Page 1

#7 Ιούνιος 2013

πολιτικοοικονομικοκοινωνικοπολιτιστικός ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΤΖΑΜΠΑ

Ρομά: Εντάξει με την ένταξη; Θρύψαλα και χρώματα Κ. Π. Καβάφης Πανελλήνια Παράκρουση Νίκος Σαραντάκος:

Tα lol του Βυζαντίου και τα γκρίκλις των Ellinon


2

l

anapnefstiras.gr


Σημείωμα Σύνταξης

Δ

ιεφθαρμένοι/ αδιάφθοροι, μνημονιακοί/ αντιμνημονιακοί, συστημικοί/ αντισυστημικοί και το «χάσμα των γενεών». Το γράφαμε σε εκθέσεις στο Λύκειο, αλλά ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει στην ουσία του αυτό το χάσμα. Μέχρι που ήρθε το Μνημόνιο.

Το χάσμα μεγάλωσε κρατώντας τους μικρότερους σε πιο ριζοσπαστικές θέσεις μιας και δεν είχαν (έχουν) να χάσουν «κάτι». Αυτό το κάτι, ωστόσο, ήθελαν να διαφυλάξουν οι μεγαλύτεροι, οι οποίοι στύλωσαν τα πόδια σε πιο συντηρητικές θέσεις, φοβούμενοι μεγάλες ανατροπές. Οι μεν μικρότεροι κατηγορούν τους μεγαλύτερους για την κομματοκρατία και τον ραγιαδισμό, οι δε μεγαλύτεροι τους μικρότερους ως «χύμα» νεολαία, γεμάτη τρυφηλότητα σαν τους νέους του Καβάφη. Την ίδια ώρα, κάθετα σφάζει την κοινωνία μας η διαφθορά, η έλλειψη στόχων και η αναζήτηση «σωτήρων». Βέβαια, κείμενα «αυτοκριτικής» φιλοξενούνται σε όλον τον Τύπο. Κι ο αναπνευστήρας εν πολλοίς είναι ένα τέτοιο κοίταγμα στον καθρέφτη. Ίσως να έχουμε βαρεθεί κιόλας απ’ όλα αυτά και δικαίως περιμένουμε «κάποιον να μας σώσει». Δυστυχώς, όμως, σωτήρες δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνο η συμμετοχή σας στα πράγματα. Η Λιβαδειά, η Θήβα, το Σχηματάρι, τα Οινόφυτα, η Αλίαρτος, ο Ορχομενός, η Ελλάδα, όλοι έχουμε ανάγκη από μια σφοδρή επίθεση. Ομάδες Κρούσης να χτυπούν τη νύχτα, ίσως και την ημέρα. Ένας ανελέητος αστικός πόλεμος. Και μιλώ καθαρά για «επίθεση πολιτισμού». Όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος, θα γίνει πανικός από εκδηλώσεις πολιτιστικού ενδιαφέροντος. Εκδηλώσεις που κυμαίνονται από ξενέρωτες μέχρι απίστευτα ενδιαφέρουσες και πραγματικές εμπειρίες ζωής. Πηγαίνετε σε όλες. Τώρα πια οι περισσότερες είναι δωρεάν. Ψαχτείτε. Παρακολουθήστε πράγματα που δεν καταλαβαίνετε. Αντέξτε. Προσπαθήστε. Μην ενισχύσετε (πολιτιστικούς) συλλόγους. Εκμεταλλευτείτε τους. Χαρείτε τις παροχές τους. Τις προσπάθειές τους. Μην εγκλωβιστείτε σε μπουζούκια και κλαρίνα. Αυτά τα χορεύουμε ένα χειμώνα ολόκληρο. Και καλά κάνουμε. Ας κάνουμε όμως και κάτι που δεν ξέρουμε. Που δε μας ταιριάζει. Κι αν ανήκετε ήδη σε συλλόγους, να θυμάστε ότι κανένας σύλλογος δεν κρατά στο χέρι του τον πολιτισμό (ούτε ο αναπνευστήρας -ΒΝ). Μη «σημειώνετε» ποιοι απ’ τους άλλους συλλόγους εμφανίστηκαν στις εκδηλώσεις σας και ποιοι όχι. Αν συμπεριφερόμαστε με μικρότητα στα πολιτιστικά, πώς να μη συμπεριφερόμαστε οπαδικά στα πολιτικά; Επίσης, μην περιμένετε από το Κράτος, τον Δήμο, την Εκκλησία. Κάντε μόνοι σας ό,τι μπορείτε. Ψαχτείτε. Αντέξτε. Προσπαθήστε.

αναπνευστήρας ανεξάρτητο νεανικό περιοδικό της Βοιωτίας /snorkel.gr

/snorkelgr

Υπεύθυνος σύνταξης: Γεράσιμος Μπόγρης Υπεύθυνος διαφημίσεων: Χριστίνα Φουτρή, 6947778057 Υπεύθυνος διανομής & συνδρομών: Γεράσιμος Μπόγρης Επιμέλεια φωτογραφιών: Άγγελος Μαρίνης Επιμέλεια: Μαρίζα Βέκιου Εξώφυλλο: Άγγελος Μαρίνης Σχεδιασμός εντύπου: Δήμητρα Βόγλη, 6972305707 Εκτύπωση: ΤΥΠΟΦΩΣ, www.typofos.gr Ιδιοκτήτης: Ελισσάβετ Μπόγρη, Θεσπιές Βοιωτίας, 2262066021 Νομικός Υπεύθυνος: Γεράσιμος Μπόγρης

/snorkelnews

anapnefstiras.gr

info@anapnefstiras.gr anapnefstiras.gr

l

3


Ρομά: Εντάξει με την ένταξη; Του Γεράσιμου Μπόγρη, Θεσπιές

© Γιάννης Λύγγος

Όποιος πει ότι το ζήτημα της «ένταξης» των πληθυσμών Ρομά καταγωγής (άλλες ονομασίες είναι: τσιγγάνοι, αθίγγανοι ή γύφτοι) είναι κάτι εύκολο, τότε απλώς ακυρώνει τις πιο σύνθετες κοινωνικές διεργασίες που κρατούν τους Ρομά αναφομοίωτους επί αιώνες βίου στη Γηραιά Ήπειρο. Αφομοίωση στην οποία δεν αντιστάθηκαν λαοί και λαοί, οι οποίοι δεν άντεξαν την πρώτη μορφή πολιτιστικής ισοπέδωσης. Τα έθνη-κράτη.

Τα καραβάνια των τσιγγάνων άλλαζαν τοποθεσίες συνεχώς ώστε να ακολουθούν το… ψωμί. Πήγαιναν δηλαδή, όπου υπήρχε δουλειά. Ένας νομαδικός λαός που στηριζόταν στην αγροτική εργασία και το εμπόριο. Στην Ελλάδα αυτό άρχισε να αλλάζει όταν άρχισε το μαζικό κύμα μετανάστευσης από την Αλβανία και μετέπειτα από τις χώρες της Μ. Ανατολής. Τα «φθηνά χέρια» δεν ήταν πια γύφτικα. Παράλληλα, μια περεταίρω στροφή στο εμπόριο έβρισκε όλο και περισσότερα εμπόδια, καθώς η οικονομία στρεφόταν στον τριτογενή τομέα (υπηρεσίες), πεδίο στο οποίο οι 4

l

anapnefstiras.gr

Ρομά, λόγω της εκπαιδευτικής μειονεξίας τους, υστερούσαν. Συνέπεια των παραπάνω αλλά και της έλλειψης κάποιας κεντρικής στρατηγικής ή του ελέγχου της όταν αυτή υπήρχε, ήταν η στροφή σεβαστού μέρους των Ρομά προς το παράνομο εμπόριο. Ναρκωτικά, μικροκλοπές, διαρρήξεις, κλεπταποδοχή και άλλες παράνομες δραστηριότητες μπήκαν στην ημερήσια διάταξη των πάλαι ποτέ γραφικών χαρακτήρων της ελληνικής επαρχίας. Το αποτέλεσμα αυτής της μεταστροφής ήταν η προοδευτική απομόνωση


των πληθυσμών Ρομά απ’ τους υπόλοιπους της κάθε περιοχής.

σχεδιασμός, εφαρμογή σχεδίου (εκπαίδευση, κατάρτιση, οργανωμένες εγκαταστάσεις).

Σε διαφορετικά μέρη και διαφορετικές περιόδους υπήρξαν, πράγματι, βήματα προς τη σωστή κατεύθυνση. Δηλαδή, την αξιοπρεπή διαβίωση, τη μόρφωση των Ρομά και εν τέλει τη δημιουργική συμβίωσή τους με τους υπόλοιπους. Παρ’ όλα αυτά, η νεοελληνική γάγγραινα της απουσίας σχεδιασμού και οράματος δεν θα μπορούσε να μη χτυπήσει και στην περίπτωση των Ρομά. Οικονομική εκμετάλλευση ευρωπαϊκών προγραμμάτων και εμπλοκή υπευθύνων σε παντός είδους «μεσιτείες» (με το αζημίωτο) εμπόδισαν, εμποδίζουν και, προφανώς, θα εμποδίζουν την εφαρμογή στρατηγικών και εμπεριστατωμένων λύσεων κατά τρόπο αποτελεσματικό.

Μια άλλη απάντηση έρχεται σε αναλογία με την ποιοτική κρίση του πολιτικού προσωπικού. Άνθρωποι, δηλαδή, οι οποίοι δεν έχουν το απαραίτητο πολιτικό μέγεθος ώστε να δημιουργήσουν κάτι που να ξεφεύγει απ’ τα όρια της θητείας τους. Επικαλούνται οικονομικά προβλήματα ή έλλειψη άνωθεν στήριξης και ομολογουμένως έχουν δίκιο ως ένα βαθμό.

Το ότι περιοχές όπως ο Ορχομενός, η Αλίαρτος και η Θήβα φιλοξενούν καταυλισμούς δεν είναι περίεργο. Η περιοχή αυτή κατά κάποιο τρόπο περικυκλώνει την Κωπαΐδα, την πηγή εργασίας και πλούτου για πολύ κόσμο. Περίεργο, όμως, είναι το πώς και γιατί έχουν αφεθεί οι καταυλισμοί στο έλεος των ναρκωτικών και της κλεπταποδοχής, ενώ παράλληλα έχουν αγνοηθεί τόσες οικογένειες τσιγγάνων που ασφυκτιούν και παλεύουν να επιζήσουν μέσα στον κλοιό παρανομίας. Μια απάντηση, είτε αποδεχτούμε τη μαρξιστική προσέγγιση της πραγματικότητας (του ιστορικού υλισμού), είτε την κλασσική φιλελεύθερη («τις πράξεις τις κινεί το ατομικό συμφέρον») θα μπορούσε να είναι το ότι η μη ύπαρξη κάποιου σχεδίου για τα παραπάνω ζητήματα προδίδει οικονομικά οφέλη για μια μερίδα της κοινωνίας μας. Ίσως, η απάντηση αυτή να κερδίζει πόντους όταν είναι γνωστό ότι η εφαρμογή κάποιου τέτοιου προγράμματος μόνο οφέλη θα είχε τόσο για την τοπική κοινωνία, όσο και για τους ίδιους του Ρομά που περιθωριοποιούνται μέσω της γκετοποίησης και γίνονται θύματα μιας ενδεχομένως ολοκληρωτικής αντιμετώπισης. Πράγμα που είναι της μόδας στις μέρες μας. Μόνο ύποπτες μπορεί, λοιπόν, κανείς να θεωρήσει τις επικρίσεις που εκφράζουν κάποιοι για την εφαρμογή εκείνων που ακόμη και ο «Συνήγορος του Πολίτη» προτείνει. Καταγραφή,

Όμως, είναι αδιαμφισβήτητο ότι ποτέ δεν θα φτάσει κανένα επίπεδο ΟΤΑ σε κατάσταση «εύρυθμης» λειτουργίας, δεδομένων των οικονομικών συνθηκών αλλά και της αντιμετώπισης της Τοπικής Αυτοδιοίκησης από την Ελληνική Πολιτεία. Συνεπώς, αν περιμένουμε να ξημερώσει «ανάπτυξη» και «σουηδική οργάνωση» ώστε να λυθούν τα χέρια των ιθυνόντων και να ξεδιπλωθούν τα στρατηγικά προγράμματα, τότε μες στο σκοτάδι θα διακρίνουμε τη βία της αυτοδικίας και του θερμοκεφαλισμού. Αναντίρρητα, οι εποχές μας χαρακτηρίζονται από έντονο οπαδισμό στην κοινωνική και πολιτική ζωή. Η κοινωνία μας παρά τη πληθώρα των πτυχίων, δεν έχει αποκτήσει πνευματική αυτονομία. Το έδαφος, λοιπόν, είναι πρόσφορο για τον «εωσφόρο» των συγκρούσεων και της κοινωνικής ζούγκλας. Οι «φίλαθλοι» σήμερα γίνονται όλο και περισσότερο «οπαδοί», έτοιμοι να χτυπήσουν και να χτυπηθούν. Στην Ελλάδα η πρόληψη δεν μας «πήγαινε» ποτέ, ίσως γιατί απαιτεί σχεδιασμό την ώρα που εμείς βλέπουμε μόνο μέχρι τις επόμενες εκλογές. Τελικά, φθάνουμε στην καταστολή και ακόμη και εκείνη την ώρα αντί να ψάχνουμε λύσεις, στήνουμε λαϊκά δικαστήρια και κάνουμε ιστορικές αναδρομές πετώντας τη μπάλα σε άλλα γήπεδα. Άλλοι βέβαια αναλαμβάνουν την «πολιτική ευθύνη» και όλα μέλι γάλα. Όποιος σπάσει τον φαύλο κύκλο θα μείνει στην Ιστορία. Οι κοινωνίες θέλουν σχεδιασμό και στρατηγική. Είναι δύσκολο έργο, αλλά για αυτό πληρώνουμε τους αρμόδιους. Οι μεγάλοι παίχτες κρίνονται στα μεγάλα ματς, λένε οι σπορτκάστερς. anapnefstiras.gr

l

5


Θρύψαλα και χρώματα Του Άγγελου Μαρίνη, Θήβα osadenftano.blogspot.gr

© Άγγελος Μαρίνης

Ήμουν ένας κλασικός σύγχρονος τύπος. Ζούσα την ζωή μου απλά, χωρίς να αναρωτιέμαι για οτιδήποτε. Ήμουν ένας γυαλάκιας.

Φορούσα γυαλιά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Ήμουν φορέας ενός σπάνιου ιού και απαγορευόταν να ανοίξω τα ματιά μου απροστάτευτα, χωρίς τα «ειδικά» γυαλιά. Τουλάχιστον έτσι μου είχαν πει οι πάνσοφοι οφθαλμίατροί μου. Μόλις ξυπνούσα φορούσα τα μεγάλα, μαύρα, κοκάλινα γυαλιά μου και ξεκινούσα τη μέρα. Ακόμα και μπάνιο με τα γυαλιά έκανα. Μερικές φορές μάλιστα κοιμόμουν και με αυτά γιατί ως αφελής είχα πιστέψει ότι έτσι τα όνειρα μου θα ήταν ευκρινέστερα. Μια ηλιόλουστη μέρα του Ιουνίου κατευθυνόμουν πεζός με ταχύτητα προς τη δουλειά μου. Από το αντίθετο ρεύμα του πεζοδρομίου ερχόταν μια εύσωμη κυρία, η οποία κοίταζε τη βιτρίνα ενός ζαχαροπλαστείου. Αφηρημένη ως ήταν, πλησίαζε απειλητικά 6

l

anapnefstiras.gr

προς το μέρος μου. Ήταν πλέον αργά να αντιδράσω. Το τελευταίο πράγμα που είδα ήταν τον ιδρωμένο ώμο της να ολισθαίνει στο πρόσωπο μου και να πετάει στον αέρα τα γυαλιά μου. Όλα σκοτείνιασαν και ένα αίσθημα πανικού με κυρίευσε. Άκουσα τα γυαλιά μου να θρυμματίζονται. Ήλπιζα να μην είχαν σπάσει και οι δυο φακοί. Έσκυψα αμέσως και ψηλάφισα το έδαφος σε ακτίνα λίγων μέτρων από το σώμα μου. Προς μεγάλη μου απογοήτευση τα βρήκα συνειδητοποιώντας την ολοκληρωτική καταστροφή τους. Χωρίς να το καλοσκεφτώ άρχισα να παρακαλώ τους «αόρατους» περαστικούς για να με βοηθήσουν να πάω σπίτι μου με οποιοδήποτε τρόπο. Μάταια. Κανείς δεν σταματούσε. Όλοι κλεισμένοι στον ασφαλή μικρόκοσμό


τους αγνοούσαν την ύπαρξη μου. Πέρασαν κάμποσα λεπτά μέχρι να ηρεμήσω και να συγκεντρώσω τη σκέψη μου. Όμως βρήκα τη λύση. Θα χρησιμοποιούσα την φαντασία μου για να μπορέσω να περπατήσω προς τη σωστή κατεύθυνση αποφεύγοντας τα εμπόδια. Πήρα μια βαθιά ανάσα και ξεκίνησα το ταξίδι μου. Έκανα το πρώτο βήμα, μετά το δεύτερο, το τρίτο, το τέταρτο. Γέμισα με κουράγιο. Πέμπτο βήμα, έκτο, μπαμ και έπεσα πάνω σε μια κολώνα. Δύσκολα τα πράγματα, σκέφτηκα. Ακούμπησα τη πλάτη μου στην κολώνα και πήρα τη γενναία απόφαση να ξυπνήσω από τον εφιάλτη. Τσιμπήθηκα σε όλο μου το κορμί, δάγκωσα μέχρι και τον αγκώνα μου αλλά μάταιος κόπος. Ήμουν ξύπνιος και ζωντανός, παγιδευμένος σε ένα σκοτεινό δρόμο ανάμεσα σε αδιάφορους ανθρώπους που κινούνταν γρήγορα και ακανόνιστα προς τις δουλειές τους όπως έκανα και εγώ μόλις μισή ώρα πριν. Ένιωθα κάθε βήμα τους. Κάθε πάτημα τους στη γη ήταν σαν πέτρα στην ψυχή μου. Δεν άντεχα άλλο αυτήν την κατάσταση. Ήθελα να ουρλιάξω. Και αυτό έκανα. «ΑΣ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ!». Ίσως για πρώτη φορά στη ζωή μου έβγαλα ένα συναίσθημα τόσο ζωντανό. Τα βήματα προς στιγμήν σταμάτησαν να ακούγονται. Τα κατάφερα. Κέρδισα την προσοχή τους. Ήμουν έτοιμος να πω το πρόβλημα μου αλλά εκείνοι άρχισαν να περπατούν με γρηγορότερο ρυθμό σαν να ήθελαν να απομακρυνθούν από ένα ενοχλητικό κουνούπι που ήθελε να ρουφήξει τον πολύτιμο χρόνο τους. Έτσι συνειδητοποίησα ότι ήμουν τελείως μονός μέσα στο σκοτάδι μου. Έπρεπε να βασιστώ μονό στον εαυτό μου, αλλά είχα ξεχάσει πώς γίνεται αυτό. Δεν ξέρω πόσες ώρες έκατσα εκεί. Είχα ηρεμήσει τόσο σε βαθμό που άρχισα να βαριέμαι. Θα πέθαινα από βαριεστιμάρα αν καθόμουν άλλο ένα λεπτό εκεί. Έτσι χωρίς φόβο, αποφάσισα να ανοίξω τα ματιά μου. Δεν με ένοιαζε αν θα πάθαινα ζημιά στον αμφιβληστροειδή χιτώνα. Έστω και με αυτά τα προβληματικά μάτια, κάτι θα έβλεπα παραπάνω από το απόλυτο σκοτάδι. Τα βλέφαρα μου σηκωθήκαν αργά αργά. Στην αρχή όλα ήταν θολά, σκεπασμένα από έναν ομιχλώδες μανδύα. Σιγά σιγά η ομίχλη διαλυόταν και τα

πράγματα γίνονταν πιο καθαρά, πιο φωτεινά. Παρατηρούσα τον κόσμο με τα δικά μου μάτια για πρώτη φορά στη ζωή μου και αυτό που αντίκριζα ήταν πολύ πιο όμορφο από αυτό που έβλεπα τόσα χρόνια μέσα από τα γυαλιά. Σταδιακά τα πράγματα γινόντουσαν ακόμα πιο λαμπερά. Κάθε χρώμα γέμιζε απευθείας την ανοιχτή καρδιά μου και απόλυτη χαρά κατέλαβε κάθε σημείο του κορμιού μου. Δεν υπήρχαν άνθρωποι γύρω μου. Υπήρχαν μονό πηγές άπειρης πολύχρωμης ενέργειας που πίστευαν ότι ήταν άχρωμα όντα. Έβλεπα πλέον καθαρά. Ήμουν και εγώ μια πολύχρωμη, αστείρευτη πηγή. Αντιμετώπισα το απόλυτο σκοτάδι, βγήκα δυνατός και είδα τα πράγματα όπως πραγματικά είναι, γεμάτα φως και χρώμα. Έβγαλα τα γυαλιά μου και αντίκρισα έναν θαυμάσιο κόσμο! anapnefstiras.gr

l

7


Global News Κίνα: Συγγνώμη ζήτησαν οι γονείς του μικρού Ding Jinhao από όλους τους Αιγύπτιους (;), μέσα από την τοπική εφημερίδα Nanjing Modern Express. Ο πιτσιρικάς αναγνωρίστηκε ως ο υπεύθυνος για το χάραγμα κινέζικων γραμμάτων πάνω σε τέμπλο με παραστάσεις της αρχαίας Αιγύπτου που χρονολογείται στο 1.000 π.Χ. και βρίσκεται πλησίον του ποταμού Νείλου. Ένας blogger αναγνώρισε τον κινέζο και η σχετική ανάρτησή του έφερε ηλεκτρονική θύελλα. Μάλιστα, κάποιοι για «εκδίκηση» και έκφραση αποτροπιασμού χάκαραν την ιστοσελίδα του Δημοτικού Σχολείου που πήγαινε ο μικρός Kινέζος.

ΗΠΑ: Αποφάσισαν επιδοτήσεις αγροτών για να στηρίξουν κυρίως εκείνους με μικρό κλήρο. Κάποιες μάλιστα ξεκινούν από τη δεκαετία του ’30 και το New Deal. Παρά το γεγονός, όμως, ότι σχεδιάστηκαν να έχουν προσωρινό χαρακτήρα και πολλές φορές συγκεκριμένη διάρκεια ζωής, οι επιδοτήσεις αυτές συνεχίζουν μέχρι και σήμερα. Προφανώς δεν είναι μόνο στην Ελλάδα και την Ιταλία όπου οι έλεγχοι για το που πάνε οι επιδοτήσεις είναι ανεπαρκείς. Σύμφωνα μάλιστα με πρωτοσέλιδο της Washington Post, μια ηλικιωμένη που ζει στη Νέα Υόρκη λαμβάνει κάθε χρόνο επιδότηση για την οποία δεν γνωρίζει τίποτα. Απλώς το διαμέρισμα που μένει ήταν στο παρελθόν τοποθεσία μιας φάρμας…

Τουρκία: Ο μαρμαρωμένος βασιλιάς γίνεται θεατής μιας πρωτόγνωρης κραυγής αλληλεγγύης από την άλλη πλευρά του Αιγαίου. Μάλιστα, οπαδοί ποδοσφαιρικών ομάδων (οι ultras των Μπεσίκτας, Φενέρ και Γαλατά) που θεωρούνται «αιώνιοι» αντίπαλοι διοργάνωσαν μέσω των social media κοινή δράση υποστήριξης και αλληλεγγύης στην πλατεία Ταξίμ, σύμφωνα με την τουρκική Hürriyet.

8

l

anapnefstiras.gr


Πένα αλλοδαπών Το διεθνές πρακτορείο ειδήσεων REUTERS αναφέρει σε άρθρο του ότι Πορτογαλία και Ελλάδα θα ενταχθούν σε πρόγραμμα χρηματοδότησης μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, όπως ακριβώς έγινε πρόσφατα με την Ισπανία. Ο συντάκτης του άρθρου περιλαμβάνει την κίνηση αυτή του ΥΠΟΙΚ της Γερμανίας στα πλαίσια μιας επικοινωνιακής «επίθεσης» για την αντιστροφή της αρνητικής στάσης των πληθυσμών του ευρωπαϊκού Νότου απέναντι στην Γερμανία.

Ελληνικό ιστολόγιο μάς παρότρυνε να ψάξουμε και να εξακριβώσουμε «ρεπορτάζ» της εφημερίδας «Παραπολιτικά» το οποίο μάλιστα αναδημοσίευσε κι η εφημερίδα «δημοκρατία». Το άρθρο αυτό αναφερόταν σε ρεπορτάζ του ABC Australia που μετέδιδε πληροφορίες για υποκίνηση των αναταραχών της Τουρκίας από στρατιωτικούς οι οποίοι θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την περιοχή ώστε να επιτεθούν στην Ελλάδα! Ούτε τέτοιο ρεπορτάζ βρήκαμε, ούτε συντάκτης με το όνομα που παρέθεταν οι εφημερίδες εντοπίσαμε, επιβεβαιώνοντας το ιστολόγιο (jungle-report) ότι πρόκειται για ψευδές δημοσίευμα.

Ο γερμανικός Spiegel αναφέρει σε πρόσφατο άρθρο του ότι τις απολύσεις στον Δημόσιο Τομέα τις αναβάλλει το… καλοκαίρι. Ο κ. Σαμαράς με σκοπό να μην τρομάξουν οι τουρίστες απ’ τις πιθανές κοινωνικές αναταραχές που θα προέκυπταν μετά από τις εν λόγω απολύσεις, ζητά παράταση χρόνου. Την ίδια ώρα, η αποφυγή κάποιων συγκρούσεων ευνοεί και την εικόνα της ευρωζώνης λίγους μήνες πριν τις γερμανικές εκλογές, αναφέρει το γερμανικό άρθρο.

Απ’ τα πιο ενδιαφέροντα άρθρα του μήνα ήρθαν απ’ το FRANCE24 και τους ανταποκριτές του στην Τουρκία που μίλησαν με πολίτες για την τεταμένη κατάσταση της γείτονος χώρας. Ο Omer Koseoglu, ιδιοκτήτης μπαρ στην Άγκυρα, κατέβηκε πρώτη φορά σε διαδήλωση αλλά, όπως είπε, «το αίτημα για περισσότερη Δημοκρατία είναι ιερό»! «Ο Ερντογάν θέλει η θρησκεία να επισκιάσει όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής», συμπλήρωσε με αγανάκτηση. Τα ίδια αιτήματα έκαναν την Doğa Erdem να κατέβει κι αυτή στον δρόμο. «Η Κυβέρνηση έχει πλειοψηφία και έτσι αποφασίζει κάτι, το ψηφίζει και τελείωσε! Πουθενά δεν υπάρχει δυνατότητα δημοκρατικής παρέμβασης» είπε η τουρκάλα δημοσιογράφος από την Πόλη. Σας θυμίζει κάτι το τελευταίο;

anapnefstiras.gr

l

9


This key!

Του Γιώργου Ξενικουδάκη, Θήβα

Παύλος Παυλίδης & B-Movies Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί Ο δεύτερος εν ζωή μεγάλος ποιητής της ελληνόφωνης rock σκηνής (με τον πρώτο ασχοληθήκαμε τον προηγούμενο μήνα) διήνυσε την τελευταία δεκαετία ωριμάζοντας τόσο στην τραγουδοποιία του όσο και στην αισθητική του αντίληψη για τα μουσικά πράγματα.

Ο ηλεκτρισμένος δυναμισμός της νιότης και το σύντομο, πλην λίαν εμπνευσμένο πέρασμα από την ηλεκτρονική – χορευτική μουσική, έδωσε την θέση του στον ρομαντισμό και την γόνιμη μελαγχολία. Με τον τίτλο του τελευταίου του δίσκου ο Παυλίδης περιγράφει με λιτότητα αλλά και πληρότητα την τέχνη του. Έχει ένα μοναδικό ταλέντο να λέει μια ολόκληρη ιστορία μέσα σε τρεις στροφές, ενώ στη συνέχεια δημιουργεί και τη μουσική επένδυση που ντύνει την ιστορία αυτή. Οι ιστορίες του όμως μας αφορούν βαθιά. Μας θυμίζουν μέρη στα οποία ταξιδέψαμε μικροί, δρόμους τους οποίους διαβήκαμε στη 10

l

anapnefstiras.gr

νιότη μας, κυκεώνες στους οποίους χαθήκαμε στην παρατεταμένη εφηβεία μας, που λέγεται ενήλικη ζωή. Δεν μπορείς να μην συγκινηθείς με την «κούκλα» της βιτρίνας που κάποτε ερωτεύθηκες κρυφά, δεν μπορείς να μη βρεις τον εαυτό σου μέσα στον ψυχισμό της «Μαίρης» που θέλει να δώσει την παλιά ζωή της για μια νέα πιο φωτεινή στην οθόνη του σινεμά. Η στιχουργική εδώ είναι θαυμάσια. «Κι έτσι πια θα ζήσουμε και ‘μεις το ρίσκο μας, στην Πατησίων και στο San Francisco μας. Γράφουν police κι εδώ τα περιπολικά».


Το «καλοκαίρι» που έρχεται είναι μπολιασμένο, την ώρα της μεσημεριανής ραστώνης, από τη μελαγχολία του επόμενου φθινοπώρου και την ανοιχτή σελίδα του χειμώνα που φεύγει. «Απ’ τη σιωπή ως την κραυγή ελάχιστη απόσταση, μια ρωγμή και ξαφνικά γίνεται ο θόλος θρύψαλα». Πάτα λοιπόν το γκάζι τέρμα φορώντας το φετινό καλοκαιρινό σου χαμόγελο και άκου στη διαπασών το υπέροχο «θα ‘ρθει μια μέρα» και μη φρενάρεις για κανέναν και τίποτα. Ο δρόμος σου αυτός θα είναι γεμάτος τρυφερές μπαλάντες, μετρημένα ηλεκτρικά σπινθηρίσματα, up tempo προσωπικές αποδράσεις και τη μυρωδιά του Γαλλικού κινηματογράφου. Δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς μπροστά γιατί έχεις αφήσει την μοιραία σύγκρουση πίσω σου. Γιατί έχεις μάθει να ζεις στη χώρα που λέγεται «Ελλάδα» και, διάβολε, κανείς δεν μπορεί να την περιγράψει καλύτερα: «Έξω στο δρόμο χαιρετάει χιτλερικά ένας μεθυσμένος, κι αναρωτιέσαι όπως περνάει, ποιος απ’ τους δυο σας είναι ξένος. Κατά τη δόξα όπως τραβά παραπατάει πληγωμένη. Δεν ανασταίνεται ποτέ γιατί ποτέ της δεν πεθαίνει». Το ταξίδι αυτό κοστίζει όσο δύο καφέδες στην Αθήνα. Κατέβασε παράνομα τους καφέδες και άκου το cd στην υγειά μου.

Παύλος Παυλίδης & B-Movies Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί 2013, Inner Ear Records

anapnefstiras.gr

l

11


Κ. Π. Καβάφης Της Βασιλικής Καφρίτσα, Λιβαδειά

© Colorclinic

Η απόφαση του Υπουργείου Παιδείας να ανακηρύξει το 2013 έτος «Κ. Π. Καβάφη» για τα 150 χρόνια από τη γέννησή του και τα 80 χρόνια από το θάνατό του, ήταν η αφορμή να πραγματοποιηθούν πληθώρα πολιτιστικών εκδηλώσεων ακόμα και έξω από τα σύνορα της Ελλάδας όπου ο ίδιος και το έργο του χρίζουν θαυμασμού και αναγνώρισης.

Μετά από πολλά αφιερώματα λοιπόν, αποφάσισα να καταγράψω και τη δική μου μικρή μνεία από μια σκοπιά όχι τόσο τεχνικής φύσεως όσο εσωτερικού ψυχισμού. Εξάλλου πάντα με γοήτευε η ψυχολογική φόρτιση των λογίων τη στιγμή της δημιουργίας. Πρώτος παράγοντας φόρτισής του η Αλεξάνδρεια. Η πολυπολιτισμική πόλη που κάρπισε και άνθισε την εσωτερικότητά του. Η 12

l

anapnefstiras.gr

πόλη που στιγμάτισε τις ιστορικές αναφορές του και στην οποία εναπόθεσε τις ερωτικές του επιθυμίες. Ήταν εκεί που ο αλεξανδρινός ποιητής μάντεψε (και βγήκε αληθινός) ότι στο μέλλον θα βλέπουμε μέσα από την τέχνη του το παρόν μας, αλλά και ο τόπος απ’ τον οποίο μας περιέγραψε εξοργισμένους ανθρώπους που απηχούν στη σημερινή εξορία της αξιοπρέπειας. Ανθρώπους κουρελιασμένους.


Μελετώντας τα ιστορικά ποιήματά του αντιλαμβάνομαι ότι αποδίδει με πεζό χαρακτήρα ιστορίες κυνικά δοσμένες. Οι ήρωές του, βασιλείς και αυτοκράτορες, αποτελούν διαχρονικά σύμβολα του παρελθόντος για να μας νουθετούν στο μέλλον. Παρελθόν, αναπόληση, νοσταλγία αντιβαίνουν το στοιχείο του οραματισμού και ιδιαίτερα της φαντασίας. Εύθραυστη γλώσσα· «Ρημαγμός», «θάνατος», «χαλάσματα», «παρακμή», έννοιες που βγάζουν ήχους και σε πονούν. Φυσικά, το κύριο χαρακτηριστικό είναι η ειρωνεία του που αντικατοπτρίζεται στη δραματική πραγματικότητα. Τα πρόσωπά του άλλα προσδοκούν κι άλλα τελικά βιώνουν, όπως το «Περιμένοντας τους Βαρβάρους» όπου ο ποιητής φτάνει στα όρια της καυστικότητας. Τον φαντάζομαι κάτω από το υποβλητικό φως ενός μόνο κεριού να δημιουργεί και να φαντασιώνεται τις «Σκιές», να πορεύεται και να αποδέχεται τα γηρατειά του. Αδράνεια σώματος, εγρήγορση πνεύματος. Ένα κερί αρκεί. Το φως του το αμυδρό αρμόζει πιο καλά, θάναι πιο συμπαθές σαν έρθουν της Αγάπης, σαν έρθουν οι Σκιές. Ένα κερί αρκεί. Η κάμαρη απόψε να μην έχει φως πολύ. Μέσα στην ρέμβην όλως και την υποβολή, και με το λίγο φως μέσα στην ρέμβην έτσι θα οραματισθώ για νάρθουν της Αγάπης, για νάρθουν οι Σκιές… (απ’ το «Για να ‘ρθουν», 1920) Η προσέγγιση της ομοφυλοφιλίας μέσα από τα ηδονικά ποιήματά του σε μια εποχή

ηθικά συντηρητική κρίνεται πρωτοποριακή. Γι’ αυτό ήταν περισσότερο προσφιλής στους αγγλοσάξονες ποιητές και λιγότερο στους Έλληνες που άργησαν να τον αποδεχτούν. Η ερωτική του ποίηση ήταν η πιο αμφιλεγόμενη, όμως αξίζει να σταθούμε στην απροκάλυπτη παράδοσή του στα συναισθήματά του. Θεοποιεί την αξία της ηδονής, τη μουσικοποιεί στις νότες των στίχων του. Κι όμως, αναρωτιέσαι πόσο ταπεινά ορίζει την ουσία του έρωτά του δίνοντας βάση στο ταξίδι κι όχι στον προορισμό. Κι εκεί είναι που αποθεώνεται ο λυρισμός του.

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες. (απ’ το « Όσο μπορείς») Αν και μας θόλωσαν οι «σατραπείες», σήμερα βιώνουμε ένα «πηγαιμό για την Ιθάκη» με όλες τις περιπέτειές του. Η ψυχή μας μαθαίνει να αντέχει πια τους Κύκλωπες και τους Λαιστρυγόνες κοιτώντας τους κατάματα. Και έτσι οφείλουμε να κάνουμε. Υ.Γ.: Αξιοσημείωτες είναι, για όποιον θέλει να εμβαθύνει, οι εκδηλώσεις που γίνονται στα μέρη μας και συγκεκριμένα στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό κέντρο Δελφών (www.eccd.gr) όπου από 4 έως 31 Ιουλίου θα απολαύσουμε παραστάσεις, μουσικές και πλειάδα μελετητών να παρουσιάζουν τον ιστορικό, φιλοσοφικό, ερωτικό και θεατρικό Κ.Π. Καβάφη.

anapnefstiras.gr

l

13


Τρέχουμε σε ηλεκτρικό διάδρομο Του Γεράσιμου Μπόγρη, Θεσπιές (για τον ΠΛΜ)

© Μαρίζα Βέκιου

Με οποιοδήποτε κόστος και με οποιαδήποτε θυσία, ένα πράγμα θα πρέπει να διαφυλάξουμε. Τη Δημοκρατία. Το εάν χρειάζεται ριζική αναθεώρηση αυτό που ζούμε τώρα είναι η ουσία και όχι το αίτημα για την κατάλυσή της. Μια «κακή» Δημοκρατία επιδέχεται (επί)διόρθωσης «χωρίς αίμα». Ένα ολοκληρωτικό καθεστώς είναι χωρίς επιστροφή.

Αν και τα παραπάνω ζητήματα ανήκουν σε μια τεράστια αλλά πάρα πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση, στο παρόν κείμενο δεν θα αναλύσουμε το «γιατί» Δημοκρατία, αλλά το «πώς».

εγκατάσταση και διαιώνιση της ευνοιοκρατίας. Η λεγόμενη «κομματοκρατία» διείσδυσε σε όλα τα τμήματα της κοινωνικής σφαίρας αφήνοντας το στίγμα του παραλόγου που φέρει πάνω της.

Δεν χωρά αμφιβολία ότι από τη γέννησή της η (νεο)Ελληνική Δημοκρατία δεν υπήρξε ποτέ «δυτική». Είναι γεγονός ότι ποτέ δεν δημιουργήθηκαν μη πατερναλιστικές δομές που να εντοπίζονται από τα πιο μικρά διοικητικά επίπεδα (κοινότητες, δήμοι) έως την κεντρική κυβέρνηση. Ακόμη και εκείνες που είδαν το φως της μέρας (αγροτικοί συνεταιρισμοί κ.α.), σύντομα κατέληξαν κάτω απ’ το ελαφρύ χώμα της χώρας μας.

Αναμφισβήτητα, η παγκοσμιοποίηση των χρηματοπιστωτικών αγορών που γέννησε εταιρικά μεγέθη μεγαλύτερα κι απ’ τα Κράτη, αποτελεί τη σύγχρονη πρόκληση αλλά και υπαρκτό κίνδυνο για όλες τις Δημοκρατίες της Γης. Ωστόσο, ακόμη και κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες τα «χέρια» μας φθάνουν ως ένα (για την ώρα) επαρκές σημείο ώστε να πιάσουμε το «κατσαβίδι» και να ξεκινήσουμε τις «επισκευές». Ποιος μπορεί να το κάνει όμως αυτό αλλά και γιατί να το κάνει;

Διάφοροι κοινωνικοί λόγοι αλλά και επιλογές «φωτισμένων» συμφερόντων επέτρεψαν την

Στην ελληνική περίπτωση, ένας σημαντικός λόγος για να το κάνει κάποιος είναι γιατί είναι

14

l

anapnefstiras.gr


ο μόνος τρόπος να διατηρήσει η κοινωνία τη συνοχή της. Ο κύριος, όμως, είναι γιατί εάν δεν εκδημοκρατισθούν οι θεσμοί (και συνεπώς οι νοοτροπίες) τότε ποτέ δεν θα δημιουργήσουμε «βιώσιμες» συνθήκες. Με άλλα λόγια, μια αύξηση του κατώτατου μισθού στα €1.500, ακόμη και να μπορούσε να γίνει, είναι κάτι που αλλάζει εύκολα (προς τα κάτω). Ένας ισχυρός θεσμός, όμως, είναι κάτι που μένει. Και στην Ελλάδα η «ανατροπή» δεν είναι η βελτίωση της Οικονομίας αλλά οι θεσμοί. Κι αυτό γιατί ακόμη και μηδέν να γίνει αύριο το Χρέος της χώρας ή έστω κι να ανέβουν οι μισθοί, η κοινωνία θα κρύβει το πρόβλημά της κάτω απ’ το χαλί της ευμάρειας μέχρι να ξαναβγεί η μπόχα στο παρκέ της ιστορίας. Ποιος μπορεί, όμως, να λύσει το πρόβλημα; Σίγουρα δεν μπορεί να το λύσουν οι γόρδια δέσμιοι πολιτικοί «παλαιάς κοπής» της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και οι «απολυμένοι» τους. Είναι δέσμιοι των «διασυνδέσεών» τους, των «υποχρεώσεων» και «οφειλών» τους, αλλά και (για πολλούς) των «επίορκων» πεπραγμένων τους. Όταν κάποιος σε κρατάει απ’ τα μαλλιά δεν τρέχεις. Πας όπου πάει. Στον αντίποδα είναι άλλες κομματικές οντότητες όπως αυτή του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΞΕΛ τις οποίες πρέπει να τις προσεγγίσουμε πολιτικά και όχι με γνώμονα τις επικοινωνιακές τους επιδόσεις, καθώς την «ανατροπή» δεν την καταφέρνει η «καλή εικόνα» ενός κόμματος αλλά οι πολιτικές του. Σε αυτές πρέπει να ενσκήπτουμε. Λόγω της δημοσκοπικής του υπεροχής μπαίνουμε στον πειρασμό να επικεντρωθούμε στον ΣΥΡΙΖΑ και αναρωτιόμαστε ποιά είναι η θέση-στάση του απέναντι στους θεσμούς. Αρχικά, έχοντας στο μυαλό την επιτροπή «σοφών» για την αναθεώρηση του Συντάγματος παρατηρούμε ότι η όποια ενημέρωση υπάρχει μέχρι στιγμής εξαντλείται στην «τελετή παρουσίασής» της! Δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μας καμία διεργασία για τον εκδημοκρατισμό του Συντάγματος, καμία «άσκηση» πάνω σε ζητήματα όπως η ανεξαρτητοποίηση της Δικαιοσύνης (που είναι κι ο πυρήνας του ελληνικού προβλήματος) ή άλλα ζητήματα δημοκρατικής αναγκαιότητας.

Στο επίπεδο λειτουργίας των τοπικών οργανώσεών του ο ΣΥΡΙΖΑ ταλαντεύεται ανάμεσα στο μεταπολιτευτικό υπόδειγμα των «γραφείων» (βλ. ΠΑΣΟΚ) και των «τραπεζακίων» (βλ. ΚΚΕ). Κανένα στοιχείο «ανατροπής» (για τους Αριστερούς) ή «εξορθολογισμού» (για τους Δεξιούς) δεν διαφαίνεται ώστε να προσπεραστεί ο παλαιοκομματισμός. Κατάργηση των γραφείων (ξενοίκιασμα), επιλογή υποψηφίων από την τοπική κοινωνία με ανοιχτές διαδικασίες, απομάκρυνση από «κατεβάσματα» υποψηφίων στις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης, κοινές δράσεις με άλλους χώρους πάνω στα σημεία που εφάπτονται ή ταυτίζονται οι θέσεις τους είναι πράγματα που μένουν στην πάντα ενδιαφέρουσα θεωρία. Μάλλον τα μαθηματικά των εκλογών δεν αφήνουν περιθώρια. Αλλά αν είναι έτσι, τότε σε τι διαφέρει; Τι καινούργιο κομίζει; Ποια η ουσία του; Τα παραπάνω δεν είναι διόλου αμελητέα τη στιγμή που οι θεσμοί μένουν εκεί ώστε να προετοιμάζουν την επόμενη «ανατροπή» ως μια συνεχή διαδικασία ανοιχτής δημοκρατίας στα μικρότερα κοινωνικά κύτταρα. Αναρωτιέστε, ίσως, ποια είναι η επόμενη «ανατροπή»; Το περιοδικό TIME ανέφερε ότι ο υπεύθυνος ναυτιλίας του ΣΥΡΙΖΑ, κ. Σταθάκης, δήλωσε σε συνάντηση του ίδιου και του κ. Τσίπρα με την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών ότι «δεν έχει κανέναν σκοπό να άρει την φοροαπαλλαγές των αδιανέμητων κερδών ή να φορολογήσει το επιχειρηματικό κέρδος των εφοπλιστικών εταιριών με έδρα την Ελλάδα! Η μόνη αλλαγή που πρότεινε ο ΣΥΡΙΖΑ -όπως είπε ο κ. Σταθάκης- είναι τα εφοπλιστικά μερίσματα να μην απαλλάσσονται από το φόρο εισοδήματος»! Ενδείξεις σαν τις παραπάνω ίσως να προμηνύουν όχι μια ανατροπή της ολιγαρχίας μέσα απ’ τον ΣΥΡΙΖΑ αλλά μια αλλαγή της σύνθεσής της. Άρα, αν δεν δημιουργηθούν οι θεσμικές δομές παρέμβασης της κοινωνίας τότε απλώς θα χαρούμε το προσωρινό όφελος του «ανακατέματος της τράπουλας» με μια πιθανή εκλογή του. Τα χαρτιά θα είναι πάντα ίδια. Ρηγάδες και ντάμες. Τα βλέπω. anapnefstiras.gr

l

15


5 o Επεισόδιο: Φέρτε μου ένα διαστημόπλοιο Του Άγγελου Μαρίνη, Θήβα

Γίνετε και εσείς συγγραφέας ενός επεισοδίου! Εκδηλώστε το ενδιαφέρον σας στο facebook.com/snorkel.gr ή στο mail μας info@anapnefstiras.gr. Από δράμα, κωμωδία. Από θρίλερ σε μελό. Φτιάξτε τη δική σας Τόλμη και Γοητεία. Κάθε επεισόδιο το «αφηγείται» άλλος συγγραφέας κάθε φορά! Μέχρι στιγμής έχουν γράψει οι Μαρίζα Βέκιου, Χριστιάνα Κανδυλιώτη, Χρύσα Κούνου και Βασιλική Ταβλά.

© Δημήτρης Μπεκρής

Η ιστορία δεν έχει κανέναν κορμό, κανέναν στόχο και θα ολοκληρωθεί σε 10 επεισόδια. Οι συγγραφείς δεν έχουν καμία δέσμευση, κανέναν περιορισμό άλλων πλην του μεγέθους του κειμένου.

Μικρό είναι το μάτι σου, σκέφτηκα να της πω και να της δώσω και μια σφαλιάρα να δει το στρασάκι που είχε κρεμασμένο στην μύτη της να ίπταται στον νυχτερινό ουρανό. Αλλά δεν ήμουν ούτε βίαιος ούτε τόσο αφελής. Αφού την έκανα κέφι γιατί να την χτυπούσα; Δεν θα ωφελούσε πουθενά. Ο στόχος μου ήταν να την κατακτήσω χρησιμοποιώντας ακόμα και τον πιο ύπουλο τρόπο. Έτσι, χωρίς να χάσω χρόνο, κοίταξα το τσίλικο ηλεκτρονικό μου ρολόι και άρχισα να της ξεφουρνίζω το παραμύθι, προσποιούμενος τον μελαγχολικό.

η γη, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Τελειώνει ο πλανήτης μας σήμερα αλλά ο περισσότερος κόσμος είναι στον κόσμο του. Πλησιάζει! Σε λίγο, θα σκάσει πάνω στα κεφάλια μας, ένας τεράστιος πλανήτης, τριπλάσιος σε όγκο από την γη. Οι επιστήμονες τον έχουν ονομάσει Τουλούμπιο γιατί έχει σχήμα που μοιάζει με τουλούμπα, γευστικά λογικά θα διαφέρει».

«Λίγες ώρες μείνανε Εύα και δεν θέλω να της περάσω σε ένα βαρετό πάρτι. Δεν με χωράει

«Επιλέχθηκα ύστερα από κλήρωση να σωθώ εγώ και μερικοί άλλοι από την περιοχή μας.

16

l

anapnefstiras.gr

«Και εσύ πώς το έμαθες;» αναρωτήθηκε η Εύα. Στο πρόσωπο της διέκρινα ίχνος φόβου. Ήμουν σε καλό δρόμο, οπότε συνέχισα.


Στην κλήρωση συμμετείχαν μόνο νεαρά άτομα με μεγάλο δείκτη ευφυΐας. Έχω περιθώριο 2 ωρών για να μεταβώ σε ένα αγρόκτημα λίγο πιο έξω από την πόλη, όπου θα προσγειωθεί ένα διαστημόπλοιο το οποίο θα μας απομακρύνει από την γη. Αλλά είμαι πολύ προβληματισμένος. Έχω δικαίωμα να πάρω κάποιον μαζί μου και δεν μπορώ να διαλέξω. Μάλλον θα φύγω μόνος, θα ταξιδεύω στο σύμπαν σαν την καλαμιά στον γαλαξία. Θα κοιτάω την γη να εκρήγνυται και δεν θα έχω έναν ώμο να κλάψω, ένα χέρι να μου δώσει ένα χαρτομάντιλο να σκουπίσω τις μύξες μου. Άπονη ζωή με πέταξες στο σύμπαν μονάχο». Έσκυψα, κάνοντας τον απαρηγόρητο, να ακουμπήσω το έδαφος. Τόσο καλό θέατρο έπαιζα που είχα καταφέρει να πείσω ακόμα και τον ίδιο μου τον εαυτό πως θα μου έλειπε η γη. Καλός πλανήτης ήταν αν το καλοσκεφτείς. Είχε μερικά άγρια ζώα και ανθρώπους αλλά σε γενικές γραμμές, χαβαλέ είχε. Σχολείο, πλάκες, φίλους, βιντεογκειμς και παραμύθια σε κορίτσια. Εκεί γονατιστός, είχα στερέψει από φαντασία και ήθελα να σκάσω στα γέλια, αλλά το σύμπαν με βοήθησε στον πόλεμο μου να κατακτήσω την Εύα. Έβαλε την μάνα μου να πάρει τηλέφωνο στο κινητό μου. Απάντησα. «Όβερ. Λαμβάνω! Αναμένω οδηγίες! Τι; Άλλαξε η ώρα αναχώρησης; Σε πόση ώρα αναχωρούμε; Σε μια ώρα; Δυστυχώς δεν βρήκα δεύτερο άτομο. Θα έρθω μόνος όσο πιο γρήγορα μπορώ! Δεν μπορείς να παρκάρεις για λίγο το διαστημόπλοιο στο χωράφι αν αργήσω; Πώς κάνεις έτσι; Καλά ντε! Μην φωνάζεις! Δεν θα αργήσω! Δεν χάνεται δα και ο κόσμος! Αντίο!». Έκλεισα το τηλέφωνο ακούγοντας στο βάθος την μάνα μου να ουρλιάζει. Κατόπιν έμαθα πως στο τσακ το είχε γλιτώσει το εγκεφαλικό εκείνο το βράδυ. Φυσικά εγώ δεν την γλίτωσα την τιμωρία. «Θα έρθω εγώ μαζί σου Λαμπιόνι. Πάρε με κοντά σου, σώσε με από την καταστροφή!». Απίστευτο και όμως αληθινό. Η Εύα είχε ψαρώσει και εγώ είχα πάρει κουράγιο. «Το ήξερα Εύα πως εσύ ήσουν η εκλεκτή! Δεν είναι τυχαίο το όνομα σου. Θα κινήσουμε για άλλους πλανήτες να βρούμε τον δικό μας παράδεισο. Θα έχει και πολλά μήλα αλλά και ηλεκτρονικές συσκευές με σήμα το δαγκωμένο

μήλο για όλους τους ανθρώπους. Δεν έχουμε καιρό για χάσιμο! Τρέξε!» Χεράκι χεράκι αρχίσαμε να τρέχουμε μέσα από τα στενά της πόλης. Η Εύα είχε μπει για τα καλά στο παιχνίδι μου. Δεν ήθελε να αφήσει τους κατοίκους της πόλης να κοιμούνται τις τελευταίες τους ώρες. Χτύπαγε τα κουδούνια και φώναζε «Ξυπνάτε! Το τέλος του κόσμου έρχεται!». Πανικόβλητοι εκείνοι κατέβαιναν με τις σωβρακοφανέλες στους δρόμους για να δουν τι γινόταν αλλά μέχρι να βγάλουν άκρη εμείς είχαμε γίνει ήδη καπνός. Ξανάμπαιναν στα σπίτια τους και συνέχιζαν το ροχαλητό τους. Οδήγησα την Εύα στην αγροτική περιοχή. Κοντοσταθήκαμε λαχανιασμένοι να πάρουμε μια ανάσα. Της ζήτησα να κλείσει τα μάτια να μην την τυφλώσουν τα φώτα του διαστημόπλοιου το οποίο «και καλά» θα προσγειωνόταν σε λίγα λεπτά για να μας παραλάβει. Έκλεισε τα μάτια, σφίγγοντας με δύναμη τα βλέφαρα της. Τα φώτα ποτέ δεν ήρθαν, παρέμενε μοναχικό το σεληνόφως να πέφτει πάνω στο πρόσωπο της. Τα τρεμάμενα χείλη της περίμεναν τα δικά μου, ήμουν σίγουρος. Τη φίλησα και τότε ξαφνικά είδα αστράκια. Έφαγα μια σκαμπίλα που ήταν όλη δικιά μου. «Είχα καταλάβει από την αρχή το ανόητο κόλπο σου, αλλά ήθελα να δω που θα κατέληγες» μου είπε έξαλλη. Κατακοκκίνισα από ντροπή, έψαχνα διαστημόπλοιο ή έστω και αερόστατο να εξαφανιστώ από προσώπου γης αλλά τότε με φίλησε εκείνη! Το φιλί μας έσβησε τον θυμό της και την αμηχανία μου και ως δια μαγείας ο κόσμος χάθηκε από μπροστά μας! anapnefstiras.gr

l

17


Πανελλήνια Παράκρουση Του Λάμπρου Π. Καλογεράκη, Θήβα

© Studiophototropic

Η ώρα έφτασε, το δάκρυ κύλισε, το παιδί μεγάλωσε, η τσέπη τρύπησε, τα χάπια τέλειωσαν.

Αγχώνομαι…

Προβληματίζομαι…

Γιατί το ξυπνητήρι χτύπησε, ο πετεινός λάλησε και ο πανέτοιμος έφηβος ξύπνησε - λες και κοιμήθηκε καθόλου - για να αρπάξει επιτέλους την απόλυτη ευκαιρία της ζωής του!

Και τότε τα βλέπω. Και που τα βλέπω, τί καταλαβαίνω; Τίποτα; Μα πώς, αφού τα ήξερα. Όχι αυτά όμως. Μήπως είμαι χαζός, μήπως τα ’χω χαμένα, μήπως να τα παρατήσω ή να τα γυρίσω κάθετα; Αφού για κινέζικα μου κάνουν.

Λίγο νερό στο πρόσωπο, μια μικρή επανάληψη, ένα καλό πρωινό, γάλα, δημητριακά, φρούτα, μέλι, βιταμίνες, πίτσα, γιουβαρλάκια και ένα σωρό άλλα σοκολατοειδή, που κάνουν καλό στον εναπομείναντα εγκέφαλο και φύγαμε! Μισό λεπτό, μη ξεχάσεις το σταυρουδάκι της γιαγιάς, το εικόνισμα και φυλαχτό για το κακό το μάτι, πες μια προσευχή πριν αρχίσεις, αλλά μου ήρθε λίγο και η Ιστορία που διάβαζα χθες, οχτώ ακριβώς πρέπει να είσαι εκεί! Φτάνω στο ναό της γνώσης, βλέπω ξένους και περίεργους που με βοηθούν να συμπληρώσω στοιχεία και στοιχεία με τρεμάμενη υπομονή, που θα καλύψω με μαύρο αυτοκολλητάκι για να μη με ξέρουν. Τι να με κάνουν; Αφού αυτοί που γνωρίζουν θα τα καταφέρουν. Όμως πήρα δυο στυλό ή ένα; Το μολύβι που είναι; Και αν το χρειαστώ; Πάλι λιποθύμησα, και κάνα δυο ακόμη μαζί με εμένα, ο Θεός βοηθός και οι γνώσεις οδηγός. 18

l

anapnefstiras.gr

Δεν πειράζει ψυχραιμία, θα κοιτάξω τα πουλάκια έξω στα δεντράκια να ξεθολώσει το μυαλό. Έτσι μου είπαν. Μα αν δε πιάσει; Αν δεν είναι εκεί; Αν πέταξαν; Τώρα αλλάζω χρώμα μαύρο, κίτρινο απ’ το κακό μου, λευκό απ’ την τρομάρα. Κι όμως, το παλεύω ακόμα, λίγο εδώ, λίγο εκεί, λίγο παραπέρα και το πιάσαμε το τμήμα στη συνοριακή γραμμή, αν είμαι τυχερός και δε το κλείσει η Θεά της σοφίας. Δε βαριέσαι τουλάχιστον ένα χαρτί. Αγωνιούν… Το πήρε το κινητό; Όχι σιγά μην το πήρε αφού δεν επιτρέπεται. Και πως θα μάθουμε τι έκανε; Να πας να πάρεις το παιδί, δε μπορώ να περιμένω. Να έβαλαν εύκολα ή δύσκολα, βατά ή εξωγήινα; Δεν καταλαβαίνω βρε παιδί μου εγώ αυτά τα


πράγματα, ένα δημοτικό έβγαλα και δούλεψα στη φάμπρικα. Άναψε την τηλεόραση! Εκεί θα μάθουμε, αυτοί θα ξέρουν. Τι λένε οι πρώτοι; Παναγιά μου, μακάρι να τα κατάφερε, για διαβασμένους ήταν. Εμένα πάντα διάβαζε, αφού δεν έμπαινε στο φέις – μπουκ, το καλύτερο απ’ όλα μέσα στη τάξη το καμάρι μου απ’ το δημοτικό. Δε μπορεί, καλά θα πήγε. Δυνάμωσε, δυνάμωσε να ο δημοσιογράφος καθηγητής. Δύσκολα τα λέει, αλλά οι δικοί του έγραψαν. Έπρεπε να το ‘χαμε στείλει εκεί το παιδί. Και σου ‘λεγα να δίναμε κάτι παραπάνω. Ας μη τρώγαμε για ένα μήνα ακόμα. Αχ Θεέ μου και αν δεν έγραψε; Ήρθε το τέλος και δεν κοινώνησα. Στο έλεγα να πάμε εκκλησία, να ανάψουμε ένα κερί. Ο Θεός είναι μεγάλος, αλλά σήμερα θαύματα δεν έχει, όποιος διάβασε μόνο γράφει. Έτσι δεν είναι; Όχι; Εκνευρίζομαι… Έφτασα. Τι θες; Δε βλέπεις; Έχω νεύρα. Ναι έγραψα. Τι λες να έκανα, να χόρεψα; Παράτα με και άσε με, μαζί με άλλα κοσμητικά επίθετα, για όλο το σύστημα και τα γρανάζια του. Και τότε να σου τα… πάει το παιδί και τι είναι αυτό που μας βρήκε! Αλλά τι να κάνω να πεθάνω; Όχι λέω να ζήσω, μέχρι να βγουν τα αποτελέσματα. Αλλά μισό λεπτό το κινητό. Να το χτυπά και χάνω τα εναπομείναντα λογικά μου. Κλάμα, κακό και άγιος ο Θεός για το υποερώτημα Β.5.i.α. που δεν έγραψα. Έπρεπε λέει να το ξέρω, ήταν sos. Ω ναι, αδικαιολόγητο πώς μου συνέβη τέτοιο πράγμα μέσα σε τρεις ώρες ψυχικής ηρεμίας. Τι να κάνω; Ανασυγκροτούμαι…

είναι και η Παναγιώταινα, αρκεί να με κράτα να την κρατώ να ανεβούμε το γκρεμό και θα τα καταφέρουμε. Αντιλαμβάνομαι… Ότι δεν είμαι ανόητος, βλέπω τι γίνεται πίσω από τις πλάτες μας, απλά είμαι άπειρος για να βρω το πώς. Όχι, γιατί να απογοητευτώ; ‘Ισα ίσα μαθαίνω και συνεχίζω. Σκέφτομαι τι θέλω ν’ αλλάξω και βάζω στόχο να το πετύχω. Ορθώνω το παράστημά μου, υποστηρίζοντας όσα πιστεύω. Αφού ξέρω να τα λέω. Τζάμπα πήγαν τόσες εκθέσεις;

Γιατί έχω και άλλα να δώσω, το ένα πίσω απ’ το άλλο σε επανάληψη, το ίδιο έργο. Δυστυχώς το εισιτήριο είναι διαρκείας. Την πιάνω όμως τη σχολή ή την αφήνω ήσυχη; Και αν όχι, τι;

-Ωραία όλα αυτά βρε παιδί μου , αλλά μήπως να προσπαθούσες άλλη μια φορά;

Τίποτα. Αφού ο άλλος τα ήξερε, αλλά πως τα ήξερε είναι το ζήτημα. Όμως δε πειράζει, καλή

Εγώ όμως προτείνω ψυχραιμία. Η ζωή σας μόλις άρχισε. ΖΗΣΤΕ!

Λιποθυμία…

ΔΡΟΥΓΟΥΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ ΗΛΕΚΤΡΟΛΟΓΟΣ ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΔΠΘ ΜΕΛΟΣ ΤΕΕ - ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΟΣ ΕΠΙΘΕΩΡΗΤΗΣ ΕΥΡΙΠΙΔΟΥ 7, ΘΗΒΑ Τ.Κ. 32 200 ΤΗΛ.: 6945 899708, Email: gdrougoutis@gmail.com

anapnefstiras.gr

l

19


Ελληνικό Ραδιοτηλεοπτικό Τέλος Του Γεράσιμου Μπόγρη, Θεσπιές

Κάθε κομβική στιγμή δημιουργεί συναισθηματικές αντιδράσεις. Ωστόσο, πίσω απ’ το συναίσθημα κρύβεται μια πραγματικότητα που αποτελεί το αληθινό «τέρας» που κατατρώει τα σωθικά της Δημοκρατίας.

Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ χρησιμοποίησαν επί δεκαετίες τις ΔΕΚΟ ως μέσα κομματικής εδραίωσης. Ακόμη και τώρα που όλοι «σφίγγουμε το ζωνάρι» και απαιτούμε ορθολογική διαχείριση των δημόσιων οικονομικών, το επιτελείο του κου Σαμαρά διορίζει παντοιοτρόπως Μεσσήνιους (απ’ όπου κατάγεται κι ο ίδιος), ενώ ο κος Κεδίκογλου διόρισε το τελευταίο διάστημα 24 «κομματικούς» με μισθούς που ισοδυναμούν με 180 μισθούς τεχνικών της ΕΡΤ (π.χ. η υπεύθυνη επικοινωνίας της ΕΡΤ ήρθε απ’ το Ράδιο Αλιβέρι 1). Με άλλα λόγια, ακόμη και τώρα που τελούμε υπό οικονομικό «πόλεμο», η Κυβέρνηση συμπεριφέρεται όπως το ΠΑΣΟΚ του ’90 αλλά με πιο συγκεκαλυμμένο τρόπο. 20

l

anapnefstiras.gr

Έχοντας στο μυαλό τα παραπάνω σκεφτόμαστε ότι μόνο ένας ανόητος ή ένας παραιτημένος απ’ την πραγματικότητα θα εμπιστευόταν «αξιοκρατικές» λύσεις απ’ τους θιασώτες της κύριας γάγγραινας της Ελλάδας, την κομματοκρατία. Είναι τα κόμματα που δημιούργησαν τους «μαθηματικούς τύπους» για τους διαγωνισμούς δημοσίων έργων και τις «συνεντεύξεις» στο ΑΣΕΠ (Νόμος Παυλόπουλου). Μια μορφή καταπάτησης του Συντάγματος (κατά γράμμα και κατά το πνεύμα) είναι το γεγονός ότι το 80% των κανονισμών που διέπουν τη ζωή μας έρχονται από Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Κι αυτό γίνεται


ενώ, σύμφωνα με το Σύνταγμα, οι ΠΝΠ πρέπει να εκδίδονται «σε έκτακτες περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης»! Ο λόγος που παρακάμπτεται το Σύνταγμα είναι για να μην περνούν οι νόμοι απ’ την Ολομέλεια του Κοινοβουλίου και αποκτούν… «δημοσιότητα». Το επιτελείο του κου Σαμαρά (Δ. Σταμάτης, Κ. Μπούρας, Γ. Μουρούτης, Σ. Κεδίκογλου, Τ. Μπαλτάκος) πήρε μια μεγάλη απόφαση για την ΕΡΤ. Όχι ένα πρόγραμμα εξυγίανσης, ούτε καν μια σειράς απολύσεων. Αποφάσισε ότι «τα μεσάνυχτα κλείνει η ΕΡΤ»! Την ώρα που τα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια είναι με προσωρινή άδεια, ενώ τους έχουν χαριστεί χρέη, ενώ τα προγράμματά τους παραπαίουν σε φθηνές, εξευτελιστικές εκπομπές που παράγουν πουτάνες και μαλάκες, η Κυβέρνηση εγκλωβίζει τους τηλεθεατές κλείνοντας τη μόνη πηγή πολιτισμού, την ΕΡΤ. Η ΕΡΤ αποτελεί το «σκευοφυλάκιο του Ελληνικού Πολιτισμού». Το αρχείο της αξίζει δισεκατομμύρια. Όμως, όσοι παραπονιούνται για τα λεφτά που δίνουμε μέσω ΔΕΗ κάνουν καλά. Και κάνουν καλά γιατί αντί η ΕΡΤ να αναπτύξει μνημειώδεις παραγωγές, η κομματική νομενκλατούρα της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ υπερκοστολογούσε και λεηλατούσε το δημόσιο χρήμα. Το ειδικό αυτό τέλος, όμως, έδινε και μια σημαντική επιλογή στην ΕΡΤ. Να προσφέρει ποιότητα. Δεν μπορεί να λειτουργεί δημόσια τηλεόραση με όρους τηλεθέασης. Η υψηλή τηλεθέαση συνδυάζεται τις περισσότερες φορές με ποιοτικές εκπτώσεις. Σκεφτείτε την εκπομπή «Στα Άκρα» με τη Βίκυ Φλέσσα που φιλοξενούσε πανεπιστημιακούς, ποιητές, ζωγράφους και επιχειρηματίες. Για να είχε η εκπομπή αυτή υψηλή τηλεθέαση θα έπρεπε πίσω απ’ τους καλεσμένους να χορεύουν ξέκωλα όπως στο ΌΛΑ του «κομιστή». Ακόμη και στην εκπομπή «Ανιχνεύσεις» (ΕΤ3) με τον Παντελή Σαββίδη (από τις πιο ενδιαφέρουσες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης) καταπληκτικές συζητήσεις λάμβαναν χώρα χωρίς το άγχος του Άδωνι, του Ντινόπουλου και του κάθε αστείου φωνακλά που προσπαθεί

να κερδίσει τη «μάχη των εντυπώσεων» φωνάζοντας δυνατότερα, όπως ακριβώς «νικούσαμε» στις συζητήσεις μας στο Γυμνάσιο. Αν ένα αυτοκίνητο χαλάει, δεν το σπάμε. Το επισκευάζουμε. Κι αν το χάλασε ο μηχανικός που το πήγαινες, δεν του το εμπιστεύεσαι ξανά για την επισκευή του. Οι υπάλληλοι της ΕΡΤ ήταν κατά κύριο λόγο βυσματικές τοποθετήσεις, υπηρέτησαν το κομματικό κράτος, σιώπησαν όταν έβλεπαν δίπλα τους το άδικο και την παρανομία, σιώπησαν στους αγώνες πολλών άλλων κοινωνικών ομάδων, δεν κάλυψαν γεγονότα που τους άγγιξαν (αποπομπή των ΑρβανίτηΚατσίμη, δίωξη Βαξεβάνη, δημοσιεύματα διεθνών πρακτορείων για την τραπεζική διαφθορά κ.α.), αλλά η υπεράσπιση της Δημόσιας Τηλεόρασης και της πολιτιστικής περιουσίας μας δεν σημαίνει ότι γυρνά την πλάτη κανείς στα κακώς κείμενα της ΕΡΤ. Τουναντίον. Η καταδίκη όμως του διεφθαρμένου μέρους της ΕΡΤ δεν μπορεί να σημαίνει καταδίκη της Δημόσιας Τηλεόρασης. Η Δημόσια Τηλεόραση είναι συνδεδεμένη με τη Δημοκρατία. Είναι απαραίτητο συστατικό της. Είναι ευθύνη και των νεοδημοκρατών ψηφοφόρων να περιορίσουν την ακροδεξιά φράξια που ηγείται της παράταξης. Για το καλό της Δημοκρατίας. anapnefstiras.gr

l

21


Βοήθεια στη νέα γενιά, βοήθεια στην κοινωνία Της Βασιλικής Ταβλά, Λιβαδειά

© Πόπη Νάκου

Η νέα γενιά, τα παιδιά που θα γίνουν ενήλικες σε 2-3 χρόνια και τα παιδιά που μόλις τελείωσαν το σχολείο, είναι οι αυριανοί πολίτες, είναι η αυριανή κοινωνία.

Η κοινωνία μας, ως έχει σήμερα, δεν μας αρέσει και επιθυμούμε όλοι να αλλάξει, να βελτιωθεί. Πολλοί περιμένουν μια επανάσταση, ίσως κατά τα πρότυπα του παρελθόντος. Άλλοι, φοβούνται και διστάζουν μπροστά σε ριζικές αλλαγές και τους τρομάζει το άγνωστο περισσότερο απ’ ό,τι όλους μας. Η συντριπτική πλειοψηφία μας όμως, έχουμε κουραστεί από τη σαθρότητα και την παρακμή και αναζητούμε την ηλιαχτίδα – ακόμα κι όταν κάποιοι από εμάς την κοιτούν με πικρό χαμόγελο και απαισιοδοξία όταν ξεπροβάλει. Μην πάτε μακριά. Μην προσδοκάτε τρανά κι εξόφθαλμα γεγονότα που θα σηματοδοτήσουν 22

l

anapnefstiras.gr

άπαξ και δια παντός μια νέα εποχή, μια νέα κοινωνία. Κοιτάξτε δίπλα σας, κοιτάξτε γύρω σας, κοιτάξτε μέσα σας. Το μόνο που χρειάζεται είναι η ξεκάθαρη και ειλικρινής επιθυμία για τη βελτίωση και η εφαρμογή όλων των μικρών εκείνων πραγμάτων στην καθημερινή ζωή που κάνουν τη διαφορά. Γιατί η καθημερινότητα είναι τόσο άμεσο ζητούμενο όσο και το μέλλον. Μπορούμε ο καθένας να μην επαναλαμβάνουμε συμπεριφορές που στους άλλους μας ενοχλούν ή/και μας εξοργίζουν ή μας θλίβουν. Μπορούμε να μην επαναλαμβάνουμε συμπεριφορές που αποδεδειγμένα έχουν στεφθεί με απόλυτη


αποτυχία και έχουν φέρει την καταστροφή, ακόμα και όταν σ’ εμάς προσωπικά «δούλεψαν» για ένα διάστημα. Μπορούμε να νιώθουμε υπεύθυνοι για πολλά περισσότερα απ’ όσο για τα αυστηρά δικά μας και προσωπικά μας. Η ατομικότητα είναι απαραίτητο στοιχείο της ομαδικότητας. Δεν αποκλείει το ένα το άλλο. Και αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρχουν γιατί είναι φυσικός νόμος που διέπει τα πάντα. Γιατί οι άνθρωποι να διαφέρουμε ή να διαχωρίζουμε τον εαυτό μας από το όλον; Για σκεφτείτε: Υπάρχει κανείς χωρίς τον άλλον; Υπάρχει κανείς χωρίς αυτά που προσφέρει ο άλλος; Είναι η κακώς εννοούμενη ατομικότητα που έχει τη μεγαλύτερη ευθύνη σε αυτό που ζούμε. Και πραγματικά, δεν έχουν καμία σημασία οι λεπτομέρειες του γιατί και του πώς φτάσαμε ως εδώ. Σημασία έχει ότι το «πάθημα» γίνεται «μάθημα». Προσωπικά πιστεύω ότι μια από τις αιτίες που εμποδίζουν τους σύγχρονους Έλληνες των τελευταίων δεκαετιών να βαδίσουν αληθινά ομαδικά είναι ότι ποτέ δεν το έμαθαν στο σχολείο. Το ξέρουν και το πράττουν όσοι είχαν την τύχη να το μάθουν από το σπίτι τους, αλλά αρκετοί δεν το έμαθαν ούτε και από εκεί. Όλοι μας γνωρίζουμε όμως την έννοια της ομαδικότητας και τη σημασία της. Αν μεταλλάξουμε τη συμπεριφορά μας σε πιο ουσιαστική, λιγότερο γρήγορης και πρόχειρης αντίδρασης αδιαφορώντας για τις συνέπειες, περισσότερο ανθρώπινη και υπεύθυνη κρατώντας στο νου ότι αυτό που κάνουμε ή λέμε έχει τη σημασία του όχι μόνο αυστηρά για εμάς ατομικά, αλλά και για όλου –ναι όλους, τους άγνωστους σ’ εμάς και όχι μόνο τους γνωστούς μας – πιστεύω

ότι η αλλαγή και η βελτίωση που όλοι τόσο επιθυμούμε, θα συμβεί. Κι αυτό θα ενθαρρύνει για τη συνέχεια-το θετικό αποτέλεσμα θα είναι πολλαπλασιαστικό και από μόνο του θα παραμερίσει κάθε λογής «κακώς κείμενα» που πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Κατ’ επέκταση, αυτό θα βοηθήσει και τους σημερινούς νέους να μάθουν έναν τρόπο συμπεριφοράς απέναντι στους εαυτούς τους, τους άλλους και τα πράγματα, που θα αντικαταστήσει τον παλαιό, σχεδόν μαγικά. Είναι γνωστό σε όλους ότι οι μικροί αντιγράφουν τους μεγάλους και συχνά μιλάμε για μικρογραφία των μεγάλων μιλώντας για τους μικρούς. Θα πετύχουμε λοιπόν, βοήθεια και σ’ εμάς τους ίδιους και στους νέους, κι επομένως, στην κοινωνία και του σήμερα και του αύριο και… του μεθαύριο.

anapnefstiras.gr

l

23


Συνέντευξη: Νίκος Σαραντάκος Του Γεράσιμου Μπόγρη, Θεσπιές

Tα lol του Βυζαντίου και τα γκρίκλις των Ellinon

Κάποιες φορές νομίζεις ότι κάποιος έχει διαβάσει όλη την Ελληνική Γραμματεία. Ότι οι βιβλιοθήκες του έχουν το μέγεθος ενός Mall (όπως αυτό που θέλει να φτιάξει ο Ερντογάν στην πλατεία Ταξίμ). Ο Νίκος Σαραντάκος εργάζεται στο μεταφραστικό τμήμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ζει στο Λουξεμβούργο. Έχει συγγράψει διηγήματα και δοκίμια. Έχει επίσης γράψει και εγχειρίδια πληροφορικής, αλλά και βιβλία για το μπριτζ! Για άλλα βιβλία υπογράφει τη φιλολογική τους επιμέλεια, ενώ σε άλλα έκανε τη μετάφραση. Κύριο ενδιαφέρον του είναι η γλώσσα. Σε αυτήν είναι αφιερωμένο το ιστολόγιό του, 24

l

anapnefstiras.gr

sarantakos.wordpress.com (τίτλος: Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία), στο οποίο σχολιάζει την επικαιρότητα με ένα ταξίδι στις ρίζες των λέξεων που μονοπωλούν κάθε φορά τον κοινό μας βίο. Παράλληλα, στο ιστολόγιο αυτό θα βρείτε και πολλά ντοκουμέντα της ελληνικής δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας που τεκμηριώνουν τις αναρτήσεις του αλλά και που απλώς παρατίθενται στους χρήστες του διαδικτύου ως ηλεκτρονική βιβλιοθήκη. Ίσως είναι ευκαιρία να πούμε ότι η πρωτοβουλία της έκδοσης του αναπνευστήρα δεν ήρθε ως αποτέλεσμα της σκέψης «γράφω καλά και σωστά, κάτσε να εκδώσω κανένα


περιοδικό». Με άλλα λόγια αναγνωρίζουμε ότι πολλές φορές δεν είμαστε συγγραφικά σωστοί, αλλά εάν περιμέναμε να γίνουμε γλωσσικοί επαΐοντες, τότε θα έπρεπε για έτη πολλά να καταπνίγουμε την ορμή έκφρασης που μας επιτρέψει να εκτονώσουμε ο «αναπνευστήρας». Συγχωρέστε μας, δικαιολογήστε μας, διορθώστε μας. Α: Χημεία και γλώσσα. Λογική και λόγος. Το προφίλ της οικογένειάς σας προδίδει μια συνύπαρξη κλίσεων που θα θεωρούσε κανείς κάπως ασυνήθιστη. Ποιο είναι το κοινό πεδίο όπου συμπίπτει το μαθηματικό υπόβαθρο με τις «θεωρητικές» σας αναζητήσεις; Επίσης, χωρίς σπουδές γλωσσολογίας ή άλλης σχετικής επιστήμης, τι σας δίνει αυτοπεποίθηση για τις γλωσσολογικές σας αναλύσεις; Ν.Σ.: Πράγματι, ο πατέρας μου ήταν χημικός μηχανικός και έγραφε λογοτεχνία, ενώ ποιητής ήταν ο παππούς μου, εμπειροτέχνης χημικός. Δεν ξέρω αν περισσότερο βαραίνει το μαθηματικό υπόβαθρο ή η ματιά του μηχανικού. Για το άλλο που ρωτάς, δεν νομίζω ότι κάνω γλωσσολογικές αναλύσεις, γλωσσικές μάλλον. Είναι βέβαια αλήθεια ότι χρησιμοποιώ (στοιχειώδεις) αρχές της γλωσσολογίας για να αντικρούω τις αγλωσσολόγητες θέσεις διαφόρων, όπως κι εσύ μπορεί να επικαλείσαι στοιχειώδεις αρχές της φυσικής ή της βιολογίας για ν’ αντικρούσεις κάποιον που λέει ότι ο ήλιος γυρίζει γύρω από τη Γη ή ότι τα σκουλήκια φυτρώνουν από τη λάσπη, χωρίς απαραίτητα να έχεις σπουδάσει στο πανεπιστήμιο αυτές τις επιστήμες. Παρεμπιπτόντως, λίγη γλωσσολογία έχω σπουδάσει στο δεύτερο

πτυχίο μου (αγγλική φιλολογία) αλλά βέβαια για να πεις κάποιον γλωσσολόγο πρέπει να έχει πάρει την κατεύθυνση, ίσως να έχει κάνει και μεταπτυχιακές σπουδές. Α: Στις αρχές του αιώνα, το Γλωσσικό Ζήτημα πήρε έντονα πολιτικές διαστάσεις με τους καθαρευουσιάνους να κατηγορούν τους δημοτικιστές ως προδότες και πράκτορες ξένων συμφερόντων κ.α., πράγμα που προφανώς δεν επιβεβαιώθηκε. Σήμερα, η «προδοσία» ή η «ελληνικότητα» του καθενός κρίνεται από τη στάση του ως προς την «ανάγνωση» της Ιστορίας. Κατά τη γνώμη σας, ποιο θα ήταν το «όφελος» για ένα έθνος εάν γνώριζε ακόμη και τη σκοτεινή πλευρά της Ιστορίας του; Ν.Σ.: Όχι μόνο της Ιστορίας. Πολλοί κατηγορούνται για ενδοτισμό με κριτήριο τη στάση τους στα λεγόμενα «εθνικά θέματα» του παρόντος, τη στάση τους απέναντι π.χ. στους ξένους, τις γειτονικές χώρες ή τους μετανάστες. Γι’ αυτό και έχει τόση πέραση ο χαρακτηρισμός «γραικύλοι» -κάποτε θέλω να γράψω γι’ αυτόν. Το να γνωρίζει κάποιος ολόπλευρα την ιστορία, από όλες τις φωτεινές και σκοτεινές πλευρές της, όπως επίσης και να γνωρίζει την ιστορία από την πλευρά των Άλλων, βοηθάει να μπουν τα πράγματα στις διαστάσεις τους και να τα κατανοήσουμε καλύτερα και μετριάζει τον φανατισμό και τις άκριτες τοποθετήσεις. Δεν είναι και μικρό όφελος. Α: Το Γλωσσικό Ζήτημα απασχόλησε το έθνος σχεδόν από τη γέννηση του κράτους μας και συνεχώς επανέρχεται από ορισμένους -διόλου αμελητέους- διανοητές.

anapnefstiras.gr

l

25


Αν θεωρήσουμε ότι είναι απίθανη μια επιστροφή στη γραμματική της δασείας και των αρχαιοπρεπών εκφράσεων, δεν μπορούμε να πούμε το ίδιο για μια πιθανή περαιτέρω απλοποίηση της γλώσσας. Πώς βλέπετε το ενδεχόμενο κατάργησης του τόνου ή του γράμματος «ω» ή ακόμη και την επιβολή του «ι» στη θέση του «η» και των άλλων ομόηχων; Ν.Σ.: Κι εγώ θεωρώ απίθανη την επιστροφή στο πολυτονικό, ωστόσο η λαθεμένη αντίληψη που προωθείται από πολλούς, ότι η σημερινή νεοελληνική γλώσσα υστερεί σε σύγκριση με την αρχαία ή την καθαρεύουσα, ασφαλώς δεν βοηθάει στη σωστή εκμάθηση της γλώσσας μας, ιδίως όταν αυτός που πλασάρει τις απόψεις αυτές είναι εκπαιδευτικός, και μάλιστα όταν διδάσκει γλωσσικά μαθήματα. Όσο για την ορθογραφία, που δεν είναι πάντως και πολύ σημαντικό πράγμα, νομίζω ότι και στο μέλλον θα συνεχιστεί η ορθογραφική απλοποίηση, ωστόσο με αργούς ρυθμούς, μαζί με τον εξορθολογισμό της ορθογραφίας, που δεν ταυτίζεται με την απλοποίηση (ας πούμε: ο εξορθολογισμός της γραφής των θηλυκών σε -ία/εία, όπου με την ισχύουσα ορθογραφία επικρατεί παράνοια, δεν πρόκειται να οδηγήσει σε απλοποίηση αφού θα γράφουμε, π.χ. πρωτοπορεία, πατριδοκαπηλεία, λεξιλαγνεία για να είναι όμοια με τα απλά, πορεία, καπηλεία, λαγνεία). Εσύ όμως ρωτάς για την καθιέρωση φωνητικής (ή φωνηματικής, πιο σωστά) ορθογραφίας. Αυτό είναι κάτι που μπορούμε να το συζητάμε σε ολόκληρο το τεύχος του Αναπνευστήρα. Πολύ συνοπτικά: δεν νομίζω ότι θέτει κανείς αυτή τη στιγμή τέτοιο ζήτημα• δεν είναι και τόσο εύκολο, τη στιγμή που έχουμε τόσον όγκο

26

l

anapnefstiras.gr

κειμένων με την ιστορική ορθογραφία• επίσης, η ελληνική έχει πολλά ομόηχα, οπότε δεν είναι τόσο απλή η φωνηματική ορθογραφία• τέλος, ο ηθικός πανικός που θα προκληθεί και το τεράστιο ξεβόλεμα της γενιάς που θα υποστεί την αλλαγή, καθιστούν ανέφικτη την αλλαγή, κατά τη γνώμη μου. Α: Λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων και της τάσης του ανθρώπου προς την ευκολία έχουν μπει στη ζωή μας τα λεγόμενα greeklish. Είναι μια εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας ή είναι άλλη γλώσσα; Αποτελεί κίνδυνο ή μια άλλου είδους ευκαιρία για την ελληνική; Ν.Σ.: Σωστά λες, τάση προς την ευκολία, που δεν είναι διόλου αμελητέα παράμετρος. Επιπλέον, τα γκρίκλις (εγώ τα γράφω με ελληνικούς χαρακτήρες όταν γράφω στα ελληνικά• προς τι η λατινογραφή;) είναι και φτηνότερα, αφού όταν γράφεις ελληνικά έχεις όριο 70 χαρακτήρες, ενώ 140 στο λατινικό αλφάβητο. Όμως τα γκρίκλις δεν είναι ούτε εξέλιξη της γλώσσας, ούτε άλλη γλώσσα, ούτε κίνδυνος ούτε ευκαιρία. Είναι ένα άλλο σύστημα γραφής για την αποτύπωση της ελληνικής. Παρόμοια γκρίκλις (τότε τα έλεγαν φραγκοχιώτικα) χρησιμοποιούνταν και στο παρελθόν -η Ερωφίλη έχει τυπωθεί έτσι, ενώ και οι βυζαντινοί χρησιμοποιούσαν κατά κόρον συντμήσεις σαν τα σημερινά «τέσπα», «τπτ» κτλ. Η τάση προς την ευκολία δεν είναι ίδιον των σημερινών εφήβων αλλά διαχρονικός παράγοντας. Α: Εμείς οι «νόμιμοι κληρονόμοι» των αρχαίων Ελλήνων μιλάμε την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας που «υπάρχει» χιλιετίες. Το δεδομένο αυτό μας κάνει να πρέπει να νιώθουμε κάποια «ευθύνη»; Αν ναι, γιατί;


Ν.Σ.: Σωστά βάζεις πολλά εισαγωγικά εδώ. Το αν η ελληνική γλώσσα που μιλάμε σήμερα είναι η ίδια με την αρχαία, είναι κάτι που δεν επιδέχεται απάντηση με τη γλωσσολογία, είναι περισσότερο ιδεολογική-πολιτική απόφαση. Εγώ παραπέμπω στο παράδοξο με το πλοίο του Θησέα, που οι Αθηναίοι το διατηρούσαν, λέει ο μύθος, με δόξα και τιμή. Κάθε που σάπιζε μια σανίδα, ένα κατάρτι, ένα κομμάτι ξύλο, το αντικαθιστούσαν με καινούργιο, μέχρι που, με τους αιώνες, δεν είχε μείνει ούτε ένα κομμάτι από το αρχικό πλοίο του Θησέα. Ήταν ακόμα «το πλοίο του Θησέα» ή όχι; Ευθύνη δεν νομίζω ότι πρέπει να νιώθουμε, αλλά η γνώση των νέων ελληνικών βοηθάει στη γνώση της αρχαίας (πρόσεξε ότι αντιστρέφω το επιχείρημα των οπαδών της διδασκαλίας των αρχαίων), οπότε πιστεύω ότι μπορούμε να βγάλουμε καλύτερους κλασικούς φιλόλογους από τους ξένους, όπως και καλύτερους φιλόλογους της γλώσσας των ευαγγελίων. Α: Στις μέρες μας, η γλώσσα έχει κάποιο χώρο στη δημόσια συζήτηση; Πώς κρίνετε τη χρήση της από τα δημόσια πρόσωπα (βλ. πολιτικοί, δημοσιογράφοι κ.α.); Ν.Σ.: Δεν είναι εύκολο να κάνουμε διαχρονικές συγκρίσεις, αλλά δεν νομίζω ότι σήμερα τα δημόσια πρόσωπα υστερούν στη χρήση της γλώσσας σε σχέση με π.χ. πριν από 50 χρόνια. Όσοι αγανακτούν με τα «λάθη» που ακούνε από σημερινούς πολιτικούς ή δημοσιογράφους, που πολλά από αυτά δεν είναι λάθη, δεν συνειδητοποιούν ότι σήμερα, εξαιτίας του πρωτόγνωρου υπερπολλαπλασιασμού των μέσων επικοινωνίας, ακούμε και διαβάζουμε πολύ-πολύ περισσότερους πολιτικούς και

δημοσιογράφους απ’ ό,τι πριν από 30 χρόνια που είχαμε μόνο δυο κανάλια ή πριν από 50-60 χρόνια που μόνο ένα ραδιόφωνο υπήρχε (και έβαζε μόνο τα διαγγέλματα του Καραμανλή και του βασιλιά). Και, ξαναλέω, πολλά από τα υποτιθέμενα λάθη δεν είναι λάθη. Το «έχει παράξει» που κάνει πολλούς να βγάζουν φλύκταινες είναι νομιμότατος αναλογικός τύπος που τον έχουν χρησιμοποιήσει και κάμποσοι λόγιοι σαν τον Κοραή ή τον Κούμα που θέλει πολύ θράσος να τους πεις αμόρφωτους. Α: Ειδικά στον χώρο της Αριστεράς υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που ίσως απ’ τον υπερβολικό ζήλο να αντικρούσουν ανιστόρητα και παιδαριώδη επιχειρήματα εθνικιστών, περνούν στο άκρο του «ανθελληνισμού». Σε αυτό το πλαίσιο συχνά

anapnefstiras.gr

l

27


εντάσσεται και το ζήτημα περί «μακεδονικής» γλώσσας. Ποια είναι η άποψή σας επί του ζητήματος αλλά και επί της δημόσιας συζήτησης γύρω απ’ αυτό; Ν.Σ.: Πάντα όταν αντικρούεις μια θέση υπάρχει κίνδυνος να γείρεις πολύ προς την αντίθετη μεριά, αλλά δεν θα χρησιμοποιούσα τη λέξη «ανθελληνισμός» ούτε με εισαγωγικά. Για τη γλώσσα που μιλάει η πλειονότητα των κατοίκων της γειτονικής (ακατονόμαστης) χώρας πρέπει να σκεφτούμε ότι «γλώσσα είναι η διάλεκτος που έχει κανόνια και στρατό». Άρα, είναι γλώσσα. Το αν θα την πούμε «μακεδονική», «κατιμακεδονική» ή «μακεντόντσι» ή κάπως αλλιώς, αυτό εξαρτάται από το οριστικό όνομα του κράτους, διότι το πΓΔΜ είναι προσωρινό. Πριν από είκοσι χρόνια είχαμε πλησιάσει στη λύση του ζητήματος, αλλά η στάση του σημερινού πρωθυπουργού και του ΠΑΣΟΚ εμπόδισαν τη συμφωνία. Εγώ αυτή τη στάση θα χαρακτήριζα «αντεθνική», όταν για μικροκομματικούς λόγους Σαμαράς και ΠΑΣΟΚ τορπίλισαν μια λύση πολύ καλύτερη από αυτήν που μπορεί να επιτευχθεί τώρα, και ταυτόχρονα έθρεψαν τον εθνικισμό της γειτονικής χώρας. Α: Όταν ορισμένοι σφετερίζονται -έως εξευτελίζουν- τις έννοιες που κρύβονται πίσω απ’ τις λέξεις Ελλάδα και Έλληνας μέσα από τις εμπαθείς υπερβολές τους και τη συμπλεγματική μεροληψία τους, τότε ακόμη και λέξεις όπως «πατριώτης» φαίνεται να παίρνουν μια αρνητική χροιά (ίσως υπό το πρίσμα του συνθήματος «κοιμάσαι πατριώτης, ξυπνάς φασίστας») και, έτσι, προκαλούν κάποιου είδους «ενοχές» σε όποιον αυτοπροσδιορίζεται έτσι ενώ αυτοεντάσσεται στον χώρο της Αριστεράς. Τι σημαίνει πατριώτης; Τι σημαίνει για εσάς; Ν.Σ.: Όπως λες, αν παίρνει αρνητική χροιά η λέξη πατριώτης είναι επειδή χιλιάδες εγκλήματα έχουν διαπραχτεί από ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονταν έτσι, κι επειδή πάρα πολλοί την καπηλεύονται και την εξαργυρώνουν. Ωστόσο, το θέμα είναι υπό συζήτηση, και μέσα στην Αριστερά, δεν νομίζω ότι έχουμε καταλήξει. 28

l

anapnefstiras.gr

Α: Διδασκαλία αρχαίων ελληνικών στα σχολεία: Θεωρείτε ότι πρέπει να γίνεται; Αν ναι, πώς (τάξεις, μέθοδος, προσέγγιση κ.α.); Ν.Σ.: Παλιότερα έλεγα «ας διδάσκονται». Εγώ τα διδάχτηκα. Τώρα που πέρασαν τα παιδιά μου από το Γυμνάσιο και το Λύκειο, έχω αλλάξει γνώμη και φοβάμαι ότι κακώς διδάσκονται στο Γυμνάσιο -το αντεπιχείρημα, βέβαια, είναι ότι το Λύκειο έχει μετατραπεί σε μηχανισμό προετοιμασίας για τις εξετάσεις, οπότε αν τα διδάξεις μόνο στο Λύκειο ουσιαστικά τα παιδιά της θετικής κατεύθυνσης θα προσέχουν μόνο στην 1η Λυκείου. Πάντως, υπολόγισε πόσες εκατοντάδες ώρες αφιερώνονται αυτή τη στιγμή στη διδασκαλία των αρχαίων στα έξι χρόνια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, και πόσο ασήμαντο είναι το αποτέλεσμα αφού κανείς απόφοιτος δεν μπορεί να διαβάσει πρίμα βίστα ένα αρχαίο κείμενο. Με πολύ λιγότερες ώρες, τα παιδιά μαθαίνουν πολύ καλά μια ξένη γλώσσα. Πολλοί θεωρητικοί της εκπαίδευσης και γλωσσολόγοι έχουν προτείνει να καταργηθεί η διδασκαλία των αρχαίων στο Γυμνάσιο και να φτιαχτούν κλασικά λύκεια που να βγάζουν λίγους αλλά πολύ γερούς φιλόλογους. Αυτή τη στιγμή, υπάρχει υπερπροσφορά και υπερπαραγωγή φιλολόγων, και αυτό είναι το βασικό εμπόδιο σε μια πρόταση κατάργησης της διδασκαλίας των αρχαίων. Στις διάφορες φιλοσοφικές σχολές φοιτούν χιλιάδες φοιτητές -τι θα γίνουν όλοι αυτοί; Το πιο ειρωνικό είναι πως οι περισσότεροι δεν ξέρουν και πολύ καλά αρχαία αλλά θα κληθούν να τα διδάξουν. Α: Το να χαρακτηρίσουμε κάποιον Έλληνα, όχι με τη νομική έννοια του πολίτη ενός κράτους αλλά με την εθνολογική, είναι ζήτημα βιολογικό (σχέσεις αίματος, ανθρωπολογίας) ή πολιτισμικό; Τι ορίζει το Ελληνικό Έθνος; Ν.Σ.: Πολιτισμικό θα έλεγα. Το παιδί ενός Μαροκινού και μιας Φιλιππινέζας, που γεννήθηκε εδώ, πήγε σχολείο εδώ, μένει εδώ, τι είναι αν όχι ελληνάκι; Αλλά και κατά δήλωση του ενδιαφερομένου, με το ζόρι δεν γίνεται. Τα


έθνη με μπερδεύουν πάντως, δεν είναι ένα θέμα για το οποίο έχω ισχυρές απόψεις. Α: Αρχαιολατρεία, βυζαντινολατρεία και γενικά «λατρείες» με βλέμμα στο παρελθόν. Μιζέρια για το παρόν. Αυτή η προσκόλληση στο παρελθόν υποδηλώνει, κατά τη γνώμη σας, ανάγκη αναζήτησης ταυτότητας (ίσως και μοναδικότητας-«ανωτερότητας»), αποδοχή της αδυναμίας δημιουργίας σύγχρονου πολιτισμού ή απλώς έλλειψη συλλογικού οράματος για το μέλλον; Ν.Σ.: Με την ισχύουσα ορθογραφία «αρχαιολατρία», παρακαλώ, διότι, λέει, δεν παράγεται απευθείας από το «λατρεύω» αλλά από τον αρχαιολάτρη. Είδες γιατί πιο πάνω μίλησα για παράνοια. Η λατρεία του ένδοξου παρελθόντος είναι, ας πούμε, τονωτικό για το φρόνημα, μπροστά στο θλιβερό παρόν. Άλλο να τιμάς το παρελθόν και να το σέβεσαι, και βέβαια να το αγαπάς, και άλλο να το λατρεύεις. Α: Πολλοί επικαλούνται την ανάγκη για «αναγέννηση του Ελληνισμού». Πώς αντιλαμβάνεστε εσείς αυτή τη φράση; Συμμερίζεστε την άποψη; Ν.Σ.: Δεν την αντιλαμβάνομαι και δεν τη συμμερίζομαι. Θα ήθελα να γίνουν πιο συγκεκριμένοι, να δούμε ποιοι θα πληρώσουν τα σπασμένα της αναγέννησης.

anapnefstiras.gr

l

29


Διάλογοι - Μέρος δεύτερο

© Ντέμη Μπόγρη

Του Borgata Di Mela, Θήβα

Η φωνή εντός του: Σουρουπώνει, βγες στο μπαλκόνι να δεις, νυχτώνουν οι άνθρωποι

Η φωνή εντός του: Όχι, όχι ,όχι… σοδομισμός οργάνων στα καθημερινά «όχι»

Αυτός: Νύχτες γίνονταν τα θαύματα… μυρωδάτες θύμησες

Αυτός: Απελπίστηκα στο «ναι» -μ’ αγαπάς; Ναι -με μισείς; Ναι -με συντηρείς; Ναι -αντίο… ναι

Η φωνή εντός του: Γοητεύει η σκιά σου τους τοίχους Αυτός: Κοίτα πώς διαγράφονται οι τρύπες στο πάτωμα… θα πέφτουν αστέρια απόψε; Η φωνή εντός του: Τρύπες από σφαίρες, πίδακες αίματος και γνώσης, η συντριβή της σάρκας Αυτός: Ευχές πώς ξέχασα να κάνω; Τι είδους τιμωρία τα καρφωμένα μαχαίρια στους τοίχους; Η φωνή εντός του: Δολοφονίες αργές αντιτίθονταν μελιστάλαχτες αυτοκτονίες… λίγοι πόντοι σώματος σε κάθε ταίρι, σε κάθε «γεια», σε δυσκίνητους φίλους Αυτός: Κατά συρροή δολοφόνος σκιών, δεν τόλμησα ποτέ να οπλίσω, να το ξεστομίσω το μαχαίρι 30

l

anapnefstiras.gr

Η φωνή εντός του: Σάπισαν τα σανίδια του πλούτου σου… φθείρονται οι νοσταλγίες, δεν σου ανήκουν πια… και αν κάπου εκεί υπήρξες εκεί άσε τους αστυνόμους της μνήμης να κάνουν το καθήκον τους… εξολόθρευση του «εγώ» Αυτός: Το πάθος δεν ξεχνώ, για των ανθρώπων τη γέννηση… βραδιά πάλι να υπάρξει, στο λιόγερμα να στήσουμε γιορτές, στις ήττες μας να πιούμε Η φωνή εντός του: Όνειρα φυγής και μόνο, σπόρος σε λάθος κήπο φυτεμένος …δεν ανθίζουν μες στα χιόνια τα χαμόγελα …λυπήσου Εκείνη: …πλάγιασε, σκαρφάλωσαν την νύχτα οι καλημέρες


Ο ανθρωπάκος Σαν μικρός ανθρωπάκος τριγυρνάω μοναχός, ψάχνω μες τα σκουπίδια και κοιμάμαι γυμνός, στη ματιά των ανθρώπων μοιάζω λίγο γελοίος, μα σκυφτοί περπατάνε και δεν βλέπουν τελείως. Καλησπέρα σας κύριε εγώ ο μικρός σας μιλάω, τα λεφτά σας τα χόρτασα, την αγάπη ζητάω, με κοστούμια ντυνόμουν μα απλά ρόλο έπαιζα, απ’ το ψέμα κρατιόμουν έτσι απλά όμως ξέπεσα. Λίγο γύρω μου ποτέ δεν κοίταγα, τα ακριβά και τα ασήμαντα μια ζωή πάντα ζήταγα, σε πύργους χάρτινους μια καριέρα επένδυσα, Τώρα όμως, με χαρτόνια και κούτες την καρδιά μου την έντυσα. Συγνώμη με τα λόγια μου αν για λίγο σε τρόμαξα, ψιθύρισμα τα άκουσες μα από μέσα μου φώναξα, συνέχισε να ζεις τη δική σου ζωή, και ας μην έρθεις να δεις αν θα ζω το πρωί. Καληνύχτα σου κύριε και άφησε με στο κρύο, ίσως δεν σε έμαθαν να αγαπάς μα σου χρωστάω ένα αντίο, καλημέρα σε αφήνω σε όνειρα φυλακής, τώρα πια στην γωνιά μου κάποιον άλλον θα βρεις.

Αφιερωμένο στους ανθρώπους που προσπερνάμε κάθε μέρα γύρω μας και στις διαφορετικές ιστορίες που ίσως βρίσκονται πίσω από αυτούς…

Τόλης Ζιώγας, Πέτρα anapnefstiras.gr

l

31


32

l

anapnefstiras.gr

issue #7  

The 7th issue of the monthly you love!