بوی استروژن سوخته | مجموعه شعر | هانیه بختیار

‫ﺑﻮی اﺳﱰوژن ﺳﻮﺧﺘﻪ ‪ /‬ﻫﺎﻧﯿﻪ ﺑﺨﺘﯿﺎر‬ ‫ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﻌﺮ‬ ‫ﺑﺎ ﻣﻘﺪﻣﻪ ی‪:‬ﻧﺎﻣﺎ ﺟﻌﻔﺮی‬ ‫ﻧﺎﴍ‪:‬ﻧﴩ زده در اﻟﮑﱰوﻧﯿﮏ )ﺳﻪ ﭘﻨﺞ(ﺑﻪ ﺳﺎل ‪۱۳۹۱‬آﺑﺎن ﻣﺎه‬ ‫ﻃﺮاح ﺟﻠﺪ‪:‬ﻃﺎﻫﺮ ﻋﻠﻔﯽ‬ ‫ﺷامره ﮐﯿﻮﺳﮏ‪:‬ﭼﻬﻞ و دو‬ ‫آﻣﺎده ﺳﺎزی و ﻧﻈﻢ ﺻﻔﺤﺎت‪:‬ﺗﮑﻨﻮ ﮔﺮاف ﺳﻪ ﭘﻨﺞ‬ ‫================‬ ‫‪www.35anj.net‬‬ ‫‪www.books35anj.blogspot.com‬‬ ‫‪www.cafe35anj.blogspot.com‬‬ ‫‪www.tv35anj.blogspot.com‬‬ ‫‪www.radio35anj.blogspot.com‬‬ ‫اي ﻣﻴﻞ‪3panjlitr@gmail.com :‬‬

‫ﻫﻤﻪ ﺣﻘﻮق ﺑﺮاي ﻧﺸﺮ اﻟﻜﺘﺮوﻧﻴﻜﻲ ﺳﻪ ﭘﻨﺞ )ﺻﺪاي ﻣﺴﺘﻘﻞ ادﺑﻴﺎت اﻳﺮان( ﻣﺤﻔﻮظ اﺳﺖ‬

‫ﺑﻮي اﺳﺘﺮوژن ﺳﻮﺧﺘﻪ‬

‫ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺷﻌﺮ‬ ‫ﻫﺎﻧﻴﻪ ﺑﺨﺘﻴﺎر‬

‫ﺷﺐ دوم ﭘﻴﺸﺎﱏ‬ ‫انﻣﺎ ﺟﻌﻔﺮی‬ ‫ﻫﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺧﻮد‪،‬ﺧﺎﻟﻖ اﺛﺮ اﺳﺖ‪.‬ﻫﺮ اﺛﺮ ﺧﻮد‪،‬ﺧﺎﻟﻖ ﻧﻮﺷﺘﻪ اﺳﺖ‪.‬ﻫﺮ ﺧﺎﻟﻖ ﺧﻮد‪ ‬اﺛﺮ ﻧﻮﺷﺘﻪ‬ ‫اﺳﺖ‪.‬ﻧﻮﺷﺘﻪ‪،‬اﺛﺮ‪،‬ﺧﺎﻟﻖ‪،‬رواﻳﺘﻲ ﺳﺖ ﻛﻪ ﻣﺎ در ﭘﺎﻧﻮراﻣﺎﻳﻤﺎن اﻳﺠﺎدش ﻣﻲ ﻛﻨﻴﻢ و ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎي‬ ‫ﺗﻔﺎوت و رﻓﺘﺎرش ﻣﻲ ﻧﺸﻴﻨﻴﻢ‪ .‬ﻫﺎﻧﻴﻪ ﺑﺨﺘﻴﺎر ﻳﻚ "اﺳﺖ"‪،‬ﻫﺴﺖ‪.‬ﻳﻚ "اﺳﺖ"از ﻫﻤﺎن‬ ‫ﮔﻔﺘﺎﮔﻮي ﺷﻌﺮ ﺑﺎ ﻓﻠﺴﻔﻪ ي ﺷﺨﺼﻲ و ﺑﺎز ﺗﻮﻟﻴﺪ آن در ادﺑﻴﺎت ﺷﺨﺼﻲ‪ .‬ﺑﺎ ﻧﮕﺮﺷﻲ ﺑﻪ‬ ‫ﭘﻴﺸﮕﻔﺘﺎر اﻃﺮاﻓﺶ‪.‬ﻣﺤﻴﻂ ش‪.‬ﺟﻨﺴﻴﺖ ش‪.‬ﺣﺎل ﻛﻪ اﻳﻨﻚ ﻳﻚ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ دﻳﮕﺮ ﺑﺮاي ﻧﺎﮔﺰﻳﺮ‬ ‫ﺑﻮدن از ﻧﻴﺎزﻫﺎي ﻧﺨﺴﺘﻴﻦ "ﻫﺴﺘﻲ" و "اﺳﺘﻲ" روﺑﻪ روﻳﻤﺎن ﻗﺮار ﻣﻲ ﮔﻴﺮد‪،‬آﻳﺎ ﺑﺎﻳﺪ آﻧﭽﻪ‬ ‫ﺑﻪ دﺳﺘﻤﺎن ﻣﻲ رﺳﺪ را ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ ﺑﺮاي "ﻫﺴﺘﻲ"آﻣﺪه از اﻳﻦ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺑﺪاﻧﻴﻢ ﻳﺎ آن را ﻧﻮﻋﻲ‬ ‫ﺑﻲ ﻣﻌﻨﺎﻳﻲ ﻣﻌﺮﻓﻲ ﻛﻨﻴﻢ‪.‬ﻛﻠﻤﺎت ﻣﺎ ﺑﻴﺶ از ﺣﺎﺻﻞ ﺟﻤﻊ ﺗﻚ ﺗﻚ ﺷﻌﺮﻫﺎي ﻣﺎﺳﺖ‪.‬ﻛﻠﻤﻪ‬ ‫ﺑﻴﺶ از ﺷﻌﺮ‪،‬ﺷﺎﻋﺮاﻧﻪ اﺳﺖ‪.‬ﺷﻌﺮ از ﺟﻤﻊ ﺷﺪن ﻣﺎ درﺳﺖ ﻧﺸﺪه‪.‬ﺷﻌﺮ ﺑﻴﺶ از ﻣﺎﺳﺖ‪.‬ﺷﻌﺮ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺎ ﻓﺸﺎر ﻣﻲ آورد‪.‬ﺷﻌﺮ ﻣﺎ را ﻟﻪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ‪.‬ﺷﻌﺮ ﺑﻪ ﻣﺎ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ وﻗﺘﻲ ﻣﻲ ﺧﻨﺪﻳﻢ زﻳﺒﺎﺗﺮ‬ ‫ﻣﻲ ﺷﻮﻳﻢ‪.‬ﺷﻌﺮ داﺋﻢ ﺑﻪ ﻣﺎ ﮔﻮﺷﺰد ﻣﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻪ زﻳﺮ ﻛﻠﻤﺎت ﻫﺴﺘﻴﻢ‪.‬ﺷﻌﺮ ﮔﺎﻫﻲ ﺑﻌﻀﻲ از ﻣﺎ‬ ‫را ﺟﻠﻮي ﭼﺸﻢ ﺧﻮدﻣﺎن دار ﻣﻲ زﻧﺪ‪.‬ﻫﺎﻧﻴﻪ ﺑﺨﺘﻴﺎر ﺑﺎ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺷﺎﻋﺮاﻧﻪ ﺗﺼﺎوﻳﺮ‪،‬ﻣﻲ آﻓﺮﻳﻨﺪ‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺎ را آﺷﻔﺘﻪ ﺑﺪون دﻟﻴﻞ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ و ﺑﻪ ﻃﻮر ﻏﺮﻳﺰي ﺗﺤﺖ ﺗﺄﺛﻴﺮ آن ﻗﺮار ﻣﻲ ﮔﻴﺮﻳﻢ ﻛﻪ‬ ‫آزارﻣﺎن ﻣﻲ دﻫﺪ‪ .‬اﻳﻦ ﺣﺮف ﺗﺎ ﺣﺪودي دارد ﺷﻜﻞ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﻲ ﮔﻴﺮد ﻛﻪ ﻣﺎ اﻧﺴﺎن‬ ‫ﻫﺎي دارﻳﻢ ﺑﺎ "ﺟﻤﻼت ﺷﺎﻋﺮاﻧﻪ" ﻧﻪ ﺷﻌﺮ ﻛﺎﻣﻞ ‪.‬ﺷﺎﻳﺪ ﻣﺨﺎﻃﺐ در ﺑﺮﺧﻮرد ﺑﺎ اﻳﻦ ﻛﺘﺎب‬ ‫ﺑﮕﻮﻳﺪ‪:‬ﭼﻨﺪروزﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪ ﺷﻌﺮ ﻫﺎﻧﻴﻪ ﺑﺨﺘﻴﺎر روي ﻣﺎﻧﻴﺘﻮرم اﺳﺖ و در ﻫﺮ ﻓﺮﺻﺖ‬ ‫ﻛﻮﺗﺎﻫﻲ ﻛﻪ ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﻲ آﻳﺪ ورﻗﺶ ﻣﻲ زﻧﻢ‪،‬ﻣﺜﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻆ ﻣﻲ ﻛﻨﻢ از ﺧﻮاﻧﺪن‬ ‫ﺑﺴﻴﺎري از ﺷﻌﺮﻫﺎ‪،‬ﮔﻮﻳﻲ ﺑﺎر اوﻟﻢ ﺑﺎﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺑﻮي اﺳﺘﺮوژن ﺳﻮﺧﺘﻪ‬

‫‪1‬‬

‫ﺷﺐ ﺑﻮﻃﻴﻘﺎ ﺧﻮاين ﻣﺠﻬﻮل • ﻃﺎق ﺑﺰن روي ﺗﻨﻢ؛‬ ‫ﺳﺎﻳﻪ ﺑﻴﻨﺪاز‪• .‬ﻃﺎق ﺑﺰن ﻛﻪ ﻧﻮر ﺗﺸﻮﻳﺶ ِ◌ ﺑﻮدﮔﻲ ﺳﺖ •‬ ‫ﺷﺐ ﺑﻮﻃﻴﻘﺎ ﺧﻮاين ﻣﺠﻬﻮل •‬ ‫ﺗﻴﻎ ﺑﻜﺶ ﺑﺮاﻧﺤﻨﺎي ﺗﻦ•‬ ‫ﺧﺮاشﻫﺎي ﺧﻮين•زﻫﺮ اﻧﺪام يب ﻟﻚ را ﻣﻲﮔريﻧﺪ‪•.‬ﺑﺘﻴﻎ ! •‬ ‫ﺗﺨﻤﺪان ﺧﺸﺨﺎش • ﺗﺮﻳﺎك ﭘﺲ ﻣﻲدﻫﺪ •‬ ‫ﻧﺸﺌﮕﻲ را‪ ،‬ﻧﺎم ﺗﺎزه ﺟﻨﻮن ادواري ﻣﺎن ﻣﻲﻛﻨﺪ • و ﺑﻮﻃﻴﻘﺎﻫﺎي ﻣﻴﺎين ﺑﻪ اﻧﺤﻄﺎط ﻣﻘﺪس ﻣﻲرﺳﻨﺪ‬

‫‪2‬‬

‫ﺑﺮﮔﺸﺖ ﺧﻮرده ﻣﻮزهﻫﺎ• ﺑﻪ اﻧﺒﺎري ﻣﺎﻧﻜﻦﻫﺎي يب ﴎ‪ •.‬ﻣﺒﺎﻟﻐﻪ اﻣﺘﺪاد ﮔﺮدن•‬ ‫و اﻧﺤﻨﺎي ﻧﺴﻨﺠﻴﺪه ﺳﻴﻨﻪﻫﺎ• ﺑﻪ ﺧﻂ ﺑﺎرﻳﻚ ﺷﻜﻢ‪•.‬‬ ‫ اﻳﻦ اﻧﮕﺸﺖﻫﺎ زﻳﺎدي ﻛﺸﻴﺪهاﻧﺪ• اﻻﻫﮕﺎن ‪ ،‬دﺳﺖﻫﺎي ﺳﺎﺣﺮﮔﻲ ﻧﺪارﻧﺪ‪... •.‬رانِ ﺗﻨﮓ ﺑﺎرﻳﻚ•‬‫و ﺑﺮآﻣﺪﮔﻲ ﺧﻔﻴﻒ اﺳﺘﺨﻮان‪ ،‬ﺑﻪ ﭘﻬﻠﻮي ﭼﭗ‪.‬‬ ‫ﻣﻮزه داران• ﺗﻮرم ﺧام ِر ﺗﻦ را منﻲﻓﻬﻤﻨﺪ‪•.‬‬ ‫و ﺗﺎ ﺑﻪ ﺣﺎل• ﺗﻌﺒري رانﻫﺎي اﻓﴪده را• ﻧﺸﻨﻴﺪهاﻧﺪ•‬ ‫ﺷﺎﻗﻮلﻫﺎﻳﺸﺎن• ﻃﻐﻴﺎن اﻧﺪازهﻧﺎﭘﺬﻳﺮ را• ﻛﺞ و ﻣﺞ ﻧﺸﺎن ﻣﻲدﻫﺪ‪.‬‬ ‫در اﻧﺒﺎري ﻣﺎﻧﻜﻦﻫﺎي يب ﴎ• آﻓﺮودﻳﺖ ﻣﻐﻤﻮم• دﺳﺘﺎين ﺑﺎ اﻧﮕﺸﺘﺎن ﻛﺸﻴﺪه ﻧﺪارد•‬ ‫ﺗﻨﺶ آﻫﺴﺘﻪ ﻣﻲرﻳﺰد• و ﺧﻮاب اﻗﻴﺎﻧﻮس ﻣﻲﺑﻴﻨﺪ‪.‬‬

‫‪3‬‬

‫ﻫﺸﺖ اﻧﮕﺸﺖ آﮐﺘﻮرﯾﺲ در دﻫﺎﻧﺶ•‬ ‫ﺷﺎﻧﺰده ﻣﯿﻠﯽ ﻣﱰ ﺟﺮاﺣﺖ ﻟﺐﻫﺎﺳﺖ ‪•.‬‬ ‫ﴎﮔﯿﺠﻪ ﻗﺎب ﺑﻪ ﻗﺎب ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽﺷﻮد•‬ ‫ﻣﯽﭼﺮﺧﺪ ﺳﯿﺼﺪ و ﺷﺼﺖ درﺟﻪ•‬ ‫ﺳﯽوﺷﺶ ﺑﺎر دور ﴎش•‬ ‫دورﺑﯿﻦ د ّوار‪• .‬‬ ‫ﮐﺎﻧﻮن ﻟﻨﺰ ﺑﺮ ﻟﺮزش ﻟﺐﻫﺎی ﺑﯽﺣﺮف•‬ ‫ﺑﯿﺴﺖ و ﻧُﻪ منﺎی ﺻﺎﻣﺖ•‬ ‫از ﺑﯿﺴﺖ و ﻧُﻪ ﺳﺎل ﺗﮑرث ﺗﮑﺮاری ﺳﻠﻮلﻫﺎﺳﺖ ‪•.‬‬ ‫ﻣﯽﺳﻮزاﻧﺪ ﭘﻮﺳﺖ ﺗﻦ را•‬ ‫روی ﻧﮕﺎﺗﯿﻮﻫﺎی آﺗﺶﮔﯿﺮ•‬ ‫ﺳﻠﻮﻟﻮﺋﯿﺪﻫﺎ •ﺑﻮی اﺳﱰوژن ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻣﯽ دﻫﻨﺪ•‬ ‫زن روی ﭘﺮده ﺳﻘﻮط ﻣﯽﮐﻨﺪ•و ﻫﻤﻪ ﻣﯽداﻧﻨﺪ •آﻣﺎﺗﻮر•زﯾﺎن ﺑﯿﻬﻮده ﺣﻠﻘﻪ ﺑﺎزیﺳﺖ‪.‬‬

‫‪4‬‬

‫ﮐﺒﻮد ﮐﺮده اﺳﺖ ﻃﻨﺎبدار‬ ‫ﺟﺎی ﺑﻮﺳﻪﻫﺎﯾﻢ را‬ ‫دور ﮔﺮدﻧﺖ‪.‬‬ ‫ﺣﺴﻮ ِد ﺣﻠﻘﻪی اﯾﻦ رﯾﺴامﻧﻢ‬ ‫ﮐﻪ ﮔﻮدی ﮔﻠﻮی ﺗﻮ را‬ ‫ﺑﯿﺸﱰ از ﻟﺒﺎن ﻣﻦ ﻓﴩد‬ ‫ﺑﺎ اﯾﻦ ر ّد ﻧﯿﻠﯽ‬ ‫ﯾﮏ ﭘﺎ ﻃﻮﻗﯽ ﺷﺪهای‬ ‫ﭘﺮﯾﺪهای دور‬ ‫ﻣﻦ ﻣﺎﻧﺪهام و دارﮐﻮبﻫﺎ‬ ‫ﮐﻪ ﻣﯿﺦدارﻫﺎی ﺷﻬﺮ را‬ ‫ﻣﺪام ﻣﯽﮐﻮﺑﻨﺪ‬ ‫ﻫﯽ ﺗُﮏ ﻣﯽزﻧﻨﺪ‬ ‫ﺗﺎ از آﺧﺮﯾﻦ ﺷﺎﺧﻪ ﺑﯿﺎﻓﺘﻢ‪.‬‬

‫‪5‬‬

‫ﻫﺰار رودﺧﺎﻧﻪ‬ ‫در ﮐﻒ دﺳﺖ ﻫﺎﯾﻢ‬ ‫ﺟﺪا ﻣﯽ ﺷﻮﻧﺪ از ﻫﻢ‬ ‫ﻫﺰار اوﻓﻠﯿﺎی ﻏﻮﻃﻪ ور‬ ‫ﺑﻪ ﮔﺎوﺧﻮﻧﯽ دﻫﺎن ﺗﻮ ﻣﯽ رﯾﺰﻧﺪ‬

‫‪6‬‬

‫ﻧﮕﺎه ﺗﻮ ﻃﻮﻓﺎن‬ ‫ﻣﻴﺎن ﺷﻠﺘﻮكﻫﺎي ﺑﺮﻧﺞ‬ ‫ﻣﻲوزي و ﻣﻦ‬ ‫ﻫﺰار داﻧﻪ ﻣﻲﺷﻮم ﻫﻮاﻳﺖ را‬ ‫ﺣﻤﻠﻪ ﻛﻦ!‬ ‫ذاﺗﻢ‬ ‫ﺑﺎدﺑُﺮدﮔﻲ در ﺣﺠﻢ ﺗﻮﺳﺖ‪.‬‬

‫‪7‬‬

‫زﺧﻢﻫﺎﻳﻢ را•زﺑﺎن ﺑﺰن•ﺑﻠﻴﺲ!•‬ ‫زﺧﻢﻫﺎي ﻣﻦ ﺑﺎ دﻫﺎن ﺗﻮ ﺗﺤﺮﻳﻚ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ•ﺗﺎزه ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ•آﻣﺎس ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ‪•.‬‬ ‫ﻣﻦ زﺧﻢﻫﺎﻳﻢ را ﻣﺘﻮرم ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ•ﺑﻪ دﻫﺎن ﺑﻜﺶ ﻋﺼﺎرهی ﮔﺲ ﺟﺮاﺣﺖ اﻳﻦ ﺗﻦ را•‬ ‫ﺑﮕﺬار ﺑﺮ آﻣﺪه ﺷﻮﻧﺪ از ﻟﺬت ﻃﻐﻴﺎن ّ‬ ‫دق‪•.‬ﺗﻮ زﺑﺎن ﺑﺰن !•‬ ‫ﻏ ّﺪهﻫﺎﻳﻢ ﻫﻤﻪ اﻧﺪوه ﺟﻬﺎن را ﻣﻲﺗﺮاوﻧﺪ‪•.‬‬ ‫ﻟﺐﻫﺎﻳﺖ را ﺑﺒﺎر•‬ ‫ﺑُﺮﻳﺪﮔﻲﻫﺎي ﻣﻦ از ﺧﺸيك ﻣﻲﺗﺮﺳﻨﺪ•‬ ‫ﭼﻮن ﻣﺎﻫﻴﺎن ﺑﻪ ﺳﺎﺣﻞ اﻓﺘﺎده•دﻫﺎن ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ•اﻧﺪك اﻧﺪك ﻣﻲﻣريﻧﺪ‪•.‬‬ ‫ﺗﻮ ﴍوع ﻛﻦ !•زﺑﺎﻧﺖ را•ﻣﻮج ﺑﺪه•‬ ‫زﺧﻢﻫﺎي يبآب•ﻟﺬﺗﻢ را ﺟﺬاﻣﻲ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ‪•.‬‬ ‫ﻣﻦ آﺳﻴﺐ را ﻣﺮﻃﻮب ﻣﻲﺧﻮاﻫﻢ•ﻛﻪ ﺧﻴﴘاش دﻫﺎن ﺗﻮ ﺑﺎﺷﺪ•‬ ‫ﺗﻮ ﻓﻘﻂ ﻣﻲداين•‬ ‫در ﻫﺮ ﺷﻜﺎﻓﺘﮕﻲ•ﻳﻚ آﺑﺸﺶ رو ﺑﻪ اﻧﻘﺮاض•ﻟﻪ ﻟﻪ ﻣﻲزﻧﺪ‪.‬‬

‫‪8‬‬

‫ُﺣﻘﻪ ﻗﻼب را ﺑﻪ ﴎم ﺑﻴﺎﻧﺪاز•‬ ‫ﺑﻪ ﺻﻴﺪ ﻣﺎﻫﻴﺎن ﺷﻮرآﺷﻮب•‬ ‫ﻣﺎﻫﻴﺎن دﻳﻮاﻧﻪ درﻳﺎي ﻧﻔﺮﻳﻨﻲ‪•.‬‬ ‫ﻫﺰار دﻫﺎن ﻛﻪ ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ•‬ ‫وﻟﻮﻟﻪ از ﮔﻮش ﺗﺎ ﮔﻮش ﻣﻮج ﻣﻲﺧﻮرد‪•.‬‬ ‫ﻧﻬﻨﮕﺎن‪ ،‬ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﺳﻴﺎه‪-‬درﻳﺎ•ﺧﻮدﻛﴚ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ•‬ ‫ﭘﻮﺳﺖ ﺑﻪ ﺧﺸﮑﯽ دﻫﺎﻧﻢ ﻣﯽﮐﺸﻨﺪ‪•.‬‬ ‫ﺟﺎﺷﻮان ﻛﺸﺘﻲ ﺷﻜﺴﺘﻪ•ﻛﻮب ﺑﻪ ﻛﻮب• َ◌ﻟﻮار ﻣﻲﻛﻮﺑﻨﺪ•‬ ‫ﺗﻮي ﴎم•"اِﻟﻮار" ﻣﻲﻛﻮﺑﺪ •‬ ‫" ﻣﻦ ﺷﺎدى و ﺣﻈّﻢ‬ ‫ﴎﺳﺎم و ﻫﺬﻳﺎن ﺷﺪ؛ •آﺧﺮ ﺑﻪ ﻧُﻪ ﺳﺎﻟﻪﮔﻰ ﻣﺮدهام ﻣﻦ "*‬

‫‪9‬‬

‫دل ﻣﻦ‬ ‫ﭘﻤﭗ ﺑﻨﺰﯾﻦ اﺳﺖ‬ ‫ﻟﺐ ﺑﻪ ﺳﯿﮕﺎر ﮐﻪ ﻣﯽﺷﻮی‬ ‫ﻣﻨﻔﺠﺮ ﻣﯽﺷﻮد‬ ‫روی ﻧﮕﺎﺗﯿﻮﻫﺎی "ﻓﻠﯿﻨﯽ"‬ ‫وﻗﺘﯽ "ﺟﻠﺴﻮﻣﯿﻨﺎ" ﻣﻨﺘﻈﺮ "زاﻣﭙﺎﻧﻮ"ﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﭘﯿﺪا منﯽﮐﻨﻢ‬ ‫ﺗﻮی ﮐﯿﺴﻪی آرام ﺑﺨﺶﻫﺎ‬ ‫ﺗﻮ را ﮐﻪ ﺗﺮاﻣﺎدول ﻧﺒﺎﺷﯽ‬ ‫در ﺣﺮاج ﻓﺼﻠﯽ داروﺧﺎﻧﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺗﯿﺮاژ اﻓﴪدﮔﯽ‬ ‫ﯾﺎ دﺑﻪ ﻋﺮقِ ﺳﮕﯽ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﭘﺴﺘﻮی ﺗﻠﻨﺒﺎر ﮐﻠّﻪﻫﺎی ﮔﻮﺳﻔﻨﺪی‬ ‫ﻗﻨﺪ ﺑﺎﺷﯽ‪،‬ﻗﻨﺪ‬ ‫ﺑﺎ اﺑﺴﯿﻨﺖ ﻗﺮن ﻫﺠﺪﻫﯽ‬ ‫ﻣﮑﯿﺪه ﺷﻮی ‪.‬‬

‫‪10‬‬

‫ذﻏﺎلﻫﺎي اﺧﺘﻪ•‬ ‫ﺗﺨﻢﻫﺎي ﺷﻌﻠﻪﺷﺎن ﻧﺎرس اﺳﺖ•‬ ‫آﺗﺶ ‪ ،‬ﺣﺎﻣﻠﻪ منﻲﺷﻮد•‬ ‫زﺑﺎﻧﻪ منﻲزاﻳﺪ ‪•.‬‬ ‫ﺗﺨﻢﻫﺎ از زﺑﺎن ﺗﻒ ﻣﻲﺷﻮﻧﺪ•ﺗﺮش و ﮔﺲ‪•.‬‬ ‫اﺧﺘﮕﻲ ﻧﻢ ﺑﺎر ذﻏﺎلﻫﺎ•‬ ‫اﻓﺴﻮس يب ﺷﻌﻠﮕﻲﺳﺖ‪•.‬‬ ‫ﭼﺨامقﻫﺎي آﺗﺶﮔري•ﺑﻪ ﺳﻨﮕﻮارﮔﻲ ُﻣﺮده ‪ -‬ﻣﺎﻫﻴﺎن رودﺧﺎﻧﻪ ﻣﺸﻐﻮﻟﻨﺪ‬

‫‪11‬‬

‫ﺳﮕﻲ در ﻣﻦ•زوزه ﻣﻲ زاﻳﺪ•زو زو زو•‬ ‫ﭘﻮزه ﺑﻪ ﺣﻠﻘﻢ ﻣﻲﮔريد•‬ ‫ﮔﺮدن ﻣﻲﻛﺸﺪ زوزه•زوزه ﻣﻲﻛﺸﺪ•‬ ‫ﺳﮕﻲ ﻛﻪ ﻣﻨﻢ•‬ ‫ﻳﺎ ﻣﻦ ﺑﻠﻌﻴﺪهام•ﻳﺎ ﻣﻦ آﺑﺴﺘﻨﻴﺪهام•ﺗﻨﻴﺪهام ﻳﺎ ﺑﻪ ﺳﮓ‪•.‬‬ ‫ﺳﮓ ‪ -‬زوزه ﻣﻲﻛﺸﻢ•ﭘﺎ ﻣﻲﻛﺸﻢ•‬ ‫ﭘﺎ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﻣﻲﻛِﺸﻤﺶ•‬ ‫ﺷﺐ ﺷﻠﻴﻚ ﺑﻪ ﺳﮕﺂواره ﻫﺎ•‬ ‫زﺑﺎن ﻣﻲﻛﺸﺪ ﺑﻪ ﺣﻔﺮه ﭘﺎﻳﺶ‪•.‬ﺑﻪ ﺧﻮدش•ﻣﻲﭘﻴﭽﻢ•ﻣﻲﻟﻴﺴﻢ•‬ ‫دﻫﺎن در ﭘﻮزه ﮔﻢ ﻣﻲﺷﻮد•‪...‬و زوزه در ﻣﻦ•زار ﻣﻲزاﻳﺪ‬

‫‪12‬‬

‫از رﮔﺎﻧﻢ آوﯾﺰاﻧﻢ‪•.‬‬ ‫ﮐﻮب ﭘﺮﻧﺪﮔﺎن ﻧﻌﺶﺧﻮار•آوﻧﮓ زﻣﯿﻨﻢ ﻣﻦ‪•.‬‬ ‫ﭘﻨﺠﻪ ِ‬ ‫ﺑﺎ ﮐﻮک ﺑﺎد•ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ ﻋﻤﻮد ﺑﻪ اﻗﯿﺎﻧﻮس ﻣﯽاﯾﺴﺘﺪ•‬ ‫ﺳﺎﻋﺖ‪ ،‬اﻗﯿﺎﻧﻮس و ﻧﯿﻢ اﺳﺖ•ﺷﺎﯾﺪ‪ ،‬اﻗﯿﺎﻧﻮس و رﺑﻊ•‬ ‫ﮐﻮک ﺑﺎد‪ ،‬ﻣﻮاﻓﻖ ﻧﯿﺴﺖ•‬ ‫زﻣﺎن در دﻫﺎنِ ﻣﻮج ﺣﻞ ﻣﯽﺷﻮد•‬ ‫ﺟﻨﯿﻦﻫﺎی ُﻣﺮده در ﺑﻄﻦ ﻣﺮﻃﻮب ﻣﻦ•زﻧﺪه زاده ﻣﯽﺷﻮﻧﺪ•‬ ‫متﺎم را ِه اﻗﯿﺎﻧﻮس را ﻣﯽﺧﺰﻧﺪ•‬ ‫و دﻫﺎن ﻻﺷﺨﻮران را آب ﻣﯽﺑﺮد‪.‬‬

‫‪13‬‬

‫ﮐﺴﯽ ﺗﻮی ﮔﻮشﻫﺎﯾﻢ •‬ ‫ﻫﻤﻪ ﭼﺎﻗﻮﻫﺎی ﺟﻬﺎن را ﺗﯿﺰ ﻣﯽﮐﻨﺪ •‬ ‫ﻧﯿﻤﻪﺷﺒﯽ ﺟﺪا ﮐﻨﻤﺸﺎن•‬ ‫از ﮐﻨﺎر ﻣﻮﻫﺎﯾﻢ •ﺑﻔﺮﺳﺘﻢ ﺑﻪ ﻣﻬامﻧﴪای
 "‪"Ravoux‬‬ ‫
‬ ‫وﻧﺴﺎن ﻣﯽداﻧﺪ‬ ‫
‬ ‫دور رﯾﺨنت ﺻﺪاﻫﺎی زﻣﯿﻦ‬ ‫ﺑﻪ ﻗﻮاره ﻣﺮگ آرام اﺳﺖ‪.‬‬

‫‪14‬‬

‫ﻟﻖ ﺷﺪه اﺳﺖ ﭼﯿﺰی در ﻣﻦ•‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻣﻬﺮهی زﻧﮓ زدهی اﻟﻮار ﭘﻮﺳﯿﺪهی ﻟﻨﮕﺮﮔﺎﻫﯽ‬ ‫ﻫﺮزیاش‪ ،‬ﺑﻨﺪ ﺑﻪ ﺑﻨﺪ‬ ‫ﻣﯽﻟﺮزاﻧﺪم‪.‬‬ ‫ُﻣﻬﺮهی زﻧﮕﺎری ﻫﺰار ﻟﺮز‬ ‫ﻣﯽاﻓﺘﺪ ﺑﻪ ﺗﻪ‬ ‫دﻟﻨﮓ دﻟﻨﮓ ﺻﺪا ﻣﯽدﻫﺪ‬ ‫و ﻣﻦ اﯾﻦ دﺳﺖ را‬ ‫از ﭘﯿﺶ ﺑﺎﺧﺘﻪام‪.‬‬

‫‪15‬‬

‫ﺟﻬﺎن ﻧﺎﻗﺺ اﺳﺖ‪•.‬‬ ‫درﺧﺘﺎن•ﺗﻮده ﭼﻮﺑني يبﻟﺐ•‬ ‫ﺳﻬﻞ ‪-‬اﻧﮕﺎ ِر دﻫﺎن ِ◌ ﺧﺸﻚ ِ◌آدﻣﻲ•ﻛﻪ يبﺑﻮﺳﻪ ‪ ،‬ﻗﺤﻂ ﻣﻲرود‪•.‬‬ ‫ْ‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ در ﺷﻴﺎر ﺷﻮر ﺧﺎك•ﻋﻨﺒﻴﻪﻫﺎي زﻧﮕﺎري ﻛﺎﺷﺖ‪•.‬‬ ‫ِ‬ ‫ﺧﺸﻚ منﻚﺳﻮز•ﺣﻔﺮه ﭼﺸﻢﻫﺎ را ﭘﺮآب ﻛﻨﻨﺪ•‬ ‫ﺗَ َﺮكﻫﺎي‬ ‫ﻋﻨﺒﻴﻪ ﻫﺎ‪ ،‬ﻧﻮر ﺑﺨﻮرﻧﺪ•‬ ‫و رگﻫﺎي ﻣﻨﻘﻄﻊ‪ ،‬رﻳﺸﻪ ﺑﻪ ﺧﺎك ﺷﻮﻧﺪ‪•.‬‬ ‫اﻳﻦ درﺧﺘﺎن ﻋﺘﻴﻖ ﻓﺼﲇ•‪-‬ﻛﻠﻴﺸﻪ ﻧﺎﻗﺺ ﺧﺪاﻳﺎن يب ﻫرن‪•-‬ﺳﺰاوار ﻫﻴﺰم ﺳﻮزي ﻣﻘ ّﺪرﻧﺪ‪•.‬‬ ‫ﺑﺎﻳﺪ•درﺧﺘﺎن ﻋﻨﺒﻴﻪ ﻛﺎﺷﺖ‪•.‬ﺑﻪ ﺷﺎﺧﻪﻫﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﻛﺎﻣﲇ آوﻳﺰان ﺑﺎﺷﺪ•‬ ‫ﭘُﺮ از ﻧﮕﺎهﻫﺎي ﺗُﺮد و رﺳﻴﺪه‪•.‬‬ ‫آدﻣﻲ•ﺳﺎلﻫﺎﺳﺖ•ﺑﺎ ﭼﺸﻢﻫﺎي ﺑﺎ ِز متﻨّﺎ ﻣﻲﻣريد‪.‬‬

‫‪16‬‬

‫ﺟﺪار ﺗﻨﻢ را واروﻧﻪ ﭘﻮﺷﻴﺪهام‪•.‬ﳼ و ﻫﻔﺖ ﺧﻂ‪ ،‬روي ﭘﻴﺸﺎين•‬ ‫ﺳﻨﺠﻲ ﺟﻴﻮهوار•ﻧﺸﺎنِ يبﻋﻠﺘﻲﺳﺖ‪•.‬‬ ‫ﺑﻪ اﻣﺘﺪاد ﺗﺐ‬ ‫ِ‬ ‫ﺗﺎب د ّوار آﺗﺶﮔﺮدان•‬ ‫يبﻗﺎﻟﺐ ﻳﺦ ﻣﻲﺧﻮرم•در اﻧﺪروﻧﻪ‪ِ ،‬‬ ‫ﺳﻮزي رگﻫﺎﺳﺖ‪•.‬‬ ‫ﺑﻬﺎﻧﻪ ﻋﺮق ِ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺑﻪ ﭘﻮﺳﺖ ‪ ،‬ﺣﺒﺎبﻫﺎي ﺗﺎول‬ ‫ﺑﻪ ﺗﺐداري‪ ،‬دﻫﺎن ﺑﺎز ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ•‬ ‫ﻫﺬﻳﺎن ﻣﺮﻃﻮب ﻣﻲﺗﺮاوﻧﺪ•و دﻫﻠﻴﺰﻫﺎي ﻟﺮزان ﺗﻨﻔﺲ•ﻫﻮاي ﭘﺎره ﭘﺲ ﻣﻲدﻫﻨﺪ‪•.‬‬ ‫ﻣﻦ ﺻﺤﻴﺢ ﻧﻴﺴﺘﻢ‪•.‬‬ ‫ﮔﻮﺷﺖ ﺟﻨﺒﻨﺪه آدم•دﻫﺎن ﺗﺸﻨﺠﻢ را ﻛﻒ آﻟﻮد ﻣﻲﻛﻨﺪ•‬ ‫رﻋﺸﻪدار‪ ،‬ﺑﻪ ﺧﻮنِ ﺷﻜﻢ ﻏﻠﺖ ﻣﻲزﻧﻢ•و ﻛﴘ منﻲ ﺗﻮاﻧﺪ•دور ﺟﺪار وارون ﺗﻨﻢ•ﺧﻂ ﮔﭽﻲ ﺑﻜﺸﺪ‪.‬‬

‫‪17‬‬

‫ﻧﺨﺎع ﺧﺪا ﺗﻨﮓ ﺷﺪه اﺳﺖ‪•.‬‬ ‫دﺳﺖﻫﺎﻳﺶ ﺧﻮاب ﻣﻲروﻧﺪ•‬ ‫ﺑﻪ ﻻﻣﺴﻪی يبﻋﺼﺐ‪•.‬‬ ‫ِ‬ ‫ﻋﺮوﺳﻚ ﺷﺐ‪-‬ﺑﺎز را• ُﺳﺴﺖ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ‪•.‬‬ ‫ﺳﻮزن ﺳﻮز ِين اﻧﮕﺸﺘﺎن•ﻧ ِﺦ‬ ‫دوﺗﺎي ﺧﻤﻴﺪه ﻣﻔﺼﻞﻫﺎي ﭼﻮيب•‬ ‫و آوﻳﺰاين ﻟﺐ ﻫﺎي ﻟﻌﺒﺘﻚ اﻃﻮاري•ﺗﺮك متﺎﺷﺎﺧﺎﻧﻪ•ﺑﻪ ﭘﭻﭘﭽﻪی ﻧﺎﺧﺸﻨﻮديﺳﺖ‪•.‬‬ ‫ﺧﺪاي ﳌﺲ را ﻣﻲﻧﺸﺎﻧﺪش•ﺑﻪ ﭼﺎرﭼﺮخ ﺻﻨﺪوق منﺎﻳﺶ‪•.‬ﮔِﺮد ﺟﻬﺎن دور ﻣﻲزﻧﺪ•‬ ‫ﻋﺮوﺳﻚ ﻛﻮﱄ• ِ‬ ‫و ﻋﺮوﺳﻚﮔﺮدان•در ﺳﻮﺗﻜﺶ•متﺎم ﺻﺤﻨﻪ را ﻓﻮت ﻣﻲﻛﻨﺪ‪.‬‬

‫‪18‬‬

‫ُﺟ ِ‬ ‫ﻔﺖ دﯾﻮار اﻓﺘﺎد‪.‬‬ ‫ِﺧﺸﺖ‪ ،‬از ﺑﻨ ِﺪ ﻧﺎف ﻣﯽ ﭼﮑﯿﺪ‬ ‫و ﺳﯿامن‪ ،‬ﺗَﺒﻠﻪ ﺷﮑﺎﻓﺘﻪ را ﭘُﺮ ﮐﺮد‪.‬‬ ‫ﭘﺴﺘﺎن دﯾﻮار را ﻣﮑﯿﺪم‬ ‫ﺟﻨﯿﻦ آ ُﺟﺮ ﺑﻮدم‬ ‫ﺣﻤﻞ ﺑﻪ وﺿﻊ ﻣﺤﺒﻮس‬ ‫در ﻃﺒﯿﻌﺖ ﻃﺎق‪.‬‬ ‫ﭼﻬﺎر ﻣﺎدر داﺷﺘﻢ‬ ‫ﺳﯿﻨﻪ ﻫﺎﯾﺸﺎن‪َ ،‬ﻣﺸﮏ ﺷﯿﺮآﻫﮏ‬ ‫ﭼﺎر دﯾﻮار ﺗﭙﻨﺪه ﺑﻪ ﮔﭻ‬ ‫ﺑﺎ زﻫﻮار ﻫﺎی رﯾﺨﺘﻪ‬ ‫و زﻫﺪان ﻫﺎی ﭘﯿﺮ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ ﻻل ﺑﻮدم‪.‬‬ ‫ﺗﻦ ﻣﺎدراﻧﻢ را‪ ،‬ﺣﺮف ﺑﻪ ﺣﺮف ﮐﻨﺪم‬ ‫ﺗﺎ ﺳﻘﻒ ﺑﺎﻻ آﻣﺪم‬ ‫و از ﺷﮑﻢ اﺗﺎق‪ ،‬ﺳﻘﻂ ﺷﺪم‪.‬‬

‫‪19‬‬

‫ﺷﺐ‬ ‫ﺑﻪ ﺟﻔﺖ ﮔﯿﺮی ﺧﻔﺎش ﻫﺎ‬ ‫ﻣﻬﻠﺖ ﻣﯽ دﻫﻢ‪.‬‬ ‫در ﺣﻔﺮه ﺣﺪﻗﻪ ﻫﺎی ﮔﻮد ﺑﺰاﯾﻨﺪ‬ ‫و ﺷﯿﺮه ﺳﯿﺎه ﻣﺮدﻣﮏ ﻫﺎ را‬ ‫ﺑﻨﻮﺷﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ‪ ،‬ﭘﺮ از زاوﯾﻪ ﻫﺎی ﺗﯿﺰم‬ ‫ﺑﻪ ﻗﺎﻋﺪه ﺑﺎل ﻫﺎی ﺧﻔﺎﺷﺎن‬ ‫ﮐﻪ ِ‬ ‫ﭘﺸﺖ ﺷﺐ‪-‬ﺟﯿﻐﻪ ﻫﺎی ﺧﻔﻪ‬ ‫روز را ادرار ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺳﺎﻋ ِﺖ ﺷﺐ ﮐﻮﺗﺎه اﺳﺖ‬ ‫ﻧﻮر‪ ،‬وزوزه ﺗﻨﮓ ﻣﺮدﻣﮏ ﻫﺎﺳﺖ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻔﺎﺷﺎن ﻣﻦ‪ ،‬ﺳﻨﮓ ﻫﺎی روﺷﻦ ﻣﯽ زﻧﻨﺪ‬ ‫زاوﯾﻪ ﻫﺎی ﺗﯿﺰ‪ ،‬ﻣﯽ رﯾﺰﻧﺪ‬ ‫و ﻣﻨﺤﻨﯽ ﺑﯽ ﻗﻮاره ام‬ ‫ﺗﺒﺨﯿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮد‪.‬‬

‫‪20‬‬

‫"رﻳﻞ" اﺳﻢ دارد ‪.‬‬ ‫يك ﻣﻴﺎن دو "رﻳﻞ"‬ ‫را ِه ﺧﺎ ِ‬ ‫اﺳﻢ ﻧﺪارد ‪.‬‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ‬ ‫يك ﻣﻴﺎن ِ◌ دو "رﻳﻞ" اﺳﺖ؛‬ ‫را ِه ﺧﺎ ِ‬ ‫ﻣﻌﻄّﻞ‬ ‫ﺑني دو ِ‬ ‫ﺳﻮت ﻧﺎﻫﻤﺴﻮ‬ ‫و ﺳﺎﻳﺶ ﻓﻠﺰ‬ ‫در واﮔﻦ ﻫﺎي زﻧﮓ زده ‪.‬‬ ‫را ِه ﺧﺎيك ِ◌ ﻣﻴﺎنِ دو "رﻳﻞ"‬ ‫ﻟﻨﮕﻪ ﻫﺎي ﻛﻔﺶ دارد‬ ‫و ﺗﺎﺛري ﺟﻬﻨﺪه ﺧﻮن‬ ‫از ﺣﺠﻢ ﭘﺎﺷﻴﺪه ﻛﴘ‬ ‫ﻛﻪ "اﺳﻢ" ﻧﺪارد‬ ‫و دو ﻟﻮﻛﻮﻣﻮﺗﻴﻮ‬ ‫در ﮔﻮش ﻫﺎﻳﺶ‬ ‫ﭘﭻ ﭘﭽﻪ ﻣﺴﺎﻓﺮان را‬ ‫ﺷﻬﺮ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻣﻲ ﺑﺮﻧﺪ ‪.‬‬ ‫•ﮔﻤﻨﺎم ﻫﺎ‬ ‫ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻳﻜﺪﻳﮕﺮ را‬ ‫ﭘﻴﺪا ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ‪.‬‬

‫‪21‬‬

‫"اﻳﻨﺴﻮﻣﻨﻴﺎ"‬ ‫ﻣﺎﻫﻲ ﻛﺒﻮد ﻣﻦ اﺳﺖ‪.‬‬ ‫از آيب ﻛﻪ در دل ﺗﻜﺎن ﻣﻲ ﺧﻮرد‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺎﻫﻲ آب ﻫﺎي ﺷﻮر ﻣﻲ رود ‪.‬‬ ‫ﻫﻲ! اﻳﻨﺴﻮﻣﻨﻴﺎ !‬‫اوﻓﻠﻴﺎ ﻏﺮق ﺷﺪ‬ ‫آب ﺑﻮي ﻣﻮﻫﺎي زن ﻣﻲ دﻫﺪ ‪.‬‬ ‫ﻣﺎﻫﻲ را از آب ﻣﻲ ﮔريم‬ ‫ﭼﺸﻢ ﻫﺎﻳﺶ را ﻣﻲ ﺑﻨﺪم ‪.‬‬ ‫ﺑﺨﻮاب اﻳﻨﺴﻮﻣﻨﻴﺎ‬

‫‪22‬‬

‫ﺷﻜﻞ ﺳﻔﻴﺪ ﺳﻘﻮﻃﺖ‬ ‫ﺧﻂ ﺑﺴﺘﻪ اي در ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺑﻮد‬ ‫ﻛﻪ ﺣﺪود در ﻫﻢ ﺗﻮ را‬ ‫ﺑﻪ دو ﺑُﻌﺪ ﭘﻴﺎده رو‬ ‫ﻣﺴﻄﺢ ﻣﻲ ﻛﺮد‬

‫‪23‬‬

‫ﭘﻨﺠﺮه ﻫﺎي آﺳﺘﻴﮕامت‬ ‫ﺧﻄﻮط را ﺣﻞ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ‬ ‫ﺧﻴﺎﺑﺎن از ﺟﺪول‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻂ ﻋﺎﺑﺮ ﻣﻲ ﭘﺮد‬ ‫ﻋﺎﺑﺮ‬ ‫از ﺷامره ﻳﻚ ﻃﺒﻘﻪ‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻴﺎﺑﺎن‬

‫‪24‬‬

‫ﻣﻦ اﺳﻠﺤﻪ را ﺷﺴﺘﻢ‬ ‫ﻣﺜﻞ ﻣﻴﻮه ای‬ ‫ﻗﺒﻞ از آن ﮐﻪ ﺑﻪ دﻫﺎن ﺑﮕﺬارم‬

‫‪25‬‬ ‫ﻣﻬﺮه ﻫﺎ را رﯾﺨﺘﻢ‬ ‫از ﺳﺘﻮن ﻓﻘﺮات ﺑﻪ ﻣﯿﺰ‬ ‫و ﺧﻤﻴﺪه ﺑﺎﺧﺘﻢ ‪.‬‬ ‫ﻃﻨﺎب ﭘﺎره ﻧﺨﺎع‬ ‫ﻫﻴﭻ دردي را‬ ‫ﺑﻪ ﮔﺮدن منﻲ ﮔﺮﻓﺖ ‪.‬‬ ‫ﻧﺮم ﺗﻦ ﺷﺪم‬ ‫ﺑﻪ ﻫﻴﺄت ﻳﻚ ﮔﻮش ﻣﺎﻫﻲ ﻣﻨﺰوي‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺎﺳﻪ اﻓﺘﺎدم ‪.‬‬ ‫آب از ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺖ‬ ‫ﺗﻮر از ﻣﻦ ﮔﺬﺷﺖ‬ ‫در ﻛﺎﻓﻪ ﺗﺎرﻳﻚ‬ ‫ﭘﺨﺘﻢ‬ ‫و ﺑﻪ دﻫﺎن ﺧﻮدم ﺧﻮب آﻣﺪم‬

‫‪26‬‬

‫ﮐﺎﻓﻜﺎ در ﭘﺮاگ‬ ‫"ﺳﮓ اﻧﺪﻟﴘ" را‬ ‫ﻣﺴﺦ ﻛﺮد‬ ‫ﻗﻼده اش را ﺑريون ﻛﺸﻴﺪ‬ ‫از ﭘﻼن ﻫﺎي ﺑﻮﻧﻮﺋﻞ ‪.‬‬ ‫ﺳﮓ از ﻧﮕﺎﺗﻴﻮ‬ ‫ﺑﻪ ﻗﻠﻢ دان ﭘﺮﻳﺪ؛‬ ‫ﻻي ورق ﻫﺎي ﻛﺎﻓﻜﺎ‬ ‫در ﭼﻤﺪانِ ﻫﺪاﻳﺖ‬ ‫از ﭘﺎرﻳﺲ ﺑﻪ ﺗﻬﺮان آﻣﺪ‬ ‫و در وراﻣني ﮔﻢ ﺷﺪ‬

‫ﭘﻮزه ﻣﻲ ﻛﺸﻴﺪ‪:‬‬ ‫"ﻣﻦ ﺳﮓ وﻟﮕﺮد ﻧﻴﺴﺘﻢ‬ ‫ﺳﮓ اﻧﺪﻟﴘ ﺑﻮﻧﻮﺋﻠﻢ‪".‬‬

‫"ﻋﺰاداران ﺑﻴﻞ"از ﺧﻴﺎﺑﺎن ﮔﺬﺷﺘﻨﺪ‬ ‫ﺳﮓ‪،‬‬ ‫ﭘﺎي "ﺳﺎﻋﺪي" را دﻧﺪان زد‬ ‫ﻣﺴﺦ‪ ،‬ﻫﺎري ﺑﻮد؛‬ ‫از دﻫﺎن ﻗﺼﻪ ﮔﻮ‬ ‫ﺑﻪ ﺣﻴﻮان ﻧﺸﺖ ﻣﻲ ﻛﺮد ‪.‬‬ ‫"ﻣﻦ‬ ‫ﮔﺎو ﻣﺸﺖ‪-‬ﺣﺴﻨﻢ ‪".‬‬ ‫ﺳﮓ اﻧﺪﻟﴘ‬ ‫در وراﻣني ُﻣﺮد ‪.‬‬ ‫ﺳﮓ وﻟﮕﺮد‬ ‫ﺗﻦ ﻫﺪاﻳﺖ را‬ ‫ﺗﺎ ﭘﺎرﻳﺲ ﺑﻮ ﻛﺸﻴﺪ‬ ‫و ﻛﺎﻓﻜﺎ‬ ‫ﭘﻨﺠﺮه را ﺑﺎز ﻛﺮد‬ ‫ﺣﴩه‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺎه ﭘﺮﻳﺪ‬

‫‪27‬‬

‫ﺑﻪ ﻧﺒﺾ ﮐﺒﻮ ِد رگ‬ ‫ﺟﻨﮕﺠﻮﯾﺎن ﺗﮑﯿﺪه ﻣﺠﺮوح‬ ‫ﺑﺎ ﴍه ﻫﺎی ﭘﺮاﮐﻨﺪه ﺧﻮن‬ ‫ﭘﯿﺎده ﻋﻘﺐ ﮔﺮد ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ‬ ‫و از ﺑﺎزوی ﭼﭙﻢ‬ ‫ﺑﺎﻻ ﻣﯽ روﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭘﻮﺗﯿﻦ ﴎﺑﺎزان‬ ‫ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ منﯽ رﺳﺪ‪.‬‬ ‫ﻣﻔﻬﻮم ذﻫﻨﯽ ﻓﺎﺗﺢ ﺷﺪن‬ ‫ﺑﻪ ﻋﯿﻨﯿﺖ ﯾﮏ ﺑﺪن‬ ‫ﺷﮑﺴﺖ ﻣﯽ ﺧﻮرد‬ ‫ﮔُﺮدان‪ ،‬در رگ ﻣﯽ ﭘﺎﺷﺪ‬ ‫ﺟﺮاﺣﺖ ﴎﺑﺎزان‬ ‫ﺧﻮن ﻣﯽ دﻫﺪ‬ ‫و ﻣﻌﱪﻫﺎی ﺑﺴﺘﻪ ﺗﻦ‬ ‫ﺑﻪ ﻗﺎﻧﻮن دوار ﻋﺮوق‬ ‫ﮔﯿﺞ ﻣﯽ ﺧﻮرﻧﺪ‬

‫‪28‬‬

‫دﺧﱰان‬ ‫ﺑﺎ ﮔﻠﻮﻟﻪ ای درﺷﮑﻢ‬ ‫ﺑﻪ دﻧﯿﺎ ﻣﯽ آﯾﻨﺪ‬ ‫اﻧﮕﺎر ﻧﻄﻔﻪ ﺷﺎن‬ ‫در ﺟﻨﮓ‬ ‫ﺑﺴﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮد‬

‫‪29‬‬ ‫اﻳﻦ دوك ﻣﻲ ﭼﺮﺧﺪ‬ ‫اﮔﺮ رﻳﺴﻨﺪه اي اﺗﻔﺎﻗﻲ‬ ‫ﻳﻚ رﺷﺘﻪ ﻧﺎزك از ﺳﻬﻢ ﺳﻠّﻮﱄ ﻣﻦ را‬ ‫ﺑﻪ اﻧﮕﺸﺖ ﺑﻼﺗﻜﻠﻴﻒ ﺗﻮ ﺑﺒﻨﺪد‬ ‫ﻛﻪ ﻣﺜﻞ ﺷﺎﺧﻪ اي زاﺋﺪ‬ ‫رو ﺑﻪ ﺟﺎده ي يب ﺗﺄﺛري‬ ‫ﺷﺒﻴﻪ ﻛﻠﻤﻪ "ﺑُﻬﺖ" ﻣﺎﻧﺪه؛‬ ‫اﮔﺮ ﺑﺒﻨﺪد ﺑﻪ ﻫﻤني ﺑُﻬﺖ‬ ‫و ﺗﻮ ﻛﻠﻤﻪ را‬ ‫ﺑ ِﻜﴚ ﺑﻪ ﺟﺎده و ﺑﱪي‪،‬‬ ‫ﻣﻦ ﻣﻲ ﭼﺮﺧﻢ‬ ‫ﺑﻪ ﻣﺤﻮري از ﺑﻴﻬﻮﳾ و ﺟﻨﻮن‬ ‫و رﻳﺴامن از ﻣﻦ ﻣﻲ رود‬ ‫از ﭘﻬﻠﻮ ﺑﻪ ﺳﻴﻨﻪ و‬ ‫از ﺳﻴﻨﻪ ﺑﻪ دﻫﺎن‪.‬‬ ‫ﺗﻮ ﺑﻪ ﭼﺎه ام ﻣﻲ اﻧﺪازي‬ ‫ﻗﺮﻗﺮه را‬ ‫ﻣﻲ ﭼﺮﺧﺎين‬ ‫َو ﭘﺎﻳني ﻣﻲ روم‬ ‫َو ﺻﺪا ﻣﻲ ﻛﻨﻢ‬ ‫ﭼﻴﺰي ﺷﺒﻴ ِﻪ ﺗَﺶ ش ش ‪...‬‬ ‫و آب ﻣﻲ ﺧﻮرم ﺗﺎ ﮔﻠﻮ‬

‫ﺗﻮ از آب‪ ،‬ﺳري‬ ‫ﺗﻮ َﻋﺬ آب‪ ،‬دور‬ ‫ﻃﻨﺎب را ﻣﻲ ﻛﴚ ﺑﺎﻻ‬ ‫ﺑﻪ دور اﻧﮕﺸﺘﺖ‬ ‫ﻣﻦ در ﺗَﻪ ﻣﻲ ﻣﺎﻧﻢ‪.‬‬ ‫ﻣﻦ را ﺑﮕﺮدان!‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺖ را‬ ‫ﺑﭽﺮﺧﺎن!‬ ‫اﻳﻦ ﻧﻮا ِر ﻛﺎﺳﺖ‬ ‫ﺟﺎﻳﻲ ﮔري ﻛﺮده اﺳﺖ‬ ‫ﻛﻪ روي متﺎم اوج ﻫﺎ‬ ‫ﺻﺪاي ﴎﻓﻪ ﻣﻲ آﻳﺪ‬ ‫ﺧﺶ ﻫﺎي ﻋﻤﻴﻖ‬ ‫ﺗﺎرﻫﺎي ﺻﻮيت ام را‬ ‫ﺳﺎل ﻫﺎﺳﺖ‬ ‫ﺟﻮﻳﺪه اﻧﺪ‪.‬‬

‫‪30‬‬

‫ﭼﺸﻢ ﻫﺎي ﻣﺴﻠّﺢ‬ ‫ﻣﺎﺷﻪ ﻫﺎي ﻛﻮري دارﻧﺪ ﺑﻪ منﻚ ‪.‬‬ ‫اﺣﱰام ﺳﻮژه را‬ ‫در ﺷﻌﺎع ﻛﺎﻧﻮﻧﯽ ﻟﻨﺰﻫﺎﺷﺎن ﻧﮕﻪ منﻲ دارﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﭼﻪ دورﺑني ﺷﻜﺎري‬ ‫ﺑﻪ اﻧﺘﻈﺎر يب ﺣﻴﺎ ِيت آﻫﻮ‬ ‫ﭼﻪ ﺗﻠﺴﻜﻮﭘﻲ‬ ‫ﺷﺨﴢ ﻳﻚ ﺳ ّﻴﺎره‬ ‫در ﻓﻀﺎي‬ ‫ِ‬ ‫ﺑﻪ ﺗﻔﺘﻴﺶ ﺣﻴﺎت‪.‬‬ ‫آﻫﻮ َو ﺳﻴﺎره‬ ‫ﻟﻨﺰﻫﺎ را ﺟﺎ ﻣﻲ ﮔﺬارﻧﺪ‬ ‫ﺟﺎﻳﻲ ﭘﻨﻬﺎنِ ﺑﻮﺗﻪ و ﻗﻤﺮ‬ ‫ﺑﺮاي ﺗﻘﺴﻴﻢ ﺣﻴﺎت‬ ‫ﺗﻮاﻓﻖ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ‬ ‫و رو ﺑﻪ ﻟﻨﺰﻫﺎي ﮔﻴﺞ‬ ‫ﭼﺸﻤﻚ ﻣﻲ زﻧﻨﺪ‬

‫‪31‬‬ ‫ﻣﺎه ﺷﺒﻲ ﻣﻲ اﻓﺘﺪ‬ ‫از ِ‬ ‫رﺣﻢ ﺗﻮ ﺑﺎﻻ ﻣﻲ رود‬ ‫و اوج ﺟﺎذﺑﻪ اش‬ ‫آب ﻫﺎي ﺷﻜﻤﻲ ات را‬ ‫ﺟﺰر و ﻣﺪ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ‪.‬‬ ‫ﺑُﻌﺪ ﺳﻮم آﻓﺮﻳﻨﺶ‬ ‫در ﺑﭽﻪ ﮔﺎ ِه ﺗﻮ ﻧﻄﻔﻪ ﻣﻲ ﺑﻨﺪد‬ ‫و ﺧﺎﻛﻪ ﺳﻨﮓ و ﮔﻮﺷﺖ‬ ‫در ﻫﻢ "ﺗﻨﻴﺪه" ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ‪.‬‬ ‫ﺗﻮ ﺑﻪ زاﻳﺶ ﺳﺘﺎرﮔﺎين ﻣﻲ اﻓﺘﻲ‬ ‫ﻛﻪ از دﻫﺎﻧﻪ ﻫﺎي ﺳﻨﮕﻲ ﺷﺎن ﻧﻔﺲ ﻣﻲ ﻛﺸﻨﺪ‬ ‫ﺣﻔﺮه ﻫﺎي ﺧﺎيك‬ ‫از ﺧﻮن ﭘُٰﺮ و ﺧﺎﱄ ﻣﻲ ﺷﻮﻧﺪ‬ ‫و دﺳﺖ ﻫﺎﻳﺸﺎن را‬ ‫ِ‬ ‫ﻋﻼﻣﺖ ﺧﺪاﺣﺎﻓﻈﻲ‬ ‫ﺑﻪ‬ ‫ﺑﺮاي زﻣني ﺗﻜﺎن ﻣﻲ دﻫﻨﺪ‬

‫‪32‬‬

‫متﺎﺷﺎﺧﺎﻧﻪ ﺑﻮي وﺟﺪ ﻣﻲ داد‪ ،‬از ﻋﺮق‪.‬‬ ‫ﺑﻮي ﺗﻦِ ﻣﺮدان ﻧﻴﻤﻪ ﺗﺤﺮﻳﻚ‪،‬‬ ‫ﺑﺮﻳﺎﻧﺘ ِني ﻣﺎﺳﻴﺪه ي ﭘﴪﻛﺎن ﺑﺎﻟﻎ‬ ‫و ﭼﺮم ﻧﺎﻣﺮﻏﻮب دﺳﺘﻜﺶ ﻫﺎي زﻧﺎﻧﻪ ‪.‬‬ ‫ﻓﺮﺷﺘﻪ ي ﻣﻌﻠّﻖِ ﺻﺤﻨﻪ‬ ‫آوازﻫﺎي ﻛﻬﻨﻪ ﻣﻲ ﺧﻮاﻧﺪ‬ ‫ﺑﺎﻓﺘﻪ ي ﻣﺼﻨﻮﻋﻲ ﮔﻴﺴﻮان ﻃﻼﻳﻲ را‬ ‫ﺑﻪ ﻣﻮﻫﺎي ﻛﻮﺗﺎه ﮔﺮه زده ﺑﻮد‬ ‫و زﻳﺮ ﺑﺎل ﻫﺎﻳﺶ‬ ‫ﺳﻴﻢ ﻫﺎي ﻣﻮ ّر ِب ﻓﻠ ّﺰي داﺷﺖ ‪.‬‬ ‫"‪-‬ﺑﻠﻴﻂ اﻳﻦ ﭘﻲ اِس‬ ‫ﺳﺎل ﻫﺎﺳﺖ ﻳﻚ ﺑﻬﺎ دارد"‬ ‫ﻛﴘ ﮔﻔﺖ‬ ‫و ﻫامن وﻗﺖ ﻛﻪ ﻣﻲ ﮔﻔﺖ‬ ‫ﻳﻚ زن از ﺣﺎﺷﻴﻪ ﺗﺎرﻳﻚ‪ ،‬ﺑريون زد‬ ‫راه ﻛﻪ ﻣﻲ رﻓﺖ‬ ‫ﺑﺎراين اش‪ ،‬ﺧﺎك ﺷﻴﺎر ﺧﻴﺎﺑﺎن را‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮد ﻣﻲ ﮔﺮﻓﺖ‬ ‫زين ﻛﻪ ﺑﺎ ا ّراﺑﻪ ﺧﺪاﻳﺎن‪ ،‬ﺑﻪ آﺳامن منﻲ رﻓﺖ‬

‫و ﻛﺎﻓﻪ ﻫﺎي ﺗﻨﺶ‬ ‫ﺑﻮي ﮔﻮﺷﺖ ﴎخ ﺷﺪه و ﴍاب ﻣﻲ داد ‪.‬‬ ‫ﻣﻴﺎن ﻣﺤﺎق ﭘﺴﺘﺎن ﻫﺎ‬ ‫دﺳﺘﻪ ﻛﻮﻟﻴﺎن‪ ،‬اوراد ﺑﻮﻣﻲ ﻣﻲ ﺧﻮاﻧﺪﻧﺪ‬ ‫و آﺗﺸﮕﺮدان ﻫﺎ‬ ‫ﴎﺧﻲ د ّوار ﭼﺸﻢ ﻫﺎ را‬ ‫در ﺣﺮﻛﺎت ﻣﺮ ّدد ﻣﺒﻬﻮت‬ ‫ﻣﻲ ﭼﺮﺧﺎﻧﺪﻧﺪ ‪.‬‬ ‫ﺧﻄﻲ در ﻛﻒ دﺳﺘﺎﻧﺶ‬ ‫ﻧﺴﺐ زن را ﺑﻪ "آﻧﺘﻴﮕﻮﻧﻪ" ﻣﻲ رﺳﺎﻧﺪ‬ ‫ﴎﭘﻴﭽﻲ ﻧﺎزﻧﺪه اي‬ ‫ِ‬ ‫از ﻗﺪم ﻫﺎ ﺑﻪ ﻗﻠﺐ ﻣﻲ رﻓﺖ‬ ‫و از ﻗﻠﺐ ﺑﻪ ﻗﺪم ﻫﺎ ‪.‬‬ ‫ﻧﺎب منﺎﻳﺶ ﺑﻮد‬ ‫ذات ِ‬ ‫ﻛﻪ ﭘﺮده ﻣﻲ اﻧﺪاﺧﺖ‬ ‫و آﻧﺘﻴﮕﻮﻧﻪ ﻣﻲ ﺧﻮاﻧﺪ‪:‬‬ ‫"ﻧﺎﺧﻦ ﻫﺎﻳﻢ ﺷﻜﺴﺘﻪ‪،‬‬ ‫اﻧﮕﺸﺘﺎﻧﻢ ﭘﺮ از ﺧﻮن‬ ‫و ﺑﺎزواﻧﻢ ﭘﺮ از زﺧﻢ ﺷﻼق ﻧﮕﻬﺒﺎﻧﺎن ﺗﻮ اﺳﺖ‬ ‫اﻣﺎ ﻣﻦ ﻫﻨﻮز ﻣﻠﻜﻪ ﻫﺴﺘﻢ"‬

‫‪33‬‬

‫ﺑﻴﺪ ﺧﻮرده اﺳﺖ‬ ‫ژاﻛﺖ ﭘﺸﻤﻲ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ را ‪.‬‬ ‫ﺧﻮردﮔﻲ ﻫﺎ‬ ‫ﺳﺎﻋﺎت را ﻣﺴﺘﻬﻠﻚ ﻛﺮده اﻧﺪ ‪.‬‬ ‫زﻣﺎن‪ ،‬از ﮔﺮ ِه ﭼﻬﺎر و ﻧﻴﻢ ﺻﺒﺢ‬ ‫ﺑﻪ ﮔﺮ ِه ﺷﺶ در ﻋﴫ ﻣﻲ ﭘﺮد؛‬ ‫ﻣﻨﻈﺮه ي ﺗﺎ ِر ﻳﻚ ﻓﻘﺪان ﭘﻴﺪاﺳﺖ‪.‬‬ ‫ﻟُﺨﺘﻲ ﻫﺎي ﺗﻦ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ‬ ‫اﺛﺮ ﻛﺒﻮ ِد ﺟﻮﻳﺪن دارﻧﺪ‬ ‫ِ‬ ‫ﺗﺤﺮﻳﻚ يب اﻧﺰال ﻳﻚ ﺧﺪا‬ ‫ﻛﻪ از‬ ‫ﺑﻪ ﺧﻮن ﻣﺮدﮔﻲ رﺳﻴﺪه اﻧﺪ ‪.‬‬ ‫دﺳﺖ ﺧﺪا و ﺑﻴﺪﻫﺎ‪ ،‬در ﻳﻚ ﻛﺎﺳﻪ اﺳﺖ‬ ‫ﺣﺮﻣﺖ ﭘﻨﺠﺸﻨﺒﻪ را‪ ،‬ﻫﺘﻚ ﻣﻲ ﻛﻨﻨﺪ‬ ‫و ﺑﺮاي روزﻫﺎي دﻳﮕﺮ‬ ‫ﻧﻘﺸﻪ ﻣﻲ ﻛﺸﻨﺪ‪.‬‬

‫‪34‬‬

‫آب ﻫﺎي ﺗﻮ آزادﻧﺪ‬ ‫ﻣﻦ‪ ،‬ﺧﻄﻮط ﺧﻴﺲ ﻣﺮزﻫﺎي درﻳﺎﻳﻲ ‪.‬‬ ‫در ﺧﻮﻳﺸﺘﻨﻢ ﻛﻪ ﺟﺪا ﺑﻜﻨﻢ‬ ‫آب‪ ،‬از آﺑﺖ‬ ‫ﺗﻜﺎن ﻛﻪ ﻣﻲ ﺧﻮرد‬ ‫ﻗﺎﭼﺎقِ اﻣﻮاج اﺳﺖ از ﺧﻂ‬ ‫از ﻛﺸﻴﺪﮔﻲ ﻛﺸﺎﻟﻪ ﻫﺎ‬ ‫َﻣﺪ ﻣﻲ ﺷﻮد آب‬ ‫ﻳﻌﻨﻲ "ب" ﺑﺎﻻ ﻣﻲ آﻳﺪ‬ ‫َو "آ" ﻛﺸﻴﺪه ﻣﻲ ﺷﻮد ﺗﺎ ﻣﺎه‬ ‫ﻣﺠﺮاﻫﺎ را ﭘُﺮ ﻣﻲ ﻛﻨﺪ آب‬ ‫و َﻣﺪ ﻣﻲ ﺷﻮد ﺣﺮف‪:‬‬ ‫"آ ‪ -‬او‪ -‬اي‪ -‬آ آ آ"‬ ‫آ ﻣﻲ ﺟﻬﺪ ﺑﻪ ﺑُﺮون‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﺎه‪ ،‬ﺑﻪ ﻣﻦ‬ ‫ﻛﻪ آب ﻫﺎي ﺗﻮ آزادﻧﺪ‬ ‫و ﻣﺮزﻫﺎ‬ ‫ﻫﻴﭻ ﻛﺎره‬

‫متﺎم ﺑﻪ ﺳﺎل ‪1391‬آﺑﺎن ﻣﺎه‬