμαστε ούτε σε δύσκολες, ούτε σε ακριβές δραστηριότητες, ούτε σε εξειδικευμένα ψυχοπαιδαγωγικά παιχνίδια, αλλά σε όλα τα απλά καθημερινά πράγματα με τα οποία απασχολούνταν τα παιδιά μέχρι να μπουν τα κινητά στη ζωή τους και που το ενήλικο περιβάλλον, επειδή «τα αγαπά τόσο πολύ», όπως λέγεται και τρέμει στην ιδέα μην βαρεθούν ή κλάψουν τους τα δίνει, έστω με λίγα αρνητικά σχόλια κάθε φορά που επίμονα θα τα ζητήσουν. Όμως τι ακριβώς εννοούμε έμπρακτη εκδήλωση αγάπης και φροντίδας; Πόσο προσχηματική είναι η αγάπη που προσπαθεί να αποφύγει την έκφραση όλων των φυσιολογικών αντιδράσεων στη ζωή ενός παιδιού, όπως το να «κλάψει» ή να «βαρεθεί»; Πώς έρχεται η «αγαπουλινίστικη» επιχειρηματολογία να ενοχοποιήσει όλες τις συμπεριφορές που ενέχουν ένταση, πάθος ή οριοθέτηση και απαγορεύσεις; Σήμερα, αν μαλώσεις το παιδί σου στο δρόμο, θα «χτυπήσει άσχημα», αφού «όλα πρέπει να λύνονται με ήρεμο διάλογο», όπως λέγεται. Παλιότερα, αν το μάλωνες υπήρχε σοβαρή πιθανότητα οι διπλανοί, οι περαστικοί όσοι κάθονταν στο διπλανό τραπέζι στο εστιατόριο να συμπλή-

ρωναν απευθυνόμενοι στο παιδί σου: «Έχει δίκιο η μάνα σου. Και λίγα σου είπε!» και το παιδί να συνετιζόταν νιώθοντας, πως δεν υπήρχε χώρος ούτε για διαμαρτυρίες, ούτε για έντονα κλάματα. Αντ’ αυτού, του στενού και ευρύτερου κοινωνικού ελέγχου, σήμερα επικρατεί μια ψευτοαγαπησιάρικη αδιαφορία, η οποία στην πραγματικότητα είναι μη ανεκτή από τα παιδιά που προκαλούν τα όρια και τα συναισθήματα των ενηλίκων «μπας και εκείνοι φιλοτιμηθούν» να οριοθετήσουν την παιδική παντοδυναμία και τις ανεξέλεγκτες παιδικές επιθυμίες. Άλλωστε, κομμάτι των γονεϊκών αρμοδιοτήτων είναι να βοηθούν τα παιδιά να αντιληφθούν την πραγματικότητα, ώστε να μπορέσουν να προσαρμοστούν σε αυτήν προάγοντας με αυτόν τον τρόπο την κοινωνικοποίηση του νεαρού ατόμου και την υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας και της νοημοσύνης. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι η έννοια της προσαρμογής υπερβαίνει κατά πολύ και διαφοροποιείται από εκείνη της συμμόρφωσης στον εξωτερικό πραγματικό κόσμο. Στην εκλαϊκευμένη ψυχολογία του κοινού νου εσφαλμένα τείνουν να ταυτίζονται. Κλείνοντας, θα πρέπει να επισημάνουμε συνοπτικά τρία επιπλέον στοιχεία που καθιστούν δημοφιλή πρακτική την ανεξέλεγκτη χρήση οθονών από την πλευρά των παιδιών:

1 2 3

Η ευκολία που προσφέρει το εργαλείο: Χωρίς να ζοριστούν, να δυσκολευτούν ή να κοπιάσουν οι γονείς και φροντιστές των παιδιών μπορούν εύκολα και άνετα να τα απασχολήσουν σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, σε οποιοδήποτε μέρος. Διότι, βεβαίως η κουλτούρα της άκοπης ευημερίας δε θα μπορούσε να μην εφαρμόζεται και στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Η πίεση προς την ομοιομορφία: «Όλοι το κάνουν, δεν μπορώ εγώ ως γονιός να διαφοροποιηθώ, δεν μπορώ να κάνω "τον κακό". Όλα τα παιδιά έχουν κινητό δεν μπορεί το δικό μου να μην έχει». Ο μιμητισμός και το ενήλικο περιβάλλον ως πρότυπο: Το τρίτο στοιχείο αφορά τη χρήση οθονών από την πλευρά των ενηλίκων. Δεν μπορεί οι γονείς να είναι απορροφημένοι διαρκώς στα τάμπλετ, στα κινητά, στους υπολογιστές και στις smart τηλεοράσεις τους και να μην συνειδητοποιούν την επίδραση που θα έχει στο παιδί το δικό τους παράδειγμα κατά το γνωστόν «δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις».

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΨΗΦΙΑΚΌ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌ ΠΕΡΙΕΧΌΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΣΎΓΧΡΟΝΟ ΚΌΣΜΟ «Σήμερα επικρατεί μια επικοινωνία δίχως κοινότητα», γράφει ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν και αναφέρεται στην πραγματική κοινωνία μας, όχι στην ψηφιακή. Οι ψηφιακές κοινότητες, ωστόσο, είναι υπαρκτές. Υπάρχουν σε ένα παράλληλο σύμπαν που συχνά αλληλοϋφαίνεται με τον πραγματικό κόσμο, όχι πάντοτε αρμονικά. Ο σημερινός άνθρωπος ζει σε μεγάλο βαθμό διχασμένος ανάμεσα στον πραγματικό και στον ψηφιακό κόσμο και η ισορροπία, όπως και η είσοδος και έξοδός του από την ψηφιακή διάσταση, δεν είναι πάντοτε εύκολη υπόθεση. Άλλωστε, γι’ αυτόν τον σύγχρονο τρόπο ζωής δεν ήταν ψυχοβιολογικά κατασκευασμένος, ούτε προετοιμασμένος. Ο ψηφιακός κόσμος όμως επηρεάζει τον πραγματικό, ενώ ταυτόχρονα όσα συμβαίνουν εκεί με τη μορφή bit δεν είναι πάντοτε αντιληπτά σε όσους βρίσκονται έξω από τους ψηφιακούς διαδρόμους. Η νεανική παραβατικότητα βρίσκει πρόσφορο έδαφος στον καλά κρυμμένο χώρο του διαδικτύου και οι έφηβοι οδηγούνται σε έναν χώρο έκφρασης μέσα από το ίδιο τους το δωμάτιο χωρίς μάλιστα να ανησυχήσει κανείς, αφού σύμφωνα με τους κανόνες του πραγματικού κόσμου το παιδί είναι στο σπίτι και «ασφαλές». Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα κι αυτό αποδεικνύεται από τα φαινόμενα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας και σχετίζονται με cyberbullying, διαδικτυακό grooming ή διαδικτυακά challenges, όπως το πρόσφατο challenge εμπρησμού στο οποίο αποδόθηκε μια πυρκαγιά στην Πεντέλη το φετινό καλοκαίρι.

Όλοι είναι ευάλωτοι στον μεθυστικό κόσμο του διαδικτύου, όμως οι έφηβοι και τα παιδιά ακόμη περισσότερο, έχοντας εύπλαστο ψυχοσυναισθηματικό κόσμο και αυξημένη ορμή και διάθεση για πειραματισμό και εμπειρίες που θα κατακλύσουν το σύστημά τους με αδρεναλίνη και ντοπαμίνη, κάτι που προσφέρει πλέον απλόχερα και εύκολα το smartphone και ο ψηφιακός κόσμος. Δεν χρειάζονται γρήγορες μηχανές, επισκέψεις σε επικίνδυνα μέρη, υψηλές ταχύτητες ή ψυχοτρόπες ουσίες όπως γινόταν με τις προηγούμενες γενιές. Οι μεγάλες συγκινήσεις προσφέρονται πλέον ψηφιακά. Το σώμα είναι σταθερό και ακίνητο και την ίδια στιγμή –μέσω των ματιών κυρίως– τα ψηφιακά ερεθίσματα κατακλύζουν τον εγκέφαλο επηρεάζοντας έντονα τη νευροχημική δομή του οργανισμού του χρήστη με την εθιστική τους δράση, παράγοντας πραγματικά αποτελέσματα. Η παιδεία, με την κλασική της έννοια, δεν υπάρχει πλέον, έχουμε απλώς εκπαίδευση. Η ανθρωπιστική παιδεία υποβαθμίζεται κάθε χρόνο προς όφελος των πιο «σύγχρονων απαιτήσεων», όπως οι ψηφιακές δεξιότητες. Τα μαθηματικά δεν αντιμετωπίζονται ως μια θετική επιστήμη που βοηθά νου και συλλογισμό, αλλά ενδιαφέρει πρωτίστως η αξιοποίησή τους από τις οικονομικές επιστήμες. Η γεωμετρία δεν διδάσκει πλέον λογική και ικανότητα ψύχραιμης επίλυσης προβλημάτων, αφού ως μη χρήσιμη πλέον τίθεται στο περιθώριο του διδακτικού προγράμματος. Το μάθημα της γλώσσας δεν διδάσκει σκέψη, ιδέες και αφηρημένες έννοιες,

γράφει η Σωτηρία Ορφανίδου

Συγγραφέας, μεταφράστρια αλλά διεκπεραίωση σε επίπεδο κειμένου – κι αυτό, όταν δεν γίνεται η ανάθεση της σύνταξής του σε εφαρμογές Τεχνητής Νοημοσύνης. Ακολουθώντας την ίδια λογική, παρότι αναγνωρίζει τη σημασία της ψηφιακής διάστασης, το εκπαιδευτικό σύστημα δεν φροντίζει τόσο να ενημερώσει για τους κινδύνους και να διδάξει την ορθή και οριοθετημένη χρήση των ψηφιακών και διαδικτυακών μέσων σε εφήβους και παιδιά, αλλά θεωρεί καθήκον του να εφοδιάσει απλώς τους μαθητές με «ψηφιακές δεξιότητες», ώστε να μπορούν να επιβιώσουν αργότερα επαγγελματικά, αντιμετωπίζοντάς τους ως εκκολαπτόμενους σύγχρονους εργάτες και το σχολείο ως φυτώριο μαζικής παραγωγής τους. Η κοινωνία σήμερα απαρτίζεται από ενήλικες που έζησαν χωρίς διαδίκτυο, αλλά πλέον περνούν απροσδιόριστο χρόνο στην οθόνη του smartphone τους, ένα βήμα προτού γίνουν scroll-aholics. Αυτοί οι «μεγάλοι» καλούνται να εκπαιδεύσουν τους μικρότερους και να τους κατευθύνουν μακριά από τις παγίδες του ψηφιακού κόσμου, που δεν τις γνωρίζουν καλά καλά ούτε οι ίδιοι. Και η σύγχρονη εκπαίδευση αντανακλά την πορεία που ακολουθούν οι ζωές μας, μικρών και μεγάλων, οι οποίες γεμίζουν ολοένα και περισσότερο με ψηφιακό και λιγότερο με πραγματικό και γεμάτο νόημα περιεχόμενο.

O ΚΑΝΌΝΑΣ «3-6-9-12» ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ Α Ι Ε Λ Α Φ Σ Α ΜΕ ΣΕΡΖ ΤΙΣΕΡΌΝ (SERGE TISSERON), ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΉΣ ΚΑΙ ΨΥΧΊΑΤΡΟΣ, ΑΝΈΠΤΥΞΕ ΤΟΝ ΚΑΝΌΝΑ «3-69-12» ΜΕ ΣΤΌΧΟ ΝΑ ΑΝΟΊΞΕΙ ΤΗ ΔΗΜΌΣΙΑ ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΣΧΈΣΗ ΠΑΙΔΙΟΎ-ΟΘΌΝΗΣ ΚΑΙ ΝΑ ΔΏΣΕΙ ΣΑΦΉ ΌΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΊΣ. Ο ΚΑΝΌΝΑΣ ΣΥΝΟΨΊΖΕΤΑΙ ΩΣ ΕΞΉΣ: ΚΑΘΌΛΟΥ ΤΗΛΕΌΡΑΣΗ ΠΡΙΝ ΤΑ 3, ΌΧΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΈΣ ΚΟΝΣΌΛΕΣ ΠΡΙΝ ΤΑ 6, ΌΧΙ ΔΙΑΔΊΚΤΥΟ ΧΩΡΊΣ ΕΠΊΒΛΕΨΗ ΠΡΙΝ ΤΑ 9 ΚΑΙ ΌΧΙ SOCIAL MEDIA ΠΡΙΝ ΤΑ 12.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

Όπως έχουν δείξει μελέτες, πριν τα τρία χρόνια η τηλεόραση δεν ωφελεί τα παιδιά. Αντίθετα, αποσπά την προσοχή τους και βλάπτει την ανάπτυξη συγκέντρωσης. Το ουσιώδες είναι η σχέση με το γονιό, όχι η οθόνη. Στα πρώτα χρόνια οι γονείς τείνουν να υποτιμούν τις επιπτώσεις της οθόνης, ενώ στην εφηβεία να τις υπερεκτιμούν. Από τα τρία μέχρι τα έξι, οι συσκευές μπορούν να υπάρχουν, αλλά ως οικογενειακές, όχι προσωπικές. Η κατοχή προσωπικού tablet ή κονσόλας οδηγεί σε ανεξέλεγκτη χρήση. Επιπλέον, οι οθόνες δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται για να ηρεμήσει το παιδί ή πριν τον ύπνο, γιατί διαταράσσουν τους ρυθμούς του. Στα εννιά χρόνια, το Διαδίκτυο χρειάζεται συνοδεία και προετοιμασία. Ο Τισερόν τονίζει τρεις βασικούς κανόνες που πρέπει να μπουν προτού το παιδί έρθει σε επαφή με το μέσο: ό,τι ανεβαίνει μπορεί να γίνει δημόσιο, ό,τι ανεβαίνει μένει για πάντα και δεν πρέπει να πιστεύουμε ό,τι βρίσκουμε. Η συνοδεία δε σημαίνει συνεχή παρακολούθηση, αλλά ανοιχτό οικογενειακό περιβάλλον επικοινωνίας. Ένα μέτρο είναι η αποφυγή οθονών την ώρα του φαγητού στο τραπέζι, ώστε να υπάρχει χώρος συζήτησης. Από τα εννιά και μετά, οι γονείς πρέπει να μιλούν για τη λογοκλοπή, την πορνογραφία και τη διαδικτυακή παρενόχληση. Για τη διάρκεια χρήσης, ο Τισερόν προτείνει εβδομαδιαίο προγραμματισμό. Από 3 ως 6 ετών, η χρήση μπορεί να φτάσει σταδιακά τις δύο ώρες την εβδομάδα και μέχρι τα 12 να αυξηθεί προοδευτικά στις έξι. Ο χρόνος ψυχαγωγίας μέσω οθόνης δεν πρέπει ποτέ να ξεπερνά τις δύο ώρες την ημέρα. Διαχωρίζει όμως μεταξύ τους τις οθόνες: είναι διαφορετικό πράγμα να

χρησιμοποιείς μια οθόνη μη διαδραστική και μη συνδεδεμένη όπως η τηλεόραση, είναι άλλο να χρησιμοποιείς μια συσκευή διαδραστική αλλά μη συνδεδεμένη όπως βιντεοπαιχνίδια off-line και είναι διαφορετικό να χρησιμοποιείς ένα εργαλείο διαδραστικό και συνδεδεμένο, όπως τα παιχνίδια στο διαδίκτυο. Ωστόσο, θεωρεί ότι η ψηφιακή φωτογραφία και η επεξεργασία εικόνας πρέπει να ενθαρρύνονται σε κάθε ηλικία. Τα βιντεοπαιχνίδια τα παρομοιάζει με «ψηφιακά γλυκά»: προσφέρουν ευχαρίστηση χωρίς ουσιαστική συμβολή στη νοητική ανάπτυξη. Προειδοποιεί τους γονείς να μην τα χρησιμοποιούν απλώς ως μέσο τιμωρίας ή ανταμοιβής, αλλά να δίνουν σημασία στο τι παίζει ή βλέπει το παιδί. Σχετικά με τον εκφοβισμό, τονίζει ότι πρέπει να μιλάμε στα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία για το διαδικτυακό εκφοβισμό, ο οποίος με το Διαδίκτυο μπορεί να τα ακολουθεί παντού. Για το σχολείο, θεωρεί λάθος την απλή εισαγωγή ψηφιακών εργαλείων. Το ζητούμενο είναι να προσαρμοστούν οι μέθοδοι διδασκαλίας στην ψηφιακή κουλτούρα και να χρησιμοποιούνται οι οθόνες ως εργαλεία συνεργασίας. Τέλος, πιστεύει ότι τα παιδιά ωφελούνται περισσότερο όταν μοιράζονται την οθόνη, γιατί η ομαδική χρήση βοηθά στην ανακάλυψη και τη διαμόρφωση ιδεών.

*Το παραπάνω κείμενο προέκυψε από τη συνέντευξη που παραχώρησε ο Σερζ Τισερόν στην ERTnews και τη Μάχη Μαργαρίτη, το 2016.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΤΟ ΠΡΏΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ ΛΈΓΕΤΑΙ ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ Σ Α Τ Ν Ο Ν Ί Α Θ Α Μ

ΜΈΣΑ ΑΠΌ

» Ί Ζ Α Μ ΤΟ «

ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ, ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΤΑ ΜΑΘΉΜΑΤΑ, ΠΡΙΝ ΑΠΌ ΚΆΘΕ ΔΡΑΣΤΗΡΙΌΤΗΤΑ, ΥΠΆΡΧΕΙ ΈΝΑ ΠΡΏΤΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΌ ΣΧΟΛΕΊΟ: Η ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ. ΕΚΕΊ ΈΝΑ ΠΑΙΔΊ ΜΑΘΑΊΝΕΙ ΝΑ ΜΟΙΡΆΖΕΤΑΙ, ΝΑ ΑΚΟΎΕΙ, ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΆΖΕΤΑΙ, ΝΑ ΕΚΦΡΆΖΕΙ ΌΣΑ ΝΙΏΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΊΝΕΙ ΤΟΝ ΚΌΣΜΟ ΓΎΡΩ ΤΟΥ. ΣΉΜΕΡΑ, ΌΜΩΣ, Ο ΧΡΌΝΟΣ ΤΟΎ «ΜΑΖΊ» ΓΊΝΕΤΑΙ ΌΛΟ ΚΑΙ ΠΙΟ ΔΎΣΚΟΛΟΣ. ΟΙ ΓΟΝΕΊΣ ΔΟΥΛΕΎΟΥΝ ΠΟΛΛΈΣ ΏΡΕΣ, ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΤΡΈΧΟΥΝ ΑΠΌ ΤΗ ΜΊΑ ΔΡΑΣΤΗΡΙΌΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΆΛΛΗ ΚΑΙ ΟΙ ΟΘΌΝΕΣ ΣΥΧΝΆ ΚΛΈΒΟΥΝ ΤΟΝ ΧΡΌΝΟ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΎΣΕ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΚΟΙΝΌΣ. Η ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ ΔΕΝ ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΤΈΛΕΙΑ. ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΠΑΡΟΎΣΑ. ΜΕ ΈΝΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΌ ΤΡΑΠΈΖΙ, ΜΙΑ ΒΌΛΤΑ, ΜΙΑ ΚΟΥΒΈΝΤΑ ΧΩΡΊΣ ΚΙΝΗΤΆ, ΑΚΌΜΗ ΚΑΙ ΛΊΓΗ ΒΑΡΕΜΆΡΑ. ΌΤΑΝ ΥΠΆΡΞΕΙ Ο ΚΟΙΝΌΣ ΧΡΌΝΟΣ, ΤΌΤΕ ΘΑ ΒΡΕΘΕΊ ΚΑΙ Ο ΤΡΌΠΟΣ. ΚΆΤΙ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΞΕΚΙΝΉΣΕΙ ΩΣ ΈΝΑ ΧΑΖΌ ΠΑΙΧΝΊΔΙ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΓΊΝΕΙ ΜΊΑ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΊΑ· ΜΊΑ ΑΌΡΙΣΤΗ ΚΟΥΒΈΝΤΑ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΚΑΤΑΛΉΞΕΙ ΣΕ ΜΊΑ ΕΝΔΙΑΦΈΡΟΥΣΑ ΣΥΖΉΤΗΣΗ ΓΙΑ ΘΈΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΑΣΧΟΛΟΎΝ· ΜΊΑ ΑΦΕΛΉΣ ΕΡΏΤΗΣΗ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΑΝΟΊΞΕΙ ΈΝΑΝ ΚΑΙΝΟΎΡΙΟ ΚΌΣΜΟ. ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΤΕΛΙΚΆ ΜΈΝΕΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΝΑΜΏΝΕΙ, ΕΊΝΑΙ ΟΙ ΣΤΙΓΜΈΣ ΠΟΥ ΈΝΙΩΣΑΝ ΌΤΙ ΚΆΠΟΙΟΣ ΉΤΑΝ ΌΝΤΩΣ ΕΚΕΊ ΓΙΑ ΑΥΤΆ, ΣΕ ΈΝΑ ΑΣΦΑΛΈΣ ΠΕΡΙΒΆΛΛΟΝ.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΌ ΤΡΑΠΈΖΙ… ΥΠΌ ΕΞΑΦΆΝΙΣΗ! γράφει η Άρτεμις Πλανάκη Φιλόλογος, συγγραφέας

Η ΑΞΊΑ

ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΎ

ΤΡΑΠΕΖΙΟΎ

Κάθε μεσημέρι μετά το σχολείο, περίμενα πώς και πώς να γυρίσω στο σπίτι να φάμε μαζί με την οικογένειά μου. Με τους συμμαθητές μου το τελευταίο διάλειμμα οι συζητήσεις μας περιστρέφονταν γύρω από φαγητά της μαμάς μας, αν και νηστικοί δεν ήμασταν λόγω κυλικείου. Νομίζω ότι μας δημιουργούσε μια αίσθηση οικογενειακής θαλπωρής, που όλα τα παιδιά είχαμε ανάγκη να νιώσουμε μέσα στις κουραστικές τελευταίες ώρες του σχολείου. Ξεκινώντας με αυτή τη δυνατή ανάμνηση της γενιάς μου (σαραντάρηδες!) θα μεταβούμε στο σήμερα, που το κοινό τραπέζι τείνει να εξαφανιστεί. Πλέον υπάρχει το ολοήμερο σχολείο, που αδιαμφισβήτητα εξυπηρετεί μεγάλη μερίδα εργαζόμενων γονέων, αλλά το μεσημεριανό βρίσκεται σε ταπεράκι και τα παιδιά του δημοτικού τουλάχιστον τρώνε μαζί με τους συμμαθητές τους και τους δασκάλους τους. Επίσης τα παιδιά μεγαλύτερων βαθμίδων γυρίζουν σπίτι πιο νωρίς από τους δικούς τους και τρώνε μόνα τους ή απ’ έξω κάτι πρόχειρο και γρήγορο. Θα πει κάποιος ότι είναι φυσιολογικές αλλαγές της διεθνούς ανάπτυξης και του παγκόσμιου μοντέλου ζωής που τα παιδιά δεν έχουν ανάγκη το κοινό τραπέζι για να απολαύσουν οικογενειακές στιγμές. Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω. Το κοινό τραπέζι δεν είναι αμελητέο ως προς την συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη του παιδιού. Έχει πολλά επικοινωνιακά οφέλη. Αρχικά γίνεται ανταλλαγή των νέων της ημέρας, πώς ήταν σήμερα η τάξη, τι έγινε στο διάλειμμα, τι συνέβη στην ώρα των μαθημάτων κι όλα τα νέα του σχολείου λέγονται με σοβαρό ή χιουμοριστικό τρόπο. Επίσης οι γονείς εκφράζουν κι αυτοί τι έγινε στη δουλειά τους και εντάσσουν τα παιδιά στον κόσμο των ενηλίκων με ήπιο ή πιο έντονο τρόπο. Πάνω από ένα πιάτο με κοινό ή λίγο διαφορετικό φαγητό, εκτός από την όρεξη «ανοίγει» και η καρδιά των μελών. Ακόμη υπάρχουν πολλές ανακοινώσεις ευχάριστες όπως προαγωγή, καλή βαθμολογία, συμφιλίωση με κάποιο συμμαθητή ή φίλο, αλλά και δυσάρεστες καταθέσεις ψυχής όπως μια άσχημη μέρα στη δουλειά, κάποια πίεση ή παρεξήγηση που αναστάτωσε κάποιο μέλος. Όλα τα παραπάνω προσφέρουν ψυχική ανακούφιση, μοίρασμα ανησυχιών ώστε να ηρεμήσουμε και να απομακρυνθούμε από οθόνες. Η επικοινωνία μας με τους γονείς ή τα παιδιά μας δεν είναι κάτι τόσο πολύπλοκο αλλά εύκολο, αν το κοινό τραπέζι γίνει ένα ενδοοικογενειακό «έθιμο» όλων σε ώρα που προφανώς εξυπηρετεί την εκάστοτε οικογένεια. Επιπλέον δημιουργεί αναμνήσεις ευχάριστες ή λιγότερο ευχάριστες (διενέξεις ή βαρυσήμαντες ανακοινώσεις π.χ. εγκυμοσύνη, μεταθέσεις, ταξίδια) όμως όλες είναι αληθινές και κάποτε που κάποιο μέλος δε θα ζει, θα αναπολούμε εκείνες τις στιγμές. Ξέρω ότι η εποχή μας δεν είναι εύκολη κι όλοι τρέχουμε να προλάβουμε κάτι, όμως πρέπει να έχουμε στο νου μας ότι το μισάωρο ενός κοινού τραπεζιού δεν είναι ένας χρόνος που δεν υπάρχει μέσα στη μέρα μας καθόλου (stop scrolling please!)… Ίσως είναι καιρός να επαναπροσδιορίσουμε την αξία του οικογενειακού τραπεζιού στην καθημερινότητα, γιατί ένα πιάτο φαγητό, δεν κρύβει μόνο θερμίδες αλλά και πολλή αγάπη, που όλοι θέλουμε να απολαύσουμε δίχως ενδοιασμούς!

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

Καλή μας όρεξη, αγαπημένα πρόσωπα!

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΤΟ ΚΥΝΉΓΙ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΊΑΣ / ΤΟ ΚΥΝΗΓΗΤΌ ΤΗΣ ΕΠΙΤΥΧΊΑΣ Όταν διαβάζω τη λέξη «Πανελλήνιες» αυτόματα σφίγγεται το στομάχι μου – έχουν περάσει από τις δικές μου δεκαπέντε χρόνια, και ακόμα. Πανελλήνιες. Περνάν από το μυαλό μου οι επιτυχόντες, οι «πρώτοι», βαθμοί, παιδιά που «τα κατάφεραν» και παιδιά που πρέπει να διαχειριστούν την αίσθηση του ότι δεν τα κατάφεραν. Φλας μπροστά από πίνακες αποτελεσμάτων. Μια εξέταση τελικός σταθμός ενός συστήματος που συνεχώς σε μετράει. Σε μετράει και σε χαρακτηρίζει γιατί, ενώ η προσπάθεια και η επιμονή είναι απαραίτητα στοιχεία στην εξέλιξη ενός νεαρού ανθρώπου, έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου η επίδοση παύει να είναι τα αποτελέσματα αυτών που κάνουμε και μετατρέπεται σε κάτι «που είμαστε».

γράφει o Αντώνης Τσιώνης Ψυχίατρος, ψυχοθεραπευτής

νεότερους φοιτητές αυξάνονται η τελειοθηρία, ο φόβος του λάθους και η αίσθηση ότι οι άλλοι απαιτούν όλο και περισσότερα. Σε άλλη μετα-ανάλυση, 121 μελετών σε νέους, οι «τελειοθηρικές ανησυχίες» είχαν συσχετίσεις με κατάθλιψη, άγχος και ιδεοψυχαναγκαστικά συμπτώματα. Όλα αυτά ενώ η εφηβεία είναι ίσως η χειρότερη στιγμή για να σε φορτώσει κανείς με το μήνυμα «η αξία σου θα φανεί από το αν θα πετύχεις». Είναι μια ηλικία στην οποία είμαστε ιδιαίτερα ευαίσθητοι στην κοινωνική αξιολόγηση και στην απόρριψη, καθώς ψάχνουμε τη θέση μας μέσα στο κοινωνικό σύνολο.

Στην ψυχολογία υπάρχει ένας όρος γι’ αυτό, «contingent self-worth», δηλαδή αυτοαξία που εξαρτάται από την επιτυχία σε έναν συγκεκριμένο τομέα. Η μετάφραση δηλαδή ενός κακού βαθμού από το «δεν τα πήγα καλά» στο «δεν είμαι αρκετά καλός/ή». Όσο περισσότερο η αξία του εαυτού είναι δεμένη με την επίδοση, τόσο πιο απειλητική γίνεται και κάθε «αποτυχία».

Ταυτόχρονα έχει νόημα να συζητήσουμε και για ποια «επιτυχία» μιλάμε. Με όρους νέου «αμερικάνικου ονείρου»: αν δουλέψω σκληρά θα έρθουν σπίτια, λεφτά και αυτοκίνητα; Γιατί εδώ κρύβεται και το πρόβλημα με την ακραία εκδοχή της αξιοκρατίας. Η ιδέα «οι καλοί τα καταφέρνουν» υπόσχεται δικαιοσύνη και σιγουριά: αν δουλέψεις αρκετά, όλα θα πάνε καλά. Η πραγματική ζωή όμως δεν είναι έτσι. Περιλαμβάνει μεν ικανότητα και προσπάθεια, αλλά και τύχη, αρρώστια, προϋπάρχοντα χρήματα, συγκυρίες, άλλους ανθρώπους και μερικές φορές απλώς timing.

Αυτό συναντιέται με έναν δεύτερο μηχανισμό που έχει πάρει τα πάνω του τελευταία: την τελειοθηρία. Μια μεγάλη μετα-ανάλυση του 2026, με περισσότερους από 82.000 φοιτητές, δείχνει ότι στους

Ίσως λοιπόν χρειάζεται ένας άλλος ορισμός της επιτυχίας και η ψυχοψαχτική έρευνα μας δίνει μια κατεύθυνση. Η θεωρία του αυτοκαθορισμού περιγράφει τρεις βασικές ανθρώπινες ανάγκες: αυτονομία, δηλαδή να αισθάνο-

μαι ότι η ζωή που ζω είναι σε κάποιο βαθμό δική μου· επάρκεια, να νιώθω ότι μπορώ να κάνω πράγματα και να εξελίσσομαι· και σύνδεση, να έχω ανθρώπους με τους οποίους ανήκω. Μια μεγάλη μετα-ανάλυση περισσότερων από 443.000 ανθρώπων συνδέει σταθερά την υποστήριξη αυτών των αναγκών με μεγαλύτερη ευεξία. Ταυτόχρονα, μια μετα-ανάλυση 70.000 ανθρώπων από 27 χώρες βρήκε ότι στόχοι όπως η προσωπική ανάπτυξη, οι σχέσεις, η υγεία και η προσφορά συνδέονταν με μεγαλύτερη ευεξία. Αντίθετα, όταν πλούτος, φήμη και εικόνα, το «αμερικάνικο όνειρο» που συζητήσαμε πριν, κυριαρχούσαν ως βασικοί στόχοι ζωής, η σχέση ήταν προς την αντίθετη κατεύθυνση! Επιτυχία, λοιπόν, δεν είναι να κερδίζεις και να μη χάνεις ποτέ, αλλά να φτιάξεις μια ζωή που δεν καταρρέει όταν χάνεις. Να έχεις ανθρώπους. Να μπορείς να συντηρείς τον εαυτό σου χωρίς να τον εξαντλείς. Να κάνεις κάτι που έχει για σένα κάποιο νόημα. Να έχεις μια ζωή που σε μεγάλο βαθμό τη διάλεξες εσύ. Να μπορείς να αλλάξεις δρόμο χωρίς να πιστεύεις ότι απέτυχες ως άνθρωπος. Και να περνάς καλά. Ίσως αυτό να είναι τελικά το δυσκολότερο και το πιο τίμιο μέτρο της επιτυχίας, όταν τα χρόνια περάσουν για τα καλά να μπορέσεις να πεις: με τα πάνω και τα κάτω της, έζησα μια καλή ζωή.

ΜΑΜΆ, ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΈΝΑ ΠΑΡΑΜΎΘΙ; Ένα παιδί σήμερα μπορεί να έχει αμέτρητες ιστορίες διαθέσιμες με το πάτημα ενός κουμπιού. Βίντεο, παιχνίδια, σειρές, κινούμενα σχέδια. Η εικόνα έχει κατακλύσει τα πάντα και έρχεται έτοιμη, γρήγορη, εντυπωσιακή. Τι μπορεί, λοιπόν, να προσφέρει ένα παραμύθι μπροστά σε όλα αυτά; Το παραμύθι δεν τα δίνει όλα έτοιμα. Ξεκινάει με το «μια φορά κι έναν καιρό» και αφήνει το παιδί να φτιάξει μόνο του το κάστρο, το δάσος, το λιβάδι, τον δράκο, τη θάλασσα, το πρόσωπο του ήρωα. Η φαντασία καλπάζει και το μυαλό χαίρεται να λειτουργεί. Δεν είναι όμως μόνο θέμα φαντασίας. Η έρευνα γύρω από την κοινή ανάγνωση γονιού και παιδιού δείχνει οφέλη για την

ανάπτυξη της γλώσσας και του λεξιλογίου. Μια μεγάλη συστηματική ανασκόπηση του 2025, που συγκέντρωσε 46 μελέτες και περισσότερα από 56.000 παιδιά προσχολικής ηλικίας, βρήκε σημαντική σχέση ανάμεσα στην κοινή ανάγνωση και στις γλωσσικές και αναπτυξιακές δεξιότητες. Άλλες αναλύσεις έχουν δείξει επίσης ότι όταν οι γονείς διαβάζουν μαζί με τα παιδιά και συζητούν την ιστορία, ενισχύονται πλευρές του προφορικού λόγου. Πέρα όμως από τα μετρήσιμα οφέλη… Το παραμύθι μαθαίνει στο παιδί να περιμένει. Να ακούει. Να ακολουθεί μια ιστορία από την αρχή μέχρι το τέλος. Να αναρωτιέται τι θα γίνει μετά. Να μπαίνει στη θέση ενός ήρωα που φοβάται, ζηλεύει, χάνει, θυμώνει, αγαπάει,

προσπαθεί. Αυτό, ειδικά όταν προκύπτει χωρίς εικόνα και μέσα από την κοινή ή μη ανάγνωση, έχει συνδεθεί με την καλλιέργεια κοινωνικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων, ιδιαίτερα όταν η ιστορία γίνεται αφορμή για συζήτηση. Το παραμύθι ζητά κάτι πολύ απλό και γι’ αυτό στις μέρες μας είναι τόσο δύσκολο: λίγο χρόνο και λίγη φαντασία. Ας αναρωτηθούμε τι θα γίνει εάν τα παιδιά σταματήσουν να φαντάζονται. Γιατί αν σταματήσουν να φαντάζονται ένα σπίτι φτιαγμένο από ζαχαρωτά, πώς θα φανταστούν έναν άλλο κόσμο;

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΧΑΛΚΗΔΌΝΙΟ ΩΔΕΊΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΟ

Από το 1991, το Χαλκηδόνιο Ωδείο αποτελεί έναν σταθερό μουσικό πυρήνα της πόλης, ανοίγοντας τις πόρτες του σε παιδιά, νέους και ενήλικες. Σήμερα μιλάμε με τη Βάσω Ζύλη και τον Νίκο Ζύλη, τα δύο αδέρφια που το διευθύνουν μαζί με τον πατέρα τους Θανάση Ζύλη, για το Ωδείο, τις μεγάλες συνεργασίες του και το Φεστιβάλ Κιθάρας που έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια της πόλης. Έχετε τμήματα μουσικής προπαιδείας για παιδιά από μόλις τριών ετών. Τι μπορεί να μάθει ένα παιδί μέσα από τη μουσική, πέρα από νότες ή ρυθμούς; Νίκος Ζύλης: Η μουσική στην προσχολική ηλικία είναι ένα ισχυρό εργαλείο διαμόρφωσης χαρακτήρα. Ένα παιδί μαθαίνει να συντονίζεται με τους γύρω του, να μοιράζεται και να λειτουργεί ομαδικά. Χτίζει αυτοπεποίθηση και διαμορφώνει μια αισθητική που θα το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή. Βάσω Ζύλη: Το πιο μαγικό είναι ότι εκφράζει συναισθήματα που ίσως δεν μπορεί ακόμα να εκφράσει με λέξεις. Βλέπουμε πιο ντροπαλά παιδιά να βρίσκουν τη φωνή τους μέσα από ένα τραγούδι ή μουσικό παιχνίδι, σε έναν ασφαλή χώρο έκφρασης. Κι ένας ενήλικας που πιστεύει πως είναι «μεγάλος» για να ξεκινήσει; Ν: Κανείς δεν είναι ποτέ «μεγάλος» για να συναντηθεί με την τέχνη. Έρχονται σε εμάς άνθρωποι που δεν είχαν την ευκαιρία να ασχοληθούν με τη μουσική ή αναζητούν μια διέξοδο από την καθημερινότητα. H προσέγγισή μας είναι εξατομικευμένη, προσαρμοσμένη στους στόχους και τον χρόνο τους. Β: Είναι συγκινητικό να βλέπεις ενήλικες να έρχονται στο Ωδείο μετά από μια εξαντλητική μέρα και να φεύγουν με άλλη

ενέργεια, επειδή κατάφεραν να παίξουν το αγαπημένο τους κομμάτι. Συνεργάζεστε με πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες, από τον Φοίβο Δεληβοριά μέχρι τη Ρίτα Αντωνοπούλου, τον Οδυσσέα Ιωάννου κ.ά. Τι συμβαίνει όταν ένας νέος μουσικός βρίσκεται στην αίθουσα με έναν καλλιτέχνη που θαυμάζει; Ν: Γκρεμίζεται ο τοίχος που χωρίζει τον αναγνωρισμένο καλλιτέχνη από τον μαθητή και μένει η ουσία: η μουσική. Β: Οι νέοι καλλιτέχνες βλέπουν από κοντά το ήθος, την εργατικότητα και την αφοσίωση που απαιτεί αυτός ο χώρος. Συνειδητοποιούν ότι η κορυφή κατακτιέται με σκληρή δουλειά, αλήθεια και σεβασμό. Και το Φεστιβάλ Κιθάρας; Ν: Ξεκίνησε από την αγάπη μας για την κλασική κιθάρα και την ανάγκη να δώσουμε στους μαθητές και στο κοινό της πόλης την ευκαιρία να παρακολουθήσουν μουσικούς παγκόσμιου βεληνεκούς, χωρίς να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Β: Φέτος θα φιλοξενήσουμε σπουδαία ονόματα όπως η Ana Vidovic, ο Aniello Desiderio, ο Marcin Dylla, η Vera Danilina και ο Ιάκωβος Κολανιάν. Κάθε χρόνο επιδιώκουμε η μουσική κοινότητα του Φεστιβάλ να εμπλουτίζεται και να εξελίσσεται.

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ Ω ΓΙΑ ΤO ΩΔΕΙΟ ΕΔ

Τι παίρνει μαζί του ένας μαθητής φεύγοντας από το Χαλκηδόνιο; Ν: Θέλουμε να πιστεύουμε ότι παίρνει μαζί του πολλά περισσότερα από ένα πτυχίο ή ένα δίπλωμα, ότι αποκτά μια δεύτερη οικογένεια κι έναν τρόπο να εκφράζει την ψυχή του. Β: Παίρνει γνώσεις και εμπειρίες, αλλά και αναμνήσεις και σχέσεις ζωής. Φεύγει έχοντας χτίσει αυτοπεποίθηση όχι μόνο στη σκηνή, αλλά και στη ζωή. Βλέπετε να αλλάζει η σχέση των ανθρώπων με τη μουσική; Ν: «Η τεχνολογία έκανε τη μουσική υπερ-προσβάσιμη, συχνά όμως την ακούμε γρήγορα και αποσπασματικά. Ίσως γι’ αυτό βλέπουμε μεγαλύτερη ανάγκη για κάτι αληθινό, «χειροποίητο»: να πιάσει κάποιος μια κιθάρα, να τραγουδήσει μαζί με άλλους. Β: Όσο κι αν προχωρά η τεχνολογία, η μουσική παραμένει καταφύγιο. Δεν είναι απλώς μια δραστηριότητα, αλλά μια πολύτιμη επένδυση στον εαυτό μας και πραγματικό εφόδιο ζωής.

ΑΦΉΣΤΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΝΑ ΒΑΡΕΘΟΎΝ Έχουμε μάθει να φοβόμαστε τη βαρεμάρα – και σε αυτό βοηθάει το ότι μια ολόκληρη βιομηχανία είναι στημένη στην υπηρεσία της «μη βαρεμάρας». Γιατί το να μην κάνεις τίποτα ή να ανακαλύπτεις τι μπορείς να κάνεις μέσα και έξω από το σπίτι χωρίς κόστος δεν σε καθιστά καλό πελάτη/καταναλωτή. Μόλις υπάρχει ένα κενό στη μέρα μας, ψάχνουμε κάτι να το γεμίσουμε. Το ίδιο κάνουμε και με τα παιδιά: από το σχολείο και τα αγγλικά στη μία δραστηριότητα μετά την άλλη, και οθόνες, πολλές, πολλές οθόνες. Σαν να είναι επικίνδυνο να μείνει ένα παιδί για λίγο χωρίς να κάνει κάτι. Κι όμως, σε έναν κόσμο που κινείται με αυτή τη λογική και με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, το να καταφέρνεις να «μην κάνεις τίποτα» είναι δεξιότητα. Οι στιγμές του «βαριέμαι» μπορεί να είναι πολύτιμες. Όταν δεν υπάρχει έτοιμη διασκέδαση, το μυαλό αρχίζει να ψάχνει μόνο του. Ένα άδειο χαρτί γεμίζει ζωγραφιές, ένα σεντόνι γίνεται σπίτι, ένα ξύλο σπαθί. Η φαντασία χρειάζεται χώρο για να εμφανιστεί και ο ελεύθερος χρόνος, χωρίς πρόγραμμα και οδηγίες, είναι ίσως ο καλύτερος χώρος της. Η επιστήμη δείχνει ότι οι μικρές δόσεις πλήξης μπορούν να βοηθήσουν τη δημιουργικότητα, την αυτονομία, την αυτοπεποίθηση και τη συναισθηματική ρύθμιση, ενώ προσφέρουν στο νευρικό σύστημα μια απαραίτητη παύση από τη διαρκή υπερδιέγερση. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να αφήνουμε τα παιδιά μόνα ή χωρίς ερεθίσματα, αλλά ότι δεν χρειάζεται να τους βρίσκουμε πάντα (εμείς) τι θα κάνουν. Ας μην πανικοβαλλόμαστε όταν ακούμε «μαμά, βαριέμαι». Εκείνη είναι η στιγμή που δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτα, ώστε το παιδί να ανακαλύψει τι μπορεί να κάνει μόνο του, χωρίς πάντα κάποιον να το καθοδηγεί.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

OXI ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ, ΠΑΙΧΝΙΔΙ! ΠΏΣ ΜΑΘΑΊΝΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΆΖΟΝΤΑΙ, ΝΑ ΧΆΝΟΥΝ, ΝΑ ΕΠΙΝΟΟΎΝ, ΝΑ ΛΎΝΟΥΝ ΠΡΟΒΛΉΜΑΤΑ, ΝΑ ΓΕΛΟΎΝ; ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΊΔΙ! ΒΈΒΑΙΑ, ΈΝΑ ΠΑΙΔΊ ΣΉΜΕΡΑ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΈΧΕΙ ΈΝΑ ΔΩΜΆΤΙΟ ΓΕΜΆΤΟ ΚΟΎΚΛΕΣ, ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΆΚΙΑ ΚΑΙ ΕΠΙΤΡΑΠΈΖΙΑ ΚΑΙ, ΠΑΡ’ ΌΛΑ ΑΥΤΆ, ΝΑ ΒΑΡΙΈΤΑΙ. ΑΥΤΌ ΣΥΜΒΑΊΝΕΙ ΓΙΑΤΊ ΤΟ ΠΑΙΧΝΊΔΙ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑ, ΈΝΑΣ ΤΡΌΠΟΣ ΣΚΈΨΗΣ ΚΙ ΌΧΙ ΈΝΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΈΝΟ ΑΝΤΙΚΕΊΜΕΝΟ. ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΌ, ΛΟΙΠΌΝ, ΔΕΝ ΚΡΎΒΕΤΑΙ ΣΕ ΈΝΑ ΔΩΜΆΤΙΟ ΜΕ ΈΝΑ ΣΚΑΣΜΌ ΠΑΙΧΝΊΔΙΑ, ΑΛΛΆ ΣΤΗΝ ΠΑΡΈΑ ΜΑΣ. ΤΟ ΚΑΛΎΤΕΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΚΆΝΟΥΜΕ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΏΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΜΙΚΡΉ ΣΥΝΘΉΚΗ, ΜΙΑ ΙΔΈΑ ΚΑΙ ΧΏΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΦΡΑΣΤΟΎΝ ΜΕ ΑΣΦΆΛΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΆΘΟΥΝ ΠΟΎ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΆΕΙ Η ΦΑΝΤΑΣΊΑ ΤΟΥΣ. ΤΑ ΜΑΞΙΛΆΡΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΑΠΈ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΒΆΡΚΕΣ, ΈΝΑ ΧΆΡΤΙΝΟ ΚΟΥΤΊ ΓΊΝΕΤΑΙ ΠΎΡΑΥΛΟΣ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΠΆΕΙ ΤΑΞΊΔΙ ΣΤΟΥΣ ΠΛΑΝΉΤΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΉ ΜΠΆΛΑ ΑΡΚΕΤΉ ΓΙΑ ΠΕΡΊΠΟΥ 100 ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΆ ΠΑΙΧΝΊΔΙΑ. ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΉ ΠΟΥ ΕΠΙΜΈΝΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΊ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΊΣΕΙ ΌΤΙ Ο ΧΡΌΝΟΣ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΘΕΊ ΜΕ ΥΛΙΚΆ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΈΣ ΠΟΛΛΈΣ ΑΓΟΡΈΣ, ΕΜΕΊΣ ΚΑΘΌΜΑΣΤΕ ΣΤΟ ΠΆΤΩΜΑ, ΣΤΟ ΧΏΜΑ, ΣΤΗΝ ΆΜΜΟ ΜΑΖΊ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΠΛΆ… ΠΑΊΖΟΥΜΕ!

ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΣΤΟΝ ΚΥΚΛΟ Στα Παιχνίδια στον Κύκλο το σχολείο γίνεται μια ζωντανή κοινότητα, όπου παιδιά, παιδαγωγοί και γονείς συνδιαμορφώνουν την καθημερινότητά τους. Με έμπνευση από την φιλοσοφία των σχολείο Ρέτζιο Εμίλια και επιρροές από τους Dewey, Freinet, Piaget και Montessori, τα παιδιά χρησιμοποιούν τις αισθήσεις τους για να πειραματιστούν, να γνωρίσουν, να μάθουν και να αφομοιώσουν. Η μάθηση είναι βιωματική και κάθε χρόνο δημιουργούνται νέα projects με την ελεύθερη συμμετοχή όλης της κοινότητας, αφήνοντας ελεύθερη τη φαντασία, το σώμα, τις αισθήσεις, την δημιουργικότητα. Το παιχνίδι, η τέχνη και η επαφή με τη φύση γίνονται εργαλεία εξερεύνησης, έκφρασης και γνώσης. Ζωγραφική, μουσική, θέατρο, κουκλοθέατρο και γλυπτική ανοίγουν διαφορετικούς δρόμους έκφρασης. Σε ένα περιβάλλον που λειτουργεί ως «τρίτος δάσκαλος», τα παιδιά συνεργάζονται, πειραματίζονται, αναλαμβάνουν ευθύνες και μαθαίνουν μέσα από την πράξη.

ΔΕΙΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Ισοκράτους 14, Ζωγράφου Τ.: 210 77 79 497 6974 842 928 6938 678 177 Fb: @ paixnidiastonkyklo Ig: paixnidia_ston_kyklo www.paixnidia-ston-kyklo.gr

ΣΕ ΑΥΤΌ ΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΈΧΟΥΝ ΧΏΡΟ ΝΑ ΔΟΚΙΜΆΣΟΥΝ, ΝΑ ΛΕΡΩΘΟΎΝ, ΝΑ ΦΤΙΆΞΟΥΝ, ΝΑ ΑΠΟΤΎΧΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΠΡΟΣΠΑΘΉΣΟΥΝ. ΜΈΣΑ ΑΠΌ ΤΟ ΠΑΙΧΝΊΔΙ, ΤΙΣ ΤΈΧΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΦΎΣΗ, ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΎΝ ΤΟ ΣΏΜΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΙΣΘΉΣΕΙΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΝΩΡΊΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΌΣΜΟ. ΚΑΙ ΕΠΕΙΔΉ ΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΚΟΙΝΌΤΗΤΑ, ΜΑΘΑΊΝΟΥΝ ΜΑΖΊ ΚΑΙ ΚΆΤΙ ΑΚΌΜΗ ΠΟΛΎΤΙΜΟ: ΝΑ ΑΚΟΎΝ, ΝΑ ΜΟΙΡΆΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΣΥΝΕΡΓΆΖΟΝΤΑΙ.

25 DOs & 25 DON’Ts της γονεϊκότητας

ΠΕΣ «ΈΚΑΝΑ ΛΆΘΟΣ»

ΜΗΝ ΤΟ ΜΕΤΡΆΣ ΜΕ ΒΑΘΜΟΎΣ

Κανείς δεν γεννιέται γονιός και κανένα παιδί δεν έρχεται με οδηγίες χρήσης. Υπάρχουν, όμως, μερικά πράγματα που αξίζει να κάνουμε και μερικά που καλό είναι να αποφεύγουμε. Όχι για να γίνουμε τέλειοι γονείς, αλλά λίγο καλύτεροι άνθρωποι – και να μεγαλώσουμε καλούς ανθρώπους.

ΜΗΝ ΤΟ ΣΥΓΚΡΊΝΕΙΣ

ΆΦΗΣΈ ΤΟ ΝΑ ΒΑΡΕΘΕΊ

ΜΗΝ ΑΠΑΙΤΕΊΣ ΝΑ ΦΈΡΕΤΑΙ ΣΑΝ ΕΝΉΛΙΚΑΣ

ΣΕΒΆΣΟΥ ΤΗ ΓΝΏΜΗ ΤΟΥ

ΜΗΝ ΔΊΝΕΙΣ ΟΘΌΝΗ ΌΠΟΤΕ ΣΕ ΔΙΕΥΚΟΛΎΝΕΙ.

ΔΙΆΒΑΣΕ ΜΑΖΊ ΤΟΥ

ΆΚΟΥΣΈ ΤΟ

ΜΗΝ ΚΟΡΟΪΔΕΎΕΙΣ ΌΣΑ ΣΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΎΕΤΑΙ

ΜΗΝ ΛΕΣ «ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΊΠΟΤΑ»

ΑΓΚΆΛ

ΜΗΝ ΑΠΑΙΤΕΊΣ ΤΟ ΆΡΙΣΤΟ

Μ ΜΗΝ ΠΑΊΡΝΕΙΣ ΤΟΝ ΡΌΛΟ ΤΟΥ ΔΑΣΚΆΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΡΟΠΟΝΗΤΉ

ΜΆΘΕ ΤΟΥ ΝΑ ΦΡΟΝΤΊΖΕΙ

ΠΑΊΞΤΕ ΧΩΡΊΣ ΣΚΟΠΌ

ΆΦΗΣΈ ΤΟ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΗ ΛΎΣΗ ΝΑ ΕΠΑΙΝΕΊΣ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΆΘΕΙΑ

ΦΆΤΕ ΜΑΖΊ ΧΩΡΊΣ ΟΘΌΝΕΣ

ΜΗΝ ΚΥΝΗΓΆΣ ΤΗΝ ΤΕΛΕΙΌΤΗΤΑ

ΆΚΟΥ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΉ ΤΟΥ

ΜΊΛΗΣΈ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΦΌΒΟΥΣ ΣΟΥ

ΜΗΝ ΑΠΑΙΤΕΊΣ ΝΑ ΈΧΕΙ ΠΆΝΤΑ ΚΑΛΉ ΜΈΡΑ

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΜΗΝ ΑΠΟΦΑΣΊΖΕΙΣ ΓΙΑ ΌΛΑ

ΠΆΡΕ ΤΟ ΣΤΑ ΣΟΒΑΡΆ

ΛΙΑΣΈ ΤΟ

ΠΕΣ «Σ’ ΑΓΑΠΏ»

ΜΗΝ ΞΕΧΝΆΣ ΌΤΙ ΉΣΟΥΝ ΚΙ ΕΣΎ ΠΑΙΔΊ

ΚΡΆΤΑ ΤΙΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΈΣ ΠΑΡΑΔΌΣΕΙΣ

ΜΗΝ ΛΕΣ «ΚΟΊΤΑ ΤΟΝ ΤΆΔΕ»

ΜΗΝ ΠΑΡΑΒΙΆΖΕΙΣ ΤΟΝ ΧΏΡΟ ΤΟΥ

ΜΗΝ ΚΆΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΓΆΠΗ ΑΝΤΑΜΟΙΒΉ

ΆΦΗΣΈ ΤΟ ΝΑ ΑΠΟΤΎΧΕΙ ΜΆΘΕ ΤΟΥ ΝΑ ΖΗΤΆ ΣΥΓΓΝΏΜΗ

ΠΕΡΠΑΤΉΣΤΕ ΧΩΡΊΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΌ

ΜΗΝ ΛΎΝΕΙΣ ΌΛΑ ΤΟΥ ΤΑ ΠΡΟΒΛΉΜΑΤΑ

ΜΗΝ ΕΝΟΧΟΠΟΙΕΊΣ ΤΗΝ ΞΕΚΟΎΡΑΣΗ

ΠΕΣ ΤΟΥ ΙΣΤΟΡΊΕΣ ΑΠΌ ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΆ ΣΟΥ ΧΡΌΝΙΑ

ΜΆΘΕ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΥΓΈΝΕΙΑ

Α Ή

ΜΗΝ ΛΕΣ ΣΥΝΈΧΕΙΑ «ΕΓΏ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΊΑ ΣΟΥ…»

ΆΦΗΣΈ ΤΟ ΝΑ ΛΕΡΩΘΕΊ

ΜΗΝ ΛΕΣ «ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ»

ΜΗΝ ΤΡΑΒΆΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΑ ΓΙΑ ΚΆΘΕ ΣΤΙΓΜΉ

ΜΗΝ ΚΆΝΕΙΣ ΤΑ ΠΆΝΤΑ ΜΆΘΗΜΑ

ΜΆΘΕ ΤΟΥ ΝΑ ΛΈΕΙ «ΌΧΙ» ΜΗΝ ΑΝΕΒΆΖΕΙΣ ΤΑ ΠΆΝΤΑ ΣΤΑ SOCIAL

ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΕΚΕΊ

ΜΗΝ ΤΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΎΕΙΣ ΑΠΌ ΌΛΑ

ΜΗΝ ΤΟΥ ΦΟΡΤΏΝΕΙΣ ΤΟ ΆΓΧΟΣ ΣΟΥ

ΜΗΝ ΓΕΜΊΖΕΙΣ ΚΆΘΕ ΛΕΠΤΌ

ΘΥΜΉΣΟΥ: ΜΕΓΑΛΏΝΕΙΣ ΈΝΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ

ΜΑΘΑΊΝΟΥΜΕ ΠΑΊΖΟΝΤΑΣ: ΤΟ ΘΕΑΤΡΙΚΌ ΠΑΙΧΝΊΔΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΊΔΕΥΣΗ

Η βασικότερη από τις σύγχρονες μεθοδολογίες είναι το Θεατρικό παιχνίδι που ανήκει στην Παιδαγωγική Θεάτρου. Η Παιδαγωγική Θεάτρου συνδυάζει το παιχνίδι και το Θέατρο (ή καλύτερα το παιχνίδι «διά του θεάτρου»), ως «βιωματική» καλλιτεχνική εμπειρία , και την επιστήμη της Παιδαγωγικής. Το θεατρικό παιχνίδι χρησιμοποιεί το θέατρο για να κάνει αγωγή. Επειδή στο θέατρο συναντώνται όλες οι τέχνες, το θεατρικό παιχνίδι ενισχύει, ενεργοποιεί και απελευθερώνει τη φαντασία, την επικοινωνία, την αλληλεπίδραση αλλά και όλες τις καλλιτεχνικές διαθεσιμότητες παιδιών αλλά και ενηλίκων. Στηρίζεται σε τέσσερα επίπεδα: το ψυχολογικό, το κοινωνικό, το αισθητικό και το παιδευτικό. Χρησιμοποιεί ποικίλες τεχνικές και στόχοι του είναι: • Η ενδυνάμωση και ο εμπλουτισμός της διδασκαλίας • Η συνεργασία και η ενεργός συμμετοχή όλων των μαθητών • Η ανάπτυξη της δημιουργικής φαντασίας και του κριτικού στοχασμού • Η ενταξιακή διαδικασία και συμπερίληψη • Η χαρά του να μαθαίνουμε ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ!

γράφει η Μαντώ Κουρετζή Εκπαιδευτικός- Θεατροπαιδαγωγός -Εμψυχώτρια Θ.Π. Υπεύθυνη «Σχολείου Παιχνιδιού» www.sxoleiopaixnidiou.gr

ΘΑ ΈΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΈΡΟΥΜΕ ΌΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΊ ΘΕΆΤΑΙ, ΑΝΤΙΛΑΜΒΆΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΎΠΤΕΙ ΤΟΝ ΚΌΣΜΟ ΜΈΣΩ ΤΟΥ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΎ. ΆΡΑ ΘΑ ΈΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΝΤΆΞΟΥΜΕ ΜΕΘΟΔΟΛΟΓΊΕΣ ΜΆΘΗΣΗΣ ΠΟΥ ΝΑ ΒΑΣΊΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΊΔΙ.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ: Σύγχρονη Διδακτική, Επικοινωνιακή, Εμψυχωτική και Ενταξιακή μέθοδος βιωματικής εκπαίδευσης. Το Θ.Π. προσεγγίζει την εκπαιδευτική διαδικασία μέσα από μια φιλοσοφία διαφοροποίησης της διδασκαλίας. α) ως εμψυχωτική διαδικασία (ψυχοσυναισθηματικής ανάπτυξης) β) ως μέθοδο προσέγγισης της διδακτικής διαδικασίας γ) ως μέσο πολύπλευρης ευαισθητοποίησης δ) ως χώρο παιχνιδιού και απελευθέρωσης και έτσι, σύμφωνα με τις ισχύουσες θεωρίες μάθησης η απόκτηση της γνώσης, με παράλληλη ανάπτυξη ψυχοσυναισθηματικών λειτουργιών, προάγει τις ικανότητες του μαθητή (ιδιότητα) καθώς καλλιεργείται ως παιδί (φύση) στην ολότητά του ως νους-ψυχή-σώμα. Το θεατρικό παιχνίδι (και γενικά το θέατρο) καλύπτει την ανάγκη του παιδιού και γενικότερα του ανθρώπου για θέαση και δράση. Μέσα από συμβολισμούς και αναπαραστάσεις που προκύπτουν από τα παιχνίδια ρόλων εξωτερικεύει το συναίσθημά του και φανερώνει τι το απασχολεί. Έτσι υποστηρίζεται για να τολμήσει περισσότερο και να εξελιχθεί.

Find us on Facebook & Instagram

Χορός στην καρδιά της Αθήνας! Χορός για όλους! Στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, το JazzThatTap Dance Studio δημιούργησε έναν χώρο όπου ο χορός δεν έχει ηλικία. Παιδιά, έφηβοι και ενήλικες βρίσκουν το δικό τους ρυθμό μέσα από τον Κλασικό Χορό, το Modern Theatre & Jazz, το Tap Dance και το Caribbean Social. Και όχι μόνο αλλά και μαθήματα Pilates Mat & Props για ευεξία, ενδυνάμωση και ορθοσωμία.

TAP DANCE

Άκουσε τον ρυθμό. Δημιούργησε τον δικό σου. Ένα ξεχωριστό είδος χορού, γεμάτο ρυθμό, ήχο, ενέργεια και attitude, που αξίζει να γνωρίσεις.

ΚΛΑΣΙΚΌΣ ΧΟΡΌΣ I.S.T.D. • MODERN THEATRE I.S.T.D. • TAP DANCE • CARIBBEAN SOCIAL • PILATES

Ηρακλειδών 66Β, 11851 Θησείο | 6986919424 | jazz.that.tap@gmail.com

εκπαίδευση και πραγματική ζωή Ο ΕΓΚΈΦΑΛΟΣ «ΜΑΘΑΊΝΕΙ» ΚΑΛΎΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟ ΧΈΡΙ Η χειρόγραφη γραφή ενεργοποιεί περιοχές του εγκεφάλου που συνδέονται με τη γραφή και την ανάγνωση. Όταν ένα παιδί σχηματίζει μόνο του ένα γράμμα, δεν το απομνημονεύει απλώς: συνδέει την κίνηση, το σχήμα και τον ήχο του, δημιουργώντας βαθύτερη γνώση.

ΤΙ ΧΆΝΕΙ ΤΟ ΜΥΑΛΌ ΌΤΑΝ ΣΤΑΜΑΤΆ ΤΟ ΧΈΡΙ ΝΑ ΓΡΆΦΕΙ ΓΡΆΦΟΥΜΕ ΌΛΟ ΚΑΙ ΛΙΓΌΤΕΡΟ ΜΕ ΤΟ ΧΈΡΙ. ΚΙ ΌΜΩΣ, ΜΕΛΈΤΕΣ ΔΕΊΧΝΟΥΝ ΌΤΙ ΈΧΕΙ ΠΟΛΎ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΗ ΔΎΝΑΜΗ ΑΠ’ ΌΣΗ ΦΑΝΤΑΖΌΜΑΣΤΕ. ΚΑΘΏΣ Η ΧΕΙΡΌΓΡΑΦΗ ΓΡΑΦΉ ΔΊΝΕΙ ΟΛΟΈΝΑ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕΡΟ ΤΗ ΘΈΣΗ ΤΗΣ ΣΤΗΝ ΠΛΗΚΤΡΟΛΌΓΗΣΗ, ΤΟ ΔΊΛΗΜΜΑ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΌΣΟ ΑΘΏΟ ΌΣΟ ΜΟΙΆΖΕΙ. Η ΕΠΙΛΟΓΉ ΔΙΑΤΉΡΗΣΉΣ ΤΗΣ ΊΣΩΣ ΕΊΝΑΙ ΚΆΤΙ ΠΑΡΑΠΆΝΩ ΑΠΌ ΜΊΑ ΠΑΡΩΧΗΜΈΝΗ ΣΥΝΉΘΕΙΑ.

Η ΓΡΑΦΉ ΔΥΝΑΜΏΝΕΙ ΤΗ ΜΝΉΜΗ Οι πληροφορίες που καταγράφουμε με μολύβι και χαρτί φαίνεται να παραμένουν περισσότερο στη μνήμη. Ο πιο αργός ρυθμός της χειρόγραφης γραφής μάς αναγκάζει να επιλέγουμε και να συνοψίζουμε, αντί να καταγράφουμε μηχανικά όσα ακούμε ή διαβάζουμε.

ΤΟ ΧΈΡΙ ΒΟΗΘΆ ΤΙΣ ΙΔΈΕΣ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΟΎΝ Η χειρόγραφη γραφή βοηθά και τη δημιουργικότητα. Έρευνες σε παιδιά έδειξαν ότι όταν γράφουν με το χέρι παράγουν περισσότερες λέξεις γρηγορότερα και εκφράζουν περισσότερες ιδέες σε σχέση με την πληκτρολόγηση.

ΤΟ ΓΡΆΨΙΜΟ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΕΜΠΕΙΡΊΑ ΟΛΌΚΛΗΡΟΥ ΤΟΥ ΣΏΜΑΤΟΣ Όταν γράφουμε με το χέρι, ο εγκέφαλος δέχεται ταυτόχρονα οπτικά, κινητικά και αισθητηριακά ερεθίσματα. Η κίνηση του χεριού, η πίεση του μολυβιού και η επαφή με το χαρτί μετατρέπουν τη μάθηση σε πιο ολοκληρωμένη εμπειρία.

ΜΕ ΤΟ ΧΕΙΡΌΓΡΑΦΟ ΟΙ ΣΚΈΨΕΙΣ ΜΑΣ ΓΊΝΟΝΤΑΙ ΟΡΑΤΈΣ Η χειρόγραφη λέξη δεν είναι μόνο πληροφορία. Είναι μια προσωπική, σωματική πράξη που συνδέει τον άνθρωπο με την ιστορία της γραφής. Το χαρτί, το μελάνι και ο προσωπικός γραφικός χαρακτήρας διατηρούν κάτι μοναδικό: το ίχνος εκείνου που έγραψε.

ΓΙΑΤΊ ΤΟ ΣΧΟΛΕΊΟ ΠΡΈΠΕΙ ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΉΣΕΙ ΑΥΤΟΝΟΜΊΑ; Ας σκεφτούμε ότι μπαίνουμε σε μια σχολική τάξη κάπου στο κέντρο της Αθήνας, ας πούμε ότι η τάξη αυτή είναι η Γ’ Γυμνασίου, κάπου στα εκρηκτικά μέσα της εφηβείας και στην πρώτη ίσως ουσιώδη αυτοσυνειδησία. Μετά ας κάνουμε το ίδιο νοητικό πείραμα, ας μπούμε σε μια αντίστοιχη τάξη στα δυτικά και στα βόρεια προάστια, στο Ζεφύρι και στην Εκάλη για παράδειγμα. Μετά ας φύγουμε, για να κάνουμε μια επίσκεψη στην Κάλυμνο, στην κεντρική Κρήτη και στα Ζαγοροχώρια. Ας αποφύγουμε τα σύνορα, δεν έχουμε τον χρόνο για τόσο μεγάλα φαντασιακά ταξίδια. Θα διαπιστώσουμε κάτι που, αρχικά, γεννά το αίσθημα της ασφάλειας και τη φαντασίωση περί της διαμόρφωσης μιας κοινής ταυτότητας: ίδιο και απαράλλακτο πρόγραμμα σπουδών, ίδια σχολική καθημερινότητα, ίδιες «δράσεις», ίδια μοντέλα αξιολόγησης, ακόμα και ίδιες προσφερόμενες εκδρομές. Λογικό; Θα μου επιτρέψετε εδώ να το ονομάσω καταστροφικά αναμενόμενο μα όχι λογικό. Αυτή η καθετοποιημένη δομή γεννά μεν την ασφάλεια, αλλά μια ασφάλεια που είναι δε πνιγηρή όπως η αδράνεια. Τα αποτελέσματα τα βλέπουμε συχνά. Έναν χρόνο πριν ο Αντρέας Σλάιχερ, Διευθυντής Εκπαίδευσης και Δεξιοτήτων του ΟΟΣΑ και δημιουργός του Παγκόσμιου Προγράμματος PISA, παρουσίασε μια μελέτη, σύμφωνα με την οποία η χώρα μας είναι η τελευταία στη λίστα των κρατών-μελών του ΟΟΣΑ ως προς την αυτονομία που έχουν ο διευθυντής και ο σύλλογος διδασκόντων σε σειρά κρίσιμων θεμάτων (προτελευταία η Τουρκία). Η διαφοροποίηση των ελληνικών σχολείων με βάση το κοινωνικοοικονομικό προφίλ της περιοχής τους αλλά και την ανομοιογένεια που υπάρχει στα ίδια τα τμήματα

της κάθε σχολικής μονάδας μας φέρνει στον πάτο του ΟΟΣΑ. Αυτή η έλλειψη ευελιξίας είναι τροχοπέδη κάθε προσπάθειας ανάπτυξης, σε μια εποχή που η πληροφορία, η δράση και η οργάνωση όλο και περισσότερο πηγάζουν –στα ανεπτυγμένα, βέβαια, κράτη– από τις συνθήκες της τοπικής καθημερινότητας και τις επιταγές και τους στόχους της κοινότητας και λιγότερο από έναν κοντόθωρο κεντρικό σχεδιασμό. Το επισήμανε και ο Κώστας Δημόπουλος, εθνικός συντονιστής στον διαγωνισμό PISA του ΟΟΣΑ και καθηγητής Κοινωνικής και Eκπαιδευτικής Πολιτικής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Το επισημαίνει εδώ και χρόνια μερίδα εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων –χωρίς συνδικαλιστική υποκίνηση, σημειωτέον– που απαιτεί μεγαλύτερη αυτονομία της σχολικής μονάδας, ώστε να μπορεί το ελληνικό σχολείο να ανταποκρίνεται πιο άμεσα και αποτελεσματικά στις ανάγκες των εμπλεκόμενων μερών του, στην ενσωμάτωση των εξελίξεων στη γνώση και στην τεχνολογία αλλά και σε ό,τι πηγάζει από την ιδιαιτερότητα της τοπικής κοινωνίας. Το σχολείο παραμένει θεσμικά παραδοσιακό και γραφειοκρατικό. Η επικοινωνία του με την τοπική και την ευρύτερη κοινωνία, βασικός θεωρητικός στόχος της σχολικής μονάδας, είναι αμελητέα. Όλα καθορίζονται από το στιβαρό χέρι του Υπουργείου και, εδώ πρέπει να σημειωθεί, πολλές προσπάθειες αυτονόμησης συγκρούονται με τη συνδικαλιστική λογική που θεωρεί a priori και αβάσιμα κάθε αλλαγή δυτικού τύπου αντιλαϊκή και αποδομητική του σχολείου, έναν Δούρειο Ίππο ιδιωτικοποίησης. Και την μπλοκάρει.

γράφει o Βασίλης Νάστος Φιλόλογος, PhD Ελληνιστικής Ιστοριογραφίας, 1ο ΓΕΛ Αγίων Αναργύρων

Είναι όμως αστείο. Είναι δυνατόν ο σύλλογος να μην έχει λόγο στη διαμόρφωση ενός προγράμματος σπουδών –με λογοδοσία βέβαια– το οποίο να ανταποκρίνεται στις παραγωγικές και κοινωνικές ανάγκες μιας κοινότητας με συγκεκριμένη ταυτότητα – π.χ. νησιωτική, ορεινή, έντονα μεταναστευτική και τα λοιπά; Είναι δυνατόν οι δράσεις που μπορεί να έχει στον νου του/της ένας/μια εκπαιδευτικός να προσκρούουν πάνω σε μια ιερά βίβλο απαγορεύσεων; Γιατί η αξιολόγηση μαθητών και μαθητριών να γίνεται πάντα στη στείρα λογική του τεστ/διαγωνίσματος και η ευρηματικότητα των εκπαιδευτικών, αν υπάρχει, να μην αξιοποιείται; Γιατί να μην υπάρχει η δυνατότητα, ώστε ακόμα και η διοικητική διάρθρωση μιας μονάδας να τροποποιηθεί με άξονα τα δεδομένα του εκάστοτε σχολείου; Όσο όμως διατηρούμε αυτό το συντηρητικό και καχεκτικό μοντέλο, καλό θα είναι να έχουμε επίγνωση ότι κάποιοι προβληματισμοί μας είναι, μάλλον, υποκριτικοί. Γιατί η Ελλάδα είναι ουραγός στην PISA και σε άλλους διεθνείς διαγωνισμούς; Γιατί οι εκπαιδευτικοί μας κάποια στιγμή βαλτώνουν; Γιατί τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται για το πρόγραμμα του σχολείου; Ίσως γιατί η έλλειψη ελευθερίας περιορίζει τη δυναμική και μειώνει το ενδιαφέρον για κάτι που μυρίζει φορμόλη και συντήρηση. Η βελτίωση του σχολείου δεν είναι κρυμμένη πίσω από κάποιο σύνθημα, ούτε σε τεράστιου όγκου δύσχρηστες οδηγίες. Προκύπτει από την ελευθερία, η οποία θα δώσει στην/ στον εκπαιδευτικό τη δυνατότητα να κάνει το «κάτι παραπάνω» και στη μαθήτρια και στον μαθητή την αίσθηση ότι οι ιδιαίτερες ανησυχίες του μπορούν να βρουν γόνιμο πεδίο συζήτησης και ανάλυσης στο σχολείο.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΤΕΣΤ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΉΣ ΖΩΉΣ νετε σε κάθε τήσεις να κά ω ερ ές ικ ντ ια…πραγμα20 σημα τείτε ότι ζει μ ευ ρ υ ο ιγ σ ράρει, παιδί, για να ρα «ναι» σκο τε ό σ ισ ερ π α τική ζωή! Όσ τερο! τόσο το καλύ

1. Ξέρεις να ράψεις ένα κουμπί; ΝΑΙ | ΟΧΙ 2. Μπορείς να κρατήσεις ένα φυτό ζωντανό για περισσότερο από έναν μήνα;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

3. Ξέρεις τι να κάνεις αν πιάσει φωτιά ένα τηγάνι;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

4. Μπορείς να περιμένεις 20 λεπτά για το λεωφορείο, χωρίς να ανοίξεις το κινητό σου ούτε μία φορά;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

5. Ξέρεις να χρησιμοποιήσεις κατσαβίδι και σφυρί; ΝΑΙ | ΟΧΙ 6. Αν δεν ξέρεις να κάνεις κάτι, ξέρεις ποιον να ρωτήσεις ή πώς να μάθεις να το κάνεις;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

7. Αν πεινάς κι είσαι μόνος-η στο σπίτι, ξέρεις να φτιάχνεις κάτι για να χορτάσεις;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

8. Ξέρεις τα βασικά τηλέφωνα έκτακτης ανάγκης απ’ έξω (ασθενοφόρο, πυροσβεστική κ.λπ.);

ΝΑΙ | ΟΧΙ

9. Μπορείς να κανονίσεις μια συνάντηση ή μια δραστηριότητα και να τη θυμηθείς χωρίς να στο υπενθυμίσει κάποιος άλλος; ΝΑΙ | ΟΧΙ 10. Ξέρεις να πεις «δεν ξέρω» όταν δεν ξέρεις κάτι;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

11. Μπορείς να φτιάξεις μόνος-η μια τσάντα για να πας μια μονοήμερη εκδρομή χωρίς να ξεχάσεις τίποτα βασικό;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

12. Μπορείς να βάλεις πλυντήριο χωρίς να μετατρέψεις τα λευκά σε ροζ;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

13. Ξέρεις να οργανώσεις τα χρήματά σου ώστε να μη τα ξοδέψεις όλα την πρώτη εβδομάδα;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

14. Ξέρεις να αποθηκεύεις σωστά τα τρόφιμα ώστε να μη χαλάσουν;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

15. Ξέρεις να παραδεχτείς πότε έκανες λάθος και να προσπαθήσεις να το διορθώσεις;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

16. Ξέρεις τι πρέπει να έχει ένα βασικό φαρμακείο στο σπίτι;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

17. Ξέρεις να χρησιμοποιήσεις λεξικό για να βρεις μια λέξη που ψάχνεις;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

18. Μπορείς να κλείσεις μόνος-η το σπίτι με ασφάλεια όταν πρόκειται να λείψετε όλοι για μερικές μέρες;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

19. Ξέρεις πώς να προστατεύεις τα προσωπικά σου στοιχεία και τους κωδικούς σου στο διαδίκτυο;

ΝΑΙ | ΟΧΙ

20. Ξέρεις να χρησιμοποιείς πυροσβεστήρα;

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΜΑΘΗΤΈΣ ΑΥΘΌΡΜΗΤΟΙ… ΚΑΘΗΓΗΤΈΣ ΕΜΒΡΌΝΤΗΤΟΙ! γράφει η Αρτεμις Πλανάκη Φιλόλογος, Συγγραφέας

ΕΡΓΆΖΟΜΑΙ ΩΣ ΦΙΛΌΛΟΓΟΣ ΣΧΕΔΌΝ ΑΜΈΣΩΣ ΜΕΤΆ ΠΟΥ ΠΉΡΑ ΤΟ ΠΤΥΧΊΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΕΚΠΑ, ΑΦΟΎ ΑΠΟΤΈΛΕΣΕ Η ΣΧΟΛΉ ΦΙΛΟΛΟΓΊΑΣ ΤΗΝ ΠΡΏΤΗ ΜΟΥ ΕΠΙΛΟΓΉ. ΤΟ ΛΈΩ ΑΥΤΌ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΆΒΕΤΕ ΌΤΙ ΕΊΜΑΙ «ΕΡΩΤΕΥΜΈΝΗ» ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΉ ΓΛΏΣΣΑ, ΙΣΤΟΡΊΑ ΚΑΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΊΑ ΑΠΌ ΤΑ ΠΡΏΙΜΑ ΝΙΆΤΑ ΜΟΥ. ΑΝΤΊΣΤΟΙΧΑ «ΕΡΩΤΕΥΜΈΝΗ» ΕΊΜΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΊΑ ΣΕ ΤΆΞΗ, ΣΕ ΙΔΙΑΊΤΕΡΟ ΜΆΘΗΜΑ, ΤΌΣΟ ΣΤΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΌ ΌΣΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΗΜΌΣΙΟ ΓΙΑ ΣΎΝΤΟΜΟ ΔΙΆΣΤΗΜΑ ΩΣ ΩΡΟΜΊΣΘΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΠΛΗΡΏΤΡΙΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΌΝ. ΆΡΑ ΈΧΩ ΣΥΝΟΛΙΚΉ ΕΙΚΌΝΑ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΉΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΌΤΗΤΑΣ ΚΙ ΑΚΌΜΑ ΑΓΑΠΏ ΠΆΡΑ ΠΟΛΎ ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΊΑ. Η διδασκαλία περιλαμβάνει τους μαθητές που σχεδόν κάθε χρονιά είναι διαφορετικοί κι αυτό κάνει τη διαδικασία ακόμα πιο ενδιαφέρουσα, γιατί το στοίχημα, πέραν της διδακτικής προόδου, είναι να επικοινωνήσουμε και να συνεργαστούμε ομαλά με όλα τα παιδιά που ζητούν τη βοήθειά μας. Για να το πω ακόμα πιο ειλικρινά, όλοι οι καθηγητές θέλουμε να μας συμπαθήσουν-αγαπήσουν οι μαθητές και στο τέλος να είμαστε ο ένας για τον άλλο μια πολύ όμορφη ανάμνηση ζωής, που ίσως εξελιχθεί και σε δυνατή φιλία! Μια από τις αναμνήσεις που μου άφησαν εμένα οι μαθητές μου από τις εκθέσεις, τις περιλήψεις και τα διαγωνίσματα που διορθώνω πάντα εγώ, είναι τα ΛΑΘΗ τους – τα οποία το 2015 αποφάσισα να καταγράφω. Ο σκοπός της καταγραφής αυτής, όπως και του παρόντος άρθρου, δεν ήταν ο χλευασμός των μαθητών μου, αφού η πορεία μου ως καθηγήτριά τους αποδεδειγμένα διέπεται από αγάπη και σεβασμό. Ο λόγος που τα δημοσιεύω είναι για να πω στα παιδιά αυτά ένα μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που στις ατελείωτες ώρες των διορθώσεών μου με έκαναν να γελάσω και μου έκαναν μια παρέα γεμάτη χιούμορ, αλήθεια και πραγματική εφηβική διάθεση που αν δεν υπήρχαν τα γραπτά τους δεν θα μπορούσα να την αντιληφθώ πλήρως. Μέσα στην τάξη σαφώς υπάρχουν αστείες στιγμές, αλλά ξεχνιούνται… Έτσι λοιπόν scripta manent και τα «μαργαριτάρια» επίσης!

ΦΑΝΤΑΠΤΕΡΌΣ

ΣΎΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΣΤΉΜΟΝΑ JACK DANIELS

ΤΩΝ ΒΟΛΕΥΤΏΝ (ΒΟΥΛΕΥΤΏΝ)

ΜΕ ΤΗΝ ΚΛΩΝΟΠΟΊΗΣΗ ΟΙ ΓΆΤΕΣ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΟΎΝΕ ΣΑΝ ΚΙ ΕΜΆΣ ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΆΔΕΣ ΕΡΓΟΔΌΤΕΣ

ΘΎΜΑ ΜΗΧΑΝΟΓΡΑΦΊΑΣ

ΠΡΌΟΔΟΣ, ΑΝΤΊΘΕΤΟ: ΕΠΊΛΟΓΟΣ

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΆ ΦΟΡΤΩΜΈΝΟ ΛΕΞΙΛΌΓΙΟ ΦΟΡΏΝΤΑΣ ΠΑΝΩΠΊΔΕΣ

ΤΟ ΆΤΟΜΟ ΔΈΧΕΤΑΙ BOWLING (ΑΝΤΊ BULLING)

ΚΟΜΆΝΤΟ ΚΆΝΟΥΝ ΟΙ ΓΥΝΑΊΚΕΣ

ΡΟΥΦΆΝΕ ΟΙ ΜΑΘΗΤΈΣ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΣΑΝ ΣΚΟΎΠΑ ΆΜΑ ΔΕΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΊΣ ΤΗ ΜΌΔΑ ΕΊΣΑΙ ΕΣΏΚΛΕΙΣΤΟΣ ΑΠΟΜΌΝΩΣΗ, ΑΝΤΊΘΕΤΟ: ΜΌΝΩΣΗ

ΣΕΒΑΣΜΙΏΤΑΤΕ ΥΠΟΥΡΓΈ

ΜΟΤΟΣΙΓΛΕΝΤΙΣΤΉΣ

Η ΚΑΘΟΛΙΚΌΤΗΤΑ ΕΊΝΑΙ ΣΕ ΆΡΤΙΑ ΦΥΣΙΚΉ ΚΑΤΆΣΤΑΣΗ

ΕΊΜΑΣΤΕ ΣΕ ΕΝΤΙΜΌΤΗΤΑ

ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΏΣ, ΣΥΝΏΝΥΜΟ: ΤΖΆΜΠΑ

ΟΙ ΔΥΣΛΕΙΤΟΥΡΓΊΕΣ ΤΩΝ ΜΜΕ ΠΡΟΚΑΛΟΎΝ ΒΛΆΒΗ ΣΕ ΌΛΑ ΤΑ ΕΠΊΠΕΔΑ ΧΡΗΣΙΜΌΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΑΝΤΙΚΕΙΜΈΝΩΝ… ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΑΤΙΚΆ ΚΑΘΕΣΤΏΤΑ

ΠΡΩΤΊΣΤΩΣ… ΔΕΥΤΕΡΊΣΤΩΣ… ΤΡΙΤΊΣΤΩΣ ΕΡΥΘΡΟΊ ΤΑΞΙΆΡΧΕΣ

Η ΣΧΟΛΙΚΉ ΒΊΑ ΕΊΝΑΙ ΣΕ ΈΞΑΨΗ

ΣΤΟ ΜΈΛΛΟΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΑΛΛΆΞΩ ΚΑΤΕΎΘΥΝΣΗ ΑΓΝΏΣΤΟΥ ΜΕΡΙΆΣ

ΑΔΈΚΑΣΤΟΣ ΣΤΟ ΕΊΔΟΣ ΤΟΥ…

ΥΠΟΧΕΙΡΊΔΙΟ ΤΩΝ ΆΛΛΩΝ

ΑΠΡΟΣΔΙΌΡΙΣΤΟΙ ΚΑΘΗΓΗΤΈΣ: ΑΔΙΌΡΙΣΤΟΙ…

ΑΠΌ ΤΗΝ ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΉ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΑΚΉ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΊΑ Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΠΑΘΑΊΝΕΙ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΉ ΚΑΘΥΣΤΈΡΗΣΗ… ΟΙ ΣΚΈΨΕΙΣ ΠΟΥ ΚΆΝΩ ΈΧΟΥΝ ΜΕΓΆΛΗ ΔΙΆΣΤΑΣΗ

ΚΆΠΟΙΟΙ ΈΧΟΥΝ «ΠΆΣΟ» ΣΤΑ ΑΝΘΡΏΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΏΜΑΤΑ

ΟΙ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΈΣ ΑΝΤΙΚΡΊΖΟΥΝ ΤΟ ΠΡΟΪΌΝΤΑ, ΌΠΩΣ Ο ΟΒΕΛΊΖ Τ’ ΑΓΡΙΟΓΟΎΡΟΥΝΑ

ΠΑΡΟΜΟΙΌΤΥΠΑ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΆ

Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΓΑΛΗΝΟΥΧΕΊΤΑΙ

ΈΧΕΙ ΓΊΝΕΙ Ο ΠΌΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΜΌΔΑΣ

ΑΝΑΧΡΟΝΙΣΤΙΚΌΣ: ΧΡΟΝΙΣΤΙΚΌΣ (ΑΝΤ.)

ΕΝΏ ΠΊΝΕΙΣ ΤΟ ΤΖΆΙ ΣΟΥ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΌΝΙ ΣΕ ΠΥΡΟΒΟΛΟΎΝ ΣΤΟΝ ΠΌΛΕΜΟ

ΘΟΎΡΕΙΟΣ ΊΠΠΟΣ

ΤΑ ΠΡΟΒΛΉΜΑΤΑ ΤΗΣ 3ΗΣ ΧΏΡΑΣ

ΕΠΙΚΡΑΤΟΎΝ ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΆΝΤΙΟΙ

Ο ΆΝΘΡΩΠΟΣ ΩΣ ΈΜΒΡΙΟ ΟΝ

ΕΚΕΊΝΟΣ ΠΟΥ ΚΆΝΕΙ ΣΥΝΕΧΏΣ ΤΟ ΊΔΙΟ ΠΡΆΓΜΑ ΚΑΤΑΝΤΆΕΙ ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΈΝΟΣ

ΠΛΉΡΗΣ ΥΠΟΠΤΊΑ

ΣΥΓΚΡΙΝΟΛΟΓΕΊ

Ο ΑΠΟΠΛΑΝΙΣΜΌΣ ΤΟΥ ΑΤΌΜΟΥ

ΔΟΓΜΑΤΙΚΌΣ: ΑΔΌΓΜΑΤΟΣ (ΑΝΤ.)

ΕΝΏ ΉΤΑΝ ΥΓΙΉΣ, ΠΈΘΑΝΕ ΑΝΑΠΌΦΕΥΚΤΑ!

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΈΝΑ ΑΠΟΎΣΑ ΤΈΧΝΗ ΎΦΕΣΗ ΑΜΑΡΤΙΏΝ

ΟΙ ΑΠΑΣΧΟΛΊΕΣ ΤΟΥΣ

ΔΙΑΝΟΜΉ ΔΙΚΑΙΟΣΎΝΗΣ

ΚΑΚΕΝΤΡΕΧΉΣ: ΚΑΛΕΝΤΡΕΧΉΣ

ΠΟΛΥΠΌΘΕΤΟ ΠΤΥΧΊΟ

ΓΝΉΣΙΟΣ: ΑΦΕΝΤΙΚΌΣ

ΝΑ ΘΕΜΕΛΙΏΣΟΥΝ ΤΑ ΝΤΟΥΒΆΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΊΑΣ

Η 17 ΝΟΈΜΒΡΗ ΕΊΝΑΙ Η ΠΑΓΚΌΣΜΙΑ ΗΜΈΡΑ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΊΑΣ

ΑΦΌΡΗΤΟΣ: ΦΟΡΗΤΌΣ (ΑΝΤ.)

ΧΟΙΡΟΝΑΚΤΙΚΈΣ ΕΡΓΑΣΊΕΣ

ΤΑ ΡΕΆΛΙΤΙ ΕΊΝΑΙ Η ΤΡΑΣΊΛΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΌΡΑΣΗΣ ΑΝΤΑΜΟΙΒΑΊΟΣ ΣΕΒΑΣΜΌΣ

ΣΥΓΧΈΩ: ΠΑΙΡΔΕΎΩ

ΤΑ ΜΆΡΜΑΡΑ ΒΡΊΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΟ ΒΡΕΤΑΝΙΚΌ ΜΟΥΣΕΊΟ ΤΟΥ ΛΟΎΒΡΟΥ

ΚΛΗΡΟΔΟΤΏ: ΑΝΤΙΚΛΗΡΟΔΟΤΏ

ΜΌΝΙΜΟ: ΗΜΙΜΌΝΙΜΟ(ΑΝΤ.)

Ο ΑΘΛΗΤΙΣΜΌΣ ΠΡΟΣΦΈΡΕΙ ΑΥΤΟΪΚΑΝΟΠΟΊΗΣΗ

ΕΥΚΑΤΑΚΛΕΊΔΙ

ΕΒΕΣΤΙΣΊΕΣ

ΚΊΒΔΗΛΟΣ: ΑΚΊΒΔΗΛΟΣ

ΑΔΈΚΑΣΤΟΣ: ΔΕΚΑΣΤΌΣ (ΑΝΤ.)

ΑΛΚΟΥΛΙΣΜΌΣ

ΝΑ ΤΕΘΩΡΑΚΙΣΤΟΎΜΕ ΜΕ ΑΞΊΕΣ

ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΤΉΣ

ΠΛΟΙΟΨΗΦΊΑ

ΠΡΟΣΔΟΚΊΜΙΟ ΖΩΉΣ

Ο ΦΑΝΑΤΙΣΤΉΣ ΕΊΝΑΙ ΕΠΙΚΊΝΔΥΝΟΣ ΤΎΠΟΣ ΚΑΙ ΟΎΤΕ ΚΑΘΕΞΉΣ

ΓΟΝΙΑΚΉ ΑΜΈΛΕΙΑ (ΓΟΝΙΚΉ)

ΚΥΒΕΛΗ 10 ΧΡΌΝΙΑ ΣΤΟ ΠΙΟ ΝΌΣΤΙΜΟ ΤΡΑΠΈΖΙ ΤΗΣ ΚΥΨΈΛΗΣ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΊΑ ΑΓΊΟΥ ΓΕΩΡΓΊΟΥ, Η ΚΥΒΈΛΗ ΜΕΤΡΆ ΔΈΚΑ ΧΡΌΝΙΑ ΖΩΉΣ ΚΑΙ ΓΕΎΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΈΝΕΙ ΣΤΑΘΕΡΉ ΑΞΊΑ ΣΤΗΝ ΚΥΨΈΛΗ. ΕΞΕΛΊΣΣΕΤΑΙ ΚΙ ΑΛΛΆΖΕΙ, ΧΩΡΊΣ ΌΜΩΣ ΝΑ ΧΆΝΕΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΤΗΣ. ΚΛΑΣΙΚΉ ΑΛΛΆ ΚΑΙ ΣΎΓΧΡΟΝΗ – ΣΑΝ ΤΗΝ ΊΔΙΑ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΆ ΤΗΣ, ΔΗΛΑΔΉ.

ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ;

Είσαι φοιτητής, οι γονείς έρχονται Αθήνα και θέλεις να τους πας κάπου να φάτε καλά και να περάσετε όμορφα. Εδώ έχεις την πλατεία, τα τραπεζάκια έξω, τα τσουγκρίσματα, την αίσθηση του τραπεζώματος και φαγητό που θα λατρέψουν όλοι. Εδώ έχεις τα μεθυσμένα φιλετάκια, τα κοτόπουλα χαρακίρι, τα νησιώτικα τσικνοσκιουφιχτά και τους κολοκυθοκεφτέδες των φανατικών θαμώνων. Εδώ έχεις μακαρόνια με κιμά, παστίτσιο, ιμάμ, σουτζουκάκια Σμυρναίικα και πιάτα ημέρας που μυρίζουν σπίτι, αλλά δεν φοβούνται και τα twists εκεί που πρέπει.

ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΨΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ;

Κάποια ραντεβού χρειάζονται το ιδανικό κρασί για να λυθεί η γλώσσα και άλλα θέλουν απλώς ένα τραπεζάκι στην πλατεία. Στην Κυβέλη τα έχεις και τα δύο. Περαστικοί, σκυλιά, παρέες, παιδιά, γιαγιάδες, ροκάδες, ολόκληρο το κυψελιώτικο σύμπαν σερβίρεται δίπλα σας και σας χαλαρώνει. Κι εσείς, με ένα καλό τσίπουρο, ούζο ή κρασί και πιάτα για μοίρασμα. Έτσι λύνεται η γλώσσα. «Βάλ’ τα στη μέση και βλέπουμε.» Εγγυημένη η επιτυχία!

ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑ;

Δεν χρειάζεται να μένεις στην Κυψέλη για να γίνεις θαμώνας της Κυβέλης. Έρχεσαι για πρώτη φορά και όλοι σε υποδέχονται σαν να ξέρουν ήδη ότι θα ξαναγυρίσεις. Η φιλοξενία και τα χαμόγελα της Κυβέλης, μετά από τόσα χρόνια, είναι γνωστά και διάσημα!

ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΗ...

Από το 2016 μέχρι σήμερα, η Κυβέλη έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της πλατείας. Και αυτό δεν το πετυχαίνει κανείς έτσι απλά. Το πετυχαίνει όταν έχει φτιάξει ένα μέρος που δεν πηγαίνει κάποιος μόνο για φάει. Πηγαίνει για να καθίσει λίγο ακόμη. Και λίγο ακόμη. Κι αυτό το λίγο ακόμη, έγινε 10 χρόνια Κυβέλη!

210 82 19 406 kivelirest

@kyveli_kypseli

Eπτανήσου 15, Αθήνα, Πλατεία Αγίου Γεωργίου Ώρες καταστήματος & delivery 12.00-01.00 μέσω efood & wolt

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΔΙΚΟ 02 ΣΟΥ ΣΠΙΤΙ

ΤΟ ΠΡΏΤΟ ΔΙΚΌ ΣΟΥ ΣΠΊΤΙ ΕΊΝΑΙ ΜΕΓΆΛΗ ΤΟΜΉ. ΕΊΝΑΙ Η ΠΡΏΤΗ ΦΟΡΆ ΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΊΖΕΙΣ ΠΏΣ ΘΈΛΕΙΣ ΝΑ ΖΕΙΣ. ΤΡΊΑ ΜΙΚΡΆ ΠΡΆΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΊΣΩΣ ΕΊΝΑΙ ΚΑΛΌ ΝΑ ΞΈΡΕΙΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΤΕΡΆΣΤΙΟ ΑΥΤΌ ΒΉΜΑ.

ΒΡΕΣ ΤΟ ΔΙΚΌ ΣΟΥ ΓΟΎΣΤΟ Δοκίμασε, ψάξε, κάνε αισθητικά ή πρακτικά λάθη. Δεν χρειάζεται το σπίτι σου να θυμίζει κατάλογο του ΙΚΕΑ ή του JYSK, χρειάζεται να αντανακλά την προσωπικότητά σου. Λευκό γραφείο, γκρι καναπές, το ίδιο φωτιστικό με όλους; You can do better than this.

ΚΑΙ ΤΏΡΑ; Ναι, θα χρειαστεί να μαγειρεύεις. Ναι, μπορεί τα πρώτα βράδια να φοβάσαι. Θα μάθεις σιγά σιγά. Μάθε από πού κλείνει το νερό, πρόσεχε το ρεύμα, κλείδωνε την πόρτα, μη ζεις μες στη βρωμιά. Κανείς δεν θα τα κάνει πια για σένα.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΖΉΤΗΜΑ ΕΥΘΎΝΗΣ Το να μένεις μόνος δεν σε κάνει ξαφνικά ελεύθερο, ώριμο ή ενήλικα. Σε αναγκάζει όμως να οργανώνεσαι, να βρίσκεις λύσεις και να ξεπερνάς τα προβλήματα. Σε βοηθάει να αρχίσεις να συνειδητοποιείς ότι η ζωή σου, πλέον, είναι δική σου ευθύνη.

ΕΚΕΊ ΈΞΩ Η ΠΌΛΗ ΣΕ ΠΕΡΙΜΈΝΕΙ Ένα πολύ μεγάλο μέρος της φοιτητικής ζωής σου θα συμβαίνει εκτός αιθουσών, βιβλιοθηκών κι αμφιθεάτρων. Κι είναι μάλλον το καλύτερο και το πιο αξιομνημόνευτο.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

Φαντάζομαι ότι ίσως είναι ανακουφιστικό το σπίτι σου, το νέτφλιξ και το delivery, αλλά θα είναι ακόμα καλύτερο, μαζί με το πτυχίο σου σε λίγα χρόνια να έχεις κερδίσει και φίλους και εμπειρίες ζωής. Ειδικά αν μόλις ήρθες στην Αθήνα (αλλά ακόμα κι αν είσαι από εδώ), θα πρέπει να φλερτάρεις την πόλη και να την κάνεις φίλη σου. Να βγαίνεις, λοιπόν. Να δίνεις στον εαυτό σου ευκαιρίες να γνωρίσει ανθρώπους, γειτονιές, μαγαζιά. Φοιτητική ζωή σημαίνει καινούργια αρχή και το να βγαίνεις δεν σημαίνει απαραίτητα ξενύχτι, έξοδα κι εξαλλοσύνες. Βρες ένα ωραίο καφέ στη γειτονιά σου και πήγαινε πού και πού εκεί για διάβασμα, δέξου προσκλήσεις για πάρτι και μαζώξεις και δραστηριότητες, φάε στη λέσχη, μίλα με άλλους φοιτητές. Μην περάσεις τη φοιτητική σου ζωή περιμένοντας να σε πάρουν απ’ το χέρι να σε πάνε κάπου. Βάλε παπούτσια, κλείσε την πόρτα πίσω σου και βγες. Εκεί έξω η πόλη σε περιμένει. Και μαζί της κι ένα σωρό αξιόλογα ατομάκια – με κάποιους από αυτούς που θα γνωρίσεις αυτά τα χρόνια, θα είστε φίλοι μέχρι τα βαθιά γεράματα, αλήθεια!

JIMMY’S HALL Από τα δεκάδες μαγαζιά που θα γνωρίσεις άμα τη εμφανίσει σου στην πρωτεύουσα, λίγα είναι αυτά που θα μείνουν. Το Jimmy’s Hall είναι μαγαζί που μπορείς να το κάνεις στέκι όλες τις ώρες της ημέρας. Ένας χώρος μαγικός, που ξέρει πολύ καλά να μεταμορφώνεται: από πρωινό πέρασμα για τον πρώτο καφέ, διάβασμα ή εργασία στο λάπτοπ στα τραπεζάκια μέσα ή έξω, σε απογευματινή χαλάρωση και συνάντηση με την παρέα και τελικά σε μπαρ που τιμά τον νυχτερινό του ρόλο. Τίμιος καφές, καθαρά ποτά, καλές τιμές και μια αίσθηση γνήσιας οικειότητας, απλότητας και αργών ρυθμών, είναι όσα χρειάζονται για να επιστρέφεις ξανά και ξανά. Ιπποκράτους 146, Εξάρχεια Τ.: 213 03 76 639 Fb: Jimmy’s Hall Ig: jimmyshallbar

EL LOBO Tο ολόφρεσκο El Lobo στην Αλεξάνδρου Πάντου, μια ανάσα από το Πάντειο, μπορεί να γίνει το μόνιμο στέκι σου! Ανοιχτό από νωρίς για να ξεκινήσεις τη μέρα σου με ζεστό καφέ, πρωινό, ομελέτα ή ένα δυνατό combo ειδικά μελετημένο για φοιτητές – ιδανικό φυσικά και για πρωινή μελέτη με laptop! Κι αν έρθει μεσημεράκι και πεινάς μετά τα μαθήματα, εδώ θα βρεις ελληνικό street food, κοτομπουκιές, τυροκροκέτες αλλά και μαγειρευτό μαμαδίσιο φαγητό, όλα σε γενναίες μερίδες και πολύ προσιτές τιμές. Τα βράδια έρχονται με πολλές επιλογές σε μπίρες, smoothies και παγωτά. Νέο και νεανικό, νόστιμο και φιλικό, το λυκάκι (el lobo στα ισπανικά είναι ο λύκος) είναι έτοιμο να γίνει η επόμενη στάση σου, πριν, μετά ή ανάμεσα στα μαθήματα. Αλεξάνδρου Πάντου 10, Καλλιθέα Τ.: 216 10 02 525 Fb: El lobo All day bar-Street Food Ig: el_lobo_street_food TikTok: Ellobo_all_day_bar

ΖΑΚΈΤΑ ΝΑ ΠΆΡΕΙΣ ΑΛΛΆ ΝΑ ΤΡΩΣ & ΣΩΣΤΆ ΒΑΡΙΈΣΑΙ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΈΨΕΙΣ ΜΙΑ ΜΈΡΑ; Υπάρχουν μαγειρεία, ταβερνάκια και μεζεδοπωλεία με νόστιμο, σπιτικό και προσιτό φαγητό. Μάθε ποια αξίζουν στη γειτονιά σου και προτίμησέ τα από το τρίτο burger της εβδομάδας.

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

ΜΆΘΕ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΎΕΙΣ Η μαγειρική είναι θεραπευτική, κάποιοι την θεωρούν και τέχνη, σίγουρα όμως είναι υγεία. Και οκ, αν δεν σε πολυενδιαφέρει το σπορ, μάθε έστω να φτιάχνεις πέντε δέκα τίμια φαγητά. Θα γλιτώσεις λεφτά, θα τρως καλύτερα και, κυρίως, θα αποκτήσεις ένα skill που θα σε ακολουθεί μια ζωή.

ΜΗΝ ΑΦΉΣΕΙΣ ΤΟ DELIVERY ΝΑ ΓΊΝΕΙ Η ΜΌΝΙΜΗ ΤΡΟΦΟΔΟΣΊΑ ΣΟΥ Καναπές, Netflix, delivery. Το τρίπτυχο της φοιτητικής ζωής. Ξεκινά αθώα & καταλήγει να κοστίζει και σε χρήμα και σε υγεία. Είναι κάτι που αν γίνει συνήθεια, δύσκολα το αλλάζεις και δεν λέω, μια κρέπα, ένα μπέργκερ ή ένα πιτόγυρο είναι μια χαρά για μια στα τόσα, αλλά θέλει προσοχή και μέτρο.

ΦΆΕ ΜΕ ΠΑΡΈΑ Το φαγητό είναι πολύ καλύτερο όταν το απολαμβάνεις μαζί με άλλους, με λίγη κουβέντα και πολλά τσουγκρίσματα. Μοιράσου ένα πιάτο, μια συνταγή, μια ιστορία. Το «μαζί», στο φαγητό είναι κοινωνική ανάγκη.

ΜΆΘΕ ΝΑ ΨΩΝΊΖΕΙΣ Μάθε ποια βασικά υλικά σε βγάζουν ασπροπρόσωπο, κάνε μια λίστα και ψώνισε με πλάνο. Το supermarket μπορεί να γίνει ο καλύτερός σου σύμμαχος (όπως επίσης και η λαϊκή της γειτονιάς σου)!

THNIAKO

ΜΠΡΟΥΛΗΣ

Θα κάνουμε μία απόπειρα να το περιγράψουμε, αν και το Τηνιακό πρέπει να το επισκεφτείς επειδή δεν είναι ένα ακόμα μαγαζί· είναι ιδέα! Δύσκολα θα βρεις Αθηναίο που να μην έχει καθίσει έστω και μία φορά στη ζωή του σε αυτό το σημείο της λεωφόρου Αλεξάνδρας! Βραδιές με κέφι, παρέες που γίνονται μία, χαμηλές τιμές, ουζάκι, μπιρίτσα και μεζές, και κάπως έτσι επάξια κερδίζει το βραβείο του καλύτερου φοιτητικού στεκιού της πόλης εδώ και δεκαετίες. Και για όσους πάνε να μιμηθούν τα αμίμητα, να ξεκαθαρίσουμε ότι ένα είναι το παλιό Τηνιακό το ορθόδοξο, γι’ αυτό... προσοχή στις απομιμήσεις!

Ο Μπρούλης είναι από εκείνα τα μαγαζιά που χρειάζεται η Αθήνα όσο τίποτα. Απλά, ανεπιτήδευτα, παρεΐστικα, με πραγματικά χαμηλές τιμές σε μεζεδάκια και ποτά, που δεν σε κάνουν να το πολυκουράζεις για το αν θα παραγγείλεις κάτι ακόμα. Δοκίμασε πανσετάκια και σουτζουκάκια σχάρας για να καταλάβεις γιατί έχουν γίνει best seller και αν είσαι του πιο χορτοφαγικού, μπουγιουρντί με μιξ τυριών για να συνοδεύσεις μπύρα, τσιπουράκι, ρακή και κρασί. Όσοι είναι ορκισμένοι ποτάκηδες, παίζουν και τα κλασικά ποτάκια.

Λεωφόρος Αλεξάνδρας 50, Αθήνα Τ.: 695 887 7202

Λεωνίδου 80, Κεραμεικός | Τ.: 695 110 4835 ig: mproulis_metaxourgeio fb: Μπρούλης Μεταξουργείο

ΟΙ ΝΟΣΤΙΜΙΕΣ ΤΗΣ ΜΑΙΡΗΣ Στην πλατεία Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη πας για να καταλάβεις τι σημαίνει οικογενειακή κατάσταση στην πόλη, σε μία περιοχή που διατηρεί ακόμα στοιχεία γειτονίας και οικειότητας. Και θα μπορούσε να υπάρχει οικογένεια χωρίς σπιτικό φαγητό; Στις Νοστιμιές της Μαίρης η νοστιμιά κρύβεται στα απλά και σερβίρεται καθημερινά. Παραδοσιακές ελληνικές και μεσογειακές γεύσεις, aαγάπη –ακριβώς όπως στο σπίτι–, τις οποίες μπορείς να απολαύσεις κάτω από τη σκιά των δέντρων της πλατείας, σε πακέτο ή ντελίβερι. Μια φιλόξενη γωνιά στην Ύδρας 2-4, που θυμίζει φαγητό της μαμάς και μπορεί να γίνει το στέκι σου για νόστιμο και ποιοτικό φαγητό. Δεν είναι τυχαίο που έχει γίνει πλέον... παράδοση.

Ύδρας 2-4, Πλ. Αγίου Γεωργίου, Κυψέλη Τ.: 21 0821 3136 fb: Οι νοστιμιές της μαίρης ig: oi_nostimies_tis_mairis

εκπαίδευση και πραγματική ζωή

Η «Πλέι-Λίστα» του μήνα ΣΤΗ ΔΙΑΠΑΣΩΝ

γράφει ο Θανάσης Καρανίκας (Cannibal Radio)

ΤΡΕΙΣ ΔΙΣΚΟΙ ΓΙΑ... ΔΙΑΒΑΣΜΑ Με αφορμή αυτό το τεύχος, βάζουμε στο πικάπ τρία albums που μυρίζουν… σχολείο, πανεπιστήμιο και φοιτητική ζωή. Τρεις διαφορετικές μουσικές ματιές σε όσα συμβαίνουν μέσα κι έξω από τις τάξεις.

The Kinks Schoolboys in Disgrace - 1975

Μια νοσταλγική βουτιά στα σχολικά χρόνια και την ενηλικίωση, με 50s rock ’n’ roll, doo-wop αναφορές και δυνατές κιθάρες. Δεν αφηγείται μια συγκεκριμένη ιστορία, αλλά μοιάζει με σειρά από μικρές σκηνές μιας coming-of-age ταινίας. Η παιχνιδιάρικη διάθεση και οι διαφορετικοί ήχοι το κάνουν κάπως άνισο, παραμένει όμως μια ξεχωριστή ματιά του Ray Davies στα σχολικά χρόνια, συνδυάζοντας νοσταλγία, χιούμορ και θεατρικότητα, κοιτάζοντας πίσω στην εφηβεία χωρίς να την παρουσιάζει απαραίτητα ως ανέμελη εποχή.

Kanye West The College Dropout - 2004

Το The College Dropout είναι το ντεμπούτο του Kanye West ως rapper, μετά την ήδη εντυπωσιακή πορεία του ως παραγωγός. Με soul samples, gospel στοιχεία και προσωπικούς στίχους, μιλά για την πίεση να ακολουθήσεις τον «σωστό» δρόμο, την επιτυχία και την ανάγκη να χαράξεις τον δικό σου. Ένα album-ορόσημο για τη ραπ αλλά και τα ’00s γενικότερα, που καθιέρωσε τον Kanye ως καλλιτέχνη μιας ολόκληρης γενιάς.

Μια μικρή συλλογή από τραγούδια για σχολεία, μαθητές, καθηγητές και campus, με μερικές στάσεις από τα ’50s μέχρι σήμερα.

1. BELLE & SEBASTIAN We Rule the School 2. RUFUS WAINWRIGHT The Art Teacher 3. SUPERTRAMP School 4. PINK FLOYD Another Brick in the Wall, Pt. 2 5. THE RUNAWAYS School Days 6. RAMONES Rock ’n’ Roll High School 7. THE BEACH BOYS Be True to Your School 8. CHUCK BERRY School Days 9. THE SMITHS The Headmaster Ritual 10. THE WHITE STRIPES We’re Going to Be Friends 11. STEELY DAN My Old School 12. VAMPIRE WEEKEND Campus 13. ΠΑΣΧΆΛΗΣ & GOIN’ THROUGH Σχολείο 2006 14. ΝΊΚΟΣ ΚΑΡΒΈΛΑΣ Πανεπιστήμιο 15. ΛΟΥΚΙΑΝΌΣ ΚΗΛΑΗΔΌΝΗΣ Επαγγελματικός προσανατολισμός

Car Seat Headrest The Scholars - 2025

Το The Scholars είναι μια rock opera, ένα concept album που εκτυλίσσεται σε ένα φανταστικό πανεπιστήμιο και ακολουθεί διαφορετικούς χαρακτήρες. Με μεγάλες συνθέσεις, progrock, synths, δυνατές κιθάρες και θεατρικές στιγμές, ο Will Toledo και η μπάντα δημιουργούν έναν ολόκληρο κόσμο. Φιλόδοξο και γεμάτο ανατροπές, θυμίζει περισσότερο soundtrack ταινίας παρά τυπικό rock album, χρησιμοποιώντας το πανεπιστήμιο ως σκηνικό για μια μεγαλύτερη ιστορία ενηλικίωσης, ταυτότητας και αναζήτησης του εαυτού.

(Βρείτε, ακούστε και μοιραστείτε τη λίστα στο Spotify στο παρακάτω QR)

amazing music

www.galaxy92.gr

Αναγνωρισμένο Πτυχίο ΣΑΕΚ Επαγγελματικά Προγράμματα - Σεμινάρια

ΝΙΚΟΣ ΑΜΑΡΑΝΤΟΣ | Η Σχολή Κομμωτικής