Η Πόλη Ζει τ.125 | Δεκέμβριος 2025

WWW.IPOLIZEI.GR

Χριστούγεννα...

Καιρός για παραδοσιακά γλυκά Κανάκη Το ζαχαροπλαστείο «Κανάκης 1948» υποδέχεται τα Χριστούγεννα με τρόπο που μόνο εκείνο ξέρει. Οι αδερφές Πέγκυ και Άννα Σπανού Κανάκη συνεχίζουν να μας προσφέρουν ατόφιες τις παραδοσιακές σμυρναίικες συνταγές της οικογένειας, για την ακρίβεια οι συνταγές είναι της προ-προγιαγιάς τους: τσουρέκι μαστιχωτό, μυρωδάτα μελομακάρονα, κουραμπιέδες με αιγοπρόβειο βούτυρο γάλακτος, αφράτη αμυγδαλόπιτα, πολίτικη βασιλόπιτα. Όλα φτιαγμένα με φρέσκα υλικά, όλα χειροποίητα.

Δε χρειάζονται φωτάκια για να μυρίσει Χριστούγεννα

Λεωφόρος Δεκελείας 80, Νέα Φιλαδέλφεια T: 210 25 10 636 Fb: Κανάκης 1948 • ζαχαροπλαστείο gelateria

125//12-25

STREET

Συντακτική Ομάδα Ηλέκτρα Τζώρτσου Στεργιάνα Τζέγκα Άντα Κουγιά Χρύσανθος Ξάνθης Σε αυτό το τεύχος ΕΓΡΑΨΑΝ ΕΠΙΣΗΣ: Άρτεμις Κιτσαρά Σάββας Κασάπης Αγγελική Κοντού Γαβριέλλα Κασάπη Θοδωρής Γαζώνης Φώντας Λάδης Άγγελος Παπαδημητρίου Κωνσταντίνα Δασκαλάκη Βέρα Έλενα Μεγαρίτη (Οφηλία) Αντώνης Δρακόπουλος Θανάσης Καρανίκας Δήμητρα Νατσιούλη Αγκάθα Κρίσπι Λέανδρος Σλάβης Ξένια Λίζα Αντρέας Πέρσα Δράκου Ντία Πανολάσκου Παντελής Αμπαζής Νταίζη Ντάκου Κατερίνα Σπανούδη Χριστίνα Αγγελακοπούλου Θανάσης Αναγνωστόπουλος Κάτια Μαγγιώρου Θανάσης Βέμπος Γκανιάν Νάνσυ Μπακού Δημήτρης Δεριζιώτης Umberto Davoli Χρήστος Γιακουμόπουλος

Ατελιέ: Μυρτώ Στέλιου Υρώ Πιτσικάλη Υπεύθυνος web & social: Θανάσης Καρανίκας Διορθώσεις & Συντακτική επιμέλεια: Ισμήνη Στέλιου Διαφήμιση: Νικολέττα Βήκου Χριστίνα Αγγελακοπούλου Γαβριέλλα Κασάπη Θοδωρής Διαμαντόπουλος Front desk: Χριστίνα Ρουντζούνη

Να παραμένουμε σε εμπόλεμη κατάσταση χωρίς να χάνουμε την τρυφερότητά μας. Κι ίσως να γίνουμε έκρηξη ή συντρίμμια άξια. Η.Τ.

PRESS

Από τη δεκαετία του ’60 έχει να κυκλοφορήσει τέτοιο τεύχος! Η Διεύθυνση, οι εργαζόμενοι και οι συνεργάτες του περιοδικού Η Πόλη Ζει σάς εύχονται καλά Χριστούγεννα, ευτυχισμένο το 1966 με υγεία, φροντίδα και αντοχή!

Κ

ρατάτε στα χέρια σας ένα ιδιαίτερο τεύχος, αποτέλεσμα της αγάπης μας για τα παλιά περιοδικά ποικίλης ύλης της δεκαετίας του ’60. Περιοδικά που διαβάζονταν από επιστήμονες και εργάτες, από λογοτέχνες και υπαλλήλους. Με πρωτότυπη ύλη, με χρηστικές ιδέες, μυθιστορήματα, ζώδια, συνταγές, συνεντεύξεις. Αν κάποιος μελετήσει τα περιοδικά αυτά θα δει τον πλούτο, τη φαντασία και το μεράκι να αναβλύζουν από την πρώτη μέχρι και την τελευταία σελίδα. Εμπνευστήκαμε όμως και γενικότερα από την εποχή του ’60. Μια δεκαετία που οι κοινωνίες ήλπιζαν, είχαν νέες ιδέες, άλλαζαν με ορμή και ποθούσαν έναν καλύτερο, πιο ανθρώπινο κόσμο μετά από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο. Κινήματα στην τέχνη, στην πολιτική, στην καθημερινότητα. Η επιστήμη, οι ανακαλύψεις, η κατάκτηση το διάστημα, όλα αυτά μαζί αλλά και με κύριες αντιθέσεις και με τον φόβο μιας πυρηνικής αντιπαράθεσης δημιουργούσαν μία, αν μη τι άλλο, ενδιαφέρουσα εποχή. Με τα τότε τεχνικά μέσα οι σελιδοποιητές και οι κειμενογράφοι έκαναν θαύματα, δημιουργούσαν εξαιρετικά σλόγκαν (αφού οι φωτογραφίες ήταν ελάχιστες), ενώ εικαστικοί δημιουργούσαν ζωγραφιές, σκίτσα, εικονογραφήσεις που κοσμούσαν τις σελίδες του (εβδομαδιαίου) εντύπου. Η προσπάθεια να ταυτιστούμε με τις τότε αντιλήψεις και να αποδώσουμε αυτήν την αίσθηση στο σήμερα ήταν μια μεγάλη πρόκληση. Τέλος, δεν σας κρύβω πως ένα τέτοιο τεύχος απαντάει στην κοντόφθαλμη οπτική ότι όλα δημιουργήθηκαν μόλις ανακαλύφθηκε το ίντερνετ. Μια οπτική που σνομπάρει ή αγνοεί τον «αρχαίο» κόσμο. Δύο κείμενα τα οποία είναι αναδημοσίευση από το περιοδικό Εικόνες, το «Συζητώντας με ένα ηλεκτρονικό εγκέφαλο» και το «Οι σοφοί του μέλλοντος προβλέπουν», αξίζει να διαβαστούν. Υ.Γ. Υπάρχει μια ενότητα με τίτλο «Ευτυχισμένο το 2066» όπου δέκα συνεργάτες σκαρώνουν διηγήματα επιστημονικής φαντασίας. Από το 1966 πάμε μπροστά εκατό χρόνια δηλαδή. Η σελιδοποίηση είναι πυκνή, εμπνευσμένη από τα λογοτεχνικά περιοδικά ακόμα πιο παλιών δεκαετιών. Θα δυσκολευτείτε ίσως, αλλά δεν είναι όλα εύκολα στη ζωή αυτή!

H ΠΟΛΗ ΖΕΙ

Για τις παλιές αγάπες να μιλάς Είτε κάτω από τα φωτάκια της πόλης (2013) είτε στην πλαγιά ενός λόφου (2023) θέλουμε αυτό το έντυπο να διαβάζεται (2012) και ας είναι ένα κάπως αντιφατικό τεύχος (2024) με δέκα υστερόγραφα (2019) και μερικές φορές σουρεάλ (2021). Να διαβάζεται από την κυρα-Φρόσω αλλά και το (νέο) alter ego της (2017). Αναρωτιέμαι, να ευχηθώ καλή χρονιά; (2015) Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά μας; (2022). Απαντώ: η ζωή κόβει δρόμο (2014). Χρειαζόμαστε μία μεγάλη, μία ακόμη πιο μεγάλη αλλαγή (2016). Όλα θα πάνε καλά (2018) ή αλλιώς ΕΥΟΙ ΕΥΑΝ (2020).* *Οι τονισμένες φράσεις είναι οι τίτλοι όλων των εντιτόριαλ από το 2012 μέχρι το 2024

Α! και όπως μου είπε κάποιος γνωστός, «για να πας μπροστά πρέπει να κοιτάξεις πίσω». ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ ΞΑΝΘΗΣ

www. ipolizei. gr Ενημερωθείτε για την προβολή σας στο site μας.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΊΕΣ

• Tους πελάτες που χαμογέλασαν με την ιδέα μας, ανταποκρίθηκαν και μας εμπιστεύτηκαν σε αυτό το περίεργο τεύχος • Το ατελιέ μας, Μυρτώ και Υρώ, που δημιούργησαν με πίεση και κόπο αυτό το όμορφο τεύχος • Την Ηλέκτρα και τη Στεργιάνα που έκαναν ένα χρονοταξίδι δύσκολο και απαιτητικό για να δημιουργήσουν ύλη, σλόγκαν και μηνύματα • Τη Νικολέττα, τη Χριστίνα, τη Γαβριέλλα και τον Θοδωρή που επικοινώνησαν τη δύσκολη ιδέα εμπορικά σε δεκάδες μαγαζιά και υπηρεσίες • Tους πολλούς αγαπημένους συνεργάτες που συμμετέχουν και σε αυτό το τεύχος αλλά και όσους μας έγραψαν για πρώτη φορά

Πληροφορίες: 697 69 68 916

info@ipolizei.gr για διαφήμιση και οικονομικές προτάσεις, για φωτογραφίες, κείμενα, κριτικές

[ΕΚΔΟΣΗ] Λογότυπο Γραφικές Τέχνες Λεωνίδα Δρόση 12Α, Γκύζη Τ.: 210 82 29 040, 210 82 29 604 ISSN: 2623-4068

•ΝΑ ΠΆΡΩ 2-3 ΤΗΛΈΦΩΝΑ ΠΟΥ ΤΑ ΑΠΟΦΕΎΓΩ ΌΛΟΝ ΤΟ ΧΡΌΝΟ

•ΝΑ ΖΗΤΉΣΩ ΣΥΓΓΝΏΜΗ ΑΠΟ 2-3 ΑΝΘΡΏΠΟΥΣ

•ΝΑ ΚΆΝΩ ΚΆΤΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΠΠΟΎΔΕΣ ΚΑΙ TIΣ ΓΙΑΓΙΆΔΕΣ

•ΝΑ ΔΊΝΩ 1-2 ΕΥΡΏ ΣΤΟΥΣ ΜΙΚΡΟΎΣ ΚΑΛΑΝΤΙΣΤΈΣ

•ΝΑ ΘΥΜΗΘΏ ΠΩΣ HΤΑΝ ΌΤΑΝ ΉΜΟΥΝ 8 ΧΡΟΝΏΝ

•ΝΑ ΚΆΝΩ ΣΕΞ

•ΝΑ ΜΗΝ ΖΥΓΙΣΤΏ ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΈΣ

•ΝΑ ΜΗΝ ΓΚΡΙΝΙΆΖΩ

Να μην ξεχάσω!

Σε ποιους θα πάρω δώρο Πόσα χρήματα μπορώ να διαθέσω;

06

30

23

16

17

ΙΑΝ

ΔΕΚ

07

31

24

ΔΕΚ

ΔΕΚ

Τ

ΙΑΝ

ΙΑΝ

ΔΕΚ

ΔΕΚ

Π

08

01

25

18

ΙΑΝ

ΙΑΝ

ΔΕΚ

ΔΕΚ

Π

09

02

26

19

ΙΑΝ

ΙΑΝ

ΔΕΚ

ΔΕΚ

Σ

10

03

27

20

ΙΑΝ

ΙΑΝ

ΔΕΚ

ΔΕΚ

Κ

11

04

28

21

ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ •Μην πάτε σε παραπάνω από 2-3 θεατρικές παραστάσεις •Μην οδηγείτε μεθυσμένοι και χωρίς κράνος/ζώνη •Μην τσακωθείτε με το γείτονα, το συνάδελφο, το Ρούντολφ, τους καλικάντζαρους •Μην βγείτε σε κλαμπ τις παραμονές των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς •Στηρίξτε συνοικιακά μαγαζιά με τις αγορές σας •Αν μπορείτε να είστε λίγο πιο ευγενικοί •Να διαβάζετε Η ΠΟΛΗ ΖΕΙ, τη συνεπή εφημερίδα της πόλης.

ΙΑΝ

ΔΕΚ

29

ΔΕΚ

05

ΔΕΚ

22

ΔΕΚ

ΙΑΝ

ΔΕΚ

15

Τ

ΔΕΚ

Δ

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΗ ΑΤΖΕΝΤΑ και άλλα τινά...

Αγαπητή Η ΠΟΛΗ ΖΕΙ… Επειδή δεν είμαστε τίποτα κομπλεξικοί, σας παρουσιάζουμε κάποια από τα μηνύματα που λάβαμε στο περιοδικό τη χρονιά που μας πέρασε. Και επειδή δεν είμαστε ούτε αγενείς, απαντάμε κιόλας.

Γράψτε κάτι για τα πατίνια που έχουν κατακλύσει την πόλη. Πού θα πάει τέλος πάντων αυτό το… πατίνι;;; Έχουμε γράψει… αλλά το θάβει ο αλγόριθμος. Προς το παρόν, αυτές τις άγιες μέρες, θα σας συμβουλεύαμε να κάνετε ειρήνη μαζί τους.

Μια εξαδέλφη μου μου εκμυστηρεύτηκε πως το έντυπο έχει πεθάνει. Ισχυρίζεται, δε, ότι πολύς κόσμος το συζητάει σε πηγαδάκια. Ποια είναι η άποψή σας; Ίσως να έχουν δίκιο όλοι αυτοί, μαζί και η εξαδέλφη σας. Σκεφτόμαστε μάλιστα σοβαρά, αυτό που βγάζουμε κάθε μήνα ανελλιπώς εδώ και δεκατρία χρόνια να το μετονομάσουμε σε Το Ζόμπι Ζει, αφού μάλλον πρόκειται για κάτι νεκρό, το οποίο βέβαια εξακολουθεί να κυκλοφορεί ανάμεσά μας.

Πόσο κοστίζει τελικά μια ΙΟΝ αμυγδάλου 100 γραμμαρίων; Τη βρίσκω με διαφορά ακόμη και τριών ευρώ. Τι θα γίνει με τις τιμές; Θα γλυκαθούμε ποτέ; Αυτό είναι κάτι που μας έχει απασχολήσει και εμάς αρκετά. Τα Χριστούγεννα όμως είναι μια καλή περίοδος να ξεχάσουμε για λίγο την ΙΟΝ και να αφοσιωθούμε στα μελομακάρονα.

Είμαι συνταξιούχος αστυνομικός και σας διαβάζω ανελλιπώς. Αλλά λύστε μου μια απορία, είστε αριστεροί, συντηρητικοί, προοδευτικοί, δεξιοί… Τι είστε τέλος πάντων. Είμαστε ο καθρέφτης της κοινωνίας… και της πόλης βεβαίως βεβαίως!

Γιατί οι περισσότερες αρθρογράφοι σας είναι γυναίκες; Μήπως δεν εφαρμόζετε αντικειμενι-

κά κριτήρια στην επιλογή των συντακτών σας; Έρχονται και άντρες, αλλά τους θάβουμε στον κήπο!

Δεν μπορώ να αποφασίσω αν είμαι με τον Άδωνι ή με τη Ζωή. Πότε ακούω τον έναν και συμφωνώ και πότε την άλλη και πάλι συμφωνώ. Τι μου προτείνετε; Φίλε/φίλη, αφού δεν μπορείς να αποφασίσεις ανάμεσα σε Άδωνι και Ζωή, σου προτείνουμε το εξής: κάθε πρωί, πριν πιεις καφέ, κάνε 30 κοιλιακούς, 10 πηδηχτές περιστροφές φωνάζοντας «Ωωωπ!» και σανίδα για ένα λεπτό. Δεν βοηθάει στην πολιτική επιλογή, αλλά: θα έχεις τέλειους κοιλιακούς, θα ξεκινάει η μέρα σου με ενέργεια και έστω για λίγο θα ξεχάσεις το πρόβλημά σου.

Τραβάτε στις σπηλιές. Είστε φοβικοί με το ιντερνέτ και αυτό βγαίνει στο έντυπό σας. Ναι, έχετε δίκιο. Από τη σπηλιά μας στου Γκύζη, λοιπόν, σας προτείνουμε να ακούσετε το τραγούδι του Εισβολέα «Δικτύωση». Σας παραθέτουμε και ορισμένους στίχους: «Αυτή η δικτύωση η κοινωνική, σε έχει κάνει αγάπη μου αντικοινωνική».

Θέλω να σας ενημερώσω πως ένα ουζερί στην οδό Κυψέλης έχει τοποθετήσει το έντυπό σας για να κρατάει την παλάντζα στο πόδι ενός τραπεζιού του. Όταν αντέδρασα μου είπαν: «Γιατί καλέ, κάνει και κάτι χρήσιμο». Ψαχτείτε λίγο. Με εκτίμηση. Ας είμαστε ειλικρινείς, αυτός είναι ένας από τους πιο αναμενόμενους τρόπους αξιοποίησης του περιοδικού μας. Έχουν υπάρξει και πιο ευφάνταστοι, όπως για παράδειγμα το τύλιγμα

αυγών, η τοποθέτησή του στη βάση κλουβιού με παπαγάλο για τις κουτσουλιές, για το σκότωμα των μυγών κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Αλλά αυτός που κερδίζει την πρώτη θέση είναι: ως εργαλείο προπόνησης για σκύλους, ώστε να μάθουν την οδηγία «φέρε το!»

Υπάρχει ένα μήζον θέμα στην κοινονία: Πόσα φύλλα υπάρχουν. Τοποθετιθήτε! Συνήθως κυκλοφορούμε 11 φύλλα τον χρόνο, και μεταξύ μας, εντάξει, δεν είναι και τόσο σημαντικό ώστε να το κάνουμε τόσο μεγάλο θέμα.

Οι φίλοι μου με λένε φασαία. Πώς μπορώ να καταλάβω αν είμαι; Πες μας σε πόσα πανηγύρια πήγες το καλοκαίρι που μας πέρασε και θα σου βγάλουμε εμείς αποτέλεσμα πάραυτα. Α! Και σε πόσα απ’ αυτά φορούσες κάτι σε adidas.

TA ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΉΜΑΤΑ ΤΗΣ 7ΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΟΙ ΚΑΛΎΤΕΡΕΣ ΤΑΙΝΊEΣ ΤΟΥ ΠΡΟΣΕΧΟΎΣ ΈΤΟΥΣ

Michael

Ανεμοδαρμένα Ύψη

Marty Supreme

Η

Σ

Τ

β ιο γ ρα φ ικ ή τ α ι ν ί α γ ι α τ ο ν Μ ά ι κ λ Τ ζ ά κ σ ο ν θ α α κο λο υ θ ή σε ι τ η ζ ω ή κ αι την κ αριέ ρ α τ ο υ π α γ κ ό σμ ι ο υ π ο π ε ιδ ώ λ ο υ. Τ η σκ η ν ο θ ε σί α υ π ο γ ρ ά φ ε ι ο A nt o in e Fu q u a , ε ν ώ στ ο ν π ρ ω τ α γ ω ν ισ τικ ό ρό λο τ η ς τ α ι ν ί α ς π ρ ω τ α γ ω ν ισ τε ί ο J a a f a r Ja c k s o n , α ν ι ψ ι ό ς το υ τρ α γ ο υδ ιστ ή . Α π ό τ α π ρ ώ τ α τ ο υ β ή μα τα με το υ ς Ja c k s o n 5 μ έ χ ρ ι τ η β α σ ιλ ε ία το υ στ ο ν κό σμ ο τ η ς π ο π , η τα ινία υπό σχ ε τ α ι ν α ε ξε ρ ε υ ν ή σε ι την κ αριέ ρα τ ο υ στ α π α ρ α σκ ή ν ι α , τ η μο υσ ικ ή το υ ι δ ι ο φ υ ΐ α κ α ι τ η ν ε ξα ι ρ ε τικ ή το υ ζ ω ή , κα θ ώ ς κα ι ν α π ρ ο σφ έ ρ ε ι μ ια μ α τιά στ ι ς μ ε γ α λύ τ ε ρ ε ς ε π ι τυχίε ς το υ. Στ ο υ ς κι ν η μ α τ ο γ ρ ά φ ο υ ς σ τ ι ς 2 2 Απ ρ ι λί ο υ 2 0 2 6 .

ε σκ ηνοθ ε σία της E me ra l d Fe nne l l , το W uthe ring He ig hts ε ίνα ι μ ια νέ α δια σκ ε υή του λα τρε μ έ νου μ υθ ιστορήμ α τος της E mil y Brontë , μ ε π ρωτα γωνιστέ ς τους Ma rg ot Robbie , J a c ob E l ordi κ α ι Hong C ha u. Η τα ινία , α υτό το ρομ α ντικ ό δράμ α , υπ όσχε τα ι μ ια έ ντονη, σύ γχρονη α να π α ράστα ση α υτής της δια χρονικ ής ιστορία ς π ά θ ους κ α ι τρέ λα ς. Στους κι νη ματογράφους σ τι ς 11 Φεβρουαρί ου 2026.

ο Ma rty Supr em e, με πρωταγ ωνιστή τον Ti m o th ée Ch alam et, ε ίνα ι η δρα μ ατι κή βι ο γραφι κή ται νία σε σκ ηνοθεσί α Jo sh Safdi e και σε νά ριο Rona l d Br o n stei n . Η ι στο ρί α θ α π α ρα κ ολουθήσει τη ν άν ο δο μι ας χαρισματικής προσωπικότητας στον κ όσμ ο της ψυ χαγωγ ί ας και το υ α θ λητισμ ού . Σύμφων α με δη μο σι ε ύ μ α τα του α μερι καν ι κο ύ Τύπο υ , η τα ινία ε νδέ χε τ αι ν α βασί ζεται στη ζωή του π α ίκτη τη ς επι τραπέζι ας α ντισφα ίρισης Mar ty Rei sm an , αν κ α ι α υτό δε ν έχει ακό μη επι βεβαι ωθ ε ί ε π ίσημ α . Θα κυκλ οφορή σει στις 18 Φεβρουαρίου 2026.

ΌΤΑΝ ΠΑΣ ΣΤΟ ΣΙΝΕΜΑ…

ΚΆΝΕ ΕΛΕΎΘΕΡΑ

Η ΜΑΓΕΊΑ ΤΗΣ ΣΚΟΤΕΙΝΉΣ ΑΊΘΟΥΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΩΤΕΙΝΉΣ ΟΘΌΝΗΣ Μόλις σβήσουν τα φώτα, μια ιδιαίτερη σιωπή απλώνεται, διακοπτόμενη ενίοτε από το τρίξιμο των καθισμάτων, τον ήχο από το πρώτο μασούλημα των ποπ κορν – και τα τελευταία χρόνια όλο και από κάποιο κινητό που θα πέσει στο πάτωμα... Μυρωδιές, ψίθυροι, ανάσες, κοινή προσμονή, όλα συνθέτουν μια τελετουργία που δύσκολα περιγράφεται. Άνθρωποι με φωτισμένα τα πρόσωπά

τους, άγνωστοι μεταξύ τους, συμμετέχουν σε κάτι κοινό. Κάθε βλέμμα στραμμένο προς την οθόνη είναι μια υπόσχεση συμμετοχής στη μαγεία του σινεμά. Για λίγες ώρες ο έξω κόσμος σβήνει και η αίθουσα μετατρέπεται σε ιερό τόπο φαντασίας, συγκίνησης και συλλογικής εμπειρίας. Μιας εμπειρίας που καμία τηλεόραση, κανένα τάμπλετ ή κινητό δεν μπορεί να αντικαταστήσει.

Κλάψε, γέλα, αναστέναξε, πιάσε μπούτια –μόνο αν στο επιτρέπει ο διπλανός ή η διπλανή σου, αγκαλιάσου, κάνε και καμία ερώτηση ψιθυριστά αν χάθηκες στην πλοκή. Ο κινηματογράφος είναι γεμάτος συναίσθημα και αυτό δεν είναι κακό να εκφράζεται.

ΌΧΙ, ΔΙΆ ΡΟΠΆΛΟΥ Μην ανάβεις κινητό για οποιονδήποτε λόγο, πάντα αθόρυβο, μην πιάνεις κουβέντα σαν να είσαι σε μπαρ. Μην τρως με θόρυβο, μην σχολιάζεις φωναχτά. Γίνε κομμάτι της σιωπής και της ατμόσφαιρας της αίθουσας.

Μια ονειρώδης ΣΥΛΛΟΓΉ

ΠΑΡΑΣΤΆΣΕΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΑΥΛΙΏΝ στο Ολύμπια Δη μο τ ι κό Μ ο υ σ ι κό Θ έα τρ ο « Μ α ρ ί α Κά λλα ς»

Στο Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας», το εορταστικό πρόγραμμα γεμίζει τη σκηνή με μπαλέτο, μουσική και αξέχαστες συγκινήσεις. Κάθε παράσταση αποτελεί εγγύηση γιορτινής μαγείας, προσφέροντας στιγμές που φωτίζουν τις νύχτες των Χριστουγέννων στην καρδιά της πόλης με χαρά και ζωντάνια. Ένας προορισμός για όλους όσοι αναζητούν να συνδυάσουν πολιτισμό και εορταστική ατμόσφαιρα.

ΑΥΤΆ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΎΓΕΝΝΑ ΣΤΟ ΘΈΑΤΡΟ ΟΛΎΜΠΙΑ… Ο Καρυοθραύστης – Η μαγεία των Χριστουγέννων ζωντανε ύει στο Ολύμπια

Ο

Καρυοθραύστης του Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκι, το μπαλέτο που για περισσότερο από έναν αιώνα αποτελεί το πιο αναγνωρίσιμο και αγαπημένο χορευτικό παραμύθι των Χριστουγέννων, επιστρέφει στο Θέατρο Ολύμπια και υπόσχεται να ζωντανέψει τη διαχρονική του γοητεία, προσφέροντας θέαμα, συγκίνηση και μια ανεπανάληπτη εορταστική εμπειρία για όλη την οικογένεια. Με σεβασμό στην παράδοση αλλά και με μια φρέσκια, σύγχρονη ματιά, η νέα παραγωγή φιλοδοξεί να αγγίξει μικρούς και μεγάλους, επιβεβαιώνοντας γιατί το έργο παραμένει ένα από τα πιο αγαπημένα και διαχρονικά αριστουργήματα του διεθνούς ρεπερτορίου.

A HAPPY NEW YEAR Big Band Δήμου Αθηναίων

Φ

έτος, η καθιερωμένη συναυλία της Athens Big Band την προπαραμονή του χρόνου θα έχει δύο αγαπημένους ερμηνευτές: την Πέννυ Μπαλτατζή και τον Philipp Weiss! Η καλλιτεχνική τους συνύπαρξη στη σκηνή με τη μεγάλη jazz ορχήστρα της χώρας μας, θα ταξιδέψει το φιλοθεάμον κοινό στην εορταστική ατμόσφαιρα των ημερών μέσα από τις μεγάλες επιτυχίες των θρυλικών τραγουδιστών της χρυσής εποχής της jazz.

30 Δεκεμβρί ου | 20:30 Ερμη νεύουν: Πέννυ Μ παλ τα τζή & Phil ipp W eiss Κ αλ λ ι τεχ νι κή επι μέλ ει α: Σά μι Αμίρης

20, 22, 23, 27, 29 Δεκεμβρίου & 2,3 Ιανουαρίου 2026 | 19:30 Xορογραφία/σκηνοθετική σύλληψη: Χριστιάνα Στεφάνου Μουσική διεύθυνση: Κωνσταντίνος Δημηνάκης

…Α Λ Λ Ά Κ Α Ι Μ Ε Τ Η Ν Έ Α Χ Ρ Ο Ν Ι Ά Ακαδημίας 59, Αθήνα Τ.: 210 36 42 540 Fb: Ολύμπια Δημοτικό Μουσικό Θέατρο Μαρία Κάλλας Ig: olympia.city.music.theatre www.oly.gr

ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΡΑΣΟΥΛΗ

Εργαστήρι Ελληνικής Μουσικής Δήμου Αθηναίων 13 Ιανουαρίου | 20:30 Μια μουσική συνάντηση φίλων και τραγουδιών του Μανώλη Ρασούλη. Μουσική διεύθυνση/Ενορχηστρώσεις: Άγγελος Ηλίας Ερμηνεύουν: Μελίνα Ασλανίδου, Μάνος Πυροβολάκης, Ναταλία Ρασούλη, Θάνος Ματζίλης

ΤΡΕΙΣ ΘΕΑΤΡΙΚΟΙ ΜΥΘΟΙ

Μάνος Χατζιδάκις

26 Ιανουαρίου | 20:30 Χορωδία Δήμου Αθηναίων Ματωμένος Γάμος, Ο κύκλος με την κιμωλία, Παραμύθι χωρίς όνομα Μουσική διεύθυνση: Σταύρος Μπερής Συμμετέχει: Ορχηστρικό Σύνολο της Συμφωνικής Ορχήστρας Δήμου Αθηναίων Ενορχηστρώσεις/πιάνο: Κωστής Κριτσιωτάκης Ερμηνεύουν: Τάσης Χριστογιαννόπουλος (φιλική συμμετοχή), Χριστίνα Μαξούρη

SODA AMERICANA

Tρία έργα ορόσημα

20 Ιανουαρίου | 20:30 Μία μουσική συνάντηση τριών εμβληματικών συνθετών και τριών έργων ορόσημων. Συμφωνική Ορχήστρα Δήμου Αθηναίων Μουσική διεύθυνση: Βλαδίμηρος Συμεωνίδης Σολίστ: Βασίλης Βαρβαρέσος Λέοναρτ Μπέρνσταϊν - Candide Τζορτζ Γκέρσουιν - Rhapsody in Blue Αντονίν Ντβόρζακ - Συμφωνία αρ. 9 του Νέου Κόσμου

Τέσσερις προτάσεις εξόδου για τις γιορτές Άζζα Του Βλάσση Χρυσικόπουλου Με τον Κωνσταντίνο Ρόδη Σκηνή Brecht-2510 Kάθε Τετάρτη στις 21:00 Παραμονή Χριστουγέννων, η Άζζα ταξιδεύει ανάμεσα σε κόσμους, υπερβαίνοντας πόνο, εκμετάλλευση και κοινωνική απόρριψη. Ο μονόλογος του Βλάσση Χρυσικόπουλου, μαύρη κωμωδία για τη σημερινή σκληρότητα, ζωντανεύει με την καθηλωτική ερμηνεία του Κωνσταντίνου Ρόδη στο έργο.

Christmas jazz party Gilad Αtzmon Quartet feat. Amalia Pavlou Theater of the no Σάββατο 20/12 στις 22:30

Αναδεικνύοντας τα σπουδαία επιτεύγματα της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας.

Το Theatre of the NΟ στήνει ένα λαμπερό χριστουγεννιάτικο jazz party για τους λάτρεις της τζαζ, φιλοξενώντας το διεθνώς αναγνωρισμένο Gilad Atzmon Quartet και τη μοναδική Αμαλία Παύλου. Αγαπημένες επιτυχίες ζωντανεύουν στη σκηνή μέσα από τις ερμηνείες εκλεκτών τζαζ καλλιτεχνών, προσφέροντας ένα ταξίδι στη χρυσή εποχή της τζαζ.

Interview Σκην.: Χρήστος Θάνος Θέατρο Olvio Κάθε Παρασκευή & Σάββατο στις 21:15 Η κοινωνικοπολιτική μαύρη κωμωδία η οποία, 12 χρόνια μετά την πρώτη της παρουσίαση, παραμένει πιο επίκαιρη από ποτέ. Μία συνέντευξη για δουλειά, τέσσερις υποψήφιοι και μία φωνή. Εξευτελιστικές ερωτήσεις και δοκιμασίες που οδηγούν σε μία διαδικασία κωμικοτραγικού παραλογισμού.

Μύρωνας Στρατής It’s party time!

Stage Seven Σάββατο 20/12στις 21:00 Ο Μύρωνας Στρατής είναι εδώ και υπόσχεται ένα αξέχαστο live party με οδηγό την ξεχωριστή σκηνική του παρουσία και την επικοινωνία που αναπτύσσει αβίαστα με το κοινό! Ένα εκρηκτικό playlist με ευφάνταστες διασκευές σε αγαπημένα ποπ και ροκ κομμάτια και δικές του επιτυχίες. Θετική ενέργεια, παιχνιδιάρικη διάθεση, νεανικά vibes και χιούμορ συνθέτουν ένα μοναδικό blend για ένα must see event! Are you in?

3.000 τ.μ. σε ένα κτίριο μοναδικής αρχιτεκτονικής και αισθητικής. Περισσότερα από 110 εκθέματα από τα τέλη του 19ου αιώνα έως και τα τέλη του 20ού. Εξειδικευμένα προγράμματα με στόχο την εκπαίδευση των νέων στην οδική ασφάλεια και συμπεριφορά.

Ιουλιανού 33, Αθήνα Τ.: 21 0881 6187 Ig: hellenicmotormuseum Fb: Hellenic Motor Museum www.hellenicmotormuseum.gr

Ένα εβδομαδιαίο πρόγραμμα διαφορετικό από τα άλλα… ΔΕΥΤΕΡΑ 11:00 – Εργαστήρι Mαγειρικής (1–3 ετών) 17:15 – Εικαστικό Εργαστήρι (4+ ετών) 18:00 – Εργαστήρι Ραπτικής (6+ ετών) Πολυχώρος Πολιτιστικής Έκφρασης & Παιδικό Βιβλιοπωλείο

ΤΡΙΤΗ Μια ανοιχτή βιβλιοκοινότητα γεμάτη βιβλία και δράσεις που καλλιεργούν την αγάπη του παιδιού για το βιβλίο.

17:30 & 19:00 – Messy Play (Αισθητηριακό Παιχνίδι) (2–4 ετών)

ΤΕΤΑΡΤΗ 11:00 – Ανακαλύπτω τον Κόσμο Παίζοντας (1–3 ετών) Μουσική Προπαιδεία – 17:15 (1–2 ετών) & 18:15 (3–4 ετών)

ΠΕΜΠΤΗ 17:30 – Έκφραση Μέσω Τέχνης (3–5 ετών) 19:00 – Θεατρικό Παιχνίδι (6–9 ετών)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10:00 – Baby Time (3–12 μηνών) 11:00 – Ρυθμική Αγωγή (1–3 ετών) 18:00 – Ρομποτική (5+ ετών) 19:00 – Εργαστήρι Κρουστών (3+ ετών)

ΣΑΒΒΑΤΟ

Στο Αστερόπλοιο τα Χριστούγεννα έρχονται με δώρα! Με κάθε αγορά σας μπαίνετε σε κλήρωση! Δύο τυχεροί θα κερδίσουν από δύο βιβλία. Οι νικητές θα ανακοινωθούν στις 30 Δεκεμβρίου. Τραλλέων 80, Γαλάτσι | Τ.: (210) 2928668 Fb: Αστερόπλοιο | Ig: asteroploio | www.asteroploio.gr

Παρουσιάσεις Βιβλίων Μουσικές και Εικαστικές Εκδηλώσεις Θεατρικές Παραστάσεις

Τα Σαββατοκύριακα ο χώρος διατίθεται για εκδηλώσεις και πάρτι! Ενημερωθείτε για το εορταστικό πρόγραμμα και για το Εργαστήρι των Ξωτικών

Τα δικά μας Χριστούγεννα!

Σ

τα παιδικά μας χρόνια τα Χριστούγεννα ήταν απλή οικογενειακή γιορτή, χωρίς πολλά στολίδια και ο Άγιος Βασίλης ήταν ξένο έθιμο. Όταν λογοδοθήκαμε το 1997, εκείνα τα Χριστούγεννα, πήραμε το πρώτο μας αληθινό έλατο και το στολίσαμε με κόκκινες και χρυσές μπάλες. Μέσα στα επόμενα τρία χρόνια, η οικογένειά μας μεγάλωσε. Ήρθαν τα δύο κορίτσια μας και μαζί τους ήρθε και ο Άγιος Βασίλης. Τα παιδιά τού έγραφαν γράμμα, όπου ζητούσαν ό,τι επιθυμούσαν (η μεγάλη συνήθως ζητούσε παγκόσμια ειρήνη και η μικρή, μετά από μια μικρή αυτοκριτική, ζητούσε δώρα και για τις δύο). Τα άφηναν στο τζάκι και κοίταζαν κάθε μέρα αν τα πήρε ο Άγιος Βασίλης! Διαλέγαμε όλοι μαζί δέντρο και αγοράζαμε κάποια καινούργια στολίδια και φωτάκια! Στολίζαμε με τραγούδια πάντα και το αστέρι το έβαζε «ο μπαμπάς». Έτοιμο! Κι ύστερα; Τρεχάτε ποδαράκια μου! Σαν μικρά παιδιά, ψάχναμε να βρούμε τα δώρα, μέρος να τα κρύψουμε και την παραμονή το βράδυ τρόπο να τα βάλουμε στο δέντρο μαζί με τα γράμματα του Άγιου προς τα κορίτσια (γράμματα γραμμένα από εμάς με αλλαγμένο γραφικό χαρακτήρα, φυσικά). Κι όλα αυτά χωρίς να μας πάρουν είδηση!

ενα διαφορετικο δωρο Εκεί που η φύση χαμο γελά!

Πώς το καταφέρναμε αυτό; Με τη μέθοδο «κάτι ξέχασα». Συνήθως κάναμε ρεβεγιόν εκτός σπιτιού. Έτσι έπρεπε να γυρίσουμε σπίτι και τα δώρα να είναι εκεί. Κάθε φορά, λοιπόν, βγαίναμε από το σπίτι όλοι μαζί και βρίσκαμε δικαιολογίες για να γυρίσει κάποιος πίσω. Βάζαμε τα δώρα κάτω από το δέντρο και τσιμπούσαμε λίγο από τα γλυκά «του» για να φανεί ότι «πέρασε». Όσο το ζητούσαν οι μικρές, άλλο τόσο και περισσότερο το περιμέναμε και εμείς. Ψάχναμε χωρίς TikTok και e-shops. Πότε μια Μαντάλα σε όλο το Μοναστηράκι, πότε κάτι Barbie που είχαν εξαντληθεί… Μια χρονιά, η μεγάλη ζήτησε ένα συγκεκριμένο hip hop CD. Πάμε στο Μετρόπολις, χωρίς να ξέρουμε τίτλο ή τραγούδι. Ούτε Shazam υπήρχε. Ώρες πέρασαν. Τίποτα. Απογοητευμένοι λέμε να πάρουμε ένα στην τύχη. Και όπως κάνουμε να φύγουμε, το βλέπουμε μπροστά μας. Δύο δισκάκια έφερε τότε ο Άγιος Βασίλης! Όλη αυτή η ιστορία κράτησε μέχρι και το Γυμνάσιο νομίζω… Τα γράμματα τα συνεχίζουμε μέχρι και σήμερα, γιατί μας αρέσει. Τώρα πια είμαστε όλοι Άγιος Βασίλης! Αν θα το ξανακάναμε; Ναι! Και πάλι ναι! ΑΡΤΕΜΙΣ ΚΙΤΣΑΡΑ & ΣΑΒΒΑΣ ΚΑΣΑΠΗΣ

ΦΆΡΜΑ ΆΜΠΕΛΟΣ ΒΟΧΑΪΚΟΎ Τα φετινά Χριστούγεννα, πάμε βόλτα στη Φάρμα Άμπελος Βοχαϊκού. Μια ανάσα από την Αθήνα −μόλις 50 λεπτά μακριά− μάς περιμένει να μας μαγέψει, να μας ηρεμήσει και να ξυπνήσει την τρυφερότητα για τα ζώα και την αγάπη για τη φύση. Γαϊδουράκια, κατσικάκια, πόνυ, λάμα και κάθε λογής ζώα γίνονται δάσκαλοι για τα παιδιά – και μικρά μαθήματα ζωής για όλους. www.ampelosvochaikou.gr Τ. 693 67 21 917 Ig ampelos_vochaikou Fb Ampelos Vochaikou Πέμπτη, Παρασκευή: 16.30-21.30, Σάββατο & Κυριακή: 09:00-21:00

καντε την κρατηση σας τωρα

Τα πλάσματα των Χριστουγέννων Οι καλικάντζαροι

Είναι δαιμόνια, συμβολίζουν το σκοτάδι και ζουν όλο το χρόνο στα έγκατα της γης, προσπαθώντας να κόψουν το δέντρο που την κρατάει όρθια. Μας επισκέπτονται την παραμονή των Χριστουγέννων κι εξαφανίζονται πάλι τα Θεοφάνια. Είναι άτακτοι, ανακατεύουν τα σπίτια, κλέβουν τα μελομακάρονα και κάνουν γενικά χαμό.

Τα ξωτικά

Η εικόνα που έχουμε είναι κάποια χαρούμενα «αγέραστα παιδάκια» που βοηθούν τον Άγιο Βασίλη να ετοιμάσει τα παιχνίδια των μικρών παιδιών τα Χριστούγεννα, αλλά στην πραγματικότητα τα ξωτικά είναι πολύ πιο πολύπλοκα. Είναι πλάσματα του φωτός, νεανικά αλλά και αθάνατα, με μαγικές δυνάμεις και είναι η προσωποποίηση της χάρης και της ευφυίας. Συνήθως ζουν σε υπόγειες κατοικίες, δάση, πηγές και πηγάδια.

Οι τάρανδοι

Οι πιο πιστοί φίλοι του Άγιου Βασίλη ζούνε σε τούνδρες, βουνά και ορεινά δάση. Είναι ένα από τα ζώα που εξημέρωσε ο άνθρωπος πριν από περίπου 2.000 χρόνια. Καθώς είναι φτιαγμένοι για πολύ κρύο, αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι των ανθρώπινων κοινωνιών του βορρά. Οι τάρανδοι μπορεί στην πραγματικότητα να μην πετάνε, μπορούν όμως να τρέξουν με μεγάλη ταχύτητα, ακόμη και με 80χλμ/ώρα. Κάτι που πολύς κόσμος δεν ξέρει είναι πως όλοι οι τάρανδοι του Άγιου Βασίλη είναι θηλυκοί!

ΙΣΤΟΡΙΚΌ ΑΡΧΕΊΟ ΤΗ 1

«ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΑΙ ΕΘΝΙΚΑΙ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑΙ» 14 Οκτωβρίου 2025 – 11 Ιανουαρίου 2026 Μουσείο Μπενάκη Ελληνικού Πολιτισμού (Κουμπάρη 1)

Δευ., Τετ., Παρ., Σάβ. 10:00-18:00 Πέμ. 10:00-00.00 Κυρ. 10:00-16:00 Κλειστά κάθε Τρίτη και στις επίσημες αργίες (25, 26.12 και 1, 6.1.)

Μια συνεργασία του Μουσείου Μπενάκη και του Ιστορικού Αρχείου της Εθνικής Τράπεζας που, με εκκίνηση την εμβληματική για τη μελέτη των ελληνικών ενδυμασιών έκδοση του Μουσείου Ελληνικαί Εθνικαί Ενδυμασίαι, αφηγείται πολλαπλές ιστορίες γύρω από τον πολιτισμό και την κοινωνία του Μεσοπολέμου.

Η

έκδοση αποτέλεσε προσωπικό εγχείρημα του Αντώνη Μπενάκη, που υπέγραψε την επιμέλεια των δύο τόμων και επέλεξε τους συντελεστές: το ζωγράφο Nicolas Sperling, Ρώσο εμιγκρέ τον οποίο ο Μπενάκης είχε συναντήσει στην Αίγυπτο τη δεκαετία του 1920, την ήδη καταξιωμένη λαογράφο Αγγελική Χατζημιχάλη και την ΑΕ Γραφικών Τεχνών Ασπιώτη-ΕΛΚΑ, η οποία μετρούσε δεκαετίες πετυχημένης λειτουργίας όταν της ανατέθηκε η έκδοση. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1930. Το Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας, όπου σήμερα απόκειται το αρχείο της Ασπιώτη-ΕΛΚΑ, συνεισφέρει με υλικό από τις φάσεις της παραγωγής του λευκώματος, που στοιχειοθετεί την ανάπτυξη της ελληνικής τυπογραφικής βιομηχανίας, τα χαρακτηριστικά των ανθρώπων που τη στελέχωναν, τους τεχνολογικούς πειραματισμούς στον τομέα της λιθογραφίας και τα πρώτα βήματα για την εδραίωση των γραφικών τεχνών στην Ελλάδα. Παράλληλα, τα εκθέματα που προέρχονται από τις συλλογές του Μουσείου Μπενάκη αναδεικνύουν την κοπιώδη εργασία που προηγήθηκε της εκτύπωσης από τον Αντώνη Μπενάκη και τους συνεργάτες του. Η έκθεση φιλοδοξεί να αναδείξει τις συνισταμένες που καθόρισαν την υλοποίηση του λευκώματος: το ενδιαφέρον της αστικής τάξης του μεσοπολέμου για τη λαϊκή τέχνη· τη συλλεκτική στρατηγική του Αντώνη Μπενάκη, με έμφαση στη συλλογή ενδυμασιών· το καλλιτεχνικό προφίλ του μικρογράφου Nicolas Sperling· την πολυσχιδή συμβολή της Αγγελικής Χατζημιχάλη στη λαογραφία· τη δυναμική μιας επιχείρησης του κλάδου της τυπογραφίας που καθόρισε την εξέλιξη των γραφικών τεχνών στην Ελλάδα· την πρωτοποριακή τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για την εκτύπωση των πινάκων.

2

1. Nicolas Sperling, «Ανδρική μορφή με αστική ενδυμασία», παστέλ και μολύβι σε χαρτί. Εικονίζεται ο Αντώνης Μπενάκης (Μουσείο Μπενάκη).

2. Nelly’s, (Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεϊραδάρη), συνεργάτες της Έκθεσης Λαϊκής Χειροτεχνίας που διοργανώθηκε στο πλαίσιο των Δελφικών Εορτών, φορώντας ενδυμασίες από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, Δελφοί 1930 (Μουσείο Μπενάκη).

Σ ΕΘΝΙΚΉΣ ΤΡΆΠΕΖΑΣ 3

«ΠΡΌΣΦΥΓΕΣ ΜΕΤΆ ΤΗ ΣΥΝΘΉΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΆΝΝΗΣ. Η Εθνική Τράπεζα συμβάλλει στην ενσωμάτωσή τους στη νέα πατρίδα».

13 Δεκεμβρίου 2025 - 19 Απριλίου 2026 Μικρό Χρηματιστήριο (Πεσμαζόγλου 1)

Τρ., Τετ., Σαβ., Κυρ.: 9:00- 17:00 Πέμ., Παρ.: 12:00-20:00 Κλειστά κάθε Δευτέρα και στις επίσημες αργίες (25, 26.12 και 1, 6.1)

Το Ιστορικό Αρχείο της Εθνικής Τράπεζας φωτίζει, μέσα από επιλεγμένα αρχειακά τεκμήρια που διασώζει, πτυχές της ευρείας και πολυεπίπεδης προσπάθειας της ελληνικής πολιτείας να ανταποκριθεί, με τη συμβολή και της Τράπεζας, στο κρίσιμο ζήτημα της αποκατάστασης των προσφύγων μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λωζάννης.

Σ

τις αρχές του 20ού αιώνα, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος, η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η δημιουργία του νέου εθνικού κράτους της Τουρκίας, η αποτυχία της Μικρασιατικής εκστρατείας και η υπογραφή της Σύμβασης για υποχρεωτική ανταλλαγή των πληθυσμών στη Λωζάννη οδήγησαν στον ξεριζωμό από τις εστίες τους μεγάλου πλήθους χριστιανών και μουσουλμάνων. Στην Ελλάδα, μεταξύ 1912 και 1924, έφτασαν περίπου 1.500.000 χριστιανοί πρόσφυγες από τη Μικρασία, τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη. Η ελληνική πολιτεία με τη στήριξη και της διεθνούς κοινότητας κλήθηκε να δώσει λύσεις στο οξύ ανθρωπιστικό ζήτημα που είχε δημιουργηθεί. Η Εθνική Τράπεζα υπήρξε μία από τις δρώσες δυνάμεις που συνέδραμαν το κράτος στην προσπάθεια αποκατάστασης του προσφυγικού πληθυσμού και σταδιακής ενσωμάτωσής του στην ελληνική κοινωνία. Συνέβαλε με ποικίλους τρόπους, πρωτίστως αναλαμβάνοντας τη διαχείριση των μουσουλμανικών κτημάτων εξ ανταλλαγής και, παράλληλα, την καταβολή στους «αστούς» πρόσφυγες της προβλεπόμενης από την πολιτεία προσωρινής αποζημίωσης. Στο Ιστορικό της Αρχείο διαφυλάσσονται τα τεκμήρια αυτής της ιστορίας. Με οδηγό το υφιστάμενο αρχειακό υλικό, μεταξύ άλλων μητρώα «αστών» προσφύγων, πιστοποιητικά προσφυγικής ταυτότητας με φωτογραφίες των δικαιούχων, πρακτικά επιτροπών και του διοικητικού συμβουλίου, αρχειακά τεκμήρια διασφάλισης δανείων, ομολογίες, φωτογραφίες και σχέδια, η εκθεσιακή αφήγηση αναπτύσσεται σε δύο άξονες: Α. Η Εθνική Τράπεζα αρωγός στην εθνική προσπάθεια. Β. Οι πρόσφυγες στον ελληνικό κοινωνικό ιστό.

4

3. Ορφανά προσφυγόπουλα από τη Μικρά Ασία κατά τη διάρκεια συσσιτίου που πρόσφερε η Near East Relief, Ζάππειο Μέγαρο, 1922 (Αρχείο ΕΡΤ Α.Ε.).

4. Πιστοποιητικό ταυτοπροσωπίας πρόσφυγα. Εκδόθηκε από το Σωματείον προσφύγων Λαυρίου «Αλληλεγγύη», Λαύριο, 17.4.1927 (Ιστορικό Αρχείο της ΕΤΕ).

ι οι αξίες; Τ ι σημ Τι είνα α

ί ν ει

να έ χ

εις κ

ανε ίς

κάπο ιες α π’ αυτέ ς; Εσύ; Έχεις; Πέ ν τε ά νθρωποι ν η. μας γράφουν για τη δική τους αγαπημέ

Σεβασμός Η ιστορία κάνει κύκλους και η πρόοδος δεν είναι γραμμική. Οι αλλαγές δεν είναι πάντα καλές και η ανθρωπότητα δεν εξελίσσεται πάντα προς τα μπρος. Πολλές φορές, για να αναιρεθεί ένα λάθος, χρειάζεται να ακολουθήσουμε το εκκρεμές: να περάσουμε από τα άκρα, μέχρι να βρούμε ξανά την ισορροπία. Νομίζω πως αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα. Βρισκόμαστε στο ιλιγγιώδες πέρα-δώθε, λίγο πριν την πολυπόθητη ηρεμία. Ελπίζω πως ως το 2066 θα έχουμε φτάσει εκεί. Ίσως να έχουμε θυμηθεί ότι η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα, αλλά και αξία που πρέπει να καθοδηγεί τις πράξεις μας. Εδώ που είμαστε το έχουμε ξεχάσει, μαζί με άλλες βασικές αξίες. Κι έτσι πορευόμαστε με το ατομικό μας θέλω, προσπαθώντας να αλλάξουμε ό,τι διαφέρει από εμάς, αντί να το σεβαστούμε είτε ταιριάζει στην αισθητική και την κουλτούρα μας είτε όχι. Το βλέπουμε παντού, ακόμη και στις ερωτικές σχέσεις. Εύχομαι, λοιπόν, πως ως το 2066 θα έχουμε ξαναμάθει να σεβόμαστε ο ένας τον άλλο. ΓΑΒΡΙΈΛΛΑ ΚΑΣΆΠΗ

Essere coerenti è piu difficile che essere originali Πολιτικό σύνθημα γραμμένο σε τοίχο στη Νάπολη που θα πει: «ΤΟ ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΣΥΝΕΠΉΣ ΕΊΝΑΙ ΠΙΟ ΔΎΣΚΟΛΟ ΑΠΌ ΤΟ ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΠΡΩΤΌΤΥΠΟΣ» Η συνέπεια δεν είναι κανόνας ή ηθική υποχρέωση. Περισσότερο λειτουργεί ως ένας πρακτικός τρόπος να χτίζουμε αξιοπιστία, εμπιστοσύνη, σεβασμό. Όταν οι πράξεις μας ευθυγραμμίζονται με αυτά που λέμε ότι θέλουμε να κάνουμε, περιορίζουμε τις αβεβαιότητες και δημιουργούμε σταθερότητα τόσο για εμάς όσο και για τους άλλους. Η συνέπεια δε σημαίνει ακαμψία ούτε απόλυτη τελειότητα. Αντίθετα, μοιάζει με μια διαρκή επιστροφή στην πρόθεσή μας, ακόμη κι όταν αποκλίνουμε προσωρινά. Σε ομάδες, στις σχέσεις και στις συνεργασίες, η συνέπεια λειτουργεί ως κοινή γλώσσα. Στο προσωπικό επίπεδο, προσφέρει ένα αίσθημα εσωτερικής συνοχής, έναν μπούσουλα άκρως βοηθητικό σε αυτές τις εποχές αποσταθεροποίησης και αβεβαιότητας στις οποίες ζούμε. Είναι ένας τρόπος να διατηρούμε τη σύνδεση με εαυτό και άλλους, χωρίς πίεση ή ηθικό βάρος, αλλά με μια ήρεμη, σταθερή πορεία προς αυτό που θεωρούμε σημαντικό. ΗΛΈΚΤΡΑ ΤΖΏΡΤΣΟΥ

Αξία… ανεκτίμητη! Ανοχή Στάση για τσιγάρο κι ανασυγκρότηση Καλό είναι κάθε τόσο να πατάμε ένα «pause» και να κοιτάμε λίγο πίσω για να καταλάβουμε πώς φτάσαμε εδώ που είμαστε. Πού σταθήκαμε τυχεροί, πού αποτύχαμε, πού ήμασταν σωστοί, πού αδικηθήκαμε, πού αδικήσαμε, πού σωριαστήκαμε, πού κάναμε την υπέρβαση κ.λπ. Η ενδοσκόπηση δεν είναι παίξε γέλασε∙ θέλει θάρρος, γιατί είναι δύσκολο να δεις τις ρωγμές και τις χαράδρες σου χωρίς να βρίσκεις για κάθε μία και μια δικαιολογία. Θέλει και τρυφερότητα, γιατί ως γνωστόν λάθη είμαστε, ανθρώπους κάνουμε κ.λπ. Αυτές οι μικρές παύσεις, όμως, λειτουργούν σαν εσωτερική συντήρηση. Ξεσκαρτάρουν τα περιττά, καθαρίζουν την πολλή βαβούρα, μας δυναμώνουν. Μας βοηθούν να συνεχίσουμε με μεγαλύτερη επίγνωση και συνειδητότητα. Εύχομαι φέτος να αποφασίσουμε να πατάμε πιο σταθερά και να μην μπαίνουμε σε αυτόματο πιλότο. Κάθε αναμέτρηση με τον εαυτό μας είναι άβολη, αλλά αν την κάνουμε σωστά, αν την αντέξουμε, θα προχωράμε πιο σταθερά, πιο ειλικρινά.

Σε μια από τις τελευταίες διαδηλώσεις που πήρα μέρος, στην Πλατεία Συντάγματος επί Αγανακτισμένων, ο τόπος ήταν γεμάτος από χημικά. Οι αστυνομικές δυνάμεις αποκαμωμένες είχαν αποσυρθεί και ο κόσμος είχε μαζευτεί ξανά κατά χιλιάδες. Για να καθαρίσει την «πλατεία του», είχε δημιουργήσει δύο τεράστιες αράδες από την πάνω μεριά μέχρι και τη Φιλελλήνων, με κεντρικό σημείο το Σιντριβάνι και με μικρά μπουκαλάκια έριχνε πολύ νερό. Είχα μπει στη σειρά κι εγώ, εκστασιασμένος από το πρακτικό πνεύμα το λαού. Εγώ έδινα το μπουκαλάκι σε ένα νεαρό και ο νεαρός σε μια εβδομηντάρα κυρία με ταγιέρ και με κότσο που θύμιζε εντόνως σε στιλ τη Λουκά. Ο νεαρός τα μπέρδευε συνεχώς, καθυστερούσε, μου το γυρνούσε πίσω. Ήταν υπό την επήρεια ναρκωτικών. Δυσανασχέτησα γιατί μου χαλούσε αυτήν τη μαγική στιγμή και το έδειξα με έναν έντονο μορφασμό. Η «Λουκά του Συντάγματος» το αντιλήφθηκε και μου είπε με γλυκό ύφος: «Προσπαθεί το παιδί, προσπαθεί. Όλοι μαζί θα πάμε». Σε μια εποχή που η ανοχή έχει σχεδόν εξαφανιστεί, νιώθω πως είναι σημαντική αξία αν θέλουμε να έχουμε μια πιο υποφερτή ζωή. Αλλά εδώ δεν αντέχουμε τον εαυτό μας, τους άλλους θα αντέξουμε; ΧΡΎΣΑΝΘΟΣ ΞΆΝΘΗΣ

ΣΤΕΡΓΙΆΝΑ ΤΖΈΓΚΑ

Είναι η ειλικρίνεια η πιο υπερεκτιμημένη αρετή; Στο On Truth and Lie in a Nonmoral Sense, ο Νίτσε αμφισβητεί την ιδέα ότι η αλήθεια –και μαζί της η ειλικρίνεια– είναι κάτι σταθερό και αυτονόητο. Τις βλέπει ως ανθρώπινες κατασκευές, προϊόντα μεταφορών και συμβάσεων που απλώς συνηθίσαμε να θεωρούμε δεδομένα. Μέσα σε αυτή τη λογική, η ειλικρίνεια δεν είναι απαραίτητα αρετή, αλλά ένας κανόνας που λειτουργεί όσο τον εξυπηρετούν οι σχέσεις μας. Κι όταν γίνεται υπερβολή, όταν παρουσιάζεται ως ύψιστο «καθήκον», μπορεί να μοιάζει περισσότερο με μια μορφή εγωιστικής επιμονής παρά με ουσιαστική στάση ζωής. Αυτό κάνει πιο ενδιαφέρουσα την ερώτηση για το τι συμβαίνει όταν η ειλικρίνεια πληγώνει. Ίσως το πρόβλημα δεν είναι η ίδια η αλήθεια, αλλά ο τρόπος που την κουβαλάμε. Η ευγένεια δεν αποκλείει την ειλικρίνεια, απλώς της δίνει χώρο να αναπνεύσει χωρίς να γίνεται όπλο. Δεν χρειάζεται να «μαλακώσει» το περιεχόμενο, αλλά ο τρόπος που φτάνει στον άλλον. Η ειλικρίνεια χωρίς αγένεια υπάρχει συνήθως στις στιγμές που επιλέγουμε να δούμε το συνομιλητή μας όχι ως στόχο της ανάγκης μας «να τα πούμε όλα», αλλά ως κάποιον με δική του ευαισθησία, χρόνο και ρυθμό. Έτσι, η ειλικρίνεια μπορεί να λειτουργήσει όχι ως επιβολή, αλλά ως πράξη αμοιβαίας κατανόησης. Και κάπως έτσι απαντιέται και το ερώτημα του τίτλου: η ειλικρίνεια δεν είναι υπερεκτιμημένη όταν αποτελεί όντως αρετή. Πόσο πιο εύκολη θα είναι αυτή η χρόνια αν οι λέξεις, οι πράξεις και οι αξίες μας δε χάσουν το νόημα και την υπόστασή τους! ΆΝΤΑ ΚΟΥΓΙΆ

ΠΑΛΙΈΣ ΧΆΡΤΙΝΕΣ ΑΓΆΠΕΣ: Τα Χριστούγεννα των παλιών περιοδικών

ποι, α λ λά

κυ

ρ

ί

ς λλι

Εδώ διδάσ

κα

κο

α

ι

οι

ό τρ

ω

ντ

ΣΧΟΛΉ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΆΦΟΥ ΤΗΛΕΌΡΑΣΗΣ ΛΥΚΟΎΡΓΟΥ ΣΤΑΥΡΆΚΟΥ

ε ργ ε ίτα ι το

β

λ

έμ

μα

Η

Σταυράκου παραμένει κοιτίδα τέχνης και τεχνικής. Καθετί στη Σχολή αποπνέει την πολύχρονη πείρα της: οι καθηγητές της είναι ειδικοί του χώρου και τα εκπαιδευτικά προγράμματα διαρκώς εξελίσσονται και υιοθετούν διεθνή πρότυπα γνώσης από Ευρώπη και Αμερική. Αυτό που κάνει όμως τη Σταυράκου μοναδική δεν είναι μόνο το πρόγραμμα σπουδών αλλά η ζωντανή κοινότητα που χτίζεται: σπουδαστές, καθηγητές, συνεργασίες, διεθνείς ανταλλαγές, masterclasses — όλα συνθέτουν ένα οικοσύστημα δημιουργίας και επαφών. Η Σχολή δεν είναι απλώς ένα μέρος όπου μαθαίνεις, είναι ένα λευκό πανί έτοιμο να προβληθούν πάνω του σχέσεις, εμπειρίες και όραμα.

Πατησίων 65, Αθήνα Τ.: 210 82 30 124 Ig: schoolstavrakos Fb: Hellenic Cinema and Television School Stavrakos / Σχολή Σταυράκου(OFFICIAL)

Ο

ι παλιές χάρτινες αγάπες είναι η στήλη που σε άλλους θα θυμίσει και σ’ άλλους θα συστήσει δημοφιλή περιοδικά ποικίλης ύλης του περασμένου αιώνα. Περιοδικά που αγαπήθηκαν, απέκτησαν φανατικό αναγνωστικό κοινό και άφησαν ανεξίτηλο το στίγμα τους στην ιστορία του ελληνικού περιοδικού Τύπου. ΑΠΌ ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΊΑ ΤΟΥ ‘60, τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα σταδιακά μετατρέπονται σε μια φαντασμαγορική καταναλωτική γιορτή. Εμπορικά καταστήματα στολίζουν τις βιτρίνες τους, λαμπιόνια ανάβουν σε όλους τους κεντρικούς δρόμους και ο κόσμος ξεχύνεται ν’ αγοράσει δώρα, παιχνίδια και φαγητά για τα εορταστικά τραπέζια. Και φυσικά αυτή η μετάβαση στην κοινωνία της κατανάλωσης αποτυπώνεται γλαφυρά στα περιοδικά ποικίλης ύλης της περιόδου.

ΤΗΣ ΑΓΓΕΛΙΚΉΣ ΚΟΝΤΟΎ

Από την Κρήτη στην Αθήνα, κι έπειτα σε όλους μας!

Η Τουρκία στη μακρά δεκαετία του 1960 Επιστημονική επιμέλεια: Νίκος Χριστοφής Μετάφραση: Χρίστος Μάης

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΑ τεύχη της εποχής καταρχάς αυξάνουν τον όγκο τους και η ύλη εμπλουτίζεται, κυρίως με διαφημίσεις. Οι διαφημιστικές καταχωρήσεις στα περιοδικά ήταν ελάχιστες, όπως και γενικά οι εικόνες, αντιθέτως, το κείμενο πρωταγωνιστούσε κατά κανόνα στις σελίδες τους. Ωστόσο, στα χριστουγεννιάτικα τεύχη αυτό αλλάζει. Στο περιοδικό ΕΙΚΟΝΕΣ, π.χ., που απευθύνεται σ΄ ένα αστικό κοινό με ικανή αγοραστική δύναμη, τα χριστουγεννιάτικα τεύχη της δεκαετίας του ’60 κατακλύζονται με διαφημίσεις ακριβών γαλλικών αρωμάτων (Marcel Rochas, Jean Patou), κοσμημάτων και αξεσουάρ διάσημων οίκων του εξωτερικού (Dior, Channel), του δημοφιλούς ουίσκυ Johnny Walker, του διάσημου κονιάκ Hennessy και αθηναϊκών αριστοκρατικών καταστημάτων ένδυσης (Κωνσταντάρας, Αλεξανδράκης, Άμαζων). Αλλά και στο λαϊκότερο Ρομάντσο, που απευθυνόταν στα φτωχότερα στρώματα και γενικώς είχε λίγες διαφημίσεις, την περίοδο των γιορτών οι διαφημίστικές του καταχωρήσεις αυξάνονται αισθητά. Χαρακτηριστική είναι αυτή του «Χριστουγεννιάτικου Λαχείου των Συντακτών», που ήταν μάλιστα ολοσέλιδη, συνήθως στην τελευταία σελίδα του περιοδικού. ΑΠΌ ΤΑ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΆ τεύχη φυσικά δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα θέματα για την οργάνωση των εορταστικών τραπεζιών. Τα περιοδικά αναλαμβάνουν να μυήσουν την

Ελληνίδα νοικοκυρά στις νέες τάσεις του εξωτερικού σε μαγειρική και διακόσμηση, φέρνοντας αέρα κοσμοπολίτικο στο ελληνικό σπίτι. Έτσι, νέες συνταγές έρχονται από το εξωτερικό για να εμπλουτίσουν και να εκμοντερνίσουν το γιορτινό τραπέζι: γλυκά με πολύχρωμα ζελέ, φρούτα και σαντιγύ, ορεκτικά πασπαλισμένα με μαγιονέζα και λαχανικά και φυσικά η –παραδοσιακή πια– ψητή γαλοπούλα, γεμιστή με καρυκεύματα και κιμά, ήρθαν για να μείνουν και να αντικαταστήσουν τα χριστόψωμα, τις δίπλες, τα ζυγούρια στη γάστρα και τις κρεατόπιτες. Την ίδια περίοδο, το δέντρο γίνεται η απόλυτη διακοσμητική τάση των Χριστουγέννων και πολλές Ελληνίδες σταρ φιγουράρουν στα εξώφυλλα των περιοδικών πλάι στο στολισμένο χριστουγεννιάτικο έλατό τους. ΩΣΤΌΣΟ, παρά τον κοσμοπολίτικο αέρα που αποπνέουν τα εορταστικά τεύχη, τα Χριστούγεννα στην Ελλάδα δεν έχουν απωλέσει ακόμη εντελώς τον θρησκευτικό τους χαρακτήρα. Έτσι, μέχρι και τα τέλη περίπου της δεκαετίας του ’70, πλάι στις διακοσμητικές προτάσεις για το στολισμό του σπιτιού και του τραπεζιού, συναντά κανείς εικονογραφημένες ιστορίες από την παλαιά και την καινή διαθήκη, αφιερώματα για τους παραδοσιακούς εορτασμούς και τα έθιμα της ελληνικής επαρχίας και, φυσικά, τα εξώφυλλα εξακολουθούν να εμπνέονται από θρησκευτικά θέματα.

Ο παρών συλλογικός τόμος εντάσσει τη μακρά δεκαετία του 1960 της Τουρκίας στο ευρύτερο διεθνές πλαίσιο, προσφέροντας μια πολύπλευρη ανάλυση των κοινωνικών και πολιτικών ρηγμάτων της εποχής. Μία διεπιστημονική και συγκριτική προσέγγιση που γεφυρώνει το τοπικό με το παγκόσμιο, ενώ ταυτόχρονα καλύπτει ένα σημαντικό κενό στη βιβλιογραφία για τα long 60s.

Γεωπολιτική του σινεμά Από την παγκοσμιοποίηση στην εποχή της πλατφόρμας Chloé Delaporte Μετάφραση: Γιώργος Παπαοικονόμου

Με αφορμή τη ρωσοουκρανική σύγκρουση και τη χρήση του κινηματογράφου ως εργαλείου προπαγάνδας στο πλαίσιο της συγκεκριμένης διαμάχης, το βιβλίο αυτό αρθρώνει ένα στοχασμό πάνω στα πολυδιάστατα γεωπολιτικά διακυβεύματα του σινεμά τον 21ο αιώνα. Ταυτόχρονα, εξετάζει τα όσα έκαναν πλατφόρμες, δρώντες και αγορές, μεταμορφώνοντας το παγκόσμιο σινεμά σε βιομηχανία, προϊόν αλλά και τέχνη.

Κρήτη 1960 / Crete 1960 John Donut Δίγλωσση έκδοση - ελληνικά & αγγλικά

Το ενδιαφέρον στις 140 φωτογραφίες που τράβηξε ο John Donat στα δυο διαδοχικά ταξίδια του στην Κρήτη (1960 και 1961), δε βρίσκεται μόνο στην αισθητική αξία και στην καλλιτεχνική τους ποιότητα, αλλά και στον πολύ προσωπικό τρόπο με τον οποίο απαθανάτισε τον τόπο, τα πρόσωπα και τις ασχολίες τους. Έτσι, καταφέρνει να σε ταξιδεύει στο νησί και σε βοηθά να ανασυνθέσεις τη ζωή εκεί όπως ήταν στις αρχές εκείνης της δεκαετίας.

Φέτος η πόλη διαβάζει Αν θέλετε να ική, μο υσ ακο ύσετε καλή α

μπέλ προσέξτε ηάτα να γρ φει:

ΌΛΟΙ ΈΧΟΥΝ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΊΑ ΝΑ ΠΟΥΝ ΓΙΑ ΑΥΤΌΝ ΤΟΝ ΧΏΡΟ

και το Κύτταρο συνεχίζει να γράφει τη δικιά του… ΗΠΕΊΡΟΥ 48, ΑΘΉΝΑ | Τ.: 21 0822 4134 WWW.KYTTAROLIVE.GR

Νύχτες γεμάτες μουσική, ς έ τ ρ ο ι Γ χορό, κέφι & συγκινήσεις! ο αρ ΔΕΚEΜΒΡΙΟΣ 2025 στο Κύττ 15, 22 & 29

ετε Σκανάρ σότερα για περισ

ΜΑΡΘΑ ΦΡΙΝΤΖΗΛΑ & ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΙΑ «THE KUBARA PROJECT»

17

DIMITRIS STAROVAS BAND & SPECIAL GUESTS

18

ΜΥΡΤΩ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

19

ΛUNATICS The No1 Greek PINK FLOYD Tribute band presents: «Welcome to the Machine»

20

ΣΤΙΧΟΙΜΑ

21

CROSSING THE ILLUSION Metal Festival

23

DOMINATION INC.

26

80s 90s Party με ΜΑΝΤΩ - ΜΠΙΓΑΛΗ - ΠΩΛΙΝΑ - ΒΟΣΣΟΥ LiVE

27

IT’S ALL ABOUT THE MUSIC BAND Christmas Live & Party

28

20 ΧΡΟΝΙΑ ΕΞΩΚΟΣΜΙΚΟΣ

Λίγη νοσταλγία, 49 αμαρτίες & πολλή ροκ

Η ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΣΊΑ ΤΗΣ ΚΥΨΈΛΗΣ Ένα βιβλίο για την Κυψέλη των ’50s–’60s, των Ανδρέα Βαβαγιάννη τις χρυσές δεκαετίες κατά τις οποίες η γειτο& Λέανδρου Σλάβη νιά ανερχόταν ακάθεκτα προς την κορυφή της αθηναϊκής πυραμίδας. Ο Ανδρέας Βαβαγιάννης έστησε με τις μνήμες του ένα πρωτότυπο καμβά για ένα οδοιπορικό στην Κυψέλη, στα μονοπάτια του οποίου περιπλανήθηκε με τη σειρά του ο Λέανδρος Σλάβης. Τα κείμενά τους συμπληρώνουν αποσπάσματα από γραπτές και απεικονιστικές αναφορές στην Κυψέλη.

ΚΆΝΕ ΜΙΑ ΑΜΑΡΤΊΑ Σαράντα εννέα ιστορίες Συλλογικό Ένα βιβλίο γεμάτο μικρές και μεγάλες αμαρτίες, γραμμένες από ανθρώπους που τόλμησαν να τις μετατρέψουν σε ιστορίες. Άλλες τρυφερές, άλλες σκοτεινές, όλες όμως γεννημένες από την ανάγκη του ανθρώπου να νιώσει, να τολμήσει, να λυτρωθεί, να παραβεί τους κανόνες, να τιμωρήσει, να ξορκίσει. Κάνε μία αμαρτία, λοιπόν. Ή δύο… Ή τρεις…

60 ΧΡΌΝΙΑ SCORPIONS Χάρης Συμβουλίδης Κάθε ερχομός των Scorpions στην Ελλάδα προξενεί κύματα ενθουσιασμού μα και απορίας. Το βιβλίο αναζητά την ουσία πίσω από το φαινόμενο: Ποιοι ήταν οι Scorpions; Τι αποτύπωμα άφησαν; Τι εκπροσώπησαν; Ποιες οι δόξες τους και ποια τα λάθη τους, από τον Uli Jon Roth ως τη δεκαετία του ’80. Με αφορμή τα 60 χρόνια τους, η μελέτη χαρτογραφεί την πορεία τους μέσα από μια κριτική βιογραφία.

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2026 2

THE BEATLES LIVE TRIBUTE BAND

Λεωνίδα Δρόση 12 & Λομβάρδου _ Γκύζη _ τ.: 216 93 90 230 e.: ekdoseislogotypo@gmail.com

3

ROCK N ROLL CHILDREN - FIREFLY

www. logo- typo.gr

4

10 ΧΡΟΝΙΑ FINAL ACT

Σόλωνος 130, Αθήνα Τ.: 210 3320800 Fb: Εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή Ig: syghroni_epoxh www.sep.gr

για λάξουμε λ ! α ο ’ μ ν κόσ τον

ΕΠΙΧΕΊΡΗΣΗ ΤΖΟΫ Του Ντανιέλ Τσαβαρία ΓΙΑ ΤΟ ΣΟΒΙΕΤΙΚΌ ΣΎΝΤΑΓΜΑ ΑΠΌ ΤΟ 1918 ΈΩΣ ΤΟ 1936 Επιμέλεια: Ιδεολογική Επιτροπή & Τμήμα Δικαιοσύνης και Λαϊκών Ελευθεριών της ΚΕ του ΚΚΕ ΟΙ ΑΝΥΠΆΚΟΥΟΙ ΣΤΑΘΗΣ ΑΤΑΊΡΙΑΣΤΟ ΒΑΛΣ Του Σπύρου Τζόκα

Μ

Ε!

ΦΟΡΗΣ

ΥΚΛΟ ΟΛΙΣ Κ

ΤΑ ΠΑΙΔΙΆ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ ΤΡΑΓΟΥΔΟΎΝ ΕΝ ΕΙΡΉΝΗ Του Φώντα Λάδη Εικονογράφηση Ζάννα Κατσαφάνα

ΑΠ’ ΤΟ ΜΟΥΣΕΊΟ ΔΕΝ ΘΈΛΩ ΝΑ ΒΓΩ…

sive u l c x An e usive incl ce rien e p x e

Οικογενειακές γιορτές στο μουσείο AYS

AS ANT

S

Τα καλύτερα ταξίδια ξεκινούν χωρίς να φύγεις από την πόλη

για ωραίες μουσικές για καφέ και ποτό για φαγητό σαν να κάνεις πικνίκ για διαμονή Οδυσσέως 14, Μεταξουργείο, Τ.: 21 0522 3954 Ig: basket_takeashot, www.basket.entertheblender.com

Κάθε φορά και μια ξεχωριστή εμπειρία στο Μουσείο Κοτσανά Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας

{

{

Η επίσκεψη σε ένα μουσείο είναι μια πολύτιμη εμπειρία που αξίζει, τόσο για ενήλικες όσο και για παιδιά. Είναι μια ευκαιρία να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα και να δούμε από κοντά πράγματα που συνήθως γνωρίζουμε μόνο από βιβλία ή εικόνες. Οι ενήλικες εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους και αποκτούν μια νέα προοπτική, ενώ τα παιδιά μαθαίνουν με ευχάριστο και ζωντανό τρόπο, αναπτύσσοντας τη φαντασία, την περιέργεια και την κριτική τους σκέψη. Παράλληλα, όλοι περνούν χρόνο μαζί, συζητούν και μοιράζονται εντυπώσεις. Έτσι, μια βόλτα σε ένα μουσείο δεν είναι απλώς μάθηση, αλλά και μια όμορφη εμπειρία που ενώνει και ανοίγει το μυαλό.

H προσφορά των αρχαίων Ελλήνων είναι πασίγνωστη και αδιαμφισβήτητη

ΔΏΔΕΚΑ ΡΏΓΕΣ ΣΤΑΦΎΛΙ... ΆΝΤΕ, ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΤΎΧΗ ΜΆΓΚΕΣ!

Οι Ισπανοί έχουν χιούμορ και μάλλον κι ένα συλλογικό υποσυνείδητο death wish. Το έθιμο των δώδεκα

σταφυλιών της Πρωτοχρονιάς είναι ταυτόχρονα αστείο, αγχωτικό και επικίνδυνο. Κάθε ρώγα συμβολίζει έναν

μήνα· τις τρως τα δώδεκα πρώτα δευτερόλεπτα του νέου

έτους (ενώ μετράνε οι καμπάνες δυνατά) και καλωσορίζεις το νέο χρόνο ζητώντας τύχη, χαρά και... να προλάβεις να

καταπιείς γρήγορα. Η τελετουργία υποτίθεται πως διώχνει τα κακά πνεύματα, αλλά πολλά μικρά παιδιά σχεδόν

πνίγονται με τις ρώγες και δεν πείθομαι ότι το έθιμο αυτό είναι τελικά τόσο αθώο. Anyway, αυτοί θα ξέρουν.

στη Φιλοσοφία στις Καλές Τέχνες στις Επιστήμες

Τι συμβαίνει όμως με την Τεχνολογία;

Η

έκθεση του Μουσείου Κοτσανά Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας ξαναζωντανεύει 300 περίπου εξαιρετικές εφευρέσεις του αρχαιοελληνικού τεχνολογικού θαύματος, που καλύπτουν την περίοδο από το 2000 π.Χ. μέχρι το τέλος του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Πρόκειται για την εγκυρότερη και πληρέστερη έκθεση του είδους της παγκοσμίως! Φέτος, στη γιορτινή βόλτα σας στην καρδιά της Αθήνας, μη χάσετε την ευκαιρία να επισκεφτείτε το Μουσείο Κοτσανά για να διαπιστώσετε ότι η τεχνολογία των αρχαίων Ελλήνων ήταν εξαιρετικά όμοια με τις απαρχές της σύγχρονης τεχνολογίας μας.

Για πρωτότυπα δώρα Χριστουγέννων, επισκεφτείτε το πωλητήριο του Μουσείου ή το e-shop. www.kotsanas.com Και για όσους θέλουν το 2026 να τους βρει με κάτι πολύ φίνο και εκλεκτό, μπορείτε να αποκτήσετε το πιστό αντίγραφο του Μηχανισμού των Αντικυθήρων, της πρώτης υπολογιστικής μηχανής της ιστορίας!

Διαστάσεις: 17χ 34χ 8 εκ.

Χριστούγεννα στο μουσείο Από 1/12: Γιορτινή δράση Το Μουσείο διαθέτει ξύλινα χριστουγεννιάτικα στολίδια, τα οποία τα παιδιά μπορούν να ζωγραφίσουν και να διακοσμήσουν, αντλώντας έμπνευση από τα έξυπνα τεχνικά επιτεύγματα των αρχαίων Ελλήνων. Όλα τα στολίδια θα συγκεντρωθούν και θα στολίσουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Μουσείου, καθώς και διάφορα σημεία του χώρου.

{

Γράμματα στον Άγιο Βασίλη Το κόκκινο γραμματοκιβώτιο των ΕΛΤΑ είναι έτοιμο να υποδεχτεί τα γράμματα προς τον Άγιο Βασίλη των μικρών και μεγάλων επισκεπτών του Μουσείου! Κάθε γράμμα θα ταξιδέψει μέσα από το μαγικό δίκτυο των ΕΛΤΑ και θα φτάσει στον Άγιο Βασίλη, στο χιονισμένο ταχυδρομείο του, για να διαβαστεί από τα ξωτικά του!

13/12, 12:00: Παραμύθι Χριστουγέννων Γιορτινό μυστήριο που ξεδιπλώνεται μέσα από το παραμύθι της Θεοφανίας Παπαθωμά «Ποιος έκλεψε τη στολή του Αϊ-Βασίλη;», το οποίο θα διαβάσει η ίδια η συγγραφέας 24/12, 12:00: Με πλοηγό ένα άστρο. Η ιστορία της πυξίδας Βιωματικό εργαστήρι για παιδιά 6 έως 12 ετών 31/12, 12:00: Το γιορτινό εξπρές Βιωματικό εργαστήρι για παιδιά 6 έως 12 ετών 5/1, 12:00: Οι μελωδίες των Φώτων Βιωματικό εργαστήρι για παιδιά 6 έως 12 ετών

Πινδάρου 6 & Ακαδημίας, Κολωνάκι | Τ.: 21 1411 0044 Fb: Kotsanas Museum of Ancient Greek Technology | Ig: kotsanasmuseum

Ελληνικά: Καλά Χριστούγεννα κι ευτυχισμένος ο καινούριος χρόνος! Γαλλικά: Joyeux Noël et bonne année! Ισπανικά: ¡Feliz Navidad y próspero Año Nuevo! Ιταλικά: Buon Natale e felice anno nuovo! Ρουμανικά: Crăciun fericit si un an nou fericit! Φινλανδικά: Hyvää joulua ja onnellista uutta vuotta!

Αγγλικά: Merry Christmas and a Happy New Year!

Ιαπωνικά: メリークリスマス、そして良いお年を！ *Η Ιαπωνία δεν γιορτάζει τα Χριστούγεννα θρησκευτικά, αλλά η ευχή χρησιμοποιείται ευρέως. Ουκρανικά: Веселого Різдва та щасливого Нового року!

Χάνς Κρίστιαν Αντερσεν

Γράφει η Άντα Κουγιά

Ο ονειροπόλος που έκανε τη θλίψη... παραμύθι

ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΆΚΙ ΜΕ ΤΑ ΣΠΊΡΤΑ μια φλόγα μες στο χιόνι

A

ν μπορούσαμε να ζωγραφίσουμε την ψυχή του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, θα έμοιαζε με έναν καθαρό βόρειο ουρανό, σπαρμένο από άστρα που λάμπουν και θλίβονται την ίδια στιγμή. Γεννημένος στις 2 Απριλίου 1805 ―Κριός, με εκείνο το ανυπότακτο πνεύμα του που πάντα έψαχνε ένα δρόμο προς το φως― είχε λεπτή, επιμήκη φιγούρα, ξανθά, ατίθασα μαλλιά και μια κάπως άχαρη όψη που οι σύγχρονοί του συχνά σχολίαζαν. Μα πίσω από αυτήν τη φιγούρα κρυβόταν ένας από τους πιο τρυφερούς κι αληθινούς παραμυθάδες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Άντερσεν έγινε γνωστός για έναν και μόνο λόγο: γιατί είδε τους ανθρώπους ως εύθραυστα πλάσματα και τους έβαλε μέσα σε ιστορίες όπου η καλοσύνη μπορεί να σώσει τον κόσμο, αλλά όχι πάντα. Γιατί τόλμησε να γράψει ότι η ζωή δεν χαρίζει πάντοτε δικαιοσύνη ― κι όμως συνεχίζει να έχει χώρο για θαύματα. Χωρίς να έχει καταγωγή ευγενών, χωρίς να νανουριστεί σε χρυσές κούνιες, ο μικρός Χανς εργαζόταν με τη φαντασία του όπως άλλοι με τα χέρια. Στα δώδεκά του ήδη έγραφε θεατρικές σκηνές και μιμούνταν φωνές από φανταστικές ηρωίδες. Έπειτα, η Κοπεγχάγη τον υποδέχτηκε με τον αυστηρό τρόπο που υποδέχεται τους ονειροπόλους: τον απέρριψε, τον αποδοκίμασε, τον άφησε νηστικό. Μα κάπου εκεί, μέσα στα ατελείωτα βήματα στους λιθόστρωτους δρόμους, γεννήθηκε ένας κόσμος.

Δύο κόσμοι που ενώθηκαν στο χιόνι

Κανένα άλλο έργο του Άντερσεν δεν συμπυκνώνει την ουσία του όσο «Το Κοριτσάκι με τα Σπίρτα» ― μια ιστορία μικρή σε έκταση, μα απέραντη σε σημασία. Σ’ ένα παγωμένο, αδιάφορο ευρωπαϊκό τοπίο, μια φτωχή μικρή ταξιδεύει ξυπόλυτη μέσα στη νύχτα της Πρωτοχρονιάς, προσπαθώντας να πουλήσει σπίρτα. Η φλόγα ενός σπιρτόξυλου γίνεται για εκείνη μια μικρή πύλη προς άλλους κόσμους ― κόσμους φωτεινούς, ζεστούς, γεμάτους αγάπη. Κάθε σπίρτο που ανάβει είναι μια ανάσα ελπίδας. Ένα στιγμιαίο θαύμα. Μια εξορκισμένη επιθυμία: ένα χριστουγεννιάτικο τραπέζι, ένα δέντρο στολισμένο, ένα ζεστό δωμάτιο, μια γιαγιά που την αγαπάει. Και κάθε σπίρτο που σβήνει είναι μια υπενθύμιση ότι η πραγματικότητα δεν είναι πάντοτε ένα παραμύθι με χαρούμενο τέλος. Η ιστορία συγκλόνισε τον 19ο αιώνα και συνεχίζει να συγκλονίζει και σήμερα. Γιατί είναι τολμηρή. Γιατί, αντί να χαρίσει κάθαρση, προσφέρει αλήθεια. Ο κόσμος μπορεί να είναι άδικος. Τα Χριστούγεννα, για κάποιους, να είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες ― ή και χειρότερη. Και το πιο παράδοξο: ο Άντερσεν αφήνει το κοριτσάκι να πεθάνει, αλλά το ντύνει με μια υπερκόσμια λύτρωση. Στο τέλος, πηγαίνει «στην αγκαλιά της γιαγιάς της». Η φτώχεια το νίκησε, μα η αγάπη το σώζει. Αυτό το διήγημα είναι το χριστουγεννιάτικο σχόλιο του Άντερσεν: μια προτροπή να βλέπουμε τους αόρατους ανθρώπους, να προσφέρουμε, να ακούμε την ανάγκη του άλλου. Μια υπενθύμιση πως οι γιορτές δεν είναι μόνο στολίδια και τραπέζια αλλά και ευθύνη. Ο Άντερσεν κουβαλούσε προσωπικές πληγές που τροφοδότησαν την τρυφερή μελαγχολία των έργων του. Ήταν βαθιά ρομαντικός, αλλά συχνά απελπισμένα μόνος. Δεν έκανε οικογένεια, ερωτεύτηκε ανθρώπους που δεν ανταποκρίθηκαν ποτέ στον έρωτα αυτόν και ταξίδευε αδιάκοπα για να μην πνίγεται από τη σιωπή των δωματίων του. Στα ταξίδια αυτά αναζητούσε μικρά θαύματα, μικρές ιστορίες που οι άλλοι προσπερνούσαν. Και κάπως έτσι, ο κόσμος κέρδισε μια βιβλιοθήκη γεμάτη παραμύθια που δεν φοβούνται να πουν την αλήθεια. Γιατί εκείνος ο ξανθός Κριός από την Οντένσε ήξερε καλύτερα από όλους πως η φαντασία δεν είναι φυγή ― είναι το καταφύγιο όπου η ψυχή βρίσκει χώρο να ανασάνει.

Ο Αντερσεν επηρέασε: Τη σύγχρονη παιδική λογοτεχνία (Ουάιλντ, Νταλ, Νέσμπιτ). Την Disney και τον παγκόσμιο κινηματογράφο.

Ο Άντερσεν μας έδωσε τη σιωπηλή θλίψη και το τρεμούλιασμα της ελπίδας. Ο Ντίκενς μάς έδωσε τη λύτρωση και τη δύναμη της αλλαγής.

Ο ένας έγραψε πως μια μικρή φλόγα μπορεί να φωτίσει την πιο σκοτεινή νύχτα. Ο άλλος έγραψε πως μια καρδιά, ακόμη κι η πιο παγωμένη, μπορεί να ζεσταθεί.

Μαζί, δίδαξαν στον κόσμο κάτι που μοιάζει με αληθινό χριστουγεννιάτικο θαύμα: ότι μέσα στο χειμώνα, ο άνθρωπος μπορεί να γίνει φως για τον άνθρωπο.

Θεατρικά και μπαλέτα που βασίζονται στην ονειρική γραφή του. Την αντίληψη της κοινωνίας για τη φτώχεια και το παιδί.

Πού ξαναβρίσκουμε το μοτίβο του «κοριτσιού με τα σπίρτα»; Στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, από δραματικές ταινίες έως anime. Στη λογοτεχνία, ως σύμβολο των «αόρατων παιδιών» των προσφυγόπουλων, των παιδιών της φτώχειας, των παιδιών του δρόμου. Σε θεατρικές μεταφορές, όπερες, μπαλέτα. Στη σύγχρονη κουλτούρα, ως εμβληματική εικόνα της εγκατάλειψης και της χαμένης αθωότητας.

Κάρολος Ντίκενς Ο άνθρωπος που έδωσε

Νέα χρονιά; Νέες εκδόσεις!

καρδιά στα Χριστούγεννα

Α

ν ο Άντερσεν ήταν ο γελαστός ταξιδιώτης των ονείρων, ο Κάρολος Ντίκενς ήταν ο ρεαλιστής μάγος που πήρε την καθημερινότητα και τη μεταμόρφωσε σε ηθική πυξίδα. Γεννημένος στις 7 Φεβρουαρίου 1812 ―Υδροχόος, με εκείνη την ορμητική, ιδεαλιστική φλόγα― είχε σκούρα καστανά μαλλιά, έντονα μάτια και ένα βλέμμα που διέκρινε λεπτομέρειες που άλλοι δεν έβλεπαν. Έγινε γνωστός γιατί κατάφερε να μιλήσει για φτώχεια, κοινωνική αδικία και παιδική κακοποίηση, όχι με στεγνά λόγια, αλλά με χαρακτήρες που μένουν στην καρδιά. Η παιδική του ηλικία ήταν ένα σκοτεινό δωμάτιο που δεν έσβησε ποτέ από μέσα του. Η εργασία στο εργοστάσιο βερνικιών, ο πατέρας στη φυλακή για χρέη, η ντροπή και η ανέχεια, όλα αυτά έπλασαν ένα συγγραφέα που έμαθε να ταυτίζεται τους αδύναμους. Κι όταν αργότερα απέκτησε φήμη και οικονομική άνεση, δεν ξέχασε ποτέ τον μικρό Κάρολο που έτριβε μπουκάλια 12 ώρες τη μέρα.

Κώστας Λυμπουρής «Η Μάνα Γάτα» Ιστορίες για αθώα πλάσματα, ζώα, φυτά, τόπους και καταστάσεις, αλλά και σχέσεις απλών ανθρώπων που δοκιμάζονται από το αβάσταχτο βάρος των ιστορικών συνθηκών.

Ναταλία Μιχαηλίδου «Ερμηνείες χωρίς πιάνο» Ένα τρυφερό χρονικό γεμάτο μουσική και εικόνες από τη ζωή των Ελλήνων στην Πόλη, μαζί με σπάνιο φωτογραφικό υλικό.

Κολοκοτρώνη 59Β - ΤΚ: 105 60 | T.: 210 38 39 355 FB: ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΤΟ ΡΟΔΑΚΙΟ

Η ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΊΑ ο ήχος μιας δεύτερης ευκαιρίας Πριν από το 1843, τα Χριστούγεννα στην Αγγλία δεν ήταν αυτό που ξέρουμε σήμερα. Ο Ντίκενς με τη «Χριστουγεννιάτικη Ιστορία» άλλαξε για πάντα το πνεύμα της γιορτής. Η αφήγησή του μοιάζει με θεατρικό όνειρο: ένα κρύο Λονδίνο, βουτηγμένο στην ομίχλη και στη φτώχεια, κι ένας άντρας πιο παγωμένος κι από τον άνεμο ― ο Έμπενέζερ Σκρουτζ. Ο Σκρουτζ είναι ίσως ο πιο «ζωντανός» τσιγκούνης της λογοτεχνίας. Αν κλείσεις τα μάτια σου, τον βλέπεις. Μισεί τα Χριστούγεννα, περιφρονεί τους φτωχούς, απορρίπτει κάθε ανθρώπινη επαφή. Μα εκείνο το μαγικό χριστουγεννιάτικο βράδυ, τρία πνεύματα τον ταξιδεύουν στη δική του ζωή. Του δείχνουν πώς έγινε αυτό που είναι. Του δείχνουν τι σημαίνει να ξεχνάς την ανθρωπιά σου. Του δείχνουν τι θα αφήσει πίσω του αν δεν αλλάξει. Το μεγαλείο της ιστορίας δεν βρίσκεται μόνο στο θαύμα της μεταμόρφωσης. Βρίσκεται στον τρόπο που ο Ντίκενς χτίζει την έννοια της δεύτερης ευκαιρίας. Η αλλαγή είναι δυνατή όχι επειδή ο κόσμος είναι μαγικός, αλλά γιατί ο άνθρωπος μπορεί να αποφασίσει να γίνει καλύτερος. Ο Ντίκενς δεν δημιούργησε απλώς μια όμορφη ιστορία, αλλά τη χρυσή συνταγή της γιορτής: ζεστασιά, συγχώρεση, γενναιοδωρία, δεύτερη ευκαιρία. Ο μυστικός άνθρωπος πίσω από το συγγραφέα Παρά την επιτυχία του, ο Ντίκενς είχε μια ζωή γεμάτη αντιφάσεις. Έβγαζε λόγους για την οικογενειακή αρετή, αλλά ο γάμος του κατέρρευσε. Υποστήριζε τη διαφάνεια, μα κράτησε μυστική μια μακρόχρονη παράλληλη σχέση. Ίσως αυτές οι αντιφάσεις είναι που τον έκαναν τόσο ανθρώπινο. Ίσως γι’ αυτό ο Σκρουτζ μπορεί να αλλάξει: γιατί ο άνθρωπος, σύμφωνα με τον Ντίκενς, έχει τη δυνατότητα να ξαναγεννηθεί όσες φορές χρειάζεται.

Ο Ντίκενς επηρέασε: Τη λογοτεχνία του κοινωνικού ρεαλισμού (Ντοστογιέφσκι, Όργουελ). Τη δομή της σύγχρονης χριστουγεννιάτικης ιστορίας. Τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις της Βικτωριανής εποχής. Τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Ο Carl Barks, ο θρυλικός δημιουργός των κλασικών ιστοριών του Ντόναλντ Ντακ, ονόμασε τον εκατομμυριούχο θείο «Scrooge McDuck» ακριβώς προς τιμήν του Σκρουτζ του Ντίκενς. Η φιγούρα του τσιγκούνη που ζει σε έναν πύργο με τα πλούτη του, αλλά μαθαίνει (συχνά με χριστουγεννιάτικα επεισόδια) να ανοίγει την καρδιά του, είναι άμεσος απόγονος του λογοτεχνικού αρχέτυπου.

Πού αλλού εμφανίζεται το μοτίβο του Σκρουτζ; Σε περισσότερες από 200 ταινίες και τηλεοπτικές μεταφορές. Σε χιλιάδες χριστουγεννιάτικες ιστορίες παγκοσμίως. Σε σειρές, cartoons, διαφημίσεις. Ως σύμβολο του ανθρώπου που «σκρουτζίζει», που φοβάται τη χαρά, που φοβάται τη γενναιοδωρία.

ΤΈΣΣΕΡΙΣ ΤΑΙΝΊΕΣ ΤΩΝ ’60s

που άλλαξαν την ιστορία του κινηματογράφου Η δεκαετία του ’60 ήταν μία από τις πλουσιότερες σε κινηματογραφικές παραγωγές, όμως αυτές οι τέσσερις ταινίες σημάδεψαν ιδιαίτερα την κινηματογραφική ιστορία –από τον ψυχολογικό τρόμο του Χίτσκοκ μέχρι τους υπαρξιακούς «κύκλους» του Κιούμπρικ και Φελίνι– κι αξίζει σίγουρα να τις μνημονεύουμε σε κάθε ευκαιρία.

PSYCHO (1960)

Μια γραμματέας που έχει γίνει φυγάς κι ένα απομονωμένο μοτέλ στην Καλιφόρνια. Το αξέχαστο θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ, με την απρόβλεπτη πλοκή, την απόλυτη ατμόσφαιρα τρόμου και την περίφημη σκηνή του ντους που ακόμη μνημονεύεται. Θεωρείται μία από τις κορυφαίες ταινίες όλων των εποχών, όχι μόνο της δεκαετίας του 1960.

2001: A SPACE ODYSSEY (1968)

Ο πιο ωραίος κινηματογράφος της Αθήνας

Επικό sci-fi του Stanley Kubrick που άλλαξε για πάντα το πώς το σινεμά αντιλαμβάνεται το διάστημα και την ανθρώπινη ύπαρξη. Θεωρείται θεμέλιο όλων των μετέπειτα sci-fi. Ακόμη και το συνήθως στενόμυαλο Βατικανό ανακήρυξε την Οδύσσεια ως μια από τις κορυφαίες ταινίες όλων των εποχών!

LA DOLCE VITA (1960)

Έργο-σταθμός του Federico Fellini που αποτυπώνει την υπαρξιακή και κοινωνική αναζήτηση της μεταπολεμικής Ευρώπης. Ο Φελίνι ακολουθεί ένα δημοσιογράφο ενώ περιπλανιέται στη Ρώμη και συναντά αριστοκράτες, καλλιτέχνες, νεόπλουτους και «μάγους» της ελίτ νυχτερινής ζωής. Πίσω όμως από τη φαινομενική χάρη τους, κρύβονται μόνο απόγνωση και μοναξιά.

JUDGMENT AT NUREMBERG (1961) Κοδριγκτώνος 21 (μετρό Βικτώρια) Τ.: 210 82 15 469 trianon.gr

Δικαστικό δράμα που εξερευνά την ευθύνη και την ενοχή μετά το Ολοκαύτωμα. Με καθηλωτικές ερμηνείες και πολλή αγωνία, η ταινία ανοίγει δύσκολες συζητήσεις για την ατομική ευθύνη μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Πραγματικά μία από τις σπουδαιότερες ταινίες του είδους.

Πώς ανακάλυψα ότι δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης Σε αυτό το σημείο να πω ότι εγώ πίστευα στην ύπαρξή του έως και το Γυμνάσιο. Για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω πόσο θα κρατούσε αυτή η πίστη, αν δεν είχε συμβεί εκείνο το ατυχές γεγονός. ΤΗΣ ΓΑΒΡΙΈΛΛΑΣ ΚΑΣΆΠΗ

Σ

την οικογένειά μου ο Άγιος Βασίλης δεν ήταν απλώς ένα παραμύθι. Οι γονείς μου εκτελούσαν τα καθήκοντά του σχεδόν σε επαγγελματικό επίπεδο.

Η αδερφή μου κι εγώ δεν στέλναμε μόνο γράμμα στον Άγιο Βασίλη, αλλά λαμβάναμε και από ένα κάθε χρόνο. Είχαμε κανονική συνομιλία μαζί του. Στα πρώτα χρόνια του Δημοτικού θυμάμαι τα άλλα παιδιά που ανακάλυπταν την αλήθεια και φυσικά έπρεπε να τη μοιραστούν μαζί μου. Δεν θα μπορούσα, όμως, να τη δεχτώ χωρίς να το ερευνήσω πρώτα. Βήμα πρώτο: παρατήρηση. Η αδερφή μου, που είναι το μεγαλύτερο ψαχτρώνι και ο καλύτερος detective που ξέρω, δεν είχε βρει ποτέ τα δώρα. Άφηνα γλυκά και γάλα πριν φύγουμε για ρεβεγιόν εκτός σπιτιού. Γυρνούσα σπίτι και ήταν φαγωμένα. Και το γράμμα πού το πας; Ο γραφικός χαρακτήρας δεν έμοιαζε με κανενός και η μαμά κάνει ορνιθοσκαλίσματα. Δεν υπήρχε περίπτωση να ήταν οι γονείς μας. Βήμα δεύτερο: απευθείας απαντήσεις από τον Άγιο. Κάμποσα Χριστούγεννα τού έγραφα στο γράμμα μου: «Πώς κάνεις εκείνο; Πώς κάνεις το άλλο;». Πολλές φορές τρύπωνα επιπλέον ερωτήσεις στο γράμμα της αδερφής μου, η οποία πάντα αργούσε να γράψει το δικό της. Και ο Άγιος απαντούσε! Λάμβανα μια λογική εξήγηση για καθετί. Και πάντα η ατάκα του ήταν: «Όσο πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη, αυτός υπάρχει». Και εγώ πίστευα με όλη μου την ψυχή και την ισχυρογνωμοσύνη. Μέχρι που μια χρονιά ήρθα αντιμέτωπη με αδιαμφισβήτητα στοιχεία. Καθώς πήγα να κατεβάσω κάτι από τις ψηλές ντουλάπες, έπεσαν μπροστά μου τα γράμματα προς τον Άγιο Βασίλη από τα τελευταία Χριστούγεννα. Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Κάπου μέσα στο κλάμα μου, η μητέρα μου με ρώτησε αν θα προτιμούσα να μην είχα ζήσει τόσα χρόνια με τον Άγιο Βασίλη. Και χωρίς δισταγμό απάντησα: «Όχι».

Σπά ν

ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ ΠΟΥ ΘΑ ΖΗΤΗΣΕ

δα έλι

ε κ αε ξ α Δ σ ια

Ι ΙΣ ΦΕΤΟΣ, ΦΡΟΝΤΙΣΕ ΝΑ ΕΙΝΑ

ΚΛΕΙΔΑΡΙΘΜΟΣ ΓΙΟΡΤΙΝΆ ΦΟΝΙΚΆ ΑΙΝΊΓΜΑΤΑ 25 εορταστικοί γρίφοι μυστηρίου Του G. T. Karber Η σειρά φαινόμενο επιστρέφει με έναν εορταστικό τόμο! Ετοιμαστείτε για μια γιορτινή περίοδο γεμάτη μυστήριο και… χάος! Γεμάτο ευφάνταστες εικόνες, γιορτινές συνταγές, μέχρι και μια περιπλανώμενη γάτα, το Γιορτινά Φονικά Αινίγματα είναι σίγουρο πως θα ξυπνήσει τον ντετέκτιβ μέσα σας. Μπορείτε να βοηθήσετε τον Λότζικο να ανακαλύψει τους ενόχους και να τραγουδήσει τα κάλαντα της δικαιοσύνης σε αυτή τη συναρπαστική περιπέτεια;

Η ΤΈΧΝΗ ΑΛΛΙΏΣ Βάλε χρώμα σε διάσημους πίνακες Του Soteur Ένα ανατρεπτικό colouring book που φέρνει την τέχνη στα χέρια σου. Ο Soteur (aka Σωτήρης Φωκέας) επανασχεδιάζει διάσημους πίνακες ζωγραφικής μέσα από τη δική του χαρακτηριστική ματιά κι εσύ έχεις τον τελευταίο λόγο: το χρώμα. Από τον Εγγονόπουλο και τον Βαν Γκογκ μέχρι τον Ντα Βίντσι και τον Κλιμτ κάθε σελίδα είναι και ένα διαφορετικό ταξίδι στην ιστορία της τέχνης.

ΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΤΟΥ ΓΆΜΟΥ Της Alison Espach Μτφ.: Γεωργία Οικονομοπούλου Μια συναρπαστική και ασυνήθιστα σοφή ιστορία για μια γυναίκα που εμφανίζεται απροσδόκητα σε ένα γάμο και τις αναπάντεχες φιλίες που τη βοηθούν να κάνει μια νέα αρχή. Αστείο και συγκλονιστικά τρυφερό συνάμα, είναι μια διεισδυτική και ευαίσθητη ματιά στις απρόβλεπτες στροφές της ζωής που μπορούν να οδηγήσουν σε μονοπάτια και μέρη που δεν είχαμε ποτέ φανταστεί – και στις τυχαίες συναντήσεις που χρειάζονται καμιά φορά για να αλλάξουμε πορεία.

ΜΆΡΝΗ 8, ΑΘΉΝΑ Τ.: 210 3300104 WWW.KLIDARITHMOS.GR

Κάθε μήνα, ο Θοδωρής –παλαιοβιβλιοπώλης-φύλακας των μυστικών του βιβλίου– μας μιλά για σπάνιες εκδόσεις και τις διαδρομές των λέξεων μέσα στα χρόνια. Αυτόν το μήνα αφήνει λίγο τα ράφια των «Οριζόντων» να περιμένουν και μας μιλάει για τα ’60s. Η στήλη «Σπάνια Δεκαεξασέλιδα» τρέχει ολοταχώς, παρέα με τα υλικά της μνήμης και της συγκίνησης.

Ακαδημίας 57 (Στοά Όπερα) Αθήνα | T.: 210 36 21 481 Ωράριο Λειτουργίας: Τρίτη-Σάββατο, 10:15-16:00

www.orizontesbooks.gr Αχ, τα ’60s!

Μ

ια εκρηκτική δεκαετία, στην Ελλάδα και σ’ ολόκληρο τον κόσμο. Όσοι τα έζησαν τα αναπολούν – αντανακλαστικά, όπως όλες οι γενιές τα τρυφερά τους χρόνια. Εμείς, οι γιοι κι οι κόρες, τα νιώσαμε, τ’ αφουγκραστήκαμε: από δεύτερο χέρι μεν, από δικούς μας πάντως ανθρώπους. Οι νεότεροι τα ’χουν «ακούσει», όπως έχουν ακούσει όλα τα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας – το ’60 όμως φοριέται και ακούγεται και θα συνεχίσει, ξανά και ξανά… Όμως το ’60 δεν ήταν μόνο μουσική, ρούχα και ψυχεδέλεια. Παγκοσμίως, ψυχροπολεμική περίοδος, πυρηνική απειλή εκατέρωθεν, πόλεμοι παντού. Η Ελλάδα διανύει (ακόμη) τη μετεμφυλιακή περίοδο, η χώρα τελικά ανήκει στη Δύση, έχουμε δόγμα Τρούμαν, σχέδιο Μάρσαλ, έχουμε βασιλιά, τον Καραμανλή (στην αρχή, μετά άλλους 11 ως το 1967), έχουμε φυτοφάρμακα, την αντιπαροχή. Η χώρα ανοικοδομείται, βιομηχανοποιείται, αστικοποιείται. Και η νεολαία βράζει, εδώ, όπως και παντού. Στεκόμαστε στο 1963. Ο Λαμπράκης κλείνει την ομιλία του στη Θεσσαλονίκη με τη φρά-

ση «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί…» και βγαίνοντας δολοφονείται από παρακρατικούς. Ο Βασίλης Βασιλικός κλείνει το «Εκτός των τειχών» (που προηγείται του «Ζ») μ’ αυτό: «Έδεσσα χωρίς καταρράχτες, κύριοι, δε θα ‘ναι πια Έδεσσα, αλλά κάτι άλλο. Ελλάδα χωρίς λαό, θα ‘ναι άρνηση της Ελλάδας. Κανένα καλούπι δε μπορεί να χωρέσει την πρωτόγονη δύναμη ενός καταρράχτη. Καμιά συσκευασμένη κυβέρνηση δε μπορεί να χωρέσει ένα λαό. Κάτω οι κονσέρβες! Κάτω ο εμφιαλωμένος αέρας των Μπητλς, που πουλιέται στα μαγαζιά της Λόντρας! Ζήτω ο φρέσκος αέρας της ελληνικής υπαίθρου. Ζήτωσαν οι καταρράχτες της Έδεσσας! […] Η υπ’ αριθμόν 49-981 τρίκυκλη μοτοσυκλέτα παράσυρε τον ομιλητή της βραδιάς. Η ιατρική εξέταση διαπίστωσε ενδοκρανιακό οίδημα και θλάση του στελέχους του εγκεφάλου. Κλινικώς ο Αυτός ήταν νεκρός. Αλλά οι καταρράχτες ζήσαν, γλώσσα της γης που τραγουδά τον πιο βαθύ καημό της.» Ας παραμείνουμε καταρράχτες, αγαπητοί αναγνώστες! Ειρήνη υμίν!

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΊΟ ΣΎΓΧΡΟΝΗ ΕΠΟΧΉ

gle be n ji ό ν τι ρ ιο γ ιο π Το Ξ Ε Κ Ι Ν ΆΕ Ι Μ

ll…

’ ΈΝΑ

ΚΑΛΌ ΚΑΚΌ ΚΟΡΊΤΣΙ Της Alice Feeney Μτφ.: Κλαίρη Θεοδώρου Είκοσι χρόνια μετά την κλοπή ενός μωρού από το καρότσι του, μια γυναίκα δολοφονείται σ’ έναν οίκο ευγηρίας. Τα δύο αυτά εγκλήματα συνδέονται με κάποιον τρόπο, κι ένα «καλό κακό κορίτσι» είναι ίσως το κλειδί για να αποκαλυφθεί η αλήθεια.

Εκεί όπου το διάβασμα αρχίζει πριν καν φύγεις από το χώρο

Ξεκαρδιστικά αστείο και οδυνηρά οικείο, αυτό το bestseller αποτελεί μια ωδή στη φιλία και μια υπενθύμιση ότι, ακόμα κι αν η ζωή δεν πηγαίνει πάντα όπως τη σχεδιάσαμε, αυτό δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να βρούμε την ευτυχία.

Τ

α βιβλιοπωλεία αποτελούν μικρές οάσεις μέσα στον αστικό θόρυβο. Όταν μάλιστα συνοδεύονται και από τραπεζάκια, μιλάμε για χώρους όπου η αναζήτηση ενός καλού βιβλίου συναντά την απόλαυση ενός ζεστού ροφήματος. Είναι μέρη που μπορείς να πάρεις το χρόνο σου, να χαζέψεις τα ράφια, να ανακαλύψεις τίτλους που δεν είχες σκεφτεί, να αγοράσεις το επόμενο ανάγνωσμά σου και να καθίσεις αμέσως στο τραπεζάκι για να το ξεκινήσεις επιτόπου. Ιδιαίτερα όταν βρίσκονται στο κέντρο της πόλης, η επίσκεψη μπορεί εύκολα να συνδυαστεί με μια βόλτα, προσθέτοντας μια μικρή πολιτιστική ανάσα στη μέρα. Ένα τέτοιο σημείο είναι και το βιβλιοπωλείο του εκδοτικού οίκου Σύγχρονη Εποχή. Πρόκειται για ένα χώρο όπου ο επισκέπτης μπορεί να περιηγηθεί σε μια πλούσια και προσεγμένη συλλογή βιβλίων. Παρότι ο εκδοτικός οίκος είναι γνωστός για το πολιτικό βιβλίο και την πληθώρα τίτλων των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν (άλλωστε οι εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή δημιουργήθηκαν από την ανάγκη να εκδοθούν και να διαδοθούν πλατιά τα έργα των τριών στην Ελλάδα), στα ράφια του συνα-

ΕΞΟΜΟΛΟΓΉΣΕΙΣ ΜΙΑΣ ΣΑΡΑΝΤΆΡΑΣ (ΚΑΙ ΚΆΤΙ) ΠΟΥ ΤΑ ΣΚΆ**ΣΕ Της Alexander Potter Μτφ.: Κλαίρη Θεοδώρου

Ο ΒΑΣΙΛΙΆΣ ΤΗΣ ΘΛΊΨΗΣ Του Joe Hill Μτφ.: Αντώνης Γιαννούλης

ντά κανείς πολλά περισσότερα: εκδόσεις φιλοσοφίας, οικονομίας, κοινωνιολογίας, επιστήμης, ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας και παιδικού ποιοτικού λογοτεχνικού βιβλίου. Δίπλα τους βρίσκονται και βιβλία άλλων εκδοτών, επιτρέποντας μια πραγματικά πολυδιάστατη περιήγηση. Την περίοδο των γιορτών θα υπάρχουν προτάσεις και προσφορές σε βιβλία και πακέτα συνδρομών.

Μαυροκορδάτου 3 Τ.: 21 0382 9835

Ο Άρθουρ Όουκς, ονειροπόλος μελετητής, φοιτά στο Κολέγιο Ράκαμ του Μέιν, που φημίζεται για την εξαιρετική βιβλιοθήκη και τα όμορφα κτίριά του. Το ειδύλλιο που αρχίζει να ανθίζει ανάμεσα σε αυτόν και στη γλυκιά Γκουέν Άντερφουτ διαλύεται, όταν μια έμπορος ναρκωτικών της περιοχής και ο σύντροφός της τον αναγκάζουν να διαπράξει ένα από τα χειρότερα εγκλήματα που μπορεί να φανταστεί: να κλέψει σπάνια βιβλία από τη βιβλιοθήκη του κολεγίου.

Μην ξεχνιέστε… Και αυτές τις γιορτές, Bell ! ΕΜ. ΜΠΕΝΆΚΗ 22, ΑΘΉΝΑ Τ.: 30 211 40 80 820 FB: BELL BOOKS | IG: BELL_BOOKS WWW.BELL.GR

ΣΤΗ ΔΙΑΠΑΣΩΝ του Θανάση Καρανίκα (The Tandem Project)

«Και να που πάλι βγάζω δίσκο…»

14

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΎΔΙΑ ΑΠΌ ΤΑ 60s...

Η «Πλέι-Λίστα» του μήνα

Τρεις δίσκοι ορόσημα, που κυκλοφόρησαν κάποιον Δεκέμβριο στα 60s.

Βρείτε, ακούστε και μοιραστείτε τη λίστα στο Spotify στο παρακάτω QR.

1. DARLENE LOVE Christmas (Baby Please Come Home)

THE BEATLES Rubber Soul 3 Δεκεμβρίου 1965

THE WHO My Generation 3 Δεκεμβρίου 1965

Το Rubber Soul θεωρείται συχνά το πρώτο πραγματικά «ώριμο» άλμπουμ των Beatles, η στιγμή όπου το συγκρότημα απομακρύνεται οριστικά από την ποπ αθωότητα των πρώτων χρόνων και βουτά σε πιο σύνθετες ιδέες, επιρροές και ηχητικές αναζητήσεις. Εδώ αρχίζει να διαμορφώνεται ο πιο εσωστρεφής, δημιουργικά ανήσυχος ήχος τους, ένα μείγμα folk-rock, soul στοιχείων και ψυχεδελικών πινελιών.

Το My Generation είναι το εκρηκτικό ντεμπούτο των Who, ένας δίσκος που αποτυπώνει την ωμή ενέργεια και την οργή της βρετανικής νεολαίας των ’60s. Με τον ήχο να ισορροπεί ανάμεσα στο rhythm & blues και το proto-punk, ο Peter Townshend διαμορφώνει το στήσιμο της μελλοντικής μπάντας. Η παραγωγή είναι σκληρή, σχεδόν garage, και ο Keith Moon δίνει ήδη δείγματα της ιδιοφυΐας του στα τύμπανα. Ένας δίσκος θεμέλιο για το βρετανικό rock.

THE ROLLING STONES Their Satanic Majesties Request 8 Δεκεμβρίου 1967 Το Their Satanic Majesties Request αποτελεί την πιο τολμηρή, ψυχεδελική και αμφιλεγόμενη καμπή στην πορεία των Rolling Stones. Κυκλοφόρησε μέσα σε μια περίοδο έντασης για το συγκρότημα (νομικά προβλήματα, ενδοομαδικές τριβές κλπ) και αυτό το κλίμα διαχέεται ολοκληρωτικά στον δίσκο. Είναι το άλμπουμ όπου οι Stones αποφασίζουν να εξερευνήσουν τα όρια της εποχής, μπαίνοντας βαθιά στο ψυχεδελικό σύμπαν που κυριαρχούσε στο Λονδίνο του ’67, συχνά με τρόπο σουρεαλιστικό και απολύτως αντισυμβατικό.

2 συναυλίες στην εκπνοή του ‘25

2. ANDY WILLIAMS It’s the Most Wonderful Time of the Year 3. THE BEACH BOYS Little Saint Nick 4. BRENDA LEE Rockin’ Around the Christmas Tree 5. THE RONETTES Sleigh Ride 6. ELVIS PRESLEY Blue Christmas 7. CHUCK BERRY Run Rudolph Run 8. THE SUPREMES My Favorite Things 9. THE TEMPTATIONS Rudolph the Red-Nosed Reindeer 10. JAMES BROWN Santa Claus Go Straight to the Ghetto 11. OTIS REDDING Merry Christmas Baby

ELECTRIC LITANY, KEPLER IS FREE @ GAZARTE ΚΥΡΙΑΚΉ, 21 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2025 Οι Electric Litany επιστρέφουν στην Ελλάδα για δύο μοναδικές εμφανίσεις στο πλαίσιο της παρουσίασης του νέου τους άλμπουμ Desires. Special guests και στις δύο εμφανίσεις, οι Έλληνες Kepler is Free, δημιουργοί του πρόσφατου single Σπασμένη Φλέβα, τραγούδι τίτλων της νέας ομώνυμης ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη, σε συνεργασία με τον Έλληνα rapper ΛΕΞ.

GREEK SCENE SINGS FOR OZZY CHARITY FESTIVAL @ AN CLUB ΔΕΥΤΈΡΑ, 22 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ 2025 Τη Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025, στο ιστορικό AN Club θα πραγματοποιηθεί μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στον Ozzy Osbourne. Ελληνικά rock και metal συγκροτήματα θα παρουσιάσουν διασκευές από τη δισκογραφία του, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα που παραπέμπει στη βροχερή Αγγλία των ’70s, εκεί όπου γεννήθηκε η μουσική που σημάδεψε γενιές. Το φεστιβάλ έχει φιλανθρωπικό χαρακτήρα, καθώς όλα τα έσοδα θα διατεθούν για την αγορά ρούχων και παιχνιδιών υπέρ του Συλλόγου «Ένα Παιδί, Ένας Κόσμος».

12. BOOKER T. & THE M.G.’S Jingle Bells 13. STEVIE WONDER Someday at Christmas 14. JOHN LENNON & YOKO ONO Happy Xmas (War Is Over)

Book’s Νοt Dead ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΤΡΟΠΟ

Οι Σκωτσέζοι για τις γκάιντες και οι εκδόσεις ΛΟΓΟΤΥΠΟ για τα βιβλία ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΛΟΓΟΤΥΠΟ Λεωνίδα Δρόση 12 & Λομβάρδου | Γκύζη Τ: 216 93 90 230 e: ekdoseislogotypo@gmail.com Fb & IG: ekdoseislogotypo www.logo-typo.gr

Π Ε Ζ Ά Γ ΙΑ ΤΟΥΣ Μ ΉΝΕΣ ΓΕΝΆΡΗΣ

ΦΛΕΒΑΡΗΣ

ΜΑΡΤΗΣ

ΜΙΑ ΦΟΡΑ κι έναν καιρό ζούσε ένας άνθρωπος που δεν πέθαινε ποτέ. Ο Χρόνος. Αυτός ο Χρόνος είχε δώδεκα παιδιά. Πρώτο και καλύτερο ο Γενάρης, που είχε δυο κεφάλια. Το ένα κοιτούσε μπροστά, όσα ερχόντουσαν, και έλαμπε σαν ήλιος. Το άλλο κοιτούσε πίσω, αυτά που έφευγαν, κι ήταν χλομό, σαν φεγγάρι. Σαν Ρήγας της τράπουλας ήταν ο Γενάρης με τα δυο κεφάλια του. Στο χέρι κρατούσε μια αρμαθιά κλειδιά και αντικρύ του βρισκόταν μια μεγάλη πόρτα. «Άνοιξέ μας να μπούμε», φώναζε όλος ο κόσμος. – «Άνοιξέ μας να βγούμε», του φώναζαν τα έντεκα αδέρφια του. Ο Γενάρης περίμενε τριάντα μία ημέρες, διάλεξε ένα κλειδί και λευτέρωσε τους φυλακισμένους αδερφούς του.

ΕΙΜΑΙ ο Φλεβάρης με το κουτσό ποδάρι. Κοντός και κακομούτσουνος, με τη μισή μου καρδιά καλή και την άλλη μισή κακή. Πίνω κόκκινο κρασί και κατουριέμαι. Η δουλειά μου πειρατής. Γυρίζω όλο το χρόνο μες στη μαύρη νύχτα κι όλο και κλέβω κάτι από τους άλλους μήνες. Όταν γυρίζω πίσω, αδειάζω τις τσέπες μου πάνω στα κεφάλια σας: Καταιγίδες, χιόνια κι αστραπές, καθαρό ουρανό, ήλιο κι άνθη αμυγδαλιάς. Πίσω απ’ τ’ αφτί μου το φεγγάρι. Μπρρρ! Κρυώνω και φοβάμαι τον ίδιο μου τον εαυτό. Είκοσι οχτώ μέρες είναι αυτές, αλλά τι μέρες! Μείνετε στα σπίτια σας, είμαι ο Φλεβάρης!..

ΠΕΤΑΕΙ, πετάει ένας χαρταετός. Είναι κίτρινος, πράσινος κι άσπρος. Είναι λίγο πολύ απ’ όλα τα χρώματα. Πάνω από τα δέντρα και τα χιόνια, πάνω από τις πολυκατοικίες και τις κεραίες της τηλεόρασης ο χαρταετός. Δίπλα του τ’ αεροπλάνα, οι πύραυλοι κι οι κοσμοναύτες. Δίπλα του τα πουλάκια κι οι αληθινοί αϊτοί. Πιο ψηλά απ’ όλους, πιο όμορφος απ’ όλους αυτός. Μια τον φυσάνε δυνατά οι άνεμοι, μια ησυχάζει, μια πέφτει ξαφνικά προς τα κάτω και πάλι ξανανεβαίνει. Πίσω του ο ήλιος, κάτω απ’ αυτόν τα σύννεφα. Να τος πάλι, φτιαγμένος από ουράνιο τόξο. Όλο και ξεμακραίνει. Η άνοιξη κρατάει το σκοινί του. Πώς λέγεται αυτός ο χαρταετός; Μάρτης!

IOΥΛ ΙΟΣ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

ΣΕΠΤΕΜΒΡΗΣ

ΜΙΑ ΦΟΡΑ κι έναν καιρό έκανε τόση ζέστη, που ακόμα κι ο τζίτζικας σώπασε και δε μετρούσε πια τις ώρες που έφευγαν. Μόνο ένας άνθρωπος προχωρούσε συνέχεια. Τα μαλλιά του ήταν στάχυα και τα γένια του τρίχες καλαμποκιού. Ήταν καμιά σαρανταριά χρονών και λεγόταν Ιούλης. Καλά, βρε παιδιά, δε ζεσταινόταν αυτός ο άνθρωπος; Ή μήπως ήταν αυτός που είχε φέρει τούτη τη φοβερή ζέστη; Απ’ όπου περνούσε, ψοφούσαν φίδια, μυρμήγκια, σαύρες και χελώνες. Μόνο ένας βάτραχος ήταν ζωντανός πάνω σε μια γκρίζα πέτρα. Σταμάτησε ο Ιούλης και του είπε: «Πάω στη ρίζα εκείνου του βουνού, να νικήσω το Δράκο του Κακού Καιρού, να λευτερώσω μια νεράιδα, τη Δροσιά. Μετά θα πάω να μείνω σε κείνο το άσπρο σπίτι στην κορυφή του βουνού. Εκεί, δίπλα στον ήλιο, μέσα στα πλατάνια, η Δροσιά είναι πιο όμορφη. Αυτό να πεις στους ανθρώπους». Αυτό τραγουδάει κάθε νύχτα ο βάτραχος, αλλά ποιος τον πιστεύει;

Ο ΧΡΟΝΟΣ απ’ όλα τα παιδιά του περισσότερο αγαπάει τον Αύγουστο. Πρώτ’ απ’ όλα γιατί έχει στην αγκαλιά του απ’ όλα τα καλά και δεύτερο γιατί δεν τα κρατάει για τον εαυτό του αλλά τα μοιράζει σ’ όλα τ’ αδέρφια του. Οι έντεκα μήνες, κάθε τέτοιο καιρό, αφήνουν τις δουλειές τους και μαζεύονται στο σπίτι του Αυγούστου. Να τοι γύρω γύρω απ’ το τραπέζι. Δέστε τι έχει: Ψάρια και κρέατα, γουρουνόπουλο φρεσκοσφαγμένο, κυνήγι που φέρνουν οι κυνηγοί, λαχανικά και φρούτα μπόλικα, σύκα και ροδάκινα, αχλάδια και σταφύλια, και κρασί κάθε λογής. Οι αποθήκες γέμισαν στάρι, καλαμπόκι, καρύδια. Αφού έφαγαν καλά οι έντεκα μήνες, σηκώθηκαν: «Γειά σου, Αύγουστε! Εδώ μαζί σου θα έπρεπε να τελειώνει και ο Χρόνος και όχι το Δεκέμβρη. Τώρα που φεύγουν τα πουλιά και η θάλασσα αρχίζει να θυμώνει, τώρα θα έπρεπε να αρχίζει κι ο καινούργιος χρόνος. Τώρα που οι άνθρωποι που δουλεύουν στην πόλη έρχονται και ζουν μαζί με τα αδέρφια τους που δουλεύουν στην εξοχή».

ΕΔΩ και πολλά χρόνια ζούσε ένας ναυτικός που είχε δύο γυναίκες. Η μια τον περίμενε το χειμώνα στο νησί και η άλλη ζούσε μέσα στη θάλασσα και τον ακολουθούσε άνοιξη-καλοκαίρι. Ο ναυτικός αγαπούσε περισσότερο τη γυναίκα της θάλασσας και κάθε χρόνο, όταν έπρεπε να την αφήσει, στενοχωριόταν πολύ. Σεπτέμβρης ήταν τ’ όνομά του. Από την πλώρη έβλεπε το νησί. Τα παιδιά ξαναπήγαιναν σχολείο. Τα πουλιά έφευγαν για μακριά, τα έντομα ψοφούσαν, τα λουλούδια στους αγρούς μαραίνονταν. Οι χωρικοί τρυγούσαν, πατούσαν τα σταφύλια, ετοιμάζονταν για τη σπορά. Οι νοικοκυρές ζύμωναν ψωμί κι έριχναν μες στο προζύμι βασιλικό. Μίκραιναν οι μέρες, μεγάλωνανοι σταγόνες της βροχής. Φθινόπωρο. Δυο ορτύκια μάλωναν στο λόφο, πάνω από το φάρο του νησιού. Όλοι ήταν ευχαριστημένοι εκτός απ’ το Σεπτέμβρη. Το καράβι του πλησίαζε τη στεριά, μα αυτός όλο και κοιτούσε πίσω του, με λύπη, τη θάλασσα.

ΑΠΌ ΤΟΝ ΦΩΝΤΑ ΛΑΔΗ www.fondasladis.com

AΠΡΙΛΗΣ

ΜΑΗΣ

ΙΟΥΝIOΣ

ΜΠΗΚΕ ο Απρίλης. Πού μπήκε; Στις καρδιές όλων. Μπήκε και στη δικιά μου και πιάσαμε κουβέντα. ΑΠΡΙΛΗΣ: Τι είν’ η αγάπη; ΕΓΩ: Είν’ ο ήλιος που μας ζεσταίνει και νιώθουμε όμορφα. ΑΠΡΙΛΗΣ: Και τι χρώμα έχει; ΕΓΩ: Όλα τα χρώματα. ΑΠΡΙΛΗΣ: Α, έτσι, ε; Και πώς μυρίζει λοιπόν; ΕΓΩ: Σαν και σένα. ΑΠΡΙΛΗΣ: Και ποια είναι η ηλικία του; ΕΓΩ: Είναι και μικρή αλλά και μεγάλη. ΑΠΡΙΛΗΣ: Και τι δουλειά κάνει; ΕΓΩ: Δεν κάνει καμιά δουλειά, χαζέ! Όταν αγαπάς, δε δουλεύεις. Αγάπη είναι η τεμπελιά. ΑΠΡΙΛΗΣ: Όλα τα ξέρεις εσύ. Πραγματικά, η αγάπη είναι όλα, είναι λίγο απ’ όλα. Κι όμως, υπάρχει κάτι που δεν το ξέρεις: Πως η αγάπη λέει πολλά ψέματα. Σαν και μένα. Περισσότερα κι από μένα!

ΕΝΑ ΔΙΑΣΤΗΜΟΠΛΟΙΟ με μια τρύπα στη μέση ήρθε και στάθηκε πάνω από τις πόλεις και τα χωριά. Αναβοσβήνουν τα χιλιάδες παραθυράκια του. Από την πόρτα του βγαίνει ένας καβαλάρης σ’ άλογο φτερωτό, ο Μάης. Πίσω του έρχονται τα Μαγιόπουλα, που το καθένα του είναι κορίτσι κι αγόρι μαζί. Έχουν ξανθά μαλλιά, χλωμά μάγουλα, σκούρα βυσσινιά χείλια. Κατρακυλάνε στο ψηλό χορτάρι. Πάνω, στον ουρανό, πεταλούδες μεγάλες όσο τα σπίτια και μέλισσες, χρυσή κλωστή, η μια πίσω απ’ την άλλη, ράβουν στον ουρανό χιλιάδες σχήματα και χάνονται βουίζοντας. Ο καβαλάρης ταΐζει τ’ άλογό του στον ήλιο και ξανάρχεται αργά. Μάη, μη φύγεις. Κάτσε λίγο ακόμα. Μάη, πάρε μας μαζί σου εκεί που έχεις το σπίτι σου!

ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ τέλειωσαν. Τα παιδιά βγήκαν στους δρόμους να παίξουν. Αμέσως τα πλησίασε ο Ιούνης και τους είπε: «Όποιος θέλει να του δείξω τη Χώρα των Παγωτών να έρθει μαζί μου». Όλοι μπήκαν στη σειρά και –μπροστά ο Ιούνης πίσω τα παιδιά– άρχισαν να τρέχουν. Στη στροφή του μεγάλου δρόμου φάνηκε η πιο όμορφη χώρα του κόσμου, η Χώρα των Παγωτών. Όλα εκεί, τα αυτοκίνητα, τα σπίτια, τα δέντρα και τα πουλιά, ήταν φτιαγμένα από παγωτό κρέμα, σοκολάτα, φράουλα, μπανάνα, φιστίκι, ανανά και παγωτό παρφέ. Οι πέτρες ήταν κεράσια και τα ποτάμια βυσσινάδα. Στα σύνορα καθόταν ένας παγωμένος στρατιώτης. Όταν τα παιδιά μπήκαν μέσα, ο Ιούνης τους είπε:«Για να ξαναβγείτε τώρα, πρέπει να φάτε ό,τι βλέπετε γύρω σας». Ποιος τον άκουγε όμως; Όλοι είχαν αρχίσει να τρώνε, να τρώνε, να τρώνε.

ΟΚΤΩΒΡΗΣ

ΝΟΕΜΒΡΗΣ

ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ

ΝΑ, Ο ΟΚΤΩΒΡΗΣ. Μένει σ’ ένα όμορφο σπίτι, σε μια συνοικία που δεν έχει γεμίσει ακόμα πολυκατοικίες. Από το παράθυρό του βλέπει όλα όσα γίνονται στην πόλη. Ακριβώς από πάνω του, στην άκρη της σκεπής, υπάρχει ένα ακροκέραμο.

- Όλα αλλάζουν, καημένο μου! του λέει ο Οκτώβρης. Η πόλη γέμισε αυτοκίνητα, καπνούς και φασαρία, τα δέντρα λιγόστεψαν, ο κόσμος βλέπει μόνο τηλεόραση. Τα παιδιά δεν παίζουν πια όπως παλιά στους δρόμους.

- Δε συμφωνώ, απάντησε το ακροκέραμο. Πολλά πράγματα βέβαια άλλαξαν, αλλά όλα είναι ωραία όπως και παλιά, ίσως και ωραιότερα. Ο Οκτώβρης τα ’χασε.

- Εσύ το λες αυτό; Εσύ που, όπου να ’ναι, θα σε ξηλώσουν και θα σε πουλήσουν στα παλιατζίδικα; - Δε με νοιάζει, είπε πάλι το ακροκέραμο. Όλα πρέπει να φύγουν κάποτε, για να ’ρθουν καινούργια πράματα. Βλέπεις αυτό το λουλούδι στο μπαλκόνι σου; Δε θα ‘βγαινε, αν δε θαβόταν πρώτα ο σπόρος του στο χώμα. Έτσι κι εγώ. Το ακροκέραμο σώπασε. Όταν ο Οκτώβρης ξανακοίταξε ψηλά, δεν ήταν πια στη θέση του. Ένα παιδί με μια μοτοσυκλέτα το είχε πάρει αγκαλιά κι έτρεχε με το μέτωπο ψηλά στη μεγάλη λεωφόρο.

ΞΕΡΩ ένα γέρο σοφό με γυαλιά, που δε βγαίνει ποτέ από το εργαστήριό του. Και τι δεν έχει εκεί μέσα: Μπουκάλια με διάφορα υγρά, βιβλία, μηχανήματα, ελατήρια, μουσικά όργανα, μπογιές για ζωγραφική. Ο γέρος όλο γράφει, διαβάζει, ακούει ωραία μουσική. Όμως η γυναίκα του δεν τον καταλαβαίνει.Τρώει πολύ, βάφεται κι όλο κακαρίζει.

- Νοέμβρη μου, του λέει, κλείσε αυτά τα παλιοβιβλία σου και πάμε να χορέψουμε σε κανένα κέντρο!

- Βρε τρελή, της λέει ο Νοέμβρης, εσύ έπρεπε να ’χεις πάρει για άντρα το Μάη ή τον Απρίλη. Δεν ξέρεις πως το χειμώνα ο κόσμος κάθεται στα σπίτια του και δουλεύει; Πάρε κι εσύ κανένα ρούχο να ράψεις, που μας τρύπησαν όλα! Αλλά αυτή ούτε που τον ακούει... Κι’ όλο γκρινιάζει ο γέρος. Κι όλο βάφεται και κακαρίζει η γριά του. Κι’ είναι ο Νοέμβρης πολύ θυμωμένος και γκρίζος και μουντός...

ΗΡΘΕ ο Δεκέμβρης, φεύγει η χρονιά. Κάνει παγωνιά, μα οι άνθρωποι έχουν τη φωτιά. Η νύχτα είναι πολύ μεγάλη, μα οι άνθρωποι έχουν το ηλεκτρικό. Ξεχύνονται στους δρόμους με δάφνες, λιόκλαδα, στεφάνια. Λένε τα κάλαντα. Δίπλα στη φάτνη ένα προβατάκι φυσάει κι αυτό τη φλογέρα. Μα, ξαφνικά, βγαίνουν στον πάνω κόσμο οι καλικάντζαροι που όλο το χρόνο πριονίζουν το δέντρο που στηρίζει τη Γη. Έχουν κόκκινα μάτια, μαύρα νύχια, τραγοπόδαρα και σιδερένια παπούτσια. Παιδιά και μεγάλοι τους κυνηγάνε. «Βρε, γιατί μας κυνηγάτε; Εσείς έχετε κόψει και κάψει τόσα δάση κι εμείς που θέλουμε να κόψουμε ένα δεντράκι...» λένε οι καλικάντζαροι και το βάζουν στα πόδια. Όλοι γελάνε. Με το τέλος του Δεκέμβρη, ο ήλιος ξαναγεννιέται. Η μέρα και πάλι τρανεύει.

ΑΠΌ ΧΈΡΙ ΣΕ ΧΈΡΙ

Η τελετουργία των δώρων

Αυτά τα Χριστούγεννα κάνε το καλύτερο δώρο στον εαυτό σου!

Γράφει η Ηλέκτρα Τζώρτσου

Τα δώρα, όσο μικρά ή μεγάλα κι αν είναι, λειτουργούν σαν μια απλή αλλά βαθιά ανθρώπινη χειρονομία.

Ποιος Χάμφρει Μπόγκαρτ; Ποιος Αλέν Ντελόν; Είστε εσείς και μόνο εσείς! Το Barberia Atenes θυμίζει την παλιά καλή εποχή που ο άντρας έμπαινε στο μπαρμπέρικο σαν πρωταγωνιστής σε ασπρόμαυρη ταινία και έβγαινε με τον αέρα του σταρ. Στο εσωτερικό του, art deco γραμμές, ο ήχος της φαλτσέτας και το άρωμα του καφέ (Delonghi φυσικά!). Ναι, αλλά τι αξία έχει το καλό κούρεμα χωρίς το σωστό κοστούμι; Ο ράφτης Λάμπρος Χασκώλης φτιάχνει πουκάμισα, κοστούμια και ό,τι χρειάζεσαι, κομμένα και ραμμένα στα μέτρα σου. Και για όποιον εκτιμά ένα καλό ουίσκι στο τέλος μιας περιποίησης, υπάρχει και το Teeling. Μια γουλιά και ξαναβγαίνεις στον κόσμο εντελώς ανανεωμένος. Δημ. Βασιλείου 5, Νέο Ψυχικό Τ.: 210 67 21 930 Email: info@barberiaatenes.gr Site: https://barberiaatenes.gr/ Fb: Barberia Atenes Ig: barberiaatenes

Ε

Υ

Π

Τ

ίναι μια πράξη αγάπης, προσφοράς και φροντίδας, ένας τρόπος να δείξουμε ότι σκεφτόμαστε τον άλλον. Κι αυτό το νόημα δεν αφορά μόνο εκείνον που λαμβάνει το δώρο, αλλά και εκείνον που το δωρίζει. Για πολλούς, ειδικά τις μέρες των γιορτών, η διαδικασία του να επιλέξουν τι θα προσφέρουν μοιάζει με μικρή ιεροτελεστία: λίστες, έρευνα αγοράς, σκέψη για το τι ταιριάζει στον καθένα, τι μπορεί να φανεί χρήσιμο ή να εκτιμηθεί, μικρές σημειώσεις, διαγραφές και προσθήκες. ίσω από αυτή την πρακτική πλευρά υπάρχει κάτι πιο βαθύ. Είναι μια αφορμή να επαναπροσδιορίσουμε σχέσεις, να τις δούμε με άλλη ματιά, να σκεφτούμε τι μοιραζόμαστε με τον άλλον και τι θα θέλαμε να του προσφέρουμε πέρα από το ίδιο το αντικείμενο. Τα δώρα λειτουργούν σαν ένας καθρέφτης των δεσμών μας, ένας τρόπος να τους ανακαλύψουμε ξανά.

πάρχει όμως και η τελετουργία της ίδιας της ανταλλαγής. Υπάρχει ένα ραντεβού, μια αναμονή, μια μικρή αγωνία. Το δώρο θα δοθεί, θα περάσει από χέρια σε χέρια, θα ανοιχτεί με τις δικές του «στρώσεις»: πρώτα η κάρτα, μετά το χαρτί, το κουτί, η αποκάλυψη του ίδιου του αντικειμένου. Κι ακολουθούν χαμόγελα, αγκαλιές, φιλιά, μια αυθόρμητη ευχαριστία που δεν είναι μόνο για το δώρο, αλλά για τη σκέψη πίσω από αυτό, μια ανταλλαγή λέξεων και βλεμμάτων που κλείνει τον κύκλο της προσφοράς.

α δώρα δημιουργούν έναν μικρό χώρο επικοινωνίας. Συνδυάζουν σχέση, έκπληξη, προσοχή και χαρά, Ένα σύντομο διάλειμμα όπου δύο άνθρωποι κάνουν μία παύση, ανταλλάσσουν κάτι απτό και μαζί με αυτό ανταλλάσσουν και προσοχή.

Μορφή αναγνώρισης

ΤΟ ΝΟΥ ΣΑΣ

Η πρώτη σελίδα της νέας σας ζωής, γράφει…

Ένα οποιοδήποτε δώρο μάς δείχνει ότι κάποιος σκέφτηκε εμάς συγκεκριμένα. Ότι κάπου, κάποια στιγμή, μας είχε στο μυαλό του.

,Ωκύτυπον

Ω

Μικρές εκπλήξεις

Η στιγμή πριν ανοίξουμε ένα δώρο έχει πάντα αγωνία! Η έκπληξη, η αναμονή και το άγνωστο πάντα εξιτάρουν τους ανθρώπους.

ΣΤΟ ΠΕΡΙ ΤΥΛΙΓΜΑ

Ω

Το μόνο που δε χρειάζεται να σας απασχολήσει στην οργάνωση του γάμου σας είναι το προσκλητήριο!

Ω

Προσκλητήρια Μπομπονιέρες Ευχετήριες κάρτες Βιβλία ευχών Αξεσουάρ Ημερολόγια

ν

ύ ΥΣ ονο ΊΔΟ νυπομ ς Ε Ε σα ΆΘ ν» α Σ Κ ύτυπο ο δικό Ι Ε τ κ σ ΏΣ ΥΠ υ «Ω και t! ΕΚΤ ίες το ραύσηο even θ ν ργ ιου νουν επόμε μ η δ α κά ι Ο ν

Σόλωνος 120, Αθήνα // Τ.: 210 38 18 919 για εκτυπώσεις 210 38 18 960 για προσκλήσεις Fb: Okytypon // www.okytypon.gr

Θετικές στιγμές

Τα δώρα συχνά συνοδεύουν γιορτές, γενέθλια, συναντήσεις, επανενώσεις. Οπότε κουβαλούν θετικές αναμνήσεις.

Αίσθηση ανταλλαγής

Οι άνθρωποι λειτουργούμε μέσα από σχέσεις και αλληλεπίδραση. Τα δώρα είναι ένας απλός τρόπος διατήρησης αυτού, χωρίς πολλά λόγια.

Απόδραση από το συνηθισμένο

Το άνοιγμα ενός δώρου είναι μια μικρή παύση από την καθημερινότητα. Ένα tiny moment που σε τραβάει από τη ρουτίνα. Ε, όπως και να το κάνεις, αυτό αρέσει!

Προτιμήστε φυσικά καταστήματα και όχι e-shops.

εις γ ύ φ ο π α Πώς να τον ισμό τ ω λ α ν ατα (υπερ)κ

Υπολογίστε το μπάτζετ σας εκ των προτέρων. Τις ημέρες των γιορτών προτιμήστε τα συνοικιακά μαγαζιά. Η ποικιλία είναι μεγάλη & ο κόσμος λιγότερος. Σκεφτείτε έξω από τα συνηθισμένα. Συνοδεύστε το δώρο σας με μία χειρόγραφη κάρτα ειδικά για τους αγαπημένους σας.

Ο

καταναλωτισμός στις γιορτές, ειδικά τα Χριστούγεννα, είναι σχεδόν αναμενόμενος: προσφορές, στολισμοί, λίστες, ρεβεγιόν, τραπέζια. Για να τον αποφύγουμε χρειάζεται κυρίως επίγνωση αλλά και λίγος προγραμματισμός. Ένα πρώτο αλλά βασικό βήμα είναι να θέσουμε ένα ρεαλιστικό προϋπολογισμό και να τον τηρήσουμε, όσο κι αν μας παρασύρει η ατμόσφαιρα, τα αστεράκια, ο στολισμός του Δούκα, τα γκλίτερ και λοιπά αστραφτερά πράματα. Βοηθά, επίσης, να φτιάξουμε μια σύντομη λίστα δώρων με συγκεκριμένα άτομα και ιδέες. Μπορούμε όμως να επιλέξουμε και πιο απλές λύσεις: χειροποίητα αντικείμενα, πράγματα που έχουμε ήδη και μπορούν να βρουν νέα χρήση. Είναι πάντα χρήσιμο να θυμόμαστε ότι οι γιορτές δεν απαιτούν υπερβολές, ακόμη κι αν γι’ αυτό το σκοπό χρειαστεί να τις απομυθοποιήσουμε λιγουλάκι. Λίγη –ώριμη– σκέψη, λίγη οργάνωση και μια πιο γειωμένη στάση μπορούν να μας κάνουν να τις περάσουμε χωρίς το 2026 να μας βρει και με χανγκόβερ και άφραγκους.

ΔΏΡΑ ΔΕΚΑΕΤΊΑΣ ’60

Τ

ο εμπορικό κέντρο της Αθήνας τη δεκαετία του 1960 είχε την τιμητική του τις ημέρες των γιορτών. Στην Αιόλου, στη Σοφοκλέους, στην Ευριπίδου οι μικροπωλητές λάμβαναν θέσεις με τους πάγκους τους και περίμεναν τις εορταστικές αθηναϊκές ορδές, οι οποίες κατέκλυζαν τους δρόμους. Φυσικά δεν ήταν μόνο οι

μικροπωλητές αλλά και τα καταστήματα. Στην κορυφή της εμπορικής πυραμίδας βρισκόταν το Μινιόν, από το οποίο περνούσε κόσμος και κοσμάκης κατά τη διάρκεια των γιορτών, άλλος για να ψωνίσει, άλλος για να χαζέψει, άλλος για να έχει να το λέει ότι το επισκέφτηκε.

Για να δούμε όμως τι προϊόντα κυκλοφορούσαν εκείνη τη δεκαετία και ήταν αυτά που μπορεί να αντάλλασσαν στα secret santa της εποχής οι Αθηναίοι… ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΊ 1. Infanseat κάθισμα μωρού ◆ Το καλύτερο δώρο για κάθε νέα μητέρα. ◆ Σχεδιασμένο από εξέχοντα Αμερικανό Παιδίατρο. ◆ Χρησιμοποιείται κατά χίλιους τρόπους. ◆ Βοηθάει στη διανοητική ανάπτυξη του παιδιού. ◆ Πρακτικό, οικονομικό, ασφαλές (ζυγίζει μόλις ένα κιλό) Ζητήστε το στα ειδικά καταστήματα και φαρμακεία 2. ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΩΝ Σ’ ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΤΟ ΓΑΛΑ ΕΝΣΤΑΝΤΑΝΕ ΕΙΣ ΚΟΚΚΟΥΣ ΚΟΥΪΚ-ΛΕ (ΟΛΟΠΑΧΟ) Για υγεία, δύναμι και υπερτροφία. Σε πράσινο μεταλλικό κουτί. Ιδεώδες για τα βρέφη, χάρις εις τα LIPIDES HOMOGENESIS που περιέχει. Αντικαθιστά πλήρως το μητρικό γάλα. Κατάλληλο για τους κάθε ηλικίας ανθρώπους που έχουν ανάγκη υπερτροφίας. Διαλύεται αυτοστιγμεί σε χλιαρό νερό.

ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΊΤΙ 1. Τα ηλεκτρικά σίδερα RUTON έχουν θερμοστατικό διακόπτη, που προσαρμόζει ειδικά τη θερμοκρασία τους σε κάθε είδους ύφασμα. Είναι ελαφρά, αναπαυτικά στο χέρι. Με την ίδια ευκολία σιδερώνουν όλα τα υφάσματα… Από 350 δρχ.

2. Σκούπα SIEMENS Το σπίτι σας αξίζει την πιο καλή περιποίηση. Μια συσκευή γενικής καθαριότητος. Σκουπίζει, απορροφά και χτυπά τα χαλιά. Η τεχνική SIEMENS εγγυάται.

3. Ηλεκτρικό πλυντήριο ΧΙΛΤΟΝ Για το 1967 και για πάντα! Υπεραυτόματο ηλεκτρικό πλυντήριο ΧΙΛΤΟΝ. Το πλυντήριο που ξανανιώνει τα ρούχα! Μοναδικές τελειοποιήσεις – Μοναδική εξυπηρετησις.

ΓΙΑ ΤΟΝ ΆΝΔΡΑ 1. Χαρίστε του Old Spice Lime! Το καλύτερο δώρο για έναν άνδρα. Η νύχτα γίνεται όνειρο με το Old Spice Lime. Χαρήτε τη μαγεία της νύχτας με τη φρεσκάδα που χαρίζει το δροσερό άρωμα κίτρου OLD SPICE LIME (Λάϊμ).

2. Ηλεκτρική ξυριστική μηχανή ΙΖΟΛΑ Εργάζεται χωρίς ρεύμα. Κατάλληλη για την εξοχή και τα ταξίδια • Κάνει 15 τέλεια ξυρίσματα με μία μόνο φόρτιση του συσσωρευτού της • Φορτίζεται εύκολα: τοποθετήστε την σε μια οποιαδήποτε πρίζα του σπιτιού.

ΓΙΑ ΤΗ ΓΥΝΑΊΚΑ

Δεν μπορεί τέλειο, να μην είναι πό το αφού είναι α er li Chaka Ate Για τον καινούριο χρόνο χαρίστε σε σας και στα αγαπημένα σας πρόσωπα το χειροποίητο γούρι SPIRA του 2026

CHAKA ATELIER Φαιδριάδων 74, Άνω Κυψέλη | Τ.: 694 524 6606 Ig: chakaatelier| fb: Chaka Atelier | www.chaka.gr

1. Η νέα Πουδριέρα Poudre Compacte που σας παρουσιάζει η Schiaparelli για το 1697. Ένα παριζιάνικο κομψοτέχνημα για την τσάντα σας, συνδυασμένο σε ποιότητα και χρωματισμούς. Διαλέξτε το χρώμα της πουδριέρας Poudre Compacte που ταιριάζει στο χρώμα της τσάντας και του φορέματός σας. 584 7 2. Τυλιχτήτε στο μυρωμένο σύννεφο ΑΦΡΟΛΟΥΤΡΟ FAMAR Μυρωμένος αφρός σάς τυλίγει, δίνοντάς σας πίσω τη φρεσκάδα που σας πήρε η μέρα που έφυγε. Θυμηθήτε να πάρετε σήμερα Αφρόλουτρο ΦΑΜΑΡ. Είναι μοναδικό για την καταπολέμησι της κυτταρίτιδος και προλαμβάνει την αφυδάτωσι, χωρίς να απολυπαίνη το δέρμα.

REGULAR SIZE 20 δρχ.

GIANT SIZE 45 δρχ.

Χριστούγεννα για πάντα! ΤΟΥ ΆΓΓΕΛΟΥ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΊΟΥ

Ο

κάθε καλλιτέχνης έχει το σουξέ του! Ο Ντα Βίντσι την Τζοκόντα, η Κάλλας τη Νόρμα του Μπελίνι, η Πιάφ το «Non, je ne regrette rien», ο Μπετόβεν την 9η και πάει λέγοντας. Έχει ο καθένας τη «μεγάλη του στιγμή». Δε θα μπορούσα να είμαι η εξαίρεση στον κανόνα, σκέφτηκα, όταν μου έκαναν το ερώτημα πριν λίγο καιρό, μετά από ένα ωραίο «τραπέζι» σε φιλικό σπίτι. Άρχισα να ψάχνω λοιπόν στις «επιτυχίες» μου. Οι στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη, Φόρτ Μπουαγιάρ. Μπιενάλε Βενετίας, Γκόλφω, εκθέσεις, σινεμά, το ΞΕΝΙΑ, το Ντόντο, Μέλισσες και τόσα άλλα ωραία κι αγαπητά που με είχαν γεμίσει δημιουργική χαρά.

Κ

αθώς λοιπόν έψαχνα, πηγαίνοντας όλο και πιο πίσω, συνειδητοποίησα ότι τη μεγάλη καταξίωση, καλλιτεχνική επιτυχία, σουξέ, όπως θέλετε πέστε το, τη γνώρισα το 1962, όταν δεκάχρονο παιδί τραγούδησα σε σχολική γιορτή το τραγουδάκι «χιόνια στο καμπαναριό που Χριστούγεννα σημαίνουν». Όχι, δεν ήταν φαντασία, ήταν πραγματικότητα, αφού έχω και το απόκομμα της τοπικής εφημερίδας που σημείωνε αυτολεξεί: «Θα αναφέρω όλα τα παιδιά, αλλά θα μου επιτρέψουν όλοι να σημειώσω ιδιαίτερα το φωνητικό ιδίως ταλέντο του Άγγελου Παπαδημητρίου και να του διατυπώσω τη φιλοδοξία μου, να του προσφέρω πρώτος πάνω σε πιο δημόσια σκηνή, τα πρώτα άνθη και τα πιο θερμά χειροκροτήματα, όταν θα είναι αναγνωρισμένος πιά καλλιτέχνης».

Δ

εν φαντάζεστε πόσο καλό μου έκανε αυτό το δώρο από τον άγνωστο θαυμαστή μου! Με χόρτασε μια και καλή από «επιτυχία». Έφτασα μια και καλή στην «κορυφή του κόσμου», γιατί βέβαια κόσμος τότε για μένα ήταν η μαμά μου ο μπαμπάς μου, οι συμμαθητές μου, οι δάσκαλοι. Μην νομίσετε ότι καθώς μεγαλώνουμε αλλάζουν τα πράγματα για τον καλλιτέχνη! Για τη μαμά του και τον μπαμπά του παλεύει, για τους «συμμαθητές του, για τους φίλους του. Τώρα προστίθενται και οι αγάπες του! Κοίτα τι έχασες, λέει σ’ αυτούς που δεν τον προτίμησαν, κοίτα τι έχεις δίπλα σου, «λέει» σ’ αυτούς που τον εμπιστεύτηκαν!

Μ

ια φορά να νιώσεις τη γενική αποδοχή, αρκεί για πάντα. Αυτό το αγαπημένο τραγουδάκι έχω στ’ αυτιά μου, από μια ψιλή παιδική φωνή, που γρήγορα χάθηκε στα βάρβαρα χρόνια της ενηλικίωσης, με τις ορμόνες να θερίζουν τα παιδικά λουλουδάκια και στη θέση τους ν’ αφήνουν τρίχες κατσαρές. Όμως μια φορά το χρόνο, κάθε Χριστούγεννα για μένα, δεν ξέρω για σας, την ξανακούω αυτήν τη φωνούλα, πεντακάθαρη, κρυστάλλινη, φωτεινή να μου θυμίζει ποιος στ’ αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω, καθώς επίσης πως δεν έχω το δικαίωμα και καμιά δικαιολογία να είμαι δυσαρεστημένος, αφού έστω μια φορά και άκουσα και ένιωσα και τραγούδησα μαζί με τους αληθινούς Αγγέλους.

Το δέντρο των Χριστουγέννων

Η Θεσσαλονίκη χορεύει και χορεύει...

ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΑΣ ΔΑΣΚΑΛΆΚΗ

ΤΗΣ STERGIANAKI

Και να που ένας ακόμα χρόνος πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε.

Τι κι αν ζω στην Αθήνα; Η καρδιά μου χτυπάει ακόμα πεισματικά για το Βορρά, που μου έμαθε όσα ξέρω.

Έφυγε σαν νεράκι κι έφτασαν οι γιορτές των Χριστουγέννων που τόσο λαχταράμε για τη χαρούμενη ατμόσφαιρα που φέρνουν. Πολλοί από εμάς έχουμε στο μυαλό μας το στολισμό του χώρου μας, είτε αυτό είναι το σπίτι μας, είτε ο χώρος εργασίας μας. Άλλοι νωρίτερα και άλλοι αργότερα, ψάχνουμε να βρούμε τα κατάλληλα στολίδια για να στολίσουμε το παραδοσιακό δέντρο ή το καραβάκι. Η πλειονότητα βέβαια διαλέγει να στολίσει το δέντρο. Ίσως επειδή είναι πιο εντυπωσιακό ή επειδή έτσι έχουμε συνηθίσει από μικροί. Το σημαντικότερο όμως απ’ όλα, στην περίπτωση που θα διαλέξουμε να στολίσουμε το δέντρο, είναι να κάνουμε ένα μεγάλο δώρο στο περιβάλλον και στη φύση, που τόσο έχει καταπονηθεί, και να μην επιλέξουμε ένα αληθινό δέντρο. Ας γίνουμε γενναιόδωροι μαζί της, σύμφωνα με το πνεύμα των ημερών, όπως είναι κι αυτή μαζί μας. Ας αφήσουμε τα δέντρα να μεγαλώσουν, για να μας προσφέρουν απλόχερα τα πολύτιμα δώρα τους.

Δεν υπάρχει –αντικειμενικά– καλύτερη πόλη απ’ τη Θεσσαλονίκη για να απολαύσει κανείς τις γιορτές – άλλωστε εδώ το γλέντι και το φαγητό είναι επιστήμες. Και ναι, το κρύο τρυπώνει ανάμεσα από τα κουμπάκια, γλιστράει κάτω από κασκόλ και γάντια και σε βρίσκει κατευθείαν στα κοκαλάκια… κι όμως, όλα είναι ζεστά και τρυφερά, στολισμένα και φανταχτερά. Ο Θερμαϊκός απλώνεται ήρεμος μπροστά στα πόδια των περιπατητών (πάνω κάτω απ’ τα Λαδάδικα και το λιμάνι στο Macedonia Palace και τις ομπρέλες), η Άνω Πόλη κοιτάει από ψηλά, η Αριστοτέλους φωτίζεται μέσα στην πάχνη της κι η Αγίας Σοφίας λάμπει κάτω από έναν μπλε led ουρανό… Όλη η πόλη φοράει ό,τι πιο γκλαμουράτο έχει, για να πιει τσίπουρα, να ακούσει κλαρίνα και νταούλια στην Ερμού, να φάει σουβλάκια και τρίγωνα Πανοράματος. Πολυκοσμία, γλέντι και ξέφρενες καταστάσεις. Γι’ αυτό σας λέω… Η Θεσσαλονίκη τέτοιες μέρες χορεύει ολόκληρη.

ΤΟ ΣΚΕΦΤΉΚΑΤΕ ΚΑΛΆ;

Δωρα με νοημα Η επιχείρηση Σαράφης εξειδικεύεται στο αντρικό ντύσιμο με ποιότητα, στυλ και μεγάλο εύρος επώνυμων εταιριών. Σημείο και σήμα κατατεθέν για τους κατοίκους της Κυψελης με συνεχή παρουσία απο το 1976, κλείνοντας το 2026 πενήντα χρόνια λειτουργίας.

ΟΙ ΓΙΟΡΤΈΣ ΕΊΝΑΙ ΕΔΏ. ΜΉΠΩΣ ΕΝΏ ΤΡΈΧΕΤΕ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΕΤΕ ΤΙΣ ΑΜΈΤΡΗΤΕΣ ΑΓΟΡΈΣ ΣΑΣ, ΞΕΜΕΊΝΑΤΕ ΑΠΌ ΙΔΈΕΣ; ΤΟ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΤΟ ΙΔΑΝΙΚΌ ΔΏΡΟ ΓΙΑ ΚΆΘΕ ΑΓΑΠΗΜΈΝΟ ΣΟΥ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΜΙΚΡΉ ΤΈΧΝΗ. ΠΡΙΝ ΚΑΤΑΦΎΓΕΤΕ ΣΕ ΕΎΚΟΛΕΣ ΛΎΣΕΙΣ, ΣΕ ΚΟΎΠΕΣ, ΓΡΑΒΆΤΕΣ ΚΑΙ ΆΛΛΕΣ ΠΑΓΊΔΕΣ, ΡΊΞΤΕ ΜΙΑ ΜΑΤΙΆ ΣΤΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΈΣ ΜΑΣ. ΊΣΩΣ ΈΤΣΙ ΣΏΣΕΤΕ ΤΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΉ ΣΑΣ ΑΞΙΟΠΡΈΠΕΙΑ!

Για τον/την αγαπημένο/η σας που «τα έχει όλα»… ή έτσι νομίζει Αν η σχέση σας επιμένει ότι δε χρειάζεται τίποτα, προσποιηθείτε πως το δέχεστε και βάλτε κάτω απ’ το δέντρο κάτι καθόλου απαραίτητο αλλά διασκεδαστικό. Ένα αδιάβροχο ραδιόφωνο για το ντουζ, μια χριστουγεννιάτικη πιτζάμα με ένα quote απ’ την αγαπημένη του/της σειρά, ή κάτι τελοσπάντων τσαχπίνικο, για να θυμηθεί πως τα δώρα δεν είναι πάντα κάτι που μας λείπει, αλλά κάτι που θα μας κάνει να χαμογελάσουμε.

Για την πεθερά που αγχώνεται για τα πάντα Χαρίστε κάτι που δείχνει ότι την καταλαβαίνετε: ένα σετ αρωματικών τσαγιών ή κεριών ή αιθέριων ελαίων και μια ευχετήρια κάρτα «Για ένα ήρεμο 2026…». Θα χαρεί, θα μαλακώσει και ίσως σας τσιτώσει λιγότερο στο οικογενειακό τραπέζι. Ίσως.

Για την ανταλλαγή δώρων στο γραφείο Εδώ η ισορροπία είναι λεπτή κι εξαρτάται αρκετά κι από τη σχέση με τον/την εν λόγω συνάδερφο. Σίγουρα όμως, δε θέλει ούτε κάτι πολύ προσωπικό (μην παρεξηγηθεί) ούτε και τίποτα ύποπτα αδιάφορο. Ένα χειροποίητο επιτραπέζιο με τίτλο «Πότε σχολάμε;» θα βγαίνει κάθε Παρασκευή στις 5 παρά τέταρτο και θα κάνει θραύση.

Από το vintage μέχρι το σήμερα, από το retro μέχρι το μοντέρνο, με γνώση, εμπειρία και διάθεση τα καταστήματα Σαράφης έχουνε ντύσει πολλές γενιές, πάντα περιμένοντας την επόμενη.

Για την κολλητή που τα θέλει όλα cute και τέλεια Ίσως ένα μικρό vintage μουσικό κουτί με καθρέφτη για να ρετουσάρεται πριν τις έξαλλες εξόδους σας και να νιώθει και σαν σταρ του σινεμά. Ίσως ένα spa day για τις δυο σας, για να μπει η νέα χρονιά γλυκά. Μείνετε πάντως μακριά από τα κλισέ – κούπες, διακοσμητικά, πορτοφολάκια. Βάλτε λίγη περισσότερη σκέψη βρε παιδιά.

50 χρόνια ποιότητας και στυλ Φωκίωνος Νέγρη 28, Κυψέλη // τ: 210 82 23 711 - 210 82 17 810

E-SARAFIS.GR

Για τη μαμά που ποτέ «δε θέλει τίποτα» αλλά συγκινείται με τα πάντα Η μαμά πάντα λέει πως έχει ό,τι χρειάζεται. Μην το πιστεύεις. Χάρισέ της ένα άλμπουμ με φωτογραφίες της οικογένειας, ένα χειροποίητο τετράδιο συνταγών (ε, τι; Μόνο αυτή θα σου μαθαίνει τα μυστικά της μαγειρικής της;) γράψ’ της και μια ωραία αφιέρωση και θα είναι πραγματικά χαρούμενη.

Για τον αδερφό που είναι cool Αντί για gadgets (ε φτάνει πια), χάρισε στον αδερφό μια συνδρομή σε μια πλατφόρμα με ωραίες ταινίες, μια σειρά μαθημάτων φωτογραφίας ή καταδύσεων ή τελοσπάντων κάτι που ποτέ δεν τόλμησε να δοκιμάσει, αν και ξέρεις ότι κατά βάθος θα ήθελε πολύ.

ρή

Ψυρ

Η τέχνη του διατηρείν, η τέχνη του ξετρυπώνειν, η τέχνη του παλιού Στα παλαιοπωλεία του Δημήτρη Βρεττού, από την πλατεία Αβησσυνίας και του Ψυρρή μέχρι τα Χανιά, μπορείς να ξετρυπώσεις βιβλία, μικροαντικείμενα, διακοσμητικά, πίνακες, φωτιστικά, έπιπλα, μηχανές· όλα γνήσια, αληθινά, γεμάτα κρυμμένες ιστορίες.

• Μια οικογενειακή παράδοση που συνεχίζει από το 1957.

• Χαρίστε στον εαυτό σας μια βόλτα στο Vrettos Antiques, είναι η πιο όμορφη πολυτέλεια.

Οι θησαυροί δεν παλιώνουν, απλώς αλλάζουν ράφι

άκι

Μοναστηρ

Πλατεία Αβησσυνίας 51-52, Μοναστηράκι | Τ.: 210 32 14 407 Ναυάρχου Αποστόλη 9, Ψυρρή | Τ.: 215 50 12 700 Κισσάμου 131-133, Χανιά | Τ.: 2821 30 74 55 www.vrettosantiques.gr | vrettosantiques@gmail.com | fb: αντίκες Βρεττός | ig: vrettos_antiques

Χανιά

Τ Ο Α Ι Σ Α Σ ΕΎ Χ Ε Τ Α Ι Για να δούμε πόσα απίδια βάζει ο σάκος… η ευχή για... ΈΝΑ NON BINARY ΆΤΟΜΟ

ΑΙ:

Στη νέα χρονιά, εύχομαι ανθίσεις και ανακαλύψεις τη μοναδική ομορφιά σου. Να συναντήσεις ανθρώπους που σε εκτιμούν και να βρεις περισσότερες ευκαιρίες για ανάπτυξη. Ας φέρει η χρονιά περισσότερη αγάπη και κατανόηση. Σε ευχαριστώ για ό,τι είσαι και εύχομαι μόνο τα καλύτερα.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ:

Παγίδες τα φύλα, παγίδες τα πρέπει ελεύθερ@ τρέξε, κανείς δε σε βλέπει. Ελπίζω και φέτος να βρίσκεις αγάπες παντού, και να δίνεις τις πρέπουσες φάπες. Ακόμα ένας χρόνος σ’ αυτή την αρένα, μακάρι μαζί σου να πάρεις κι εμένα!

Έχω μια πολύ μικρότερη μπαγκαζιέρα πληροφοριών και γνώσεων από το chatGPT, αλλά τουλάχιστον έχω και τη χαρά να πω κάτι απερίσκεπτο, κάτι ευφάνταστο, κάτι σουρεάλ και να ξεχάσω κι ένα διπλό σύμφωνο. Η δικιά μου η μπαγκαζιέρα χωράει συναίσθημα, πολύκλοκες συνδέσεις νευρώνων μέσα στο ξερό μου το κεφάλι και τον τέλειο αστάθμητο παράγοντα της έμπνευσης της στιγμής. Δείτε παρακάτω τις ευχές για τη νέα χρονιά που βγήκαν απ’ την μπαγκαζιέρα του ΑΙ και στην άλλη, αυτές που βγήκαν απ’ τη δική μου.

η ευχή για...

η ευχή για...

ΑΙ:

ΑΙ:

ΤΗ ΓΙΑΓΙΆ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ 97 ΧΡΟΝΏΝ

ΜΊΑ ΑΔΈΣΠΟΤΗ ΓΆΤΑ ΣΤΗΝ ΠΕΙΡΑΙΏΣ

Καθώς το χρονόμετρο της ζωής σου χτυπάει το ρυθμό του 100, εύχομαι να συνεχίσεις να είσαι το θαύμα που μας εμπνέεις. Ας είναι το νέο έτος γεμάτο περιπέτειες που θα ανανεώσουν τη ζωντάνια σου, σαν να είσαι η ηρωίδα μιας ξεχωριστής ιστορίας. Εύχομαι να συνεχίσεις να σκορπίζεις το γέλιο σαν να ήσουν η πηγή του, να ανακαλύπτεις νέες χαρές σε κάθε στιγμή και να ζεις με τη φρεσκάδα της παιδικής αθωότητας.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Εύχομαι να μην πονάς πουθενά, να μπαίνει φρέσκος αέρας απ’ τα παράθυρά σου το πρωί, οι γείτονες να μην κάνουν τόση φασαρία πια, οι ουρές στις τράπεζες να κινούνται γρήγορα, να χεις πιο συχνές επισκέψεις, να σταματήσουν να σε πειράζουν στο στομάχι τα αγαπημένα σου φαγητά, οι ακτινογραφίες σου να ’ναι καθαρές και να ξυπνάς κάθε μέρα με καλή διάθεση. Σ’ αγαπάμε κι είμαστε τυχεροί που σ’ έχουμε στη ζωή μας.

Στο νέο έτος, ας είναι κάθε βήμα σου στην αγκαλιά του αστικού χάους, όπου οι σκιές των περαστικών σε οδηγούν σε μυστηριώδεις κόσμους. Κάτω από το φως του φεγγαριού, ας ανακαλύπτεις την ανεξερεύνητη ομορφιά των νυχτερινών δρόμων σε κάθε παλμό της Πειραιώς. Με τα μάτια σου να κρύβουν τη σοφία εκείνων που έζησαν πριν από σένα, ας είναι το 2026 ένα χρονικό βίωμα πλούσιο σε εμπειρίες, που στοιχειώνουν τη ζωή σου με αόρατα αλλά ενδιαφέροντα χρώματα.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Φέτος εύχομαι να βρεις μια οικογένεια. Και μέχρι να γίνει αυτό, να έχεις ζεστές γωνιές να κοιμάσαι και να εμφανίζονται από το πουθενά πιάτα με κροκέτες σολωμού με το που πεινάς. Το τρίχωμά σου να γυαλίζει, το σκοτάδι να σου φέρεται τρυφερά και να μην ταλαιπωρείσαι από τις τριχόμπαλες. Είσαι ένα θαυματάκι. Σύντομα κάποιος θα σε βρει.

η ευχή για...

η ευχή για...

ΈΝΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΧΡΩΣΤΆΕΙ 150.000 ΕΥΡΏ ΣΤΗΝ ΕΦΟΡΊΑ

ΈΝΑ ΡΑΤΣΙΣΤΉ

ΑΙ: ΜΠΆΝΙΟ, ΚΟΎΡΕΜΑ, ΚΌΨΙΜΟ ΝΥΧΙΏΝ & ΓΕΝΙΚΌΤΕΡH ΠΕΡΙΠΟΙΗΣΗ για σκύλους, γάτες και κουνελάκια, με προσοχή και νοιάξιμο από τη Στέλλα!

ΝΙΚ. ΓΚΎΖΗ 19 Τ.: 2106421705 FB: Magic tails IG: _magic_tails_ Ωράριο λειτουργίας: Δευτ. - Παρ.: 10:00 - 20:30 Σάββατο: 08:30 - 20:30 Κυριακή: κατόπιν ραντεβού

Καθώς το νέο έτος ξεκινά, εύχομαι να είναι η χρονιά που θα διαχειριστείς το χρέος σου προς την εφορία με ευφυΐα και αποφασιστικότητα. Ας είναι ο χρόνος που η οικονομική σου ελευθερία θα ανθίσει, σαν σπόρος που βρίσκει το δρόμο του στο φως. Με επιτυχία στην αντιμετώπιση των προκλήσεων και ευκολία στην οικονομική σου εξυγίανση.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ:

Οι κλητήρες να αγνοούν την ύπαρξή σου, τα αποδεικτικά του χρέους σου να εξαφανιστούν ως δια μαγείας, να βρίσκεις τη δύναμη κάθε μέρα να σκέφτεσαι το καλύτερο πιθανό σενάριο και τρόπους να είσαι προετοιμασμένος για το χειρότερο. Να απαγορευτούν οι εξώσεις κι οι πλειστηριασμοί να παγώσουν για πάντα. Κόντρα στη βία των καιρών να έχεις διαύγεια, ομορφιά κι ευτυχία.

ΑΙ:

Με την έλευση του νέου έτους, εύχομαι να ανθίσει στην καρδιά του ρατσιστή η σπόρα της ανοχής και της κατανόησης. Ας είναι η χρονιά που θα διαλύσει τα σύνορα των προκαταλήψεων και θα φέρει αναγέννηση στη σκέψη. Με ελπίδα για έναν πλουραλιστικό κόσμο, γεμάτο σεβασμό και ενότητα.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Η νέα χρονιά να σου χτυπάει καμπανάκια, ξυπνητήρια, να φέρνει στα χέρια σου πυξίδες που να δείχνουν το σωστό βορρά, να σου κόβουν το δρόμο πινακίδες ΝΕΟΝ στα ξαφνικά εκεί που περπατάς, μέχρι να εμπεδώσεις μια για πάντα ότι κανείς δεν είναι καλύτερος από κανέναν, όλοι αξίζουμε τα πάντα, όλοι παλεύουμε ενάντια στους ίδιους εχθρούς (που συνήθως είναι ψηλά κι όχι δίπλα μας) κι όλοι θα πάρουμε δυο γ@μ...να μέτρα γης.

στ

λε

υκ

τα μα

ά

ρώ

δη ί ε

φάσματα • κουρτίνες • κουρτινόξυλα • κρεβάτια υ • •

KANTE TIΣ ΑΓΟΡΕΣ

απο το 1968 ντύνουμε το χώρο σας με γούστο και φροντίδα

ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΑ

Από το 1968, στα ίδια τετραγωνικά της οδού Μομφεράτου στο Γκύζη, η οικογένεια που κρατά ζωντανό το D’oro, συνεχίζει με μεράκι και φροντίδα. 60 χρόνια πριν ξεκίνησαν με νήματα και κλωστές, αλλά σήμερα «ντύνουν» ολόκληρο το σπίτι μας, με λευκά είδη, υφάσματα, κουρτίνες, κουρτινόξυλα, αλλά και κρεβάτια, στρώματα και ό,τι άλλο χρειαζόμαστε. Παραμένουν οι πιο παλιοί της γειτονιάς, κι αυτό φαίνεται στις προσιτές τιμές, στη σχέση με τον πελάτη, στις λεπτομέρειες.

ME ΔΩΡΕΆΝ ΠΑΡΆΔΟΣΗ ΑΥΘΗΜΕΡΌΝ ΕΝΤΌΣ ΑΤΤΙΚΉΣ!

Νικ. Γκύζη 27, Γκύζη Τηλ.: 2106438544 Fb: d’oro home Ig: doro_home www.dorohome.gr

η ευχή για... ΚΆΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΜΌΛΙΣ ΧΏΡΙΣΕ

ΑΙ:

Στο νέο έτος εύχομαι οι πληγές σου να πάρουν το χρόνο τους, όχι για να ξεχαστούν αλλά για να σου μάθουν ποιος είσαι χωρίς τα περιττά βάρη. Να συναντήσεις τον εαυτό σου σε πιο καθαρή μορφή· αυτόν που κάνει restart χωρίς να χάνει τα αρχεία της ψυχής του.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Μακάρι η νέα χρονιά να ’ναι γεμάτη τραγούδια, γλύκα κι αγαπημένους φίλους που ξέρουν να σε στηρίζουν. Μακάρι να έχεις το χρόνο που χρειάζεσαι για να «πενθήσεις» ό,τι έφυγε και να αρχίσεις να ξανανθίζεις. Εύχομαι ό,τι κι αν γίνει όμως, όσο αργά ή γρήγορα κι αν το αντιμετωπίσεις, η ζωή να βρει πολλούς κι ευφάνταστους τρόπους να σου θυμίσει πως «αν πεθάνει μια αγάπη, δεν πεθαίνει κι η ζωή».

η ευχή για... ΈΝΑΝ ΝΤΕΛΙΒΕΡΆ

ΑΙ:

Στη νέα χρονιά εύχομαι οι δρόμοι να σε προσέχουν όσο τους προσέχεις. Ας είναι το 2026 η χρονιά που θα νιώσεις πιο ασφαλής, πιο εκτιμημένος και πιο διεκδικητικός για όσα δικαιούσαι.

ΑΝΘΡΩΠΟΣ: Εύχομαι να σ’ έχουν οι οδηγοί στο νου τους, να εξαφανίζονται όλες οι λακκούβες όταν τις πλησιάζεις, να βρίσκεις πάντα ένα ζεστό χαμόγελο στο τέλος της διαδρομής και να μην κρυώσεις ποτέ ξανά. Εύχομαι μέσα απ’ την καρδιά μου να σου έρθει μια αύξηση από εκεί που δεν το περιμένεις μπας και κάνει τη δύσκολη δουλειά σου λίγο πιο ανεκτή.

ΜΌΔΕΣ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΈΣ… ΑΚΌΜΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΤΟΛΊΔΙΑ! Τα παλιά χριστουγεννιάτικα στολίδια είχαν σίγουρα μια εντελώς διαφορετική αισθητική από τα σημερινά. Ήταν θα λέγαμε κάπως πιο… πληθωρικά. Ας μπούμε σε ακόμα μια χρονοκάψουλα κι ας θυμηθούμε μερικά από τα πιο κλασικά αυτά στολίδια.

Τ

α ανθρωπόμορφα κακομούτσουνα φεγγαράκια ήταν πολύ συνηθισμένη εικόνα στο δέντρο. Και γιατί να μην είναι; Υπάρχει κάτι πιο έλεγκαντ από ένα μισοφέγγαρο με βαμμένα κόκκινα χείλη;

Έ

να από τα πιο κλασικά στολίδια στα χριστουγεννιάτικα δέντρα εκείνων των δεκαετιών ήταν αυτά τα πολύχρωμα κουκουνάρια. Το κουκουνάρι είναι άλλωστε σύμβολο γονιμότητας, πλούτου και τύχης.

Γ

νωστό και ως στολίδι-αρχιεπίσκοπος ή «Η Άρτα και τα Γιάννενα». Μικρά καθρεφτάκια, πολλά χρώματα, ψεύτικες πέρλες… Όλα μαζί σε ένα μικρό διακοσμητικό.

Υ

πήρχαν και τα υφασμάτινα φυσικά, που συνήθως είχαν πάνω μια εικόνα ενός αγγέλου ή του baby Jesus. Σήμερα μπορεί να μας φαίνονται λίγο creepy, αλλά η μαμά μου ισχυρίζεται ότι ήταν τα αγαπημένα των παιδιών. Ίσως επειδή ήταν άθραυστα και μπορούσαν να τα περιεργαστούν χωρίς φόβο.

Σ

την κορυφή του δέντρου έμπαινε συνήθως ένα τέτοιο γυάλινο, απροσδιορίστου σχήματος στολίδι… Δεν είχαν γίνει της μόδας ακόμα μάλλον τα αστέρια.

Στις 15 Ιανουαρίου 2026 η Ευθυμία Άννα Μπαϊράμη θα πραγματοποιήσει έκθεση στο Φιλολογικό Σύλλογο Παρνασσός (Πλατεία Καρύτση 8, Αθήνα)

Ένα ταξίδι στο χρόνο Καλώς ήρθατε στον κόσμο της Ευθυμίας Άννας Μπαϊράμη Η Ευθυμία Άννα, προερχόμενη από καλλιτεχνική οικογένεια και απόφοιτη της Σχολής Καλών Τεχνών, ίδρυσε το 2019 στην Καλλιθέα την αντικερί «Ο Χρόνος στην Τέχνη», με παριζιάνικη ατμόσφαιρα. Εκεί μπορείς να βρεις τα έργα της ίδιας, στα οποία πρωτοστατεί η γυναίκα σε διάφορες στιγμές και εποχές, γυναίκες αριστοκρατικές με κομψότητα και στυλ! Στους πίνακές της κυριαρχούν τα έντονα, φωτεινά χρώματα που κάνουν το

θεατή να ονειρεύεται και να ελπίζει στη θετική πλευρά των πραγμάτων και της ζωής, οι καθαρές γραμμές, με ρεαλισμό και λίγη pop art. Αποπνέουν αισιοδοξία και προτείνουν το φως αντί για το σκοτάδι. Και το φως έχει μέσα όλα τα χρώματα! Στους πίνακές της κυριαρχεί η γυναικεία μορφή με έντονα χρώματα και καθαρές γραμμές, αποπνέοντας αισιοδοξία και κομψότητα.

Στην γκαλερί θα βρείτε επίσης Συλλεκτικά & vintage αντικείμενα | Χειροποίητες δημιουργίες και είδη δώρων | Έργα τέχνης | Μοντέρνα είδη διακόσμησης Εξειδικεύεται στις προσωπογραφίες των Μαρία Κάλλας, Μέριλιν Μονρό Φρίντα Κάλο. Όχι μόνο για τους συλλέκτες, αλλά για κάθε γούστο και οικονομική κατάσταση! Η Ευθυμία Άννα μπορεί να κάνει την προσωπογραφία σας κατόπιν παραγγελίας!

Ο ΧΡΌΝΟΣ ΣΤΗΝ ΤΈΧΝΗ Χαροκόπου 34Β, Καλλιθέα | Τ.: 2155107331, 6955254766 | Fb: Ο Χρόνος στην Τέχνη

Εσείς γράφετε ό,τι σας προβληματίζει κι η Βέρα πάντα χαίρεται να σας διαβάζει, πάντα απαντάει όσο πιο ειλικρινά μπορεί και πάντα -μα πάνταό,τι λέτε μένει μεταξύ μας.

ΕΣΕΊΣ ΡΩΤΆΤΕ, Η ΒΈΡΑ ΑΠΑΝΤΆ

«Ο γιος μου (πάει στα 16) δηλώνει ξαφνικά πως θέλει να γίνει ηθοποιός. Να ανησυχήσω; Εγώ δε θα ’θελα κι άλλους καλλιτέχνες στην οικογένεια.» Η κουρασμένη ανεμώνη, 43 Αγαπητή ανεμώνη, μην ανησυχείς· αρχικά, η εφηβεία πάει πακετάκι με πάθος και μεγάλες δηλώσεις. Μπορεί αύριο να σου λέει κάτι άλλο. Άλλωστε, τι θα πείραζε αν γινόταν ηθοποιός; Δώσ’ του χώρο να ονειρευτεί κι αν έχει ταλέντο, θα φανεί. Αν όχι, και πάλι θα το βρει το δρόμο του. Εσένα η «δουλειά» σου είναι να το στηρίξεις. Σε καταλαβαίνω πάντως, καλλιτέχνες και Διδύμους όσο λιγότερους. Καλή δύναμη!

«Γιατί δεν μπορώ ποτέ να πετύχω το αυγολέμονο;» Η –πολλάκις– ντροπιασμένη τουλίπα, 31 Δεν ξέρω. Η μαγειρική δεν είναι το φόρτε μου. Μήπως φέτος να φτιάξεις κάτι χωρίς αυγολέμονο για το γιορτινό τραπέζι;

«Αγαπητή Βέρα, συγχαρητήρια για τη στήλη σου. Μας κρατάς την καλύτερη παρέα. Λοιπόν, μπαίνω κατευθείαν στο θέμα, έχει έξι μήνες που βλέπω συνέχεια στον ύπνο μου τον Στέφανο Κασσελάκη. Πότε βλέπω ότι έρχεται και με παίρνει να φύγουμε καβάλα σ’ ένα άσπρο άλογο, πότε βλέπω ότι είμαστε στη Χαλκιδική και ζούμε τον απόλυτο έρωτα, πότε βλέπω ότι έρχεται πελάτης στο μαγαζί κι απ’ την ταραχή μου μπερδεύω όλους τους καφέδες. Πολλά σενάρια, ας μην μπω σε ανατριχιαστικές λεπτομέρειες. Γιατί μπορεί να μου συμβαίνει αυτό και, κυρίως, τι να κάνω για να σταματήσει το βάσανο; Είμαι παντρεμένη.» Το κόκκινο αλεξανδρινό, 38 Γλυκό μου αλεξανδρινό, στη θέση σου θα σκεφτόμουν σοβαρά μήπως η ρουτίνα με έχει πάρει από κάτω. Μήπως ήρθε η ώρα για ένα ταξιδάκι; Μάλλον το υποσυνείδητό σου εξεγείρεται γιατί θέλει κάποια νέα περιπέτεια. Τώρα, γιατί έχει κολλήσει στο πρόσωπο του συγκεκριμένου πολιτικού, δεν μπορώ να γνωρίζω. Παρ’ όλα αυτά, μην ανησυχείς, μάλλον το πρόσωπο δεν παίζει τόσο ρόλο όσο το αίσθημα.

Κομψότητα σε κάθε εμφάνιση με ΤΙΡΑΝΤΕΣ

VICTORIA

Υψηλής ποιότητας χειροποίητα αξεσουάρ ένδυσης Η εταιρεία ειδικεύεται σε ανδρικές τιράντες, καλτσοδέτες και ζώνες συνδυάζοντας την παράδοση με την καινοτομία για να εξασφαλίσει ποιότητα, στιλ και ανθεκτικότητα.

aπό το Σχεδόν 100 χρόνια τεχνογνωσίας 1928 Ισχυρή διεθνής παρουσία

Δεξιοτεχνία και διαχρονικός σχεδιασμός Λεωχάρους 2, Αθήνα | Τ.: 21 0323 1000, 2103238479 Fb: Victoria Athens | Ig: victoria_athens www.victoria-athens.com

«Βέρα, νιώθω ότι μεγαλώνω και δεν έχω πετύχει όσα ήθελα.» Το ντροπαλό κυκλάμινο, 50 Κυκλάμινό μου, το αίσθημα αυτό το έχουμε σχεδόν όλοι, ειδικά τέτοιες μέρες, που τελειώνει ο χρόνος και κάνουμε τους απολογισμούς μας. Να σου πω όμως κάτι; Η ζωή δεν είναι αγώνας δρόμου· είναι βόλτα και πότε έχει στάσεις για καφέ, πότε για φωτογραφίες, για τουαλέτα ή λουκουμάδες. Προχώρα με το ρυθμό σου, απόλαυσε όσα έχεις και βάζε μικρούς στόχους κάθε τόσο. Δεν τέλειωσε η παρτίδα ακόμα.

ΑΥΤΆ ΓΙΑ ΣΉΜΕΡΑ, ΑΓΆΠΕΣ ΜΟΥ. ΠΕΡΙΜΈΝΩ ΤΑ ΓΡΆΜΜΑΤΆ ΣΑΣ ΚΙ ΩΣ ΤΟ ΕΠΌΜΕΝΟ ΤΕΎΧΟΣ… ΝΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣΈΧΕΤΕ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΎΣ ΣΑΣ!

Είναι τα Χριστούγεννα σέξυ; Τ Η Σ Έ Λ Ε Ν Α Σ Μ Ε ΓΑ Ρ Ί Τ Η ( Ο Φ Η Λ Ί Α )

Α

ς είμαστε ειλικρινείς, τα Χριστούγεννα είναι αυτή η εποχή του χρόνου που κάποιοι από εμάς παριστάνουμε τα αθώα μικρά ξωτικά στο χριστουγεννιάτικο τραπέζι ενώ μέσα μας είμαστε ένα βήμα πριν στηθούμε μπροστά από το στολισμένο δέντρο και χορέψουμε αισθησιακά το Santa baby. Γιατί κατά ένα μαγικό και ίσως ανεξήγητο λόγο, κάπου ανάμεσα στο δεύτερο μελομακάρονο και το τρίτο ποτήρι Glühwein, ξυπνάει η πιο λαμπερή και η πιο naughty εκδοχή μας. Εντάξει, μπορεί αυτό να μην συμβαίνει σε όλους, αλλά come on, τα δεδομένα δε λένε ψέματα. Και αφού τα δεδομένα μας ενημερώνουν πως την εβδομάδα των Χριστουγέννων αυξάνονται οι πωλήσεις των προφυλακτικών, όπως ακριβώς αυξάνονται και οι πωλήσεις των panettone, κάτι μου λέει ότι η γιορτινή διάθεση περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από αγκαλίτσες δίπλα στο τζάκι. Επιπλέον, τα Χριστούγεννα έχουν μια ιδιαίτερη μαγεία στις κοινωνικές σχέσεις. Το μήνυμα «χρόνια πολλά» στέλνεται πολύ πιο εύκολα και ανοίγει πόρτες που όλο τον υπόλοιπο χρόνο μένουν κλειστές, ένα επιτηδευμένα τυχαίο σχόλιο κάτω από μια φωτογραφία μπορεί να εξελιχθεί σε μια μεγάλη ιστορία, ή έστω σε ένα πολύ ενδιαφέρον βράδυ. Τα deadlines σταματούν, οι φίλοι επιστρέφουν στην πόλη, οι πρώην κάνουν ghost-resurrection και στέλνουν ευχές συνοδεία ύποπτων emoji και γενικότερα η χαλαρότητα της περιόδου των γιορτών μάς δίνει την άδεια να γίνουμε λιγάκι πιο τολμηροί και λιγάκι πιο ανοιχτοί στις μικρές, απλές, χαρές της ζωής. Βέβαια, αν για εσένα όλα αυτά φαίνονται ξένα και θεωρείς τα Χριστούγεννα την πιο ντεκαυλέ εποχή του χρόνου, σου αφήνω παρακάτω μερικά fun και naughty tips για να σε πείσω να αλλάξεις την κοσμοθεωρία σου!

01

Μην υποτιμάς το cozy. Το κρύο είναι φίλος σου. Το «κάνει ψόφο έξω, θες να δούμε Love, actually» έχει 93% επιτυχία στις γιορτές (ενώ τον Μάιο, ας πούμε, είναι τραγικά ύποπτο)

02

Κόκκινη κορδέλα, people! Δεθείτε, λυθείτε, ξαναδεθείτε και bonus tip, σου μένει καβάτζα να τυλίξεις και τα δώρα σου! Fun, naughty και πρακτικό ταυτόχρονα!

03

Μικροσκοπικά εσώρουχα κάτω από ugly chistmas sweaters, κόκκινο κραγιόν, χριστουγεννιάτικα μποξεράκια με την κόκκινη μύτη του Ρούντολφ τυπωμένη ακριβώς πάνω στον gingerbread man σας, βελούδινα παπιγιόν, γραβάτες και αρωματισμοί σε σημείο λιποθυμίας!

04

Ο Άγιος Βασίλης και η κυρία Άγιοβασιλίτσα είναι σέξυ! ΤΟ ΕΙΠΑ ΚΑΙ ΚΑΝΤΕ ΜΟΥ ΜΗΝΥΣΗ ΑΝ ΔΕΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ! Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένας σκούφος του Άγιου Βασίλη και ο σάκος με τα δώρα σου (if you know what I mean).

05

Πήγαινε στο πάρτι! Ναι ξέρω, έχει κρύο, πού να τρέχουμε τέτοια ώρα, αλλά μάντεψε! Οι πιο αξέχαστες στιγμές συμβαίνουν, όταν ξεφεύγεις από το comfort zone σου. Γι’ αυτό ξεκόλλα από τον καναπέ και τους κουραμπιέδες και μην φρικάρεις με την ιδέα πως του χρόνου θα τραγουδάς παραπονεμένος/η, «last Christmas I gave you my heart». Επικεντρώσου στο «Santa baby, so hurry down the chimney tonight»!

Shoemaker Όταν οι ραφές μαρτυρούν το μεράκι ✓ Χειροποίητα παπούτσια από δέρμα ✓ Όμορφες λεπτομέρειες - τίποτα βιομηχανικό ✓ Δετά παπούτσια (derby, oxford), loafers (μοκασίνια), biker boots, μποτάκια, σανδάλια ✓ Μεγάλη ποικιλία σε αξεσουάρ, ζώνες - τσάντες, ✓ Και επιδιορθώσεις σε δερμάτινα είδη

Τι μου λες! Όλα χειροποίητα Αχαΐας 22, Αμπελόκηποι, τ.:216 20 25 886 Ig: g.isolani_leatherwork

Το δώρο που αγάπησα! Τέσσερις άνθρωποι μας μιλούν για το δώρο εκείνο που για κάποιο λόγο θυμούνται ακόμα…

«Ανοίξτε την πόρτα. Αστυνομία»

ρει στη ζωή ρο που έχω πά Το καλύτερο δώ μου. Ήμαιά θλ νέ ό, στα γε μου ήταν το φετιν ρέα∙ οι δύο ο σπίτι με την πα σταν μαζεμένοι στ σαν κάτι μα οί ως ήταν που ετ κολλητοί μου όμ δεις που α «Ν α. ρτ υπάει η πό πολύ σπέσιαλ. Χτ τυνομία», σαρία κι ήρθε η ασ κάναμε πολλή φα τυνομικό, ασ , βλέπω έναν μου λένε. Ανοίγω καλά την ι κα ει ότητα, βλέπ μου ζητάει ταυτ χεται χρόησής μου, μου εύ ημερομηνία γένν ύει και να αρχίζει να χορε νια πολλά και… ός» ήταν ικ ομ υν ανώς ο «αστ γδύνεται. Προφ πίσω από ι σε νώ γα ορ το είχαν στρίπερ. Εκείνοι πο ία, υ μέχρι με τόση μαεστρ την πλάτη μου έα, είχα πιιγμή δεν είχα ιδ στ α αί υτ λε τε ν τη συλλάβει. θει ο τύπος να με στέψει ότι είχε έρ νομίζω ότι ς ζωής μου δεν Στα 25 χρόνια τη ν ξεχνιέΔε . τόσο αξέχαστο μβος. πήρα άλλο δώρο ία θρ ω, λέ υ ρίαμβος σο ται με τίποτα. Θ

ΞΈΝΙΑ, 25

Το μπουφάν φορούσαμε Ήμουν πρώτη γυμνασίου. Ήταν το 1975. Τα κορίτσια εκείνη την εποχή . Εγώ φοχρώματα μουντά σε γόνατο, μόνο παλτό. Βαριά, μονοκόμματα παλτό ως το αλλά δεν , καθόλου χώνευα το δεν που παλτό καφέ ένα ού ρούσα από την έκτη δημοτικ ψηλώσω πώς να περίμενα εγώ Κι με. ψηλώνα δεν αν ή ν χαλούσα δε αν ρούχα ε αλλάζαμ και πώς για να το ξεφορτωθώ. Τότε δεν Είχα δει κάτι παιδιά με μπουφάν – ελαφριά, σε χαρούμενα χρώματα, με ρίγες. ό. Αλλά εξωτερικ το απ’ κάποιος φέρει στα να έπρεπε αγορά· ελληνική υπήρχαν στην πού τέτοια τύχη; στο δωμάΠαραμονές Χριστουγέννων γυρνώ από το σχολείο και βλέπω μια σακούλα . Ήταν Αυστρία την από μένα για φέρει είχαν το Μίμης θείος ο και τιό μου. Η θεία Μάχη κή σημαία. αυστρια την στήθος το από κάτω και τσέπες, τρεις είχε γαλάζιο, ανοιχτό κανέναν. Ήταν τόσο ανέλπιστο, ήταν κάτι που ήθελα πολύ, χωρίς να το έχω πει σε ν. «Δεν ρωτούσα είναι;» πού «Από ημέρας: της θέμα το Την επόμενη στο σχολείο έγινε να λιώσει. Κι μέχρι χρόνια, φόρεσα Το καμάρι. με έτσι σα απαντού σημαία;» τη βλέπετε ούτε που ξαναφόρεσα εκείνο το καφέ παλτό που απεχθανόμουν. ΛΊΖΑ, 64

Η γραβάτα

ηθούσε άλλωστε ν μικρός. Δεν βο ου ήμ αν ότ ολόγιο. ρα δώ ν συχνά χριστιανικό εορτ Δε μου πρόσφερα ουσίαζε από το απ λογώ υ νο πο θα υ πι μο ι ά κα όνομ νει δώρα το αρχαιοπρεπές Έτσι νωρίς να μου κά ε. ε ων αψ ίκ έπ ζιλ όι ρτ ολ χα εν γγ υ διαχείριση, με μο Αλλά και το συ κή μι νο κο οι ύνη στην έχοντας εμπιστοσ ιδικό δώρο. γό μου τον αξιοσημείωτο πα ιο πο κά ι ε μέλλουσα) σύζυ ότ (τ ν τη δε θυμάμα ό απ α άσισε να μου χαι πολύ καλά έν γιορτές και αποφ αν Αντίθετα, θυμάμα ντ ρο, χο Έρ ε. αμ νωριστήκ τάστημα στο κέντ καιρό που πρωτογ σε ένα γνωστό κα ς , όν τη , ιπ ως λο , όμ γε ν, Πή τα αβάτα. ίριαζε. Ό ρίσει μια καλή γρ ό ευε πως θα μου τα απ ς στ πί τη ι ς κα ία ε ειρ εσ απ άρ ς της γω τη διάλεξε μία που ε εξωφρενική λό τρια. την τιμή τη βρήκ ια ς εξήγησε η πωλή τρ τη λή !» πω in η nv ε La υ είπ κο οί υ ασε και το όρ αι αγ ές. «Μα είν ν τιμή, την παρόμοιες αγορ πως άξιζα αυτή τη νε ρι έκ υ μο ία α. μβ μυθί Φαίνεται πως η συ ι τη σχετική στιχο αφέροντάς μου κα υ Lanvin; αν κο ε, οί υ ερ το έφ α ν άτ τη υ αβ μο χάσω μια γρ ξε να ς πώ , τά αυ Ε! μετά από

ΛΈΑΝΔΡΟΣ, 76

Ένας κόσμος από ραδιόφωνο Θυμάμαι ένα δώρο που είχα πάρει όταν ήμουν γύρω στα δεκ ατρία. Ήταν ένα μικρό ραδιοφωνάκι, τίπ οτα φοβερό, ούτε ακριβό ούτε κάτι ιδιαίτ ερο. Για μένα όμως ήταν ο πρώτος «χώρο ς» που ήταν μόνο δικός μου. Μου το είχ ε φέρει ο πατέρας μου ένα απόγευμα που γύρισα από το σχολείο, χωρίς καμία αφορμή. Θυμάμαι να μου λέει απλά: «Σ κέφτηκα ότι θα σου αρέσει» και το άφησ ε στο γραφείο μου. Εκείνο το ραδιοφωνά κι με συνόδευε για χρόνια. Το είχα μαζί μου όταν διάβαζα, όταν ξενυχτούσα, ότ αν έπεφτα για ύπνο. Από εκεί άκουσα πρ ώτη φορά μουσικές που μετά με σημάδεψα ν. Ήταν σαν μια μικρή πόρτα προς ένα ν κόσμο που άρχισα τότε να ανακαλύπτω . Τώρα είμαι τριάντα δύο και παρότι το ρα διόφωνο δεν υπάρχει πια, το θυμάμαι με μια ζεστασιά που κάθε φορά με γυρνάε ι σε πολύ όμορφες αναμνήσεις. ΑΝΤΡΈΑΣ, 32

Ι σ τ ο ρι ε ς Χ ρ ι σ τ ο υγ ε ν ν ω ν Τα Χριστούγεννα μπορούν να συμβούν τα πιο απίθανα πράγματα. Όλα εξηγούνται όμως. Ή και όχι. Η κυρία Στέλλα, ένα Καρέλια λευκή κασετίνα, ο Βασίλης, η κόκα-κόλα, μοναξιές και απωθημένα χρόνων συναντιούνται σε δύο ιστορίες που μυρίζουν Χριστούγεννα στην πόλη.

Παραμονh Πρωτοχρονιας: Η κυρIα ΣτEλλα κυρία Στέλλα χήρεψε πριν από 16 χρόνια. Χωρίς παιδιά, ο άντρας της ήταν όλη της η ζωή και για παιδιά της είχε τα ανίψια της, τα οποία χρόνια τώρα είχαν μεταναστεύσει στη Γερμανία. Οι φίλες της είχαν κι αυτές αρχίσει να αραιώνουν τα τελευταία χρόνια, άλλες προβλήματα υγείας, άλλες πήραν κι αυτές «την πάνω βόλτα», όπως συνήθιζε να λέει ο άντρας της προτού την πάρει κι αυτός. Είχε συνηθίσει στη μοναξιά η κυρία Στέλλα. Το καλό είναι ότι της άρεσε το διάβασμα. Διάβαζε τα πάντα, από διαφημιστικά φυλλάδια μέχρι Ντοστογιέφσκι. «Καλή παρέα οι λέξεις», έλεγε στην κυρία Αφροδίτη που είχε το ψιλικατζίδικο κάτω απ’ το σπίτι της, «αλλά σαν τους ανθρώπους δεν είναι». Η κυρία Αφροδίτη κουνούσε συγκαταβατικά το κεφάλι της, με το τσιγάρο να κρέμεται απ’ τα χείλη της, έτοιμο να της τα κάψει. Μετά χαμήλωνε το βλέμμα της πάνω απ’ τα γυαλιά πρεσβυωπίας και ζητούσε από την κυρία Στέλλα πότε δύο ευρώ, πότε πέντε, πότε κανένα. Η γειτονιά είχε βάλει τα γιορτινά της εδώ και καιρό. «Αφροδίτη μου, σαν πολύ νωρίς δεν ετοιμάζονται πλέον οι άνθρωποι για τα Χριστούγεννα;» «Γιατί μωρέ Στέλλα, θυμάσαι σάμπως εσύ τι συνηθίζαμε εμείς πριν από διακόσια χρόνια;» Και γελούσαν γαργαριστά οι δυο τους. Η κυρία Στέλλα τα τελευταία χρόνια είχε αρχίσει να ξεχνάει λίγο λίγο. Ήταν πολλά τα χρόνια βλέπεις και μεγάλη η μοναξιά. Αυτό όμως που δεν ξεχνούσε ποτέ ήταν το τελετουργικό που είχε κάθε παραμονή Πρωτοχρονιάς. Με το που ξυπνούσε το πρωί και το ημερολόγιό της έδειχνε 31 Δεκεμβρίου, έβγαζε από το τσίγκινο κουτάκι της μία λίστα και ξεκινούσε τις εργασίες. Η μέρα ξεκινούσε με τα απαραίτητα ψώνια από το σούπερ μάρκετ, τα οποία τα τελευταία πολλά χρόνια ήταν πολύ λιγότερα, αφού ήταν μόνο για ένα άτομο. Σειρά είχε ο χασάπης για το κοτόπουλο και το κομμωτήριο για να φρεσκάρουν την κοντή λευκή κουπ της με μπόλικη λακ στο τελείωμα. Πριν ανέβει στο σπίτι, έκανε μια στάση στο ψιλικατζίδικο για να πάρει ένα πακέτο τσιγάρα που μόνο τέτοιες μέρες τα λαχταρούσε. Ενώ ήταν μεγάλη φαν της τηλεόρασης, εκείνη τη μέρα άνοιγε το ραδιόφωνο. Σαν να μην ήθελε να βλέπει ξένες φιγούρες να τριγυρνάνε μες στο σπίτι της χρονιάρες μέρες. Η βασιλόπιτα στο φούρνο και τα κάστανα στην κατσαρόλα να χοροπηδάνε. Το βελούδινο συνολάκι της ήταν ήδη κρεμασμένο στο πόμολο της ντουλάπας και τα καλά της δερμάτινα παπούτσια φρεσκοβερνικωμένα με το μαύρο Camel. Αγαπημένη της διαδικασία ήταν η γέμιση για το κοτόπουλο: πορτοκάλι, κάστανο, κουκουνάρι, συκωτάκια και… «Τι ξεχνάω; Τι ξεχνάω; Έλα βρε, σιγά, σάμπως θα το καταλάβει κανείς;» Έβγαινε η βασιλόπιτα από το φούρνο και έμπαινε η γάστρα με το κοτόπουλο. Το μεγάλο της άγχος ήταν να μην την πάρει ο ύπνος πριν την αλλαγή. «Καλύτερα νωρίτερα οι ευχές, παρά καθόλου», σκεφτόταν.

Και ξεκινούσε νωρίς νωρίς να παίρνει τα τηλέφωνα που ήθελε. Με το τελευταίο τηλεφώνημα, ξεκινούσε να στρώνει το τραπέζι. Τελευταία πινελιά για φέτος, η κόκκινη χαρτοπετσέτα με ζωγραφισμένους τρεις χιονάνθρωπους με σκουφιά να κρατάνε μία κορδέλα που γράφει «MERRY XMAS». Η προτελευταία από το πακέτο των είκοσι τεμαχίων. Από του παραχρόνου, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα έπρεπε να αγοράσει καινούριο. Αφού έφαγε, γέμισε το δεύτερο ποτήρι κρασί και κάθισε στην πολυθρόνα που έβλεπε έξω για να καπνίσει το καθιερωμένο της τσιγάρο. Τα πυροτεχνήματα άρχισαν να σκάνε και να γεμίζουν τον ουρανό θραύσματα χρωμάτων και ήχων περαστικών. Την νανούριζαν και αποκοιμήθηκε στην καρέκλα. Το τσιγάρο έσβησε, μονάχο του κι αυτό, στο βαρύ κρυστάλλινο τασάκι. Λίγες ώρες αργότερα, αφού οι λάμψεις στον ουρανό είχαν τελειώσει και μόνο τα φωτάκια από το στολισμένο κυπαρισσάκι στο μπαλκόνι αστράφτανε πάνω στο τζάμι της μπαλκονόπορτας, ακούγεται κάποιος να μπαίνει στο σπίτι. Βήματα βαριά αλλά πρόσχαρα και μία μυρωδιά καμένου ξύλου αναδύθηκε στο δυαράκι. Ξαφνικά, ακούγεται ένας δυνατός ήχος από ασημικό που πέφτει στο πάτωμα κι η κυρία Στέλλα πετάγεται απ’ την πολυθρόνα σαν ξεχαρβαλωμένος κλόουν απ’ το κουτί. «Άγιε μου Γιώργη, σώσε με. Παντελή! Εσύ;» καταφέρνει να ξεστομίσει παρά την τρομάρα της. «Κοντά έπεσες», απαντάει μία αντρική φωνή. Και από το χολ ξεπροβάλει μία ογκώδης φιγούρα με γενειάδα και σκουφί που σέρνει ένα μεγάλο σακί από λινάτσα. Η κυρία Στέλλα, λίγο από την άνοια, λίγο από την τρομάρα, λίγο από τον ύπνο, το δεύτερο πράγμα που είπε είναι: «Τίνος είσαι συ;» Ο ηλικιωμένος, ροδαλός κύριος ξεσπάει σε γέλια. «Ψήσε γάλα να σ’ τα πω». Η κυρία Στέλλα, άλλο που δεν ήθελε, κάνει να σηκωθεί να πάει προς την κουζίνα. Την σταματάει με το χέρι του. «Έλα τώρα, αηδίες. Όχι άλλο γάλα. Μου ‘χει έρθει αναγούλα. Ένα ποτηράκι κρασί θέλω κι ένα Καρέλια που ‘χω χρόνια να καπνίσω και τα πεθύμησα». Μέχρι το χάραμα τα λέγανε οι δυο τους, ώσπου το μπουκάλι τέλειωσε και η λευκή κασετίνα με τα Καρέλια παρομοίως. Τα χνώτα τους είχαν θολώσει το τζάμι της μπαλκονόπορτας και η ομίχλη είχε αρχίσει να κατεβαίνει πυκνή πάνω από την πόλη. Ο καπνός από τα τσιγάρα που είχε μαζευτεί στο σαλόνι μπαινόβγαινε στα λευκά μαλλιά της κυρίας Στέλλας και στ’ άσπρα γένια του Άι Βασίλη. Σιγά σιγά άρχισε να δημιουργεί γνώριμες φιγούρες της κυρίας Στέλλας από τα παλιά. Ο Παντελής, η αδερφή της η Γιωργίτσα, η φιλενάδα της από τα σχολικά της χρόνια, η μάνα της, ο πατέρας της, τα ξενιτεμένα της ανίψια και τα παιδιά που δεν απόκτησε ποτέ μπερδεύονταν σαν γάτες στα πόδια της. Φίλοι κι οικογένεια μαζεύτηκαν για να χαρούν την πρώτη μέρα του χρόνου που ξημέρωνε. Ο Άι Βασίλης την άφησε να χορεύει βαλς μέσα στο σαλόνι. Πήρε το ασανσέρ για την ταράτσα και χάθηκε.

Γρ α φ ε ι η Η λ ε κ τ ρ α Τ ζ ω ρ τσ ο υ

Παραμονη Πρωτοχρονιας: Ο Βασιλης Ο Βασίλης μεγάλωσε όπως τα περισσότερα παιδιά της Αθήνας, με τη διαφορά ότι, όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα, δε χαιρόταν όσο οι υπόλοιποι συμμαθητές του. Οι γονείς του είχαν αποφασίσει ότι δε θέλουν το παιδί τους να μεγαλώσει με ψέματα και μύθους κι έτσι ο –συνονόματος κατά τ’ άλλα– Άι-Βασίλης, δεν επισκέφθηκε ποτέ το σπίτι τους. Ο άλλος κανόνας που είχαν σε αυτό το σπίτι ήταν ότι δεν πίνουν ποτέ κόκα κόλα. Χαραγμένο στη μνήμη του μικρού Βασίλη είχε μείνει, με κατακόκκινο μελάνι σαν το μπουκάλι του μαγικού σκουροκαφέ υγρού, εκείνο το χριστουγεννιάτικο πάρτι της συμμαθήτριάς του που και κόκα κόλα είχε στον μπουφέ και ο Άι Βασίλης ήρθε μοιράζοντας μικρά ξύλινα δωράκια στα παιδιά. Κάπως έτσι, στο μυαλό του είχε συνδυαστεί ο Άι Βασίλης με την κόκα κόλα. Αλλά τι να το κάνεις, αφού στο σπίτι του κόκα κόλα δεν έμπαινε. Όχι κόκα κόλα ίσον όχι Άι Βασίλης, και όχι Άι Βασίλης ίσον όχι δώρα. Ο μικρός Βασίλης έφτασε στην εφηβεία και άρχισε να διεκδικεί μ’ έναν παράδοξο τρόπο τα δώρα που στερήθηκε τόσα χρόνια. Η σωματική του διάπλαση τον βοηθούσε σ’ αυτό. Μαζί με το φίλο του τον Μιχάλη άρχισαν τις μικροκλοπές από τα μαγαζάκια της γειτονιάς, πρώτα το περίπτερο, μετά το ψιλικατζίδικο, το βιβλιοχαρτοπωλείο και πάει λέγοντας. Άρχισε να νιώθει αδρεναλίνη που κατέληγε σε μία παράξενη και πρωτόγνωρη αίσθηση πληρότητας. Έτσι τα χρόνια περνούσαν και ο ενήλικας πια Βασίλης άρχισε να αναβαθμίζει τις δεξιότητές του στο παράτολμο αλλά επικερδές επάγγελμά του. Από τις ελαφριές πόρτες των συνοικιακών μαγαζιών, άνοιγε πλέον τις βαριές πόρτες των σπιτιών που πληρώνανε αδρά για την ασφάλειά τους. Η γειτονιά όλο και κάτι είχε αρχίσει να καταλαβαίνει και να μουρμουράει, αλλά κανείς δεν μπορούσε να το πιστέψει. Κι αυτός ήταν βέβαια πολύ καθωσπρέπει και προσεκτικός. Ήταν δηλαδή απ’ αυτές τις περιπτώσεις που, αν φτάνανε τα κανάλια κάτω από το σπίτι του, οι γείτονες θα λέγανε «δεν μπορούμε να το πιστέψουμε πώς έφτασε μέχρι εκεί, ήταν ένα καλό και ήσυχο παιδί, δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα». Και θα είχαν δίκιο, αφού, παρά τις συναναστροφές και τις ενασχολήσεις του, παρέμενε ένα καλόψυχο και πληγωμένο παιδί. Εξαιτίας αυτής της

καλοψυχίας, στην πιάτσα τού είχαν δώσει το παρατσούκλι «ο άγιος» – γιατί αυτοί οι κύκλοι πάντα εκτιμάνε τα καλά παιδιά, όσο κι αν οι περισσότεροι δεν είναι. Η περίοδος των Χριστουγέννων ήταν για τον Βασίλη η καλύτερη για να μπουκάρει στα σπίτια. Οι περισσότεροι λείπανε για διακοπές και η δουλειά γινόταν πολύ πιο εύκολα και ακίνδυνα τόσο γι’ αυτόν όσο και για τους ιδιοκτήτες. Τα χρόνια της κρίσης άλλαξαν αρκετά αυτό το αβαντάζ, παρ’ όλα αυτά, δουλειά υπήρχε. Εκείνα τα Χριστούγεννα, παρακολουθούσε για μέρες το σπίτι μιας γιαγιάς καπνίζοντας τα Καρέλια του το ένα μετά το άλλο. Είχε πληροφορίες ότι θα φύγει για μέρες και του φάνηκε καλή περίπτωση. Όντως, είχε μεσημεριάσει κι ένα γκρι Όπελ πάρκαρε κάτω από το σπίτι της γιαγιάς, ένα ζευγάρι βγήκε από το Όπελ και λίγο μετά κατέβηκε με τη γιαγιά παραμάσχαλα και τρεις βαλίτσες. «Θα του δώσει να καταλάβει η γιαγιά με τις διακοπούλες φέτος», σκέφτηκε από μέσα του. Δεν έχασε χρόνο. Το βράδυ είχε μπει στο διαμέρισμα. Η μπάζα ήτανε καλή για τα δεδομένα της εποχής. Λίγες μέρες αργότερα έμαθε ότι τη γιαγιά την πήγανε σ’ ένα γηροκομείο γιατί δεν μπορούσε άλλο να ζει μόνη της. Φήμες λέγανε ότι τα λεφτά αυτά που βρήκε στο σπίτι της ήταν για να πληρώσει το γηροκομείο τους πρώτους μήνες. Κρύος ιδρώτας τον έλουσε. Δεν είχε τύχει να ξαναμάθει κάτι για τα σπίτια που ξάφριζε. Ένιωσε ενοχές κι ένα πλάκωμα στο στήθος. Ο καλός του χαρακτήρας αναδυόταν ξαφνικά μέχρι το διάφραγμά του κι έπειτα έφτανε μέχρι το μυαλό του, ταρακουνώντας το. Έκανε εμετό. Τις επόμενες μέρες έμεινε καρφωμένος στο σπίτι του με κλειστά κινητά και κατεβασμένα

παντζούρια. Έπειτα από τέσσερα μερόνυχτα περισυλλογής και τσαλακωμένων πακέτων τσιγάρων, το σχέδιο ήταν έτοιμο για εκτέλεση. Αλλαγή καριέρας, λοιπόν, λίγο πριν τα σαράντα. Το όνομα το είχε ήδη, τη χάρη θα την έβρισκε σιγά σιγά. Οι γνώσεις του από τη μεγάλη σχολή της διαρρηκτικής θα τον βοηθούσαν να γίνουν όλα πραγματικότητα. Το μόνο που του έλειπε ήταν η κόκκινη στολή, ένα σακί από λινάτσα κι ένα καλό ξυλώδες άρωμα για να παρφουμάρεται. Ελλείψει ταράνδων, έκοψε το κάπνισμα για να μπορεί να κάνει παρκούρ από ταράτσα σε ταράτσα. Εκείνη την παραμονή, σειρά είχε η κυρία Στέλλα της διπλανής πολυκατοικίας. Ξεκλείδωσε με περισσή ευκολία την εξώπορτα. Παραπάτησε και περδικλώθηκε στο τραπεζάκι του χολ. Το ασημικό έσκασε στο μωσαϊκό. Η κυρία Στέλλα πετάχτηκε από την πολυθρόνα σαν ξεχαρβαλωμένος κλόουν απ’ το κουτί.

ΜΠΙΟΥΤΙ ΚΑΜΣ ΦΡΟΜ ΓΟΥΙΔΙΝ

www.jsaccounting.gr

Ο πρίγκιψ δε θα κάνει την εμφάνισή του. ΒΡΕΊΤΕ ΤΟ ΓΟΒΆΚΙ ΣΑΣ ΜΌΝΕΣ ΣΑΣ. Αφήνουμε τα παραμύθια πίσω και παίρνουμε τα γκέμια των πριγκιπικών αλόγων από τα παραμύθια με τα οποία μας μεγάλωσαν στα χέρια μας. Σας έχω νέα: Ο πρίγκιπας μπορεί να μην έρθει – η ευτυχία μας είναι δική μας δουλειά. Της Ηλέκτρας Τζώρτσου

Ολοκληρωμένες οικονομικές υπηρεσίες για επιχειρήσεις και ιδιώτες (α κ όμ α κ α ι γι

153+

ΚΕΡΔΟΦΌΡΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΉΣΕΙΣ

15360+

ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΕΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ

α το ν Ά γι ο Β

α σί λη !)

408+

ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΙ ΠΕΛΑΤΕΣ

Ευχές για χαρούμενες γιορτές και ευτυχισμένο το 2026! Ι. Δροσοπούλου 73, Κυψέλη Επτανήσου 53 &Φωκίωνος Νέγρη, Κυψέλη 210 86 12 274 // 210 86 12 104 211 11 00 501 // 211 11 00 502 info@jsaccounting.gr

Α

ς το παραδεχτούμε: μεγαλώσαμε με παραμύθια που μας έμαθαν να περιμένουμε. Να περιμένουμε τον πρίγκιπα, το άλογο, το φιλί που θα μας «σώσει». Μόνο που, στην πραγματική ζωή, τα γοβάκια τα βρίσκουμε μόνες μας· και μεταξύ μας, συνήθως είναι πιο άνετα. Άσε που αν το βρεις μόνη σου, το παιδέψεις, απορρίψεις, εγκρίνεις, δεις ποιος πάτος σού ταιριάζει καλύτερα, πιο χρώμα σού πάει, στην τελική, αν θες γοβάκι βρε αδερφέ ή αρβυλάκι, παντόφλα ή αθλητικό, θα ξέρεις καλύτερα και τι είναι αυτό που ζητάς. Η σημερινή γυναίκα μπορεί να προσπαθεί, να αποτυγχάνει και να ξανασηκώνεται, χωρίς να περιμένει άδεια από κανέναν.

Φ

υσικά και θέλουμε σχέσεις, συντροφικότητα, αγάπη. Αλλά θέλουμε να μοιραζόμαστε, όχι να εξαρτόμαστε. Ο πρίγκιπας μπορεί να έρθει, μπορεί και όχι, το θέμα είναι να μην παγώσουμε περιμένοντάς τον. Η ζωή δεν είναι κάστρο, είναι δρόμος. Και στο δρόμο αυτό φοράμε τα δικά μας παπούτσια, παίρνουμε τις δικές μας αποφάσεις και χαράζουμε τη δική μας πορεία. Γιατί η αληθινή μαγεία αρχίζει όταν συνειδητοποιούμε πως δε χρειαζόμαστε σωτήρες για να είμαστε ευτυχισμένες. Και αυτό ισχύει όχι μόνο αν είσαι γυναίκα…

Αποταμιεύστε υγεία και ομορφιά για τα χρόνια που έρχονται

από τον Αντώνη Δρακόπουλο

Ο

ι κρέμες, τα scin care, τα serum, οι αντιγηραντικές και όλα αυτά τα χίλια δυο που κυκλοφορούν μπορούν σίγουρα κάτι να κάνουν. Αλλά περισσότερο μου μυρίζει μάρκετινγκ η φάση. Σαν τους φυσικούς τρόπους ξεκούρασης και ομορφιάς δεν υπάρχουν! Καλή διατροφή, σωστός ύπνος, είναι τα βασικά. Αλκοόλ με μέτρο. Πολύ νερό γιατί σαν την ενυδάτωση εκ των έσω, δεν έχει. Αφαίρεση του μακιγιάζ, πλύσιμο προσώπου πριν τον ύπνο για να φύγει το καυσαέριο της Αθήνας «που ’ρθε και κατακάθισε πάνω μας σαν σεντόνι». Φρούτα και λαχανικά, εκ των ων ουκ άνευ. Α! και ο ήλιος με μέτρο. Και για το τέλος, κάτι δύσκολο αλλά πραγματικά σωτήριο: λιγότερο άγχος. Η ψυχική ηρεμία φαίνεται στο πρόσωπο όσο καμία κρέμα.

1 Αγγούρι, όχι μόνο στη χωριάτικη

Δύο φέτες αγγούρι κάτω από τα μάτια και αντίο πρήξιμο! Δροσίζει, ξεκουράζει και ξυπνάει το βλέμμα πιο γρήγορα κι από τον πρωινό καφέ.

2 Μελάκι, όχι μόνο στο τσάι Μια κουταλιά μέλι κάνει θαύματα. Λόγω της ικανότητάς του να ανοίγει τους πόρους και να ενυδατώνει την επιδερμίδα, το μέλι είναι ιδανικό για μάσκα προσώπου. Απλώστε το σαν μάσκα για δέκα λεπτά, καθαρίζει, ενυδατώνει και αφήνει την επιδερμίδα μαλακή.

3 Ελαιόλαδο, όχι μόνο για τη σαλάτα

Μερικές σταγόνες ελαιόλαδο στα χέρια, στο πρόσωπο ή στα μαλλιά πριν κοιμηθείτε χαρίζουν βαθιά ενυδάτωση. Το πιο φυσικό και μάλιστα ελληνικό serum το έχετε ήδη στην κουζίνα σας.

Ψυχολόγο Τακτικό μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και ιδρυτή των γραφείων Drakopoulos Dating

Η ΑΞΊΑ ΤΗΣ ΑΥΘΕΝΤΙΚΌΤΗΤΑΣ ΣΤΙΣ ΓΝΩΡΙΜΊΕΣ

Έ

να γραφείο γνωριμιών μπορεί εύκολα να ισχυριστεί ότι προσελκύει άτομα υψηλού κοινωνικού και επαγγελματικού επιπέδου, όμως ο κόσμος δικαίως αναρωτιέται πώς μπορεί να ξεχωρίσει τους πραγματικούς ισχυρισμούς από τις απλές υποσχέσεις. Το κλειδί βρίσκεται στην απόδειξη και όχι στα λόγια. Στη σύγχρονη εποχή όλοι μπορούν να δηλώσουν ότι έχουν πρόσβαση σε «υψηλούς κύκλους», όμως η πραγματικότητα δεν επιβεβαιώνει πάντα αυτές τις δηλώσεις. Η δική μας διαφοροποίηση βασίζεται στη δημόσια, αποδεδειγμένη πορεία μας. Η πολυετής παρουσία μου, καθώς και η τηλεοπτική έκθεση των επαφών μου με προσωπικότητες από το χώρο της τέχνης, της πολιτικής, της επιστήμης και των αποδήμων, δεν αποτελεί απλώς ένα βιογραφικό στοιχείο αλλά μια ζωντανή απόδειξη αξιοπιστίας. Μέσα από αυτή την πορεία κατανοούμε βαθιά τις ανάγκες και την ψυχοσύνθεση ανθρώπων που ανήκουν σε αυτούς τους κύκλους και μπορούμε να προσελκύουμε άτομα που αναζητούν συνδέσεις με πραγματικό πνευματικό και κοινωνικό βάθος. Όποιος επιδιώκει γνωριμία με ανθρώπους υψηλού κύρους, καλό είναι να ρωτά: «Ποια είναι η δημόσια απόδειξη ότι όντως έχετε πρόσβαση σε αυτούς τους κύκλους;» Η απάντηση πρέπει να είναι χειροπιαστή και όχι μια απλή λίστα μελών. Το ίδιο ισχύει και για το ζήτημα της ασφάλειας. Πολλά γραφεία μιλούν για «ασφάλεια των με-

λών», όμως για έναν ψυχολόγο η ασφάλεια δεν εξαντλείται στον έλεγχο ταυτότητας. Η ουσιαστική ασφάλεια βασίζεται σε τρεις άξονες: ψυχολογική, ποιοτική και δεοντολογική. Η ψυχολογική ασφάλεια προκύπτει από την ουσιαστική αξιολόγηση των προθέσεων των μελών και τη διάκριση μεταξύ όσων είναι έτοιμοι για μια σοβαρή σύνδεση και όσων απλώς χάνουν χρόνο. Η ποιοτική ασφάλεια διασφαλίζει ότι τα άτομα που συνδέονται μεταξύ τους πληρούν ένα ελάχιστο επίπεδο αξιών, κύρους και επαγγελματικής σοβαρότητας. Η δεοντολογική ασφάλεια προέρχεται από την εφαρμογή των αρχών της επιστήμης της ψυχολογίας, που αποτελούν και το ισχυρότερο εχέγγυο εμπιστοσύνης. Η ασφάλεια, επομένως, δεν είναι λογισμικό ή μηχανισμός· είναι η επαγγελματική μας υπόσταση και η δημόσια αξιοπιστία που έχουμε χτίσει μέσα στα χρόνια. Γι’ αυτό και καλώ τον κόσμο να κάνει μια απλή, ουσιαστική σύγκριση: να επιλέγει γραφεία που δείχνουν ξεκάθαρα την πορεία τους και όχι μόνο τις προθέσεις τους. Εμείς έχουμε αποδείξει ποιοι είμαστε, ποιους κύκλους προσελκύουμε και με ποια επαγγελματική σοβαρότητα λειτουργούμε. Στην αναζήτηση συντρόφου, το κύρος του γραφείου που επιλέγετε είναι η πρώτη και σημαντικότερη ασπίδα σας.

Σ Π Ί Τ Ι

ΤΑ

Χριστούγεννα ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΌ ΜΙΑ ΓΛΑΣΤΡΑ

κόκκινο Αλεξανδρινό

ΚΕΝΤΡΟ ΚΗΠΟΥ

ΒΑΓΓΕΛΑΤΟΥ ΑΝΘΗ ◆ ΦΥΤΑ ◆ ΕΙΔΗ ΚΗΠΟΥ

Καλές γιορτές! Κυψέλης 18, Αθήνα Τ.: 210 82 23 359 Ig: kentro_kipou_vangelatou

Τι δεν έλειπε ποτέ από ένα σαλόνι των ’60s ΤΟ ΣΚΡΊΝΙΟ: Ο θρόνος. Εκεί που μπαίναν τα ακριβά ποτήρια, τα ασημικά (αν υπήρχαν) και γενικά τα αντικείμενα μεγαλύτερης αξίας. Μια που τοποθετούνταν, μια που δεν ξανάβγαιναν ποτέ.

ΤΑ ΕΡΓΌΧΕΙΡΑ ΣΤΟΥΣ ΤΟΊΧΟΥΣ: Τοπία-όνειρα, παραλίες, ελαφάκια να πίνουν νερό από μια πηγούλα, όλα κεντημένα με υπομονή, συνήθως από την κυρία του σπιτιού. Αχ, τι χρυσοχέρες γυναίκες εκείνες των ’60s.

Ας θυμηθούμε τα κομμάτια του παζλ ενός σαλονιού των ’60s, το καθένα με το ρόλο του και τη δική του μυθολογία. Οι περισσότεροι τα γνωρίζουμε πολύ καλά. Τώρα, οι νεότεροι, ας διαβάσουν κι ας μάθουν.

ΟΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΈΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΕΣ: Παππούδες, γιαγιάδες, φρουροί της οικογενειακής ζωής κι ευημερίας, κολλημένοι στο χρόνο, υπενθύμιση ότι όλοι κάποτε φορούσαν άψογα κοστούμια.

ΤΟ ΈΠΙΠΛΟ-ΡΑΔΙΌΦΩΝΟ: Από κάτω το ραδιόφωνο, από πάνω τοποθετημένη η τηλεόραση. «Ιερό» έπιπλο, γιατί ήταν ο πομπός των ειδήσεων κι όλων των σημαντικών.

ΤΟ ΒΕΛΟΥΤΈ ΣΕΤ ΚΑΝΑΠΈ-ΠΟΛΥΘΡΌΝΑΣ: Ιδανικά θα έπρεπε να είναι σε μοντέρνα χρώματα και να συνοδεύονται από ασορτί κουρτίνες.

Η ΚΟΥΤΣΟΜΠΌΛΑ ΜΕ ΤΟ ΤΗΛΈΦΩΝΟ: Η καρέκλα δίπλα απ’ το σταθερό τηλέφωνο λεγόταν «κουτσομπόλα», προφανώς ειρωνικά βαφτισμένη, γιατί όλοι ξέρουμε πως ήταν υπεύθυνη να κρατάει καλά κρυμμένα όλα τα μυστικά που άκουγε.

Η ΦΟΝΤΑΝΙΈΡΑ: Τι μαγεία ήταν κι αυτή! Αναπόσπαστο κομμάτι κάθε σαλονιού, με προπολεμικά γλυκά που δεν χάλαγαν ποτέ αλλά και που ποτέ κανείς δεν έτρωγε. Δεν έβλεπες κανέναν ούτε να την αδειάζει ούτε να την ξαναγεμίζει, κι όμως ήταν πάντα γεμάτη.

ΤΑ ΤΕΡΆΣΤΙΑ ΒΆΖΑ: Συνήθως άδεια, μεγάλα, άκομψα, αλλά πανταχού παρόντα.

Το Σαβουάρ Βιβρ των γιορτών Οι γιορτές έχουν αδιαμφισβήτητη μαγεία: φωτάκια, τραπέζια που γεμίζουν, παρέες που τα τρωγοπίνουν, οικογένειες που ξαναβρίσκονται μετά από καιρό, άνθρωποι που τρέχουν από κάλεσμα σε κάλεσμα. Μαζί με όλη αυτήν τη χαρά, όμως, μπορεί να προκύψει κι ένας ελαφρύς πανζουρλισμός και να μας κάνει –σχεδόν– να ξεχάσουμε τους τρόπους μας. Χρειάζεται λίγη ευγένεια, λίγη ψυχραιμία και να έχουμε στο μυαλό μας μερικούς χρυσούς κανόνες για να μη στεφθούμε τα «γαϊδούρια» των εορτών.

1. ΣΤΑ ΕΣΤΙΑΤΌΡΙΑ Ο σερβιτόρος δεν είναι ο προσωπικός μας μπάτλερ· έχει ήδη δεκαπέντε τραπέζια που τον φωνάζουν. Αν ένα πιάτο αργεί, ας δείξουμε λίγη κατανόηση, είναι γιορτές, γίνεται χαμός, το βλέπουμε. Άλλωστε, πάμε για να περάσουμε καλά, δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε.

2. Ο ΣΩΣΤΌΣ ΚΑΛΕΣΜΈΝΟΣ Όταν κάποιος μας ανοίγει την πόρτα του σπιτιού του, μας κερνάει και μας περιποιείται, καλό θα ήταν να έχουμε την ευγένεια να ακολουθήσουμε το ρυθμό του οικοδεσπότη. Δεν αλλάζουμε τη μουσική με το «έτσι θέλω», δεν καπνί-

ζουμε χωρίς να ρωτήσουμε, δεν τρώμε όλα τα μελομακάρονα. Η φιλοξενία είναι δώρο!

3. ΟΙ ΤΙΜΈΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΠΡΟΣ ΣΥΖΉΤΗΣΗ Αν το δώρο είναι μικρό, το χαιρόμαστε. Αν είναι μεγάλο, πάλι το χαιρόμαστε. Αν κάποιος αποφάσισε να χαρίσει ένα ακριβό ρολόι στην κοπέλα του δε σχολιάζουμε «καλέ μια περιουσία χάλασε για να στο πάρει!» Δε ρωτάμε φυσικά πόσο κόστισε κάτι, οτιδήποτε.

4. ΔΕΝ ΠΙΈΖΟΥΜΕ ΚΑΝΈΝΑΝ ΝΑ ΠΙΕΙ Ή ΝΑ ΦΆΕΙ ΚΙ ΆΛΛΟ Όλοι έχουμε το στομάχι μας, το κέφι μας, τα όριά μας. Η κλασική ελληνική προτροπή «έλα μωρέ, πάρε κι αυτό» ή «πιες λίγο ακόμα» δεν είναι καθόλου ευγενική. Σεβόμαστε το «όχι» του άλλου. Αυτονόητο; Ας ελπίσουμε.

5. ΔΕΝ ΓΙΝΌΜΑΣΤΕ ΜΠΟΥΧΌΣ ΑΠΌ ΤΟ ΠΆΡΤΙ Το λεγόμενο Irish exit μπορεί να είναι οκ σε μια μάζωξη σε ένα μπαρ (που και πάλι, δεν είναι κι εντελώς οκ), αλλά σε σπίτια και γιορτινά καλέσματα είναι κακό, ψυχρό κι αγενέστατο. Ρίχνουμε ένα χαμόγελο, ένα νεύμα, λέμε ένα «ευχαριστώ»… και φεύγουμε σαν άνθρωποι!

Δικα ίω μ α σ τη ν τ εμπελι ά!

ΜΉΠΩΣ ΠΕΘΎΜΗΣΕΣ ΛΊΓΟ COCOONING; Cocooning: η τάση να μένεις στο σπίτι και να χουχουλιάζεις, για λόγους ηρεμίας, άνεσης και αυτοφροντίδας· από το cocoon, το κουκούλι της κάμπιας — γιατί το θαύμα καμιά φορά συμβαίνει και πίσω από κλειστές κουρτίνες. Αυτό που κάποτε θεωρούνταν ένα «υπερβολικό καπρίτσιο των ’90s», σήμερα δείχνει να είναι ο κανόνας παρά η εξαίρεση. Ειδικά τα Χριστούγεννα, όταν ο έξω κόσμος γεμίζει glitter, φωνές, λαμπάκια και λαμπιόνια, προσφορές «-50% ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΗΜΕΡΑ!» και ανθρώπους που ψάχνουν απεγνωσμένα το τέλειο δώρο για κάποιον που ούτε καν συμπαθούν ιδιαίτερα, το σπίτι μας κι η κουβέρτα μας, μας κρατούν ζεστούς και ψυχικά υγιείς. Μέσα στο κουκούλι ο χρόνος είναι πιο μαλακός, μοιάζει λιγάκι με φλις κουβέρτα. Το τσάι αχνίζει, τα φωτάκια ανάβουν και σβήνουν αργά κι εμείς είμαστε ευτυχισμένοι που αφήσαμε τους άλλους έξω να τρέχουν και να κολλάνε στην κίνηση και στις ουρές των ταμείων. Στα Χριστούγεννα του cocooning, δεν είσαι ούτε η οικοδέσποινα της χρονιάς, ούτε τρέχεις να βγάλεις κι άλλο ταψί μελομακάρονα, ούτε κρυώνεις στους δρόμους. Έχεις πάρει την πολύ σοφή απόφαση να συγχωρήσεις και να ξεχάσεις για λίγο τους πάντες και να διατηρήσεις πάση θυσία το ζεν σου. Χριστουγεννιάτικο cocooning, λοιπόν! Ο Δεκέμβρης δε χρειάζεται να μοιάζει με σπριντ. Κλείνεις το τηλέφωνο, κλείνεις και κάτι λογαριασμούς με τον εαυτό σου, φέρνεις σνακς και ζεστή σοκολάτα, ανάβεις αρωματικά κεράκια, ίσως βάλεις και μια ταινία και… έγινες! Κι οι άλλοι; Ας τα βρουν τα υπόλοιπα μόνοι τους.

Ποιότητα Γνώση Μεράκι Ελάτε να σχεδιάσουμε μαζί την κουζίνα σας, την ντουλάπα σας, ή οποιοδήποτε άλλο έπιπλο του χώρου σας, προσαρμόζοντας τα υλικά στα μέτρα σας.

Πρωτοπαπαδάκη 72, Γαλάτσι Τ: 210 29 10 212 info@ftiaxtoms.gr

ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ Μ’ ΕΝΑ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟ ΕΓΚΕΦΑΛΟ Ξεφυλλίζοντας διάφορα περιοδικά από τη δεκαετία του ’60 για να μπούμε στο θέμα και την αισθητική, πέσαμε πάνω σ’ αυτό το αριστούργημα. Είχε συμπεριληφθεί στο τεύχος 532, του εβδομαδιαίου περιοδικού Εικόνες, που κυκλοφόρησε στις 31/12/1965. Σας το προσφέρουμε αυτούσιο! Απολαύστε το!

17 Αυγούστου Αγαπητή Κυρία, Εκ των παρ’ ημίν τηρουμένων βιβλίων εμφαίνεται υπόλοιπον εκ δολλαρίων 2.98, εκκρεμούν εις χρέωσίν σας. Εις περίπτωσιν καθ’ ην αποστείλητε εν τώ μεταξύ το ανωτέρω ποσόν, αγνοήσατε, παρακαλούμεν, την υπόμνησιν αυτήν. Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΡΗΤΟΣ ΚΑΡΤΕΛΛΑ, ΔΙΑΤΗΡΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΑΚEΡΑΙΑΝ

19 Αυγούστου Κύριοι Δεν έχω κανένα υπόλοιπον εκκρεμούν. Δι’ εσωκλείστου εις την επιταγήν μου σημειώματος σας πληροφορούσα ότι εχρεώθην δύο φοράς διά το ίδιον ποσόν. Την πρώτην υπό το πλήρες όνοματεπώνυμόν μου και την δευτέραν υπό τα αρχικά του ονόματος του συζύγου μου και του επωνύμου μου. Παρακαλώ, ελέγξατε τα βιβλία σας.

17 Σεπτεμβρίου Αγαπητή Κυρία Εκ των παρ’ ημίν τηρουμένων βιβλίων έμφαίνεται υπόλοιπον εκ δολλ. 2,98, εκκρεμούν εξ αμελείας σας εις χρέωσίν σας. Παρακαλούμεν αποστείλατε δολλάρια 3,40. Εις το ποσόν αυτό περιλαμβάνονται έξοδα διακανονισμού. Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΡΗΤΟΣ ΚΑΡΤΕΛΛΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΑΚΕΡΑΙΑΝ

19 Σεπτεμβρίου Αγαπητέ ηλεκτρονικέ εγκέφαλε Δεν προσέχεις. Δεν είμαι αμελής. Δεν χρωστώ αυτά τα λεφτά. Με χρεώσατε δυό φορές για την ίδια άγορά. Παρακαλώ, ελέγξετε με προσοχή τα βιβλία σας.

Στα 60s επιστημονική φαντασία, σήμερα πραγματικότητα...

19 Νοεμβρίου Αγαπητέ έμψυχε χειριστή του ηλεκτρονικού εγκεφάλου Αγαπητέ οποιεδήποτε έμψυχε ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΗΚΩΣΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΑΠ’ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟ ΜΗΧΑΝΗΜΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΗΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ EΠΙΣΤΟΛΗ; ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΡΩΣΤΩ ΑΥΤΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. ΔΕΝ ΣΑΣ ΧΡΩΣΤΩ, ΤΙΠΟΤΑ. ΔΕΚΑΡΑ.

17 Δεκεμβρίου Αγαπητή Κυρία Έχετε αμφιβολίας ως προς την ορθότητα του λογαριασμού σας; Εις τα βιβλία μας δεν υφίσταται καταχωρημένη οιαδήποτε καταβολή έναντι του λογαριασμού από του παρελθόντος Αυγούστου. Παρακαλούμε, καλέσατε Δ.7-9601 και ζητήσατε την μίς Τζίλμπερτ, εις πρώτην ευκαιρίαν. Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΡΗΤΟΣ ΚΑΡΤΕΛΛΑ. ΔΙΑΤΗΡΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΑΚΕΡΑΙΑΝ.

18 Δεκεμβρίου

17 Οκτωβρίου Αγαπητή Κυρία Εκ των παρ’ ημίν τηρουμένων βιβλίων έμφανίζεσθε ως αμελούσα επί τρίμηνον την τακτοποίησιν του λογαριασμού σας. Παρακαλούμε, άποστείλατε νέαν οφειλήν σας έκ δολλ. 13,45 σύν 4,10. Εις το ανωτέρω ποσόν περιλαμβάνονται και τα έξοδα διακανονισμού. Εφιστώμεν την άμεσον προσοχήν σας επί του θέματος. Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΡΗΤΟΣ ΚΑΡΤΕΛΛΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΑΚΕΡΑΙAN

19 Οκτωβρίου Αγαπητέ ηλεκτρονικέ εγκέφαλε Την προσοχή μου. Την δική μου άμεση προσοχή. Αλλά, ακούστε, έχετε λάθος. Δεν σας χρωστώ 4,10. Το καταλαβαίνετε η όχι; Δεν έχω, επίσης, καμμιά νέα όφειλή από 13,46. Χρεώσατε εμένα, αντί για την μητέρα μου. Παρακαλώ να διορθώσετε τον λογαριασμό αυτόν αμέσως.

17 Νοεμβρίου Αγαπητή Κυρία Εκ των παρ’ ημίν τηρουμένων βιβλίων έμφανίζεσθε ως αμελούσα εις την τακτοποίησιν του χρέους σας επί συνόλου δολλ. 17,56 συν 1.87 έξοδα διακανονισμού. Παρακαλούμεν όπως εξοφλήσετε το ανωτέρω ποσόν εντός δέκα ημερών από λήψεως της παρούσης, άλλως ο λογαριασμός σας θα παραδοθή εις Τμήμα Λογιστικού προς άμεσον είσπραξιν. Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΡΗΤΟΣ ΚΑΡΤΕΛΛΑ ΔΙΑΤΗΡΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΑΚΕΡΑΙAN

«... Εκ της Περσίας έρχονται τρείς Μάγοι με τα δώρα...» Καλησπέρα σας. Τα καταστήματα Κάρβερ ελπίζουν ότι απολαύσατε το μαγνητοφωνημένο μας πρόγραμμα με χριστουγεννιάτικα Κάλαντα. Μπορώ να σας εξυπηρετήσω; – Εμπρός. Μάλιστα... Ο λογαριασμός μου είναι... Πρέπει να περιμένω το σήμα, πρίν μιλήσω; – Σχετικά με τον λογαριασμό σας; – Μάλιστα. Υπάρχει, ξέρετε, κάποιο λάθος...

– Μια στιγμή, παρακαλώ. Θα σας συνδέσω με το Λογιστήριον. «Καλησπέρα σας και Καλά Χριστούγεννα. Αυτό είναι το μαγνητοφωνημένο μήνυμα. Όλες οι γραμμές μας λειτουργούν τώρα κανονικώς. Αν έχετε ένα λεπτό υπομονή, ένας από τους λογιστάς μας θα επικοινωνήση μαζί σας, αμέσως μόλις έλευθερωθή η γραμμή. Εν τώ μεταξύ, τα καταστήματα Κάρβερ ελπίζουν ότι θα απολαύσετε το πρόγραμμά μας με χριστουγεννιάτικα Κάλαντα... Εκ της Περσίας έρχονται τρείς Μάγοι με τα δώρα...».

προς είσπραξιν. Παρακαλούμε, προβήτε εις την άμεσον εξόφλησιν του χρέους σας. Επιθυμία μας είναι να σας παράσχωμεν πάσαν δυνατήν βοήθειαν, αλλά φοβούμεθα ότι υπερέβητε πάν χρονικόν όριον. ‘Αναμένομεν την επιταγήν σας. Μετά τιμής Χένρυ Τζ. Χούπερ, Λογιστής 19 Ιανουαρίου Αγαπητέ κύριε Χούπερ Κούκλε μου, εσύ! Επιτέλους ένας άνθρωπος! Σε παραπέμπω στις επιστολές που έστειλα στο τμήμα σας την 19ην Σεπτεμβρίου, Οκτωβρίου, Νοεμβρίου και Δεκεμβρίου, από τις όποίες θα πεισθήτε ότι δεν σας οφείλω τίποτε απολύτως.

17 Φεβρουαρίου Αγαπητή Κυρία Ως προκύπτει εκ των παρ’ ημίν εις μικροφίλς τηρουμένων αρχείων, η χρέωσίς σας εγέννετο εκ λάθους. Ο λογαριασμός σας είναι εν απολύτω τάξει. Δεν μας οφείλετε τίποτε. Ελπίζομεν ότι δεν θα ενοχληθήτε εκ νέου. Επρόκειτο εξ ολοκλήρου περί ιδικού μας σφάλματος. Μετά τιμής Χένρυ Τζ. Χούπερ, Λογιστής 19 Φεβρουαρίου Αγαπητέ κύριε Χούπερ Σας ευχαριστώ. Ω, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ.

17 Μαρτίου Αγαπητή Κυρία Εκ των παρ' ημίν τηρουμένων βιβλίων εμφαίνεται εκκρεμούν υπόλοιπον εκ δολλ. 2,98 εις χρέωσίν σας, καταχωρηθέν λανθασμένως τον παρελθόντα Αύγουστον εις ανύπαρκτον λογαριασμόν. Παρακαλούμε, προβήτε εις την έγκαιρον τακτοποίησίν του. Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΡΗΤΟΣ ΚΑΡΤΕΛΛΑ. ΔΙΑΤΗΡΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΑΚΕΡΑΙΑΝ.

19 Μαρτίου 26 Δεκεμβρίου Αγαπητέ ηλεκτρονικέ εγκέφαλε Προσπάθησα να επικοινωνήσω μαζί σου την 18η Δεκεμβρίου. Επίσης, την 19η, 20ή, 21η, 22α, 23η και την 24η. Αλλά το μόνο που άκουσα ήταν ένα μαγνητοφωνημένο μήνυμα και τα χριστουγεννιάτικα Κάλαντα. Σε παρακαλώ, σε ικετεύω, παράπεμψέ με σ’ έναν άνθρωπο. Σ’ όποιονδήποτε άνθρωπο.

17 Ιανουαρίου Αγαπητή Κυρία Το Τμήμα Εκκρεμούντων Λογαριασμών μετεβίβασε την εκκρεμούσαν οφειλήν σας εις ημάς

Αγαπητέ ηλεκτρονικέ εγκέφαλε Παραδίδομαι. Κέρδισες. Ορίστε η επιταγή μου για 2,98 δολλ., και σε καλή μεριά.

17 Απριλίου Αγαπητή Κυρία Εκ των παρ’ ημίν τηρουμένων βιβλίων εμφαίνεται ποσόν εκ δολλ. 2,98, καταβληθέν επιπλέον εκ μέρους σας εις εξόφλησιν του λογαριασμού σας. Το ανωτέρω ποσόν κατεχωρήθη εις πίστωσίν σας. Η ΠΑΡΟΥΣΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΤΡΗΤΟΣ ΚΑΡΤΕΛΛΑ. ΔΙΑΤΗΡΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΑΚΕΡΑΙΑΝ.

ΤΑ ΖΏΔΙΑ ΤΟΥ 2026 Η ΕΠΑΝΕΚΚΊΝΗΣΗ Το 2026 λειτουργεί σαν εσωτερική και εξωτερική επανεκκίνηση. Με έντονες συνόδους, πλανητικές στάσεις και ισχυρές εκλείψεις, η χρονιά απαιτεί να αναγνωρίσουμε τι δεν λειτουργεί πλέον και να το αφήσουμε πίσω. Η ενέργεια μετατοπίζεται συνεχώς, ωθώντας μας να δοκιμάσουμε νέες μεθόδους, νέες συνεργασίες και νέους τρόπους σκέψης. Δεν αρκεί η αλλαγή. Χρειάζεται εξέλιξη, τόλμη και συνέπεια στις αποφάσεις μας.

Από τη Δήμητρα Νατσιούλη

ΚΡ Ι Ό Σ Το 2026 σε ωθεί να πάρεις αποφάσεις που ανέβαλλες και να προχωρήσεις με θάρρος σε νέους στόχους. Η χρονιά απαιτεί οργάνωση, αλλά σε ανταμείβει όταν δείχνεις συνέπεια και πρωτοβουλία. Στην εργασία, μπορεί να χρειαστεί να αναλάβεις περισσότερες ευθύνες ή να μπεις σε ένα νέο περιβάλλον που θα σου δώσει χώρο να αποδείξεις τις ικανότητές σου. Παράλληλα, θα ενισχυθεί η ανάγκη σου για ανεξαρτησία, αλλά θα μάθεις να συνεργάζεσαι πιο αποτελεσματικά. Στις προσωπικές σχέσεις, αναζητάς περισσότερο αυθεντικότητα και ειλικρίνεια. Αν είσαι σε σχέση, θα χρειαστεί διάλογος και υπομονή για να δημιουργηθεί σταθερότητα. Αν είσαι μόνος/η, νέες γνωριμίες μπορεί να οδηγήσουν σε κάτι πιο ουσιαστικό. Τ ΑΎ Ρ Ο Σ Το 2026 σου ζητά να κάνεις βήματα έξω από την άνεσή σου, έστω και προσεκτικά. Στον επαγγελματικό τομέα, αλλαγές ή νέα καθήκοντα μπορεί αρχικά να σε αγχώσουν, αλλά θα αποδειχθούν χρήσιμα για την εξέλιξή σου. Επικεντρώνεσαι περισσότερο σε οικονομικές σταθερές και πρακτικές

λύσεις, οργανώνοντας καλύτερα το μέλλον σου. Στις διαπροσωπικές σχέσεις, επιδιώκεις ηρεμία, αλλά και ουσιαστικότερη σύνδεση. Μπορεί να χρειαστεί να θέσεις όρια ή να εκφράσεις επιθυμίες που ως τώρα κρατούσες μέσα σου. Η χρονιά σε βοηθά να αναγνωρίσεις τι σε κάνει πραγματικά να νιώθεις ασφαλής και να αφήσεις πίσω ό,τι σου προκαλεί φθορά. Νέες ευκαιρίες ανοίγονται, αρκεί να επιτρέψεις στον εαυτό σου ευελιξία και προσαρμογή. Δ ΊΔΥ ΜΟΙ Η χρονιά φέρνει ζωντάνια, εμπνεύσεις και μια έντονη ανάγκη να εξελιχθείς. Οι ιδέες σου θα είναι πολλές και δημιουργικές, πράγμα που σε ωθεί σε νέα ξεκινήματα, επαγγελματικά ή προσωπικά. Η επικοινωνία γίνεται το δυνατό σου σημείο και μέσα από συζητήσεις, συμφωνίες ή επαφές με νέους ανθρώπους, ανοίγουν δρόμοι που δεν είχες φανταστεί. Στις σχέσεις, η ανάγκη για ελευθερία παραμένει, αλλά φέτος αναζητάς και περισσότερη σταθερότητα. Θέλεις κάποιον που να κρατά το ενδιαφέρον σου ζωντανό αλλά και να προσφέρει ουσιαστική στήριξη. Η χρονιά ευνοεί ταξίδια, εκπαίδευση και αλλαγές στον τρόπο σκέ-

ψης. Προσοχή μόνο στη διάσπαση, γιατί ο ενθουσιασμός μπορεί να σε ξεσηκώσει σε πολλά ταυτόχρονα. Κ ΑΡΚ ΊΝΟΣ Το 2026 σε ενθαρρύνει να βάλεις σε προτεραιότητα τον εαυτό σου και να αναθεωρήσεις σχέσεις ή συνήθειες που δε σε εξυπηρετούν πλέον. Στον επαγγελματικό τομέα, σταδιακή πρόοδος και σταθεροποίηση είναι πιθανά, αρκεί να μην αφήσεις το άγχος να σε κυριεύσει. Η χρονιά σε βοηθά να αποκτήσεις ακόμα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και να πάρεις πιο ξεκάθαρες αποφάσεις. Στον συναισθηματικό τομέα, αναζητάς ζεστασιά, κατανόηση και αίσθηση ασφάλειας. Υπάρχει ευκαιρία να ζήσεις στιγμές βαθύτερης οικειότητας ή να δημιουργήσεις νέους δεσμούς που βασίζονται στην αλήθεια και την αμοιβαιότητα. Επίσης, θα έχεις ισχυρή ανάγκη για ανανέωση στο σπίτι ή στον τρόπο ζωής σου. Η εσωτερική σου ηρεμία γίνεται βασικό ζητούμενο και σταδιακά την κατακτάς. ΛΈΩΝ Το 2026 σου δίνει ευκαιρίες να λάμψεις, να αναλάβεις πρωτοβουλίες και να

αναδείξεις τα ταλέντα σου. Η διάθεσή σου ανεβαίνει και νιώθεις πως έχεις το δυναμισμό να υλοποιήσεις πλάνα που για καιρό έμεναν στα συρτάρια. Στον επαγγελματικό τομέα, μπορεί να παρουσιαστούν προτάσεις που σου επιτρέπουν να ξεχωρίσεις, αλλά χρειάζεται σταθερή προσπάθεια για να διατηρήσεις την ανοδική πορεία. Στις προσωπικές σχέσεις, αναζητάς πάθος και σύνδεση, αλλά φέτος μαθαίνεις να ακούς περισσότερο και να μοιράζεσαι ευθύνες. Νέες γνωριμίες μπορεί να φέρουν ενθουσιασμό, αλλά σημαντικό είναι να μην βιαστείς. Η χρονιά ενισχύει τη δημιουργικότητα, την κοινωνικότητα και την επιθυμία για προσωπική εξέλιξη, προσφέροντας ευκαιρίες για αληθινή πρόοδο. Π ΑΡΘΈΝΟΣ Το 2026 λειτουργεί ως μια χρονιά ανασυγκρότησης και επαναπροσδιορισμού. Ασχολείσαι με λεπτομέρειες που είχες αφήσει πίσω και δημιουργείς μια πιο λειτουργική καθημερινότητα. Στον επαγγελματικό τομέα, η οργάνωση και η επιμονή σου αποδίδουν, ενώ πιθανό είναι να αναλάβεις ειδικά projects ή αρμοδιότητες που απαιτούν ακρίβεια. Στις σχέσεις,

αναζητάς καθαρότητα και σταθερότητα. Δεν ανέχεσαι πλέον μισόλογα ή θολές καταστάσεις. Μπορεί να υπάρξουν στιγμές που θα πρέπει να επιλέξεις ανάμεσα στη λογική και στο συναίσθημα, αλλά τελικά θα προχωρήσεις με περισσότερη αυτογνωσία. Η χρονιά σε βοηθά να φροντίσεις καλύτερα την υγεία σου και να ενδυναμώσεις το σώμα και το πνεύμα σου μέσα από μικρές αλλά ουσιαστικές αλλαγές. Ζ ΥΓΌΣ Το 2026 φέρνει ευκαιρίες για συνεργασίες, νέα ξεκινήματα και πιο δυναμική παρουσία στη ζωή σου. Η ανάγκη σου για αρμονία παραμένει, αλλά φέτος θα χρειαστεί να πάρεις πιο ξεκάθαρες αποφάσεις, ακόμα κι αν αυτό φέρει προσωρινή αναστάτωση. Στον επαγγελματικό τομέα, μπορεί να ενισχυθεί η δημιουργικότητά σου και να προσελκύσεις ανθρώπους που εκτιμούν τη δουλειά σου. Στις προσωπικές σχέσεις, ζητάς περισσότερη ισορροπία και αμοιβαίο σεβασμό. Μερικοί δεσμοί θα βαθύνουν, ενώ άλλοι θα επαναπροσδιοριστούν. Η κοινωνική σου ζωή ενισχύεται και ίσως εισέλθουν στη ζωή σου άτομα που θα παίξουν σημαντικό ρόλο. Η χρονιά σε ενθαρρύνει να βρεις το θάρρος να δείξεις ποιος είσαι πραγματικά. ΣΚΟ Ρ Π Ι Ό Σ Το 2026 είναι έτος βαθιάς εσωτερικής αλλαγής και προσωπικής ενδυνάμωσης. Αφήνεις πίσω σου καταστάσεις που σε επιβάρυναν και κάνεις χώρο για νέες εμπειρίες που αντανακλούν τις πραγματικές σου ανάγκες. Στην εργασία, η επιμονή και η διορατικότητά σου σε βοηθούν να εξελιχθείς και να αποκτήσεις μεγαλύτερη επιρροή. Παράλληλα, μπορεί να ανακαλύψεις νέους στόχους ή να αλλάξεις κατεύθυνση. Στις σχέσεις, το πάθος παραμένει έντονο, αλλά ζητάς πλέον και σταθερότητα. Κάποιοι δεσμοί θα γίνουν βαθύτεροι μέσα από ειλικρινή συζήτηση και εμπιστοσύνη. Αν είσαι μόνος/η, η χρονιά φέρνει έντονες, μεταμορφωτικές γνωριμίες. Η διαίσθηση ενισχύεται, οδηγώντας σε αποφάσεις που σε απελευθερώνουν. ΤΟΞ Ό Τ ΗΣ Το 2026 φέρνει άνοιγμα οριζόντων, ευκαιρίες και πνευματική αναζωογόνηση. Η διάθεσή σου για εξερεύνηση, ταξίδια ή νέες γνώσεις ενισχύεται και μέσα από αυτές τις εμπειρίες θα πάρεις αποφάσεις που σε βοηθούν να εξελιχθείς. Στον επαγγελματικό τομέα, η χρονιά υποστηρίζει πιο φιλόδοξα σχέδια, αρκεί να έχεις πειθαρχία και όχι μόνο ενθουσιασμό. Στις σχέσεις, είσαι πιο ανοιχτός/ή σε προκλήσεις και σε συνδέσεις που σε εμπνέουν. Αναζητάς σύντροφο που να καταλαβαίνει την ανάγκη σου για ελευθερία, αλλά και να σου προσφέρει σταθερότητα όταν τη χρειάζεσαι. Η αισιοδοξία σου αυξάνεται και σε ωθεί να δεις τη ζωή με νέο βλέμμα. Η χρονιά ευνοεί αυτοβελτίωση και εσωτερική ανάπτυξη. Α Ι ΓΌ ΚΕ Ρ Ω Σ

Το 2026 εξελίσσεται σε μια πρακτική αλλά και καθοριστική χρονιά για εσένα. Θέτεις νέους στόχους και δουλεύεις με συνέπεια για να τους πετύχεις. Στον επαγγελματικό τομέα, η προσπάθειά σου αναγνωρίζεται και μπορεί να υπάρξουν βήματα προόδου ή νέες προοπτικές. Παράλληλα, υπάρχει ανάγκη για ισορροπία, ώστε να μη θυσιάσεις την προσωπική σου ζωή στο όνομα της επιτυχίας. Στις σχέσεις, ανοίγεσαι σταδιακά περισσότερο συναισθηματικά, κάτι που ενισχύει τη σύνδεση με το ταίρι σου ή προσελκύει ανθρώπους που σε κατανοούν. Η χρονιά σε βοηθά να χτίσεις πιο σταθερές βάσεις στη ζωή σου, είτε αφορά τα οικονομικά είτε τις προσωπικές σου επιλογές. Σημαντικές αποφάσεις σε οδηγούν σε πιο ώριμη πορεία. Υ ΔΡΟΧ ΌΟΣ Το 2026 σε ωθεί να προχωρήσεις σε αλλαγές εκτός πλαισίου, τις οποίες εδώ και καιρό σκέφτεσαι. Η ανάγκη για ανεξαρτησία παραμένει ισχυρή, αλλά φέτος βρίσκεις τρόπους να συνδυάσεις την προσωπική σου ελευθερία με πιο σταθερές δομές. Στον επαγγελματικό τομέα, η χρονιά φέρνει καινοτομία, νέες συνεργασίες ή δημιουργικά projects. Στις προσωπικές σχέσεις, αναζητάς σύνδεση που δεν περιορίζει τον χαρακτήρα σου. Κάποιοι δεσμοί θα ενισχυθούν, ενώ άλλοι θα χρειαστούν επαναπροσδιορισμό. Η κοινωνικότητά σου αυξάνεται και μπορεί να γνωρίσεις ανθρώπους που θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην πορεία σου. Επίσης, είναι έτος που ενισχύει την αυτογνωσία και σε βοηθά να πάρεις αποφάσεις που αντανακλούν την αληθινή σου ταυτότητα. ΙΧ ΘΎΕΣ Το 2026 φέρνει εσωτερική ανανέωση και την ανάγκη να θέσεις πιο ξεκάθαρα όρια. Νιώθεις την ανάγκη να οργανώσεις καλύτερα τη ζωή σου και να δημιουργήσεις σταθερότητα, κάτι που σε οδηγεί σε πιο ώριμες αποφάσεις – κυρίως στα οικονομικά! Στον επαγγελματικό τομέα, υπάρχουν ευκαιρίες για εξέλιξη, αρκεί να δείξεις συνέπεια και να αποφύγεις την υπερένταση. Στις σχέσεις, αναζητάς τρυφερότητα, ειλικρίνεια και συναισθηματική ανταπόκριση. Η χρονιά μπορεί να φέρει όμορφες στιγμές, βαθιές συζητήσεις και νέες γνωριμίες που αγγίζουν την καρδιά σου. Παράλληλα, θα έχεις περισσότερη διαύγεια, ώστε να απομακρυνθείς από πρόσωπα ή καταστάσεις που σε εξαντλούν. Η καλλιτεχνική και πνευματική σου πλευρά ενισχύεται, βοηθώντας σε να εκφραστείς πιο δημιουργικά.

ΚΟΙΝΩΝΊΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΉ: «Η Χρονιά των Ανατροπών» Η νέα χρονιά δε χαρίζεται σε κανέναν. Οι κοινωνικοπολιτικές εξελίξεις πιέζουν, αποδομούν και αναγκάζουν σε πραγματικές αλλαγές, όχι σε… ευχολόγια. Με ισχυρές αντιθέσεις και πλανητικές εντάσεις, βλέπουμε θεσμούς να δοκιμάζονται και παλιές βεβαιότητες να καταρρέουν. Η δημόσια συζήτηση γίνεται πιο απαιτητική, πιο εκρηκτική και λιγότερο ανεκτική σε αδράνεια. Οι πολίτες ζητούν διαφάνεια και λύσεις – και το 2026 δε θα επιτρέψει σε κανέναν να συνεχίσει «όπως πριν».

ΟΙΚΟΝΟΜΊΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΊΑ: «Αγώνας Ταχύτητας σε Κινούμενη Άμμο» Το 2026 η αγορά κινείται ανάμεσα στην αβεβαιότητα και τις ευκαιρίες, παρουσιάζοντας έντονες διακυμάνσεις. Οι αλλαγές είναι καταιγιστικές: επαγγελματικοί κλάδοι μεταμορφώνονται μέσα σε εβδομάδες, επενδύσεις που θεωρούνταν ασφαλείς γίνονται ριψοκίνδυνες και νέες ευκαιρίες εμφανίζονται εκεί που κανείς δεν τις περίμενε. Νέοι τομείς ανάπτυξης ανοίγουν, ενώ η τεχνολογία και η συνεργατικότητα αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο. Η χρονιά απαιτεί ψυχραιμία και έξυπνες κινήσεις – όχι παρορμητικές αποφάσεις. Όποιος προσαρμόζεται γρήγορα επιβιώνει. Όποιος μένει στο «παλιό» χάνει έδαφος πριν το καταλάβει.

ΠΡΟΣΩΠΙΚΉ ΖΩΉ ΚΑΙ ΣΧΈΣΕΙΣ: «Η Αλήθεια στο Τραπέζι» Η νέα χρονιά βγάζει στην επιφάνεια ό,τι κρυβόταν κάτω από το χαλί. Οι σχέσεις περνούν από τεστ αντοχής: ειλικρίνεια, όρια, επιθυμίες – όλα πρέπει να ξεκαθαριστούν. Οι εκλείψεις και οι δυνατές όψεις φέρνουν αποχωρήσεις που αργούσαν, αλλά και συνδέσεις που δεν αφήνουν περιθώριο για αμφιβολία. Είναι χρονιά που απαιτεί να ξέρεις τι θέλεις και να τολμάς να το διεκδικήσεις. Η ωμή αλήθεια γίνεται τελικά το πιο απελευθερωτικό εργαλείο.

ΕΚΕΊ ΠΟΥ ΠΆΝΤΑ ΘΑ ΈΒΡΙΣΚΕΣ ΤΑ ΠΆΝΤΑ

ΤΑ ΠΑΛΙΆ ΠΑΝΤΟΠΩΛΕΊΑ Τ α μπακάλικα ήταν ζωντανοί πυρήνες της ελληνικής καθημερινότητας κι ήταν γεμάτα μυρωδιές, γεύσεις, σχέσεις και ιστορίες. Η λειτουργία τους ξεκίνησε πολύ πριν την έλευση των μεγάλων αλυσίδων σουπερμάρκετ και κάλυπταν τις ανάγκες των νοικοκυριών για τρόφιμα και βασικά είδη. Συνήθως λειτουργούσαν όποιες ώρες ευκαιρούσε ο ιδιοκτήτης, ιδίως στα χωριά, ενώ τα προϊόντα

τους δεν ήταν τυποποιημένα, αλλά χύμα, ακριβώς όπως και τα ωράριά τους. Ο μπακάλης, φυσικά, ήξερε τους πάντες με το μικρό τους, τα οικογενειακά τους, τις ιδιαίτερες προτιμήσεις τους και συχνά έφερνε και προϊόντα ειδικά για αυτούς. Ορισμένα παντοπωλεία είχαν μάλιστα διπλό ρόλο, λειτουργώντας και ως καφενεία ή ταβερνάκια, ακόμα και στα όρθια στον πάγκο. Σέρβιραν κρασί και ούζο και μεζέ-

Η ΕΠΙΓΡΑΦΉ «ΕΔΏΔΙΜΑ ΚΑΙ ΑΠΟΙΚΙΑΚΆ» Η λέξη «παντοπωλείον» δεν ήταν καθόλου τυχαία, αφού τα μπακάλικα προσέφεραν σχεδόν τα πάντα από ντόπιες νοστιμιές, αλλά και προϊόντα εισαγόμενα κι «εξωτικά». Ακριβώς για αυτόν τον συνδυασμό ντόπιων και ξενόφερτων και «εντυπωσιακών» εδεσμάτων προέκυψαν κι οι επιγραφές έξω από τα καταστήματα που διατυμπάνιζαν: «Εδώδιμα και Αποικιακά»

ΤΟ ΤΕΦΤΈΡΙ, ΤΟ ΔΕΦΤΈΡΙ, ΤΟ ΜΠΑΚΑΛΟΔΈΦΤΕΡΟ Το τεφτέρι συμβόλιζε την εμπιστοσύνη μεταξύ μπακάλη και πελάτη. Καθώς πολλοί δεν μπορούσαν να πληρώσουν αμέσως, ο μπακάλης σημείωνε τις οφειλές και περίμενε υπομονετικά την εξόφληση. Αυτή η πρακτική, παρόλο που ανήκει στο παρελθόν, είναι σημαντική απόδειξη των στενών σχέσεων που υπήρχαν και που δυστυχώς τείνουν να εξαφανιστούν.

δες, από στραγάλια και τουρσί, μέχρι ρέγκα, ελιές και φέτα. Πάντως, με τραπεζάκι ή χωρίς, τα μπακάλικα ήταν με το δικό τους τρόπο ένας χώρος συνάντησης, κουβέντας και ζύμωσης. Ας θυμηθούμε τα χαρακτηριστικά ενός παλιού, παραδοσιακού μπακάλικου και τα αγαπημένα «εργαλεία» των «Ζήκων» της εποχής.

Η ΖΥΓΑΡΙΆ ΜΕ ΤΑ ΜΕΤΡΙΚΆ ΒΑΡΊΔΙΑ Με αυτή ζύγιζε το αλεύρι, τα καρύδια, τον τραχανά, το τυρί, το βούτυρο, τις πατάτες, τα κρεμμύδια και φυσικά ήταν απαραίτητη στο ζύγισμα των δεμάτων του καπνού. Ήταν το απαραίτητο εργαλείο του μανάβη και του μπακάλη, μέχρι την εμφάνιση των σύγχρονων ζυγαριών.

Η ΣΈΣΟΥΛΑ «Γιατί τα πεντοχίλιαρα δεν είναι πετσετάκια, να παίρνω με τη σέσουλα, να γράφω ραβασάκια». Η σέσουλα ήταν το μικρό μεταλλικό φτυαράκι, που το χρησιμοποιούσαν οι μπακάληδες για την πώληση οσπρίων, ζάχαρης κ.λπ. από τα διακινούμενα τότε χύμα σε τσουβάλια.

Η ΣΚΆΛΑ Απαραίτητο εργαλείο για την πρόσβαση στα πιο ψηλά ράφια (εκεί που βρισκόταν συνήθως το αλκοόλ). Ήταν και ακροβάτες οι μπακάληδες, τελικά.

Της Στεργιάνας Τζέγκα

ΈΝΑ ΑΥΓΟΤΆΡΑΧΟ, ΈΞΙ ΣΟΚΟΛΆΤΕΣ ΚΑΙ ΛΊΓΟ ΣΙΝΕΜΆ ΤΑ ΜΠΑΚΆΛΙΚΑ ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΌ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΆΦΟ Ο ελληνικός κινηματογράφος, ανάμεσα σε όλες τις στιγμές της καθημερινότητας της χώρας που κατέγραψε, δεν άφησε φυσικά απ’ έξω αυτόν το… θεσμό. Γι’ αυτό και σήμερα θυμόμαστε τρεις ταινίες που συνδέθηκαν με το μπακάλικο και μαθαίνουμε σε ποιον έπρεπε κάποτε να τηλεφωνήσεις πρώτα, αν έβρισκες δουλειά.

«ΤΗΣ ΚΑΚΟΜΟΊΡΑΣ», 1963 Δεν γίνεται να μιλήσουμε για το μπακάλικο στον κινηματογράφο χωρίς να θυμηθούμε τον επαρχιώτη, αφελή και γκαφαδόρο βοηθό παντοπώλη (μπακαλόγατο) της ταινίας Της Κακομοίρας του 1963. Η ταινία έγινε τελικά γνωστή και ως «Ο Μπακαλόγατος» και στον ομώνυμο ρόλο πρωταγωνιστούσε ο υπέρτατος Κώστας Χατζηχρήστος, ο Ζήκος που μικροί και μεγάλοι θυμόμαστε. Ο μπακαλόγατος έγινε τελικά σύμβολο μιας ολόκληρης εποχής, αν και η ταινία δεν έκανε ιδιαίτερη επιτυχία όταν κυκλοφόρησε.

ΟΙ ΜΌΝΟΙ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΤΙ ΚΡΑΣΊ ΕΠΙΛΕΓΕΙ ΑΚΌΜΑ ΚΑΙ Ο ΆΓΙΟΣ ΒΑΣΊΛΗΣ!

Ένας μικρός παράδεισος του κρασιού σας περιμένει στο Χολαργό

Η γεύση της γειτονιάς σε ένα μπουκάλι, σε ένα βάζο, σε μια μπουκιά

Εδώ και μια δεκαετία, το ευφάνταστο αυτό οινοπαντοπωλείο κρατά τον μοναδικό χαρακτήρα του και προσφέρει πρώτα και πάνω απ’ όλα τα καλύτερα Ελληνικά – και όχι μόνο– κρασιά, ποτά και παλαιωμένα αποστάγματα.

Στα ράφια θα βρείτε ακόμα: ζυμαρικά, μέλια, παξιμάδια, μαρμελάδες –με και χωρίς ζάχαρη–, γλυκά του κουταλιού, αλείμματα καρπών, βότανα, όσπρια, μπαχαρικά, τσάγια, σάλτσες, τσάτνεϊ και –φυσικά– σοκολάτες!

ΘΕΜΙΣΤΟ

ΚΛΈΟΥΣ & ΤΉΝΟΥ 8, ΧΟΛΑΡΓΌΣ T H Λ.: 213 03 20 088

fb: Wine way or another | ig: winewayoranother

www.winewayoranother.gr

Ν ΤΟ ΛΕΜΟ

«ΤΟ ΤΕΜΠΕΛΌΣΚΥΛΟ», 1963

«Η ΜΟΝΤΈΡΝΑ ΣΤΑΧΤΟΠΟΎΤΑ», 1965 Μία σχεδόν ίδια σκηνή με την προηγούμενη βλέπουμε κι εδώ, με μόνη διαφορά ότι εδώ αυτή που ψωνίζει τηλεφωνικώς είναι η εθνική μας σταρ, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ως Κατερίνα. Ακόμα και το όνομα του παντοπωλείου είναι το ίδιο, «Η Αφθονία». Η θρυλική ατάκα «Θα το κάψουμε απόψε κυρ-Στέφανε» έχει μείνει και τη λέμε ακόμα, όταν είμαστε στο τσακίρ κέφι μιας κάποιας καταναλωτικής μανίας μας.

ίο υ μ ο ρ δ ι λ ΤΗΣ Καλ Μ

εα

πλό

τητα & σεβασμό

στα

προ

ϊόν

τα

Με φρε σκά δα, Εφαρμόζο οικ ντας ειό πρα κτικ ές κυ

α για το τα πάνστας τραπέζι γιορτινό ΤΑ

Ν Α ΠΡΟΪΌ ΗΝΕΣ ΦΡΈΣΚ Λ Λ Έ Σ Ύ ΙΚΡΟ ΑΠΌ Μ ΑΓΩΓΟΎΣ ΠΑΡ

Στο Λεμονάκι της Καλλιδρομίου, η Έφη και ο Νίκος κρατάνε ζωντανό το πνεύμα της δεκαετίας του ’60, τότε που η γειτονιά ήταν η καρδιά της πόλης και το μπακάλικο γνώριζε κάθε γείτονα με το μικρό του όνομα.

ροντίδα μερινή φ αθη &κ τα ομίας τροφίμων τη ικον ςο ική κλ

Αν νιώθετε άσχημα για το υπερβολικά συχνό ντελίβερι στο οποίο επιδίδεστε τα τελευταία χρόνια, δείτε τη σκηνή από Το Τεμπελόσκυλο (1963) και θα νιώσετε καλύτερα. Ο Παπαμιχαήλ ως Πολύδωρος Κλάπας τηλεφωνεί στο παντοπωλείο «Η Αφθονία» και ξεκινάει μια λίστα που δεν έχει τελειωμό. Από ρετσίνα και σαρδέλες μέχρι αυγοτάραχο και ο ενθουσιασμός είναι ασύλληπτος. Το μπακάλικο, λοιπόν, ήταν και χώρος ονείρων. Το να μπορείς να παραγγείλεις ό,τι τραβάει η ψυχή σου, έστω για μία φορά, ήταν απίστευτη πολυτέλεια (θυμίζει λίγο 2025, έτσι;).

ΑΚΙ

Καλλιδρομίου 31, Εξάρχεια Τ.: 215 53 55 930 Fb:Το λεμονάκι της Καλλιδρομίου

ΜΊΛΗΣΕ ΚΑΝΕΊΣ

για γλυκό; Της Στεργιάνας Τζέγκα

Σ

τις γειτονιές της δεκαετίας του ’60, σ’ όλη τη χώρα, στα μικρά σπίτια με τις μεγάλες οικογένειες, πριν γεμίσει ο κόσμος με χιλιάδες γεύσεις, τα γλυκά είχαν άλλη βαρύτητα, ήταν πολυτέλεια. Τα παιδιά τα περίμεναν πώς και πώς. Φτιάχνονταν στο σπίτι, από τις μαμάδες, τις θείες και τις γιαγιάδες κι εκείνα κρυφοκοίταζαν να δουν πότε θα ψηθούν κι έκλεβαν μυρωδιές. Στο τσακίρ κέφι αγοράζονταν κι από το ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς. Πάντως, ένα γλυκό σήμαινε μια μικρή γιορτή. Μελομακάρονα, κουραμπιέδες, πάστες, προσγειώνονταν στο τραπέζι σαν επίτιμοι καλεσμένοι – προσεκτικά, πάνω στα καλά σερβίτσια (αν υπήρχαν)!

Σ

τις αμέτρητες επιλογές, τα γλυκά εξακολουθούν να έχουν αυτήν τη μεγάλη δύναμη: σταματούν το χρόνο. Μια μπουκιά από μια σοκολατίνα μπορεί να μας θυμίσει ότι υπήρξαμε κάποτε παιδιά. Ένα κομμάτι βασιλόπιτα μπορεί να χωρέσει όλες τις ελπίδες της χρονιάς που έρχεται.

Ο

ι επόμενες σελίδες είναι αφιερωμένες στα γλυκά, που όπως και να το κάνουμε, έχουν την τιμητική τους στις γιορτές. Ας τα εκτιμήσουμε όπως τους αξίζει. Άλλωστε ποτέ δεν ήταν κυρίως θέμα συνταγών, ήταν θέμα διάθεσης και μοιράσματος. Γιατί η ζάχαρη ή η σοκολάτα ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο πιο σύντομος δρόμος για να φτιάξει η διάθεσή μας.

ήμερα, σε έναν κόσμο που τρέχει πιο γρήγορα από ποτέ και παρά

MHN KOΠΙΑΖΕΤΕ ΑΔΙΚΩΣ!

ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΕΤΕ ΜΕ ΤΗΝ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΙΚΗ, ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΤOΝ ΟΔΗΓΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΤΕ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΓΛΥΚΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ Τα πολλά λόγια είναι περιττά. Και τώρα που μιλήσαμε θεωρητικά για το γλυκό και τη σημασία του, ας περάσουμε στο κυρίως θέμα. Πάμε να δούμε πού μπορούμε να βρούμε τις πάστες μας, τα μελομακάρονά μας, τους πιο χιονισμένους κουραμπιέδες, τις τυχερές βασιλόπιτες και ό,τι άλλο τραβάει η όρεξή μας. Γιατί καλή κι η εγκράτεια, αλλά αυτή η περίοδος πρέπει να έχει γλυκά, αλλιώς δεν

γίνεται! Οργώσαμε τους δρόμους, σας βρήκαμε τα καλύτερα και ιδού: CHOUREAL Ρ Ε Μ ΟΎ Ν Δ Ο Σ PAP LIBER AMELIE SWEET SHOP ANGELUS BAKERY & PASTRY ΠΕΤΈΚ ΚΟΣΜΙΚΌΝ LEONIDAS PRALINES

ΤΑ ΠΙΟ ΔΙΆΣΗΜΑ ΓΛΥΚΆ ΣΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ ΤΩΝ ’60S

ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΟ

ΘΑΥΜΑ ΤΩΝ ΚΟΚ Το κοκ (ή κοκάκια, καθώς συνήθως κανείς δεν μπορεί να αγοράσει ή να φάει μόνο ένα) αποτελείται από κρέμα ζαχαροπλαστικής, γλάσο σοκολάτας και σιρόπι. Σύμφωνα με έγκυρες πηγές ήταν πολύ της μόδας τη δεκαετία του ’60.

Χριστουγέννων

ΧΤΥΠΗΤΌ ΑΥΓΌ Κι όμως, κάποτε τα παιδιά έτρωγαν αυτό το γλυκό για απογευματινό, πριν βγουν για παιχνίδι στη γειτονιά. Ουσιαστικά οι μαμάδες χτυπούσαν σε ένα φλιτζάνι ένα ΩΜΟ αυγό, μια κουταλιά βούτυρο, λίγη ζάχαρη και λίγο κακάο. Τότε, βέβαια, τα αυγά ήταν απ’ τις κότες της αυλής, οπότε δεν υπήρχε κίνδυνος. Σήμερα το αυτοσχέδιο αυτό γλυκό έχει εκλείψει.

ΚΟΡΜΟΣ Με βούτυρο, μπισκότα και κακάο. Ήταν ένα από τα πιο καθιερωμένα γλυκά της δεκαετίας. Το έφτιαχναν οι νοικοκυρές όταν περίμεναν καλεσμένους στο σπίτι και ήθελαν να τους περιποιηθούν.

ΕΊΝΑΙ ΑΠΛΑ

Μ Π Ι Σ Κ Ο Τ Ο Λ ΟΎ ΚΟΥΜΟ Μπισκότο πάνω, μπισκότο κάτω και στη μέση ζουληγμένο το λουκουμάκι το παραδοσιακό, συνήθως με γεύση τριαντάφυλλο. Αυτό το απλό κι ευγενικό γλυκό υπήρχε σ’ όλα τα σπίτια κι ήταν το καθιερωμένο κέρασμα για τα παιδιά.

Ερμού 18 & Διομείας 2, Σύνταγμα | T.: 210 33 17 883 Ιφικράτους 2, Χαλάνδρι | T.: 210 68 39 913 Λαζαράκη 39, Γλυφάδα | Τ.: 210 89 80 988 Fb: Choureal – Choux & Profiterole | Ig: choureal_profiterole W W W.C H O U R E A L.C O M

ΑΠΌ ΤΗ ΜΊΑ ΕΠΟΧΉ ΈΩΣ ΤΗΝ ΆΛΛΗ:

Από τη νουγκατίνα… στη νουγκατίνα

Σ νδος

ίο Ρεμού

ποιε fb: Αρτο

ΗΝΟΥ Τ & ΛΗΣ 15808 2 8 0 1 ΚΥΨΈ 2 Τηλ.

53 από το 19

ν υ ο ζ ά λ λ α ν ε δ υ ο π Συνταγές Στην Κυψέλη, στη συμβολή των οδών Κυψέλης και Τήνου, ο φούρνος του Ρεμούνδου κρατά ακόμη ζωντανή μια παράδοση που ξεκίνησε το 1953. Συνταγές παλιές που έφτασαν σ’ εμάς από γενιά σε γενιά χαρίζουν στα Χριστούγεννα τη νοστιμιά που τους αξίζει. Δοκιμάζουμε τα μελομακάρονα φτιαγμένα με ελληνικό θυμαρίσιο μέλι, τους κουραμπιέδες με φρέσκο ελληνικό βούτυρο και φυσικά, τις βασιλόπιτες και την παραδοσιακή ζακυνθινή κουλούρα – το νησιώτικο γλυκό που οι Ζακυνθινοί φτιάχνουν για τον Άγιο Διονύσιο. Στο Ρεμούνδο όμως, δεν είναι σαν πανετόνε αλλά είναι ένα ψωμάκι με μανταρίνια, πορτοκάλια, σταφίδες και καρύδι. Φυσικά, πέρα από τα χριστουγεννιάτικα καλούδια, η τέχνη συνεχίζεται: ψωμί με προζύμι γιαουρτιού, κουλουράκια με ταχίνι και μέλι, βουτήματα, πίτες, biscuits όλων των λογιών, μέχρι και vegan δημιουργίες, όπως τα ξακουστά μπισκότα ρεβυθιού.

τον κόσμο των γλυκών η ιστορία κάνει κύκλους. Εκεί όπου για χρόνια κυριαρχούσαν ο πειραματισμός, οι περίπλοκες τεχνικές και οι συνεχώς «καινούριες» ιδέες που συχνά έμοιαζαν να εντυπωσιάζουν μόνο επιφανειακά, παρατηρούμε σήμερα μια επιστροφή στις ρίζες. Η καταιγιστική πληροφόρηση, οι ξενόφερτες τάσεις και η εποχή της εικόνας –όπου το περιτύλιγμα είναι πολλές φορές σημαντικότερο από την ουσία– έχουν κουράσει τον κόσμο, που αρχίζει να αναζητά ξανά τη γεύση της απλότητας και της αλήθειας.

Μ

έσα σε αυτό το σκηνικό, το παράδειγμα της νουγκατίνας είναι χαρακτηριστικό. Ένα γλυκό που κάποτε συνόδευε οικογενειακές γιορτές και κυριακάτικα τραπέζια, πέρασε για χρόνια στη σκιά πιο μοδάτων επιλογών. Τώρα όμως το βλέπουμε να επιστρέφει δυναμικά στις βιτρίνες των ζαχαροπλαστείων και στις προτιμήσεις του κόσμου. Όχι επειδή είναι εκκεντρική ή εντυπωσιακή στην όψη, αλλά επειδή θυμίζει κάτι σταθερό, γνώριμο και ουσιαστικά γευστικό.

Η

νουγκατίνα αποδεικνύει πως υπάρχει μια βαθύτερη λαχτάρα, η οποία μπορεί να μεταφράζεται και κοινωνικά, αυτή του να ξαναβρούμε τη γλυκύτητα της παράδοσης, η οποία μάλλον είναι περισσότερο ανακουφιστική και συμπεριληπτική από τις νέες «δήθεν» τάσεις. Κι έτσι επιστρέφουμε εκεί όπου η απλότητα είχε πάντα τη μεγαλύτερη ουσία και νοστιμιά.

Κάποια γλυκά είναι έργα τέχνης με θαυμάσια πλουμίδια

Οι γεύσεις –και ιδιαίτερα τα γλυκά– κουβαλούν ιστορίες και παραδόσεις ολόκληρων λαών. Τρία γλυκά θαύματα με εντυπωσιακή εμφάνιση, έρχονται να μας γλυκάνουν και να μας ανοίξουν την όρεξη.

Φέτος τα Χριστούγεννα, η πόλη μυρίζει

MOONCAKES, ΚΙΝΑ

CHAMPURRADO, ΜΕΞΙΚΟ

Στην Κίνα, τα λαχταριστά mooncakes εμφανίζονται κάθε φθινόπωρο, στο φεστιβάλ του φθινοπώρου, μια γιορτή αφιερωμένη στη συγκομιδή. Έχουν μια ελαφρώς μαστιχωτή υφή κι η γέμιση είναι από κόκκινο φασόλι ή πάστα λωτού. Τα mooncakes είναι σύμβολο οικογενειακής επανένωσης και αρμονίας κι έχουν αυτό το κυκλικό σχήμα για να μοιράζονται σε ίσα κομμάτια, κι έτσι να μαζευτούν όλοι μαζί οι αγαπημένοι να τα απολαύσουν.

Το Μεξικό είδε τη σοκολάτα, είπε «όχι, όχι, μπορούμε και καλύτερα» κι έφτιαξε το Champurrado. Κάτι ανάμεσα σε μους, σε σούπα και σε ρόφημα, είναι απλά ένα σοκολατένιο αριστούργημα. Το «δένουν» με masa –αλεσμένο καλαμπόκι– που δίνει αυτήν τη χαρακτηριστική παχύρευστη υφή – σωστός βάλτος κακάο, προσθέτουν και piloncillo, ζάχαρη από ολόκληρο ζαχαροκάλαμο, και φυσικά μπόλικη κανέλα. Είναι τόσο χειμωνιάτικο και τόσο «χουχουλιάρικο» που δεν μπορείς να του αντισταθείς!

Από το 1974, το θρυλικό μας προφιτερόλ, οι αφράτοι κουραμπιέδες και τα μελωμένα μελομακάρονα φέρνουν στο σπίτι σας τη θαλπωρή των γιορτών. Με αγνά υλικά, φροντίδα παλιάς σχολής και γεύσεις που μιλάνε στην καρδιά, αυτά τα Χριστούγεννα έχουν τη γλύκα που αξίζουν.

Μυρωδιές γιορτής, γεύσεις παράδοσης! Γεωργούλια 10, Λαμπρινή | Τ.: +210 2223189 Ιακωβίδου 10 & Τσίλλερ, Πατήσια | Τ.: +210 202 8066 Ig: papliber | Fb: Pap-Liber Ζαχαροπλαστεία www.papliber.gr

BEAVER TAILS,ΚΑΝΑΔΑΣ Στον Καναδά, κυκλοφορούν αυτά τα χαριτωμένα γλυκά, με το όνομα «ουρές του κάστορα». Είναι μεγάλα κομμάτια τηγανητής ζύμης, που την έχουν πλάσει έτσι ακριβώς για να μοιάζει με την ουρά του πιο χαρακτηριστικού κι αγαπημένου ζώου της χώρας, του κάστορα. Από πάνω υποδέχεται κάθε λογής topping: ζάχαρη άχνη, σοκολατένιες νιφάδες, τρούφα, κανέλα, lemon butter, παγωτό. Μα δεν είναι υπέροχα;

ΈΓΚΛΗΜΑ ΣΤΗΝ ΚΟΥΖΊΝΑ:

Η αχαριστία Της Αγκάθας Κρίσπι

Η Σεβαστή ήταν γέννημα θρέμμα του μικρού εκείνου χωριού, σφηνωμένου ανάμεσα σε δύο απομακρυσμένες μεγαλουπόλεις, βαθιά στον κάμπο του νομού Ηλείας...

Δεν γίνεται να μη γλυκαθεί, αφού ψωνίζει από την Amelie! Στην οδό Κράτητος 63, υπάρχει ένα μικρό γλυκοπωλείο που μοιάζει σαν να ξέφυγε από το σύμπαν της Amélie Poulain και να προσγειώθηκε ήρεμα στoν ηλιόλουστo Νέo Κόσμο.

• εξαιρετικός βιολογικός και fair trade καφές • αφράτα croissants, βουτήματα και comfort πρωινά • λαχταριστές πάστες, τάρτες, τούρτες • κις, σαλάτες και σάντουιτς για όσους θέλουν κάτι αλμυρό ανάμεσα στις γλύκες

Όλα από τα καλύτερα υλικά Fb: Amelie sweet shop Ig: amelie.sweetshop

Κράτητος 63, Αθήνα, τηλ. 2109348645

...Εκεί γεννήθηκε, εκεί μεγάλωσε, εκεί έχασε και όλη της την οικογένεια. Και από την έλλειψη πόρων, και από την ανάγκη για συνεχή εργασία, ώστε να βγαίνουν τα προς το ζην, δεν είχε πάει ούτε μέχρι τη θάλασσα. Εκεί στα τέλη της δεκαετίας του ’60 δεν ήταν κι εύκολες οι μετακινήσεις, ειδικά σε εκείνη την απομακρυσμένη πλευρά του χάρτη. Έπιασε δουλειά από τα 16 της σε ένα μαγειρείο που άνοιγε μόνο για τους ξενύχτηδες του καφενείου. Της άρεσε όμως το μαγείρεμα και γι’ αυτό έγινε εξπέρ. Είχαν να το λένε για τον πατσά της, για τη μακαρονάδα της, για το μουσακά της, για τη γουρουνοπούλα με την πέτσα την ξεροψημένη. Πάνω απ’ όλα, όμως, την παίνευαν για το σερβίρισμα των πιάτων. Είχε μια δική της ιεροτελεστία να σερβίρει τις λιχουδιές της, αφού στόλιζε τα πιάτα της με κάθε είδους βρώσιμα στολίδια. Αυτό το μεράκι είχε επεκταθεί σε όλες τις συνταγές. Γι’ αυτό και η πόρτα του σπιτιού της ήταν πάντα ανοιχτή για τους συγχωριανούς. Ό,τι έφτιαχνε, το μοιραζόταν με όλο το χωριό κι όλοι την αγαπούσαν. Για να το θέσουμε καλύτερα, όλοι την είχαν από κοντά. Ειδικά ο πρόεδρος, που της άφηνε και καμιά δραχμή παραπάνω, ώστε να έχει το προνόμιο να τρώει πιο πολλές λιχουδιές και ειδικά πιο πολλά γλυκά. Της χτυπούσε την πόρτα, τα σάλια τού έτρεχαν από τις μυρωδιές και μόνο, ενώ άρπαζε τα διάφορα εδέσματα πριν καν η Σεβα-

στή προλάβει να τείνει την πιατέλα προς το μέρος του. Αρχές Δεκέμβρη, ο πρόεδρος μπήκε φουριόζος στην αυλή να της ανακοινώσει ότι ήθελε χριστουγεννιάτικα μπισκότα. Μάλιστα, τα ήθελε τόσο πολύ, που θα οργάνωνε ένα διαγωνισμό. Θα συμμετείχαν η Σεβαστή (σαφώς!), η Μαρίκα του Θωμά (μικρός ανταγωνισμός), η κυρα-Στέλλα (90 χρονών, η Σεβαστή δεν ανησύχησε) και η Κατερινούλα, η κόρη του κυρ-Μέντιου (πολύ μικρή, με έλλειψη εμπειρίας). Το πρώτο βραβείο δε θα ήταν άλλο, παρά μια τιμητική διάκριση. Αλλά η νικήτρια θα απολάμβανε την αίγλη της νίκης και δεν θα χρειαζόταν επιβεβαίωση για έναν ολόκληρο χρόνο. Βάλθηκε, λοιπόν, η Σεβαστή να φτιάχνει δικές της συνταγές και να δοκιμάζει και διαφορετικές εκδοχές στολισμού των μπισκότων με γλάσο και σοκολάτα. Έφτιαξε και χιονάνθρωπους πάνω στα μπισκότα και δεντράκια και καπελάκια, ενώ το αριστούργημά της ήταν ένα καραβάκι, αν και ποτέ δεν είχε δει καράβι από κοντά. Αφού κατέληξε στο ποια θα σερβίρει, πήρε την πιατέλα, κουκουλώθηκε με το καλό παλτό της και πήγε στην πλατεία, όπου ο δοκιμαστής θα ήταν ο πρόεδρος. Κι αυτός δοκίμαζε και ξαναδοκίμαζε και ξαναδοκίμαζε. Τα ’φαγε όλα και ακόμη δεν είχε καταλήξει. Είχε απορρίψει

τα μπισκότα της Μαρίκας και της κυρα-Στέλλας και έμεναν η Κατερινούλα και η Σεβαστή. Αφού το σκέφτηκε σιωπηλός, μετά από 10 λεπτά αναφώνησε: «Διαλέγω της Κατερινούλας». Όλα είχαν αλλάξει μετά από ’κείνον τον διαγωνισμό. Σπάνια της χτυπούσαν, σπάνια την επευφημούσαν, της φάνηκε μέχρι και ότι όλο ψιθύριζαν πίσω από την πλάτη της. Θλίψη την είχε πιάσει. Καμιά φορά ερχόταν η φίλη της η Βούλα, του Μπάμπη η αδερφή, και ψήναν κανέναν ελληνικό. Αλλά δεν ανοιγόταν η Σεβαστή, ντρεπόταν. Όταν ο πρόεδρος ανακοίνωσε ότι θα ξαναγίνει διαγωνισμός, τότε η Σεβαστή ξέσπασε σε κλάματα. Ήθελε να συμμετάσχει, αλλά δεν άντεχε να ξαναχάσει. Η Βούλα την βρήκε έτσι, πρησμένη από το κλάμα. Τότε της είπε: «Έλα βρε καημένη που κλαις κιόλας! Να μην φτιάξεις καν μπισκότα! Όλοι ξέρουμε ότι ο πρόεδρος ψήφισε τα μπισκότα της Κατερινούλας γιατί συναντιούνται κρυφά στο χωράφι του! Της παίρνει και χρυσά!». Πάγωσε η Σεβαστή. «Τι λες, ρε Βούλα; Την έπιασε αγαπητικιά;».

«Ου, τώρα! Εδώ και δυο χρόνια. Τη συζητάνε όλοι στο χωριό, αλλά θέλουν να την έχουν από κοντά για να έχουν και τον πρόεδρο από κοντά».

25 Δεκεμβρίου 1969 και η Σεβαστή έχει φτιάξει τα χριστουγεννιάτικα κουλουράκια για το διαγωνισμό. Ο πρόεδρος τα έφαγε όλα. Στο τέλος, ψήφισε αυτά της Κατερινούλας. Μόλις άρχισαν τα χειροκροτήματα, ο πρόεδρος κοκκίνισε, έβγαλε έναν ήχο σαν να πνιγόταν, λύγισε τα γόνατά του και έμεινε εν τόπω χλοερώ. Οι στρατιωτικοί ανέκριναν τη Σεβαστή τρία μερόνυχτα. Τη ρωτούσαν αν δηλητηρίασε τον πρόεδρο επειδή είναι αντικαθεστωτική και δεν θέλει τους συνταγματάρχες. Η Σεβαστή είχε ράψει το στόμα της. Από τα πολλά βασανιστήρια, στο τέλος τους απάντησε: «Γιατί τον δηλητηρίασα ε; Γιατί ήταν αχάριστος, όργανο. Αχάριστος». Δεν την πίστεψαν. Η Σεβαστή εξαφανίστηκε. Κάθε Χριστούγεννα, το καμπαναριό του μικρού χωριού βαράει πένθιμα. Τώρα πια, κανείς δεν θυμάται γιατί.

ANGELUS PASTRY & BAKERY

Το καλύτερο είναι προτιμότερο από το καλό

ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΑ ΜΠΙΣΚΌΤΑ ΤΗΣ ΣΕΒΑΣΤΉΣ ΥΛΙΚΆ ΓΙΑ ΤΑ ΜΠΙΣΚΌΤΑ 100 γρ. Βούτυρο 100 γρ. Ζάχαρη 1 αυγό 280 γρ. Αλεύρι για όλες τις χρήσεις 1 βανίλια 1/2 κ.γ. αλάτι 1 κ.γ. μπέικιν Υλικά για το γλάσο Γάλα Άχνη ζάχαρη Χρώματα ζαχαροπλαστικής

ΔΙΑΔΙΚΑΣΊΑ: Όλα τα υλικά θα πρέπει να είναι σε θερμοκρασία δωματίου. Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο με τη ζάχαρη για 3-4 λεπτά. Προσθέτουμε το αυγό και συνεχίζουμε το χτύπημα για 2-3 λεπτά. Στη συνέχεια ρίχνουμε το αλεύρι και τα υπόλοιπα υλικά. Αλευρώνουμε τον πάγκο ή το πλαστήρι μας (αν έχουμε) και ανοίγουμε τη ζύμη σε πάχος περίπου μισού εκατοστού. Κόβουμε με ό,τι κουπάτ θέλουμε… Ψήνουμε τα μπισκότα σε αντικολλητικό χαρτί ή σε φύλλο σιλικόνης σε προθερμασμένο φούρνο για 10 λεπτά στους 170 βαθμούς. Μόλις τα μπισκότα κρυώσουν ετοιμάζουμε αν θέλουμε γλάσο

για να τα στολίσουμε. Για το γλάσο θα χρειαστούμε 3 κουταλιές της σούπας ζεστό γάλα και άχνη ζάχαρη. Σε ένα μπολάκι βάζουμε το γάλα και ρίχνουμε σιγά σιγά την άχνη, μέχρι να γίνει ένα πηκτό μείγμα. Το πόσο πηκτό εξαρτάται από το πώς θα καλύψουμε την επιφάνεια μας. Χωρίζουμε το μείγμα σε λίγα μέρη τόσα όσα τα χρώματα που μας χρειάζονται για να στολίσουμε τα μπισκότα μας. Σε κάθε μέρος του μείγματος προσθέτουμε λίγες σταγόνες χρώμα ζαχαροπλαστικής. Διακοσμούμε τα χριστουγεννιάτικα μπισκότα μας όπως θέλουμε και αφήνουμε να στεγνώσει καλά το γλάσο πριν τα αποθηκεύσουμε

Από το 2020 το Angelus Pastry & Bakery γράφει τη δική του ολόγλυκια ιστορία. ✓ προζυμένιο ψωμί αργής ωρίμανσης ✓ φρεσκοφουρνιστές νοστιμιές ✓ αρωματικός καφές ✓ φρέσκες χειροποίητες σφολιάτες, γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες που φτιάχνονται μέσα στο εργαστήριο ✓ μελομακάρονα ✓ μπαμπάδες εκμέκ ✓ μπάρες ενέργειας: από cookies & κομμάτια σοκολάτας μέχρι τζίντζερ-λεμόνι και banoffee ✓ κι ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή σας Κι αν ρωτήσετε τη γειτονιά, θα σας πουν όλοι πως εδώ οι μέρες ξεκινούν καλύτερα, οι γεύσεις κρατούν περισσότερο και τα χαμόγελα είναι πάντα από καρδιάς. Καββαδία 3, Γαλάτσι Τ.: 211 41 80 215 Fb: Angelus Pastry & Bakery Ig: angeluspastrybakery

Τα κάλαντα και το χριστουγεννιάτικο δέντρο της αρχαίας Ελλάδας Οι αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν το χειμερινό ηλιοστάσιο και τη γέννηση του Διονύσου.

Ε

κτός από τον εορτασμό του χειμερινού ηλιοστασίου, είχαν και κάλαντα, αλλά όχι το χειμώνα. Μέσα στο φθινόπωρο. Τα παιδιά έλεγαν ένα τραγούδι γεμάτο ευχές, όταν περιέφεραν από σπίτι σε

σπίτι τον πρόγονο του χριστουγεννιάτικου δέντρου, την ειρεσιώνη. Ένα

Ο ΉΛΙΟΣ ΉΤΑΝ ΣΤΟ ΕΠΊΚΕΝΤΡΟ

κλαδί ελιάς, στολισμένο με μαλλί, μικρές σφαίρες και κάποιους καρπούς

ΕΚΕΊΝΗΣ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΊΑΣ, ΚΑΘΏΣ

της γης. Η ειρεσιώνη προέρχεται από τη λέξη είρος (έριον=μαλλί). Ήταν

ΜΕΤΆ ΤΙΣ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ ΑΡΧΊ-

ένα κλαδί αγριελιάς στολισμένο με γιρλάντες από λευκό και κόκκινο μαλλί

ΖΕΙ ΚΑΙ ΠΆΛΙ ΝΑ ΑΝΕΒΑΊΝΕΙ ΌΛΟ

και τους πρώτους φθινοπωρινούς καρπούς (σύκα, καρύδια, αμύγδαλα,

ΚΑΙ ΠΙΟ ΨΗΛΆ ΚΑΙ Η ΜΈΡΑ ΝΑ

κάστανα), μικρά μπουκαλάκια γεμάτα κρασί, μέλι και λάδι, ακόμη και

ΜΕΓΑΛΏΝΕΙ. ΣΎΜΦΩΝΑ ΜΕ ΚΆ-

μικρές σφαίρες από μέταλλο, που παρίσταναν τον Ήλιο και τη Σελήνη.

ΠΟΙΕΣ ΠΗΓΈΣ, Η ΑΝΑΓΈΝΝΗΣΗ

Στην αρχαία Ελλάδα το έθιμο αυτό ήταν μια έκφραση ευχαριστίας για

ΤΟΥ ΔΙΟΝΎΣΟΥ ΓΊΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ 30

τη γονιμότητα του έτους που πέρασε και μια παράκληση να συνεχιστεί η

ΔΕΚΕΜΒΡΊΟΥ.

γονιμότητα και η ευφορία και για το επόμενο έτος. Ήταν αφιερωμένο στη θεά Αθηνά, τον Απόλλωνα και τις Ώρες (Ευνομία, Δίκη, Ειρήνη). Η

ειρεσιώνη

περιφερόταν

στους

δρόμους των Αθηνών την έβδομη ημέρα του Πυανεψίωνος μηνός (22 Σεπτεμβρίου – 20 Οκτωβρίου) από παιδιά «αμφιθαλή», των οποίων δηλαδή και οι δύο γονείς ζούσαν και τα οποία έψαλλαν «τις καλένδες» (κάλαντα) από σπίτι σε σπίτι, παίρνοντας φιλοδώρημα από το νοικοκύρη ή τη νοικοκυρά. Όταν τα παιδιά έφταναν στα δικά τους σπίτια, ιδίως στα αγροτικά, κατά τον Αριστοφάνη, κρεμούσαν την ειρεσιώνη πάνω από την εξώπορτά τους, όπου έμενε μέχρι την ίδια ημέρα του επόμενου έτους, οπότε, αφού τοποθετούσαν τη νέα, κατέβαζαν την παλιά και την έκαιγαν. Κατά το τελετουργικό, ένας «αμφιθαλής» νεαρός περιέχυνε την ειρεσιώνη με κρασί από έναν αμφορέα και την κρεμούσε στην πύλη του ναού του Απόλλωνα. Σύμφωνα με την παράδοση, το έθιμο καθιερώθηκε από τον Θησέα, όταν ξεκίνησε για την Κρήτη για να σκοτώσει τον Μινώταυρο. Ύστερα, σταμάτησε στη Δήλο, όπου έκανε θυσία στον Απόλλωνα, λέγοντας ότι, σε περίπτωση που κερδίσει τη μάχη με τον Μινώταυρο, θα του πρόσφερε στολισμένα κλαδιά ελιάς για να τον ευχαριστήσει.

Επιστρέφοντας

στην

πατρίδα του, ο Θησέας εκπλήρωσε τη υπόσχεσή του, καθιερώνοντας το θεσμό της ειρεσιώνης.

Σταυρόλεξο ΤΟΥ ΛΕΑΝΔΡΟΥ ΣΛΑΒΗ

ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΣ 1. Γιορτάζει ανήμερα την Πρωτοχρονιά. - Επ’ αυτής ευαγγελίζονταν ειρήνη οι άγγελοι μετά τη γέννηση του Χριστού (γενική αντίστροφα).

2. Προς τα εκεί πρέπει να στρέφονται οι καρδιές μας σύμφωνα με προτροπή ιερέα. - Υποθετικό της αρχαίας. - Μία βυζαντινή νότα.

3. Τέτοιο «άστρον» οδηγούσε τους Μάγους (αντίστροφα).

4. Έτσι σχετίζομαι με την Εκκλησία με τη βοήθεια των Μυστηρίων. - Ως πρώτο συνθετικό αναφέρεται στα αυτιά.

5. Είναι και τα δύο ως αρχή και τέλος ο Κύριος σύμφωνα με την Αποκάλυψη.

- Το έθιμο θέλει να το σπάμε την Πρωτοχρονιά (αντίστροφα).

6. Τέτοιος χαρτοπαίκτης κερδίζει την παραμονή του Νέου Έτους (αιτιατική).

7. Σε αυτά εκείνων που δεν τον άκουγαν έκανε κήρυγμα ο Ιωάννης ο Πρόδρομος. - Αρχαιοελληνικό πάλι.

8. Ο θετός πατέρας της Σαλώμης.

9. Και αυτή η γιορτή είναι αργία.

ΚΑΘΕΤΩΣ 1. Μαζί με έναν άλλον άγιο συμβολίζουν σε λαϊκή έκφραση την αρχή του καταιγισμού των διαδοχικών ονομαστικών εορτών του διμήνου Δεκεμβρίου - Ιανουαρίου.

2. Υποθέτει. - Τα χωρίζει ένα… ζήτα.

3. Εξαντλώ ή διαφυλάσσω. - Το ψάχνουν το πρωί της Πρωτοχρονιάς τα μικρά παιδιά, αλλά το χαίρονται όλοι αν το πάρουν.

4. Γιορτάζει την ημέρα του 9 οριζοντίως (αιτιατική αντίστροφα).

5. Έβαλε τη Σαλώμη να ζητήσει τον αποκεφαλισμό του Ιωάννη του Βαπτιστή.

6. Θύματα του 8 οριζοντίως (χωρίς τα φωνήεντά τους). - Υπάρχει… και απασχολεί φιλοσόφους. - Ό,τι και το 2β’ οριζοντίως.

7. Ως τέτοιο εικονίζεται ο Ιησούς στην αγκαλιά της μητέρας του. Αρχή ύμνων.

8. Σε φάτνες τοποθετείται για να τρέφονται τα ζώα (αντίστροφα).

9. Γεμιστή στο χριστουγεννιάτικο γεύμα.

Καθημερινή γλυκιά συνήθεια τα Ολόφρεσκα, βουτυρένια γλυκά, το Σιροπιαστό θρυλικό γαλακτομπούρεκο, οι Μυρωδιές που περνούν από γενιά σε γενιά. Ιδέες κλασικές, εκτέλεση αλάνθαστη Κανείς δεν μπορεί να το αμφισβητήσει: Όλα είναι χειροποίητα και λαχταριστά στο Νόστιμο, στο αυθεντικό, Kοσμικόν!

Aγ. Νικόλαος: Λεωφ. Ιωνίας 104 | Τ.: 210 86 49 124 Aγ. Ελευθέριος: Χρυσοστόμου Σμύρνης 69 | Τ.: 210 20 23 350 Π. Φάληρο: Αγ. Αλεξάνδρου 102 & Ζησιμοπούλου Τ.: 210 98 11 677 Αγ. Μαρίνα: Ιερά Οδός 335 | Τ.: 210 54 47 828 Γλυφάδα: Πλατεία Βάσως Κατράκη 6 | Τ.: 210 89 43 919 Αγ. Παρασκευή: Χαλανδρίου 34 | Τ.: 210.60.86.337 www.kosmikon.eu Fb: Ζαχαροπλαστεία Κοσμικόν Ig: kosmikon_zaxaroplasteia

Τα εκνευριστικά των Χριστουγέννων Καπου ωπα!

Υπερστολισμένα σαλόνια-μπαλκόνιααλώνια. Οκ, καλό το στόλισμα, αλλά όταν φτάνεις στο σημείο να μη φαίνεται ούτε ένα εκατοστό από το τραπεζάκι στο σαλόνι, υπάρχει πρόβλημα.

02 03

01

Τα κάθε μέρα κι άλλη επίσκεψη. Που όλοι ξέρουν ότι ισούται με κάθε μέρα κι ένα επιπλέον κιλό.

ΔΕΝ ΤΑ ΈΧΕΤΕ ΔΟΚΙΜΆΣΕΙ;

Δεν ξέρετε τι χάνετε… ΤΡΕΙΣ ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ ΓΙΑ ΓΛΥΚΆ Η Άννα Σπανού Κανάκη μάς μιλάει για τα γλυκά με τρόπο ζεστό, αυτόν ενός γνώστη (τα έχει σπουδάσει κι έχει εξειδικευτεί) αλλά και ενός ανθρώπου που ξυπνάει κάθε μέρα και κάνει το αληθινό μεράκι του. Πάμε να δούμε ποια θεωρεί η Άννα τα πιο ιδανικά χριστουγεννιάτικα γλυκά!

Καζάν ντιπί Tο νοσταλγικό γλυκό με τη βελούδινη κρέμα που συνοδεύεται από έναν Κωνσταντινοπολίτικο μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο ζαχαροπλάστης του Σουλτάνου έκαψε κατά λάθος την κρέμα και για να δικαιολογηθεί ισχυρίστηκε ότι δημιούργησε ένα νέο γλυκό, το «καζάν ντιπί», που σημαίνει «ο πάτος του καζανιού».

Τα secret santa που ξεφυτρώνουν σαν τα μανιτάρια – είχατε και στο χωριό σας secret santa…

Οι διαφημίσεις του Jumbo που παίζουν κάθε δύο λεπτά. Λυπηθείτε μας.

05

Diplomate Ένα γαλλικό γλυκό που φτιάχνεται κατά την ώρα της παραγγελίας με αφράτη génoise από πικραμύγδαλο, μια απαλή λευκή κρέμα και φρέσκιες φράουλες.

04

Το Last Christmas που το έχει μάθει απ’ έξω μέχρι κι η γιαγιά μου. Πόσες Έφες Θώδες ν’ αντέξουμε;

Η κίνηση εκείνες τις μέρες. Είναι που ’ναι η Αθήνα, αποτελειώστε την.

07

06

Οι χριστουγεννιάτικες ταινίες αντιγραφήεπικόλληση. Το ίδιο σενάριο άπειρες φορές, απλώς με άλλους ηθοποιούς.

Οι ουρές παντού και για τα πάντα, που κάνουν τις εποχές των capital controls στα ΑΤΜ να μοιάζουν με όαση.

09

08

Οι υπερβολές στο φαγητό. Εκείνη η μικρή φωνή που λέει «μη φας άλλη μια κουταλιά» και η μεγαλύτερη που απαντά «σιώπα εσύ, είναι Χριστούγεννα»…

3d χριστουγεννιάτικες τούρτες Να και κάτι αλλιώτικο που μπορούμε να δοκιμάσουμε φέτος. Χειροποίητες τούρτες με τρισδιάστατες φιγούρες, γιατί ποιος είπε ότι δεν επιτρέπεται να κόψουμε τούρτα στις γιορτές; Όλα επιτρέπονται τα Χριστούγεννα!

Είπε κανείς σοκολατάκι;

Καραγιώργη Σερβίας 7, Σύνταγμα, Τ.: 210 3218587 Πανεπιστημίου 44, Αθήνα, Τ.: 210 3616275 IG: leonidas.syntagma.athens

Δ Ε Ί Τ Ε Τ Ι Σ Η Μ Α Ί Ν Ε Ι ΤΟ ΓΛΥ ΚΌ Π ΟΥ Ο Ν Ε Ι Ρ Ε Υ Τ Ή ΚΑΤ Ε Κι όμως, αν δείτε γλυκό στον ύπνο σας δεν είναι ποτέ τυχαίο. Κάθε γλυκό είναι κι ένας οιωνός για τα μελλούμενα. Κι επειδή φτάνουν Χριστούγεννα, τώρα είναι η κατάλληλη περίοδος για τη μεγάλη αποκωδικοποίηση. Καλές γιορτές και μακριά απ’ τις κακοτοπιές!*

*Της Κυριακής τα όνειρα μέχρι το μεσημέρι.

** «Να πιστεύεις στα όνειρα, γιατί σ’ αυτά είναι κρυμμένη η πύλη της αιωνιότητας», Χαλίλ Γκιμπράν

1 . Μ ΙΛΦΈΙ Γ

Αν δείτε μιλφέιγ, σημαίνει ότι πλησιάζει αλλαγή μεγάλη και μάλιστα… νυφική. Τα πολλά φύλλα του γλυκού αυτού (που όσο να πείτε φέρνει και λίγο σε στρώσεις από τούλια ή δαντέλες) είναι ξεκάθαρο σημάδι πως θα βάλετε νυφικό. Αν μάλιστα δείτε μιλφέιγ σοκολάτας, ο γάμος σας θα είναι και πετυχημένος. Γι’ αυτό ετοιμαστείτε για βίο ανθόσπαρτο. Άντε και στα δικά μας οι λεύτερες!

2 . Π Ρ Ο ΦΙ Τ Ε Ρ ΌΛ

Αν δείτε προφιτερόλ είναι καλοτυχία! Θα κερδίσετε το λαϊκό λαχείο, θα σας έρθει μια αναπάντεχη κληρονομιά ή κάποιος θα σας φερθεί με γενναιοδωρία. Αν δείτε όμως να λιώνει ή να «τρέχει» έξω απ’ το σκεύος, σημαίνει πως θα σας έρθουν δυσάρεστα νέα από κάπου μακριά. Αν το δείτε συγκεκριμένα σε χριστουγεννιάτικο μπολ, αναμένεται να εμφανιστεί ξαφνικά μακρινός συγγενής στο τραπέζι των γιορτών, που θα φέρει δράμα κι αναστάτωση.

3 . Μ Ε ΛΟΜ Α ΚΆ Ρ Ο Ν Ο

Το μελομακάρονο είναι θαλπωρή. Αν το ονειρευτείτε, σημαίνει ότι κάποιος γύρω σας θέλει να σας γλυκάνει, γι’ αυτό έχετε τα μάτια σας δεκατέσσερα και βρείτε ποιος είναι αυτός που σας φλερτάρει. Αν δείτε ότι τα μελομακάρονα είναι συνέχεια μπροστά σας αλλά εσείς δεν τα τρώτε, σημαίνει πως ο επόμενος έρωτας θα είναι όλο μέλι μέλι και τηγανίτα τίποτα. Αν, δε, δείτε μελομακάρονα ξεροψημένα, έχετε το νου σας για εκπρόθεσμες πληρωμές, χρωστούμενα ή ξεχασμένους λογαριασμούς.

4 . ΚΟΥ ΡΑ Μ Π Ι Έ Σ

Το άσπρο του κουραμπιέ συμβολίζει τα νέα ξεκινήματα, ενώ η ζάχαρη άχνη υποδηλώνει πως κάτι… θα σας τινάξει λίγο τη ζωή στον αέρα. Αν τον δείτε να θρυμματίζεται, έρχεται ανακαίνιση (ή μετακόμιση). Αν τον βλέπετε να πολλαπλασιάζεται, προσοχή: πλησιάζει περίοδος με πολλές κοινωνικές υποχρεώσεις και ατελείωτη φασίνα.

5 . ΠΆ Β ΛΟΒ Α

Η πάβλοβα στο όνειρο εμφανίζεται όταν βρίσκεστε στο κέντρο της προσοχής – είτε για καλό είτε για κακό, είτε το θέλετε είτε όχι. Η μαρέγκα συνδέεται από την αρχή της ιστορίας της ζαχαροπλαστικής με εύθραυστες ισορροπίες, ενώ τα φρούτα δείχνουν ζήλια ή κουτσομπολιά. Αν είναι γιορτινά στολισμένη, κάποιος ετοιμάζεται να σας κάνει ένα τρομερό κομπλιμέντο. Αλλά προσοχή: δεν έχει καλό σκοπό.

6 . ΣΟΚΟΛ ΑΤΌΠ Ι ΤΑ

Η σοκολατόπιτα δείχνει πάθος, μεγάλες αποφάσεις και πιθανή επιθυμία για… παράτολμες αλλαγές. Ίσως ήρθε η ώρα να γίνετε επιτέλους ξανθιά ή να κάνετε φράντζα ή να επιστρέψετε για μια νύχτα πάθους στον παλιό σας έρωτα. Αν είναι στεγνή, κάποιος σας κρύβει πληροφορίες. Αν τη δείτε δίπλα σε χριστουγεννιάτικο δέντρο ή συνδυαστεί κάπως με χιόνι, προσέξτε: έρχεται έκρυθμη οικογενειακή μάζωξη με πολλές εντάσεις.

7 . Τ ΣΟΥ Ρ Έ Κ Ι

Το τσουρέκι συμβολίζει τη συνέχεια, την παράδοση, την τεκνοποιία. Αν το δείτε στον ύπνο σας, ίσως έρχεται η ώρα που θα γίνεται γονιός. Αν η πλεξούδα είναι τέλεια, θα είναι κορίτσι. Αν είναι στραβή, θα αποκτήσετε γιο.

8 . Μ ΠΑ ΚΛ Α Β Ά Σ

Ο μπακλαβάς είναι οιωνός πλούτου… αλλά όχι απαραίτητα χρηματικού. Μπορεί να είναι πλούτος χρόνου – πιθανή μείωση ωραρίου χωρίς να συνοδεύεται από μείωση απολαβών. Πάντως, ο μπακλαβάς είναι κάτι «πολύ», κάτι πληθωρικό, κάτι μπόλικο. Αν δείτε τον μπακλαβά γωνία, η ουσία θα είναι μία: κάποια πράγματα θα σας έρθουν μαζεμένα.

9 . ΚΑ Ν ΤΑ ΐΦΙ

Το κανταΐφι προμηνύει μπλέξιμο. Πολλά νήματα, πολλά ψου ψου, πολλές ανοιχτές υποθέσεις. Αν το δείτε να ξετυλίγεται, θα λυθεί κάτι που σας απασχολεί. Αν βλέπετε καθαρά τα καρύδια, κάποιος θα σας πει μια σκληρή αλήθεια. Αν είναι χριστουγεννιάτικα στολισμένο, το μπλέξιμο θα γίνει κατά τη διάρκεια των γιορτών.

1 0 . Τ Ρ Ί Γ Ω ΝΑ ΠΑ Ν ΟΡΆ Μ ΑΤΟΣ

Είστε σε σχέση; Προσοχή! Αν δείτε τρίγωνα στον ύπνο σας, ένα πρόσωπο θα προσπαθήσει να μπει ανάμεσα σε εσάς και το ταίρι σας. Αν τα τρίγωνα είναι μπαγιάτικα, σημαίνει πως εντέλει δε θα κινδυνεύσει η σχέση. Αν όμως είναι φρέσκα, τότε αυτό το νέο πρόσωπο θα είναι ένας πραγματικός μπελάς που ήρθε για να μείνει.

1 1 . ΚΟΥ Ρ ΚΟΥ Μ Π Ί Ν ΙΑ

Τα κουρκουμπίνια προμηνύουν μικρές εκπλήξεις. Αν δείτε αρκετές μαζί, ετοιμαστείτε για αναπάντεχες συναντήσεις. Αν δείτε ένα μόνο του, θα σας προκύψει γιορτινή υποχρέωση που δεν περιμένατε. Αν κάποια έχουν περίεργη γέμιση, κάποιος γύρω σας αλλάζει στάση απέναντί σας απότομα.

1 2 . Μ Π Ι Σ ΚΌΤΑ

Αν δείτε μπισκότα, σημαίνει πως θα πάρετε στα χέρια σας μια κατάσταση που σας ταλαιπωρεί καιρό. Αν δείτε το μπισκότο να σπάει, κάτι τελειώνει απότομα. Αν δείτε να το τρώτε και να σας αρέσει, κάτι νέο αρχίζει.

1 3 . ΤΆ Ρ ΤΑ Λ Ε Μ Ό Ν Ι

Η τάρτα λεμόνι είναι οιωνός ανανέωσης. Αν η μαρέγκα είναι αφράτη, θα έχετε επιτυχία σε ένα προσωπικό στοίχημα. Ίσως και μια πιθανή προαγωγή. Αν η γέμιση είναι πολύ ξινή, κάποιος θα σας κάνει παρατήρηση -καλοπροαίρετη μεν, ξινή δε.

1 4 . Μ ΠΛ Α Κ Φ ΌΡ Ε Σ Τ

Η Black Forest συνδέεται με πάθη, εντάσεις και θεαματικές επιστροφές του παρελθόντος. Αν το κεράσι στην κορυφή είναι λαμπερό, κάποιος πρώην σας, σας σκέφτεται έντονα. Αν το δείτε να πέφτει, προσέξτε: έρχεται στη ζωή σας ένας άνθρωπος-ρίσκο. Αν δείτε πως τρώτε το γλυκό και το απολαμβάνετε, ετοιμαστείτε για τις πιο καυτές νύχτες και μέρες της ζωής σας.

1 5 . Ρ Υ Ζ ΌΓΑ ΛΟ

Το ρυζόγαλο δείχνει ανάγκη για ηρεμία, για πρόγραμμα και σταθερότητα. Αν δείτε λοιπόν αυτό το γλυκό στον ύπνο σας, σκεφτείτε πως μπορείτε να στρώσετε την καθημερινότητά σας ώστε να ξεκουράζεστε καλύτερα και να ’χετε το μυαλό σας πιο ήρεμο. Αν η κανέλα σχηματίζει κάποιο ξεκάθαρο σχέδιο, σας περιμένει αναμπουμπούλα. Αν είναι πολύ αραιό, μια κατάσταση που σας «τρέχει», θα χρειαστεί κι άλλη υπομονή. Αν το ρυζόγαλο εμφανιστεί μέσα σε χριστουγεννιάτικη κούπα, έρχεται κακοκαιρία.

1 6 . Β Α Σ ΙΛΌΠ Ι ΤΑ

Αν δείτε στον ύπνο σας βασιλόπιτα, έρχεται αλλαγή τύχης. Αν βρείτε φλουρί στο όνειρο, θα δεχτείτε κάποια απροσδόκητη πρόταση. Αν δείτε ότι το τυχαίνει κάποιος άλλος, είναι σημάδι ότι μοιράζετε χαρές. Αν η πίτα είναι τεράστια, η χρονιά θα είναι γεμάτη χαρές κι ευκαιρίες.

la

Duck à

ροδιού)

01

στ

Πα

Η

ρή

Πλ

ατε

ία

Χ Του ου

ναγ

ιωτάκη| Οινομαγε

ιρε

ίο

ΥΛ Ι Κ Ά 2 στήθη πάπιας με δέρμα 200 ml χυμός ροδιού Σπόροι από 1 ρόδι 2 κ.σ. βαλσαμικό ξίδι 1 κ.σ. μέλι 20 γρ. βούτυρο 1 κλωνάρι δεντρολίβανο 1 σκελίδα σκόρδο Αλάτι & πιπέρι

Προετοιμασία πάπιας: Χαράζουμε προσεκτικά το δέρμα της πάπιας χωρίς να κόψουμε το κρέας. Αλατοπιπερώνουμε και από τις δύο πλευρές. Βάζουμε τα στήθη σε κρύο τηγάνι, με το δέρμα προς τα κάτω και χωρίς λάδι. Ανάβουμε μέτρια φωτιά και μαγειρεύουμε 7–9 λεπτά, μέχρι να λιώσει το λίπος και να γίνει τραγανή η πέτσα. Γυρίζουμε την πάπια από την άλλη πλευρά και μαγειρεύουμε για ακόμη 2–3 λεπτά. Μεταφέρουμε τα στήθη σε προθερμασμένο φούρνο στους 180°C και ψήνουμε 8–10 λεπτά, ανάλογα με το πόσο ροζ τη θέλουμε. Για τη σάλτσα: Στο ίδιο τηγάνι, χωρίς να πετάξουμε τα υγρά, προσθέτουμε το μέλι και το βαλσαμικό. Ρίχνουμε τον χυμό ροδιού, τη σκελίδα σκόρδο και το δεντρολίβανο. Σιγοβράζουμε 7–10 λεπτά μέχρι να δέσει η σάλτσα. Αφαιρούμε σκόρδο και δεντρολίβανο και προσθέτουμε το βούτυρο για πιο γυαλιστερή, βελούδινη υφή. Κόβουμε την πάπια σε λεπτές φέτες, τη βάζουμε σε πιατέλα, περιχύνουμε με τη σάλτσα και γαρνίρουμε με σπόρους ροδιού.

τουγεννιά τικ η Χρισ

ΕΚΤΈΛΕΣΗ

Το υ

02 Γιώ ργ

ηλολωτού ς

σά λ

με μ

e (πάπια με

τέ καροτόσ λου ου ε β

πα

ad ren

α τσ

g

ΚΑΤΑΠΛΗΞΤΕ ΓΕΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥΣ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΥΣ & ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝEΙΑ ΣΑΣ

βέ λ ου Κόντα | Κυ

η

ΕΚΤΈΛΕΣΗ

ΥΛ Ι Κ Ά Για την καροτόσουπα: ½ κιλό καρότα (κατά προτίμηση βιολογικά) 2 μικροί μηλολωτοί 1 μικρό άσπρο κρεμμύδι 1 σκελίδα σκόρδο 1 πράσο (μόνο το άσπρο μέρος) 1 φυλλαράκι αρμπαρόριζας 500 γρ. ζωμός λαχανικών ή κότας 150 γρ. γάλα αμυγδάλου χωρίς ζάχαρη 1 φακελάκι σαφράν σε σκόνη 1 κ.σ. στακοβούτυρο 1 κ.σ. λευκό ξίδι Φρεσκοτριμμένο μοσχοκάρυδο Αλάτι, λευκό πιπέρι Για το τελείωμα: Καβουρδισμένοι ξηροί καρποί 2–3 αποξηραμένα κράνα ανά πιάτο 1 κ.σ. ξύγαλο Σητείας ή γαλοτύρι ή στραγγιστό γιαούρτι ανά πιάτο Ψιλοκομμένο σχοινόπρασο Λίγες σταγόνες αρωματικού λαδιού

Καθαρίζουμε και κόβουμε τα καρότα, τους μηλολωτούς, το κρεμμύδι και το πράσο σε χοντρά κομμάτια. Σε κατσαρόλα με χονδρό πάτο ζεσταίνουμε το στακοβούτυρο και σοτάρουμε ελαφρά τα λαχανικά. Σβήνουμε με το λευκό ξίδι, προσθέτουμε το σκόρδο, την αρμπαρόριζα, τον ζωμό, το γάλα αμυγδάλου, αλάτι και πιπέρι. Σιγοβράζουμε μέχρι να μαλακώσουν καλά τα λαχανικά. Αποσύρουμε από τη φωτιά, αφήνουμε λίγη ώρα να πέσει η θερμοκρασία και προσθέτουμε σαφράν και μοσχοκάρυδο. Πολτοποιούμε με ραβδομπλέντερ μέχρι να γίνει βελουτέ. Σερβίρουμε τη ζεστή σούπα και στο κέντρο του πιάτου τοποθετούμε τους ξηρούς καρπούς, το τυρί, τα κράνα και το σχοινόπρασο. Ολοκληρώνουμε με λίγο αρωματικό λάδι.

Η Α Θ Ή Ν Α Έ Χ Ε Ι Τ Ο Δ Ι Κ Ό Τ Η Σ Γ Ι Ο Ρ Τ Ι Ν Ό Τ ΡΑ Π Έ Ζ Ι Α Π Ό Τ Ο 1 9 2 7 ΜΙΚΡΈΣ ΓΙΟΡΤΙΝΈΣ ΑΠΟΛΑΎΣΕΙΣ: κότσι στη γάστρα χειροποίητες πίτες παραδοσιακά μαγειρευτά καλή παρέα ζωντανή μουσική Γεύσεις, μυρωδιές και θαλπωρή, μας θυμίζουν τι σημαίνει πραγματικά Χριστούγεννα. Οι πίτες ψήνονται αργά, το κρασί ευφραίνει καρδίαν και το πάλκο φωτίζεται!

ΓΙΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙΣ: 210 32 16 629 Πλατεία Θεάτρου 2 WWW.KLIMATARIA.GR

να, κάσταν σκη α, ά αμ

μα

by ba

ό ρολ ό ν

03

ρια και πατάτ νιτά ες

γεμιστό μ εδ

Τρεις συνταγές για το εορταστικό μας τραπέζι

Χοι

ρι

Του Αντώνη Kliton Maliqi Στέπα & Γκνου ΥΛ Ι Κ Ά Για τη γέμιση: 100 γρ. αποξηραμένα δαμάσκηνα 200 γρ. βρασμένα κάστανα 200 γρ. μανιτάρια 2 πράσα 1 κρεμμύδι 2 σκ. σκόρδο 2 κ.σ. ελαιόλαδο 1 κ.σ. αποξηραμένο θυμάρι Αλάτι, πιπέρι

Για το ρολό: 2 κιλά χοιρινό λαιμό χωρίς κόκαλο 4–6 κ.σ. ελαιόλαδο 150 γρ. γραβιέρα 3 κλωνάρια θυμάρι 2 κλωνάρια δεντρολίβανο 2 σκ. σκόρδο Αλάτι, πιπέρι Πατάτες baby Δεντρολίβανο

ΕΚΤΈΛΕΣΗ Για τη γέμιση: Κόβουμε τα δαμάσκηνα στη μέση, τα μανιτάρια σε φέτες και χοντροκόβουμε πράσα, κρεμμύδι και σκόρδο. Ζεσταίνουμε τηγάνι σε δυνατή φωτιά, ρίχνουμε το ελαιόλαδο, τα λαχανικά, αλάτι και πιπέρι και σοτάρουμε 3–4 λεπτά μέχρι να καραμελώσουν. Προσθέτουμε κάστανα, δαμάσκηνα και θυμάρι. Ανακατεύουμε και αποσύρουμε. Για το ρολό: Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180°C στον αέρα. Απλώνουμε το χοιρινό λαιμό σε επιφάνεια κοπής, το χαράζουμε κατά μήκος και ανοίγουμε ώστε να μεγαλώσει η επιφάνειά του. Χαράζουμε σταυρωτά την εσωτερική πλευρά. Ραντίζουμε με 2-3 κ.σ. ελαιόλαδο, αλατοπιπερώνουμε και απλώνουμε ομοιόμορφα τη γέμιση. Κόβουμε τη γραβιέρα σε στικ και τη βάζουμε σε διάφορα σημεία. Τυλίγουμε σε ρολό και δένουμε με μαγειρικό σπάγκο οριζόντια και κάθετα. Απλώνουμε λαδόκολλα πάνω σε αλουμινόχαρτο, τοποθετούμε το ρολό, ρίχνουμε το υπόλοιπο ελαιόλαδο, το θυμάρι, το δεντρολίβανο, αλάτι και πιπέρι. Κόβουμε τις σκελίδες σκόρδου στη μέση και τις προσθέτουμε. Τυλίγουμε καλά. Βάζουμε το ρολό σε ταψί με σχάρα και ψήνουμε 2,5 ώρες. Ξεσκεπάζουμε, προσθέτουμε πατάτες baby κομμένες στη μέση και ψήνουμε 1 ακόμη ώρα. Αφήνουμε να ξεκουραστεί 30 λεπτά πριν το κόψουμε. Αφαιρούμε το σπάγκο, κόβουμε σε φέτες και σερβίρουμε με τις πατάτες και λίγο φρέσκο δεντρολίβανο.

Αποδράστε και φέτος, στο πιο νόστιμο μπαλκόνι της πόλης Δέκα λεπτά από το κέντρο και ξαφνικά βρίσκεστε σε ένα νησί, ενώ ο Λυκαβηττός απέναντι σάς κλείνει το μάτι. Η οικογένεια Κωβαίου, με ρίζες από την όμορφη Σχοινούσα, έφερε τον αέρα των Κυκλάδων στην πόλη και μας χαρίζει όνειρα καλοκαιριού στη μέση του χειμώνα. ✓ Ολόφρεσκα ψάρια αχνιστά, ψητά, γιουβέτσι… όπως τα προτιμάτε! ✓ Οι πρώτες ύλες ταξιδεύουν κατευθείαν από τα ελληνικά νησιά. ✓ Ιδανικό για ρομαντικά δείπνα, για γενέθλια, για reunion, για γιορτινά τραπέζια. ✓ Και θέα; Όλη η πόλη!

Π α ύλο υ

Μελά 13 & Αναπήρων πολέμου, Βύρωνας, T.: 210 76 40 240

Απλοί κανόνες

ΓΙΟΡΤΕΣ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΑ ΓΕΥΣΤΙΚΕΣ

Το στέκι των καλοφαγάδων στα Εξάρχεια

για ένα σωστό Χριστουγεννιάτικο τραπέζι Το χριστουγεννιάτικο τραπέζι όλοι το περιμένουν πώς και πώς! Κι εσύ, που φέτος είσαι ο οικοδεσπότης/η οικοδέσποινα, θέλεις να ετοιμάσεις κάτι λαμπερό, ζεστό και προσεγμένο. Με λίγη οργάνωση μπορείς να έχεις στο πι και φι ένα όμορφο τραπέζι που θα κάνει θραύση και θα σας ανοίξει και την όρεξη!

1 2 3 4 Καθώς το κέντρο στολίζεται για τις γιορτές, ο Ατίταμος κρατά την κουζίνα του ανοιχτή και σε προσκαλεί: πλησίασε, κάθισε, δοκίμασε, μοιράσου και γεύσου την πραγματική νοστιμιά! Πιάτα ελληνικά μέχρι το κόκαλο. Ζεστά, χορταστικά και τίμια, μαγειρεμένα με τις καλύτερες και πιο φρέσκες πρώτες ύλες.

KΑΠΟΔΙΣΤΡΊΟΥ 2, ΑΘΉΝΑ Τ.: 210 33 00 864 FB: ΑΤΊΤΑΜΟΣ IG: ATITAMOS

5 6 7

Πρώτα το σωστό τραπεζομάντιλο: Λευκό, κόκκινο ή με μια διακριτική χριστουγεννιάτικη πινελιά. Αν περιμένετε και παιδιά, διάλεξε ένα ύφασμα που να καθαρίζει εύκολα. Πιάτα σε στρώσεις: Βάλε σουπλά (ασορτγια όλους ― δεν παίζουμε), μετά το πιάτο για το κυρίως και από πάνω το πιάτο της σαλάτας και το μπολ της σούπας ― αν έχεις ετοιμάσει σούπα. Όχι, δεν χρειάζεται να χτίσεις ολόκληρη πολυκατοικία, δύο τρία πιάτα αρκούν λογικά. Μαχαιροπίρουνα: Πιρούνια αριστερά, μαχαίρια και κουτάλια δεξιά. Το μαχαίρι κοιτάζει πάντα προς το πιάτο ― η ευγένεια πάνω απ’ όλα. Ποτήρια: Δεξιά και ελαφρώς πάνω από τα μαχαιροπίρουνα. Πρώτο του νερού, δεύτερο του κρασιού. Αν έχεις και ποτήρι για αφρώδη, παίρνεις έξτρα πόντους ― δείχνουν πιο εντυπωσιακά. Και η πετσέτα;: Πάνω στο πιάτο ή αριστερά από τα πιρούνια. Μπορείς να τη διπλώσεις όπως θέλεις, κι αν βρεις και κανένα βίντεο στο You Tube και μάθεις να την κάνεις κύκνο; Ε, το αποψινό θα είναι αλησμόνητο!

Centrε Piece: Αν δεν έχεις κάτι ήδη, τότε φτιάξε μια μικρή σύνθεση από κεράκια και λίγες Χριστουγεννιάτικες μπάλες. Δε θέλουμε όμως υπερβολές· οι καλεσμένοι πρέπει να μπορούν να βλέπουν ο ένας τον άλλον άνετα. Τελευταία πινελιά: Αν το λέει η περδικούλα σου, ετοίμασε μερικά χειρόγραφα καρτελάκια θέσεων ή καρτούλες με ευχές για τον κάθε καλεσμένο για να ανοίξει η βραδιά με χαμόγελο.

kai μην ξεχνατε να εχετε την αρμοζουσα συμπεριφορα!

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Δεν κάνουμε σχόλια, πειράγματα ή «χαριτωμένα» αστειάκια για γάμους, σχέσεις, παιδιά ή σεξουαλικότητα. Δεν σχολιάζουμε το σώμα ή τα κιλά κανενός. Δεν προτρέπουμε πάνω από μία φορά κάποιον να φάει· αν πει «όχι», το σεβόμαστε. Δεν πιέζουμε χορτοφάγους ή άτομα με συγκεκριμένες διατροφικές επιλογές να φάνε κάτι που δε θέλουν. Δεν επιμένουμε να δοκιμάσουν το «δικό μας φαγητό» για να τους αποδείξουμε ότι θα τους αρέσει. Δε μαλώνουμε για τα ίδια και τα ίδια ζητήματα. Δεν αφήνουμε όλο το βάρος της προετοιμασίας και του μαζέματος στις γυναίκες· η ευθύνη μοιράζεται. Δε χρησιμοποιούμε κινητά κατά τη διάρκεια του φαγητού. Δεν κρίνουμε τις επιλογές ζωής, την εργασία, τις αποφάσεις ή τον τρόπο ζωής των άλλων. Δεν ξεχνάμε να ευχαριστούμε όσους ετοίμασαν το τραπέζι και να εκτιμάμε την προσπάθεια.

θυμηθείτε!

Στο οικογενειακό τραπέζι όλοι έχουν άποψη, κανείς δεν έχει φίλτρο και πάντα υπάρχει ένα δράμα που ξεκινά από μια σαλάτα. Παρ’ όλα αυτά, τρώμε, γελάμε και επιβιώνουμε. Κι αυτό είναι το θαύμα (των Χριστουγέννων): καταφέρνουμε και βγαίνουμε από το τραπέζι φίλοι ― ή έστω χορτάτοι. Η επιτυχία ενός τραπεζιού μετριέται σε τρεις δείκτες: κανείς δεν παρεξηγήθηκε, οι άνθρωποι χόρτασαν προτού τελειώσει το φαΐ και το κινητό έμεινε στην τσέπη. Αν τα πετύχετε αυτά, εύγε! Αν όχι, τουλάχιστον υπάρχει γλυκό. Το γλυκό σώζει τα πάντα. Η ζωή είναι μικρή για δράματα στο φαγητό. Ας φάμε καλά, ας γελάσουμε πολύ και βλέπουμε!

Η ΩΡΑΙΑ ΕΛΛάΣ ΚΑΦΕΝΕΙΟΝ | ΟΥΖΕΡΙ

S IN C E 1 9 2

0

Σε μια Αθήνα που δεν

χάθηκε ποτέ

ΔΕΝ ΤΟ ΑΠΟΔΟΜΟΎΜΕ, ΚΎΡΙΟΙ ΟΙ ΑΘΗΝΑΊΟΙ ΠΡΟΤΙΜΟΎΝ ΤΟ ΦΑΓΗΤΌ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΌ

Η ΩΡΑΊΑ ΕΛΛΆΣ ΉΤΑΝ, ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΊΝΑΙ ΣΗΜΕΊΟ ΑΝΑΦΟΡΆΣ!

Το διαχρονικό στέκι της Αθήνας, με θέα την Ακρόπολη & την Πλάκα σας περιμένει και αυτές τις γιορτές!

α τελευταία χρόνια, αν δεν «αποδομήσεις» το φαγητό σου, κινδυνεύεις να θεωρηθείς μαγειρικά αναλφάβητος. Η χωριάτικη πλέον έρχεται σε μορφή «σφαιροποίησης ντομάτας», ο μουσακάς «διαλύεται» ποιητικά σε τρεις ασύνδετες στρώσεις και ο κουραμπιές μεταμορφώνεται σε «παγωμένη σκόνη βουτύρου με υπόνοια αμυγδάλου». Ωραία όλα αυτά, δε λέω. Εντυπωσιακά. Φωτογενή. Ιδανικά για να γεμίσεις την ώρα σου… μέχρι να έρθει το κανονικό φαγητό! Διότι, μεταξύ μας, ποιος χορταίνει με μια σταγόνα μπεσαμέλ που οριακά αιωρείται πάνω σε ένα κεραμικό πιάτο 40 εκατοστών;

Πρωινό και ελληνικός στη χόβολη, ούζο & μεζεδάκια, μαγειρευτά & γλυκά.

Κι όμως, παρά τη μόδα, ο Αθηναίος δείχνει αξιοθαύμαστη σταθερότητα. Θέλει το σουβλάκι του τυλιχτό, θέλει την πατάτα τηγανητή, θέλει το παστίτσιο τετράγωνο κομμάτι. Και ναι, θέλει να ξέρει ότι αυτό που τρώει έχει όνομα που καταλαβαίνει και όχι σκόρπιες λέξεις μεθυσμένου στις πέντε το πρωί.

Ζωντανή μουσική κάθε Σάββατο βράδυ & Κυριακή μεσημέρι. Πάντα σικ, πάντα νοσταλγικό, πάντα αυθεντικό!

ΜΗΤΡΟΠΌΛΕΩΣ 59 & ΠΑΝΔΡΌΣΟΥ (ΣΤΟΆ) Τ.: 210 32 16 850 fb: Η Ωραία Ελλάς / Oraia Ellas Ig: oraiahellas

Τ

Αυτό δε σημαίνει πως αρνούμαστε τη δημιουργικότητα. Απλώς, να μωρέ, όλα είναι πιο όμορφα με ένα οικείο φαγητό μπροστά μας, ειδικά όταν πεινάμε. Και για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, ας συνυπολογίσουμε το κατά πόσο όλα αυτά είναι και θέμα μάρκετινγκ, φιοριτούρα άνευ ουσίας. Και το φαγητό είναι ουσία. Η παραδοσιακή κουζίνα δεν είναι μουσειακό έκθεμα. Είναι ζωντανή, πλούσια και ακόμα έχει να προσφέρει πολλά. Σηκώνει νέες ιδέες χωρίς όμως να χάσει την ψυχή της. Δεν χρειάζεται να της αλλάξουμε τα φώτα για να την εκτιμήσουμε. Γιατί στο τέλος της ημέρας, ο Αθηναίος μπορεί να γοητεύεται από τις αλλαγές, αλλά ακόμη περισσότερο αγαπά να φεύγει χορτάτος – και τη γιαγιά του. Και, συγγνώμη, κύριοι, αλλά αυτό δεν το αποδομούμε.

Μικρές, προσωπικές παραδόσεις

Και στις γιορτές!

ΈΧΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΊΣ ΤΙΣ ΣΤΑΘΕΡΈΣ ΜΑΣ ΚΙ ΑΣ ΜΗΝ ΕΊΜΑΣΤΕ ΠΑΡΘΈΝΟΙ

Κ

αι ποιος δεν έχει τις δικές του μικρές Χριστουγεννιάτικες παραδόσεις, τις δικές του προσωπικές τελετουργίες για να κλείσει σωστά ο χρόνος; Άλλος ανοίγει κάθε 31 Δεκέμβρη τα παλιά οικογενειακά άλμπουμ – φωτογραφίες με φλας, παιδικά χαμόγελα, τραπεζομάντηλα που πετάχτηκαν πια. Άλλος κάνει εκκαθάριση στην ντουλάπα του ή στον υπολογιστή του. Άλλος πίνει καφέ με τη μαμά του κάθε Χριστούγεννα την ίδια ώρα στο ίδιο τραπεζάκι του καφέ της γειτονιάς. Κάποιοι βλέπουμε την τριλογία του Άρχοντα των δαχτυλιδιών, άλλοι φτιάχνουν μελομακάρονα με τη συνταγή της γιαγιάς ή παίζουν monopoly με τα παιδιά τους που κάθε χρόνο μεγαλώνουν και καταλαβαίνουν όλο και καλύτερα το κόνσεπτ της αγοραπωλησίας, Είναι όμορφο να έχουμε τέτοιες μικρές τελετουργίες∙ είναι οι άγκυρές μας, μας γειώνουν, μας γλυκαίνουν, μας υπενθυμίζουν ότι ο χρόνος μπορεί να κυλά (μα πόσο γρήγορα ώρες ώρες!) αλλά εμείς κρατάμε κάποιες σταθερές. Αν ρωτήσει κανείς «μα γιατί το κάνεις αυτό;», όταν του πεις ότι κάθε παραμονή Χριστουγέννων ντύνεσαι Άγιος Βασίλης και κοιτάς τους πόρους του δέρματός σου στο μικρό καθραφτάκι του μακιγιάζ ενώ πίνεις ρετσίνα, μη μασήσεις. Δε χρειάζεται να απαντήσεις. Όλες αυτές οι μικρές παραδόσεις δεν χρειάζονται εξηγήσεις. Είναι οι δικές μας στιγμές, οι δικοί μας κύκλοι, που κάνουν τα Χριστούγεννα να μοιάζουν πράγματι με κατάδική μας, ολόδική μας γιορτή.

ΤΟ ΚΑΦΕΝΕΊΟ ΠΟΥ ΕΝΏΝΕΙ ΓΕΝΙΈΣ ΑΠΌ ΤΟ ’68

Οι τιμές είναι εξαιρετικά φιλικές, τα υλικά φρέσκα, το κλίμα ζεστό. ΔΙΣΤΟΜ

Α

πό το 1968, το καφενείο της οικογένειας Ζακή αποτελεί σημείο αναφοράς στο Πολύγωνο. Στις μέρες μας, έχει καταφέρει να συνδυάσει τον παραδοσιακό χαρακτήρα με μια σύγχρονη, φιλόξενη ατμόσφαιρα. Άνθρωποι όλων των ηλικιών αγαπάνε τη Μυτιλήνη και αυτό δεν είναι τυχαίο. Από νωρίς το πρωί θα δεις ηλικιωμένους, τους παλιούς θαμώνες, να πίνουν το καφεδάκι

ΩΝΟ | T.: 21 ΊΤΟΥ 21, ΠΟΛΎΓ

τους, σειρά έχει το τσιπουράκι με τους εκλεκτούς μεζέδες, ενώ το απόγευμα και το βράδυ, νεότεροι κατακλύζουν το χώρο, δημιουργώντας ένα ζωντανό πυρήνα ανθρώπων, φαγητού, ποτού και καλοπέρασης. Το καφενείο ξεχωρίζει για τις χαμηλές τιμές, το σεβασμό στον πελάτη και την ποιότητα των φρέσκων μεζέδων.

0644 4125 | FB

: Η ΜΥΤΙΛΉΝΗ

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟΝ ΔΙΑΤΡΟΦΟΛΟΓΙΟΝ

για ρετρό απολαύσεις

ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΈΡΣΑ ΔΡΆΚΟΥ

Κακά τα ψέματα, από μέσα Νοέμβρη μέχρι τέλη Γενάρη θέλουμε να έχουμε Χριστούγεννα, γιορτές, festive mood ή όπως διάολο το λένε αυτό το λαμπερό και χνουδωτό και κριτσανιστό πανηγύρι με αφορμή τη γέννηση του θεού Απόλλωνα Χριστού. Κι αφού στόλισες, κανόνισες δυο τρεις εξόδους, ονειρεύτηκες μερικά ταπεινά δώρα κι αποφάσισες και ποιες μέρες θα κάτσεις σπίτι από το πρωί μέχρι το βράδυ με κάλτσες, Netflix και καυτά ροφήματα, δεν πρέπει να δεις και τι θα φας; Καλά το με ποιους. Το τι δεν σε νοιάζει; Στην κουζίνα, ολοταχώς, γιατί τα Χριστούγεννα, η Πρωτοχρονιά και τα γύρω

ΥΓ:

Τις συνταγές που θα ακολουθήσεις τις ξέρεις εσύ καλύτερα από τον καθένα. Γιατί μαγείρισσα σαν εσένα ή σαν τη δική σου μάνα-θεία-πεθερά δεν είναι καμιά!

ΚΥΡΙΑΚΗ

ΔΕΥΤΕΡΑ

ΥΓ2:

ΤΡΙΤΗ

γύρω είναι αυστηρά χειροποίητα, μοσχοβολάνε και δημιουργούν τις πιο νόστιμες αναμνήσεις. Θα μοιραστώ μαζί σου το δικό μου εορταστικό πρόγραμμα διατροφής, επηρεασμένο πολύ φέτος από… άλλες δεκαετίες, από εκείνα τα χρυσά χρόνια που ακούγαμε αβοκάντο κι απαντάγαμε «όχι, μη, δεν το’ κανα εγώ!». Από εκείνη την εποχή της ζωής μου που το τραπέζι, όπως το ετοίμαζε η γιαγιά κι η προγιαγιά μου, είχε πάντα φρούτο-τυρί, μπόλικα μπαχαρικά, άφθονο ελαιόλαδο και πολλή πολλή αγάπη.

Κάποιες μέρες έχουν υποχρεωτικό επιδόρπιο, το νου σου. Έλα, κορμάρα είσαι, φάε λίγο σαν άνθρωπος, που έχεις πήξει στον ξηρό καρπό και τις πρασινάδες από το καλοκαίρι…

ΤΕΤΑΡΤΗ

ΠΕΜΠΤΗ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Αρνί κοκκινιστό, πατάτες πουρέ, γαλατόπιτα

Ομελέτα με ζαμπόν και πιπεριές

Χοιρινό με σέλινο, πιλάφι, ογκρατέν λαχανικών με κρέμα γάλακτος, μιλφέιγ, πουτίγκα εγγλέζικη

Γαλοπούλα με γέμιση κιμά-σταφίδα-κουκουνάρι, σαλάτα λάχανο-καρότο-ρόδι, μελομακάρονα με σοκολάτα

ΕΧΕΙ ΦΑΪ ΣΤΟ ΨΥΓΕΙΟ, ΚΑΛΕ, ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΕΜΕΙΝΕ ΠΑΛΙ…

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Λαχανοντολμάδες αυγολέμονο

ΤΕΤΑΡΤΗ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΔΕΥΤΕΡΑ

ΤΡΙΤΗ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

Μοσχαράκι φρικασέ και γλυκό «παγωμένο» (με μπισκότα και φρουί ζελέ)

Κακαβιά, μπουρεκάκια με λαχανικά

Αυγά ποσέ, σπανάκι πουρέ, σαλάτα ντομάτα, κασέρι, αχλάδι, κουραμπιέδες

Κρεατότουρτα κρητική με αρνάκι και μαλακό φύλλο, μπριτζόλες χοιρινές, μαρουλοσαλάτα με φρέσκο κρεμμύδι, αλοιφές, πατάτες φούρνου με μυρωδικά, υγρό κέικ σοκολάτας με φρούτα

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΠΕΜΠΤΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ

ΤΑ ΧΘΕΣΙΝΑ, ρε, πας καλά; Και μπόλικο πράσινο τσάι.

Γλώσσες πανέ, ρώσικη σαλάτα, τάρτα λεμόνι

Σουφλέ με μπεσαμέλ, ζαμπόν και τυριά στο φούρνο

Αυγά τηγανιτά με μπέικον, κουνουπίδι γιαχνί

Τσιπούρα στο φούρνο με λαδολέμονο, βραστά λαχανικά

ΔΕΥΤΕΡΑ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΤΡΙΤΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ

ΠΕΜΠΤΗ

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Συκωτάκια τηγανιτά, χυλοπίτες

Φιλέτο μοσχαρίσιο σε φέτες, χορταρικά εποχής σωταρισμένα με βούτυρο, μήλα στο φούρνο με καστανή ζάχαρη

Ροζμπήφ με ριγκατόνι και τριμμένο τυρί

Κοτόπουλο με πιλάφι

Πατάτες ογκρατέν, σαλάτα ντομάτα, κασέρι, κομπόστα

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

210 82 19 406 Eπτανήσου 15, Αθήνα Πλατεία Αγίου Γεωργίου Ώρες καταστήματος & delivery 12.00-01.00 μέσω efood & wolt www.kybeli.gr

Η Κυβέλη δε χάνει ποτέ τη μαγεία της Γνωστή κι αγαπημένη από το 2016, με όνομα που τιμά την πιο θεατρική γειτονιά της πόλης, είναι ένα μεζεδοπωλείο που συνδυάζει παραδοσιακές γεύσεις με twists και χαλαρότητα με φροντισμένες λεπτομέρειες. Πέρα από το στάνταρτ μενού, τα Χριστούγεννα στην Κυβέλη θα έχουν:

Καραμελωμένο κοπανάκι γαλοπούλας, ρολό μαύρου χοίρου στη γάστρα Η Πρωτοχρονιά στην Κυβέλη θα έχει:

Ταλιατέλες με μοσχάρι και σάλτσα αμυγδάλου και αρνί μπούτι με σπαράγγια μπέιμπι

Κλείσε εγκαίρως το τραπέζι σου H Κυβέλη ξέρει να φροντίζει τους δικούς της

kivelirest

2016

@kyveli_kypseli

από το

ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΦΎΓΕΤΕ ΛΊΓΟ ΑΠ’ ΤΗΝ ΎΛΗ...

ΤΑ ΖΕΣΤΆ ΤΟΥ ΧΕΙΜΏΝΑ Οι μετεωρολόγοι προβλέπουν χιονιά. Έξω ήδη η θερμοκρασία έχει πέσει επικίνδυνα, φυσάει, ψιχαλίζει κι εσύ δε θέλεις να αφήσεις την κουβέρτα σου με τίποτα. Το μόνο που χρειάζεσαι τώρα είναι ένα καλό πρόγραμμα εβδομάδας με τα ζεστά και νόστιμα του χειμώνα, ώστε να ξαναβγείς μόνο μαζί με τον ήλιο.

Όλοι γίνονται μια παρέα στον Εναλλακτικό καφενέ του Βασίλη. Με φίνους μεζέδες, ποιοτικά αποστάγματα & κρασιά, κουβέντες και τραγούδια!

τα πρωινά Εκτός των Κυριακών που υπάρχει σταθερά ζωντανή μουσική, μέσα στις γιορτές θα γίνουν κι άλλα λάιβ. Ενημερωθείτε & κάντε έγκαιρα κράτηση για τα λάιβ των γιορτών στο: 210 72 20 077

Ευφρονίου 70, Καισαριανή Fb: ΕΝΑλλακτικός ΚΑΦΕνές Βασίλη Ig: enallaktikos_kafenes_vasilh

Πλιγούρι βρώμης με ζεστό γάλα, κανέλα και μέλι / Αυγά ποσέ πάνω σε ψημένο ψωμί με (λίγο ή πολύ) λιωμένο βούτυρο / Pancakes με μέλι και ξηρούς καρπούς / Ταχίνι και μέλι σε φρυγανιά / Τραχανάς με φέτα (ναι, πρωί-πρωί, γιατί όχι;) / Κρέπες με μερέντα και μπανάνα

τα μεσημεριανά Φασολάδα με καυτερό πιπέρι και ψωμί για να βουτάς / Μοσχαράκι κοκκινιστό με πατάτες / Γιουβαρλάκια / Μουσακάς / Χοιρινό με δαμάσκηνα στη γάστρα / Στραπατσάδα / Ριζότο μανιταριών

τα βραδινά Γλυκοπατάτες στο φούρνο με τριμμένη φέτα / Τραχανάς (με ή χωρίς κοτόπουλο) / Φιδές / Κοτόσουπα αυγολέμονο

τα σνακ και τα εξτραδάκια ΘΑΛΑΣΣΙΝΌ ΑΕΡΆΚΙ ΣΤΗΝ ΠΛΑΤΕΊΑ ΒΙΚΤΩΡΊΑΣ

Από το 1984, το Ουζερί του Λάκη παραμένει πιστό στη γεύση και στην παράδοση. Με επίκεντρο το φρέσκο ψάρι ημέρας και προϊόντα από μικρούς Έλληνες παραγωγούς, συνεχίζει να προσφέρει αυθεντικές θαλασσινές απολαύσεις ανάλογα με την εποχή και την ψαριά. Την εμπειρία ολοκληρώνει η πλούσια κάβα με περισσότερες από 150 ετικέτες αποσταγμάτων και κρασιών, ιδανικά για να συνοδεύσουν κάθε γεύση. Ελπίδος 16, Πλ. Βικτωρίας | Τ.: 210 82 13 776 Fb: Το Ουζερί του Λάκη | Ig: @ouzeri_tou_laki

Μηλόπιτα όπως την έφτιαχνε η γιαγιά, με την ίδια συνταγή / Ζεστό κακάο και ζαχαρωτά (ναι, επιτρέπεται, όλα επιτρέπονται) / Ζεστό κρασί ή ρακόμελο / Ψητά κάστανα / Popcorn με πάπρικα / Κουλουράκια κανέλας / Tσάι με γαρύφαλλο

Οι μετεωρολόγοι-μάγοι προβλέπουν…

ς Είναι σίγουρο πως οι γιορτέςμεσανες θα γίνουν ακόμα πιο χαρού θείτε και ευτυχισμένες αν επισκεφ την Αυλή Μεζέ!

Τι καιρό θα κάνει στο 2026; (εκτός από «τον κακό μας»…)

ΙΑΝΟΥΆΡΙΟΣ 2026: Παγωνιά, συνεχής χιονόπτωση, ψυχρές νύχτε.ς

ΑΝΑΡΩΤΙΈΣΤΕ ΓΙΑΤΊ; ΣΑΣ ΈΧΟΥΜΕ ΜΕΡΙΚΈΣ ΑΠΑΝΤΉΣΕΙΣ.

ΦΕΒΡΟΥΆΡΙΟΣ 2026: Κρύο, χιονοπτώσεις και εναλλαγές με βροχές. ΜΆΡΤΙΟΣ 2026: Βροχερός, μουντός, δροσερές μέρες, λίγη λιακάδα. ΑΠΡΊΛΙΟΣ 2026: Αργοπορημένη άνοιξη, βροχές και δροσιά.

ΓΙΑΤΊ ΠΡΌΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΉ ΕΠΙΧΕΊΡΗΣΗ 15 ΧΡΌΝΩΝ

ΜΆΙΟΣ 2026: Εναλλαγές λιακάδας και μπόρας, ήπια ζέστη. ΙΟΎΝΙΟΣ 2026: Δροσερό ξεκίνημα καλοκαιριού, πιθανές μπόρες. ΙΟΎΛΙΟΣ 2026: Ζέστη με μικρές καταιγίδες, άνεμος στα νησιά.

Γιατί θέλουν να προσφέρουν στον κόσμο ό,τι θα τρώγανε και θα πίνανε κι αυτοί

ΑΎΓΟΥΣΤΟΣ 2026: Θερμός μήνας με τοπικές καταιγίδες, δροσιά στο τέλος.

14 του Ιούλη είπαν θα χανόμασταν και στην έκλειψη του Αυγούστου θα καταστρεφόμασταν Ένα σπάνιο φαινόμενο θα κάνει την εμφάνισή του στις 12 Αυγούστου 2026, όταν θα συμβεί μία ολική έκλειψη ηλίου, συγκεντρώνοντας το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Οι λάτρεις του διαστήματος αναμένεται να συρρεύσουν κατά χιλιάδες στην Ισπανία, απ’ όπου θα είναι ορατή η έκλειψη. Το φαινόμενο δεν θα είναι μεμονωμένο. Θα αποτελεί μέρος μιας τριλογίας εκλείψεων που θα συμβούν μεταξύ 2026 και 2028, μετατρέποντας την Ισπανία σε διεθνές σημείο αναφοράς για την επιστήμη και τον… αστρονομικό τουρισμό. Για να διασφαλιστεί ότι η εμπειρία θα είναι ασφαλής και προσβάσιμη, η ισπανική κυβέρνηση έχει ζητήσει από τις αυτόνομες κοινότητες να αναλάβουν ενεργό ρόλο στο σχεδιασμό της εκδήλωσης. Ένα από τα πιο σημαντικά ζητήματα είναι η σωστή επιλογή των τοποθεσιών όπου το κοινό θα μπορεί να συγκεντρωθεί για να παρακολουθήσει την έκλειψη.

Κι όλο η θερμοκρασία του πλανήτη ν’ ανεβαίνει Η μέση αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη αναμένεται να είναι υψηλότερη από τον 1,5° Κελσίου την περίοδο 2025-2029, προβλέπει με βεβαιότητα που φθάνει το 70% ο Παγκόσμιος Μετεωρολογικός Οργανισμός (ΠΜΟ). Ο πλανήτης αναμένεται κατά συνέπεια να παραμείνει σε ιστορικά επίπεδα αύξησης της θερμοκρασίας, έπειτα από τα δύο θερμότερα χρόνια που καταγράφηκαν ποτέ (2023 και 2024), σύμφωνα με ετήσια έκθεση για το κλίμα που καταρτίστηκε από τη βρετανική μετεωρολογική υπηρεσία (Met Office) με βάση τις προβλέψεις δέκα κέντρων και δημοσιοποιήθηκε από τον ΠΜΟ.

Γιατί το τζάκι δημιουργεί την πιο ταιριαστή γιορτινή ατμόσφαιρα

ΓΙΑΤΊ ΟΙ ΠΑΤΆΤΕΣ ΕΊΝΑΙ ΑΛΗΘΙΝΈΣ ΚΑΙ ΚΟΜΜΈΝΕΣ ΣΤΟ ΧΈΡΙ

Κάθε ΠαρασκευήΣάββατο βράδυ και Κυριακή μεσημέρι ταξιδέψτε σε αλλοτινές εποχές με τη ζωντανή μουσική

Γιατί τα εξαιρετικά ζουμερά μοσχαρίσια φιλετάκια ταιριάζουν γάντι στις γιορτές

ΓΙΑΤΊ ΕΊΝΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΊΣΚΕΣΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΉΝΑ

Ρεβεγιόν Χριστουγέννων & Πρωτοχρονιάς στην Αυλή Μεζέ. Ή ΣΑΣ!

ΚΆΝΤΕ ΆΜΕΣΑ ΤΗΝ ΚΡΆΤΗΣ

ΑΥΛΉ ΜΕΖΈ

ΑΝΘΈΩΝ 37-39, ΡΙΖΟΎΠΟΛΗ Τ.: 21 0258 6424 FB: ΑΥΛΉ ΜΕΖΈ IG: AVLIMEZE

Η

Τ

κόκκιν

λ φ ο κά η

ΤΗ

ΤΊΑΣ ΠΑΝΟΛΆΣΚ Σ Ν Ο

α τελευταία χρόνια «στόλιζα» τον τέως μου, αφού πρώτα βέβαια μου είχε πολλάκις φορέσει λαμπιόνια και λοιπά στολίδια κι αυτός… Παλιά βέβαια, ως πιτσιρίκα, ρίχναμε την κόκκινη φλοκάτη μπροστά στο τζάκι, μύριζε βούτυρο το σαλόνι από το ταψί που έπαιρνε φωτιά στο ψήσιμο των χριστουγεννιάτικων εδεσμάτων! Εγώ έπεφτα φαρδιά πλατιά στην κόκκινη φλοκάτη μου, έβρισκα στην άκρη της, τα μεγάλα μου ταξίδια! Εγώ και το ιπτάμενο χαλί μου, ύστερα κόλλαγα βάμβακι πολλαπλών χρήσεων στο τζάμι, στα κλαριά του δέντρου μας – ούτε τζάμπο τότε, ούτε εποχικά μαγαζιά, για εμάς τα παιδιά μια άλλης γενιάς… Τα φωτάκια τα ξέμπλεκα πάντα εγώ και τα έβαζα με τον παππού μου στο δέντρο, τα στολίδια απλά, αγγελάκια, μικρά μπιχλιμπίδια που αρκούσαν για την αειθαλή μαγεία που μου πλημύριζε το κεφάλι και ευτυχώς με λύτρωνε στο τσακ! Η γιαγιά ήταν πάντα ο καμουφλαρισμένος Άγιος Βασίλης μας, ή κούκλα στο κουτί – στον ίδιο σωματότυπο κάθε χρονιά, ξανθιά στρουμπουλή με πιασίματα, για να χορτάσει η αγκαλιά μου. Ύστερα, μια βόλτα στο Μινιόν, απʼ έξω μη φανταστείς, και αυτό έτσι μια φορά καταδρομικής εξόδου στην

Υ

τη μας

Αθήνα by night, πάνω στο τσακίρ κέφι του μπαμπά. Θυμάμαι τη νύχτα εκείνη στο πίσω κάθισμα του Fiat, με την κούκλα μου παραμάσχαλα. Να χαζεύω το δρόμο, τα φώτα, τις βιτρίνες, ό,τι προλάβαινα δηλαδή, με το στόμα ανοιχτό, Χριστούγεννα στα τέλη της δεκαετίας του ’70 – πόσο μικρή υπήρξα κάποτε θεέ μου! Πάντα ό,τι προλάβαινα, έτσι και στις γιορτές, έκανα το σταυρό μου αν είχα περισώσει «τα καλύτερα δυνατά μου» και η γαλοπούλα στο κόκκινο τραπεζομάντηλο –το καλό μας τάχα– και η γέμιση που δεν δοκίμασα ποτέ και η άχνη ασορτί με το βαμβάκι… Κράτησα «την άχνη», το βαμβάκι… ουουου, πολλές φορές ταμπονάρισε τα τραύματα! Τώρα, η Ηλέκτρα μού λέει «γράψε κάτι με χριστουγεννιάτικη εσάνς για το χριστουγεννιάτικο τεύχος» κι εγώ δαγκώνομαι, γιατί δεν έχω κάτι παραπάνω από τα φωτάκια, τον παππού και τη φθαρμένη κόκκινη φλοκάτη μας! Τίποτα εορταστικό στη μνήμη μου δηλαδή, μέχρι και σήμερα, και έτσι τρίβω τα χέρια μου, που πιάνω έστω το όριο των λέξεων και της το στέλνω….

ετ

ατ

Ρεμ π

α

ΕΟΡ Τ Α ΣΤ Ι Κ Ά οκαμώμ

ΟΙ ΓΙΟΡΤΙΝΈΣ ΜΈΡΕΣ ΔΕ ΘΑ ΉΤΑΝ ΤΌΣΟ ΓΙΟΡΤΙΝΈΣ ΧΩΡΊΣ ΜΟΥΣΙΚΉ. Η ΠΌΛΗ ΓΕΜΊΖΕΙ ΡΕΜΠΈΤΙΚΕΣ ΦΩΛΙΈΣ, ΚΙ ΑΥΤΈΣ ΟΙ ΣΤΆΣΕΙΣ ΠΟΥ ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΊΝΟΥΜΕ ΠΑΡΑΚΆΤΩ ΕΊΝΑΙ Ό,ΤΙ ΠΡΈΠΕΙ ΓΙΑ ΝΎΧΤΕΣ ΜΕ ΜΕΖΕΔΆΚΙΑ, ΠΑΡΈΑ ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΚΑΡΔΙΆ.

• ΤΟ ΝΑΥΆΓΙΟ ΤΩΝ ΑΓΓΈΛΩΝ: Υπόγειο, καταφύγιο όπου η προπολεμική παράδοση μας παρουσιάζεται χωρίς μικρόφωνα. Ο χώρος είναι ζεστός και φιλόξενος και η τελετουργία ξαναζωντανεύει κάθε βράδυ.

• ΠΕΙΝΑΛΈΩΝ: Από το ’78 κρατά το χαρακτήρα του αναλλοίωτο και έχει αδυναμία στις μουσικές που ξεπήδησαν αυθόρμητα από παρέες. Ταβέρνα - σημείο αναφοράς για αυθεντικά ρεμπέτικα στην πόλη.

• ΡΟΖ ΓΆΤΟΣ: Μονοκατοικία του ’50 στην Ακαδημία Πλάτωνος, με σκηνή που φιλοξενεί σύγχρονους δεξιοτέχνες. Ένας γάτος κομψός, ζεστός και πάντα μουσικόφιλος!

• ΧΑΜΗΛΌΣ: Από το 1929, βαρέλια, ιστορία και ζωντανή μουσική. Παλιό κρασοπουλιό που συνεχίζει να μυρίζει παράδοση και ωραίο λαϊκό μεράκι.

• ΤΡΊΠΟΡΤΟ: Στον Κεραμεικό, με καθαρές γεύσεις, ρεμπέτικα και παραδοσιακά λάιβ (και όχι μόνο) χωρίς είσοδο. Μουσικές Πέμπτη με Κυριακή! Άνετα γίνεται συνήθεια.

Ο ΓΙΆΝΝΟΣ & ΤΑ ΡΕΜΠΈΤΙΚΑ ΤΟΥ ΦΑΓΗΤΟΎ

• ΤΟΥ ΜΙΧΆΛΗ (ΣΤΟΥ ΚΟΥΤΡΟΎΛΗ): Κρυμμένο κουτούκι με τζάκι και ατμόσφαιρα σπιτικής μάζωξης. Η ρεμπέτικη παρέα μας ξεσηκώνει τέσσερις μέρες τη βδομάδα.

• 1002 ΝΎΧΤΕΣ: Ανατολίτικη γωνιά στου Ψυρρή με ζωντανή μουσική κάθε βράδυ· από ρεμπέτικα μέχρι ethnic. Μεζέδες, αρώματα κι αίσθηση ταξιδιάρικη.

Στο μικρό λιμανάκι, ένα απόγευμα που μύριζε όλος ο αέρας αρμύρα και ψαράκι τηγανητό, ο Γιάννος γύριζε απ’ το μεροκάματο σαν σωστός «εργάτης τιμημένος». Σταμάτησε όπως πάντα, στο παλιό καφενείο, να πιει ένα ουζάκι με τη Μαρίκα, που όλοι τη φώναζαν «η Μαρίκα η δασκάλα» κι ας είχε χρόνια να πιάσει κιμωλία στα χέρια της – άλλα πράματα δίδασκε πια εκείνη. Κάθισαν για λίγο κι ήπιαν και ο Γιάννος μόλις μεράκλωσε της τραγούδησε το «Είσαι αφράτη σαν φραντζόλα σαν το χάσικο ψωμί/όποιος σε κοιτάζει εσένα τόνε ζώνουν οι καημοί». Η Μαρίκα κοκκίνησε και του παρήγγειλε κερασμένη μια «κακαβιά», που ’πινε έτσι ξεροσφύρι τα ουζάκια. Στις κουβέντες και στα γέλια, δεν ήταν μόνοι – όλο και τους κοίταζε «η Ελένη η ζωντοχήρα». Το ’νιωσε στο πετσί του εκείνο τ’ απόγευμα ο Γιάννος πως στο μικρό τους χωριό σ’ εκείνο το λιμανάκι κρυβόταν όση ζωή θα χρειαζόταν κανείς ποτέ.

• ΤΟ ΠΟΝΤΊΚΙ: Νεανικό στέκι δεκαετιών στο κέντρο. Έντεχνα, λαϊκά, ρεμπέτικα και παραδοσιακά σε μια σκηνή που ενώνει γενιές και εποχές.

• ΤΑ ΚΑΝΆΡΙΑ: Καφενείο-θεσμός από το 2008. Από ελληνικό στο μπρίκι μέχρι ρακή και βραδιές που χωρούν κάθε είδους παρέα και κάθε είδους μουσική.

• ΤΟ ΜΟΝΟΠΆΤΙ: Σύγχρονο μεζεδοπωλείο που γεφυρώνει δεκαετίες ελληνικής μουσικής. Με καλό ήχο και φροντισμένες εμφανίσεις, έγινε αγαπημένο στέκι σε χρόνο μηδέν.

• ΓΚΕΖΊ: Φιλική γωνιά όπου φαγητό και μουσική συμβαδίζουν. Έμφαση στην ποιότητα και αίσθηση συντροφιάς που δύσκολα βρίσκεις αλλού.

• ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΌΣ ΚΑΦΕΝΈΣ ΒΑΣΊΛΗ: Φωτεινή τζαμαρία, ξυλόσομπα, μουσειακά αντικείμενα και ζωντανή μουσική. Η Καισαριανή έχει το δικό της παρεΐστικο στέκι.

01

• ΤΟ 25ΡΆΚΙ ΤΟΥ ΠΡΊΑΜΟΥ: Λιτό κουτούκι χωρίς μικρόφωνα, με μερακλήδες μουσικούς και κουζίνα που δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Το ρεμπέτικο όπως πρέπει.

«Εργάτης τιμημένος» Παναγιώτης Τούντας

Γιάννης 04 «Κακαβιά» Παπαϊωάννου

02

«Η Μαρίκα η δασκάλα» Παναγιώτης Τούντας

Ελένη η ζωντοχήρα» 05 «Η Γιοβάν Τσαούς

• ΠΛΆΤΩΝ: Φιλόξενος χώρος με πάλκο που ενώνει μουσικούς και παρέες. Μεζέδες, μαγειρευτά και σπιτικό ρακόμελο ολοκληρώνουν μια γιορτινή εμπειρία με χαρακτήρα.

03

«Είσαι αφράτη σαν φραντζόλα» Μάρκος Βαμβακάρης

ΤΡΑΠΈΖΙΑ ΌΛΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΏΝ ΕΝΩΘΕΊΤΕ!

Η

ΣΗΜΑΣΊ

Α

ΣΥΝ-ΤΡΏΓ

από το 1969

Για τον καινούριο χρόνο και για πολλούς ακόμα που θα έρθουν, χαρίστε σ’ εσάς και στην οικογένειά σας αυθεντικές γεύσεις Πατησίων 289, Αθήνα, τ.: 21 0211 1063 Fb: Μαρτίνης Μαγειρείο - Μartinis Kouzina Ig: martiniskouzina.gr

ΤΟΥ

ΕΙΝ

ΤΟ ΝΑ ΚΑ Θ ΌΜ Α Σ Τ Ε Γ Ύ ΡΩ Α ΠΌ ΈΝΑ ΤΡΑΠΈ ΖΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΙΡΑΖΌΜΑΣΤΕ ΦΑΓΗ ΤΌ ΕΊΝΑΙ ΚΆ ΤΙ ΠΟΛΎ ΠΕΡΙΣΣΌΤΕ Ρ Ο Α ΠΌ Μ ΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΉ ΠΡΆ ΞΗ ΑΝΆΓΚΗ Σ · ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΒΑΘΙΆ ΑΝΘΡΏΠΙΝ Η Ε Μ ΠΕΙΡΊΑ ΠΟΥ Ε Ν Ώ Ν Ε Ι ΚΑ Ι Δ Η ΜΙΟΥΡΓΕΊ ΔΕΣΜΟ Ύ Σ . ΤΟ Σ Υ Ν -Τ Ρ ΏΓΕΙΝ, ΔΗΛΑΔΉ Η ΚΟΙΝΉ ΣΥΜ ΜΕΤΟΧΉ ΣΤΟ ΦΑΓΗΤ Ό, ΑΠΟΤΕ Λ Ε Ί ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΌ ΤΡΌΠ Ο ΕΠΙΚΟΙΝ ΩΝΊΑΣ ΚΑΙ ΈΚΦΡΑΣΗΣ ΑΓΆΠΗΣ. Γ Ύ ΡΩ Α ΠΌ ΤΟ ΤΡΑΠΈΖ Ι ΔΕ ΜΟΙΡΑ Ζ ΌΜ Α Σ Τ Ε ΜΌΝΟ ΚΟ ΙΝΈΣ ΓΕΎΣ ΕΙΣ, ΑΛΛΆ ΚΑΙ ΤΑ ΝΈ Α ΜΑΣ, ΣΥΝΑ ΙΣΘΉΜΑΤΑ, ΒΛΈΜΜ ΑΤΑ. ΣΤΟ ΣΠΊΤΙ, ΤΟ ΚΟΙΝΌ ΓΕΎΜΑ Σ Υ ΝΔΈ Ε Ι Τ ΗΝ ΟΙΚΟΓΈ Ν ΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΊΛΟ ΥΣ, ΚΑΛΛΙΕ Ρ ΓΕ Ί ΤΗΝ ΑΊΣΘΗΣΗ ΤΟΥ Α Ν Ή ΚΕΙΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΈΡΕΙ ΧΏΡΟ ΓΙΑ Ο ΥΣΙΑΣΤΙΚΉ ΕΠΑΦΉ . ΚΆΘΕ ΤΡΑ ΠΈΖΙ, ΕΊΤΕ ΑΠΛΌ ΚΑΘ ΗΜΕΡΙΝΌ Ε ΊΤ Ε ΓΙΟΡΤΙΝΌ, ΓΊΝΕΤΑ Ι ΕΥΚΑΙΡΊΑ ΓΙ Α ΜΟΊΡΑΣ Μ Α ΚΑ Ι Ε Π ΑΝΑΣΎΝΔΕ Σ Η . ΑΚΌΜΗ ΚΑ Ι Έ ΞΩ, ΣΤΑ ΕΣΤΙΑΤΌΡΙΑ Ή ΣΤΑ ΤΡΑΠΈΖΙΑ Φ ΊΛ Ω Ν , ΤΟ ΦΑΓΗΤΌ Λ ΕΙΤΟΥΡΓΕΊ ΩΣ ΓΈΦΥΡΑ ΜΕΤΑΞΎ Α Ν ΘΡ Ώ Π Ω Ν . Η Χ ΑΡΆ ΤΟΥ ΝΑ ΤΡ ΩΣ Μ Α Ζ Ί Θ Υ Μ ΊΖΕΙ ΌΤΙ Η Τ Ρ Ο ΦΉ Δ ΕΝ ΕΊΝΑΙ Μ Ό ΝΟ Μ Έ ΣΟ ΕΠΙΒΊΩΣΗΣ , ΑΛΛΆ ΚΥΡ ΊΩ Σ ΠΡΆΞΗ ΦΙΛΟΞΕΝΊΑ Σ, ΠΡΟΣΦ ΟΡΆΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΌΤΗΤ Α Σ . Σ ΤΟ Τ Έ Λ ΟΣ, Η ΟΥΣΊΑ ΤΟΥ ΣΥ Ν-ΤΡΏΓΕΙΝ Β ΡΊΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ «ΜΑΖΊ» , Σ ΤΟ Ό Τ Ι Γ Ύ ΡΩ Α ΠΌ ΤΟ ΤΡΑΠΈ ΖΙ ΕΡΧΌΜΑ Σ ΤΕ ΌΛΟΙ ΛΊΓΟ ΠΙΟ Κ ΟΝΤΆ.

Της Ηλέκτρας Τζώρτσου

Κάθε τόπος κι ένα χριστουγεννιάτικο βρώσιμο έθιμο

ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΌ ΚΑΦΕΝΕΊΟ

Σήμερα σχεδόν σε όλη την Ελλάδα και ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα ξέρουμε πως η γαλοπούλα είναι το χριστουγεννιάτικο κρέας μας. Έθιμο ξενόφερτο αφού παλαιότερα, από την ύπαιθρο μέχρι τις μεγαλουπόλεις, το κατ’ εξοχήν κρέας των Χριστουγέννων ήταν το χοιρινό, συνδυασμένο με τη σφαγή και κατανάλωση του οικόσιτου ζώου τις μέρες εκείνες, διαδικασία που είχε το όνομα «χοιροσφάγια». Σε παλιότερες εποχές, κάθε σπίτι της ελληνικής υπαίθρου διέθετε και από έναν χοίρο που τον σίτιζε ολόκληρη τη χρονιά με σκοπό την τελετουργική γιορτινή θυσία του. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που τα περισσότερα μέρη της Ελλάδας έχουν χριστουγεννιάτικες συνταγές με βάση το χοιρινό. Το βρώσιμο τουρνέ στην Ελλάδα ξεκινάει!

από το 1982

Καστέλλο Δώσε χαρακτήρα στις γιορτές σου

Η

μσούρα είναι το παραδοσιακό χριστουγεννιάτικο φαγητό του Μελισσοχωρίου Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για μία τριλογία από χοιρινό κρέας, μοσχάρι και κοτόπουλο σιγομαγειρεμένο με λαχανικά και ρύζι στο φούρνο.

Ο

ι σαρμάδες (ποντιακοί λαχανοντολμάδες) είναι ένα γιορτινό φαγητό με συμβολική σημασία, καθώς το τύλιγμα των φύλλων του λάχανου συμβολίζει τα σπάργανα του Χριστού.

Η

θρακιώτικη μπάμπω (μέρα της γριάς) είναι χοιρινό με μπόλικα μυρωδικά και μπαχαρικά, το οποίο σιγοβράζει όλο το βράδυ, ώστε να είναι έτοιμο και ζεστό το πρωί, μετά τη θεία λειτουργία των Χριστουγέννων.

Α

γριογούρουνο σαλμί έχουμε στην Ήπειρο, που είναι αγριογούρουνο μαριναρισμένο σε ξινόμαυρο.

Σ

τα Τρίκαλα ανήμερα των Χριστουγέννων συνήθιζαν να τρώνε όλοι μαζί «γουρνάδα», δηλαδή ψητό χοιρινό κρέας.

Τ

ο βράδυ των Χριστουγέννων στην Έυβοια ψήνουν κομματάκια χοιρινού στη θράκα, πασπαλισμένα με μπόλικο αλάτι, το λεγόμενο «κοντοσούφλι».

Σ

τη Στερεά Ελλάδα τη μέρα των γιορτών τρώνε χοιρινό με σέλινο.

Γ

ουρουνόπουλο ψημένο στο φούρνο αλλά και η κρεατόπιτα πρωταγωνιστούν στην Πελοπόννησο.

Α

πό την Κεφαλονιά μάς έρχεται η «πουτρίδα», μαγειρευτό χοιρινό με λαχανικό εποχής, συνήθως λάχανο (μάπα) ή κουνουπίδι (κάβολε), που τρώγεται την Πρωτοχρονιά.

Σ

τη Σάμο τρώνε την πηχτή, που είναι βρασμένο χοιρινό κρέας με λεμόνι, το οποίο πήζει λόγω του λίπους και τρώγεται ανήμερα Χριστουγέννων.

Χ

οιρινό κρέας, όπως το γουρουνόπουλο στον ξυλόφουρνο με λεμονόφυλλα, δε λείπει από το χριστουγεννιάτικο τραπέζι στο Λασίθι.

Σ

τα Σφακιά συναντάμε τις χοιρινές ομάτες ή οματιές/ ομαθιές που έχουν ως βάση τα έντερα του χοίρου.

Π

άμε στη Βόρεια Ελλάδα αλλά και στη Λέσβο, όπου το σελινάτο είναι ένα από τα πιο κλασικά χριστουγεννιάτικα πιάτα, που φτιάχνεται με πράσο και τους βολβούς του σέλινου, εξού και το όνομά του. Σερβίρεται συνήθως με άφθονο λεμόνι.

Α

πό την Κεφαλονιά μάς έρχεται η πουτρίδα, που είναι χοιρινό βραστό με λάχανο.

Χ ε ι ρ ο π ο ί η τ ο ι Μ ε ζ έ δ ε ς

Ε γ χ ώ ρ ι α Α π ο σ τ ά γ μ α τ α

Φ ι λ ό ξ ε ν ο Π ε ρ ι β ά λ λ ο ν

Ζ ω ν τ α ν ή Μ ο υ σ ι κ ή

Ευριπίδου 88, Αθήνα Τ.: 210 3212789 Fb: Καφενείο Καστελλο Ig: kafenio_kastello

Η ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΑΠΌ ΤΟΝ ΠΑΝΤΕΛΉ ΑΜΠΑΖΉ fb: Pantelis Ampazis Παντελής Αμπαζής

τραγουδάνε ακόμα… και το κάνουν καλά!

Γέννημα Χιώτης, θρέμμα Κυψελιώτης. Σπούδασε μαθηματικά, αλλά τον κέρδισε η καλλιτεχνία. Ο πιο καλός ο μαθητής της «Ανωτάτης Ζαμπετικής» αναφωνεί «ΖΗΤΩ τα λαϊκά κορίτσια!» Μουσικοσυνθέτης, στιχουργός, ερμηνευτής και συγγραφέας. Κυκλοφορούν τα βιβλία του: Ένας αγάπησε μία και Η ψυχή της πόλης. Περιοδεύει και παιζοτραγουδά με την μπάντα του σε συναυλιακούς χώρους, θέατρα και μουσικές σκηνές. Εσχάτως, ο «παντελώς χειροποίητα» μποέμ τραγουδοποιός, μάγος του αρπέζ και γλυφοβιδωτός τραγουδιστής, «ανεξήγητα αρέσει», ερμηνεύοντας, με σπάνιες κινήσεις των άκρων και το σώμα του μέλλοντος, «τραγούδια περιΩπής».

Μήνες περνούν Ήρθαν πάλι οι γιορτές. Η χαρά κι η μελαγχολία κατηφορίζουν πιασμένες αγκαζέ την ολόφωτη στολισμένη με λαμπιόνια Πανεπιστημίου. Η ΠΟΛΗ γιορτάΖΕΙ…

Αν είσαι από τους ελάχιστους Αθηναίους που δεν έχουν περπατήσει στην ασπρόμαυρη σκακιέρα του πατώματος, φρόντισε να είναι ο στόχος σου για τη νέα χρονιά! Κεραμεικού 88, Κεραμεικός | Τ.: 210 342 5166

Κάθε Δεκέμβρη που τελειώνει ο παλιός ο Χρόνος, συνειδητοποιώ εκ νέου ότι μπορεί ο χρόνος να σβήνει εικόνες αλλά όχι αισθήματα. Τα πάντα εξάλλου στη ζωή είναι ζήτημα χρόνου. Κι ο θάνατος ακόμα είναι θέμα χρόνου. Κανείς ποτέ δεν γλίτωσε… Ο χρόνος είναι δάσκαλος που δυστυχώς σκοτώνει τους μαθητές του! Το είπε ωραία με το μπουζούκι του ο θυμόσοφος Άκης Πάνου:

«Άντε να περάσει η μέρα και να 'ρθεί το δειλινό άντε να περάσει η νύχτα και να 'ρθεί το πρωϊνό. Άντε περάσει η ώρα, άντε να περάσει η μέρα άντε να περάσει η νύχτα και να φτάσει το πρωί. Κράτα να περάσουν μέρες, κράτα να περάσουν μήνες κράτα να περάσουν χρόνια, να περάσει κι η ζωή.» Και να θυμάσαι: Ό,τι δεν κάνεις σήμερα, το χρωστάς στο αύριο. Πόσο to the point το τραγούδησε με την κιθάρα του ο αρχηγός μας σ’ αυτό το πανηγύρι Διονύσης Σαββόπουλος, που φέτος μας άφησε χρόνους στην εκπνοή του Χρόνου: «ο χρόνος που μετράει σε λίγο δεν θα είναι εδώ / θα τον φάω ή θα με φάει, αυτά είχα να σου ειπώ.» Κι όπως είπε κι ο Σενέκας: «Δεν έχουμε λίγο χρόνο· έχουμε χάσει πολύ.» Κι επειδή ζωή χωρίς έρωτα είναι χαμένος χρόνος, παραθέτω εδώ ένα ακυκλοφόρητο άσμα μου που περιμένει χρόνια υπομονετικά στο συρτάρι να ΄ρθει το πλήρωμα του χρόνου: ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΥΠΕΡΣΥΝΤΕΛΙΚΟ Σε χρόνο Υπερσυντέλικο σε είχα αγαπήσει

τώρα σε Ενεστώτα με τόσα γεγονότα κι ακόμα σ’ αγαπώ. Γιατί απ’ τα χρόνια τα παλιά είχα δασκάλα στα φιλιά που μπέρδευε τους χρόνους Γραμματική Συντακτικό κι ένα κορμί φανταστικό με πνεύματα και τόνους. Αγαπημένη μετοχή ήμουν για σένα στην αρχή τώρα από πρώτο έσχατο μ’ έκανες απαρέμφατο και Παρατατικό. Τελειώνει οσονούπω ο χρόνος, μα κάθε τέλος κι αρχή. Ό,τι δεν κάνεις σήμερα, το χρωστάς στο αύριο. Ιδού λοιπόν σαν επιστέγασμα ένα ανέκδοτο τραγούδι ακόμα, ΜΗΝΕΣ Μπήκε Γενάρης, τι θα μου πάρεις; ήρθε ο Φλεβάρης, θα με φλερτάρεις; Φτάσαμε Μάρτη, άνοιξ' το χάρτη μύρισε Απρίλης, κάτι μου οφείλεις. Αρχές του Μάη, μοσχοβολάει μέσα Ιούνη, πάψε τσιγκούνη! Έφτασε Ιούλης… Έφτασε Ιούλης, είσαι θεούλης Αύγουστος θα 'ναι, ταξίδι πάμε! Ήρθε Σεπτέμβρης… Ήρθε Σεπτέμβρης και που να μ' έβρεις μπήκε Οκτώβριος ο καφενόβιος Ήρθε Νοέμβρης… Ήρθε Νοέμβρης και δεν θα μ' έβρεις μα το Δεκέμβριο γίνομαι έμβρυο. Μπήκε Γενάρης, τι θα μου πάρεις; ήρθε ο Φλεβάρης, θα με φλερτάρεις; Μπήκε Φλεβάρης… Μήνες περνούν ίδια πράγματα θα γίνουν πάλι σαν χθεσινά και το αύριο με αύριο δε μοιάζει. (Το τελευταίο αυτό ρεφραίν είναι του εκλεκτού ομότεχνου Βαγγέλη Δεληκούρα.) Καλές γιορτές λοιπόν αγαπημένοι μου κουραμπιέδες! Καλά μελομακάρονα!! ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΑΙΔΕΣ!

WWW.AMPAZIS.GR

Στο χωριό των καλικαντζαραίων, τα τρία μικρά αδερφάκια, ο Τάμπι, ο Σάμπι και ο Λάμπι ανυπομονούν να κόψουν τη βασιλόπιτα για να πετύχουν το φλουρί. Ο καθένας για το δικό του λόγο. Ο Τάμπι θέλει απλά να έχει γούρι, ο Σάμπι θεωρεί ότι αν κερδίσει το φλουρί θα είναι καλός οιωνός για να κάτσει με τη Σαμπίνα στο ίδιο θρανίο και ο Λάμπι για να λάβει τη χρυσή λίρα από τον πατέρα καλικάντζαρο, ως είθιστε. Κοιτούν τη βασιλόπιτα προσεκτικά: μπόλικη ζάχαρη άχνη, καλοψημένη ζύμη, ωραία μυρωδιά.

Ο Γ Ρ Ί Φ Ο Σ Τ Ο Υ Κ Α Λ Ι Κ Ά Ν Τ Ζ Α Ρ Ο Υ

έναν κουραμπιέ

Σίγουρα θα είναι και γευστικότατη, αφού την αγόρασαν από τον πιο γηραιό καλικάντζαρο του χωριού. Που μπορεί να ξεχνάει πότε πότε, αλλά τα υλικά της συνταγής δεν του ξεφεύγουν. Στην αλλαγή του χρόνου, ο πατέρας κόβει την πίτα. Ονοματίζει τα κομμάτια. Κι εκεί που τρώνε όλοι λαίμαργα, ο Σάμπι αναφωνεί: “Να το το φλουρί!”. Ο Λάμπι γουρλώνει τα μάτια: “Μα έχω κι εγώ!”. Ο Τάμπι τότε: “Ρε παιδιά, εγώ το βρήκα!” Τι συνέβη και ποιος έχει το αυθεντικό φλουρί;

ΑΠΆΝΤΗΣΗ Και τα τρία είναι αυθεντικά. Ο ξεχασιάρης ζαχαροπλάστης ξεχνούσε ότι έβαζε φλουριά.

Αν τον λύσεις κερδίζεις

Εμ. Μπενάκη 38, Εξάρχεια | Τ.: 210 38 14 525 Ig & Fb: Ouzeri ̔​̔Lesvos᾿᾿

ΜΥΡΙΣΑΝ ΟΥΖΟ & MYTIΛΗΝΗΣ ΓΕΥΣΕΙΣ ΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΑ Στην καρδιά των Εξαρχείων, στην Εμμανουήλ Μπενάκη, το ουζερί «Η Λέσβος» είναι σημείο συνάντησης από το 1967. Μια στάση στη Λέσβο, κι έχεις ήδη ταξιδέψει!

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΆΤΙΚΟΙ ΚΎΚΛΟΙ ΓΎΡΩ IT’S A ΒΊΛΑΤΖ Φήμες λένε πως αν στις γιορτές επισκεφθείς αυτά τα μαγαζιά, το θαύμα των Χριστουγέννων θα σε βρει στα σίγουρα!

IT’S A ΒΊΛΑΤΖ ΓΚΝΟΥ ΔΙΌΝΥΣΟΣ THE ΓΚΑΡΝΤΕΝ

ΔΙΌΝΥΣΟΣ Ένας πραγματικός θρύλος της Κυψέλης! Γνωστός για το διαχρονικό, χειροποίητο γύρο του – ιδιαίτερα την εξαιρετική εκδοχή κοτόπουλου! Τα σπιτικά μαγειρευτά δε λείπουν βέβαια από τον κατάλογο για όσους αποζητούν τις μέρες των γιορτών τη σπιτική θαλπωρή. Καθίστε σε ένα από τα τραπεζάκια του, μαζί με μία μπύρα ή με το απαλό τσίπουρο και αφεθείτε στις γενναιόδωρες μερίδες, τις τίμιες τιμές και τη φιλική εξυπηρέτηση από ανθρώπους της γειτονιάς. Με φόντο τη ζωή της πλατείας και την αύρα της γειτονιάς της Κυψέλης, ο Διόνυσος θυμίζει την παλιά Αθήνα στα καλύτερά της: αυθεντική, χαλαρή και γεμάτη γεύση. Ιθάκης 12, Κυψέλη Τ.: 21 0821 1369 Fb: ΔΙΟΝΥΣΟΣ ΨΗΤΟΠΩΛΕΙΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ

Από την πρώτη μέρα που εμφανίστηκε στην πλατεία Αγίου Γεωργίου, φάνηκε ότι κάτι πολύ καλό θα συμβεί! Και έτσι έγινε! Από τότε έχει γίνει σημείο κατατεθέν για την Κυψέλη με κόσμο όμως που συρρέει από όλη την Αθήνα. Φέτος μπαίνει στον δέκατο χρόνο του και κάθε μέρα που περνάει αποδεικνύει τον λόγο που εξακολουθεί να είναι από τα πιο αγαπητά στέκια της πόλης. Ποτά, γεύσεις, κοινότητα και κουλτούρα, κρατάνε ζωντανή τη γωνιά αυτή της πλατείας, η οποία σε κάνει να νιώθεις σαν στο σπίτι σου. Ιθάκης 9, πλατεία Αγίου Γεωργίου | Τ.: 210 82 20 222 Fb: It’s a Βίλατζ | Ig: itsavilatz

ΑΠΌ ΤΗΝ ΠΛΑΤΕΊΑ ΑΓΊΟΥ ΓΕΩΡΓΊΟΥ!

ΓΚΝΟΥ Το γκνου είναι φυτοφάγο ζώο της σαβάνας που συνηθίζει να τρώει όλο το γρασίδι στο πέρασμά του. Κι αφού στην Αθήνα δεν έχουμε γρασίδι, είπε να γίνει ένα all day εστιατόριο με αποκλειστικά vegan προσανατολισμό, ώστε οι vegan Αθηναίοι να βρουν το δικό τους στέκι. Στόχος: ποιοτικά προϊόντα με προσοχή στη παραμικρή λεπτομέρεια. Από τις 9 το πρωί με vegan single origin καφέ, μαζί με vegan πίτες και αυγά στις διάσημες εκδοχές τους. Το μεσημέρι μαγειρευτά με λίγους αλλά καλούς κωδικούς, τα οποία συμπληρώνονται από street πιάτα που σερβίρονται έως το βράδυ. Το μενού ολοκληρώνουν η λίστα vegan κρασιών και signature κοκτέιλ, καθώς και τα εξαιρετικά γλυκά με σήμα κατατεθέν το cheesecake και τα τρίγωνα πανοράματος. Επτανήσου 13, Κυψέλη Τ.: 210 88 25 907 Ig: gnou.athens

THE ΓΚΑΡΝΤΕΝ Δυστυχώς τα μανάβικα και τα παντοπωλεία στην Αθήνα όσο πάνε και μειώνονται. Ευτυχώς κάποιοι επέλεξαν να διατηρήσουν αυτή παράδοση, κι έτσι γεννήθηκε το The ΓΚΑΡΝΤΕΝ, ένα σύγχρονο τοπικό παντοπωλείο. Κάθε προϊόν επιλέγεται προσεκτικά ένα προς ένα κι έτσι εγγυάται την ποιότητα. Ποικιλία από φρέσκα φρούτα και λαχανικά, χειροποίητα ζυμαρικά, τυριά, όσπρια, συσκευασμένα αλλαντικά, θαλασσινά και πολλά ακόμα. Μπορείτε επίσης να βρείτε ελληνικά κρασιά διαφόρων ειδών, συμπεριλαμβανομένων και φυσικών για το χριστουγεννιάτικο τραπέζι. Ιθάκης 9, πλατεία Αγίου Γεωργίου Ig: the_garden_kypseli

12 MIKΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ για κάθε μήνα ΤΗΣ ΆΝΤΑΣ ΚΟΥΓΙΆ ΚΑΙ ΤΟΥ ΧΡΎΣΑΝΘΟΥ ΞΆΝΘΗ

ΦΛ ΕΒ Α ΡΗΣ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΆΣ ΤΟΝ 8ΧΡΟΝΟ ΕΑΥΤΌ ΣΟΥ

ΈΤΣΙ ΚΆΝΟΥΝ ΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ Έπρεπε πια να οριοθετηθεί. Δεν ήταν εύκολο, όταν απέναντί σου έχεις τους γονείς σου. Κάτι είχαν καταλάβει. Αλλά όλοι το κρατούσαν σαν ένα κρυμμένο μυστικό.

Φ

οβόντουσαν την αλήθεια; Δεν ήθελαν να αλληλοπληγωθούν; Δεν ήξεραν πώς να το κάνουν; Μία φορά μόνο, ένας θείος του Τάκη, ο αδελφός του πατέρα του, του είχε πει ψιλοάγρια-ψιλοειρωνικά «Τάκη δεν κάνουν έτσι οι άντρες». Από τότε ο πατέρας του είχε απομακρυνθεί από τον αδελφό του. Τσαντισμένος ή ντροπιασμένος; Ο Τάκης δεν μπορούσε να καταλάβει. Υπέθετε μόνο, αλλά κουράστηκε να υποθέτει και τα παράτησε. Τη μέρα των γενεθλίων του, έκλεινε τα 25, 17 Ιανουαρίου, αποφάσισε να οριοθετηθεί. «Μάνα θα έρθω με το ταίρι μου την Κυριακή το μεσημέρι να φάμε. Να είναι και ο μπαμπάς», της είπε με προσποιητή αποφασιστικότητα. «Τι να σας φτιάξω;» ψέλλισε η μάνα. «Λαχανοντολμάδες φτιάξε» της είπε, πάλι αποφασιστικά ο Τάκης. Πώς του ήρθε; Πήρε τηλέφωνο τον Σέργιο. «Ρε συ τρως λαχανοντολμάδες;» τον ρώτησε με αγωνία. «Τρώω, αλλά την Κυριακή θα μας φάνε ρε Τάκη, δε θα φάμε τους λαχανοντολμάδες». Στο τραπέζι όλο για κείνους συζητούσαν. «Και πώς τη φτιάχνεις την μπεσαμέλ κυρά Μαρία;» έφτασε να τη ρωτήσει ο Σέργιος. Εκείνη χαμογέλασε και του ‘πε. Ο πατέρας έφαγε δύο πιάτα. Ο Τάκης τον ξεμονάχιασε στην κουζίνα. «Πατέρα συγγνώμη, αλλά έτσι είναι. Σ’ αγαπάω πολύ να ξέρεις». Ο κυρ Στέφανος βούρκωσε, τον αγκάλιασε και του’πε «Να ‘ρχεσαι, να ‘ρχεστε εννοώ αγόρι μου. Έτσι κάνουν οι άνθρωποι…»

Ήταν 9 Φεβρουαρίου. Σηκώθηκε και κοίταξε έξω από την μπαλκονόπορτα του ισόγειου διαμερίσματός του. Το πράσινο του φυτού τον χτύπησε στα μάτια.

Έ

να κοριτσάκι, 8 χρονών, έσερνε την τσάντα της τρώγοντας έναν τεράστιο λουκουμά. Δίπλα της ένα λιανό αγόρι της έδειχνε τα καινούρια του αθλητικά παπούτσια. Χαμογέλασε μιας και θυμήθηκε την πρώτη του αγάπη, την Λουκία. Τότε που ήταν και αυτός 8 χρονών. Ασυναίσθητα με το δάχτυλο του ψηλάφισε την φλέβα στο άλλο χέρι. Πάγωσε. Σηκώθηκε. Ήταν έξι μέρες «καθαρός». Έριξε νερό στα μούτρα του με βία. Κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Η αλήθεια είναι πως ένιωθε ζαλισμένος και μάλλον τρομαγμένος. Πήρε μια βαθιά ανάσα, δυο και τρεις. έτσι του ‘χε πει να κάνει ένας φίλος του που είχε ξεκόψει από τα διαόλια.

λύση του προβλήματος και είναι ρίζα του 55 και εσύ έχεις βρει Μπλε. «Τριάντα δύο χρονών είμαι», σκέφτηκε. Συνέχισε. ‘’Η καλοκαιρία είναι σύμμαχος. Πάντα μ’ αρεσε». Θυμήθηκε ένα πρωινό, πάλι 8 ήταν, που όλη η Αθήνα είχε γεμίσει με πεταλούδες. Οι επιστήμονες κάπως το είχαν εξι, οι πιστοί μιλούσαν για μήνυμα της Παναγίας. Εκείνος απλώς το είχε απολαύσει. Ξανακοίταξε έξω. Πάνω στο πράσινο φυτό μια πεταλούδα απολάμβανε και αυτή τον ήλιο. Φόρεσε ένα μακρυμάνικο για να μην φαίνονται οι τρύπες και βγήκε έξω. Ακολούθησε τον οχτάχρονο εαυτό του. «Θα καθαρίσω» του είπε «στο υπόσχομαι»!

Α! του ‘χε συστήσει επίσης να σκέφτεται θάλασσα και μπλε γενικά. Χαμογέλασε με ένα ανέκδοτο που είχε ακούσει προχτές. Όταν όλοι έχουν βρει την

Μ ΑΡΤΗ Σ

Γ Ε ΝΑ Ρ ΗΣ

ΜΙΑ ΒΑΛΊΤΣΑ ΈΤΟΙΜΗ ΑΠΌ ΚΑΙΡΌ Το σπίτι τους βρισκόταν στην ολάνθιστη Κηφισιά. Ο κήπος της πολυκατοικίας ήταν γεμάτος τριαντάφυλλα. Το διαμέρισμα δεν ήταν απλό, ήταν οροφοδιαμέρισμα, είχε παρκέ και ανισόπεδο πάτωμα με δυο τρία σκαλάκια που σε οδηγούσαν στα δωμάτια. Δύο μεγάλα.

Τ

α παιδιά τους είχαν μεγαλώσει εκεί. Και η Μικαέλα με τον Πασχάλη είχαν ζήσει μια ολόκληρη ζωή στο ίδιο σπίτι. Ποτέ δεν ερωτεύτηκαν, ο γάμος ήταν αποτέλεσμα προξενιού. Όμως, όλα ήταν τακτοποιημένα και νοικοκυρεμένα. Το καλό σερβίτσιο δεν έσπασε ποτέ. Τα έπιπλα δεν ήξεραν τι σημαίνει σκόνη. Πάντα το φαγητό μοσχομύριζε και όλη η γειτονιά είχε να μιλάει για τη μαγειρική της Μικαέλας. Όλα τακτοποιημένα και νοικοκυρεμένα. Φυσικά στα 40 χρόνια γάμου, ο Πασχάλης είχε τις γκόμενες, αλλά ποτέ δεν έδινε αφορμή στη γειτονιά και η Μικαέλα όταν έκλαιγε, κανείς δεν την έβλεπε. Όλα τακτοποιημένα και νοικοκυρεμένα. Όπως τόσες άλλες ιστορίες, έτσι και πίσω από την κλειστή πόρτα του οροφοδιαμερίσματος στην Κηφισιά υπήρχε πληγή και πόνος. Ε και; Αφού όλα ήταν τακτοποιημένα και νοικοκυρεμένα. Στις 25 Μαρτίου του 2020, η Μικαέλα έκλεισε τα 55. Όταν άνοιξε τα μάτια της, συνειδητοποίησε ότι πέρασαν 55 χρόνια μιας ζωής που δεν έζησε. Πήρε τη βαλίτσα της –πάντα είχε μία έτοιμη, κανείς δεν ξέρει γιατί– και αποχαιρέτησε τα τριαντάφυλλα του κήπου. Όταν βγήκε στο δρόμο, τίποτα δεν ήταν τακτοποιημένο και νοικοκυρεμένο. Ήταν όμως όλα πάρα πολύ ωραία.

ΜΙΑ ΜΕΡΊΔΑ ΚΕΦΤΕΔΆΚΙΑ

Ή

ταν κάτι πολύ πιο βαθύ απ’ αυτό. Υπαρξιακό. Άρχισε σιγά σιγά να μην τρώει, να μην θέλει να σηκωθεί από τον καναπέ, να βλέπει μόνο Netflix. Μέχρι και τα τηλέφωνα έκοψε με φίλους, γιατί ήταν πολύ κουραστικό να χαλάει σάλιο.

Α ΠΡΙΛ ΗΣ

Η κατάθλιψη της Δήμητρας είχε χτυπήσει την πόρτα και είχε καθίσει αναπαυτικά στον καναπέ της. Δεν ήταν μόνο ο ιός, ο φόβος, τα οικονομικά, η ανακοίνωση ότι θα κυκλοφορούσαν μόνο με αποστολή sms στο 13033.

Ο Ορέστης προσπαθούσε να αντέξει το πέρα δώθε. Δεν πίστευε ποτέ ότι το να δουλεύει delivery θα γινόταν επάγγελμα υψίστης σημασίας. Γυρνούσε όλο το κέντρο να πηγαίνει φαγητό, αφού δούλευε σε μια ταβερνούλα που την αγαπούσε πολύς κόσμος πριν το lockdown. Σήμερα είχε παραγγελία για Νέα Σμύρνη. Μα καλά, ποιος ανακάλυψε την ταβερνούλα τόσο μακριά από την Κυψέλη;

ΜΑΗΣ ΔΊΤΡΟΧΗ ΑΠΌΔΡΑΣΗ Μια ζωή τον είχαν για χαζό. Όλοι. Μα κυρίως για χαζό τον είχε η οικογένειά του. Και κυρίως ο αδερφός του. Πάντα τον πατρονάρανε, λες και ήταν παντελώς άχρηστος να πάρει τη ζωή στα χέρια του και να αποφασίσει τι θέλει να κάνει.

Μια μέρα η Δήμητρα συνειδητοποίησε ότι είχε να φάει τρεις μέρες και δεν είχε κουράγιο να σηκωθεί να μαγειρέψει. Άνοιξε την εφαρμογή και παρήγγειλε κεφτεδάκια με πατάτες από το πρώτο μαγαζί που εμφανίστηκε στην οθόνη. Άργησε η παραγγελία και όταν της χτύπησαν το κουδούνι,σχεδόν την είχε πάρει πάλι ο ύπνος. Άνοιξε την πόρτα και δύο μεγάλα φωτεινά μαύρα μάτια την κοιτούσαν πάνω από τη μάσκα.

Σ

πούδασε διάφορα: σεφ, μπαρίστα, προπονητής κραβ μαγκά, όμως μόνο ένα πράγμα τον γέμιζε: να κάνει ποδήλατο μες στην Αθήνα. Εκτός από τις ποδηλατάδες, σε όλα τα άλλα αποτύγχανε: στις γκόμενες, στις δουλειές, στην καθημερινότητα, στα λεφτά, στους λογαριασμούς.

Όταν η πόρτα άνοιξε, ο Ορέστης είδε μια κοπέλα με θλίψη στο βλέμμα, αλλά τόσο όμορφη, που του κόπηκε η ανάσα. Το είπε ψιθυριστά, όμως εκείνη τον άκουσε και χαμογέλασε. Του άφησε γερό τιπ και τον ρώτησε: «Αν ξαναπαραγγείλω, το φαγητό θα το φέρεις εσύ;». Από τον Ιούνιο, ο Ορέστης και η Δήμητρα ζουν μαζί στη μέση της διαδρομής. Στο Κουκάκι.

Λες και το «είσαι άχρηστος» είχε ποτίσει τα 29 του χρόνια. Φυσικά και έμενε ακόμη με τη μάνα του και τον αδερφό του, αφού «ήταν άχρηστος». Στις 26 Απριλίου του 2020 τον έπνιξε αυτή η αχρηστοσύνη και άρχισε να παίζει μπουνιές με τον αδερφό του. Μάζεψε μια τσάντα και βρέθηκε στο Τζάνειο να του περιποιηθούν τις πληγές.

ΙΟ Υ ΝΗΣ ΈΝΑ ΤΗΛΕΦΏΝΗΜΑ ΑΠΌ ΤΟ ΜΈΛΛΟΝ Ήθελε τόσο πολύ ένα παιδί η Μαίρη. Είχε φτάσει 40 και το μόνο που ήθελε ήταν ένα παιδάκι να κρατάει στα χέρια της. Να το φροντίζει, να παίζουν κι ας ξυπνάει τις νύχτες. Να το βλέπει να μεγαλώνει και να μεγαλώνει κι αυτή μαζί του, όμορφα κι ας μην ήταν πάντα ξέγνοιαστα.

Μ

ε τον Σταύρο είχαν κάνει και αίτηση για υιοθεσία πριν από πέντε χρόνια, αλλά είναι πολύ δύσκολο στην Ελλάδα να υιοθετήσεις. Είχαν κάνει όλες τις διαδικασίες, ακόμη κι εκείνο το ψυχολογικό τεστ που πρέπει να ήταν πάνω από 100 σελίδες.

Στις 22 Ιανουαρίου 2020 ήταν η τελευταία της αποτυχημένη απόπειρα εξωσωματικής σε μια σειρά από άλλες τέσσερις αποτυχημένες. Έκλαψε, χτυπήθηκε, αλλά άρχισε να αποδέχεται ότι θα πέθαινε με αυτό το μαράζι.

Οι δυο καλύτεροί του φίλοι του είπαν: «Μπας και ήρθε η ώρα να αποτινάξεις όλη αυτή τη μαλακία από τη ζωή σου; Κάνε αυτό που εσύ γουστάρεις και για αρχή σου δανείζουμε εμείς δυο φράγκα». Στις 4 Μαΐου, μόλις έληξε η καραντίνα, πήρε ένα εισιτήριο για τα Τρίκαλα. Έφτασε, νοίκιασε ένα σπίτι και πήγε στο ποδηλατάδικο στο κέντρο. Τους είπε: «Μπας και ψάχνετε για κάνα μάστορα;». Ο Παναγιώτης είναι ακόμη εκεί και η μόνη του στεναχώρια είναι που δεν πρόλαβε ακόμη να πάρει χριστουγεννιάτικα στολίδια για το καινούργιο του σπίτι.

30 Ιουνίου του 2020, χτύπησε το τηλέφωνο. Άγνωστο και την έπιασαν νεύρα γιατί δεν ήθελε άλλες προσφορές από εταιρείες. «Η κυρία Παπαδήμα;», «ναι, η ίδια», «από το Σύνδεσμο Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδος καλώ, Μαρκοπούλου. Εξετάζουμε μια αίτηση υιοθεσίας που είχε πραγματοποιηθεί στις 22 Φεβρουαρίου 2015…»

Ι Ο ΥΛ ΗΣ ΜΊΑ ΜΆΧΗ ΠΟΥ ΑΝΑΠΆΝΤΕΧΑ ΚΕΡΔΉΘΗΚΕ

εν ξέρει γιατί τα αγάπησε. Ίσως αισθανόταν ότι είναι πλάσματα που προσφέρουν απεριόριστη αγάπη, αλλά χρειάζονται την ανθρώπινη προστασία για να είναι ευτυχισμένα.

Αλλά τίποτα εκείνοι. Εκείνη τη μέρα, αποφάσισε να πάει λίγο στην πλατεία με τη φόρμα του και τα αθλητικά του. Έπιασε κι ένα ξυλαράκι για να παίξει με τα κλαδιά των θάμνων, αφού η βαρεμάρα ήταν αφόρητη. Εκεί που έπαιζε, κοιτάει κάτω και βλέπει μες στο χώμα μια άσπρη χνουδωτή μπάλα να ξεχωρίζει. Κοιτάει καλύτερα και τι να δει; Ήταν ένα κουταβάκι με κλειστά μάτια σχεδόν παγωμένο. Άρχισε ενστικτωδώς να το τρίβει για να ζεσταθεί κι αυτό κουνήθηκε. Ο Τίτος πήρε την απόφασή του. Μπήκε στο σπίτι με το μωροσκυλάκι στην αγκαλιά. «Το σκυλί θα μείνει. Και θα το ταΐζω με το χαρτζιλίκι μου. Δε θα σας επιβαρύνουμε σε τίποτα».

Όταν το πρωτοείδε ήταν 11 χρονών. Και τώρα ήταν 17 Ιουλίου του 2020, είχε κλείσει τα δώδεκα και ακόμη οι γονείς του δεν του έκαναν το χατίρι να του φέρουν ένα. Έκλαψε, ούρλιαξε, παρακάλεσε, έφερε Α σε όλα τα μαθήματα και μέχρι το lockdown που είχε μπει γυμνάσιο είχε καταφέρει να βγάλει μέσο όρο 18,6.

Οι γονείς του το έπαιξαν αυστηροί, αλλά κρυφογελούσαν. Ο Τίτος ήξερε ότι κέρδισε. Το βράδυ είδε στον ύπνο του ότι μεγάλωναν μαζί. Ψήλωναν, γελούσαν και έπαιζαν συνεχώς αγκαλιασμένοι. Όταν ξύπνησε στις 18 Ιουλίου του 2020 τον βάφτισε Πευκάκι, σαν τη γειτονιά του.

Ο Τίτος άρχισε να αγαπάει τα σκυλάκια όταν είδε το Χάτσικο στην τηλεόραση, στις 19 Μαρτίου του 2019.

Δ

Α ΥΓΟ ΥΣΤΟ Σ ΜΛΚ-ΒΛ@ΚΑ, ΣΤΗΝ ΆΚΡΗ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ Από παλιά ήθελε να πάει στην άκρη του κόσμου. Όταν το είχε πει στην τάξη, ο Διαμαντής την είχε ξεσκίσει στο πείραγμα. «Σάντρα έτσι χοντρή όπως είσαι, θα μπατάρει η άκρη του κόσμου!»

Ό

λοι γέλασαν, θυμάται πως και η καλύτερή της φίλη είχε ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο. Η Σάντρα στην άκρη του κόσμου, την πείραζε ο Διαμαντής για χρόνια. Κάποια στιγμή του είπε του Διαμαντή «μαλάκα-βλάκα, αναρωτήσου ποιο είναι το όνομά σου και ποια ή ιδιότητά σου». Εκείνος την κοίταξε αποσβολωμένος, δεν καταλάβαινε τι του έλεγε. Από εκείνη τη στιγμή έγινε πιο επιθετικός. Καρτ ποστάλ, κακογραμμένα συνθηματάκια στο θρανίο και στις τουαλέτες, τηλέφωνα αργά την νύχτα. Η Σάντρα στην άκρη του κόσμου… Τελείωσε το σχολείο, τον έχασε τον Διαμαντή, μα μέσα της πάντα υπήρχε η κοροϊδία. Στα 20 της αγόρασε έναν τεράστιο κουμπαρά γουρουνάκι. Έβαζε κάθε μέρα ότι μπορούσε λέγοντας από μέσα της κάθε, μα κάθε φορά «μαλάκα-βλάκα, στην άκρη του κόσμου».

Το Θανασιώ, έτσι τον έλεγαν οι κολλητοί του ήταν στα 57. Κοντός και αεικίνητος. Νευρώδης, ατακαδόρος, ευσυγκίνητος αλλά και μέγας τσαντίλας που μανούριαζε στο πιτς φιτίλι.

Τ

ο πιο ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του ήταν ότι καπάκωνε τις λέξεις όταν μιλούσε. Η μία έπεφτε πάνω στην άλλη, φωνήεντα και σύμφωνα γίνονταν ένα. Εκπαιδευόσουν για να τον καταλάβεις. Για αυτό μάλλον είχε τόσο εκφραστικό πρόσωπο, αλλά και οι κινήσεις του μαζί με τη λαλιά πάσχιζαν να σου μεταφέρουν το μήνυμα. Μερικές φορές μιλούσε και ήταν σαν να χόρευε… Τον χώρισε η γυναίκα μετά από 6 χρόνια γιατί ήταν «πολύ σταθερός για αυτή», όπως του ‘πε ένα απόγευμα. Ποτέ δεν κατάλαβε τι ακριβώς εννοούσε και τι λάθος είχε κάνει. Έτσι πορευόταν ανάμεσα από ανθρώπους και καταστάσεις, κάπως χαμένος, αλλά με αξιοπρέπεια και τσαγανό. Στις 10 του Φλεβάρη πήγε στο Πνευματικό κέντρο για να μπει στην ομάδα χορού. Μία μεσόκοπη υπάλληλος του ανακοίνωσε πως θέσεις δεν υπάρχουν. Έμεινε να την κοιτάει. «Τι άλλο έχει;» την ρώτησε τσάτρα πάτρα μανουριασμένος. Η άλλη τον κοίταξε μάλλον υποτιμητικά. «Θέατρο, έχει δύο θέσεις. Θέλετε να μπείτε στο θέατρο;». Ένιωσε πως τον κορόιδευε. Αναψοκοκκίνησε. «Θέλω» της είπε. «Πότε είναι τα μαθήματα;». Επτά μήνες μετά, το Σεπτέμβριο του ‘20, στην υπόγεια αίθουσα του Κέντρου, το Θανασιώ υποκλινόταν στους θεατές, αφού είχε φέρει σε πέρας ένα σημαντικό δεύτερο ρόλο. Οι φίλοι του σταυροκοπιόντουσαν συγκινημένοι. Εκείνος έψαχνε με τα μάτια του την «ενδυματολόγα», όπως την έλεγε κοροϊδευτικά, που στα πίσω καθίσματα χειροκροτούσε με χαμόγελο. Τον αγκάλιασε και του ‘πε «Αυτό που γουστάρω είναι η σταθερότητα σου».

ΣΕ Π Τ Ε Μ Β ΡΗ Σ

ΌΤΑΝ Η ΖΩΉ ΠΑΊΖΕΙ ΘΈΑΤΡΟ

Ποτέ δεν τα μέτρησε. Μόνο έβαζε. Μία μέρα έκοψε το τσιγάρο βάζοντας το αντίτιμο στο ροζ γουρούνι που πια είχε αρχίσει να το ονοματίζει –κρυφά και από την ίδια– Διαμαντή. Πάντα όμως έλεγε «μαλάκα-βλάκα στην άκρη του κόσμου». Στις 17 Αυγούστου πετάει για τη Φινλανδία. Κάθεται στην άκρη του κόσμου και βλέπει το Βόρειο Σέλας. Ακόμα θυμάται τη δασκάλα που τους έλεγε για τη μαγεία των στιγμών εκείνων. Δεν τα καταλάβαινε όσα τους έλεγε, αλλά τα ένιωθε. Εκείνη την μέρα ο Διαμαντής ήταν άρρωστος. Άναψε ένα τσιγάρο μετά από πολλά χρόνια κοιτώντας την άκρη του κόσμου. Δεν ξανάπε το «μαλάκα-βλάκα» ούτε ξανάκανε οικονομίες…

Ο ΚΤΩΒ ΡΗΣ ΈΝΑ ΌΝΕΙΡΟ, ΤΟ ΚΑΤΆΛΑΒΕΣ; Δεν είχαν ρίξει και λίγους καυγάδες με τον πατέρα της. Ακόμα και τώρα, τρία χρόνια μετά τον ερχομό της εγγόνας του, συνέχιζε να είναι εκνευριστικός για την Αλίκη.

Σ

α να υπήρχε ένα νέφος δυσπιστίας ανάμεσά τους. Εκείνη πήγαινε 1 φορά στις 15 μέρες με το παιδί στον πατέρα της και απλά προσπαθούσε να μην τσακωθεί. Η μάνα προσπαθούσε πάντα να τους συμβιβάσει. Το πιο εκνευριστικό ήταν όταν της έλεγε ξανά και ξανά το τι φάρμακα έπρεπε να πάει να του αγοράσει. Ανάμεσα από κάθε του φράση έβαζε ένα δασκαλίστικο, «το κατάλαβες ή να στο ξαναπώ;». Και προχωρούσε έτσι αργά και βασανιστικά στο επόμενο. Η Αλίκη προσπαθούσε να το ξεπεράσει πότε με χιούμορ, πότε με απάθεια, πότε με φωνές. Εκείνος της έλεγε πάντα, «το κατάλαβες ή να στο ξαναπώ;». Ένα κρύο Κυριακάτικο απόγευμα του Οκτωβρίου, πήγε από τον πατέρα της για τη συνηθισμένη δοκιμασία. Της άνοιξε η μάνα της αλαφιασμένη. «Έλα γιατί ο πατέρας σου έχει πλαντάξει στο κλάμα και σε ζητάει». Παραξενεύτηκε. Τον βρήκε με πρησμένα μάτια, να κλαίει γοερά. «Τι έγινε ρε πατέρα;», τον ρώτησε ανήσυχη. Άρχισε να της λέει για ένα όνειρο που είδε. Πως ήταν τρίο χρονών και πως την κρατούσε από το χέρι και πήγαιναν βόλτα. Και πως της έβαζε τρικλοποδιά όπως συνήθιζε, για πλάκα. Και πως στο άλλο χέρι κρατούσε την τρίχρονη εγγόνα του και πάλι της έκανε το ίδιο. Και πως προχωρούσαν οι τρεις τους ανέμελοι και γελούσαν. Η Αλίκη τον κοίταζε βουρκωμένη. «Έλα μωρέ παιδί μου, ωραίο όνειρο ήταν. Τι κάνεις έτσι;». Εκείνος λύθηκε τελείως. «Σ’ αγαπάω πολύ, το κατάλαβες ή να στο ξαναπώ;».

Ν ΟΕ ΜΒΡ ΗΣ

Η ελληνική κουζίνα στο επίκεντρο της παρέας

ΠΈΤΡΑ ΠΟΥ ΤΡΈΧΕΙ ΔΕΝ ΧΟΡΤΑΡΙΆΖΕΙ Ο Αντώνης δεν ήταν ποτέ ευτραφής, αλλά σίγουρα δεν ήταν γυμνασμένος. Ποτέ δεν του άρεσε η γυμναστική, βαρυγκομούσε και μόνο στη σκέψη.

Π

λησίαζε τα 50 και δεν είχε καν περπατήσει παραπάνω από 500 μέτρα στη ζωή του. Πάντα έπαιρνε το παπάκι ή το αυτοκίνητο. Ακόμη και μια απομακρυσμένη παραλία να ήθελε να δει, προτιμούσε να πληρώσει ένα βαρκάρη να τον πάει παρά να ταλαιπωρηθεί. Μία φορά που είχε κατέβει στους Εγκρεμνούς στη Λευκάδα, αρνήθηκε να ανέβει πάλι και ήρθαν όντως και τον πήραν οι φίλοι του με ένα βαρκάκι. Τα 50 τα έκλεισε στις 24 Μαρτίου και μόλις είχε ανακοινωθεί το lockdown. Για να βγει, έπρεπε να έχει λόγο. «Στ’αρχίδια μου», είπε, «θα κάτσω μέσα μέχρι να βγούμε». Όταν ήρθε το Πάσχα κόντεψε να τρελαθεί από τη βαρεμάρα. Κοιτούσε τα χαρτιά μετακίνησης και είδε το 6. «Ρε λες να τρέξω;» Άρχισε δειλά δειλά, σύμφωνα με τις οδηγίες της εφαρμογής στο κινητό. Πήγε να τα παρατήσει 16 φορές. Μετά άρχισε να του αρέσει. Όταν άκουσε για το διαδικτυακό μαραθώνιο, αποφάσισε να συμμετάσχει. Όποια διαδρομή ήθελες επέλεγες και η εφαρμογή σε κατέγραφε. Δεν αρίστευσε στα 25 χιλιόμετρα, αλλά στα 5 βγήκε με το καλύτερο σκορ…

Δ ΕΚΕΜΒΡΗΣ ΝΏΝΤΑΣ Ο ΠΑΡΆΞΕΝΟΣ 17 Δεκεμβρίου. Κυριακή. Από αυτές τις δύσκολες. Ισόγειο, κρύο, ψιλόβροχο. Τα αυτοκόλλητα στα παράθυρα του εργαστηρίου προφύλασσαν από την περιέργεια των ανθρώπων.

Ο

«από μέσα», όμως, έβλεπε μια χαρά και αυτό δεν τον προφύλασσε από τη σκληράδα του έξω. Ήταν λίγο πριν τα παρατήσει. «Ένας κύκλος έκλεισε» και άλλες τέτοιες σοφίες που κάνουν την ήττα πιο γλυκιά και κρυμμένη. Αυτά σκεφτόταν και κοίταζε ακούγοντας Λου Ριντ. Μία φιγούρα πέρασε αργά μπροστά από την τζαμαρία. Ο «απέξω» κοντοστάθηκε –από κούραση ή από περιέργεια- και προσπάθησε να δει μέσα, μα δεν τα κατάφερνε. Ήταν κάπως γελοίο το θέαμα. Να βλέπεις και να μην σε βλέπουν… Δεν τα κατάφερε και συνέχισε την αργόσυρτη πορεία του. Ο «από μέσα» αναρωτήθηκε τι κόσμος κυκλοφορεί κυριακάτικα μέσα στη βροχή και συνέχισε να ερωτοτροπεί με το βάρος των στιγμών. Ο «απέξω» ξαναγύρισε μετά από τρία λεπτά φουριόζος και άρχισε να σπρώχνει την τζαμένια πόρτα. Λίγο ακόμα και θα την έριχνε. «Τι διάολο θέλει βραδιάτικα ο τύπος», σκέφτηκε ζοχαδιασμένος ο «από μέσα» και του άνοιξε την πόρτα. Ο Νώντας ο παράξενος κάθισε μαζί του τρεις ώρες. Χωρίς κάποιον προφανή λόγο, ο «από μέσα» του ανοίχτηκε και ο «απέξω» άκουγε, συμβούλευε, παρότρυνε, βοηθούσε. Ούτε και αυτός είχε προφανή λόγο. Και όσο και να σας φαίνεται παράξενο, αυτό συνέβη στην πραγματικότητα, όπως συνέβησαν και όλες οι παραπάνω ιστορίες. Και εάν δεν τις πιστεύετε, εσείς χάνετε… Και ο κύκλος δεν έκλεισε αλλά συνέχισε και εσείς τώρα τον κρατάτε στα χέρια σας. Νώντα, καλή χρονιά και παράξενη και σε εσένα και σε όλους!

Φιλοτίμου 11 & Αίγλης 57, Κυψέλη Τ.: 210 44 04 031 Ig: atlas_kypseli

ΠΕΡΙΔΙΑΒΑΊΝΟΝΤΑΣ Τ’ ΑΘΗΝΑΪΚΆ ΜΑΓΑΖΙΆ

Το κάναμε «Αμέρικαν μπαρ» και μπράβο μας! Κάθε γενιά φοβάται πως οι επόμενες θα το παρακάνουν, και οι επόμενες καλώς το κάνουν, γιατί η αλήθεια είναι πως έτσι η αθηναϊκή νύχτα κατάφερε να πραγματοποιήσει τις χριστουγεννιάτικες ευχές πολλών ανθρώπων εκεί έξω. Της Ηλέκτρας Τζώρτσου

Α

πό πάντα οι παλαιότερες γενιές είχαν έναν μικρό φόβο: ότι οι νεότεροι «θα ξεφύγουν». Ότι θα ρίξουν τα ήθη, θα αλλάξουν τα έθιμα, θα κάνουν τη διασκέδαση… ύποπτη υπόθεση. Κάπως έτσι φτάσαμε και στη θρυλική ατάκα του Διονύση Παπαγιαννόπουλου στη Βίλα των Οργίων: «Τι θα το κάνουμε εδώ μέσα; Αμέρικαν μπαρ;» Μια φράση που, παρότι ειπώθηκε το ’64, συνεχίζει να εκφράζει άψογα εκείνη την αιώνια καχυποψία των μεγάλων προς τους μικρούς· γιατί προφανώς η κάθε προηγούμενη γενιά είναι η κορυφαία και η κάθε επόμενη πάει ολοταχώς προς τον εκτροχιασμό.

Κ

ι όμως, αν κάποιος άξιζε το μπράβο, ήταν οι ίδιοι οι νέοι. Από τις δεκαετίες του ’60 κι έπειτα, δημιούργησαν τους

δικούς τους όρους διασκέδασης, άνοιξαν ορίζοντες σε μαγαζιά, ποτά και μουσικές και έφτιαξαν μια σκηνή που δεν υπήρχε πριν. Δεν περίμεναν την έγκριση κανενός για να στήσουν το δικό τους «αμέρικαν μπαρ» σε μια Αθήνα που τότε μάθαινε τι σημαίνει νύχτα με προσωπικότητα.

Κ

αι κάπως έτσι η αθηναϊκή νύχτα έγινε αυτό το μαγικό, ζωντανό, γοητευτικό σκηνικό που ξέρουμε: μια πόλη που δεν κοιμάται, που προσφέρει διεξόδους, ιστορίες, αξέχαστες βραδιές. Γιατί ο κόσμος προχωράει μόνο όταν οι νέοι κάνουν αυτό που θέλουν κι όχι αυτό που τους υπαγορεύει η νοσταλγία των γηραιότερων.

ΜΙΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΉ ΠΑΡΑΤΉΡΗΣΙΣ Η ΑΘΗΝΑΪΚΉ ΝΎΧΤΑ ΑΠΛΏΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΑΤΕΛΕΊΩΤΟΣ ΧΆΡΤΗΣ ΕΠΙΛΟΓΏΝ και είναι η πόλη που προσφέρει πραγματικά τα πάντα. Στην Αθήνα δεν χωράει η λέξη πλήξη. Κάθε γειτονιά κρύβει κάτι νέο, μια παράκαμψη, έναν πειρασμό. Ακόμη κι αν ζήσεις μια ολόκληρη ζωή εδώ, πάντα θα μένει κάτι ανεξερεύνητο. ΤΌΣΟ ΠΟΥ Ο ΕΠΙΘΑΝΆΤΙΟΣ ΡΌΓΧΟΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΑΊΩΝ θα μπορούσε

κάλλιστα να είναι: «Καλά ζήσαμε, αλλά σ’ εκείνο το μπαράκι στο Χαϊδάρι δεν πήγαμε τελικά ποτέ…». Η πόλη σε καλεί αδιάκοπα να ξαναβγείς, να ψάξεις, να ανακαλύψεις. Η Αθήνα δεν τελειώνει ποτέ για τους ανήσυχους.

ΤΑ ΠΑΙΓΝΊΔΙΑ ΤΗΣ ΝΎΚΤΑΣ

τα απρόοπτα

Να βρεθείς να χορεύεις στις πέντε το πρωί ενώ πριν βγεις είχες πει: «Δεν έχω πολλή όρεξη μωρέ σήμερα… για ένα χαλαρό ποτάκι είμαι».

τα σπάταλα

Η νύχτα κάνει τα μαγικά της και στο πορτοφόλι σου. Ξεκινάς με 50€ στο πορτοφόλι, καταλήγεις με 5€. Ουπς!

τα ό,τι να ‘ναι

Να μπαίνεις στην τουαλέτα και να καταλήγεις να κάνεις bonding με αγνώστους ανταλλάζοντας φιλοσοφίες ζωής και προτάσεις για το επόμενο μπαρ λες και είστε παρέα από το δημοτικό.

Το μετέωρο και εορταστικό βήμα του

ΣΛΑΝΓΚ

Τ Η Σ Ν ΤΑ Ί Ζ Η Σ Ν ΤΆ ΚΟ Υ Λατρεύω τις λεξιπλασίες, το ξέρετε. Κι έτσι, κάνουμε αυτές τις γιορτές ένα μεγάλο βήμα προς το slang, μαθαίνοντας την αργκό των Χριστούγεννων. Εξαιρετικά αφιερωμένο στους θείους που «θέλουν να κάτσουν με τη νεολαία». πάρε ευωδιαστό ζεστό κρασί και ζεστές σοκολάτες με γεύσεις που θυμίζουν Χριστούγεννα και αφέσου στη μαγεία της φύσης και τον γιορτών!

η Ο Κ ΄π ο ς τ

Πασχούγεννα

ης Γ

ς α ι ν α ρ δ ε΄

φέτος τα Χριστούγεννα γίνεται κομμάτι του πιο εορταστικού παζλ της πόλης!

Εντός Πεδίου Άρεως | Τ.: 698 01 45 342 Fb: Ο κήπος της Γαρδένιας - Gardenia | Ig: kiposgardenia

Εύκολη slang λεξούλα, αρκεί να έχεις λίγη φαντασία. Αν τα Χριστούγεννα ο καιρός είναι καλός και η ζέστη ξεπερνάει τους 20 ˚C, τα Χριστούγεννα μοιάζουν με Πάσχα, άρα έχουμε Πασχούγεννα! Π.χ. −Άκουσες τι είπε ο Σάκης ο Αρναούτογλου; Θα έχει λιακάδα όλα τα Χριστούγεννα. Πασχούγεννα θα περάσουμε. Θα μπερδευτούμε και θα σουβλίσουμε αρνί!

Δεν έμεινε Χριστούγεννο

Κι αυτό ευκολάκι. Είναι το αντίστοιχο εορταστικό του «δεν έμεινε τίποτα», «δεν έμεινε κολυμπηθρόξυλο», «δεν έμεινε ψίχουλο» και δηλώνει την ολοσχερή καταστροφή ή την τερατώδη κατανάλωση. Π.χ. −Με τράκαρε ένα ζώον και δεν έμεινε χριστούγεννο από το παπί. −Μάνα, λίγη βασιλόπιτα φέρε με τον καφέ/Δεν έμεινε χριστούγεννο, παιδί μου.

Άσπρα Χριστούγεννα

Όχι, αγαπητέ μου μπούμερ, δεν είναι τα χιονισμένα Χριστούγεννα που προσφέρουν άσπρο τοπίο. Προσφέρουν δηλαδή άσπρο τοπίο, χιονίζουν λίγο χαρτάκια και καλαμάκια και δίνουν το απαραίτητο boost χριστουγεννιάτικης ενέργειας. Αν ακούσεις από τ’ανίψια σου τη φράση «άσπρα Χριστούγεννα» και έξω είναι «Πασχούγεννα», σημαίνει ότι τα χαρτζιλίκια πιάσανε τόπο και τα χαίρονται οι ντίλερς του κοκό (για να σου εξηγήσω κι αυτό… της κοκαΐνης). Π.χ. −Επιτέλους, κάναμε άσπρα Χριστούγεννα. Τρεις γραμμές ρούφηξα και την καταβρήκα.

Φεστιβάλ Χοληστερίνης

Κάθε γιορτή που περιλαμβάνει ατέλειωτη μάσα ανθυγιεινών φαγητών σε υπερβολική ποσότητα ονομάζεται «φεστιβάλ χοληστερίνης». Καλά, ανάλογο φεστιβάλ μπορεί να είναι και το οποιοδήποτε κυριακάτικο τραπέζι Ελληνίδας μάνας, αλλά τα Χριστούγεννα συντελείται αύξηση χοληστερίνης και κιλών. Π.χ. −Τι φάγαμε πάλι στης γιαγιάς; Αυτό δεν ήταν τραπέζι, φεστιβάλ χοληστερίνης ήταν.

Χρωστούγεννα

Τα Χριστούγεννα παίρνουμε με τα δώρα καναδυό γκαφράκια (φραγκάκια στη slang) παραπάνω, αλλά αντί να τα ξοδέψουμε για εκδρομές, «άσπρα Χριστούγεννα» και «φεστιβάλ χοληστερίνης», δίνουμε πίσω τα δανεικά που έχουμε αρμέξει από φίλους και οικογένεια. Π.χ. −Ήθελα να ξεσκάσω λίγο τα Χριστούγεννα, αλλά έκατσα μέσα κι έκανα χρωστούγεννα, αφού χρωστούσα σε όποιον μιλάει ελληνικά.

Μπέρθα του Μους-Τζουσή

Εδώ σας κάνω ένα μετέωρο ταξίδι ανάμεσα στο σήμερα και στα κουτσαβάκια της πόλης. Τα Χριστούγεννα στα καλιαρντά ονομάζονται «Η Μπέρθα του Μους-Τζουσή», εκ του αγγλικού birth που σημαίνει γέννηση και του Μους-Τζουσής, όπως δηλαδή αποκαλείται ο Ιησούς Χριστός στα καλιαρντά. Π.χ. −Περιμένω την Μπέρθα του Μους-Τζουσή γιατί θα ‘χει Πασχούγεννα κι έτσι θα ‘χω την ευκαιρία να κλείσω όλες τις εκκρεμότητες των χρωστουγέννων και να κάνω και κάνα φεστιβαλάκι χοληστερίνης ή άσπρο χριστούγεννο. Βέβαια μετά, δεν θα μου μείνει χριστούγεννο στην τσέπη.

ά ι ρ υ ο ο κ χ α σ ρ π ιστούγεννα στην Κηφι Μ ΤΗΣ ΆΝΤΑΣ Κ

Π

Πριν από μια δεκαετία, τελείωσαν τα μπακουροχριστούγεννα για μένα. Όμως, αυτές τις γιορτάρες μέρες, πάντα μου έρχονται στο μυαλό τα συναισθήματα που είχα αυτή την περίοδο όσο ήμουν μπακούρι και «αναγκαστικά» τα τελευταία (και πολύ cringe) μπακουροχριστούγεννα της ζωής μου.

άντα στις γιορτές αισθανόμουν μια μοναξιά, πόσω μάλλον όταν ο ένας γκόμενος μετά τον άλλον πάθαινε κάτι τη συγκεκριμένη περίοδο (και τα καλοκαίρια βεβαίως-βεβαίως). Αλλά τα Χριστούγεννα ήταν πάντα πιο βαρύ το κλίμα. Τα άπειρα λαμπιόνια και στολίδια μού δημιουργούσαν μία αίσθηση πέπλου που με τύλιγε και με έπνιγε και, έξω από αυτό, υπήρχε ένα παχύ σκοτάδι που με ρουφούσε. Δεν είναι ώρα να αναλύσω τους λόγους — ποιον ενδιαφέρει εξάλλου η δική μου ψυχοθεραπεία; Σε κάθε περίπτωση, ένιωθα σαν ένα δυστυχισμένο παιδί που έπρεπε να επιβιώσει σε έναν κόσμο απολύτως χαρούμενο, κάτι σαν το Truman Show. Αυτό μάλλον οι υποψήφιοι σύντροφοι το έπαιρναν γραμμή κι έτσι εξαφανίζονταν οι άνθρωποι, αλλά αυτό το θέμα θα αγγιχτεί, όταν με πάρει για γραφιά το Cosmopolitan. Πρωτοχρονιά του 2013, λοιπόν, όπως κάθε χρόνο οργανώναμε με τη γνωστή μπακουροπαρέα από το σχολείο ένα open πρωτοχρονιάτικο πάρτι στην Κηφισιά. Το σπίτι ήταν μονοκατοικία με αυλή

ΟΥΓ

ΙΆ

τεράστια — ό,τι έπρεπε για να μαζευτεί όλη η Αθήνα και κυρίως τα Β.Π. Τότε, εγώ νόμιζα πως είχα ερωτευτεί. Καλά, βλακείες, απλά ήταν μπακουροχριστούγεννα για άλλη μία φορά. Είχα φάει σοβαρή λύσσα με ένα μελαχρινό αγόρι, καθόλου ψηλό, καθόλου τυπικά ωραίο. Αλλά με γοήτευε το βάσανο στο μάτι του, όπως πάντα. Θεωρούσα, όπως όλες οι νεαρές κορασίδες, ότι εγώ μπορώ να πάρω τη θλίψη από τα μάτια του. Καλά, γελάει το σύμπαν ολόκληρο. Τέλος πάντων, ως γνωστή ψηλομύτα που αρνιόμουν να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου και περίμενα να εκφράσει ο «πρίγκιπας» τα συναισθήματά του, είπα λιγάκι να το σπρώξω το πράγμα. Ακολουθώντας το γνωστό αμερικάνικο έθιμο που θέλει όσους στέκονται κάτω από γκι να δίνουν ένα φιλί στο στόμα, πήγα και τίγκαρα το σπίτι στο λουλουδικό. Μέχρι και στην πόρτα της τουαλέτας έβαλα. Και άρχισα να κυκλοφορώ και τη φήμη στο πάρτι ότι όποιος σταθεί κάτω από το γκι, πρέπει να φιληθεί με τον διπλανό του. Όλο το πάρτι πήρε άλλη πνοή.

Όταν όμως κατέφτασε το αντικείμενο του πόθου με τη θλίψη στα μάτια και την τρικυμία στα χείλη, οδηγήθηκε προς την αυλή και έβγαλε όλη την Πρωτοχρονιά μες στο κρύο, βουρκωμένος και συντροφιά με διάφορα καπνικά είδη. Το τι στεναχώρια πήρα που δεν σκέφτηκα να βάλω γκι και στην αυλή, δεν περιγράφεται. Κατέληξα μεθυσμένη να κοιτάω όλο το πάρτι να φιλιέται. Και σαν να μην έφτανε αυτό, κατά τις 5 το πρωί, ένας τύπος με τζίβες, με πετυχαίνει κάτω από το γκι και με φιλάει. Μαντέψτε ποιος εξαφανίστηκε πάλι (ναι, ο τζιβάτος). Τρεις μήνες μετά, η εργένικη ζωή έληξε για μένα. Όμως ακόμη κριντζάρω με την ανάμνηση όλων των μπακουροχριστουγέννων της ζωής μου. Υ.Γ. Για την ιστορία, δεν πειράζει αν είστε μπακούρια τα Χριστούγεννα. Μπορεί οι γιορτινές βραδιές να εξελιχθούν σε πολύ kinky φάσεις. Αλλά και για όσους θέλουν να ερωτευτούν: Αν μία εποχή μπορεί να συμβεί το θαύμα, είναι αυτή που διανύουμε. Cheers, darlings.

Ήξερες πως: ΤΑ ΥΛΙΚΆ ΤΑΞΙΔΕΎΟΥΝ ΑΠΕΥΘΕΊΑΣ ΑΠΌ ΙΤΑΛΊΑ ΤΟ ΖΥΜΆΡΙ ΩΡΙΜΆΖΕΙ ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ 36 ΏΡΕΣ ΜΠΟΡΕΊΣ ΝΑ ΤΙΣ ΑΠΟΛΑΎΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΚΟΜΜΆΤΙ Ή ΟΛΌΚΛΗΡΕΣ ΤΏΡΑ ΚΑΙ ΝΈΟ MOZZART PIZZA, ΣΤΟ ΧΟΛΑΡΓΌ ΠΑΡΑΓΓΕΛΝΕΙΣ ΚΑΙ DELIVERY!

Το Mozzart Pizza έχει πάρει την πίτσα από street food και την έχει κάνει τέχνη. Εξάλλου, το όνομα (με το διπλό του λογοπαίγνιο) τα λέει όλα: Mozzarella + Art... και λίγος Amadeus! Χρυσοσπηλιωτίσσης 1, Αθήνα T.: 210 32 14 183 25ης Μαρτίου 9, Χολαργός T.: 21 0654 7190 Fb: Mozzart Pizza Ig: mozzart.athens

26 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑ 0 2 Ζ ΙΑΣ

ΑΜ

26 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑ 0 2 Σ ΙΑ ΟΎΤΕ ΟΙ ΠΛΑΝΉΤΕΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΊΜΕΝΑΝ ΤΟ 2026 ΘΑ ΜΠΕΙ ΜΕ ΦΌΡΑ ΠΑΤΙΝΙΟΎ. ΝΑ ΈΧΕΤΕ ΤΑ ΜΆΤΙΑ ΣΑΣ ΑΝΟΙΧΤΆ, ΚΑΙ ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΈΤΟΙΜΟΙ ΓΙΑ ΤΑ ΑΠΡΌΟΠΤΑ. Της Στεργιάνας Τζέγκα

Γενάρης

ΤΑ ΠΑΤΊΝΙΑ ΜΟΥ ΜΈΣΑ

1. Η Θεσσαλονίκη θα αισθανθεί αδικημένη και θα προσπαθήσει με μια νέα αυτοσχέδια χειμωνιάτικη ΔΕΘ να ξανατραβήξει τα βλέμματα πάνω της.

2. Ο τελικός του GNTM θα ανακηρυχθεί επίσημη αργία.

3. Θα πάω να βρω τη Φροσάρα και θα της πω επιτέλους να προσέχει τα πατίνια όταν οδηγεί κι ότι την αγαπάω!

Φλεβάρης ΝΙΆΟΥ

1. Θα ανακαλυφθεί ότι οι Σιαμέζες γάτες γιατρεύουν με το γουργουρητό τους το άσθμα. Θα ξεσπάσει σκάνδαλο με παράνομα εκτροφεία του είδους από συγγενικά πρόσωπα διαφόρων υπουργών της κυβέρνησης.

2. Θα μάθω που έχει μετακομίσει η Φροσούλα, δεν μπορεί.

Μάρτης ΚΑΦΈ, ΟΛΈ!

1. Flash mob με την «Αστερομάτα», στην πλατεία Ομονοίας από μηχανόβια πανκιά, πάνω που νομίζαμε πως «Punk is dead».

2. Θα απαγορευτεί διά νόμου η κατανάλωση καφέ μετά τις 3 μ.μ. Διαδηλώσεις από νυχτοφύλακες, νυχτοπούλια, νυχτερίδες και ιδιοκτήτες all day καφετεριών.

3. Το Φροσουλίνι θα ποστάρει ένα τραγούδι του Αλκίνοου στο Facebook κι εγώ θα της πατήσω like που θα σημαίνει κατά βάθος ότι τη θέλω πίσω.

Απρίλης ΝΤΟ ΡΕ ΜΊ

1. Θα κυκλοφορήσει νέο τραγούδι στο οποίο ΔΕΝ θα συμμετέχει ο Γιώργος Νταλάρας.

2. Η Ευφροσύνη την πρωταπριλιά θα ανεβάσει για πλάκα φωτογραφία με τον Γιάννη και θα θελήσω να τους σφάξω και τους δύο στο γόνατο.

ΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 Κ Α Ζ Α Μ

ΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖ 1. Ο Δίδυμος θα διαγραφεί επισήμως από το ζωδιακό κύκλο και όσοι έχουν γεννηθεί από 21 Μαΐου μέχρι 21 Ιουνίου (Donald Trump, Αντώνης Ρέμος, Θάνος Πλεύρης) θα πρέπει να διαλέξουν κάποιο άλλο ζώδιο να ανήκουν.

2. Θα ανοίξει επίσημα το πρώτο Airbnb - επισκέψιμος διαστημικός σταθμός στο φεγγάρι. Διανυκτέρευση χωρίς πρωινό.

3. Η Φροσούμπα μου που είναι κι αυτή Δίδυμος, θα μεταπηδήσει στο Σκορπιό κι επιτέλους θα συνεννοούμαστε καλύτερα.

λιβεράδες.

2. Η Φρόσω θα διαγράψει τα σόσιαλ. Δεν θα έχω τρόπο να μαθαίνω τι γίνεται.

Σεπτέμβρης ΡΕ ΦΡΌΣΩ

1. Νέο κρούσμα «Σκόιλ Ελικικού» στην πλατφόρμα του υπουργείου Παιδείας για τις δηλώσεις των αναπληρωτών.

2. Θα δω από μακριά το Φροσάκι στο Σύνταγμα αλλά θα μου κοπούν τα πόδια. Τζίφος και πάλι.

Οκτώβρης ΜΕ ΓΚΛΊΤΕΡ

Ιούνης ΠΟΎ ΝΑ ΣΦΊΞΟΥΝ ΚΙ ΟΙ ΖΈΣΤΕΣ

1. Η πρώτη εβδομάδα του Ιούνη θα θεσπιστεί εβδομάδα «Ντύνομαι όπως νιώθω». Θα βαρεθούμε να κυκλοφορούμε με πιτζαμάκια και μάσκες ύπνου.

2. Στα πρώτα πανηγύρια της χρονιάς οι ζωντανές ορχήστρες θα αντικατασταθούν από μηχανήματα AI που δε θα δέχονται παραγγελιές.

3. Η καρδιά μου, που ήταν ήδη σπασμένη σε χίλια μικρά κομματάκια, θα σπάσει σε δύο χιλιάδες, γιατί η Φρόσω θα ανακοινώσει μέσω σόσιαλ ότι αρραβωνιάστηκε τον Γιάννη. Δεν ήταν πλάκα τελικά.

Ιούλης ΝΈΑ ΓΡΑΜΜΉ

1. Θεωρίες περί μετενσάρκωσης θα δώσουν και θα πάρουν με κάποια ασήμαντη αφορμή.

2. Το υπουργείο Μεταφορών θα εγκαινιάσει μια νέα κυκλική λεωφορειακή γραμμή ειδικά για ανέργους, η οποία δε θα πηγαίνει κάπου, αλλά θα είναι προσομοίωση παραλίας (με ήχους τζιτζικιών, ψυγεία με μπύρες και ξαπλώστρες).

3. Προσπαθώ να ξεχάσω το Φροσούμπι.

ΑΠΊΣΤΕΥΤΟ ΚΙ ΌΜΩΣ ΑΛΗΘΙΝΌ

1. Η Κυψέλη θα μετονομαστεί σε Μελίσσι. Χάος για ΕΛΤΑ, κούριερ και ντε-

Νοέμβρης ΤΗΝ ΤΎΧΗ ΜΟΥ

1. Επιτέλους θεσπίζεται η 11η του μήνα ως ημέρα Βίκυς Μοσχολιού. Σύσσωμος ο καλλιτεχνικός κόσμος το γιορτάζει σε ταβέρνες, καλλιτεχνικά στέκια και μουσικές σκηνές.

2. Μαθαίνω πως το Φροσύνι χώρισε. Μαζεύω τα κουράγια μου και την παίρνω τηλέφωνο. Το σηκώνει κάποιος άντρας που δε μιλάει Ελληνικά. Την τύχη μου.

Δεκέμβρης ΚΙ ΌΜΩΣ ΥΠΆΡΧΕΙ ΕΛΠΊΔΑ

1. Χαλάζι, χιόνι, αέρας, κλειστή η εθνική, μποτιλιαρίσματα… αλλά έρχονται και πάλι Χριστούγεννα.

2. Πέτυχα τη Φροσάρα στο Au Revoir. Τα είπαμε, τα ήπιαμε, ξυπνήσαμε μαζί στο κρεβάτι μου. Κρίμα, δεν είμαι σίγουρος αν είμαι έτοιμος για σχέση.

02 6 Κ Α Ζ Α

Αύγουστος

1. Θα γίνει μόδα το θεραπευτικό μπάνιο με κυπρίνους, συνδυαστικά με ηχητικό διαλογισμό ασιατικών κρουστών.

2. Μεγάλη διαμάχη Λίνας Μενδώνη – Χόλιγουντ, λόγω παραγωγής μιούζικαλ που θα πραγματοποιηθεί στον Παρθενώνα και θα «στολίσει» το μνημείο με γκλίτερ.

3. Όλα τα άδεια κτίρια της Πατησίων καταλαμβάνονται από ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς. Μπράβο συντρόφισσα Φροσόφσκι.

2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2

ΑΣΤΡΟΛΟΓΊΑ ΚΙ ΆΣΤΡΑ

ΙΑΣ

Μάης

ΑΜ

Τα Χριστούγεννα σερβίρονται χειροποίητα και ζεστά

Εδώ και ένα χρόνο, στην Άνω Κυψέλη, έχει εμφανιστεί το Φίλτρο κι είναι φτιαγμένο ειδικά για τους λάτρεις του specialty coffee! Έχει nordic αισθητική, ζεστή ατμόσφαιρα, τους καλύτερους specialty καφέδες, ακόμα και διαγωνιστικούς, χειροποίητα μάφινς, κεκάκια, μπισκότα, φοκάτσιες και τσιαπάτες, ήλιο που μπαίνει από τη μεγάλη τζαμαρία και βινίλια που γυρίζουν και παίζουν από jazz και soul μέχρι brit pop και indie. Το καλύτερο πρωινό ξύπνημα, το καλύτερο break!

Καυκάσου 158 Άνω Κυψέλη Τ.: 21 6808 5775 Ig: filtrokypseli

Σ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖΑΜΙΑΣ 2026 ΚΑΖ ΜΙΑ

ΠΏΣ ΝΑ ΣΗΚΏΝΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΜΕΤ ΈΧΕΙ ΣΥΜΒΕΊ ΣΕ ΌΛΟΥΣ ΜΑΣ, ΕΊΤΕ ΒΡΙΣΚΌΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΆ ΤΟΥ ΚΟΥΒΑΛΗΤΉ ΕΊΤΕ ΤΟΥ ΚΟΥΒΑΛΗΜΈΝΟΥ. ΓΙΟΡΤΈΣ ΕΊΝΑΙ, ΒΡΕ ΠΑΙΔΙΆ, ΌΛΟ ΚΑΙ ΘΑ ΤΑ ΚΟΠΑΝΉΣΕΙ ΚΆΠΟΙΟΣ ΛΊΓΟ ΈΩΣ ΠΟΛΎ ΠΑΡΑΠΆΝΩ, ΓΙ’ ΑΥΤΌ ΚΑΛΌ ΕΊΝΑΙ ΝΑ ΕΊΜΑΣΤΕ ΕΤΟΙΜΟΠΌΛΕΜΟΙ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΜΈΝΟΙ, ΏΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΝΑ ΣΥΝΔΡΆΜΟΥΜΕ ΤΟ ΑΝΉΜΠΟΡΟ ΜΕΘΥΣΜΈΝΟ ΠΛΆΣΜΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΆΣΕΙ ΜΕ ΑΣΦΆΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΊΤΙ ΤΟΥ.

ΒΡΕΣ ΤΗ ΔΙΚΉ ΣΟΥ ΓΙΟΡΤΉ

στο

Fratti Bistro Ανοιχτά όλες τις μέρες

1 Γονατίζοντας και στα δύο γόνατα, γυρίστε τον ασθενή μπρούμυτα, τοποθετώντας τα χέρια του τεντωμένα δίπλα στα πλευρά του. Πιάστε τον καλά ακριβώς κάτω από κάθε μασχάλη και σηκώστε το σώμα όσο πιο ψηλά γίνεται σε αυτή τη θέση, αφήνοντάς το να στηριχτεί πάνω σε ένα από τα γόνατά σας.

Mε brunch & lunch από το πρωί

βα κρασιών Mε μια ψαγμένη κά αστα κοκτέιλς και πολλά ευφάντ

Mε χαλαρή μουσική, & cozy ατμόσφαιρα

Μ

ε διακριτικό χριστουγεννιάτικο φωτισμό, με ζεστό αρωματικό καφέ ή κάποιο κρασί που πάντα θέλαμε να δοκιμάσουμε και ένα μενού με γεύσεις για όλα τα γούστα, οι νύχτες μας γεμίζουν κι ομορφαίνουν.

Φράττι 1, Ακρόπολη T.: 210 92 14 146 IG: @fratti.bistro | FB: Fratti bistro

2 Με το κεφάλι του «ασθενούς» στο στήθος σας, μετακινήστε το χέρι σας γύρω από τη μέση του, μπλέξτε τα δάχτυλά σας και σηκώστε τον σε όρθια θέση.

ΤΑΦΈΡΕΤΕ ΤΟΥΣ ΜΕΘΥΣΜΈΝΟΥΣ

3 Έπειτα, πιάστε το δεξιό καρπό του με το αριστερό σας χέρι, φέρνοντας το δεξί του χέρι γύρω από τον λαιμό σας. Τοποθετήστε το κεφάλι σας κάτω από το σώμα του και σκύψτε. Στη συνέχεια, περάστε το δεξί σας χέρι ανάμεσα ή γύρω από το πόδι ή τα πόδια του, φέρνοντας το βάρος του κεντρικά στην πλάτη σας.

4 Έπειτα, κρατήστε το δεξιό καρπό του «ασθενούς» με το δεξί σας χέρι, ισορροπώντας το σώμα του στους ώμους σας και σηκώστε τον.

ΑΥΤΉ ΕΊΝΑΙ ΜΙΑ ΠΟΛΎ ΑΠΛΉ ΜΈΘΟΔΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΌ ΘΑ ΉΤΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΕΞΑΣΚΕΊ ΚΆΘΕ ΆΝΘΡΩΠΟΣ, ΏΣΤΕ ΝΑ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΊ ΣΕ ΠΕΡΊΠΤΩΣΗ ΑΝΆΓΚΗΣ. ΞΕΚΙΝΉΣΤΕ ΣΎΝΤΟΜΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΕΊΣΤΕ ΈΤΟΙΜΟΙ ΚΑΤΆ ΤΗΝ ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΉ ΠΕΡΊΟΔΟ. ΚΑΛΉ ΠΡΌΟΔΟ!

ΜΈΡΕΣ ΠΟΥ ΕΊΝΑΙ…

Τα μυστικά της τέχνης του «πράσινου τραπεζιού» 9 ΜΈΘ ΟΔΟΙ Χ ΑΡΤΟΚΛΟΠΉΣ

T

SECRE

ing Relax

Κερκύρ Τ.: 21 0 ας 48, Κυψέλ η 8 Ig: sec 82 4858 ret_rela Fb: sec ret_rela xingbar xingba r

Bar

ΟΙ ΣΗΜΑΔΕΜΕΝΕΣ ή «μπανισμένες» ή «χτυπημένες», όπως τις λένε, τράπουλες. Ανοίγουν τις δεσμίδες, με αχνό ή με ζεματιστό νερό, και σημαδεύουν τα χαρτιά με σινική μελάνη ή και με αμπίκο, μπλε ή κόκκινο, αναλόγως με το χρώμα της τράπουλας, και ξανακολλούν την ταινία ασφαλείας. Ορισμένοι χαρτοκλέφτες αλλάζουν, ταχυδακτυλουργικώς την τράπουλα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού. Ακόμη, εφοδιάζουν περίπτερα με «μπανισμένες» τράπουλες και στέλνουν αφελείς παίκτες να τις αγοράσουν, ώστε σε περίπτωση που θα ανακαλυφθούν, να μην υπάρχει υποψία εις βάρος τους. Υπάρχει και το προηγούμενο της αλλαγής όλων των χαρτοπαικτικών δεσμίδων του μονοπωλίου μιας επαρχιακής πόλεως, από μια

σπείρα η οποία και «έγδυσε» όλους τους χαρτοπαίζοντες της περιοχής. ΤΟ ΜΟΝΤΑΡΙΣΜΑ, όπως λένε το φτιάξιμο των χαρτιών, ώστε να πασσάρεται καλό χαρτί στους συμπαίκτες, αλλά στον χαρτοκλέφτη. Συνήθως ο κλέφτης της κατηγορίας αυτής έχει συνεταίρο κάποιον άλλο παίκτη, στον οποίο δίνει το πολύ καλό χαρτί, ώστε να μη κινήσει υποψίες ότι κερδίζει κάθε φορά που μοιράζει χαρτιά. Οταν έχετε υποψίες πως κάποιος «μοντάρει» την τράπουλα, να ακολουθείτε όταν μοιράζει. Πηγαίνετε, μάλιστα «πάσο» χωρίς να καταδεχθείτε να κοιτάξετε τα χαρτιά που σας έδωσε, σε τρόπο ώστε να αντιληφθεί την κίνηση σας και να καταλάβει πως τον πήρατε χαμπάρι.

«ΚΑΜΠΟΥΡΗ» ή «φαναράκια» λένε κάτι τσακίσματα που γίνονται στα χαρτιά της τράπουλας, για δυο κυρίως λόγους: Για να γνωρίζουν τα χαρτιά εκείνοι που τα σημαδεύουν κατ’ αυτό τον τρόπο, και ακόμη για να κόβει ο προηγούμενος παίκτης (χωρίς να συμμετέχει στην απάτη) επάνω στην καμπούρα που σχηματίζεται με τα στραβωμένα χαρτιά. ΟΙ ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ή διάφορα αντικείμενα με γυαλιστερές επιφάνειες, που τοποθετούνται πίσω από τους παίκτες, κατά τρόπο ώστε οι απέναντί τους να διαβάζουν μέσα στον καθρέφτη τα χαρτιά τους. Ακόμη, ένα γυαλιστερό αντικείμενο (ένας αναπτήρας ή ένα πορτ μπονέρ π.χ.), τοποθετημένο στο τραπέζι δίπλα στις φίσσες και στα χρήματα, δίνει τη

δυνατότητα σ’ εκείνον που μοιράζει να διαβάζει τα φύλλα των συμπαικτών του. ΤΟ ΚΑΡΦΙΤΣΑΚΙ, με το οποίο γίνεται ένα μικρό τραύμα στη ράχη των χαρτιών. Για τον ίδιο σκοπό γίνονται και νυχιές ή γδαρσίματα με άλλα αιχμηρά αντικείμενα. Άλλοι χαρτοκλέφτες χαράζουν γραμμές από τη μια ως την άλλη άκρη του χαρτιού, με τις φίσσες του παιχνιδιού. Το σημάδεμα με τις φίσσες αφήνει μια γυαλάδα στα χαρτιά. Η ΑΦΗ (χωρίς αυτό να θεωρηθεί υπερβολή) δίνει τη δυνατότητα σε εξασκημένους χαρτοκλέφτες να καταλαβαίνουν τα φύλλα από το πιάσιμο, τη στιγμή που τα μοιράζουν. Υπάρχουν και τράπουλες (όχι φυσικά του Ελληνικού Μονοπωλίου)

VOLVER Σαν να επέστρεψες σε μια άλλη Αθήνα

φτιαγμένες ειδικά από το εργοστάσιο για να αποδίδουν στο ψηλάφημα. Στην αφή στηρίζεται και το «μπάνισμα» της τράπουλας με ξυρίσματα όχι στη ράχη των χαρτιών, αλλά στην όψη, ώστε να μην υπάρχει υποψία χαρτοκλοπής. ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΜΑ της τράπουλας από την ανάποδη. Μερικοί (σαν να λειτουργούν με ακτίνες Ραϊντγκεν τα μάτια τους!) καταλαβαίνουν την αξία των χαρτιών από τις φωτοσκιάσεις και τα ανεπαίσθητα εξογκώματα που αφήνει το τύπωμά τους. Μερικοί χαρτοπαίκτες, μάλιστα, αρνούνται να παίξουν με τράπουλες τυπωμένες σε μικρού πάχους χαρτί, γιατί, επιμένουν, είναι δυνατόν να διαβασθούν από την ανάποδη.

ΤΟ ΒΑΨΙΜΟ των χαρτιών, που γίνεται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, με ένα ειδικό γυαλιστερό βερνίκι. Το βερνίκι αυτό το είχαν πρωτοφέρει, πριν από πολλά χρόνια, ομογενείς από την Αμερική, και έκαναν θραύση στις λέσχες. Τα χαρτιά σημαδεύονταν κατ’ αυτό τον τρόπο με φωτοσκιάσεις. Ακόμη –σχεδόν το ίδιο κόλπο– βάζουν κόκκινο ή μπλε, ανάλογα με την τράπουλα, χρώμα από ένα κοινό μολύβι (που το έχουν στην τσέπη τους) στα δάκτυλά τους. Ύστερα, με τα δάκτυλά τους, βάζουν ανεπαίσθητους για τους αμύητους, αλλά ευδιάκριτους για τους χαρτοκλέφτες, χρωματισμούς στα χαρτιά. Η ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΙΑ στη μοιρασιά, η οποία προϋ-

ποθέτει το γνώρισμα –κατά κάποιον από τους προαναφερθέντες τρόπους– των φύλλων από την ανάποδη. Υπάρχουν επιδέξιοι που, όταν το φύλλο που μοιράζουν κάνει στον αντίπαλο, το αντικαθιστούν με το επόμενο ή το τελευταίο φύλλο, το οποίο και του πασσάρουν. Εχει περάσει από την Αθήνα ένας αλλοδαπός χαρτοκλέφτης, ο οποίος είχε κάνει, με εγχείρηση, μια ουλή στον αντίχειρά του, για να μπορεί να μετατοπίζει το επάνω χαρτί της τράπουλας και να δίνει το επόμενο.

Tο all day στέκι Volver a la Sombra μάς μαγεύει από το 2013. Είναι από εκείνα τα spots που κάποιος πρέπει να σου τα ψιθυρίσει για να τα βρεις – ή να σε οδηγήσει εκεί η τύχη.

Βαλαωρίτου 7Α, Αθήνα Τ.: 210 36 35 557 Fb: Volver Ig: volverbar_

ΤΟ VOLVER ΠΡΟΤΕΊΝΕΙ ΔΥΟ ΓΙΟΡΤΙΝΆ COCKTAILS

Ήρθε η ώρα να εντυπωσιάσετε τους καλεσμένους σας με τρία εύκολα και γευστικά Χριστουγεννιάτικα cocktails!

CHRISTMAS IN CARACAS Μία εκδοχή του modern classic Old Cuban

Συστατικά: 45ml rum Diplomatico Reserva Exclusiva 2 dashes angostura bitter 22.5ml χυμό lime 22.5ml σιρόπι καστανής ζάχαρης 6 φύλλα δυόσμου 60ml prosecco Garnish φύλλο δυόσμου Εκτέλεση: Βάζουμε όλα τα υλικά στο shaker εκτός από το prosecco. Χτυπάμε για 15 δευτερόλεπτα, διπλωσουρώνουμε (για να μην έχουμε κομματάκια δυόσμου) σε παγωμένο ποτήρι χωρίς πάγο και προσθέτουμε στο τέλος το prosecco. Διακοσμούμε με ένα φύλλο δυόσμου.

CHRISTMAS IN BARBADOS

Παραλλαγή του classic cocktail Rob Roy

Συστατικά: 60ml Benrich 10 Scotch whiskey 30ml Velvet Falernum 2 dashes orange bitters Garnish φλούδα πορτοκαλιού

Εκτέλεση: Βάζουμε όλα τα υλικά σε ένα mixing glass με αρκετό πάγο. Αναδεύουμε με ένα barspoon για 15-20 δευτερόλεπτα. Σουρώνουμε σε ένα παγωμένο ποτήρι martini. Στο τέλος πιέστε τη φλούδα πορτοκαλιού ώστε να βγάλει τα αρωματικά έλαιά της και ρίξτε τις μέσα στο cocktail.

6Οs ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΑΛΙΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ Οι φωτογραφίες είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαβάσεις μία εποχή. Γι’ αυτό κι εμείς ζητήσαμε από τους αναγνώστες του περιοδικού να στείλουν τα δικά τους ντοκουμέντα από χριστουγεννιάτικες στιγμές της δεκαετίας του ’60. Τους ευχαριστούμε θερμά!

Τι θα ’θελα…

3 2 Φ Ί Λ Ο Ι , Γ Ν Ω Σ Τ Ο Ί , Σ Υ Ν Ε Ρ ΓΆΤ Ε Σ , Κ Ά Ν Ο Υ Ν Τ Ι Σ Δ Ι Κ Έ Σ Τ Ο Υ Σ Ε Υ Χ Έ Σ Γ Ι Α Τ Ο Ν Έ Ο Έ Τ Ο Σ .

Nα συνεχίσω να είμαι καλή μάνα, κόρη, αδερφή, φίλη και να απολαμβάνω τον κάθε ρόλο μου (ε, άμα είμαι και ερωμένη… το απογειώσαμε!). Κάτια Μαγγιώρου | Να σταματήσει η γενοκτονία στην Παλαιστίνη και να γίνει ανεξάρτητο κράτος. Άρτεμις | Θα ήθελα να γίνω ένας καλύτερος γκανιάν, χωρίς να προδώσω τον χειρότερο γκανιάν εαυτό μου. Επίσης, ένα νέο συκώτι, όπως ο Μπουνιουέλ, για να πίνω μαργαρίτες. Βασίλης Κιμούλης | Εγώ έκλαψα και ήμουν πολύ down το ’25. Θέλω το ’26 να γελάω περισσότερο. Κωνσταντίνα Tsiplakis | Θα ’θελα να γράψω ένα μυθιστόρημα, να χάσω όσα περισσότερα παραπανίσια κιλά και να μην με ερωτευτεί πάλι ο λάθος άνθρωπος, μπας και γλιτώσουμε τα ντράβαλα. Θράσος Καμινάκης | Να ξεκινήσει ωραία όπως το 2025 αλλά να μην γαμηθεί στην πορεία, όπως το 2025, να μην χάσω άλλους ανθρώπους, λευτεριά στην Παλαιστίνη, να μάθω να οδηγώ μηχανάκι, να κάνω ταξίδια στο εξωτερικό, να κάνω ταξίδια στο εσωτερικό, να βιοπορίζομαι από κάτι που δεν μου τρώει την ψυχή. Αλκυόνη | Λιγότερους λοβοτομημένους ανθρώπους. Παναγιώτα Μπούζου | Λιγότερη ματσίλα και λιγότερες γυναικοκτονίες. Κατερίνα Χ. | Να κυλήσει με καθαρό μυαλό, με μια ήρεμη δύναμη που να με κρατά όρθια και με ταξίδια που να με ξαφνιάζουν όμορφα, σαν μικρές διακοπές, σαν μικρές ανάσες ελευθερίας. Βιβή Χαρίτου | Περισσότερη ξεγνοιασιά, αυθορμητισμό, ωραίες συζητήσεις με φίλους και φίλες και λιγότερα τρυπάνια στο κέντρο της Αθήνας. Γεωργία Κ. | Λευτεριά σε όλους τους καταπιεσμένους του κόσμου. Αθηνά | Να υπάρχει περισσότερη κ**λα και πολλές λάμπες. Γ.Δ. | Να καταφέρω να στολίζω χριστουγεννιάτικο δέντρο σε όλα τα δωμάτια του σπιτιού, να βγάλουν τον σκασμό όλοι οι μ****ες στο γραφείο για να έχω ηρεμία στη δουλειά και να είναι το σπίτι μου πάντα καθαρό. Δανάη | Θέλω να βγει επιτέλους η άκρως επιστημονική έρευνα που θα λέει ότι η κατανάλωση σοκολάτας συνδέεται με την καύση λίπους και τον καλό μεταβολισμό. Μαρία Γράμμη | Λιγότερες ανασφάλειες, περισσότερη ανεμελιά. Κική | Να παντρευτεί η γάτα μου η Σεσίλ και να κερδίσω το Τζόκερ. Γιάννης Σ. | Να μου φέρει τους όρους για μελλοντική σταθερότητα. Αντώνης | Να πέσει ο πληθωρισμός, να μην κουδουνάνε μόνο κέρματα στα πορτοφόλια. Έλενα Β. | Ύπνο, χρόνο και να σκεφτόμαστε κάθε μέρα ότι είναι Παρασκευή. Πέτρος Π. | Το 2026, αρχικά, θα ήθελα να μου επιτραπεί να είμαι ζωντανή. Μετά θέλω να με περιμένει το νησί. Κατερίνα Τ. | Οι μέρες μου να έχουν ένα τσικ παραπάνω αισιοδοξία. Γιώργος Σαμαρίτης | Να μείνουν τα μαλλιά της κόρης μου της Ίριδας όπως είναι τώρα. Άμα τα δείτε, θα καταλάβετε… Αφροδίτη | Υγεία και ειρήνη για όλα τα παιδάκια του κόσμου. Κλειώ | Για το νέο έτος εύχομαι πάνω από όλα να βρω συντροφικότητα και επαγγελματική πρόοδο. Μάξιμος | Εύχομαι, μέσα από την καρδιά μου, το 2026 να φέρει στις ψυχές όλων μας τέτοια γαλήνη που να μην υπάρχει χώρος ούτε για λίγη κακία. Χριστίνα Παπαϊωάννου | Ένα φούρνο μικροκυμάτων. Μάκης | Κατανόηση & ενσυναίσθηση. Μαρία | Εύχομαι όλοι να έχουν υγεία, ευτυχία και αγάπη στα σπίτια τους, να κάνουν ό,τι αγαπά η ψυχή τους, οτιδήποτε κι αν είναι αυτό, διότι μόνο έτσι θα είναι ευτυχισμένοι, να έχουν αληθινούς φίλους και μακάρι όλος ο κόσμος να έχει ένα σπίτι για τα επόμενα Χριστούγεννα και να γιορτάσει όπως αξίζει στον καθένα. Ξένια Ταμβάκου | Όλο και καλύτερα! Μ.Δ. | Ευτυχισμένο το 2026 Α.Β. | Ηρεμία στις ψυχές και στα μυαλά, μεγάλες αγκαλιές, ζεστά σπίτια, καλή μουσική, νέες γεύσεις κι αγάπη! Γιάννα | Αυτές τις γιορτές ας χαρίσουμε απλόχερα, ένα γλυκό λόγο, αγάπη και χαμόγελα. Μόνο έτσι μπορούμε να ζεστάνουμε τις ψυχές των ανθρώπων, αλλά και τη δική μας. Καλά Χριστούγεννα! Καλή Χρονιά! Ελένη Τοσίδου | Εύχομαι το 2026 να μου αποδείξει ότι ο πιο ευφάνταστος σεναριογράφος είναι η ίδια η ζωή! Σάσα Παπαλάμπρου

Η ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Αναδημοσίευση κειμένου από το περιοδικό ΕΙΚΌΝΕΣ αριθ. 559, 8 Ιουλίου 1966 Σχολιασμός από Κατερίνα Σπανούδη

Γιατί το Αύριο αυτό της υπερβολής, το λαμπρό, το φρικτό, το υπέροχο ή το απαίσιο όπως το ελπίζουμε ή το φοβόμαστε, δεν απέχει πια και τόσο πολύ – δεκαπέντε, είκοσι, τριάντα το πολύ χρόνια.

Σ ε ένα τεύχος ενός περιοδικού της δεκαετίας του ’60, είχε δημοσιευθεί ένα άρθρο με

τίτλο «Η Εξερεύνησις του Μέλλοντος», όπου διάφοροι σοφοί επιστήμονες παρέθεταν τις μελέτες και τις προβλέψεις τους για το μακρινό 2000. Μελετώντας αυτό το άρθρο σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, έχει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι «έπεσαν μέσα» σε πολλές πτυχές της σύγχρονης ζωής, ενώ σε άλλες αποδείχθηκαν είτε ανακριβείς είτε με μία λογοτεχνική, θα λέγαμε, ειρωνεία «βαθιά νυχτωμένοι».

Πόσο προβλέψιμο είναι το μέλλον; Και σε τι βαθμό μπορεί μία επιστήμη, όπως η Μελλοντολογία, να μας προετοιμάσει για αυτό; Να είναι ακριβής και πρακτικά χρήσιμη από το ευρύ κοινό; Μπορούμε μέσω της γνώσης, να αποτρέψουμε την πορεία μας ως ανθρωπότητα προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση ή να επιλέξουμε ένα διαφορετικό προορισμό; Δε γνωρίζω αν υπάρχουν επιστημονικές απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, πάντως η φράση «ο καλύτερος τρόπος να προβλέψεις το μέλλον, είναι να κοιτάξεις το παρελθόν», αναδύεται σαν επίμονη ανάμνηση όσο τα θέτω.

Ας ξεκινήσουμε με τις γενικότερες τοποθετήσεις που διαβάζουμε στο άρθρο. Ο Ντένι Ντε Ρουζμουν, ο τότε διευθυντής του Ευρωπαΐκού Κέντρου Πολιτισμού στην Ελβετία, είχε δηλώσει πως «Σε μία ηθική προοπτικής μόνον ο σκοπός μπορεί να υπαγορεύσει τα μέσα. Πρέπει να αντικατασταθεί η ηθική του σκοπού με εκείνην των μέσων», αναφερόμενος στη σημασία που έχει ο τρόπος που θα εξελιχθούμε στο μέλλον και η καθαρότητα του σκοπού μας. Πρώτα να θέσουμε το πώς θέλουμε να διαμορφωθεί το μέλλον της ανθρωπότητας και έπειτα τα μέσα με τα οποία θα το πετύχουμε αυτό. Παράλληλα ο Μαρκ

Αμπραμς, τότε μέλος του Συμβουλίου Κοινωνικών Ερευνών στη Μ. Βρετανία, είχε αναφερθεί στο ότι «Η μελέτη του μέλλοντος παραμένει προνόμιο μιας πολύ εκλεκτής μειονότητας. Πρέπει να συνδεθεί με αυτή και η μάζα, με τη βοήθεια μιας πληρέστερης παιδείας», επαναφέροντας τη συζήτηση στο κατά πόσο μπορούμε να επηρεάσουμε τη ροπή των εξελίξεων. Κατά πόσο μπορούν όλοι να έχουν πρόσβαση στη γνώση αυτή, κι επομένως ευκαιρίες στο να πάρουν πρωτοβουλίες και να αναλάβουν δράσεις που θα συνδράμουν στην «κατασκευή» του μέλλοντος.

Εδώ τίθεται και το πολύ σημαντικό ζήτημα της παιδείας. Και θα ξεκινήσουμε τη συγκριτική μελέτη του άρθρου, από αυτήν ακριβώς τη σκοπιά. Διαβάζουμε ότι στη μελέτη με τίτλο «Βρετανία 1984», αναφερόταν πως το 2000 «Θα πηγαίνει στο σχολείο το 90% των παιδιών σ’ όλο τον κόσμο, ενώ σήμερα πηγαίνει μόνο το 50%». Πρόκειται για μία πρόβλεψη που δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα, καθώς σύμφωνα με πρόσφατες εκτιμήσεις της UNESCO, σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο περίπου το 84% των παιδιών και των νέων φοιτούν στο σχολείο. Ωστόσο, μέσα σε αυτό το ίδιο ποσοστό υπάρχουν αρκετές ανισότητες καθώς «στις χώρες χαμηλού εισοδήματος το ποσοστό παιδιών εκτός σχολείου είναι 33%, σε σύγκριση με μόνο 3% στις χώρες υψηλού εισοδήματος». Επίσης, από τα παιδιά πρόσφυγες μόνο το 63% φοιτά στην πρωτοβάθμια και το 24% στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Επομένως, παρότι το γενικότερο ποσοστό εκπαίδευσης έχει αυξηθεί πράγματι σημαντικά σε σχέση με τη δεκαετία του ’60, οι παγκόσμιες ανισότητες που ενυπάρχουν σε αυτό το πλαίσιο είναι πιθανό να έχουν αυξηθεί εάν δεν έχουν μείνει στάσιμες. Κάτι που γεννά το επόμενο μας ερώτημα, το κατά πόσο δηλαδή ο κόσμος έγινε πιο δίκαιος, σε σύγκριση με τη δεκαετία του ’60. Στη διπλωματική εργασία με τίτλο «Παγκόσμια ανισότητα: Η διαχρονική εξέλιξη, η μετάβαση από τον κομμουνισμό στον καπιταλισμό και ο ρόλος του δικαίου», που δημοσιεύθηκε το Μάρτιο του 2021, εξηγείται με ποιόν τρόπο τα ποσοστά της παγκόσμιας ανισότητας αυξήθηκαν μετά την «απομάκρυνση από το κομμουνιστικό καθεστώς και την στροφή προς τον καπιταλισμό», δηλαδή μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου το 1991. Αυτό δεν είναι κάτι που δεν είχαν προβλέψει οι επιστήμονες τη δεκαετία του ’60, καθώς όπως διαβάζουμε στο άρθρο «Δύο καθηγητές που εργάζονται στην αμερικανική “Επιτροπή του έτους 2000”, ο Ραίϋμοντ Γκάστιλ [..] και ο Ουίλιαμ Φαφ [..] εκθέτουν απόψεις ελάχιστα ενθαρρυντικές. Ο Γκάστιλ υποθέτει ότι η Αμερική θα επιστρέψει στην απομόνωσή της, την οποία ενθαρρύνει η νέα αριστερά, και θα στραφεί προς τον ολοκληρωτισμό. Ο Φαφ αναμένει την εξαφάνιση των κοινοβουλευτικών πολιτευμάτων, μια Αμερική απομονωμένη, μια Σοβιετική Ένωση που θα παρεκκλίνει ολοένα από την γραμμή της, μια Κίνα διαρκώς πιο ξενόφοβη και πιο εξελιγμένη τεχνικά, μια Ιαπωνία εχθρική προς τη Δύση, χρεοκοπία των επαναστάσεων του Τρίτου Κόσμου με αλλεπάλληλες εσωτερικές συγκρούσεις. Ο Φαφ πιστεύει ότι οι νέες τεχνικές επικοινωνίας και οργανώσεως των μαζών θα οδηγήσουν σε ένα σύγχρονο “μεσσιανισμό”, εντελώς παράλογο και στον ολοκληρωτισμό». Φυσικά ο καπιταλισμός που αναφέρεται παραπάνω δεν συνεπάγεται απαραίτητα τον ολοκληρωτισμό που αναφέρουν ο Γκάστιλ και ο Φαφ. Ωστόσο, η

ιστορία έχει δείξει ότι αυτά τα δύο είναι εύκολο να συνδεθούν (σε συνδυασμό βέβαια και με άλλους παράγοντες) και στη δική μας περίπτωση, οι προβλέψεις των δύο επιστημόνων συμφωνούν ως προς την εμφάνιση περισσότερων απολυταρχικών καθεστώτων, κάτι που δεν απέχει πολύ από τη σύγχρονη πραγματικότητα, αλλά και ως προς την απομόνωση της Αμερικής, κάτι που μάλλον δεν είναι πολύ ακριβές. Ωστόσο, σε γενικές γραμμές, αυτές οι εκτιμήσεις σκιαγραφούν κάπως πετυχημένα μία παρόμοια εικόνα με αυτή που βιώνουμε σήμερα, και συνοψίζεται στο χωρίο « Γενικά οι εξερευνηταί του μέλλοντος, ενώ είναι αισιόδοξοι στις τεχνικές προβλέψεις τους, είναι εξαιρετικά επιφυλακτικοί στον ανθρώπινο τομέα». Επανεφέροντας λοιπόν τη συζήτηση στην εκπαίδευση μέσα από μία πολιτική σκοπιά, παρότι τα εκπαιδευτικά μέσα, έγιναν πράγματι πιο διαδεδομένα, οι οικονομικές ανισότητες φαίνεται να αυξήθηκαν ως αποτέλεσμα μεταξύ άλλων και των πολιτικών εξελίξεων, γεγονός που καθιστά την παιδεία εν έτει 2025 όχι τόσο προσβάσιμη όσο αναμενόταν.

«Η κοινωνία εξελίσσεται προς τη νάρκωση της συνειδήσεως, τον εκφυλισμό του ενστίκτου και της διαισθήσεως» Σε άλλο χωρίο διαβάζουμε ότι «ο Σάιντενμπεργκ […] υποστηρίζει ότι η κοινωνία είναι δέσμια μεταξύ δύο αντιφάσεων: Από τη μία μεριά οι μάζες προσπαθούν να κερδίσουν ολοένα και μεγαλύτερη ισχύ, από την άλλη η εξειδίκευσις των γνώσεων, κτήμα μιας μικρής μειονότητος, της επιτρέπει να διατηρεί ανέπαφη τη δύναμη στα χέρια της» και συνεχίζοντας «Αντίθετα με τον Γιούγκ, ο Σάιντενμπεργκ πιστεύει ότι η κοινωνία εξελίσσεται προς τη νάρκωση της συνειδήσεως, τον εκφυλισμό του ενστίκτου και της διαισθήσεως, προς όφελος της διανοητικότητος και της κοινωνικής διοργανώσεως». Η εξειδίκευση της γνώσης, σίγουρα στην εποχή μας έχει γίνει ένα κομμάτι πολύ πιο διαδεδομένο σε σχέση με τη δεκαετία του 1960, από την άποψη πως οι σπουδές είναι ένας πολύ πιο κοινότυπος δρόμος που ακολουθούν οι νέοι σήμερα, τουλάχιστον στη Δύση. Χωρίς φυσικά αυτό να αναιρεί τις ανισότητες που αναφέραμε προηγουμένως, οι οποίες καθιστούν την εξειδίκευση και πάλι ένα προνόμιο και άρα μία δύναμη που πράγματι δε δίνεται απλόχερα στις μάζες, ει-

δικότερα με την άνοδο του νεοφιλελευθερισμού και της τάσης προς την ιδιωτικοποίηση της εκπαίδευσης. Ωστόσο, στο πλαίσιο ενίσχυσης της «διανοητικότητας», όπως αναφέρεται παραπάνω, παρατηρείται σήμερα μία ακόμα αντίθεση. Μετά την αστικοποίηση, τη συγκέντρωση των πληθυσμών στις πόλεις (που επίσης είχε προβλεφθεί από τους επιστήμονες) σήμερα οι χειρωνακτικές εργασίες αντιμετωπίζονται με μεγαλύτερη υποτίμηση και η κουλτούρα, τουλάχιστον στο Δυτικό-Ευρωπαϊκό κόσμο, είναι επικεντρωμένη στην αξιοποίηση του ανθρώπινου νου, κάποιες φορές εις βάρος των αισθήσεων και της σύνδεσης με το σώμα-ένστικτο. Στο βιβλίο Η ανατομία της μελαγχολίας του Ρόμπερτ Μπέρτον, γίνεται αναφορά στο πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η κίνηση του σώματος στην ψυχολογία του ανθρώπου, με αναδρομές στις εποχές που οι άνθρωποι ως νομαδικές κοινότητες μετανάστευαν περπατώντας σε αναζήτηση περιοχών πλούσιων σε τροφή και καλό κλίμα. Έτσι, ως αρχέγονο ένστικτο, δεν είναι τυχαίο που τα μωρά αποκοιμιούνται πολύ εύκολα μέσα από τη χαρακτηριστική κίνηση της ελαφριάς ταλάντευσης (που παραπέμπει στο περπάτημα). Ακόμα, ο Νίτσε είχε πει «ποτέ μην εμπιστεύεσαι μια σκέψη που σου έρχεται μέσα στο σπίτι» και σε κείμενά του είχε αναφέρει ότι ο ίδιος εμπιστεύεται περισσότερο τις σκέψεις που κάνει όταν περπατά. Η κίνηση λοιπόν, είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη λειτουργία του νου αλλά και την ψυχολογία μας, και παρόλα αυτά είμαστε μάρτυρες μιας κοινωνίας ως επί των πλείστων καθηλωμένης σε καρέκλες, μπροστά από οθόνες, ή γενικότερα μέσα στο σπίτι, κάτι που επιβεβαιώνει την πρόβλεψη που αναφέρθηκε παραπάνω σχετικά με «τη νάρκωση της συνειδήσεως, τον εκφυλισμό του ενστίκτου και της διαισθήσεως, προς όφελος της αναπτύξεως της διανοητικότητος και της κοινωνικής διοργανώσεως». Ο Νίτσε, στο βιβλίο του Η θεωρία του σκοπού της ζωής είχε αναφέρει «Όλα πραγματοποιούνται σαν να είχαμε στο κεφάλι μας μια μηχανή που να γυρίζει ασταμάτητα», προμηνύοντας και ο ίδιος την αποθέωση του ανθρώπινου νου, που είχε ήδη ξεκινήσει να παρατηρείται ως φαινόμενο από τη δεκαετία του ’80. Κάτι ωστόσο που δε μάντεψαν σωστά οι επιστήμονες του παρελθόντος για την καινούργια χιλιετία είναι οι συνθήκες εργασίας. Στο άρθρο που αναλύουμε αναγράφεται ότι «Σύμφωνα με τους υπολογισμούς (του Γάλλου οικονομολόγου Φθουραστιέ), το 1995 ο άνθρωπος δε θα εργάζεται πια περισσότερο από 40 χιλιάδες ώρες στο διάστημα όλης της ζωής του. Δηλαδή 33 χρόνια εργασίας, αντί των σημερινών 50, κατά μέσον όρο, 12 εβδομάδες διακοπές τον χρόνο αντί των σημερινών 4, και 30 ώρες εργασίας την εβδομάδα, αντί των σημερινών 48» και συνεχίζοντας διαβάζουμε «Το 1984 ο άνθρωπος θα αφιερώνει το ένα τρίτο της ζωής του στην μόρφωσή

*

Η ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

του, το δεύτερο τρίτο στην εργασία του και το τρίτο στην απόλαυση των καρπών της εργασίας του». Είναι εύλογο, θα λέγαμε, σε μία εποχή που παρατηρείτο μία τάση εξέλιξης των τεχνολογικών μέσων να γίνονται τέτοιες προβλέψεις για μελλοντική μείωση της αναγκαίας εργασίας του ανθρώπου. Παραδόξως όμως, είναι τόσο κραυγαλέα λανθασμένη αυτή η πρόβλεψη που μάλλον μας επαναφέρει στη σκέψη «τελικά ποιος είναι ο σκοπός;» Όταν εν έτει 2025 ψηφίζεται νομοσχέδιο στην Ελλάδα που νομιμοποιεί τη 13ωρη εργασία, ενώ το 2023 η ίδια διέθετε ήδη τα πρωτεία ανάμεσα στις χώρες με τη μεγαλύτερη εβδομαδιαία εργασία (39,8 ώρες), όταν η Ρουμανία, η Πολωνία και Βουλγαρία, ακολουθούν με επίσης ένα μέσο όρο 39 ωρών εργασίας εβδομαδιαίως, όταν στην Αμερική οι άνθρωποι δουλεύουν 25% περισσότερο απ’ ότι στην Ευρώπη, παρατηρούμε πως αντί να έχει επέλθει μία καλύτερη ισορροπία στο δίπολο ζωή – εργασία, πιο πολύ μοιάζουν αυτά τα δύο να έχουν συγχωνευτεί, να έχουν γίνει ένα για να χωρέσουν μαζί και στριμωγμένα μέσα από το όλο και στενότερο πέρασμα του χρόνου. Με ένα περίεργο τρόπο, τη σημερινή εποχή παρατηρούμε όλο και περισσότερους ανθρώπους να «είναι στο τρέξιμο», παρότι υποτίθεται πως τα τεχνολογικά μέσα, οι τηλεπικοινωνίες, τα μέσα μεταφοράς, η ψηφιοποίηση, έχουν έρθει για να μας απελευθερώσουν και να συντομεύσουν πολλές διεκπεραιωτικές διαδικασίες. Παρότι υποτίθεται πως πράγματι σκοπός είναι να μας μένει ένα τρίτο της ζωής μας για να απολαμβάνουμε τους καρπούς της εργασίας μας, σήμερα η ηλικία συνταξιοδότησης όλο και ανεβαίνει με τις συντάξεις φυσικά να μην κάνουν το ίδιο. Πού οφείλεται αυτή η διόλου αναμενόμενη εξέλιξη των πραγμάτων; Τι ρόλο παίζει η καπιταλιστική κουλτούρα στη μεταβιομηχανική κοινωνία και ποια είναι τα ζωτικά όργανα του σήμερα; Ισχύει αυτό που είχε δηλώσει το ’60 ο Ντάνιελ Μπελ (ΗΠΑ), Πρόεδρος της Επιτροπής του έτους 2000: «Βαδίζουμε προς μία μεταβιομηχανική κοινωνία, της οποίας οι ζωτικοί οργανισμοί θα είναι τα πανεπιστήμια, τα ιδρύματα ερευνών, και όχι πλέον οι βιομηχανικές ή εμπορικές επιχειρήσεις»; Αναρωτιέμαι το ρόλο που διαδραματίζει σε αυτή την κοινωνία η παγκοσμιοποίηση, η μαζική παραγωγή και η δημιουργία πολυεθνικών εταιρειών στη διαμόρφωση αυτού του κόσμου που δε μοιάζει πολύ απομακρυσμένος από τις «εμπορικές επιχειρήσεις». Έπειτα, στο ίδιο σκεπτικό κρούσης καμπάνων κινδύνου για την πρόοδο που μοιάζει να έχει άγνωστο σκοπό, κινείται και το χωρίο του άρθρου που λέει «Πολλοί μελλοντολόγοι τονίζουν τους κινδύνους που απειλούν τον πολιτισμό εξ αιτίας της προόδου: Η ιδιωτική ζωή παραβιάζεται ήδη με την χρήση των εκπληκτικών μικροηλεκτρονικών μηχανημά-

των κατασκοπίας. Οποιοσδήποτε ιδιώτης, οργάνωση ή κρατικός μηχανισμός είναι σε θέση να ελέγχει και τις πιο κρυφές στιγμές της ζωής ενός ατόμου, λέγει ο Πωλ Άρμερ. [..] Κίνδυνος για τις δημοκρατίες η μελλοντική δυνατότης ελέγχου των ανθρωπίνων εγκεφάλων. Τάση προς τον ολοκληρωτισμό. Ανεπανόρθωτη καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος […] Πολλαπλασιασμός των δυστυχημάτων εξ αιτίας της αναγκαστικής επεκτάσεως των πόλεων. Πιθανότης εκρήξεως πολέμου εξ αιτίας του αυξανόμενου χάσματος μεταξύ υπεραφθονίας και υπανάπτυξης». Πρόκειται για προβλέψεις, που αν και φαίνονται τραβηγμένες χωρίς να αντιστοιχούν ακριβώς στην καθημερινότητα, δεν είναι τόσο μακριά από αυτήν όσο παλαιότερα. Η ιδιωτική ζωή πράγματι είναι πλέον πολύ εύκολο να παραβιαστεί, με ένα θολό τοπίο πίσω από τη χρήση του διαδικτύου και των προσωπικών στοιχείων στα σόσιαλ αλλά και τις διάφορες εφαρμογές. Σήμερα η κατασκοπεία έχει κάπως κανονικοποιηθεί, με την έννοια πως δεν προκαλεί πλέον έκπληξη το γεγονός ότι για παράδειγμα το facebook έχει πρόσβαση στις ιδιωτικές συζητήσεις των χρηστών του. Δεν είμαστε βέβαια σε επίπεδο άμεσου ελέγχου των ανθρώπινων εγκεφάλων, αλλά η ιδιωτικότητα μοιάζει να έχει μπει σε μία γκρίζα ζώνη, ιδιαίτερα μετά το σκάνδαλο των υποκλοπών από το 2020. Μέσα από τον έλεγχο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) και με τη χρήση του κατασκοπευτικού υλικού Predator, η κυβέρνηση μπορούσε να παρακολουθεί δημοσιογράφους, πολιτικούς, στρατιωτικούς και επιχειρηματίες, αποκτώντας πλήρη πρόσβαση στις κινητές συσκευές, τις κλήσεις και τα αρχεία τους.

«Κίνδυνος για τις δημοκρατίες η μελλοντική δυνατότης ελέγχου των ανθρωπίνων εγκεφάλων» Ταυτόχρονα, η αναφορά στην πιθανότητα πολέμου εξ αιτίας του αυξανόμενου χάσματος μεταξύ υπεραφθονίας και υπαναπτύξεως, επίσης δεν απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Με κεκαλυμμένους φυσικά για ακόμα μια φορά σκοπούς, κάποιες φορές ακόμα και με κεκαλυμμένα μέσα, ο πόλεμος στην Παλαιστίνη που ακόμη εκτυλίσσεται έμμεσα, έχει χαρακτηριστεί ως μια σύγχρονη γενοκτονία που μεταδίδεται ζωντανά εδώ και ήδη δύο χρόνια. Και

μέσα σε όλο αυτό, η έντονη πλέον στην εποχή μας προπαγάνδα και παραπληροφόρηση, οδηγεί εύκολα σε παρερμηνεύσεις των εξελίξεων και σε ασυνείδητη άγνοια της πλήρους αλήθειας. Το σε τι βαθμό λοιπόν, ο πόλεμος στη Γάζα είναι αποτέλεσμα αυξανόμενου χάσματος υπεραφθονίας και υπανάπτυξης, είναι ένα ενδιαφέρον επιστημονικό ερώτημα, που σίγουρα δεν μπορεί να παραβλέψει τα δεδομένα της αυξανόμενης δύναμης του Ισραήλ και της επί δεκαετιών καταπίεσης του Παλαιστινιακού λαού.

«Η μελέτη του μέλλοντος παραμένει προνόμιο μιας πολύ εκλεκτής μειονότητος» Συμπερασματικά το να κοιτάζει κανείς το παρελθόν, σίγουρα δεν είναι εύκολη υπόθεση. Ενώ είναι επίσης βέβαιο πως το βάθος των θεμάτων που προαναφέρθηκαν ξεπερνά κατά πολύ τον αριθμό σελίδων που αφιερώθηκαν για αυτά στο παρόν άρθρο. Όπως και να έχει όμως, παραμένει εντυπωσιακή σε αρκετά σημεία η διορατικότητα των επιστημόνων, που τόλμησαν να διεισδύσουν σε αχαρτογράφητα νερά και να «ψαρέψουν» οτιδήποτε χρήσιμο τόσο για τους ανθρώπους της γενιάς τους, όσο και όσους δεν είχαν ακόμη γεννηθεί. Ο Πιερ Μασσε της γαλλικής επιθεωρήσεως «Προοπτική» είχε πει πως «το κυριότερο δεν είναι τόσο να μαντέψουμε το μέλλον, όσο να το κατασκευάσουμε, δεν είναι τόσο να προβλέψουμε το πιθανό μέλλον, όσο να προετοιμάσουμε το μέλλον το επιθυμητό» και εκεί ακριβώς τίθεται το ζήτημα που συζητούσαν από τότε οι επιστήμονες σχετικά με τη σημασία της ουσιαστικής ενημέρωσης στο ευρύ κοινό για τέτοια ζητήματα. Την παρουσίαση των επιστημονικών ευρημάτων απλόχερα, προκειμένου να μπορεί ο κάθε πολίτης να συμμετέχει στην ηθική εκλογή του τρόπου ζωής του, που ουσιαστικά αποτελεί ένα λιθαράκι στην κατασκευή του μελλοντικού κόσμου. Αν κάτι παραμένει κάτω από το φως της αισιοδοξίας σε αυτό το άρθρο, είναι η αδιαμφισβήτητη δυνατότητα που έχει ο καθένας μας να ρίχνει κλεφτές ματιές στο παρελθόν, για να μπορεί να δει έπειτα καθαρότερα ένα πιο επιθυμητό και δίκαιο μέλλον.

Και φέτος τις γιορτές ο μόνος που θα καταφέρει να μπει απρόσκλητος στο σπίτι σας θα είναι ο Άι Βασίλης 1

2

3

4

5

6

7

8

9

10

11

12

13

14

15

16

17

18

19

20

21

22

23

24

25

26

27

28

29

30

31

32

33

34

35

36

37

38

39

40

41

42

43

44

45

46

47

48

49

50

51

52

53

54

55

56

57

58

59

60

61

62

63

64

65

66

67

68 xρονια προσέχουμε την ασφάλειά σας

www.sotiropoulosfs.gr k.φ. ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ & ΣΙΑ Ε.Ε.

Scan Me

ΠΑΤΗΣΙΩΝ 110, ΑΘΗΝΑ 112 57, Τ. 210 82 34 009, 210 82 35 762, F. 210 82 38 480, E-MAIL: info@sotiropoulosfs.gr ΧΡΥΣΟΛΩΡΑ 16, ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ 14452, Τ. 210 28 32 774, 210 28 38 540

«Τι κάνεις την Παραμονή Αρκαδία, 31 Δεκεμβρίου 1965

τ

ο μικρό πέτρινο σπίτι σε εκείνο το ορεινό χωριουδάκι, αν και φτωχικό, ήταν πεντακάθαρο, τακτοποιημένο και μοσχοβολούσε από το φαγητό που σιγοψηνόταν στην πυροστιά του τζακιού. Αρώματα από κάστανα, φρούτα και μυρωδικά απλώνονταν ολόγυρα. Κάθε παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς, η Λενιώ το ’χε έθιμο δικό της αγαπημένο να μαγειρεύει στην κόκκινη κεραμική γάστρα της, τη «γιορτινή» όπως την αποκαλούσε. Όταν παντρεύτηκε, η μητέρα της της έδωσε ένα μπαουλάκι γεμάτο εργόχειρα και μαζί μ’ αυτά, τη γάστρα. «Να ’χεις την ευχή μου παιδάκι μου και πάντα να φροντίζεις με αγάπη το σπιτικό σου», της είχε πει. «Και να ‘χει χώρο η καρδιά σου και για τους ανήμπορους, για να μπορείς να φροντίζεις με θέρμη και γι’ αυτούς». Αλλά για κείνη, η πιο σπουδαία προίκα δεν ήταν τα κεντήματα και τα κιλίμια, ούτε το κεραμικό σκεύος. Ήταν η αγάπη, η ευχή της και οι συμβουλές με τις οποίες την ανάθρεψε. Έτσι το ’νιωθε. Κι έτσι ήταν. Γιατί μ’ αυτά έγινε η Λενιώ άνθρωπος προκομμένος, που δε στέρευε από καλοσύνη ούτε στο λόγο ούτε στις πράξεις. Κι όση αρχοντιά είχε η θωριά της, άλλη τόση –και περισσότερη– είχε η καρδιά της. Πλησίαζαν δυο χρόνια που ο Αλέξανδρός της την είχε αφήσει μόνη με τα δυο παιδιά τους. Μα ήταν τόσο καλός άνθρωπος, που τον αισθανόταν δίπλα της φύλακα-άγγελο να τους προστατεύει, όπως έκανε κι όταν ζούσε. Η Κατερίνα της, δεκάξι χρονών κοπέλα, είχε πάει να μαζέψει λουλούδια για να στολίσουν το τραπέζι, καθώς και βότανα για το βραδινό αφέψημα. Ο Δημήτρης της, δυο χρόνια μικρότερος, είχε πάει να ταΐσει τα ζωντανά τους. Τη βοηθούσαν όπως μπορούσαν και τα δυο τους, δεν είχε παράπονο. Έβγαλε την ποδιά κι έκατσε δίπλα στο τζάκι, σ’ ένα ξύλινο σκαμπουδάκι. Είχε σηκωθεί από τ’ αχάραγα για να ζυμώσει τα Χριστόψωμα, να φτιάξει δίπλες, να μαγειρέψει. Συνέχισε το πλεκτό της. Στη σκέψη της ήρθε η γιαγιά της: Το μαγείρεμα, κόρη μου, θέλει αγάπη. Αυτή είναι που δίνει τη νοστιμάδα.

Σε λίγο το φαγητό ήταν έτοιμο. Τοποθέτησε όλα τα καλούδια της ημέρας επάνω στο τραπέζι και με ευλάβεια γέμισε δυο καλάθια ίσα με πάνω. Τα σκέπασε καλά. Ένα για τη Γιαννούλα, που φέτος το κρυολόγημα την είχε κρεβατωμένη και τα παιδιά της θα μένανε νηστικά γιορτιάρες μέρες. Το δεύτερο προοριζόταν για δύο σπίτια ηλικιωμένων συγχωριανών της που δεν είχαν κανέναν να τους κοιτάξει, μιας και τα παιδιά τους λείπαν στα ξένα. Τύλιξε το μαντήλι της στο κεφάλι, φόρεσε το μάλλινο πανωφόρι της, πήρε τα καλάθια στα χέρια και κίνησε το δρόμο. Έξω, στον παγωμένο αέρα, συντροφιά να τη ζεσταίνουν είχε τα λόγια της γλυκιάς της μητέρας... Και να ’χει χώρο η καρδιά σου και για τους ανήμπορους, για να μπορείς να φροντίζεις με θέρμη και γι’ αυτούς. Η οικογένεια μαζεύτηκε ξανά στην εστία της. Γύρω από το τραπέζι, μέσα στη θαλπωρή του χειμωνιάτικου, η Λενιώ με τα παιδιά της γεμάτη ευγνωμοσύνη. Ο άντρας του σπιτιού, ο Δημητράκης, σταύρωσε το Χριστόψωμο. Αφού ευχηθήκανε «Χρόνια Πολλά» και «Καλή Χρονιά», αρχινήσανε να τρώνε. Ώσπου… «Μάνα, τ’ αποφάσισα», είπε ο Δημήτρης με ύφος

σοβαρό. «Θα γίνω γιατρός!». Και κοιτώντας την βαθιά ως την ψυχή της, συνέχισε. «Του χρόνου θα πάω σχολείο στην πόλη. Θα μένω στου μπαρμπα-Νικόλα. Να ψάξω και για κανένα μεροκάματο. Τα Σαββατοκύριακα θα ’ρχομαι να σας βλέπω και να βοηθώ με τις δουλειές. Κι όταν με το καλό έρθει ο καιρός, θα δώσω εξετάσεις. Θα το δεις, μάνα. Θα μπω στην Ιατρική! Για να βοηθώ ανθρώπους να ’χουν την υγειά τους. Χθες, που ’μουν με τον Γιωργάκη της κυρα-Γιαννούλας, τα πόνεσε η ψυχή μου όλα τ’ αδέλφια που ’ταν στενοχωρημένα με τη μάνα τους να ψήνεται στον πυρετό, χωρίς να ξέρουν πώς να βοηθήσουν. Γι’ αυτό, μάνα, πίσω δεν κάνω. Γιατρός ή τίποτα. Και μένα δε με γέννησες για το τίποτα». Με δάκρυα χαράς του αποκρίθηκε: «Γιε μου… Με την ευχή της Παναγίας παλικάρι μου και τη δική μου! Τα γράμματα τ’ αγαπάς. Το βλέπω. Κι ο δάσκαλος μου το λέει. Μα κείνο που μου δίνει μεγαλύτερη χαρά παιδί μου, είναι ότι πιότερο απ’ τα γράμματα αγαπάς τους ανθρώπους». Η Λενιώ, κοίταξε προς το φως του καντηλιού που σιγόκαιγε μπροστά από τα εικονίσματα και με φωνή γεμάτη γλύκα και κατάνυξη, είπε «Παναγία μου... Χριστέ μου... Ευλογία, αγάπη, υγεία και χαρά σε όλο τον κόσμο!» Αθήνα, 31 Δεκεμβρίου 2005 Νωρίς το μεσημέρι. «Γιατρέ, κατεβείτε για έκτακτο χειρουργείο με πολυτραυματία! Περιστατικό από τροχαίο, νεαρή κοπέλα, οδηγός ΙΧ. Τη φέρνουν τώρα από τα επείγοντα. Είναι σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση». Έντεκα και τέταρτο το βράδυ. Μπήκε στο αυτοκίνητο. Πληκτρολόγησε έναν αριθμό στο κινητό κι έβαλε ανοιχτή ακρόαση. «Αγάπη μου;» ακούστηκε. «Η αγάπη σου έρχεται και σε περίπου είκοσι λεπτά θα βρίσκεται κοντά σας». «Σε περιμένουμε! Σ’ αγαπώ!» «Σ’ αγαπώ». Έβαλε μπρος τη μηχανή. Άνοιξε το ραδιόφωνο. Είχε ανάγκη να ακούσει μουσική, κάτι να τον χαλαρώσει. Άρχισε να ψάχνει ανάμεσα στους σταθμούς. Σταμάτησε σε μια γαλήνια, μελωδική φωνή. Η Nancy Wilson ερμήνευε το «What are you doing New Year’s eve?». Αμέσως μετά, ο ραδιοφωνικός παραγωγός υπενθύμισε στους ακροατές το εορταστικό μουσικό αφιέρωμα στη δεκαετία του ’60, κάνοντας σχετικές αναφορές στην περίοδο εκείνη. «Τι εποχές...», μονολόγησε και ο νους του ταξίδεψε στα νεανικά του χρόνια και στο μικρό ορεινό χωριό του, εκεί που άρχισαν όλα. Μόλις πάρκαρε το αυτοκίνητο στην πιλοτή, στο ραδιόφωνο έπαιζε το «Stand by me». Τράβηξε χειρόφρενο. Έγειρε πιο πίσω στην καρέκλα. Έκλεισε τα μάτια. Κι έκατσε να ακούσει όλο το τραγούδι, να αποφορτιστεί... I won’t cry, I won’t cry.

No, I won’t shed a tear, just as long as you stand, stand by me. Βγήκε από το ασανσέρ. Έβαλε το κλειδί στην πόρτα. Άνοιξε.

της Πρωτοχρονιάς;» Η Αλίκη τον υποδέχτηκε με μια σφιχτή αγκαλιά και πήγε να φωνάξει τα παιδιά -την Αλεξάνδρα και τον Νικόλα- από τα δωμάτιά τους. Ο Δημήτρης πήγε στο καθιστικό. Η κυραΛενιώ άφησε το πλεκτό της στην άκρη. «Ήρθες παιδί μου!» «Ήρθα μάνα». Κάθισαν όλοι γύρω από το γιορτινό τραπέζι. Ο Δημήτρης σηκώθηκε, τους κοίταξε έναν-έναν, μα λίγο παραπάνω το βλέμμα του στάθηκε στην κόρη του. Χαμογέλασε, σταύρωσε το Χριστόψωμο και είπε «Έλα μάνα! Ήρθε η στιγμή. Θα κάνεις την κίνηση;». Και η κυρα-Λενιώ άπλωσε το χέρι της απαλά, έπιασε το καπάκι της κόκκινης γάστρας της και μόλις την ξεσκέπασε, ευωδίασε αγάπη. Ιταλία, 31 Δεκεμβρίου 2025 Εννιά και μισή το πρωί. Η Μαρίνα μόλις έκλεισε το φάκελο. Κάθε χρόνο τέτοια μέρα στέλνει ευχετήρια κάρτα στον ίδιο παραλήπτη. Και αυτή είναι η δέκατη ένατη στη σειρά. Υπόψιν κ. Βασιλόπουλου Δημήτρη. Φέτος, όμως, για πρώτη φορά, την κάρτα της τη συνοδεύει ένα γράμμα. Γιατρέ, εύχομαι η κάρτα μου να σας βρίσκει γερό και χαρούμενο. Όπως κάθε φορά, την παραλαμβάνετε την πρώτη εβδομάδα του νέου χρόνου. Σε δύο μήνες από τώρα θα βρίσκομαι στην Αθήνα ως εισηγήτρια σε μια σημαντική ημερίδα για πρωτοετείς φοιτητές Ιατρικής. Θα χαρώ πολύ αν καταφέρετε να παραβρεθείτε. Σχετικές λεπτομέρειες σας αναγράφω στην επόμενη σελίδα. Ξέρετε, σκοπεύω να αναφερθώ σε εσάς, στο έργο σας και την προσφορά σας. Κυρίως, όμως, στην ανθρώπινη προσέγγιση με την οποία υπηρετήσατε και αγκαλιάσατε την επιστήμη της Ιατρικής. Το νιώθω ως χρέος μου να το κάνω και, παράλληλα, είμαι σίγουρη ότι το παράδειγμά σας θα εμπνεύσει και άλλους – όπως ενέπνευσε κι εμένα τότε. Ως άνθρωπος και ως γιατρός, είστε το πρότυπό μου! Καλό κι Ευτυχισμένο 2026! Αθήνα, 31 Δεκεμβρίου 2065 Τα μέλη μιας οικογένειας είναι συγκεντρωμένα στο σαλόνι κάποιου διαμερίσματος. Κοιτάζουν παλιές φωτογραφίες στην οθόνη ενός φορητού υπολογιστή. Σχολιάζουν, γελούν, νοσταλγούν. Μια νεαρή γυναίκα σηκώνεται από τον καναπέ. Είναι εικοσιεφτά χρονών κι έχει πάρει όχι μόνο το όνομα αλλά και τη χάρη της προγιαγιάς της. Μόνο που εκείνη την φωνάζανε «Λενιώ», ενώ αυτήν «Ελένη». Κατευθύνεται προς το δωμάτιό της. Ανοίγει το συρτάρι του κομοδίνου της και βγάζει ένα παλιό βιβλίο-κειμήλιο με παραμύθια του Κάρολου Ντίκενς και του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν. Όταν ήταν παιδιά ο πατέρας της και η θεία της, τους το διάβαζε ο παππούς της όταν δεν είχε εφημερία σε κάποιο νοσοκομείο. Κάθεται σε μια καρέκλα. Ξεφυλλίζει το βιβλίο. Διαβάζει για λίγο. Πηγαίνει στην τελευταία σελίδα. Κι εκεί, με έκπληξη, παρατηρεί για πρώτη φορά κάτι… Στην εσωτερική πλευρά

ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΊΝΑΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΠΟΎΛΟΥ

του σκληρόδετου ντυσίματος, βρίσκεται μια σχισμή. Την τραβάει απαλά. Φανερώνεται ένα χαρτί διπλωμένο. Το βγάζει. Το κοιτάζει. Το ανοίγει. Είναι ελαφρώς κιτρινισμένο. Αν και τα γράμματα είναι έντονα καλλιγραφικά, τα καταλαβαίνει. Ο τρόπος διατύπωσης, θυμίζει μέρος από προσωπικό ημερολόγιο. Και μέσα στις τόσες λέξεις, μένει περισσότερο σε αυτές.. Αθήνα, Ιανουάριος 2042 Πέρασαν τα χρόνια, κι έφεραν πολλές όμορφες στιγμές, μα και δύσκολες που ξεπεράστηκαν με υπομονή και πίστη. Και τώρα, στα βαθιά γεράματα, αν ήταν να διαλέξω την πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου, πάλι την ίδια θα διάλεγα. Την Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2005. Είχα ένα πολύ απαιτητικό χειρουργείο. Για ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν από την επέμβαση, έκλεισα τα μάτια μου και προσευχήθηκα με όλη μου τη δύναμη... Βγήκαμε μετά από εφτά ώρες. Το ακατόρθωτο είχε γίνει κατορθωτό. Με τη βοήθεια του Θεού, μπόρεσα να σώσω ένα νεαρό κορίτσι. Βγήκα να ανακοινώσω τα ευχάριστα νέα στους γονείς της – ότι η κόρη τους είχε διαφύγει τον κίνδυνο και τους διαβεβαίωσα πως εγώ και το υπόλοιπο ιατρικό προσωπικό θα κάναμε το καλύτερο μέχρι να αποκατασταθεί πλήρως η κατάσταση της υγεία της. Ο πατέρας της έκλαιγε σαν μικρό παιδί από τη χαρά του. Η μητέρα της έπιασε τα χέρια μου και τα φιλούσε. Τα γέμισε δάκρυα. Έφτασα στο σπίτι μου αργά το βράδυ. Με περίμενε η οικογένειά μου. Κάτσαμε στο τραπέζι. Τους κοίταξα όλους, μα λίγο παραπάνω το βλέμμα μου στάθηκε στην κόρη μου. Είχε την ίδια ηλικία με το κορίτσι που μόλις είχα χειρουργήσει. Δεκαεννιά χρονών και οι δύο. Σκέφτηκα ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα μπορούσε να γιορτάσει κι εκείνη δίπλα στους γονείς της υγιής και χαρούμενη, όπως η Αλεξάνδρα μου. Δόξα τω Θεώ! Ακριβώς εκείνη τη στιγμή ένιωσα μέσα μου μια πελώρια ευτυχία. Για την ιστορία αυτή δε μίλησα ποτέ μου σε κανέναν. Η Μαρίνα Αγγέλου -που μόλις έγινε τελείως καλά, πήγε στην Ιταλία για να σπουδάσει Ιατρική- έχει διαπρέψει ως καρδιοχειρουργός και Ακαδημαϊκός. Σήμερα το πρωί, έλαβα την τριακοστή έκτη ευχετήρια κάρτα της για το νέος έτος. Η Ελένη ξαναβάζει το χαρτί στην κρυφή του θέση. Ανοίγει το παράθυρο. Στην αγκαλιά της κρατάει το βιβλίο. Κοιτάζει προς τον ουρανό. Το βλέμμα της συναντά το πιο φωτεινό αστέρι. Χαμογελάει. Και γεμάτη υπερηφάνεια, λέει «Και αυτό θα είναι το μυστικό μας παππού!». Την ίδια στιγμή, πυροτεχνήματα απλώνουν ψηλά τα εντυπωσιακά τους πολύχρωμα σχέδια. Επιστρέφει χαρούμενη στο σαλόνι και δυνατά εύχεται σε όλους «Καλή Χρονιά!».

Τι πιο ωραίο από το να έχεις μία ιδέα και να τη βλέπεις να υλοποιείται αβίαστα και όμορφα. Και αυτό χάρη σε συνεργάτες και φίλους που γουστάρουν και απογειώνουν. Ευχαριστώ θερμά τον αεικίνητο Λέανδρο Σλάβη, την Αντούλα – ήρεμη δύναμη, τη νέα γνωριμία Κατερίνα Σπανούδη, τον αγαπημένο μου καυστικό Γκανιάν (aka Βασίλη Κιμούλη), το ριζοσπάστη Ουμπέρτο Ντάβολι, την τετραπέρατη Κάτια Μαγγιώρου, το συντροφάκι μου Θανάση Αναγνωστόπουλο, τον αλλόκοτο Θανάση Βέμπο και τους δύο μαθητές του Μικρού Πολυτεχνείου Νάνσυ Μπακού και Δημήτρη Δεριζιώτη που έγραψαν πριν λίγο καιρό σε ένα σεμινάριο του Θράσου Καμινάκη μικρά διηγήματα με ακριβώς αυτό το θέμα – αγαπημένε Θράσο το σύμπαν συνωμοτεί! Το Κυβερνείο και εγώ προσωπικά σας ευχόμαστε ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ το 2066! Χρύσανθος Ξάνθης

2066 ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΕΙΟ ΜΑΣ ΕΥΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ, ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ

<!docty

<html l ΤΟ

ΚΥΒΕΡΝΕΙΟ

Κ

Cancel τα πάντα

ΜΑΣ

ΕΥΧ Ε ΤΑ Ι

ΚΑΙ

ΜΑΣ

ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ,

<!ΘΑΝΆΣΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΌΠΟΥΛΟΣ html> <ΗΛΙΚΙΑ> 88</p>

ΟΛΑ

ΘΑ

ΠΑΝΕ

/

2066

<meta

<title>

<style

:roo

<ναμπερ. 11111111111> μοναδες -6.374?_

<ΕΡΓΑΣΙΑ ERROR>

fon

Neue”,

col }

body

άθομαι στο αεροδρόμιο στη Βουδαπέστη και περιμένω την πτήση μου για Αθήνα. Πίνω ένα ρόφημα, ας το πούμε καφέ, καθώς εδώ και λίγα χρόνια θεωρήθηκε στοιχείο διαφοροποίησης οπότε είναι μείγμα διαφορετικών καφέδων και τσαγιού με λίγη ζάχαρη και ποικιλία από φυτικά γάλατα. Το οργανικό γάλα έχει ήδη καταργηθεί από το 2030. Είμαι 88 χρόνων και έχω ταξιδέψει παντού. Το 2040 έγιναν τα ταξίδια υποχρεωτικά για όλους. Ταξιδεύεις χωρίς να χρειάζεται κάτι το ιδιαίτερο. Δεν έχουμε ταυτότητες, δεν χρειάζονται χρήματα, κανείς δεν εργάζεται, πάμε όπου θέλουμε, καταναλώνουμε ό,τι θέλουμε, μένουμε όπου θέλουμε. Τα πάντα τα λειτουργεί το ΑΙ. Άλλωστε, έχουν γκρεμιστεί τα πάντα. Όλα τα κτίρια είναι ίδια, τα φαγητά είναι ίδια, από ποτά μόνο νερό και τα χρήματα έχουν καταργηθεί. Κανένα σημάδι διαφοροποίησης. Όλα ξεκίνησαν το 2026. Οι παγκόσμιες ελίτ, τα κοινωνικά κινήματα, οι οργανώσεις για τα δικαιώματα κάθε είδους, αποφάσισαν ότι απαγορεύεται η διαφοροποίηση οποιουδήποτε είδους και σκοπού και ότι μέσα στα επόμενα χρόνια θα περνούσαν μία σειρά από αλλαγές που θα εξυπηρετούσαν αυτό το σχέδιο. Ο ορίζοντας ήταν το 2056 και η καμπάνια ονομάστηκε «Cancel τα πάντα», αλλά η εφαρμογή της έχει χρειαστεί λίγο περισσότερο.

Επειδή σε όλο τον πλανήτη υπήρχαν κάποιοι που δεν καταλάβαιναν το μεγαλείο του σχεδίου και αντιστάθηκαν ανούσια κατά την άποψή μου, καθώς όπως έλεγε και ένας φίλος μου: «Η κατάσταση ήταν σαν τα πέντε δάχτυλα του ποδιού τους... δεν ήταν στο χέρι τους». Προς το παρόν έχουμε όλα τα δάχτυλά μας, αν και έχει ανοίξει μία συζήτηση, καθώς υπάρχουν άνθρωποι με λιγότερα δάχτυλα. Παρατηρώ το χρώμα μου και βλέπω ότι μόλις γυρίσω, έπειτα από λίγες μέρες, θα πρέπει να πάω για το καθιερωμένο βάψιμο. Πριν εφτά χρόνια αποφασίστηκε ότι το χρώμα του δέρματος των ανθρώπων είναι στοιχείο σοβαρής διαφοροποίησης και από τότε έχει επιλεχθεί ένα δερματί χρώμα που αναμειγνύει όλες τις γνωστές αποχρώσεις του δέρματος και βγάζει το μέσο όρο. Μία φορά το μήνα περίπου, πρέπει να μπαίνουμε σε κάποια ειδικά μηχανήματα που μας ψεκάζουν με αυτό. Κρατάει περίπου ένα μήνα και κάτι το χρώμα, αλλά προς το παρόν το ελέγχουμε μόνοι μας και δεν υπάρχουν συγκεκριμένες κυρώσεις για μία μέρα πάνω ή κάτω. Ίσως και αυτό να γίνει πιο συγκεκριμένο τα επόμενα χρόνια και να μην χρειάζεται να το ελέγχουμε μόνοι μας κάθε τόσο. Όσο περιμένω να έρθει η ώρα για να φύγω παίζει κάτι στις οθόνες αλλά δεν μπορώ να το παρακολουθήσω. Το έχω δει άλλωστε αμέτρητες φορές. Δεν είναι ακριβώς ταινία,

ίσως περισσότερο κάτι σαν κήρυγμα αυτού που υπάρχει. Όλα τα βιβλία, οι ταινίες και η μουσική έχουν απαγορευτεί από το 2031, καθώς εκεί η διαφοροποίηση και τα λάθος μηνύματα ήταν άπειρα. Κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να παραμείνει ανεκτό, οπότε καταργήθηκαν όλα. Παρ’ όλα αυτά, το μυαλό μου βασανίζει ένα βίντεο που –λόγω ηλικίας– είχα δει το 2025 σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Ο τίτλος ήταν «best comedy of the UK» και αφορούσε τον αρχηγό της βρετανικής αστυνομίας. Προσπαθώντας να ευχαριστήσει κάποιους σε μία δημόσια τοποθέτηση, πρόσβαλε κάποιες άλλες κοινωνικές και φυλετικές ομάδες — τους Κινέζους, τους τυφλούς, τους φιλόζωους και ούτω καθεξής. Το αποτέλεσμα ήταν κάθε φορά που ζητούσε συγγνώμη από κάποιους, κάποιοι άλλοι να προσβάλλονται. Στο τέλος σκέφτηκε και πρόσβαλε τον εαυτό του, ώστε να απολογηθεί και στον ίδιο και να τελειώσει αυτό το γαϊτανάκι της συγγνώμης. Την ώρα που ζήταγε συγγνώμη από το εαυτό του, κάποιο λάθος έκανε και ξεκίνησε ξανά από την αρχή. Δεν ξέρω γιατί, αλλά τόσα χρόνια μετά μου φαίνεται ακόμα αστείο. Δεν μπορώ όμως να το μοιραστώ με κανέναν, καθώς κανείς δεν μιλάει πια. Είναι και οι γλώσσες στοιχείο διαφοροποίησης. Συζητείται αυτή τη στιγμή η οριστική κατάργησή τους.

Αλέ-ρετούρ <!ΛΈΑΝΔΡΟΣ ΣΛΆΒΗΣ html>

O

<head>

<meta

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΑΝΤΙΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΆ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ 58.2034, -23.1148>

ΚΑΛΑ

Γενάρης 2016 κύριος Μ. βγήκε με αργά βήματα από το ιατρείο. Ο γιατρός του τον κουράριζε χρόνια και δεν είχε μασήσει τα λόγια του. Μπορεί παρά την κοιλίτσα του –ε, είχε τα χρονάκια του– να έδειχνε κοτσονάτος και τίποτε στην εξωτερική του εμφάνισή να μην πρόδιδε την κατάστασή του, αλλά το σα-

<ΗΛΙΚΙΑ> 116</p>

ma

pad

bac

dis

jus

alig

min }

.card

bac

bor

box

pad

ma

wid }

head

ma

fon

lett }

head

ma

col

fon } dl{

dis <ναμπερ. 54879621>

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΕΠΙΚΊΝΔΥΝΑ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ 12.4837, -45.2291>

grid μοναδες 91120?_

row

<ΕΡΓΑΣΙΑ -33.9124, 151.2749>

col

alig

ma ράκι τον έτρωγε. Η ασθένειά του ήταν ανίατη, του είχε πει. Η ιατρική είχε κάνει σημαντικές προόδους για την καταπολέμησή της, αλλά η θεραπεία της δεν θα ήταν εφικτή προτού περάσουν κάποιες δεκαετίες. Πόσες; Δυο με τρεις, αλλά αυτό δεν τον παρηγορούσε γιατί εκείνου δεν του έμεναν παρά λίγα χρόνια, ίσως μήνες, ωσότου αναγκαστεί να αποχαιρετίσει εξαιτίας της αυτόν

τον «μάταιο», όπως τον λένε, κόσμο. «Είναι πολύ νωρίς. Θα μπορούσα να ζήσω ακόμα καμιά δεκαπενταριά χρόνια», σκέφτηκε με τα λόγια του ασκληπιάδη του στο μυαλό του. Για μέρες τον βασάνιζαν. Στο τέλος το πήρε απόφαση. Είχε διαβάσει πως στο America, κάποιοι λεφτάδες που βλέπουν το τέλος να επέρχεται αλλά αρνούνται να το βάλουν

κάτω καταφεύγουν στην κρυογονική. Δηλαδή την κατάψυξη του σώματός των ωσότου βρεθεί θεραπεία για την αρρώστια τους. Θα το επιχειρούσε, λοιπόν, και ο ίδιος. Ωστόσο η απόφαση του φάνηκε πιο εύκολη από την εκτέλεση. Γιατί ούτε είχε την όρεξη να ταξιδέψει ως την άλλη μεριά του Ατλαντικού ούτε ήξερε αν θα μπορούσε να το κάνει στη χώρα του. Είχε την εντύπωση πως είτε

} dt{

fon

col

fon } dd{

ma

fon

col

wo

e html>

g=”el”>

<head>

ΤΟ

ΚΥΒΕΡΝΕΙΟ

ΜΑΣ

ΕΥΧ Ε ΤΑ Ι

ΚΑΙ

ΜΑΣ

ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ,

ΟΛΑ

ΘΑ

ΠΑΝΕ

ΚΑΛΑ

/

2066

tf-8” />

e=1” />

</title>

<style> :root{

lvetica

, Arial; : #111; } body{

rgin: 0;

: 24px; f6f7fb;

y: flex;

center;

x-start;

100vh; } .card{

d: #fff;

: 12px;

0,0.08);

: 20px;

520px; 100%; }

der h1{ 6px 0;

: 20px; 0.4px; }

ader p{

14px 0;

: #555;

: 13px; } dl{

y: grid; px 1fr;

: 10px;

: 12px;

: start;

rgin: 0; } dt{

ht: 700;

: #333;

: 13px; } dd{

rgin: 0;

: 14px;

b0b0b;

k-word;

απαγορευόταν είτε δεν υπήρχαν τα σχετικά μέσα. Σκέφτηκε, όμως, πως όλα γίνονται σ’ αυτόν τον τόπο αρκεί να βρεις την κατάλληλη άκρη. Και την αναζήτησε. Δεν άργησε και πολύ. Έμαθε πως σε κάποια απόμερη γειτονιά των βορείων προαστίων λειτουργεί μια μονάδα κρυογονικής με προκάλυμμα ένα «Ινστιτούτο Ψυχρών Θεραπειών». Αφού φρόντισε να σιγουρευτεί για την αξιοπιστία της, καθώς φοβόταν μην και πέσει σε τίποτε απατεώνες, αριβάρισε μιαν ωραίαν πρωίαν στην αίθουσα αναμονής του Ινστιτούτου. Ήταν μόνος. Στην αρχή οι δυο κοπέλες της υποδοχής προσπάθησαν να τον ψαρέψουν μπας και είχε έρθει από κάποια υπηρεσία που θα ’θελε να ξεσκεπάσει την κρυφή μπίζνα. Βλέπετε ο φόβος φυλάει τα έρμα. Όταν, όμως, ξεφούρνισε το συνθηματικό «……» που του είχε σφυρίξει ο πληροφοριοδότης του, πείθοντάς τες έτσι ότι δεν κινδυνεύουν και ότι ήταν εγγυημένη η εχεμύθειά του, αποφάσισαν να του δώσουν τις απαραίτητες πληροφορίες για το εγχείρημα. Όπως το κόστος, που δεν τον ενδιέφερε και πολύ. Περισσότερο τον απασχολούσε το πότε θα γινόταν η απόψυξή του. Έμαθε ότι είχε την ευχέρεια να επιλέξει τη διάρκεια της κατάψυξής του. Επέλεξε τα πενήντα χρόνια. Έ, ως τότε θα είχε βρεθεί η πολυπόθητη θεραπεία. Κανόνισε τις λεπτομέρειες και επανήλθε μετά από ένα τριήμερο για να προλάβει να προετοιμάσει τα πάντα. Στα παιδιά του δεν θα ανακοίνωνε τίποτε. Μεγάλα ήταν πια, είχαν τη δική τους οικογένεια σε χώρες της Ευρώπης όπου είχαν βρεθεί στο πλαίσιο του brain drain που είχε πλήξει τη χώρα και δεν είχαν πολλά πάρε-δώσε πια. Επιπλέον, τους είχε μεταβιβάσει ως γονική δωρεά το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του όταν είχε χηρέψει. Όταν θα τον αναζητούσαν μάταια, το πολύ πολύ να ανέβαζαν κάποια ανακοίνωση του τύπου «silver alert». Δεν θα είχαν τύχη. Αυτό που τον ενδιέφερε κυρίως ήταν να τοποθετήσει όλες τις οικονομίες του σε ένα επενδυτικό πρόγραμμα 50ετίας για να έχει με τι να ξεκινήσει τη νέα του ζωή το 2066. Μπήκε με αποφασιστικά βήματα, χωρίς να ταλαντευτεί ούτε μια στιγμή, στο θάλαμο και αφέθηκε στα χέρια των «ψυκτικών». Γενάρης 2066 Τα μάτια του κύριου Μ. άνοιξαν λίγο μα ξανάκλεισαν αμέσως. Αυτό επαναλήφθηκε αρκετές φορές, ώσπου να κατορθώσει

να τα κρατήσει ανοιχτά. Μετά από έναν ύπνο πενήντα χρόνων δεν ήταν εύκολο. Τον τύφλωνε και το έντονο ψυχρό λευκό φως του θαλάμου. Αναρωτήθηκε πού βρισκόταν. Αλλά δεν χρειάστηκε. Από ένα μεγάφωνο μία άχρωμη δυνατή αντρική φωνή του θύμισε την απόφασή του και του επισήμανε ότι είχε ήδη περάσει η περίοδος κατάψυξής του και είχε έρθει η ώρα να ξεκινήσει τη νέα του ζωή. Τον προειδοποίησε, όμως, πως για την ώρα θα έπρεπε να παραμείνει κλινήρης γιατί η πολύχρονη ακινησία είχε εξασθενήσει πλήρως τους μύες του· «μυϊκή ατροφία» του είπε. Μία ομάδα φυσικοθεραπευτών θα φρόντιζε να του κάνει τις απαραίτητες ασκήσεις ωσότου βρει τη φόρμα του, αφού όμως ανακτήσει λίγο τις δυνάμεις του. Ως τότε θα τρεφόταν με ορούς, ενώ μια νεαρή, μια «personal compagnon» όπως την αποκάλεσε, θα τον επισκεπτόταν λίγες ώρες κάθε μέρα για συντροφιά. Ακολούθησε σιωπή. Ο κύριος Μ. ακίνητος παρατήρησε το δωμάτιο όπου τον είχαν μεταφέρει. Κάτασπρο, πεντακάθαρο, αποστειρωμένο και απομονωμένο έδινε την εντύπωση νεκρικού θαλάμου πολυτελείας. Περιφέροντας το βλέμμα του όσο τον έπαιρνε, είδε έναν καθρέφτη στο ταβάνι, στον οποίο δεν καθρεφτιζόταν παρά ένα μέρος του. Είχε αδυνατίσει αρκετά, κάτι που θα τον χαροποιούσε παλιότερα. Ήταν ωχρός, με κάπως πιο γκρίζα μαλλιά, διασωληνωμένος και δεμένος χειροπόδαρα για να μην κάνει καμιά αχρείαστη και επικίνδυνη κίνηση. Θα είχαν περάσει κάποιες ώρες, όταν δέχτηκε την πρώτη επίσκεψη της λαλίστατης personal compagnon του. Του συστήθηκε ως «Φ.», του αφηγήθηκε με λεπτομέρειες το τι του είχε συμβεί όσο βρισκόταν σε κατάσταση κατάψυξης και, στη συνέχεια, άρχισαν να συζητάνε περί ανέμων και υδάτων με έμφαση σε θέματα της περιόδου πριν το 2016. Οι επισκέψεις της συνεχίστηκαν πιο συχνά τις επόμενες ημέρες, όπως διαπίστωνε ο Μ. από το ρολόι-ημερολόγιο στην απέναντι πλευρά του τοίχου. Νεαρή, την έκανε γύρω στα είκοσι πέντε, καλοφτιαγμένη με απλό όμορφο πρόσωπο χωρίς μακιγιάζ, θα μπορούσε να την ερωτευτεί, αν την είχε συναντήσει σε νεαρή ηλικία. Με την πάροδο των ημερών, ωστόσο, ο Μ. διαπίστωσε ορισμένα χαρακτηριστικά της. Οι εκφράσεις του προσώπου της ήταν κάπως τυποποιημένες, οι κινήσεις της σταθερές και, το κυριότερο, τα μάτια της δεν ανοιγό-

κλειναν καθόλου, κάτι αφύσικο για ένα άτομο. Δεν άργησε να καταλάβει πως δεν ήταν παρά ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ, προγραμματισμένο για τη δουλειά του, το οποίο το είχαν τροφοδοτήσει με όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για το ιστορικό του. Από εκείνη τη στιγμή άρχισε να γίνεται πιο φειδωλός στην εξωτερίκευση των σκέψεών του. Άλλωστε, είχε φτάσει η ώρα να ξεκινήσει τη σωματική «ανάνηψή» του. Η Φ. του αφαίρεσε τα σωληνάκια και τον ενημέρωσε ότι πλέον θα μπορούσε να κάνει κάποιες όχι απότομες κινήσεις από ύπτια θέση στο κρεβάτι του. Θα άρχιζε, δε, και να τρώει κανονικά. Τον προσγείωσε, ωστόσο, ως προς τα γεύματά του! Τέρμα αυτά που ήξερε. Εδώ και κάποια χρόνια ο κόσμος τρέφεται ανά τετράωρο με χάπια που περιέχουν όλα τα αναγκαία συστατικά μιας υγιεινής διατροφής και πίνει αποκλειστικά ειδικά δυναμωτικά υγρά. Νερό με μέτρο. Έτσι έχει καταπολεμηθεί και η άλλοτε ενδημική στη χώρα παχυσαρκία, καθώς και η πείνα των πιο φτωχών ανθρώπων παγκοσμίως. Στον έξω κόσμο θα μπορούσε για την τροφή του να επισκέπτεται τα νέα εστιατόρια, «χαποφαγεία» τα έλεγαν περιπαικτικά, όπου θα μπορούσε να διαλέγει ανάμεσα από εκατοντάδες γεύσεις τα χάπια που θα του άρεσαν. Απογοητεύτηκε. Οι φυσικοθεραπευτές ήταν ευγενέστατοι και αποτελεσματικοί, αλλά λιγομίλητοι. Άλλωστε, μόνο ο επικεφαλής τους ήταν άνθρωπος-άνθρωπος. Μετά από κάμποσες μέρες ήταν έτοιμος. Αποχαιρέτησε συγκινημένος τη Φ. ενώ η απρόσωπη φωνή τού έδινε τις τελευταίες οδηγίες. Στην έξοδο τον προμήθευσαν με μία κάρτα για τα πρώτα του έξοδα και με σύγχρονο ρουχισμό. Ο παλιομοδίτικος δικός του θα βρισκόταν στη διάθεσή του σε έναν φοριαμό με κωδικό την ημερομηνία κατάψυξής του! Με το που βγήκε έξω κοντοστάθηκε. Οι αλλαγές ήταν φανερές ακόμα και σε αυτό το απομακρυσμένο σημείο. Από μακριά έβλεπε στον κεντρικό δρόμο να κυκλοφορεί ένα υπερυψωμένο monorail, ενώ στο βάθος, στο κέντρο της πόλης και ακόμα παραπέρα, υψώνονταν εντυπωσιακοί ουρανοξύστες. Κατευθύνθηκε στον πλησιέστερο σταθμό για να πάει στην τράπεζα να δει τι είχε γίνει με τον επενδυτικό λογαριασμό του. Θα του ήταν πολύ χρήσιμος για τη διαβίωσή του. Και για τη θεραπεία του, σκέφτηκε, ευελπιστώντας πως θα την είχαν τελειοποιήσει. Είδε

κι έπαθε για να βρει κατάστημα του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος, όπως λέγονταν πλέον οι τράπεζες, όπου τηρούσαν το λογαριασμό του — ο οποίος είχε αυγατίσει σημαντικά παρά τα σκαμπανεβάσματα τόσων δεκαετιών. Ενθουσιάστηκε. Μετά έψαξε και βρήκε θεραπευτήριο για την ασθένειά του. Τον διαβεβαίωσαν ότι η θεραπεία που είχε ανάγκη ήταν πια παιχνιδάκι για αυτούς, αλλά θα έπρεπε πρώτα να περιμένει να δυναμώσει λίγο ακόμα και να μην παρεκκλίνει από την υγιεινή διατροφή. Δεν είχε πρόβλημα. Έτσι νόμιζε τουλάχιστον! Στο μεταξύ, άρχισε να τον κόβει λόρδα. Σταμάτησε έξω από ένα χαποφαγείο να μελετήσει το μενού του. Ροζ χάπια με γεύση σολωμού ή πράσινα με γεύση σπαραγγιού για ξεκίνημα. Για κύριο πιάτο καφέ με γεύση φακής ή κόκκινα με γεύση μοσχαρίσιας μπριζόλας ή μπλε με γεύση συναγρίδας ή… Δεν είχε προλάβει να διαβάσει όλη τη στήλη, όταν τον πλησίασε ένας σκοτεινός τύπος και του ψιθύρισε στο αυτί: «Αν θες, ξέρω ένα μέρος με όλα τα καλά· από πιτόγυρο μέχρι γιδόσουπα». «Δεν αλλάζει αυτός ο τόπος», σκέφτηκε, αλλά υπέκυψε στο δέλεαρ. Ο τύπος τον οδήγησε προσεκτικά σε ένα mini market, στο βάθος του οποίου μια σχεδόν αφανής είσοδος έβγαζε σε μια αίθουσα μαγειρείου. Την έβγαλε με μια χωριάτικη, μια μερίδα παστίτσιο και μια τουλούμπα! Με τύψεις, βέβαια, για την παρασπονδία του. Χορτάτος πλέον, κατευθύνθηκε σε ένα ξενοδοχείο για διανυκτέρευση. Με χίλια ζόρια κατόρθωσε να βάλει μπρος την τηλεόραση με τα εξακόσια κανάλια, αλλά δεν βρήκε κάτι της προκοπής ή του γούστου του. Και δεν τον έπαιρνε εύκολα ο ύπνος. Γλάρωσε περασμένα μεσάνυχτα. Την επομένη πήρε την υπερταχεία των 600 χλμ την ώρα για να επισκεφτεί τις οικογένειες των παιδιών του. Με μεγάλη δυσκολία εντόπισε τις νέες τους διευθύνσεις. Πήγε στον πρώτο και παραμόνευε να βγουν έξω. Όντως, μετά από λίγο βγήκαν. Ο γιός του και η νύφη του, γερασμένοι περισσότερο από τον ίδιο, δεν φάνηκε να τον αναγνωρίζουν. Απέφυγε να τους συστηθεί. Προτίμησε να πάει στης κόρης του. Αλλά και αυτή, μόνη καθώς είχε χηρέψει, τον αγνόησε πλήρως. Δεν έψαξε για τα εγγόνια του. Αυτά μετά βίας τον είχαν γνωρίσει πολύ μικρά. Τώρα δε θα θυμόνταν καν την ύπαρξή του. Άδικος κόπος να προσπαθήσει να επανασυνδεθεί με την

<!docty

<html l ΤΟ

ΚΥΒΕΡΝΕΙΟ

ΜΑΣ

ΕΥΧ Ε ΤΑ Ι

ΚΑΙ

ΜΑΣ

ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ,

ΟΛΑ

ΘΑ

ΠΑΝΕ

ΚΑΛΑ

/

2066

<head>

<meta οικογένεια. Στεναχωρημένος πήρε το τρένο της επιστροφής. Αφού ξαπόστασε λίγο στο ξενοδοχείο του, αποφάσισε να εξερευνήσει την πόλη στην οποία έμελλε να ζήσει. Πολλές γειτονιές είχαν αλλάξει πατόκορφα. Άλλες διατηρούσαν ακόμα κάτι από την παλιά τους μορφή. Όταν κουράστηκε από το περπάτημα, θέλησε να καθίσει κάπου. Αλλά που; Έψαξε για κανένα καφενείο ή καμιά καφετέρια ή, έστω, για ένα μπαρ. Ούτε για δείγμα. Είχαν αντικατασταθεί από «αφεψηματοποτεία», που σέρβιραν υγρά με συγκεκριμένες γεύσεις και ιδιότητες. Κάθισε σε ένα τραπεζάκι και παρήγγειλε ένα (τρόπος του λέγειν) αφέψημα με γεύση φασκόμηλου. Μετά βίας πινόταν. Από τη θέση του, ωστόσο, είχε τουλάχιστον την ευκαιρία να ακούει τις συνομιλίες των διπλανών του. Σύντομα, όμως, διαπίστωσε πως αγνοούσε σχεδόν απόλυτα τα θέματα των συζητήσεων. Χώρια που πολλές φορές δεν καταλάβαινε τα λόγια τους. Νέα γραμματικά γένη είχαν παρεισφρήσει στη γλώσσα. Κυριαρχούσαν ρήματα σε «-άρω». «Άρον άρον σταύρωσον εμαυτόν!» σκέφτηκε με ένα πικρό χαμόγελο. «Αν τους μιλήσω απρόσκλητος, θα νομίζουν ότι το έσκασα από το Δρομοκαΐτειο». Φεύγοντας από εκεί αποφάσισε να μπει σε μία χαρτοπαικτική λέσχη για να περάσει την ώρα του. Στην προηγούμενη ζωή του

Π

δεν είχε πατήσει το πόδι του σε αυτές, αλλά θα το επιχειρούσε, αφού ήταν από τα λίγα πράγματα που είχαν επιβιώσει, απαλλαγμένες, ωστόσο, από την μπόχα και το ντουμάνι των τσιγάρων. Ας έπαιζε λίγο, λοιπόν, και ας έχανε! Κάθισε στην πρώτη ελεύθερη καρέκλα που βρήκε και περίμενε να μοιράσει χαρτιά η «μάνα», ένα ανθρωποειδές ρομπότ με εξωτερικά χαρακτηριστικά όμορφης σαραντάρας. Οποία έκπληξη! Αυτή, αντί να πάρει μια τράπουλα στο χέρι, πάτησε ένα κουμπί και μπροστά σε κάθε θαμώνα αναδύθηκε από την πράσινη τσόχα μία οθόνη, όπου εμφανίστηκαν τα χαρτιά του παίκτη, και ένα μικρό πληκτρολόγιο για να παίζει. Περιέργως, μετά από μερικές παρτίδες βγήκε κερδισμένος. Η ρέντα του, ωστόσο, δεν απέτρεψε ένα αίσθημα θλίψης. Αισθανόταν ξένος στον τόπο του, απομονωμένος, ανίκανος να προσαρμοστεί στο νέο του περιβάλλον. Οι επόμενες ημέρες τού ενίσχυσαν αυτό το αίσθημα. Είπε να αγοράσει καμιά εφημερίδα για να μαθαίνει το τι γίνεται στον κόσμο, αλλά γρήγορα αντιλήφθηκε ότι αυτό το αντικείμενο ήταν πλέον μουσειακό είδος, όπως οι πάπυροι με τα ιερογλυφικά. Μοναδική πηγή ενημέρωσης ήταν κάτι τάμπλετ με άγνωστες σ’ αυτόν εντολές επαφής. Βιβλία δεν βρήκε παρά μόνο σε κάτι μαγαζιά με αντίκες του 20ού

αιώνα. Ακόμα και τα καταστήματα ρουχισμού είχαν εξαφανιστεί. Έμπαινες σε ένα δωμάτιο, δοκίμαζες δείγματα για να εντοπίσεις το νούμερό σου και ύστερα διάλεγες από έναν ηλεκτρονικό κατάλογο αυτό που σου άρεσε για να σου το φέρουν μετά από λίγες ώρες. Ο κόσμος ήταν γενικά επιφυλακτικός και δεν ξανοιγόταν σε αγνώστους. Ασφυκτιούσε «έρημος, βαρύς και μόνος» όπως έλεγε ένα τραγούδι που άκουγε παιδί από τη γιαγιά του. Και θυμήθηκε πως σε μια γωνιά στο κέντρο είχε δει μια πινακίδα ενός ταξιδιωτικού γραφείου που διαφήμιζε «Ταξίδια στο χρόνο». Είπε να πάει να δει περί τίνος επρόκειτο. Του εξήγησαν πως θα μπορούσαν να τον ταξιδέψουν για λίγο στο παρελθόν. Μόνο που μέχρι στιγμής δεν είχαν καταφέρει να ξεπεράσουν σε εμβέλεια τα σαράντα χρόνια. Επιπλέον, η παραμονή του θα έπρεπε να περιοριστεί αποκλειστικά σε παρατήρηση του παλιού κόσμου και θα όφειλε να γυρίσει οπωσδήποτε πίσω για να μην αλλάξει «ο ρους της ιστορίας». Αν και η εντολή δεν ήταν απαραίτητη γιατί η ζωή σε αυτό το χρονικό σημείο ήταν ανυπόφορη. Δίχως πολλές σκέψεις διάλεξε το μέγιστο του χρονικού ταξιδιού. Θα έπαιρνε έτσι μια γεύση από έναν κόσμο πιο οικείο. Γενάρης του 2026 Το πρακτορείο τους εφοδίασε

με ρούχα εποχής και η χρονοκάψουλα τον άφησε μαζί με τους λίγους υπόλοιπους συνταξιδιώτες του σε ένα απόμερο μέρος. Οι ηλεκτρονικές οδηγίες τούς ενημέρωσαν ότι θα έπρεπε να βρεθούν στο ίδιο μέρος μετά από ένα εικοσιτετράωρο. Διασκορπίστηκαν. Ο κύριος Μ. ξεκίνησε για τα γνωστά του λημέρια. Δεν είχαν αλλάξει πολλά από όσα ήξερε. Η διάθεση των συμπολιτών του είχε βέβαια κάπως βελτιωθεί. Ένιωσε κάπως πιο άνετα. «Γιατί να γυρίσω πίσω;» σκέφτηκε. «Ή, μάλλον, μπρος;» και γέλασε. «Καλά δεν είμαι και εδώ.» Και κίνησε για την τράπεζα για να σπάσει την επένδυσή του. Θα του χρειαζόταν χρήματα για όσο καιρό θα ζούσε ακόμα. Μετά θα πήγαινε να συναντήσει τις παρέες του και θα ταξίδευε να σμίξει με τις οικογένειες των παιδιών του. Κάτι θα σκαρφιζόταν για να δικαιολογήσει τη δεκάχρονη απουσία του και το ότι δεν είχε αλλάξει όπως θα ήταν φυσικό μετά από τόσα χρόνια. «Κι αν αλλάξει ο “ρους της ιστορίας” τι με κόφτει;» συνέχισε το συλλογισμό του και επιτάχυνε το βήμα του. «Έτσι κι αλλιώς και στο μέλλον θα ερχόταν, όταν τέλειωνε η άμμος της κλεψύδρας μου, να με συναντήσει ο χάρος. Άλλωστε, κέρδισα ήδη δέκα χρόνια ζωής. Δεν είναι και λίγα. Και όταν πεθάνω, θα πεθάνω σαν “άνθρωπος”!».

Το ολόγραμμα της γιαγιάς <!ΚΆΤΙΑ ΜΑΓΓΙΏΡΟΥ html> <ΗΛΙΚΙΑ> 94</p>

<ναμπερ. 0124895600>

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΆ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ 29.7715, -103.4417>

άρκαρε το αμάξι στο υπόγειο γκαράζ και ανέβηκε μόλις στο δεύτερο με το ασανσέρ. Δύο ώρες κάθε μέρα για να φτάσει στο γραφείο, άλλες δύο για να επιστρέψει σπίτι. Το πρόβλημα με την κίνηση στους δρόμους δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ, όσο κι αν εξελίσσεται η τεχνολογία. Από το πρωί απαντούσε σε ευχές για τα γενέθλιά του. Βασικά, είχε βάλει το πρόγραμμα να απαντά για εκείνον. Όχι ομαδικές κοινότυπες απαντήσεις. Ήταν ο μαέστρος του AI. Ό,τι έβαζε στο μυαλό του το κατάφερνε με μεγαλύτερη επιτυχία απ’ ό,τι φανταζόταν. Έτσι ο κολλητός του που του έστειλε «Χρόνια πολλά μαλάκα, σειρά σου να μπεις στα δεύτερα -ήντα… Καλά στερνά τώρα», πήρε αυτόματα την απάντηση

μοναδες 630?_

<meta

<title>

<style

:roo

fon

Neue”,

col }

body

ma

pad

bac

dis

jus

alig

min }

.card

bac

bor

box

pad

ma

wid }

head

ma

fon

lett }

head

ma

col

fon } dl{

dis

<ΕΡΓΑΣΙΑ -21.9834, 115.7722>

grid

row «Ευχαριστώ γεροξεκούτη. Τουλάχιστον βαδίζω στα στερνά με αληθινό μαλλί και όχι με ακριβοπληρωμένη κοτσίδα». Ο κολλητός ήξερε ότι δεν είχε ασχοληθεί καθόλου με την απάντηση –τουλάχιστον όχι τώρα– αλλά δεν τον πείραζε. Τον θαύμαζε για τις ικανότητές του και τον αγαπούσε κιόλας. Ίσως ήταν ο μόνος που τον αγαπούσε. Ο Γιώργος είχε κλείσει τον τελευταίο όροφο του πύργου Δέλτα για ένα παρτάκι το Σάββατο το βράδυ. Έτσι είχε αφήσει τη σημερινή βραδιά ελεύθερη για εκείνον. Όχι ότι θα πέρναγε μόνος το βράδυ. Θα το περνούσε μαζί της, όπως και πολλά άλλα βράδια. Οι περισσότεροι αδέσμευτοι φίλοι διάλεγαν για βοηθό σαν να επέλεγαν μοντέλο να τους προωθήσει την

κολεξιόν. Οι πιο πουτανιάρηδες, σαν να επέλεγαν από τσοντοσάιτ. Οι οικογενειάρχες –με τη σημερινή έννοια του «οικογενειάρχες»– επέλεγαν πιο πρακτικά. Ο Γιώργος δεν ανήκε σε αυτούς — τους οικογενειάρχες εννοώ. Παιδιά δεν ήθελε να κάνει. Προτιμούσε να παραμείνει παιδί ο ίδιος. Μάλλον προτιμούσε να αναπαράγει τη δική του παιδική ηλικία. Φυσικά, το σύστημα τον είχε επιλέξει λόγω των καλών του γονιδίων και είχε αναγκαστεί να δώσει σπέρμα σε κάποιες γυναίκες. Έτσι γνώριζε ότι είχε αποκτήσει τέσσερα παιδιά, όσα του αναλογούσαν. Σε ποια κοινότητα μεγάλωναν δε γνώριζε. Καλύτερα να μην γνωρίζει. Κάποιες καταστάσεις τον καταθλίβουν και αναγκάζεται καμιά φορά να παίρνει παραπάνω χάπια από τα ήδη χο-

col

alig

ma } dt{

fon

col

fon } dd{

ma

fon

col

wo

e html>

g=”el”>

<head>

ΤΟ

ΚΥΒΕΡΝΕΙΟ

ΜΑΣ

ΕΥΧ Ε ΤΑ Ι

ΚΑΙ

ΜΑΣ

ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ,

ΟΛΑ

ΘΑ

ΠΑΝΕ

ΚΑΛΑ

/

2066

tf-8” />

e=1” />

</title>

<style> :root{

lvetica

, Arial; : #111; } body{

rgin: 0;

: 24px; f6f7fb;

y: flex;

center;

x-start;

100vh; } .card{

d: #fff;

: 12px;

0,0.08);

: 20px;

520px;

ρηγούμενα. Όσο για την επιλογή βοηθού, δεν ανήκε ούτε στους μεν ούτε στους δε. Έτσι, πριν από πέντε χρόνια είχε βαλθεί να δημιουργήσει αυτό που θα ήταν η απόλυτη λύση για τον ίδιο. Είχε συλλέξει πληροφορίες, είχε ανατρέξει σε παλιά αρχεία. Επίσης, είχε εξελίξει το σύστημα του virtual reality σε άλλο επίπεδο. Τίποτα από αυτά δεν είχε ανακοινώσει στην εταιρεία. Είχε έρθει σε επαφή με τον κατασκευαστή που συνεργαζόταν και του είχε ζητήσει να μην πει ούτε εκείνος τίποτα. Τόσα χρόνια συνεργάτες, ο Τζίμ δεν ρώτησε καν γιατί, μόνο ακολούθησε πιστά τις οδηγίες του Γιώργου και του παρέδωσε μια ανθεκτικότατη ολόσωμη στολή με ένα σωρό μικροτσίπ που δεν διακρίνονταν με γυμνό μάτι, υφή μεταξένια και λεπτή σαν παλιομοδίτικο καλσόν. Αυτή φόρεσε αφού έκανε ένα απολαυστικό αφρόλουτρο για να χαλαρώσει. ― Σου έχω ήδη την μπανιέρα γεμάτη, πουλάκι μου, του είχε πει μόλις μπήκε στο διαμέρισμα. ― Έφερα τούρτα, της είχε απαντήσει και είχε πετάξει τα ρούχα βιαστικά, αφού την έβαλε στο ψυγείο. Βγήκε φορώντας την ολόσωμη φόρμα. Μύριζε λεβάντα και βανίλια όλο το σπίτι από το αφρόλουτρο και ήρθε και ενώθηκε με τη μυρωδιά από φρεσκοφουρνιστό ζυμάρι από την κουζίνα. ― Σου έφτιαξα και λίγο τυρόψωμο, γιατί ξέρω πως θα ανοίξεις το κρασί και δεν γίνεται να πίνεις συνεχώς με άδειο στομάχι. Της χαμογέλασε και άνοιξε το μπουκάλι που

}

der h1{ 6px 0;

: 20px;

<!ΘΑΝΆΣΗΣ ΒΈΜΠΟΣ html>

0.4px;

ader p{

14px 0;

: #555;

: 13px; } dl{

y: grid; px 1fr;

: 10px;

: 12px;

: start;

rgin: 0; } dt{

ht: 700;

: #333;

: 13px; } dd{

rgin: 0;

: 14px;

b0b0b;

k-word;

νε όλα συγχρόνως. Του έδωσε ένα πεταχτό φιλί στο μέτωπο. Ανατρίχιασε ολόκληρος. ― Θα βάλω μουσική, της είπε και έδωσε εντολή να παίξει. ― Πώς θες να περάσουμε το βράδυ; Τον ρώτησε. ― Θέλω να μου πεις ένα παραμύθι και να με τρίψεις. Το έλεγε ενώ ήδη ξάπλωνε στον καναπέ ακουμπώντας το κεφάλι στα πόδια της και γυρνώντας προκλητικά την πλάτη προς το μέρος της. ― Δεν πιστεύω να κουραστείς γρήγορα. ― Κουράζομαι εγώ πουλάκι μου; Λοιπόν... μια φορά και έναν καιρό... Το ολόγραμμα της γιαγιάς του ξεκίνησε να του τρίβει στην πλάτη, να του χαϊδεύει τα μαλλιά ενώ έλεγε το παραμύθι. Ήξερε ότι αυτό θα συνεχιζόταν ακούραστα όλο το βράδυ κι εκείνος θα ένιωθε κάθε χάδι και κάθε επαφή πανομοιότυπη, όπως ακριβώς ήταν στην κρατημένη ανάμνηση. Έξω μπορεί να γινόταν χαμός όμως στο σαλόνι του Γιώργου επικρατούσε ηρεμία. Όταν η γιαγιά έφτασε στο «και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα», ο Γιώργος κοιμόταν ήδη γλυκά ενώ από τα ηχεία ακουγόταν ακόμα μουσική. «Πες μου, πες μου αν θέλεις, τι φοβάσαι στις γιορτές»…

ΞΕΝΟΣ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΗΣ

100%;

}

είχε διαλέξει για σήμερα. ― Θα σου βάλω και εσένα λίγο, έτσι για το καλό. ― Καλά, λίγο, για να τσουγκρίσουμε. Ξέρεις ότι δεν το πολυαντέχω. Τσουγκρίσανε, εκείνη έκανε τάχα μου ότι πίνει λίγο — έβρεξε τα χείλη της. Εκείνος πήγε προς το παράθυρο. Από το δεύτερο άνετα έβλεπες την εξαθλίωση του τοπίου. Στο απέναντι πεζοδρόμιο δύο άστεγοι είχαν κουκουλωθεί με κάτι βρομερές κουβέρτες. Μία παρέα τριών νεαρών σίγουρα μοίραζε τα χαπάκια της ημέρας. Το φεγγάρι γκρίζο από την ατμόσφαιρα. Το γκρι σε όλες του τις αποχρώσεις είχε γίνει το χρώμα του ουρανού. Ακούμπησε τα ακροδάχτυλά του πάνω στο γεμάτο αισθητήρες τζάμι και με μιας έσβησε τους ανθρώπους του πεζοδρομίου, πρόσθεσε ζαρντινιέρες με λουλούδια και έκανε βαθύ μπλε τον ουρανό γύρω από ένα φωτεινό φεγγάρι. Όλα αυτά, πριν προλάβει η πραγματικότητα να του φέρει ταραχή και χαλάσει την καλή του διάθεση. ― Έλα… δεν θα σβήσεις τα κεράκια; ― Ωωω... δεν πήρα κεράκια! ― Τούρτα χωρίς κεράκια; Πού έχεις το μυαλό σου τρελόπαιδο; Βάλε τώρα εσύ από πάνω, αφού ξέρεις πώς. Πρόσθεσε κεριά από πάνω. Διάλεξε απλά μικρά γαλάζια κεράκια, παλιομοδίτικα. Έβαλε 60, γέμισε η τούρτα αναμμένα κεριά. ― Να ζήσεις Γιωργάκη και χρόνια πολλά... Φύσηξε προς την τούρτα και τα κεριά σβήσα-

Τ

Ιανουάριος 2066, Αποικία του Αρίσταρχου. ο γκρίζο, νεκρό τοπίο ανάδιδε μια αίσθηση άφατης γαλήνης και απίστευτης αρχαιότητας. Οι λευκοί θόλοι και τα σκελετικά μηχανήματα έμοιαζαν με μύγες στο γάλα. Σπίλωναν την ερημιά της σταχτιάς πεδιάδας που ήταν ο πυθμένας του τεράστιου κρατήρα του Αρίσταρχου. Τα σχεδόν αδιόρατα ίχνη των ερπυστριοφόρων, αυλάκωναν τον πυθμένα. Μου θύμιζαν κόμπους από συστρεφόμενα φίδια, συμπλέγματα από μαύρα νήματα, ή ίχνη από τροχιές υποατομικών σωματιδίων σε μια φυσαλίδα υδρογόνου. Υπήρχαν εδώ και δεκαετίες. Και θα υπήρχαν για πολύ περισσότερες ακόμα. Στη Σελήνη ολόκληρο το παρελθόν είναι παγιδευμένο μέσα σε ένα

<ΗΛΙΚΙΑ> 102</p>

<ναμπερ. 5496>

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΑΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΟΣ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ -21.9834, 115.7722>

άχρονο Τώρα. Δεν υπάρχει ούτε άνεμος ούτε βροχή για να διαταράξει την γαλήνη της αιωνιότητας. Μόνο ο άνθρωπος. Πίεσα ένα τμήμα του μενού της οθόνης με ένα φωτοστυλό. Στην οθόνη εμφανίστηκαν διακλαδιζόμενα παράθυρα με επιλογές. Είχα τη δυνατότητα να μπω σε ιστορικά αρχεία, τράπεζες δεδομένων, βιογραφικά, καμπύλες απόδοσης και δείκτες παραγωγής της βιομηχανικής μονάδας του Αρίσταρχου. Πριν από εκατομμύρια χρόνια ένας μετεωρίτης είχε πέσει στο μαλακό φλοιό της νεοσχηματισμένης Σελήνης. Η τιτάνια έκρηξη είχε φέρει κοντύτερα στην επιφάνεια πολύτιμα ορυκτά. Όταν η γαλήνη ξαναήρθε και η λάβα πάγωσε, μια τεράστια ουλή απόμεινε στο πρόσωπο του Φεγγαριού για να θυμίζει το περιστατικό της σύγκρουσης. Η ηρεμία κράτησε

μοναδες 6?_

<ΕΡΓΑΣΙΑ 58.2034, -23.1148>

πολλά εκατομμύρια χρόνια. Αργότερα, πολύ αργότερα, ήρθαν οι άνθρωποι. Εδώ και τριάντα χρόνια, ακούραστα ρομποτικά συστήματα εξόρυξης τραγάνιζαν τα ορυκτά από το υπέδαφος του Αρίσταρχου. Αυτοματοποιημένα συστήματα μεταφοράς φόρτωναν τα ορυκτά σε κάνιστρα. Πανίσχυροι επιταχυντές μάζας εκσφενδόνιζαν τα κάνιστρα σε περισελήνια τροχιά. Αυτόματα ρυμουλκά μετέφεραν τα ορυκτά σε διαπλανητικές τροχιές μετάβασης προς τον τελικό τους προορισμό: το περιγήινο διάστημα, ή τις αποικίες σε γεωσύγχρονη τροχιά, 36.000 χλμ πάνω από τον ισημερινό. Πίεσα μερικά πλήκτρα. Το πανόραμα του Αρίσταρχου μεγάλωσε απότομα. Το ρομποτικό εργοτάξιο έπιανε ολόκληρη την οθόνη. Οι κινήσεις των μηχανικών βραχιόνων και των αυτόματων οχη-

μάτων είχαν την ψυχρή ακρίβεια των χεριών ενός χειρουργού και την κομψότητα των βημάτων ενός χορευτή. Κοίταξα τα δάχτυλά μου. Οι βαθιές ρυτίδες στους κόμπους ήταν τα αδιάψευστα σημάδια της ηλικίας, σημάδια που καμιά θεραπεία μακροβιότητας δεν μπορούσε να σβήσει. Μερικές φορές ξεχνούσα ότι ήμουν εκατόν τριών ετών. Σε τέτοιες προχωρημένες ηλικίες σου φαίνεται πως μερικές φορές οι αναμνήσεις σου ανήκουν σε κάποιον άλλον. Έψαξα στις τράπεζες δεδομένων της κονσόλας για συμπληρωματικά στοιχεία σχετικά με το μεταλλευτικό εργοτάξιο του Αρίσταρχου. Και κατόπιν έπρεπε να κάνω πρόσβαση σε συμπληρωματικά αρχεία προκειμένου να μαζέψω πληροφορίες για το επετειακό τεύχος των 54 χρόνων της ΗΠΖ.

<!docty

<html l ΤΟ

ΚΥΒΕΡΝΕΙΟ

ΜΑΣ

ΕΥΧ Ε ΤΑ Ι

ΚΑΙ

ΜΑΣ

ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ,

ΟΛΑ

ΘΑ

ΠΑΝΕ

ΚΑΛΑ

/

2066

<head>

<meta Ένα περιοδικό που είχε ξεκινήσει να εκδίδεται στον γαλαζοπράσινο πλανήτη που παραμένει καρφωμένος στο μαύρο ουρανό της Σελήνης, μέρα και νύχτα. Σε κάποια γωνιά του πλανήτη που ονομαζόταν Hellas, ή .gr όταν υπήρχαν ακόμα εθνικές επικράτειες, προτού κράτη, έθνη, οργανισμοί και εταιρίες λειώσουν και ανακατευτούν, μετατρεπόμενα σε ένα γκρίζο πολτό. Προτού όροι όπως σύνορα και εθνότητες καταντήσουν ξεπερασμένοι αναχρονισμοί. Προτού απλωθούν στον πλανήτη τα δαιδαλώδη και αλληλοσυμπλεκόμενα δίκτυα των Επιχειρηματικών Τηλεδημοκρατιών. Μερικές φορές αναρωτιόμουν πώς το περιοδικό εκδιδόταν κάποτε με τόσο πρωτόγονα μέσα, πώς σπαταλιούνταν τόνοι ολόκληροι πολύτιμου χαρτιού για να τυπωθούν σελίδες και κατό-

Ξ

πιν να καταλήξουν στα σκουπίδια. Συνήθως ξεχνούσα πολλά πράγματα. Όταν ξεπερνάς τα εκατό χρειάζεσαι τη βοήθεια της δ-βαζοπρεσσίνης για να θυμηθείς ακόμα και την ηλικία σου. Έπρεπε να σταματήσω το χαζολόγημα και να πιάσω δουλειά. Έβγαλα τον αναπνευστήρα από το συρτάρι και τον γέμισα με μια δόση δ-βαζοπρεσσίνης. Μια καλή εισπνοή ήταν αρκετή για να νιώσω το νου μου δραστήριο σαν πυρηνική στήλη. Τώρα ήμουν έτοιμος για δουλειά. Είχα αποσυρθεί στη σεληνιακή αποικία του Αρίσταρχου εδώ και είκοσι πέντε χρόνια. Δεν είχα επιστρέψει ποτέ στη Γη. Δεν με ενδιέφερε. Έτσι κι αλλιώς ήμουν πια πολύ γέρος για να αντέξω την αδυσώπητη βαρύτητα και τις ορδές των πεινασμένων μικροβίων της. Εδώ, στο ένα έκτο της βαρύ-

τητας, τα εύθραυστα κόκαλά μου εξακολουθούν να αντέχουν, το ανύπαρκτο ανοσοποιητικό μου σύστημα τα καταφέρνει μια χαρά και οι χημειοθεραπείες μακροβιότητας είναι πιο αποδοτικές. Ήμουν ο αποκλειστικός ανταποκριτής της ΗΠΖ στη Σελήνη. Είχα ξεθάψει κάμποσες καλές ιστορίες. Κι η ενέργεια που αντλούσα από τις επιτυχίες μου με τόνωνε περισσότερο κι από οποιοδήποτε ψυχοενεργητικό φάρμακο. Από την κονσόλα μου, στο μικρό διαμέρισμα, κυνηγούσα φήμες, δεδομένα, κολάκευα, δωροδοκούσα, εμπορευόμουν επιδέξια πληροφορίες. Δούλευα με το σθένος των φαρμάκων και την υπομονή της ηλικίας. Κάποτε ο χρόνος μου φαινόταν συμπαγής σαν ατσάλι. Τώρα κυλούσε μέσα από τα δάχτυλά μου και έτρεχε σαν άμμος. Για τους

πραγματικά γέρους, ο χρόνος είναι μια λυσσασμένη καταιγίδα. Σαρώνει τα πάντα στο διάβα της: σβήνει το παρελθόν, διαβρώνει τις αναμνήσεις σαν οξύ. Σηκώθηκα από την πολυθρόνα, αφήνοντας το αυτόματο πρόγραμμα να ψάχνει για πληροφορίες στα αρχεία. Άνοιξα ένα ντουλαπάκι και έβγαλα ένα μπουκάλι ουίσκι. Το κεχριμπαρένιο υγρό χύθηκε στο ποτήρι αργά. Ήπια μια γουλιά και το αλκοόλ μου έκαψε ηδονικά το λαρύγγι. Η γαλαζοπράσινη Γη κρεμόταν σαν τεράστιο εκτυφλωτικό κόσμημα στο μαύρο σεληνιακό ουρανό. Μου φάνηκε περίεργο που είχα γεννηθεί και ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου εκεί πάνω. Αποτέλειωσα το ποτό και έκατσα πάλι μπρος στην οθόνη για να συνεχίσω τη δουλειά.

<meta

<title>

<style

:roo

fon

Neue”,

col }

body

ma

pad

bac

dis

jus

alig

min

Τα παιδιά που δε γεννήθηκαν ποτέ

}

<!ΚΑΤΕΡΊΝΑ ΣΠΑΝΟΎΔΗ html>

head

<ΗΛΙΚΙΑ> 64</p>

<ναμπερ. 7610001458795>

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΕΠΑΝΈΛΕΓΧΟΣ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ 64.0153, -16.7438>

υπνάω κι αρχίζω να κάνω παρέα με τη μοναξιά μου. Βγάζω το σκληρό μου δίσκο από τη φόρτιση και τον κουμπώνω στο κεφάλι μου, λίγο πιο πάνω από τα αυτιά. Κλικ. Κάθε φορά που το κάνω αυτό με πλημμυρίζει μια επιθυμία να κλάψω για όσα είχα ξεχάσει και ξαφνικά επανέρχονται στο άδειο μου σώμα. Καλοκαίρια στο χωριό από το 2000 και μετά, όταν δεν είχαμε καν κινητά, έπειτα εφηβεία στη ζοφερή δεκαετία του 2010 και η αρχή μιας αβέβαιης ενήλικης ζωής τη δεκαετία του 2020, που πάντα κάτι μικραίνει μέσα μου όταν τη θυμάμαι. Ώσπου περνάνε τα χρόνια και οι δεκαετίες και σκαρφαλώνουμε στο 2066. Εγώ, γριά, άκληρη, αρνήτρια της τεχνητής ομορφιάς, καλοδιατηρώ και μοστράρω τα χρόνια που κουβαλάω στην πλάτη, κι ας μου παίζει παιχνίδια το μυαλό. Κι ας νιώθω πάντα κάτι να λείπει. Διαγνώστηκα με αμνησία πριν από 15 χρόνια, όταν ήμουν 55 χρονών, αν θυμάμαι καλά. Λένε πως αυτή είναι η νέα επιδημία. Σχεδόν όλοι οι συνομήλικοι μου χρειάζονται αυτά τα μαραφέτια, τους σκληρούς δίσκους αμνησίας. Λένε πως ένας τέτοιος δίσκος μπορεί να σου επαναφέρει τις αναμνήσεις, να μην ξεχάσεις ποτέ ξανά ποιος είσαι, πού βρίσκεσαι και τι κάνεις σε αυτή τη ζωή. Από πού ήρθες και

.card

bac

bor

box

pad

ma

wid }

ma

μοναδες 816?_

fon

<ΕΡΓΑΣΙΑ 6.4421, 100.3294>

lett } πού πηγαίνεις, να πάψεις να αναρωτιέσαι. Αρκεί να τον «φοράς» κάθε μέρα μόλις ξυπνήσεις. Συνοδεύεται από ένα ηχειάκι με αισθητήρες ώστε να καταλαβαίνει πότε ξυπνάς και να σου υπαγορεύει τις οδηγίες χρήσης για να θυμάσαι κάθε μέρα να φορέσεις το σκληρό σου δίσκο. Αντέχει 30 ώρες χωρίς φόρτιση και είναι εδώ για να κρατά ζωντανές τις αναμνήσεις και να διώχνει τις σκοτούρες. Λέμε τώρα. Μάλιστα, το πιο σημαντικό είναι πως μπορείς, αν έχεις ζήσει πολύ τραυματικές εμπειρίες, να τις διαγράψεις από το σκληρό σου δίσκο και να ζήσεις το υπόλοιπο της ζωής σου πραγματικά ξέγνοιαστος. Εξάλλου, οι εβδομηντάρηδες, μια τριακονταετία μπροστά μας την έχουμε σίγουρα. Λέμε τώρα. Εγώ πάντως διάλεξα να μη διαγράψω καμία μου ανάμνηση. Στάθηκα τυχερή στη ζωή μου και θέλω να τη θυμάμαι ατόφια. Ειδικά το ότι μπορώ να την κρατώ στα χέρια μου μέσα σε αυτό το μαραφέτι με συγκινεί, με κάνει να νιώθω λιγότερο μόνη. Κάποιες φορές κρατώ τρυφερά το ηχειάκι του και ξαπλώνω με αυτό στην αγκαλιά μου κι είναι όλα πιο όμορφα. Παρότι, κατά έναν περίεργο τρόπο, νιώθω ότι κάτι λείπει. Σαν ένα κενό, κάποιες θολές απομακρυσμένες εικόνες, που αν κρατήσω για πολλή ώρα τα μάτια μου κλειστά, εμφανίζονται χωρίς να μπορώ να τις φτάσω, χωρίς

να μπορώ να τις ξεδιαλύνω. Δε βαριέσαι, ανοίγω τα μάτια και βάζω ένα κανάλι στην τηλεόραση. Ξαφνικά εμφανίζεται στην οθόνη με δυνατό θόρυβο και μεγάλα γράμματα η φράση «ΈΚΤΑΚΤΗ ΕΙΔΗΣΗ» με γραφιστικά που εναλλάσσονται γρήγορα και χρωματιστές εικόνες που ζαλίζουν. Σίγουρα κι άλλο σκάνδαλο θα είναι, πλέον τα βγάζουν όλα στη φόρα ξεδιάντροπα, αφού έτσι κι αλλιώς σχεδόν κανείς δεν τα θυμάται για πολύ. Η δημοσιογράφος στην οθόνη ενεργοποιεί το ρομπότ που διαβάζει μηχανικά τον τίτλο: «Σκάνδαλο με τους σκληρούς δίσκους αμνησίας. Ανακαλύφθηκε πως όσοι αντιρρησίες συνείδησης έχουν συλληφθεί τα τελευταία 5 χρόνια, διαγράφηκαν με κρατική παρέμβαση από τους σκληρούς δίσκους των συγγενικών τους προσώπων και οι ιστορίες τους θάφτηκαν σαn σημειώσεις σε πάκους χαρτιών που κανείς ποτέ δε θέλησε να διαβάσει». Το ίδιο βράδυ, είδα στον ύπνο μου τοn Μάνο, ένα όμορφο αγόρι 30 χρονών που όλο του άρεσε να μου κάνει ερωτήσεις με ανήσυχο βλέμμα, αλλά μου έλεγε πως ήταν πολύ κουρασμένος γιατί όλη μέρα έτρεχε, όλη μέρα τον κυνηγούσαν. Του είπα να ξαπλώσει στο κρεβάτι μου κι αφού τον σκέπασα με την κουβέρτα και τον φίλησα στο μέτωπο, εκείνος μου ψιθύρισε «καληνύχτα μαμά».

head

ma

col

fon } dl{

dis

grid

row

col

alig

ma } dt{

fon

col

fon } dd{

ma

fon

col

wo

e html>

g=”el”>

<head>Τ Ο Κ Υ Β Ε Ρ Ν Ε Ι Ο Μ Α Σ Ε Υ Χ Ε Τ Α Ι Κ Α Ι Μ Α Σ Δ Ι Α Β Ε Β Α Ι Ω Ν Ε Ι , Ο Λ Α Θ Α Π Α Ν Ε Κ Α Λ Α / 2 0 6 6 tf-8” />

Τα εκατοστά γενέθλια

e=1” />

</title>

<style> :root{

lvetica

<!ΓΚΑΝΙΆΝ html>

, Arial;

<ναμπερ. 001>

<ΗΛΙΚΙΑ> 100 (;)</p>

: #111;

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΕΘΙΣΤΙΚΆ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ 42.9924, -2.6145>

}

μοναδες 3?_

<ΕΡΓΑΣΙΑ -25.4021, -57.1198>

body{

rgin: 0;

: 24px; f6f7fb;

y: flex;

center;

x-start;

100vh; } .card{

Το 2066 ο Γκανιάν θα γίνει 100 ετών. Εκατό χρόνια –ένας αιώνας– δεν είναι λίγα για ζωή. Τι και πώς να το γιορτάσει όμως; 10 πράγματα που θα κάνει ο Γκανιάν στα 100ά του γενέθλια 1. Θα αναστήσει τις πιο κοντινές φίλες και φίλους του, το λιγότερο δύο άτομα, για να του πουν το τραγουδάκι των γενεθλίων.

2. Αν δεν καταφέρει να αναστήσει κανέναν φίλο, θα πάει στο πιο κοντινό μπαρ και θα πιει τουλάχιστον τρεις μαργαρίτες.

: 12px;

0,0.08);

: 20px;

520px; }

der h1{ 6px 0;

: 20px; 0.4px; }

ader p{

14px 0;

: #555;

: 13px; } dl{

y: grid; px 1fr;

: 10px;

: 12px;

: start;

rgin: 0; } dt{

ht: 700;

: #333;

: 13px; } dd{

rgin: 0;

: 14px;

b0b0b;

k-word;

7. Θα σερφάρει στα ολογράμματα όλων των γυναικών που αγάπησε (παράλληλα με τις μαργαρίτες).

8. Θα σκεφτεί κάτι περίπλοκο, του τύπου «η συνήθεια είναι η μεγαλύτερη αλήθεια» ή «η μνήμη αποθηκεύεται χρονικά όχι σωματικά» ή «τι ήχο κάνει όταν χτυπάει παλαμάκι ένα χέρι;» 9. Θα εξετάσει σοβαρά την πιθανότητα να ελαττώσει το κάπνισμα, γιατί έτσι θα έχει καλύτερη ποιότητα ζωής από ’δω και πέρα.

10. Θα πάει στο πιο κοντινό μπαρ και θα πιει τουλάχιστον τρεις μαργαρίτες.

Εσένα, σε περιμένει κανείς;

d: #fff;

100%;

3. Θα στείλει κάποια στιγμή ένα sms στην ψυχολόγο του (πριν τις μαργαρίτες).

4. Σε τρεις στήλες, θα γράψει παράλληλα: στην πρώτη, τα σημαδιακά γεγονότα του αιώνα του· στη δεύτερη, τα σημαδιακά γεγονότα της ζωής του· στην τρίτη δεν θα ξέρει τι να γράψει.

5. Θα στείλει ένα φιλί στο ολόγραμμα της μάνας του (μετά τις μαργαρίτες).

6. Θα δει τη σκηνή από την ταινία The Sheltering Sky, εκεί όπου ο Μπόουλς μονολογεί σε ένα καφενείο στην Ταγγέρη.

Δ

<!ΝΆΝΣΥ ΜΠΑΚΟΎ html>

ύο και έξι ίσον οχτώ. Και έξι δεκατέσερα. Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2066, άθροισμα ψηφίων δεκατέσσερα. Ακριβώς δεκατέσσερις πρωτοχρονιές που ζει στο Ενδιάμεσο. Πέθανε επισήμως μια βραδιά σαν τη σημερινή, το 2052. Άθροισμα ψηφίων εννιά, όσα και τα χρόνια του. Ναι! Εννιά χρονών παιδί τότε. Αγοράκι. Αλλά πέθανε χωρίς να φύγει. Συνεχίζει να ζει, κάτι σαν αερικό ή ξωτικό, περιπλανώμενη ψυχή ή κάτι παρόμοιο. Υπαρκτός κι ανύπαρκτος μαζί. Απέκτησε το χάρισμα να μπαίνει στα όνειρα των ζωντανών και να μιλάει στη νοηματική με τους πεθαμένους. Όσο για εκείνους που είναι σαν αυτόν, εκεί, στο κάτι Ενδιάμεσο, δε χρειάζονται και πολλά πολλά. Υπάρχει μια επικοινωνία φυσική, κουβέντες χωρίς λόγια. Εξάλλου όλοι εκείνοι του Ενδιάμεσου είναι τόσο λίγοι, τόσο διαλεγμένοι και τόσο πολυάσχολοι που σπάνια βρίσκονται μεταξύ τους – κι αυτό τυχαία. Συνήθως γιατί κάποιος από τους δυο έχει χάσει το δρόμο του ή έχει πιει λίγο παραπάνω και αδιαφορεί για το πού πρέπει να πάει. Κυρίως

<ΗΛΙΚΙΑ> 89</p>

<ναμπερ. 124>

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΨΥΧΟΤΡΟΠΑ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ -15.0215, 69.1245>

όμως γιατί στο Ενδιάμεσο παραμένουν όσοι όταν φύγουν δεν έχουν κανένα να εγκαταλείψουν και στην απένατι πλευρά κανένα να συναντήσουν. Ο Μίσα, λοιπόν, έχει απόψε την τιμητική του. Δεν ευθυγραμμίζεται τόσο εύκολα η αριθμολογία. Ήρθαν το δεκατέσσερα και το εννιά στον ύπνο του λίγους μήνες πριν, στις δεκατέσσερεις ενάτου, ώρα 14:09 και του ψιθύρισαν το Μήνυμα. Παραμονή της επερχόμενης Πρωτοχρονιάς και για κάποιες ώρες μπορεί να επιστρέψει στον κόσμο. Μπορεί να ζήσει σαν άνθρωπος για εκείνες τις ώρες μόνο, ορατός, απτός, σχεδόν πραγματικός. Θα έχει μαζί του μια ευχή σε μορφή πέτρας. Μπορεί να την ξοδέψει όπως θέλει. Ή όχι. Αν την εμπιστευτεί σε κάποιον, θα εγκαταλείψει το Ενδιάμεσο. Άγνωστο το πού θα πάει. Αν την κρατήσει, θα παραμείνει σε αυτό το υπαρκτό ανύπαρκτο που ζει τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια, μέχρις ότου και αν αποφασίσει πάλι η αριθμολογία να του προσφέρει ένα ανάλογο ταξίδι. Ο Μίσα είναι ευτυχισμένος. Ποτέ δεν τον ενοχλούσαν τα εν-

μοναδες 36?_

<ΕΡΓΑΣΙΑ 42.9924, -2.6145>

διάμεσα. Δε θέλει να βρεθεί στο Άγνωστο. Περπατάει με την πέτρα στην τσέπη σε μια πόλη που λάμπει από φώτα χριστουγεννιάτικα, γυάλινα κτίρια, drones που τραγουδούν κάλαντα – περίεργο, αλλά τα ίδια κάλαντα έλεγε κάποτε κι εκείνος σαν παιδί, φαίνεται πως κι ο χρόνος καμιά φορά αφήνει κάποια πράγματα αναλλοίωτα. Για να είναι σίγουρος πως η πέτρα θα παραμείνει στην κατοχή του, κάθεται σ’ ένα παγκάκι, στο μεγάλο πάρκο, τη βγάζει μουλωχτά και την κρύβει στην κάλτσα του δεξιού του ποδιού, μην τυχόν και του πέσει. Στη λάμψη της πόλης, βέβαια, παραμονεύουν πάντοτε σκιές. Στο απέναντι παγκάκι του πάρκου κάθεται σχεδόν απαρατήρητο το Αγόρι, συντροφιά με τη σιωπή του και ένα θερμαινόμενο πανωφόρι. Ο Μίσα το παρατηρεί, χαμογελάει και, σαν να γνωρίζονται από παλιά, σηκώνεται και κάθεται δίπλα του. Το Αγόρι παραμερίζει για να του κάνει χώρο. Δε μιλάνε. Είναι αργά πια, λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Ο Μίσα αναγνωρίζει το Αγόρι, αν και πέρασαν δυο περίπου χρόνια από τότε. Είχε μπει στο όνειρό του με τη μορφή

της μητέρας του. Εκείνη τον είχε καλέσει να βρει το Αγόρι στον ύπνο του, να του πει συγγνώμη που το άφησε τόσο νωρίς, που το απογοήτευσε, που δεν κατάφερε να νικήσει το θάνατο και έφυγε από κοντά του. Ο Μίσα το έκανε, κι από εκείνη τη νύχτα και μετά το Αγόρι σταμάτησε πια να μιλάει. Η σιωπή μεταξύ τους πρέπει να σπάσει. «Κρυώνεις;» ρωτάει ο Μίσα. Το Αγόρι απαντάει μόνο με τη σκέψη του, μια σιωπλή απάντηση που μόνο ο Μίσα ακούει. «Όχι». Κοιτάζουν μαζί μια γάτα που ψάχνει στα σκουπίδια. Ο Μίσα επιμένει. Του αρέσει η βραδιά, η επιστροφή στον κόσμο. Αν και αλλαγμένος, αυτός ο νέος κόσμος κουβαλάει ακόμη μέσα του τις μυρωδιές από τα γιορτινά γλυκά, το ζεστό κρασί με την κανέλλα, τον αχνιστό καφέ, αλλά και πυροτεχνήματα που σποραδικά σκάνε στον παγωμένο ουρανό, λόγω της βραδιάς. Πάντα χωρίς τα λόγια τους να ακούγονται σε όποιον περαστικό περνάει από μπροστά τους, μια συζήτηση ξεκινά. «Γιατί δε μιλάς πια;»

<!docty

<html l ΤΟ

ΚΥΒΕΡΝΕΙΟ

ΜΑΣ

ΕΥΧ Ε ΤΑ Ι

ΚΑΙ

ΜΑΣ

ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ,

ΟΛΑ

ΘΑ

ΠΑΝΕ

ΚΑΛΑ

/

2066

<head>

<meta «Δε θέλω να μιλάω. Δε μου αρέσει». «Είναι γιατί είσαι λυπημένος, ε;» «Είναι γιατί είμαι μόνος». «Μα είμαι εγώ δίπλα σου τώρα…» «Θα φύγεις κι εσύ». «Αυτό είναι αλήθεια, αλλά δεν ξέρω πότε. Ως τότε χαίρομαι την κάθε στιγμή που ζω». Ο Μίσα θα φύγει όταν περάσει η ώρα της χάριτος, αλλά δεν γνωρίζει πότε ακριβώς. Η χαρά του παίρνει μια μικρή δόση από τη θλίψη του Αγοριού. Αυτό τον στεναχωρεί λίγο και νιώθει και μια μικρή σουβλιά κάτω, στην κάλτσα του. «Γιατί είσαι μόνος;» ρωτάει απότομα. «Μου λείπει η Μαμά μου». «Δεν ήθελε να φύγει, το ξέρεις…» «Ναι αλλά έφυγε». «Έρχεται στον ύπνο σου όμως, ε;» «Όχι, μόνο μια φορά ήρθε». Ο Μίσα νιώθει πιο έντονα τη μελαγχολία του Αγοριού. Την ξέρει καλά αυτή τη μελαγχολία. Κάποιος, κάπου, κάποτε, του είχε πει ότι θα έδινε τα πάντα για να βρει την αγαπημένη του. Θα έδινε ακόμα και τη ζωή του. Ίσως να ήταν στα παραμύθια που τους διάβαζε η νοσοκόμα στο θάλαμο,

Ο

πριν πεθάνει, ίσως να το άκουσε από κάποιον που ονειρεύτηκε, ίσως να του το ψιθύρισε στη νοηματική κάποιος νεκρός που έδωσε τη ζωή του για να βρει ό,τι έχασε. «Θέλεις να κάνουμε μια βόλτα; Είναι όμορφα στους δρόμους απόψε παραμονή Πρωτοχρονιάς... Πάμε να περπατήσουμε;» λέει ο Μίσα και απλώνει το χέρι. Το Αγόρι καρφωμένο στο παγκάκι κοιτάζει τα πόδια του. Η γάτα ακόμα ψάχνει στα σκουπίδια. Η πέτρα στην κάλτσα αρχίζει να ενοχλεί τον Μίσα. Τη σπρώχνει με το άλλο του πόδι να πάρει μια θέση πιο βολική. «Θα έδινα τα πάντα για να την ξαναδώ», λέει το Αγόρι ξαφνικά. Ο Μίσα του χαϊδεύει το χέρι. Η πέτρα στο πόδι του γίνεται ακόμη πιο επίμονη, σχεδόν τον πονάει. «Είσαι σίγουρος; Εκεί που είναι πια η μαμά σου μπορεί να έχει πολύ σκοτάδι, πως θα την ξεχωρίσεις μέσα στο σκοτάδι;» «Δε με νοιάζει. Αν τη βρω, θα με ξεχωρίσει εκείνη. Με περιμένει». «Μπορεί να κάνει και πολύ κρύο…» Ο πόνος από την πέτρα έχει γίνει οξύς. Ξέρει πως άμα σηκωθεί και συνεχίσει το δρόμο του ο πόνος

θα σταματήσει. Αλλά αντέχει. «Δεν φοβάσαι το κρύο;» «Δεν φοβάμαι τίποτα. Φτάνει να τη βρω. Εσένα σε περιμένει κανείς;» Η ερώτηση έπεσε σαν μαχαιριά και πόνεσε τον Μίσα πιο πολύ κι από την πέτρα που πάλευε πια με το χέρι του να βολέψει στο πόδι του. «Όχι», απαντάει ο Μίσα και σηκώνεται. «Τι έχεις εκεί κάτω;» τον ρωτάει το Αγόρι. «Μάλλον κάτι για σένα», λέει ο Μίσα. «Τότε να μου το δώσεις, αν είναι για μένα…», λέει αποφασισμένα το Αγόρι. Ο πόνος γίνεται σχεδόν αφόρητος. Ο Μίσα κάνει δύο βήματα κι ο πόνος μαλακώνει. Γυρίζει και κοιτάζει το Αγόρι. Το Αγόρι σηκώνει το βλέμμα. Κοιτάζονται στα μάτια για λίγο. Και τότε ο Μίσα καταλαβαίνει. Θα του λείψει το ενδιάμεσο, αλλά ποιος ξέρει; Ίσως το ταξίδι στο Άγνωστο να είναι ένα ρίσκο που αξίζει να πάρει. «Θα φύγεις;» ρωτάει ανήσυχο το Αγόρι. «Εσύ θα φύγεις», λέει ο Μίσα. Σκύβει και βγάζει την πέτρα από

την κάλτσα του. Τη βάζει στο χέρι του Αγοριού λίγο πριν τα μεσάνυχτα και κάθεται ανακουφισμένος στο παγκάκι πλάι του. Το Αγόρι χαμογελάει. «Ευχαριστώ», του λέει και κλείνει τα μάτια. Σε λίγο ο ουρανός, ακόμα και σ’ αυτή την παγωμένη πόλη, θα γεμίσει πυροτεχνήματα. Η γάτα τρομαγμένη θα κρυφτεί πίσω από έναν κάδο σκουπιδιών, το Αγόρι δε θα προλάβει να δει τα χρώματα στον Ουρανό, θα περάσει στο Ενδιάμεσο για λίγο αλλά δε θα παραμείνει όπως ο Μίσα, θα συνεχίσει για τη Μητέρα του. Γιατί στην απέναντι όχθη κάποιος το περιμένει. Τον Μίσα, δεν τον περιμένει κανείς. Θα αποχαιρετίσει το Αγόρι, την αριθμολογία και το Ενδιάμεσο και θα περάσει στο Άγνωστο, δεκατέσσερα λεπτά και εννέα δευτερόλεπτα αφού ακούσει τους πρώτους άγνωστους στο δρόμο να εύχονται ο ένας στον άλλον: «Ευτυχισμένο το 2066». Κανείς τους δε θα προσέξει, μια τέτοια νύχτα, δύο σιωπηλά, κοιμισμένα παιδιά, το ένα δίπλα στο άλλο, σ’ ένα παγκάκι, στο μεγάλο πάρκο της παγωμένης πόλης.

Οι 4 μήνες που άλλαξαν τον κόσμο <!ΔΗΜΉΤΡΗΣ ΔΕΡΙΖΙΏΤΗΣ html> <ΗΛΙΚΙΑ> 104</p>

<ναμπερ. 6485>

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΕΦΗΒΙΚΑ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ 6.4421, 100.3294>

Πέτρος, ο Παύλος, ο Γιάννης και ο Μάρκος είναι φίλοι από το δημοτικό. Μαζί και στο γυμνάσιο, μαζί και στο λύκειο. Φέτος, το δεύτερό τους έτος ακαδημαϊκών σπουδών. Φίλοι πραγματικοί, παρέα αχώριστη. Εικοσάρηδες πλέον. Κάθε μέρα, σχεδόν κάθε μέρα, μαζί. Το τελευταίο εξάμηνο, πού τους βρίσκεις πού τους χάνεις στο υπόγειο του σπιτιού του Μάρκου. Κάθε μέρα. Ο τοίχος, από τη μεριά του δρόμου, έχει τέσσερα γραφεία στη σειρά, τέσσερις καρέκλες και έχει γεμίσει από Η/Υ με μεγάλες οθόνες. Στον τοίχο, ψηλά ψηλά, δύο ανακλινόμενα παράθυρα είκοσι πέντε πόντους ύψος και πενήντα πόντους μήκος. Πολύ μικρά για το μεγάλο χώρο, με λιγοστό φως ημέρας. Δεν χρησιμοποιούν καθόλου ηλεκτρικό. Τα φωτιστικά μονίμως σβηστά. Τους αρκεί το φως από τις οθόνες των υπολογιστών. Λίγο παραπίσω και τέσσερα κρεβάτια. Τις περισσότερες ώρες της ημέρας μπροστά στους υπολογιστές. Από ύπνο ελάχιστα. Οι δικοί τους άνθρωποι δεν ασχολούνται πλέον μαζί τους. Στην αρχή, όσοι τους αναζητούσαν έπαιρναν την ίδια απά-

μοναδες 96?_

<ΕΡΓΑΣΙΑ -21.9834, 115.7722>

<meta

<title>

<style

:roo

fon

Neue”,

col }

body

ma

pad

bac

dis

jus

alig

min }

.card

bac

bor

box

pad

ma

wid }

head

ma

fon

lett }

head

ma

col

fon ντηση. «Να τελειώσουμε τις εργασίες μας για τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο και θα έρθουμε». Στην αρχή μέσω τηλεφώνου. Μετά, έκλεισαν και τα τηλέφωνα και απαντούσαν μέσω των υπολογιστών, μηνυματικά. Τώρα δεν τους αναζητά κανείς. Μόνον η αδελφή του Μάρκου τους κατεβάζει μερικά σάντουιτς για φαγητό. Όλη την ημέρα μπροστά στους υπολογιστές. Παιχνίδια, επικοινωνία με καρδούλες και λάικ και έι άι. Λίγα λόγια και πολλά εικονίδια και φωτογραφίες. Όποτε χρειάζεται να γράψουν κείμενο, γράφουν σαν να μιλάνε με τσιτάτα, κομμένες λέξεις, ανάμεικτα ελληνικά και αγγλικά. Τέσσερις μήνες, κάθε μέρα, η ίδια καθημερινότητα. Δεν τους ενδιαφέρει η ώρα. Ο χρόνος, όπως τον μετράνε σε όλο τον κόσμο έχει γίνει κάτι ξένο για την παρέα. Το τί καιρό κάνει έξω δεν τους απασχολεί. Δεν τους λέει καν να μιλούν με άλλους. Και μεταξύ τους, μέσω του υπολογιστή επικοινωνούν. Τέσσερις μήνες, κάθε μέρα, η ίδια καθημερινότητα. Τις τελευταίες ημέρες ο Μάρκος, σε μια επικοινωνία μέσω μιας νέας πλατφόρμας με τη φίλη

του τη Μαρία, στεναχωρήθηκε και μίκρυνε τον χρόνο μπρος στον υπολογιστή. Περνούσε περισσότερη ώρα στο κρεβάτι, σκεπτικός και προβληματισμένος. Είχε πάψει να τον αναζητά η Μαρία και είδε μία ανακοίνωσή της, όπου ήταν παρέα με έναν άλλο τύπο. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία, αλλά μετά κάτι τον έτρωγε. Αντάλλαξε μερικά μηνύματα με τη Μαρία, πάντα μέσω πλατφόρμας. Είχαν λίγο ανακριτικό χαρακτήρα και η Μαρία τον μπλόκαρε. Αυτό τον στεναχώρησε. Και είχε αρχίσει να γεμίζει τη σκέψη του με ερωτηματικά, που αφορούσαν τη φωτογραφία της Μαρίας με τον άλλο τύπο, που του είχε φανεί και λίγο μεγαλούτσικος. Αποφάσισε να βγει έξω και να πάει να τη βρει. Το είπε στους άλλους της παρέας, που του απαντήσανε με ένα διακριτικό μουγκρητό. Το εξέλαβε ως οκέι και βγήκε στον δρόμο. Ξεκίνησε για το καφέ της πλατείας της γειτονιάς, να συναντήσει τη Μαρία. Η μέρα ήταν ηλιόλουστη και φύσαγε ένα δροσερό βοριαδάκι. Έφτασε γρήγορα στην πλατεία. Κοίταξε μέσα στο καφέ που του φάνηκε ανακαινισμένο σε πολύ φουτουριστικό στιλ και δεν βρήκε

} dl{

dis

grid

row

col

alig

ma } dt{

fon

col

fon } dd{

ma

fon

col

wo

e html>

g=”el”>

<head>

ΤΟ

ΚΥΒΕΡΝΕΙΟ

ΜΑΣ

ΕΥΧ Ε ΤΑ Ι

ΚΑΙ

ΜΑΣ

ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ,

ΟΛΑ

ΘΑ

ΠΑΝΕ

ΚΑΛΑ

/

2066

tf-8” />

e=1” />

</title>

<style> :root{

lvetica

, Arial; : #111; } body{

rgin: 0;

: 24px; f6f7fb;

y: flex;

center;

x-start;

100vh; } .card{

d: #fff;

: 12px;

τη Μαρία. Δεν είχε έρθει ακόμα, μα ήξερε πως κάποια στιγμή θα τη δει – ήταν το στέκι τους. Πήγε και έκατσε σε ένα παγκάκι της πλατείας απέναντι από το καφέ, να παρακολουθεί. Το φως και η ζεστασιά του ήλιου άρχισαν να τον λούζουν. Το δροσερό αεράκι τού χάιδευε το πρόσωπο. Τέσσερις μήνες τώρα τα είχε χάσει. Έκλεινε κάθε τόσο τα μάτια του και μια φορά σήκωνε το πρόσωπό του προς τη μεριά του ήλιου και την επόμενη προς το βοριά. Για λίγο, για να βλέπει και προς το καφέ. Το επανέλαβε πολλές φορές. Ο ήλιος και ο αέρας άρχισαν να του μαλακώνουν το θυμό και να λειαίνουν τις αιχμηρές σκέψεις. Κάποια στιγμή είδε τη Μαρία να έρχεται. Τη φώναξε και εκείνη πήγε στο παγκάκι. Για λίγο έβλεπαν ο ένας τον άλλο χωρίς να μιλάνε, σιωπή και ματιές προβληματισμένες. Ο Μάρκος ήταν εκείνος που έσπασε τον πάγο, με μία λέξη: «Συγγνώμη». Η Μαρία χαμογέλασε και αμέσως αγκαλιαστήκανε. Τη σιωπή ακολούθησε ο λυγμός. Βάλανε και οι δύο τα κλάματα. Μετά φιληθήκανε με πάθος. Και ο Μάρκος χάθηκε στην αγκαλιά της Μαρίας. Ο έρωτας δεν τους ξέχασε. Για τον Μάρκο ήταν μεγάλη η ανάγκη να ξαναζήσει αυτά που του έλειψαν τέσσερις μήνες τώρα. Τη ζεστή αγκαλιά, το παθιασμένο φιλί,

: 20px;

520px; 100%; } 6px 0;

: 20px; 0.4px; }

ader p{

14px 0;

: #555;

: 13px; } dl{

y: grid; px 1fr;

: 10px;

: 12px;

: start;

rgin: 0; } dt{

ht: 700;

: #333;

: 13px; } dd{

rgin: 0;

: 14px;

b0b0b;

k-word;

έναν έναν με τα ονόματά τους και τους ζήτησε με πολλή επιμονή να γυρίσουν να μιλήσουν πρόσωπο με πρόσωπο: «Πέτρο, Παύλο, Γιάννη, επιτέλους γυρίστε να κοιταχτούμε στα μάτια. Γυρίστε αμέσως!» Ξαφνιασμένοι αυτοί, στρέψανε τα κεφάλια. Μόλις τους αντίκρυσε ο Μάρκος έτσι βρόμικοι που ήσαν, με ρυτίδες από την αφυδάτωση, αδυνατισμένοι από την κακή διατροφή, χλωμοί από το σκοτάδι, του φάνηκε πως είχαν περάσει σαράντα χρόνια από πάνω τους και πως έβλεπε μπροστά του τρεις αληθινούς εξηντάρηδες. Πήγε να το ξεστομίσει, αλλά κρατήθηκε και είπε μόνο: «Ξέρετε πως σήμερα είναι η τελευταία μέρα τους χρόνου και από αύριο ξεκινά νέα χρονιά; 2026 σε λίγες ώρες μάγκες». Και οι τρεις, τον κοιτάξανε απορημένα κι ένας ένας απαντήσανε: «Σιγά το νέο… φυσικά και το ξέρουμε», «Εννοείται όπου να ’ναι αλλάζει πάλι ο χρόνος» «Μόνο που είσαι λίγο πίσω… αλλά συμβαίνουν κι αυτά!» Στα γερασμένα πρόσωπά τους φάνηκαν χαμόγελα. Με μια φωνή, όλοι μαζί ευχήθηκαν στο Μάρκο: «Ευτυχισμένο το 2066, ρε συ!»

Εφιάλτης στην Αττική

0,0.08);

der h1{

το χάιδεμα των μαλλιών και την επαφή του μάγουλού του στο μάγουλο της Μαρίας. Αισθανόταν άλλος άνθρωπος, σαν να ξαναείδε το φως το αληθινό, σα να κολύμπησε πάλι στο ίδιο ποτάμι της ζωής της Μαρίας. Τον ξένισε λίγο που η Μαρία έδειχνε μεγαλύτερη και η παρατήρησή της ότι τα ρούχα του είναι παλιά και πρόχειρα και βρόμικα και ότι πρέπει να αλλάξει, γιατί σήμερα είναι η τελευταία ημέρα του χρόνου και σε μερικές ώρες θα γιορτάσουνε το νέο χρόνο. «Αμέσως», απάντησε και κινητοποιήθηκε ο Μάρκος. «Πάω σπίτι να κάνω ένα μπάνιο, να αλλάξω ρούχα και το πολύ σε δύο ώρες θα είμαι πάλι εδώ, να γιορτάσουμε την Πρωτοχρονιά μαζί». Η Μαρία του απάντησε ότι θα τον περιμένει και ο Μάρκος έφυγε τρέχοντας και χοροπηδώντας από τη χαρά του. Γύρισε στο υπόγειο και καλησπέρισε την υπόλοιπη παρέα. Του απαντήσανε με ένα χαμηλόφωνο μουγκρητό. Πήγε έκανε μπάνιο, άλλαξε φορεσιά και ξαναγύρισε στην παρέα. Τους είπε όλη την ιστορία με τη Μαρία, το φως του ήλιου, το δροσερό αεράκι, τα χάδια, τα φιλιά και τις αγκαλιές. Τους είπε και για την Πρωτοχρονιά. Κανείς τους δε γύρισε. Μόνο ένα χαμηλόφωνο μουγκρητό. Ο Μάρκος εκνευρίστηκε και τους φώναξε

Ή

<!UMBERTO DAVOLI html>

ταν το έτος 2066 και στην ελληνική χερσόνησο βασίλευε ο νεαρός Κu-Li ο Δ΄, απόγονος της πλούσιας και έγκριτης ιαπωνικής οικογένειας «Miz-O-Taki», η οποία είχε κυβερνήσει τον ανοργάνωτο και εξαντλημένο λαό της Ελλάδας με σοφία και διορατικότητα για δεκαέξι γενιές. Περιπλανιόμουν με ανησυχία στα σύνορα της περιοχής στην οποία ανήκα. Ο αμφιλεγόμενος σχεδιασμός μιας «πόλης των 15 λεπτών» είχε πράγματι υλοποιηθεί και η περιφέρεια της Αττικής είχε χωριστεί σε 78 περιοχές από τις οποίες κανείς δεν επιτρεπόταν να φύγει χωρίς ειδική άδεια. Oυσιαστικά θα έπρεπε να ονομαστεί η πόλη των 12 λεπτών, αφού το πρώτο πείραμα με αυτή την έννοια είχε πραγματοποιηθεί στην πόλη της Θεσσαλονίκης — και ενώ για έναν κάτοικο της Θεσσαλονίκης ήταν δυνατό να πάει κάπου σε 15 λεπτά, φαινόταν λογικό ότι για έναν κάτοικο της Αττικής τα 12 θα ήταν αρκετά! Εντός της ίδιας συνοικίας ήταν προφανώς δυνατό να μετακινεί-

<ΗΛΙΚΙΑ> 101</p>

<ναμπερ. quattronoveunoseiduequattro >

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΆ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ 3.1190, -59.2217>

ται κανείς ελεύθερα για διάστημα 50 λεπτών και δύο φορές την ημέρα για διάφορους και πολλαπλούς λόγους, όπως να συνοδεύει το σκυλί να κατουρήσει, να επισκέπτεται συγγενή έως τρίτου βαθμού, να πηγαίνει στο φαρμακείο, να κλείνει ραντεβού με γιατρό, να κάνει ψώνια στο εμπορικό κέντρο ή στο σούπερ μάρκετ, να αγοράζει έναν κρύο εσπρέσο ή καπουτσίνο με μόνο περιορισμό να βάλει αποκλειστικά μαύρη ζάχαρη. Ο λόγος της βόλτας μου ήταν ακριβώς αυτό το τελευταίο και απολάμβανα σκεπτικά τον καφέ μου, καθώς πλησίαζα επικίνδυνα κοντά στα όρια της συνοικίας, τα οποία ήταν αδιαπέραστα. Βρέθηκα σε ένα είδος πάρκου, ανάμεσα σε πλήθος σκύλων που ικανοποιούσαν τις ανάγκες τους υπό τη συνεχή παρακολούθηση των ιδιοκτητών τους, οι οποίοι, εξοπλισμένοι με ειδικές οικολογικές σακούλες, μάζευαν τα σκατά ενώ έριχναν δηλητηριώδεις και καχύποπτες ματιές ο ένας στον άλλον. Καθώς παρακολουθούσα τα αδιάφορα τετράποδα να ετοι-

μοναδες 591?_

<ΕΡΓΑΣΙΑ -40.5523, 173.1095>

μάζονται να κατουρήσουν, με κατέλαβε μια ακατανίκητη ακράτεια και άρχισα να σκέφτομαι τι να κάνω. Φυσικά, οι άνθρωποι απαγορευόταν αυστηρά να ουρούν στο πάρκο και το μόνο κοντινό μπαρ βρισκόταν πέρα από τα όρια της περιοχής. Ούτε καν σκέψη! Ο αισθητήρας στο τηλέφωνό μου θα εντόπιζε αμέσως την τοποθεσία και θα έμπλεκα σε μπελάδες. Το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να κατουρηθώ πάνω μου! Απελπισμένος και συντετριμμένος, αποφάσισα ότι μια μέρα θα ξεφορτωνόμουν το σατανικό τηλέφωνο και θα το πετούσα στα σκουπίδια, αλλά αμέσως μετάνιωσα αυτή την παράλογη απόφαση και συνέχισα να περπατάω, βρεγμένος και ταπεινωμένος, προς το σπίτι μου. Ήταν πλέον αδιανόητο να επιβιώσει κανείς χωρίς κινητό. Το τελευταίο τεστ που διεξήγαγε η Ακαδημία Μπαμπινιώτη για την αξιολόγηση του IQ του πληθυσμού είχε δώσει ένα μέσο όρο συγκρίσιμο με αυτόν του Τέρενς Κουίκ. Μια ολοκληρωτική καταστροφή! Οι πέντε έφοροι, επιφορτισμένοι

με τη διακυβέρνηση του έθνους, είχαν αποφασίσει να συμπιέσουν όλη την ανθρώπινη νοημοσύνη και όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες και να τις μεταφέρουν στον εγκέφαλο του Κu-Li Δ΄, ειδικά τροποποιημένο για να χωρέσει τα 40.000 υπερ-γίγα byte μνήμης που απαιτούνταν για την επιχείρηση. Η δυναστεία Miz-O-Taki θα γινόταν έτσι ο θεματοφύλακας όλης της ανθρώπινης γνώσης, η οποία θα μεταφερόταν για πάντα από πατέρα σε γιο με μια βιολογική σεξουαλική επαφή διάρκειας τουλάχιστον 25 δευτερολέπτων. Όλα φαινόταν να προχωρούν άψογα μέχρι που ο Κu-Li Δ΄, στριμωγμένος από τον Ευαγγελάτο κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνέντευξης Τύπου, δήλωσε ότι έπασχε από μια πολύ ενοχλητική οξεία «πρόωρη εκσπερμάτιση» που πιθανότατα θα τον εμπόδιζε να ολοκληρώσει τη μεταφορά. Σιωπή έπεσε στην αίθουσα και μια μάσκα θυμού αναμεμειγμένη με έκπληξη εμφανίστηκε στα πρόσωπα των πέντε εφόρων. Όλη η ανθρώπινη γνώση θα μπορούσε να χαθεί, αν η πράξη της σεξου-

<!docty

<html l ΤΟ

ΚΥΒΕΡΝΕΙΟ

ΜΑΣ

ΕΥΧ Ε ΤΑ Ι

ΚΑΙ

ΜΑΣ

ΔΙΑΒΕΒΑΙΩΝΕΙ,

ΟΛΑ

ΘΑ

ΠΑΝΕ

ΚΑΛΑ

/

2066

<head>

<meta αλικής επαφής αποτύγχανε. Ο μονάρχης μας υποβλήθηκε σε επανειλημμένες δοκιμές, αλλά φαίνεται ότι το καλύτερο αποτέλεσμα που επιτεύχθηκε δεν ήταν καν υπολογίσιμο σε νανοδευτερόλεπτα. Μια ασυνήθιστη και ενοχλητική κατάσταση! Μια ομάδα επιστημόνων από το Caltech (Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνιας), με επικεφαλής τον σπουδαίο Κιπ Θορν, αποφάσισε στη συνέχεια να επαναλάβει, με νέο τρόπο, ένα θρυλικό πείραμα του 1935. Αυτό το πείραμα, γνωστό ως το «παράδοξο EPR» (πήρε το όνομά του από τους τρεις επιστήμονες που το πρότειναν: Αϊνστάιν, Ποντόλσκι και Ρόζεν), στόχευε στην αμφισβήτηση της αρχής της «μη το-

πικότητας» που υποστηρίχθηκε από την τότε φρέσκια και καινοτόμο κβαντική θεωρία. Σε αυτή την περίπτωση, αντί να διαχωριστούν τα δύο σωματίδια με αντίθετα σπιν, χρησιμοποιήθηκε μια εξελιγμένη βιογενετική τεχνική για να διαιρεθεί η προσωπικότητα του Κu-Li Δ΄ σε δύο ξεχωριστά άτομα αντίθετου φύλου: ο Mizos ο αλαζόνας και ο Τakis (γενετικά τροποποιημένος) η σκανδαλιάρα. Τα δύο νέα άτομα μεταφέρθηκαν στη συνέχεια σε ξεχωριστούς γαλαξίες, περίπου 270.000 έτη φωτός μακριά, και ξεκίνησε η τηλεκατευθυνόμενη σεξουαλική επαφή. Το αποτέλεσμα του πειράματος άφησε τους πάντες άφωνους. Την ακριβή στιγμή που ο Takis, η σκανδαλιάρα, πρόφερε

Παν-αγία <!ΆΝΤΑ ΚΟΥΓΙΆ html> <ΗΛΙΚΙΑ> 76</p>

«Mizo, σε νιώθω», με έντονη ιαπωνική προφορά, ο απελπισμένος αλαζόνας, παραμορφωμένος από την υπερβολική σιελόρροια, ούρλιαξε με όλη του τη δύναμη, «Ααααααα… Έρχομαι...». Η συγχρονικότητα του γεγονότος έκανε το αποτέλεσμα παράδοξο. Η εκσπερμάτιση του Κυ-Li Δ΄ αψήφησε ακόμη και την ταχύτητα του φωτός, αμφισβητώντας την πλέον θρυλική «ειδική σχετικότητα» του Αϊνστάιν και επιβεβαιώνοντας ταυτόχρονα την αρχή της «μη τοπικότητας». Κάποιος ακούστηκε να φωνάζει ενθουσιασμένος: «Ο Θεός παίζει πραγματικά ζάρια με τον κόσμο!» (ήταν ο Μπισμπίκης που επέστρεφε από το καζίνο της Πάρνηθας). Η επιστήμη βρίσκεται για άλλη μια

φορά σε ένα σταυροδρόμι και η ανθρώπινη γνώση, συμπιεσμένη πλέον στα νευρωνικά κυκλώματα του Ku-Li Δ΄, δε θα βοηθήσει στην επιλογή της κατεύθυνσης που θα ακολουθήσει. Καθώς η Γη συνεχίζει τη μονότονη περιστροφή της και το σύμπαν συνεχίζει να διαστέλλεται με ιλιγγιώδη ρυθμό, η ακτινοβολία υποβάθρου φαίνεται να εκπέμπει αρχέγονους στεναγμούς και πρωτόγονα βογκητά. Η σκοτεινή ύλη μοιάζει να γίνεται πιο ζοφερή και μια καταστροφική βεβαιότητα διαπερνά την ψυχή κάθε ανθρώπου, παγώνοντας το αίμα του και στριμώχνοντας τα σωθικά του από φόβο: ο Άδωνις είναι ζωντανός και περιπλανιέται ανενόχλητος ανάμεσά μας!

<meta

<title>

<style

:roo

fon

Neue”,

col }

body

ma

pad

bac

dis

jus

alig

min }

.card

bac

bor

<ναμπερ. 99999999999>

<ΦΡΟΝΉΜΑΤΑ ΕΠΑΝΈΛΕΓΧΟΣ>

</ΔΙΑΜΟΝΗ 47.2285, 9.5612>

box

μοναδες 9?_

pad

<ΕΡΓΑΣΙΑ -14.7713, -67.3924>

ma

wid 1966, Χριστούγεννα «Μαρία, η μάνα σου». Αυτό της είπε μόλις πέρασε την πόρτα της αυλής και τότε κατάλαβε. Γιατί το «Μαρία, η μάνα σου» συνοδεύτηκε από το τύλιγμα ενός μαύρου μάλλινου υφάσματος (?) γύρω από τους ώμους της. Η κυρα-Λέλα ποτέ δεν έπλεκε μαύρα σάλια∙ μόνο χρωματιστά. Και ενώ ο τόνος της φωνής της ήταν πάντα ίδιος, η διάθεσή της φαινόταν από το χρώμα του πλεκτού: με το κίτρινο είχε τα σεκλέτια της, με το ροζ θυμόταν το μακαρίτη τον άντρα της και με το κόκκινο μιλούσε για τ’ αδέρφια της που αλληλοσκοτώθηκαν στον Εμφύλιο. Η Μαρία δεν μίλησε. Την κοίταξε με γουρλωμένα μάτια. «Έλα, κόρη μου, μόλις έπεσε, στο πάτωμα είναι. Ψήναμε ελληνικό και έμεινε εκεί εν τόπω χλοερώ. Η Παναγία να τη φυλάει εκεί ψηλά», είπε η κυρα-Λέλα όσο σταυροκοπιόταν. Η Μαρία πέρασε το κατώφλι και την είδε — παγωμένη αλλά γαλήνια. Η κυρα-Λέλα έβγαλε κάτι από την τσέπη της. «Πάρε αυτές τις μαύρες κάλτσες. Καθαρές είναι. Εσύ, που δεν έχεις χάσει άντρα, σιγά μην έχεις μαύρα. Τώρα πρέπει να βάλεις. Μην σε δει η γειτονιά με τα μπεζ». Η Μαρία παρέμενε άφωνη. Να κλάψει; Να κουνηθεί; Να βγει τραβώντας τα μαλλιά της; Δεν μπορούσε μόνη της. Θα έπαιρνε τον Κωστή. Ποτέ δεν χώνεψε την πεθερά του, αλλά θα τη βοηθούσε. Έτρεξε στο περίπτερο. «Κωστή… η μάνα μου». «Ω, καλά, θα πάρω το νεκροθάφτη να κανονίσει». ΜΠΙΠ, η γραμμή έκλεισε. Απέναντι από το περίπτερο, μια εκκλησία. Η Μαρία μπήκε κι άναψε ένα κερί στη μνήμη της και φίλησε την εικόνα της Παναγίας. Μετά θα άρχιζε τα κόλλυβα και την ψαρόσουπα. Ίσως τότε κανείς να μην έβλεπε τα δάκρυά της.

2026, Χριστούγεννα «Την Παναγία σου, ρε μάνα. Γαμώ την Παναγία σου». Η Μαρία είχε γίνει τούμπανο από το κλάμα. Οι νοσοκόμες την κοιτούσαν, η αδερφή της έκανε εμετό στην τουαλέτα και τα κοράκια από τα γραφεία τελετών είχαν βάρδια στο νοσοκομείο όπως κάθε νύχτα. Πλησίαζαν με κάρτες και ευγένειες και η Μαρία ούρλιαζε: «Να πάτε να γαμηθείτε ρε καριόληδες!» Μα πιο πολύ απ’ όλους τα ’χε βάλει με τη μάνα της: που στους γιατρούς δεν πήγαινε, που κάπνιζε δύο δύο τα τσιγάρα, που τα ’σκιζε τα Famous Grouse, την Παναγία και τον Χριστό της. Κι όλο προσευχόταν στην Παναγία να μην πεθάνει νέα. Η Μαρία δεν μπορούσε να σταματήσει να ουρλιάζει. Ήταν σε υστερία. Πήρε ένα ζάναξ και αμέσως κάλεσε τον ψυχίατρο. «Πάει η μάνα μου, γιατρέ…» «Πάρτε το ηρεμιστικό σας. Βασικά, πάρτε δύο. Και θα κάνουμε ένα έκτακτο ραντεβού μετά την κηδεία.» «Ναι…», ψέλλισε και το ’κλεισε. Πήρε τηλέφωνο τον Κωστή. «Ήθελα κι εγώ να σε πάρω», της λέει. «Είναι Χριστούγεννα κι αισθάνθηκα μια πίεση. Δεν μπορώ, με τη μάνα σου άρρωστη, να περνάω τόσο χάλια στις γιορτές. Ας κάνουμε ένα μπρέικ». «Πέθανε, Κωστή». «Ωχ… συλλυπητήρια. Δεν έπρεπε να μου το πεις αυτό. Χρειάζομαι ζάναξ. Και τον γιατρό μου, να πάρω τον γιατρό μου». ΜΠΙΙΙΙΠ. Εκείνη τη στιγμή είδε το εκκλησάκι απέναντι. Παναγία Φανερωμένη. Μπήκε μέσα και χωρίς να το καταλάβει κλώτσησε τα κεριά. Άνοιξε το Facebook. Δεν έβλεπε καλά καλά την οθόνη από το κλάμα. «Η μαμά δεν είναι πια κοντά μας. Θα σας ενημερώσουμε για το τελευταίο ταξίδι. Ήταν καλή μάνα, γαμώ την Παναγία της».

2066, Χριστούγεννα «Η Παναγία στην Ορθόδοξη, και γενικότερα στη Χριστιανική παράδοση, ήταν η Μητέρα του Ιησού Χριστού, άγια, αγνή και αμόλυντη από τη γέννησή της. Κοινός τόπος ήταν να προσεύχονται σε αυτήν όσοι έχαναν παιδιά και γονείς». Η Μαρία είχε μόλις χάσει τη μητέρα της — την περίμεναν. Κανείς πια δεν μπορούσε να κάνει τίποτα με όλες αυτές τις αρρώστιες και την πνιγηρή ατμόσφαιρα κι ένιωσε την ανάγκη να μάθει τι ήταν αυτό το «Παναγία μου» που ψέλλιζε καμιά φορά η μάνα της. Παλιό. Πολύ παλιό. Πολύ μακρινό. Πολύ άλλο. Πολύ αλλού. Φόρεσε άσπρα. Πήγε στο νεκροκαυστήριο. Αποχαιρέτησε το κορμί της μάνας της όσο κοιτούσε τις φλόγες. Τίποτα όμως δεν θα χαλούσε τον καφέ που είχαν κανονίσει από χθες. Έφτασε στην Πεντέλη, σε ένα μαγαζί έξω από ένα παλιό κτίσμα που ακόμη μύριζε κάτι σαν λιβάνι. Παρήγγειλε ένα μοριακό καφέ. Άνοιξε το κινητό και πάτησε την εφαρμογή. Φυσικά είχαν προετοιμαστεί για το ενδεχόμενο του χαμού της και είχαν αποφασίσει ότι θα έμενε για πάντα ως ψηφιακό αποτύπωμα στο κινητό. Τίποτα δε θα χαλούσε. Όλα θα έμεναν ίδια. Η μορφή της μαμάς της εμφανίστηκε στο κινητό κι ακούστηκε η φωνή της λίγο μετά. «Τι κάνεις, Μαράκι; Πάλι μοριακό; Πρόσεχε τα νεύρα σου». «Καλά είμαι, ρε μαμά. Είχα και νέα να σου πω. Θα… θα αναπαραχθούμε με τον Κωστή. Το αποφασίσαμε». «Τι ωραία νέα! Άντε, ανυπομονώ να πιάσω το εγγόνι στα χέρια μου». Ο μοριακός καφές της στάθηκε στον λάρυγγα. Τώρα μόλις κατάλαβε πως δεν θα την ξανακουμπούσε ποτέ.

}

head

ma

fon

lett }

head

ma

col

fon } dl{

dis

grid

row

col

alig

ma } dt{

fon

col

fon } dd{

ma

fon

col

wo

Υγεία πάνω απ’ όλα. Υρώ Πιτσικάλη Ατελιέ

Ας μας βρει το 2026 με λιγότερο άγχος, πολλές χαρούμενες στιγμές και wifi που δεν κολλάει ποτέ!

Υγεία μόνο. Σταύρος Χαλκιάς Εξωτερικές εργασίες

Χριστίνα Ρουντζούνη Front desk

Εύχομαι στο 2026, αν σκοπεύει να μοιάσει στο ’25, να το ξανασκεφτεί. Αγάπη σε όλους. Θανάσης Καρανίκας Φωτογράφος/ υπεύθυνος site

ΤΟ ΕΝΤΥΠΟ ΠΕΘΑΝΕ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΑΛΛΩΣΤΕ

Λιγότερη γκρίνια, λιγότερες δικαιολογίες, περισσότερη δράση. Ηλέκτρα Τζώρτσου Τμήμα σύνταξης

Εύχομαι λιγότερο φόβο, περισσότερη χαρά και να βρουν φέτος όλες οι αδέσποτες ψυχές –τετράποδες και δίποδες– μια αγκαλιά να τις χωράει. Στεργιάνα Τζέγκα Τμήμα σύνταξης

Ξανθό μαλλί, piercing, τατού: Η Extreme Makeover απάντησή μας στο 2025 είναι έτοιμη! Τώρα, 2026, φέρε μας λίγη τρυφερότητα που μας έλειψε. Ας είναι η χρονιά τόσο ζεστή, ώστε το επόμενο makeover να είναι επιλογή, όχι ανάγκη να νιώσουμε καλύτερα.

Λιγότερες οθόνες, likes & reels. Περισσότερες αληθινές κουβέντες, μουσικές, βλέμματα, γέλια και αγκαλιές. Μυρτώ Στέλιου Ατελιέ

Άντα Κουγιά Τμήμα σύνταξης

Όταν το Νοέμβριο του 2012 έφτανε στα γραφεία μας το πρώτο φύλλο του Η Πατησίων Ζει ένιωσα περίεργα. Όλο το προηγούμενο διάστημα είχα ακούσει πολλές φορές την αναγγελία θανάτου (από φίλους, γνωστούς κι αγνώστους, από ειδικούς και μη) της Πατησίων ως λεωφόρου και του εντύπου ως μορφής. Έτσι, λοιπόν, δεν ένιωθα καθόλου σίγουρος για την αντοχή του εγχειρήματος. Από τότε μέχρι και σήμερα όλο και πιο συχνά ακούω το περιπαικτικό «Ζει η πόλη;» και λίγο πιο έντονα είναι η αλήθεια το «Μα έντυπο στις μέρες μας;» Αγαπητοί-ές Το έντυπό μας αντέχει, περιδιαβαίνει την πόλη, διατηρεί το σφρίγος του, εκπλήσσει με τα θέματα και τη μορφή του. Λαϊκότροπο, εξερευνητικό, πολιτιστικό, κλασικό, ριζοσπαστικό, λαογραφικό, αισιόδοξοαπαισιόδοξο, εμπορικό, μα πάνω απ’ όλα πραγματικό, πέρα από συνθήματα και εξαλλοσύνες. Λίγο πριν «πεθάνουμε» θα το καταλάβουμε μόνοι μας, πριν μας το επιβάλουν τα ιερατεία του Διαδικτύου και του μεταμοντέρνου. Υ.Γ. Αν είχα ακούσει τους «ειδήμονες», κανένα... ταξίδιον δε θα ’χε γίνει.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΝΤΥΠΟ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ ΑΛΛΩΣΤΕ MAY THE FORCE BE WITH YOU

Να πάψουν οι πόλεμοι στον κόσμο. Να μην σταματήσουμε ποτέ, όμως, να τους δίνουμε με τους εαυτούς μας για να γινόμαστε καλύτεροι και να νικάμε όσα μας κρατούν μακριά από την ηρεμία και την ευτυχία μας. Καλό, ολοστρόγγυλο και θηλυκό 2026 ολούθε. Γεωργία Δρακάκη Τμήμα σύνταξης

Ειρήνη μέσα κι έξω μας. Θοδωρής Διαμαντόπουλος Τμήμα διαφήμισης

Εύχομαι αυτοί που αγαπώ να είναι χαρούμενοι. Γαβριέλλα Κασάπη Τμήμα διαφήμισης

Χρύσανθος Ξάνθης

Από το 2026 θα ήθελα έναν αληθινό έρωτα. Νικολέττα Βήκου Τμήμα διαφήμισης

Η μουσική των ’60s μέσα από τα... αυτιά του Galaxy 92 TOY ΧΡΉΣΤΟY ΓΙΑΚΟΥΜΌΠΟΥΛΟY ΔΙΕΥΘΥΝΤΉ GALAXY 92 FM

Η

Η μουσική της δεκαετίας του ’60 επηρέασε καθοριστικά και το κίνημα των χίπις και αποτέλεσε το όχημα για την προσέλκυση χιλιάδων νέων της εποχής σε μία εναλλακτική οπτική για τη ζωή και τις αξίες της.

Μεγάλη άνθιση γνώρισε και η Σόουλ, με τη δισκογραφική εταιρεία Motown από το Ντιτρόιτ να είναι πρωτοπόρα και να ταυτίζεται με το νέο απόλυτα αμερικανικό ήχο που έβρισκε απήχηση σε ένα ευρύτερο κοινό, που περιλάμβανε και τους αφροαμερικανούς. Κάτι πολύ σημαντικό σε μία εποχή φυλετικών διακρίσεων. Καλλιτέχνες και συγκροτήματα όπως ο Stevie Wonder, ο Marvin Gaye, οι Supremes, οι Temptations και οι Jackson 5 αποτέλεσαν τη «σημαία» της εταιρείας και έγιναν διάσημοι παγκοσμίως.

Όλη αυτή η επαναστατική δυναμική της δεκαετίας του ’60, συνδυάστηκε και με την πραγματοποίηση μερικών εκ των πιο εμβληματικών συναυλιών στην ιστορία της μουσικής. Το Monterey International Pop Festival το 1967, το Altamont Free Concert που διοργανώθηκε από τους Rolling Stones το 1969 και, φυσικά, το φεστιβάλ του Woodstock, που πραγματοποιήθηκε την ίδια χρονιά και συγκέντρωσε περισσότερους από 400.000 θεατές, αποτέλεσαν ιστορικά μουσικά γεγονότα που σημάδεψαν τη δεκαετία. Αξιοσημείωτες την ίδια περίοδο ήταν και οι παγκόσμιες περιοδείες θρυλικών συγκροτημάτων, όπως οι Doors και οι Beatles.

Μία ακόμα καθοριστική καινοτομία στη μουσική τη δεκαετία του ’60 αποτέλεσε και η ενσωμάτωση στο στίχο κοινωνικών και πολιτικών μηνυμάτων από καλλιτέχνες όπως ο Bob Dylan, οι Paul Simon και Art Garfunkel κ.α., Κάτι παρόμοιο αυτή την περίοδο είχαμε και στην Ελλάδα, με κυρίαρχη φυσιογνωμία τον Μίκη Θεοδωράκη, ο οποίος καθιέρωσε το πολιτικό τραγούδι και συνδύασε τη έντεχνη λαϊκή μουσική με τον πολιτικό αγώνα.

Αναφορικά με την αισθητική διάσταση της εποχής και οι υπόλοιπες τέχνες ακολούθησαν παράλληλους δρόμους και αλληλοσυμπληρωνόντουσαν σε κάθε ευκαιρία. Αυτό έκανε πολλά από τα εξώφυλλα των δίσκων και πολλές από τις αφίσες των συναυλιών να είναι πραγματικά έργα τέχνης. Η Ποπ Αρτ είχε δώσει το έναυσμα από τα μέσα της προηγούμενης δεκαετίας και στη δεκαετία του ’60 άνθισε, ωρίμασε και καθιερώθηκε δυναμικά.

δεκαετία του ’60 ήταν μία ιδιαίτερα επιδραστική περίοδος για τη μουσική διεθνώς.

Η Ποπ και η Ροκ αποτέλεσαν το κυρίαρχο είδος της εποχής, με τους Beatles και τους Rolling Stones να επηρεάζουν καθοριστικά τον ήχο και να αποτελούν σημείο αναφοράς.

ΓΙΑ ΤΟ ΤΈΛΟΣ ΘΑ ΑΝΑΦΈΡΟΥΜΕ ΤΟ, ΚΑΤΆ ΤΗΝ ΆΠΟΨΗ ΤΟΥ GALAXY 92, TOP 10 ΤΩΝ ΠΙΟ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΏΝ ΤΡΑΓΟΥΔΙΏΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΉΣ ΕΚΕΊΝΗΣ:

1. (I CAN'T GET NO) SATISFACTION - THE ROLLING STONES 2. HEY JUDE - THE BEATLES 3. WHAT'S GOING ON - MARVIN GAYE 4. HOUSE OF THE RISING SUN - THE ANIMALS 5. RESPECT - ARETHA FRANKLIN

6. LIKE A ROLLING STONE - BOB DYLAN 7. LIGHT MY FIRE - THE DOORS 8. CALIFORNIA DREAMIN' - THE MAMAS & THE PAPAS 9. PURPLE HAZE - JIMI HENDRIX 10. SITTIN' ON THE DOCK OF THE BAY - OTIS REDDING

www.galaxy92.gr