تب و لرز ...علیرضا میراسداله 1
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 2
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 3
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 4
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 5
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 6
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 7
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 8
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 9
تب و لرز ...علیرضا میراسداله10
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 11
تب و لرز ...علیرضا میراسداله12
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 13
تب و لرز ...علیرضا میراسداله14
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 15
تب و لرز ...علیرضا میراسداله16
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 17
تب و لرز ...علیرضا میراسداله18
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 19
تب و لرز ...علیرضا میراسداله20
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 21
تب و لرز ...علیرضا میراسداله22
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 23
تب و لرز ...علیرضا میراسداله24
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 25
تب و لرز ...علیرضا میراسداله26
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 27
تب و لرز ...علیرضا میراسداله28
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 29
تب و لرز ...علیرضا میراسداله30
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 31
امــروز بــاز ازم پرســیدن كــه موســیقى چطــورى مــى تونــه زندگــى آدم رو عــوض كنــه؟ منــم همــون جــواب همیشــگى رو دادم ،گفتــم :وقتــى كــه زیــاد موســیقى گــوش كنــى ،كــم از خونــه بیــرون مــى رى .وقتــى كــه كــم از خونــه بــرى بیــرون شــانس درگیــر شــدنت بــا مــردم كــم مــى شــه ،وقتــى كــه كمتــر مــردم رو ببینــى بــه طبــع كمتــر مــى تونــى كتــك كارى كنــى و خطــر این كــه بــا مشــت بزنــى یــك نفــر بمیــره هــم كــم مــى شــه .وقتــى كســی رو نكشــى احتمــال اینكــه بــرى زنــدون پاییــن مــى آد و اگــه نــرى زنــدون درصــد اینكــه بهــت تجــاوز بشــه و ایــدز بگیــرى بــه حداقــل مــى رســه. در نهایــت اگــه ایــدز نداشــته باشــى بیشــتر عمــر مــى كنــى و موســیقى اینجــورى زندگیــت رو عــوض مــى كنــه.
تب و لرز ...علیرضا میراسداله32
در دنیــای كوتولــه هــا اگــه دوال دوال راه نــری كالهــت پــس معركــه اســت بدتریــن قســمتش اون وقتــه كــه مــی خــوان بهــت پــس گردنــی بزنــن. اگــه یــادت بــره كــه دوال بشــی فــوری پاهاتــو مــی بــرن. اگــه پاهاتــو دوســت داری گــوش بــه زنــگ بــاش و از گفتــن چیزهایــی كــه از اون بــاال مــی بینــی پرهیــز كــن چــون اونــا نمــی بینــن نمــی فهمــن و نمــی خــوان راجــع بهــش بشــنون. بایــد مثــل خودشــون راه بــری ،بایــد مثــل خودشــون ببینی و مثل خودشــون حــرف بزنــی تــا متوجــه نشــن كــه چقــدر دوال شــدی و چقــدر در رنــج و عذابــی از اینكــه بــرای درك اونــا ســرت نزدیــك زانوهاتــه. در شــهر كوتولــه هــا بخنــد و مثــل یــه كوتولــه واقعــی رفتــار كــن تــا دوســتت داشــته باشــن.
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 33
امــروز هــم مثــل هــر روز عــده ای در مقابــل درهــای ورودی متــرو بــا تــكان دادن ســطل هایــی پــر از پــول خــرد بــه نفــع خیریــه هــای مختلــف پــول جمــع مــی كردنــد. از كنارشــان گذشــتم ،روزنامــه برداشــتم و رفتــم در قطــار نشســتم .صفحات روزنامــه پــر بــود از عكــس كســانی كــه همــه پــول های عالــم در جیبشــان اســت ولــی هیچوقــت از در متــرو داخــل نمــی شــوند. بــا خــودم فكــر كــردم ســرمایه داری یعنــی ،گــدااز گــدا گدایــی كنــد كــه کســی درنمانــد و آرامــش ســرمایه دار را بــر هــم نزنــد.
تب و لرز ...علیرضا میراسداله34
بــه روایــت قــران یونــس پیامبــر بــه واســطه تعجیــل در درخواســت عــذاب بــرای قــوم اش ،بــه غضــب الهــی گرفتــار شــد و مدتــی را در شــكم نهنــگ ســر كــرد .بــه روایــت كارلــو كلــودی ،پینوكیــو هــم بــه همیــن سرنوشــت دچــار شــد و بــه همــراه پــدر ژپتــو مدتــی در شــكم نهنــگ زندانــی شــد .ده ســالم بــود كــه هــر دوی ایــن قصــه هــا را شــنیدم .همــان هــا كــه قصــه اول را بــی بــرو برگــرد بــاور مــی كردنــد بــه قصــه دوم مــی خندیدنــد و ایــراد مــی گرفتنــد كــه در شــكم نهنــگ هــوا وجــود نــدارد كــه پینوكیــو زنــده بمانــد. ولــی مــن در همــان ســن و ســال هــم مــی دانســتم كــه هــر دو ایــن قصــه هــا واقعــی اســت و در شــكم نهنــگ كلــی هــوا وجــود دارد كــه كفــاف هــر ســه تــای آنهــا را مــی دهــد بــه عــاوه اینكــه خــدا در همــان قــران گفتــه كــه فرقــی بیــن بندگانــش نیســت و پــدر ژپتــو ،پینــو كیــو و یونــس پیامبــر همــه در نــگاه او یكســانند.
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 35
ا عــدل الهــی یعنــی عزراییــل بدبخــت مجبــوره بیســت و چهــار ســاعته بدون تعطیلــی آخــر هفتــه و مرخصــی ســاالنه و مزایــای طبیعــی یــه كارمنــد دون پایــه ،كار كنــه و عــرق بریــزه ،در حالیكــه اســرافیل یــه بــوق گرفته دســتش و پشــت ســر خــدا نشســته كــه اگــه روزی روزگاری ،خــدا بالخــره فهمیــد كــه چــه گنــدی زده و خواســت قیامــت كنــه ،اســرافیل خــان تكونــی بــه ماتحتــش بــده و تــوی بوقــش دو تــا فــوت بكنــه و خبــر بــده. نتیجه اخالقی :خانه از پای بست ویران است
تب و لرز ...علیرضا میراسداله36
امــروز در متــرو شــهر لنــدن ،ایســتگاه آكســفورد یــك نفــر را دیــدم كــه یــك دســت بیشــتر نداشــت .یعنــی دســت راســتش از آرنــج قطــع شــده بــود .ولــی بــا همــان یــك دســت دیگــر كــه داشــت ،گیتــار مــی زد .آرنــج دســت قطــع شــده اش كــه مثــل تــوپ كالبــاس بــود بــه ســیمها ضربــه مــی زد و انگشــتان دســت دیگــرش روی دســته گیتــار بــاال و پاییــن مــی رفــت .طــوری ایســتاده بــود كــه مــردم بتواننــد بــه خوبــی دســت قطــع شــده اش را ببیننــد .بــا آنكــه خــوب گیتــار نمــی زد ولــی پــول نســبتا زیــادی در كاله جلــوی پــاش ریختــه بودنــد .خوشــحال بــه نظــر مــی آمــد، خوشــحالتر از خیلــی از نوازنــده هــای خیابانــی دیگــر .بــا خــودم فكــر كــردم یعنــی خوشــبخت تــر بــود اگــر دو دســت داشــت؟ شاید خوشبختی او در همان دستی است كه همراهش نیست.
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 37
امــروز بــاز دوبــاره یــك آدم توخالــی دیــدم .یــك آدم توخالــی واقعــى، داخلــش بــه قــدرى خالــى بــود كــه مــى شــد از یــك ســر بــه ســر دیگرش بنــد كشــید و بــه آن رخــت و لبــاس آویخــت یــا قفســه بنــدى اش كــرد و خــرت و پــرت هــای بــى مصــرف در آن گذاشــت .امــا خیلــى صــدا مــى داد. قبــا هــم آدم هــاى توخالــی دیــده بــودم و بــه بعضــی از جاهــای خالــى شــان دســت زده بــودم .صــداى بــم داشــتند .انــگار تمبكــى باشــند بــا پوســت بــره .امــا ایــن یكــى چنــان طنینــى داشــت كــه خیــال مــی كــرى نهنــگ از آســمان بــر ســقف خانــه ات افتــاده .طبلــى بــود بــراى خــودش. پوســتش كشــیده ،كــوك شــده ،آمــاده
تب و لرز ...علیرضا میراسداله38
مــن بیمــاری شــمارش دارم .آدمهــا رو مــی شــمرم .هــر روز صبــح از در خونــه کــه مــی رم بیــرون تــا کــه برســم بــه محــل کار ،همــه رو مــی شــمرم .وقتــی کــه برمــی گــردم هــم همینطــور .روزای تعطیــل تــوی خیابــون هــا ول مــی گــردم و آدمهــا رو مــی شــمرم ،تــوی پــارک ،تــوی ســینما ،مــوزه هــا و رســتوران ها....همــش آدمهــا رو مــی شــمرم. مــن بــا شــمردن آدمهــا بــه کنتــرول جمعیــت دنیــا کمــک مــی کنــم ،آخــه مــی دونیــن کــه ،اگــه بشــمرین کــم مــی شــه .راســتش وقتــی متوجــه شــدم کــه هیچکــدوم از برنامــه هــای ســازمان هــای بــزرگ جهانــی بــرای تعدیــل جمعیــت دنیــا جــواب نمــی ده گفتــم ،خــودم دســت بــه کار بشــم و بشــمرم.
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 39
بــاز در شــرایطی قــرار گرفتــه بــودم کــه یکــی مــی خواســت خودکشــی کنه و از دســتم خــاص بشــه .ایــن یکــی ســابقه بســتری شــدن در بیمارســتان روانــی هم داشــت رفته بود پای پنجره و داد می زد :می پرم پایین...می پرم پایین گفتم :بپر ...به جهنم می پرم...می پرم کوله پشتیم رو برداشتم و از در رفتم بیرون می پرررررم...حاال می بینی....می پررررم ایــن آخریــن چیــزی بــود کــه از اون دختــر شــنیدم .نمــی دونــم کــه پریــد یــا نــه .دیگــه هیچوقــت برنگشــتم بــه اون شــهر.
تب و لرز ...علیرضا میراسداله40
جوجــه اردكــی كــه ســیاه بــه دنیــا آمــده بــود و در مدرســه ازجوجــه اردك هــای ســفید و فخــر فــروش مرتــب كتــك مــی خــورد ،رفــت ســراغ مامانــش و پرســید: مامــان مامــان مگــه تــو نگفتــی كــه مــن زود بــزرگ مــی شــم و بــه یــك قــوی زیبــا تبدیــل مــی شــم ؟ مامانش جواب داد: معلومــه كــه گفتــم و بــازم مــی گــم تــو بــه زودی یــك قــوی بــزرگ زیبــا می شــی جوجــه اردك زشــت در ادامــه زندگــی بــاز هــم از جوجــه اردك هــای دیگــه كتــك خــورد و امیــدوار مانــد. ولــی وقتــی كــه بــزرگ شــد نــه تنهــا یــك قــوی ســفید زیبــا نشــد بلكــه پرهــای گردنــش ریخــت ،منقــارش تــاب برداشــت و بــه زشــت تریــن الشــخور دنیــا بــدل شــد مامــان مامــان مگــه تــو مرتــب نمــی گفتــی كــه مــن بــه زودی تبدیــل بــه یــك قــوی زیبــا مــی شــم پــس چــرا هیــوال شــدم؟ مامــان جوجــه اردك زشــت كــه جوابــی بــرای فرزنــدش نداشــت ســرش رو پاییــن انداخــت و در میــان بوتــه هــا ناپدیــد شــد جوجــه اردك زشــت یــا همیــن الشــخور كذایــی هــم صبــر كــرد و هنگامــی كــه مــادرش مــرد جســدش را تــا تــه خــورد. نتیجــه اخالقــی :گلیــم بخــت كســی را كــه بافتنــد ســیاه .بــه آب زمــزم و كوثــر ســفید نتــوان كــرد نتیجــه اخالقــی :ســعی كنیــد بــه بچــه هاتــون دروغ نگیــن اونــا معمــوال هیــچ گهــی نمــی شــن نتیجــه اخالقــی :ایــن قصــه هــا همــش دروغــه از تخــم اردك نــه قــو بیــرون مــی آد نــه كركــس ،طبقــه میانــی همیشــه همــون میــون مــی مونــه
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 41
مگــس خردمنــدی کــه در زندگــی گــه زیــاد خــورده بــود و کولــه بــاری از تجربــه داشــت در بســتر بیمــاری افتــاده بــود و بــا مــرگ دســت و پنجــه نــرم مــی کــرد .از اونجــا کــه مگــس معروفــی بــود و شــهرت زیــادی در جوامــع مگســی داشــت ،هــزاران مگــس و مگســچه دور و بــرش جمــع بــودن و بــراش اشــک مــی ریختــن. مگــس خردمنــد تــه مونــده نیرویــی کــه در بــدن تحلیــل رفتــه اش باقــی بــود رو جمــع کــرد ،بــه جماعــت مغمــوم نگاهــی انداخــت و وز وز کنــان گفــت: خرچســونه ایســت کــه در دوســتان و فرزنــدان مــن ،مــرگ حــق اســتُ . خونــه هــر مگســی مــی خوابــد .از مــرگ مــن غــم بــه دلتــان راه ندهیــد و و مثــل همیشــه پــر انــرژی و فعــال بــه گــه خوردنتــان ادامــه دهیــد. مــن هــم امیــدوارم کــه روحــم بــا ارواح خرمگســان بهشــتی قریــن شــود و نزدیــک آنهــا ،کنــار نهرهــای بهشــتی بــر تپــه هــای گــه بنشــینم مگــس هــا و مگســچه هــا اشــک مــی ریختنــد و بالهــای تــوری مانندشــون رو بــا ســر و صــدای بیشــتری بــه ســر و کلــه خودشــون مــی زدنــد ،یکــی از مگــس هــای نــاالن لحظــه ای دســت از زاری کشــید و فریــاد زد: ای پیرخردمنــد ،هــر وز وز تــو ُدر و گوهــری اســت کــه بایــد آن را بــه گــه زرد نوشــت و بــه دیــوار آویخــت ،بــه مــا پنــدی بــده کــه تاکنــون نــدادی همــه ســاکت شــدند .مگــس خردمنــد بــه ســختی تکانــی خــورد ،نگاهــی بــه مگــس پرسشــگر انداخــت و جــواب داد: فرزنــدم غــام عبــاس -اســم اون مگســه بــود کــه ســوال کــرد ، -در ایــن دنیــا هــر گهــی بایــد خــورد و هــر گهــی را نبایــد خــورد ،ولــی تــا هــر
تب و لرز ...علیرضا میراسداله42
گهــی را نخــوری نمــی فهمــی کــه کــدام گــه را بایــد بخــوری و کــدام گــه را نبایــد بخــوری .ایــن روزهــا مگــس هــای جــوان بــه شــدت درگیــر علــوم شــفاهی -مباحــث تئوریــک -شــده انــد .بعضــی هــا دربــاره اینکــه کــدام گــه را بخورنــد و کــدام گــه را نخورنــد صبــح تــا شــب وز وز مــی کننــد و آخــر ســر هــم دســت خالــی از ایــن دنیــا مــی رونــد .بعضــی هــا هــم فقــط بــا کتــاب و مقالــه و پایــان نامــه دانشــگاهی بــه شــهرت مــی رســند بــی آنکــه در عمــل گــه چندانــی خــورده باشــند .توصیــه مــن ،نــه فقــط بــه تــو غــام عبــاس جــان بلکــه بــه همــه شــما عزیــزان ایــن اســت کــه تــا مــی توانیــد گــه بخوریــد کــه گــه خــوردن بهتــر از گــه نخــوردن و وز وز کــردن اســت مگــس خردمنــد بعــد از ایــن وز وز ،نفــس آخــر را کشــید ،پــس افتــاد و مــرد. از اون بــه بعــد ،بعضــی از مگــس هــا بــراش مرثیــه ســرودند ،بعضــی هــا بــراش آهنــگ ســاختند ،غــام عبــاس کتــاب قطــوری دربــاره اش نوشــت و اونایــی هــم کــه هنــر چندانــی نداشــتن عکســش رو بــه جــای عکــس خودشــون در پروفایــل فیسبوکشــون گذاشــتن روحــش شــاد و وز وزش باقــی بــاد
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 43
حتــى ســاده تریــن تجربیــات بــه ســختى كســب مــى شــن .مثــا مــن بــه تازگــى یــاد گرفتــم كــه وقتــى ســگى گازم مــى گیــره برنگــردم و گازش بگیــرم .چــون اون ســگ از گاز گرفتــن مــن لــذت مــى بــره ولــی من بــا گاز گرفتــن اون ،بــه جــاى اینكــه تالفــى كــرده باشــم فقــط دهنــم رو از پشــم بــو گنــدو پــر مــى كنــم .شــاید فكــر كنیــد اینكــه طبیعــه ،هیــچ عاقلــى ســگ رو گاز نمــى گیــره ولــى مــن همیــن موضــوع بــه ظاهــر ســاده رو هــم بــه مــرور ایــام و پــس از كلــى تجربــه فهمیــدم. مــن یــک میــز کوتــاه کنــار تختــم دارم .روی میــزم بــه طــور معمــول ،یــک پاکــت ســیگار ،یــک فنــدک و یــک جاســیگاری ،عینــک وغزلیــات ســعدی، گوشــی موبایــل ،یــک لیــوان آب و چنــد تــا قــرص ســر درد دارم .ایــن میــز زندگــی رو بــرام آســون مــی کنــه چــون اونقــدر بــه تختــم نزدیکــه ،کــه وقتــی نمــی خــوام از زیــر پتــو بیــرون بیــام ،دســتم بــه تمــام چیزهایــی کــه روشــه مــی رســه بــا داشــتن ایــن میــز کوتــاه احســاس مــی کنــم کــه خوشــبختم هرچنــد کــه بــدون اون هــم مــی تونــم بــه نفــس کشــیدن ادامــه بــدم ... پشــیمونی چیــز خوبیــه .چــون نشــون مــی ده کــه تــوی زندگــی یــه غلطی کــردی و یــه تکونــی خــوردی .مــردم خیــال مــی کنــن آدم پشــیمون بایــد ناراحــت و غصــه دار باشــه و همــش فکــر کنــه کــه بایــد جبــران کنــه .ولی مــن اصــا اینطــور فکــر نمــی کنــم .مــن یــه آدم پشــیمون خوشــحالم .یــه پشــیمون کــه بابــت پشــیمونی هــاش خودشــو ســرزنش نمــی کنــه و بــه جــاش فقــط ســیگار مــی کشــه .بعضــی هــا بــه همیــن ســیگار هــم گیــر مــی دن و بهــم مــی گــن نکــش ،ســرطان مــی گیــری هــا ،پشــیمون مــی شــی هــا ،پشــیمونی دیگــه ســودی نــداره اون وقــت هــا .مــن در جوابشــون مــی گــم :حــاال تــا اون وقت-هــا- ... ســاعت دو و دو دقیقــه اســت .ارقــام اینجــوری رو دوســت دارم .هفــت و هفــت دقیقــه یــا یــازده و یــازده ...بیســت و بیســت رو قبــا دوســت داشــتم
تب و لرز ...علیرضا میراسداله44
امــا از وقتــی بیســت و ســی معــروف شــد بــی خیالــش شــدم .البتــه بــا ســیزده و ســیزده راحــت نیســتم .هــر موقــع مــی بینمــش رنگــم مــی پــره و بــه خــودم مــی گــم یــا مــی ری زیــر چــرخ قطــار یــا یــک نفــر از پشــت بــا چاقــو مــی زنــدت .ولــی معمــوال اینطــوری نمــی شــه ،در بدتریــن حالــت یــا قطــار دیــر مــی رســه یــا یــک بدبخــت آســمون جــل از پشــت ســر مــی آد و مــی گــه :پــول خــورد داری؟ ... امــروز جلــوی در یکــی از ایــن کافــه هــای زنجیــره ای نشســته بــودم .یــه گــدا اومــد کــه شــکل شــخصیت هــای فیلــم اولیــور تویســت بــود یــه پولی بــه مــن بــده ،محــض رضــای خــدا بــده ،یه پــول خــوردی چیــزی ...دســت کــردم جیبــم ،یــک ســکه بیشــتر نداشــتم .ســکه رو گذاشــتم کــف دســتش و گفتــم :بگیــر و بــرو یــه نــگاه بــه ســکه انداخــت و بــرش گردونــد چــرا؟ بــه دردت نمــی خــوره مگــه؟ نــه ایــن ســکه انگلیســی نیســت نگاهــی بــه ســکه انداختــم .مــال یکــی از ایــن جمهــوری هــای تــازه آزاد شــده روســیه بــود .نمــی دونــم تــه جیــب مــن چــی کار مــی کــرد .هــر چــی فکــر کــردم یــادم نیومــد کــه بــه اون مناطــق ســفر کــرده باشــم. ... چقــدر خوشــحالم کــه لنــدن کافــی شــاپهای مــدل ایــران نــداره .مغــازه هــای احمقانــه ای کــه یــه مشــت وراج بــی عمــل تــوش جمــع مــی شــن و ک ...شــعر مــی گــن .هــی ژی ژک ژی ژک مــی کنــن و ســواد پشــت جلــد کتابیشــون رو بــه رخ هــم مــی کشــن .پســر و دختــر هــای آدمــای معــروف کــه اگــه دقــت کنیــن شــهرت والدینشــون هــم اغلــب الکیــه و بابــت کارهــای نکــرده ســر زبــون هــا افتــادن .اصــا چقــدر خوبــه کــه اینجــا کســی بــه واســطه بابــاش معــروف نمیشــه و بایــد خــودش کونشــو جمــع کنــه ،یــه گهــی بخــوره و یــه چیــزی از خــودش داشــته باشــه تــا
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 45
مــردم بهــش توجــه کنــن (.البتــه بــه جــز خواهــران هیلتــون) ... یــک مــدت -ده مــاه -تــوی یــک شــرکتی کار مــی کــردم کــه پروتــز ســینه و باســن و...مــی فروخــت .شــرکت بــا پرســتیژی بــود .بــاالی شــهر تهــران ،تــوی یــه ســاختمون خوشــگل و شــیک و پیــک .مشــتری هــا هــم عمومــا از اونــا بودکــه بــه کونشــون مــی گــن دنبالــم نیــا بــو مــی دی .اونجا بــود کــه بــرای اولیــن بــار متوجــه شــدم پرســتیژ چقــدر بــا ممــه و کــون و ایــن چیــزا نســبت داره ... نوشــتن قبــل از خــواب رو دوســت دارم چــون هــی چرتــم مــی بــره و قصه از دســت مــی ره .گاهــی ال بــه الی خمیــازه هــا ،کلمــات و جمالتــی بــه ذهنــم مــی آد کــه معمــوال بریــده بریــده هســتن و نمــی تونــم بفهمــم بــه کجــای ذهنــم متصلن(.البتــه اگــه ذهــن در قصــه نویســی نقــش داشــته باشــه چــون راســتش معتقــد نیســتم کــه کلمــات از تــوی کلــه بیــرون مــی آن ،بیشــتر انــگار تــوی هــوا پراکنــده ان و توســط حــواس پنــج گانــه قاپیــده مــی شــن و بــا جوهــر روی کاغــذ مــی آن) ایــن گــم شــدن قصــه اصلــی الی قصــه هــای فرعــی و جمــات بــی ســر و تــه رو مــی پســندم وحــال و هــوای چرتــی رو دوســت دارم .بعضــی هــا مــی گــن :علــف بــزن امــا از علــف ملــف خوشــم نمــی آد .نشــئگی بایــد طبیعــی باشــه .راســتش هــر بــار کــه تــاش کــردم از نیروهــای کمکــی بــرای نوشــتن اســتفاده کنم حاصلــش گــه شــد .تازگــی هــا بــه ایــن نتیجــه رســیدم کــه من خلســه ســر خــودم .اســتفاده از روانگــردان بــرام حکــم منفــی در منفــی رو داره و برمــی گــردم بــه حالتــی کــه اسمشــو مــی ذاریــم «نرمــال» یکــی از خوبــی هــای تنهایــی اینــه کــه آدم نصــف شــب مــی تونــه پاشــه بــره تــوی آشــپزخونه ،چایــی درســت کنــه ،بیــاره بــذاره روی میــز بغــل
تب و لرز ...علیرضا میراسداله46
تختــش و بعــدش لپتاپشــو آتیــش کنــه و قصــه بنویســه .اونــم در حالــی کــه داره فــرت و فــرت ســیگار مــی کشــه ولــی وقتــی آدم کنــار دوســت دختــرش خوابیــده ،جــم نمــی تونــه بخــوره .بــه محــض ایــن کــه ســر لپتابــو بــده بــاال و نــورش بزنــه بیــرون ،اســیر آمــاج فحــش هــای آبکشــیده و نکشــیده ،همــراه بــا تهمــت و افتــرا مــی شــه آخــه ایــن وقــت شــب آدم مــی ره پــای چــت چــت نمــی کنــم دارم قصــه مــی نویســم گــه خــوردی، مــن تــو رو مــی شناســم بــه جــون خــودم دارم قصــه مــی نویســم جــون خــودت بــه خــدا راســت مــی گــم ،دارم قصــه مــی نویســم بیــن خودتــون اسمشــو گذاشــتین قصــه نویســی نــه واهلل ،ایــن مزخرفــات چیــه کــه مــی گــی مزخــرف خودتــی ،مــن تــو رو مــی شناســم ،مــی دونــم چــه حــروم زاده ای هســتی خــب بیــا خــودت نــگاه کــن عمــرا اگــه مــن بــه اون کامپیوتــر کثافــت تــو دســت بزنــم خالصــه اینجــوری دعــوا شــروع مــی شــه و دســت آخــر آدم نــه قصــه نوشــته نــه خوابیــده ،صبحــم بایــد بــره ســر کار و بــا اعصــاب خــط خطــی ،بــا مــردم طــرف بشــه شــاید بــه نظرتــون مســخره بیــاد ولی عشــق و جــوراب بــا هــم در ارتباطن. تــا همیــن یكــی دو مــاه پیــش كــه تنهــا بــودم یــك عالمــه جــوراب داشــتم ولــی از وقتــی كــه عاشــق شــدم جورابــام یكــی یكــی گــم مــی شــن امــروز كار بــه جایــی رســید كــه مجبــور شــدم بــدون جــوراب بــرم ســر كار .خوشــبختانه هــوای لنــدن امســال دیوونــه شــده و قصــد ســرد شــدن نــداره .ولــی نبایــد بــه ایــن هــوا دلخــوش كنــم یهــو دیــدی ســرد شــد. چنــد وقــت پیــش یكــی از دوســتای خوبــم كــه اونــم عاشــق شــده بــود و جــوراب گــم مــی كــرد كارش بــه جنــون كشــید .االن هــم بســتریه تــوی یــه بیمارســتان روانــی و هیچكــس رو نمــی شناســه فقــط جــوراب مــی خــواد و اتاقــش پرشــده از جورابــای رنــگ و وارنــگ .خیلــی صحنــه رقــت باریــه وقتــی مــی بینــی بهتریــن دوســتت یــه جــوراب كشــیده روی ســرش دو تــا تــوی دســتاش و چنــد تــا هــم بــه دندونــش گرفتــه. اونایــی كــه خونــه عشقشــون خــراب مــی شــه ،معمارهــای كــم خــردی هســتن كــه بعــد از ســاختن حیــاط و حــوض و بالكــن و بهارخواب ،یادشــون
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 47
مــی ره كــه بــرای خونــه شــون بایــد توالــت هــم بســازن خوبــی قهــوه فروشــی هــای لنــدن اینــه كــه مــردم قهــوه مــى خــورن و می رن .ســر هــر میــز یــه احمــق بابــا ننــه معــروف نمــی شــینه بحــث فلســفه و ادبیــات و تاریــخ هنــر و از همــه اینهــا بدتــر ،سیاســت بكنــه .یــه دفعــه مجبــور شــدم پــای جفنگیــات یكــی از همیــن كــره خرهــا كــه بابــاش معــروف بــود بشــینم .طــرف ســعی مــی كــرد كــه ثابــت كنــه ،اســتالین مــرد بزرگــی بــود و تروتســكی چیــزی نبــود بــه جــز یــك وطــن فــروش خائــن .دو ســه تــا دختــر بچــه دانشــگاه هنــری هــم بــودن كــه باهــاش كل كل مــی كــردن .بــرای مــن فرقــی نمــی كــرد كــه كدومشــون كــدوم بــودن .چــون كال فرقــی نمــی كنــه كــدوم بــه كدومــه .ولــی طبعــا طــرف دخترهــا رو گرفتــه بــودم .پســره خیلــی بــا حــرارت از اســتالین تعریــف مــی كــرد معلــوم بــود حرفــای باباشــو قرقــره مــی كنــه ،و چیــزی از خــودش نــداره ولــی اینقــدر گفــت و گفــت كــه شــب وقتــی برگشــتم خونــه صــاف رفتــم پــای كامپیوتــر و یــه ورقــی بــه تاریــخ روســیه زدم .جاكــش دروغ مــی گفــت ،اســتالین خیلــی هــم مــرد خوبــی نبــود ،.كلــی چیــزای بــد راجــع بهــش نوشــته بــودن .بــی خیالــش شــدم و رفتــم ســراغ ســایت هایــی كــه دوســت دارم .منظــورم ســایت سكســی نیســت اینجــا وقتــی بــه قصــه فكــر مــی كنــم بــه قصــه فكــر مــی كنــم .آنجــا وقتــی بــه قصــه فكــر مــی كــردم بــه چیــزی فكــر مــی كــردم كــه قــرار بــود بــه جــای آن قصــه گفتــه شــود (كــه نــه ســیخ بســوزد و نــه كبــاب و نــه خــدا خشــم اش بگیــرد نــه ممیــز كتــاب) سانســور یعنــی پیــش از آنكــه نوشــتن را آغــاز كنــی بــه قســمتی بیندیشــی كــه اجــازه نوشــتنش را نــداری آزادی تعریــف مشــخصی نــداره اگــه در توالــت رو بــه روی آدم قفــل کنــن ،معنــی آزادی مــی شــه اتــاق نشــیمن مــن خیلــی خوشــحالم از اینکــه نصــف عمــرم رو خوابیــدم چــون نصــف دیگــه رو واقعــا حــروم کــردم
تب و لرز ...علیرضا میراسداله48
اون چیــزی کــه یــه جــاده رو قشــنگ مــی کنــه علفــای ریــز و درشــتیه کــه تــوی حاشــیه اش رشــد کــرده ،تــک درختهــای کوتــاه و بلنــد ،تپــه ها...تــو هیچوقــت بــه طــول راه خیــره نمــی شــی همیشــه عرضشــه کــه ســرگرمت مــی کنــه ...مقصــد یــه نقطــه اس چــه اهمیتــی داره...تــو همیشــه بــر مــی گــردی بــه عــرض جــاده و حاشــیه اش...اون راهــی کــه ازش اومــدی ، اون راهــی کــه هیچوقــت پاتــو تــوش نذاشــتی ،اون راهــی کــه دیگــرون رفتــن و تــو حسرتشــو داشــتی ،مقصــد یــه نقطــه اس ،یــه لحظــه اس ولــی تــو روزگارت رو تــوی حاشــیه ســپری مــی کنــی مــن هیچوقــت از دیــدن فیلمــی کــه خیلــی خــوب فیلمبــرداری و تدویــن شــده لــذت نبــردم چــون عاشــق پشــت صحنــه ام .اونجــا کــه بازیگــر بــا کارگــردان دعــواش مــی شــه ،اونجــا کــه فیلمبــردار قهــر مــی کنــه ،اونجــا کــه بــوم صدابــردار مــی اد وســط کادر ،اونجــا کــه تهیــه کننــده ورشکســت مــی شــه مــن عاشــق کتابــای ناتمومــم فیلمــای ناتمــوم نقاشــی هــای ناتمــوم حتــی ادمــای ناتمــوم اونایــی کــه هیچوقــت از همــه ظرفیتشــون اســتفاده نمــی کنــن ... نویســندگی مثــل لخــت شــدنه .بعضــی هــا بــا ادا و اصــول و آروم آروم لباســها رو در مــی آرن .بعضــی هــا همــه رو یکجــا مــی کنــن ،ولــی بعــد خجالــت مــی کشــن و دستشــون رو مــی گیــرن جلوشــون .کــم هســتن کســانی کــه بتونــن لخــت بشــن ،بــاال و پاییــن بپــرن ،کلــه معلــق بزنــن و بــه آدمــای دور و برشــون نــگاه هــم نکنــن. اگــر همــه آدمهــا بــه یكبــاره تصمیــم بگیرنــد كــه بچــه دار نشــوند و از همیــن لحظــه اقــدام كننــد ،تــا یــك قــرن دیگــر همــه مشــكالت دنیــا بــه پایــان مــی رســد ،آنوقــت نــه دینــی مــی مانــد نــه كشــوری ،نــه جنگــی و نــه قطعنامــه ای و از همــه مهمتــر اینكــه خــدا در كار انجــام شــده مــی مانــد و مجبــور مــی شــود كــه بــدون ســر و صــدا و قیامــت ،كارهــا را جلــو
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 49
بیانــدازد و وضعیــت بهشــت و جهنــم آدمهــا را روشــن كنــد( .البتــه اگــر هــوس نكنــد یــك آدم و حــوای دیگــر بســازد كــه دوبــاره همــه جــا را بــه گنــد بكشــند ... اگــر روزی روشــن شــود كــه در كــرات دیگــر انســان زندگــی مــی كنــد، آخریــن چیــزی كــه مایلــم راجــع بــه آنهــا بدانــم دیــن و مذهــب و اعتقاداتشــان اســت. ... اگــر بهشــت و جهنــم بــه همــان شــكل كــه در كتابهــای مذهبــی آمــده اســت ,باشــد ,مــن قطعــا بــه بهشــت مــی روم چــون كمــی تاریــخ بشــر را مطالعــه كــرده ام و بعیــد مــی دانــم بــا ازدحامــی كــه داخــل جهنــم مــی شــود تــا میلیونهــا ســال اتــاق شــكنجه بــرای مــن خالــی شــود ... اگــر شــانس بیــاورم و روز حســاب و كتــاب گنــاه و ثوابــم هــم وزن شــود از خــدا خواهــش مــی كنــم كــه بــه كل نابــودم كنــد چــون مدتــی بــا آدمهــا معاشــرت كــرده ام و هیــچ عالقــه ای بــه معاشــرت بیشــتر بــا آدمهــا -چــه در بهشــت و چــه در جهنــم -نــدارم. ... آخــر شــب اســت بــا خــودم فكــر مــی كنــم كــه چــرا دارم بــه خــدا فكــر مــی كنــم ،چــون فكــرم بــه جایــی نمــی رســد بنــا را بــر ایــن مــی گــذارم كــه خــدا هــم دارد بــه مــن فكــر مــی كنــد و ماجــرا یــك جــور تلــه پاتــی اســت. بخوابــم شــاید فــردا از ایــن حــس روحانــی دور شــده باشــم و دو كلمــه حــرف حســاب بزنــم.
تب و لرز ...علیرضا میراسداله50
علیرضا میراسداهلل(زاده ۲۰خرداد ۱۳۵۲در تهران) نویسنده ،نقاش ،روزنامه‌نگار ،مترجم و فیلمساز ایرانی است.میراسداهلل کارش را به عنوان نویسنده از سال ۱۳۷۲شروع کرد و آثاری را در زمینه ی شعر و قصه کوتاه نگاشت .او به‌عنوان روزنامه‌نگار کارش را از سال ۱۳۸۳درهفته‌نامه چلچراغ آغاز کرد و دبیر صفحات موسیقی جهان و هنرهای تجسمی بود .وی همچنین در روزنامه‌های شرق و اعتماد به صورت پراکنده مطالبی را نگاشته‌است. میراسداهلل اولین نمایشگاه نقاشی‌اش را در سال ۱۳۷۳در تهران و در نگارخانه نقش جهان برپا کرد و بعد از آن چندین نمایشگاه نقاشی و عکس و عروسک در کشورهای نیوزیلند و بریتانیا نیز داشته‌است .میراسداهلل هم اکنون تهیه‌کننده ی تلویزیون فارسی بی بی سی است.
آثار
کتاب
در قلمرو پادشاهان (زندگی من در عربستان سعودی) :پرده برداری از اسرار بزرگترین و قدرتمندترین خانواده سعودی ،کارمن بن الدن ،علیرضا میراسداهلل (مترجم) ،ناشر :نشر ثالث قصه‌های غیرمعمولی ،۱علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز قصه‌های غیرمعمولی ،۲علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز خوی وارونه دیوها ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ویزای کوه قاف ،علیرضا میراسداهلل,مهدی سحابی( ویراستار) ،ناشر :نشر مرکز مردم معمولی ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز همین روزها ،...علیرضا میراسداهلل ،لیال هدایت پور (ویراستار) ،مهدی کریم زاده (تصویرگر) ،ناشر :مثلث نیم آدم و درناز ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۶ - مدارما و سم سلطان ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۶ - شاید ،لیلیان هلمن ،علیرضا میراسداهلل (مترجم) ،ناشر :مروارید پشه ی غیرمعمولی ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - دختری که فقط یک آرزو داشت ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - سفر به آفریقا ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - شاه نامه ی من ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - قصه ی تقریبا واقعی مادربزرگ ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - آلبوم خانوادگی ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - ماهیگیر ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - ضد هنر ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - فینجیشک ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - قصه‌های غول بیابانی ،علیرضا میراسداهلل ،ناشر :نشر مرکز ۱۳۸۳ - “فلسطین :۴۸ - ۰۸سلب مالکیت شصت ساله ،آرلین ای کلمشا ،علیرضا میراسداهلل (مترجم) ،ناشر :ماتیکان
فیلم
او فیلم‌هایی در زمینه انیمیشن عروسکی پیکسلیشن و مستند ساخته‌است که از آن جمله می‌توان به فیلم‌های زیر اشاره کرد: دیو من زنگ انشا)برنده جایزه جشنواره فیلم‌های ایرانی در کانادا) بند ناف زندگی در زمان حال (مستندی درباره مهدی سحابی)
تب و لرز ...علیرضا میراسداله 51
تب و لرز ...علیرضا میراسداله52
w w w .35 a n j . net 35anjlitr@gmail.com
53 علیرضا میراسداله...تب و لرز