12 ιστορίες
Με αφορμή το έργο Persepolis της Marjan Satrapi Από τους μαθητές του Β4 (2014-2015), του 2ου Π.Π Γυμνάσιου Αθήνας
2 ο Π ρ ό τ υ π ο Π ε ι ρ α μ α τ ι κό Γ υ μ ν άσ ι ο Α θ ήν α ς σ χ . έ το ς 2 0 1 4 - 2 0 1 5
Διαθεματική προσέγγιση Νεοελ ληνικής Γλώσσας και Πληροφορικής μ ε τ η σ υ μ μ ε το χ ή κα ι τ η σ υ ν δ ι δ ασ κα λί α ε κ πα ι δ ε υ τ ι κώ ν κα ι α π ό τ ι ς δ ύ ο ε ι δ ι κό τ ητ ε ς
Σ υ ν τό ν ι σ α ν ο ι ε κ πα ι δ ε υ τ ι κο ί : Μ α ρ ί α Κο ν τ α ξ ή , Π λ η ρ ο φ ο ρ ι κό ς Έ φ η Σ τ ρ ίν τ ζ η , Φ ι λόλο γ ο ς Ά ν θ ι μο ς Χ α λ κί δ η ς , Π λ η ρ ο φ ο ρ ι κό ς
Οι ιστορίες • • • •
Τα παιδικά μου χρόνια Η ζωή της Sabine Δύσκολα Χρόνια Η ιστορία μου για την Κλαρίς • Αγγίζοντας τα όρια • Τα καλύτερά μας χρόνια.
• Αχμέτ • Αϊσά • Μια διαφορετική Μάρτζι • Εφιάλτες • Έπειτα • 50 αποχρώσεις του λευκού
Πρώτη ιστορία
Τα παιδικά μου χρόνια Αφορμή: Η ιστορία Περσέπολις της Marjane Satrapi Θέμα: Η ενηλικίωση Λίγα λόγια: Η διήγηση της παιδικής της ηλικίας στην εγγονή της
Αλέξανδρος Μαχαίρας, Άγγελος Μινώπετρος
Γιαγιά, κοίτα τι ζωγράφισα!
Μπράβο!
Μου θυμίζεις εμένα στην ηλικία σου.
Ήσουν και εσύ μικρή κάποτε;
Βέβαια.
Ήμουν ένα κορίτσι σαν και εσένα, βέβαια στη χώρα μου, το Ιράν, γινόταν πόλεμος.
Το καθεστώς μάς έλεγχε μέσω της θρησκείας. Έτσι οι γυναίκες ήμασταν υποχρεωμένες να φοράμε μαντίλα έξω απ το σπίτι. Η μαντίλα ήταν το σύμβολο της δυστυχίας και της καταπίεσής μας.
Τα σχολικά μου χρόνια περνούσαν πολύ δύσκολα, μιας και η καταπίεση ήταν φανερή παντού με όλες τις μορφές της. Όταν αποφοίτησα, αποφάσισα ότι έπρεπε να σπουδάσω, αλλά στο πανεπιστήμιο, τα πράγματα ήταν ακόμη πιο δύσκολα. Δεν άντεχα και τα παράτησα.
Σοβαρά;
Ναι
Και μετά;
Αποφασίσαμε πως έπρεπε να φύγουμε. Εγώ και οι γονείς μου. Την παραμονή του ταξιδιού, πήγα με ένα φίλο μου, σε ένα πάρτι. Όμως, ακούσαμε μια εκκωφαντική έκρηξη. Γρήγορα τρέξαμε στο αυτοκίνητο ,για να σιγουρευτούμε ότι οι οικογένειές μας ήταν καλά.
Μόλις φτάσαμε, ήταν πολύ αργά. Το σπίτι μου είχε καταστραφεί! Το επόμενο πρωί πήγα να τους αποχαιρετήσω… Τότε φύγαμε οι δυο μας για τη Βιέννη.
Τα υπόλοιπα τα ξέρεις…
Ποιος ήταν τελικά ο φίλος σου;
Ο παππούς σου.
!
Τελικά τι ζωγράφισες;
Κοίτα:
ΤΕΛΟΣ
Δεύτερη ιστορία
Η ΖΩΗ ΤΗΣ SABINE • ΑΦΟΡΜΗ: Η ιστορία του Persepolis της Marjane Satrapi • ΘΕΜΑ: Η δύσμοιρη και η γεμάτη δυσαρέσκεια ζωή του πολέμου
ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η SABINE, ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΟ ΛΙΒΑΝΟ, ΕΙΝΑΙ 12 ΧΡΟΝΩΝ ΚΑΙ ΖΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΗ ΒΗΡΥΤΟ.
Πάμε σπίτι γρήγορα, μας περιμένουν οι γονείς μας
Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΣΤΕΚΟΤΑΝ ΠΑΝΤΑ ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ. ΕΙΧΕ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΣΥΜΠΑΘΕΙΑ ΣΤΟ ΘΕΙΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΗΣ ΧΡΟΝΟ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΘΕΙΟ ΤΗΣ ΩΣΠΟΥ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ.
ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΘΗΚΕ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΟ ΧΑΜΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΤΗΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΕΦΤΟΤΑΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ
ΚΑΘΩΣ ΠΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΤΗΣ, ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΡΦΩΘΕΙ
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΝ ΝΑ ΤΗΝ ΣΤΕΙΛΟΥΝ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΜΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ. ΕΔΩ ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ ΦΑΝΑΤΙΚΩΝ ΙΣΛΑΜΙΣΤΩΝ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΣΦΑΛΗΣ ΠΙΑ.
ΟΛΑ ΠΗΓΑΙΝΑΝ ΚΑΛΑ ΩΣΠΟΥ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΓΥΡΙΣΕΙ ΣΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ
ΚΑΙ ΑΦΟΥ ΦΤΑΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΣΤΗ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΗΣ, ΓΥΡΙΖΕΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ
Τρίτη ιστορία
ΤΙΤΛΟΣ: «Δύσκολα Χρόνια» Αφορμή: Η ιστορία του Persepolis. Θέμα: Εφηβεία και μετανάστευση Λίγα λόγια: η ηρωίδα μεταναστεύει στη Γαλλία για μία καλύτερη ζωή και εκεί αλλάζει όνομα.
Ιωάννα Μεγαλιού, Μαριτίνα Ντάικου
Δύσκολα Χρόνια
Αυτή είναι η οικογένεια Ζαντούζ. Ζουν στο Ιράν ευτυχισμένοι μέχρι που την διοίκηση της χώρας ανέλαβε ο Ρουχολάχ Χομεϊνί. Τότε ο λαός ξεσηκώθηκε και ένας αιματηρός πόλεμος ξεκίνησε.
Μαριάμ πήγαινε να ξαπλώσεις.
Μα, μαμά θέλω να μείνω ξύπνια μέχρι αργά σήμερα που μας επισκέφτηκε ο θείος Μπουρχάμ.
Οι οικογενειακές συγκεντρώσεις και οι ευτυχισμένες τους στιγμές όλο και περιορίζονταν. Όλες οι απολαύσεις γίνονταν απαγορευμένες. Ενώ η όψη της πόλης άλλαξε δραματικά.
Η άλλοτε χαρούμενη και γεμάτη ζωή πόλη πλέον έμοιαζε με εμπόλεμη ζώνη. Οι άνθρωποι φοβόντουσαν να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, καθώς οι βομβαρδισμοί και οι πυροβολισμοί αθώων ήταν πλέον καθημερινό φαινόμενο.
Η οικογένεια της Μαριάμ δυσαρεστημένη από το καθεστώς της χώρας αποφάσισε να την στείλει μαζί με τον θείο της στην Γαλλία.
Τι είναι αυτό που φοράς;
Συγνώμη δεν θα το ξαναφορέ σω.
Δεν επιτρέπεται να κυκλοφορείς έτσι.
Μαριάμ μη φοβάσαι ο θείος σου θα σε προσέχει και σε λίγο καιρό θα έρθουμε και εμείς.
Δεν φοβάμαι το ξέρω ότι στην Γαλλία θα είναι καλύτερα θα μπορώ να φοράω ό,τι θέλω και να βγαίνω από το σπίτι μαζί με τον θείο .
Η Μαριάμ μόλις έφτασε στην Γαλλία ενθουσιάστηκε και όλα της φάνηκαν διαφορετικά. Οι άνθρωποι φαινόντουσαν πιο χαλαροί χωρίς τις έγνοιες των ανθρώπων στο Ιράν, τα ρούχα τους διέφεραν αρκετά.
Η πρώτη μέρα της Μαριάμ στο καινούριο της σχολείο.
Αν θες να κάνεις παρέα με εμάς θα πρέπει να βρεις κάτι καλύτερο από το Μαριάμ.
Αλήθεια σε λένε Μαριάμ;
Γεια σας είμαι η Μαριάμ! Είναι πρώτη μου μέρα εδώ.
Χα,χα τι περίεργο όνομα.
Η Μαριάμ καθώς γυρνούσε σπίτι της σκεφτόταν όλα όσα της είπαν οι καινούργιοι της φίλοι…
Μα γιατί να μην τους αρέσει το όνομα μου; Θα πρέπει να αλλάξω όνομα ίσως να το κάνω Μαρί… Όχι όχι δεν θα τους αρέσει. Να το κάνω… Μαρλέν!!!
Θείε έχω να σου πω κάτι σημαντικό… Πήρα την απόφαση να αλλάξω όνομα. Από εδώ και πέρα θα με λένε Μαρλέν.
Αχ μικρή μου το καταλαβαίνω ότι μπορεί αυτό το όνομα να σε κάνει να νιώθεις διαφορετική αλλά είναι το μόνο που σου έχει απομείνει από το Ιράν, είναι η ταυτότητα σου. Διαφωνώ αλλά δεν μπορώ να σου απαγορεύσω να το αλλάξεις.
Είναι τόσο ωραίο να έχεις φίλους που νοιάζονται για εσένα και σε εμπιστεύονται…
Η Μαριάμ μετά από την αλλαγή του ονόματός της, ένιωσε αποδεκτή και βρήκε την απόλυτη ευτυχία.
ΤΕΛΟΣ
Τέταρτη ιστορία
Η ιστορία μου για την Κλαρίς Αφορμή: Η ιστορία Περσέπολις Θέμα: Η δυνατότητα του να είσαι ελεύθερος Λίγα λόγια: Ένα ορφανό κορίτσι που αγωνίζεται με τον θείο της για την δικαιοσύνη και την ελευθερία.
Αριάδνη Λογιάδη Χαρά Μπερδελή
Την αγαπούσα την Κλαρίς, ήταν η κόρη που ποτέ δεν απέκτησα…
Στην αρχή δεν μου μιλούσε. Κοίταζε πίσω απ’ τα κάγκελα και περίμενε…. Την είχαν φέρει εχθές στο κελί μου οι φρουροί. Αποφάσισα να κάνω το πρώτο βήμα.
Πώς σε λένε; Κλαρίς
Εσένα;
Δεν θυμάμαι πια… Τόσα χρόνια κανείς δεν μ’ έχει αποκαλέσει με τ’ όνομά μου. Κανείς δεν με θυμάται πια.
Γιατί σε έφεραν εδώ;
Έχω υπομονή...
Είναι μεγάλη ιστορία…
Γεννήθηκα στην Ισπανία το 1963. Στα πέντε μου χρόνια ο πατέρας μου πέθανε από καρκίνο. Η μητέρα μου πέθανε, όταν ήμουν δέκα, σε τροχαίο ατύχημα. Ο μόνος συγγενής, που μου είχε απομείνει, ήταν ο θείος Πέρσι, που ζούσε στη Ελλάδα.
Ο θείος μου ο Πέρσι ήταν επαναστάτης. Ήδη από τα δώδεκα μου χρόνια με είχε μυήσει στην ιδεολογία του διδάσκοντάς μου την αξία της ελευθερίας. Κάθε βράδυ γράφαμε συνθήματα στους τοίχους.
Εν τω μεταξύ στο σχολείο μάς μάθαιναν τη διαστρεβλωμένη ιστορία και πώς να είμαστε υπάκουες χωρίς να αντιδρούμε σε ό,τι κι αν μας συνέβαινε προσπαθώντας να καταπνίξουν όλες τις τάσεις εξέγερσης. Νιώθαμε καταπιεσμένες ανίκανες να συμβάλλουμε στην ριζική αλλαγή του καθεστώτος.
Όλες εκτός από ‘μένα
Τα πράγματα ήταν δύσκολα. Ο μισθός του θείου έφτανε για τα απολύτως απαραίτητα. Οι αντιλήψεις του δεν του επέτρεπαν να βρει μία καλύτερη δουλειά, παρόλα τα πτυχία που είχε.
Ευτυχώς υπήρχε και το ακορντεόν. Ήταν το μόνο μέσο διασκέδασής μας. Τα βράδια έρχονταν φίλοι του θείου στο σπίτι, ο θείος έπαιζε ακορντεόν κι εμείς τραγουδούσαμε προσπαθώντας να ξεχάσουμε τη δυσμενή κατάσταση…
Ένα μήνα αργότερα, ένα βράδυ κρατούσα τσίλιες παίζοντας το ακορντεόν, όπως μου είχε μάθει ο θείος. Ξάφνου είδα σκιές να ξεπροβάλουν απ’ την γωνία του δρόμου. Άλλαξα το κομμάτι, έπαιζα ασταμάτητα, δεν κοίταξα ούτε μία φόρα τον θείο για να μην με αντιληφθούν, περίμενα. Τα βήματα όλο και πλησίαζαν.
Εγώ, όμως, άκουγα ακόμα την βαριά ανάσα του Πέρσι. «Γιατί δεν φεύγεις» σκέφτηκα. Άλλαξα, πάλι, κομμάτι με την ελπίδα πως θα καταλάβαινε τον κίνδυνο που διατρέχαμε. Μες στην ταραχή μου έπαιξα το αγαπημένο κομμάτι του θείου. Τα βήματα έγιναν τρέξιμο.
Μόλις αντίκρισα τους αστυνομικούς να ξεπροβάλλουν, άρχισα να τρέχω προς το μέρος του θείου. Εκείνος, μπήκε μπροστά τους προστατευτικά. Δεν πρόλαβα να αντιδράσω ,είχε ήδη ακουστεί ένας πυροβολισμός…
Τα μάτια της Κλαρίς γέμισαν δάκρυα. Κατάλαβα ότι κατηγορούσε τον εαυτό της. Δεν ήθελα να την πιέσω να μου πει περισσότερα. Όμως η Κλαρίς συνέχισε αποφασιστικά.
Δύο μέρες αργότερα τον έθαψαν. Πήγα στον τάφο για να τον αποχαιρετήσω…
Τα χρόνια έπειτα από το θάνατο του Πέρσι προσπάθησα να κάνω την συμβολή μου στην επανάσταση καθοριστική. Συνθήματα στους τοίχους, προκηρύξεις, συμμετοχή σε διαδηλώσεις… Ώσπου μια μέρα βρέθηκα σε μια αντίστοιχη κατάσταση με τον Πέρσι, με τη διαφορά ότι εμένα με συνέλαβαν και με έφεραν εδώ. Μακάρι να με είχαν σκοτώσει!
Τότε ακούστηκε η πόρτα και μπήκε μέσα ένας αστυνομικός φωνάζοντας τ’ όνομά της.
Δεν την ξαναείδα ποτέ, αλλά πάντα θα την έχω στην καρδιά μου.
Τέλος
Πέμπτη ιστορία
Αγγίζοντας τα όρια
Αγγίζοντας τα όρια
Αφορμή: Η ιστορία Persepolis της Marjane Satrapi Θέμα: Σωστές και λάθος επιλογές Λίγα Λόγια: Μία κοπέλα, 22 χρόνων, ζει στο Παρίσι. Οι κακές παρέες, ένας εθιστικός έρωτας την οδηγούν στη χρήση ναρκωτικών. Εκείνη, για να ξεχρεώσει τη δόση της, εργάζεται ως «κορίτσι του δρόμου». Μέσα σε μια στιγμή η ζωή της αλλάζει.
Στέλλα Ντούλλου, Άλκηστη Λυρίτη
Η Μισέλ ξύπνησε δίπλα σ’έναν άγνωστο άνδρα. Ένιωθε το δωμάτιο να γυρίζει και τα μάτια της θόλωναν. Σηκώθηκε και αντίκρισε τα άδεια μπουκάλια ουίσκι. Τυλίχτηκε γρήγορα με μία πετσέτα που βρήκε μπροστά της. Έτρεξε στο μπάνιο και ντύθηκε. Βγήκε απ’το δωμάτιο κι έφυγε σαν κυνηγημένη…
Βγήκε στην πόλη του Παρισιού έτοιμη να καταρρεύσει. Άνοιξε την τσάντα της και πήρε άλλο ένα «θεραπευτικό» χαπάκι. Ξαφνικά ο κόσμος γέμισε με χρώματα, το σώμα της ζεστάθηκε και μπήκε σ’ένα ακόμη αμάξι. Η νύχτα προβλεπόταν ατέλειωτη…
2 μήνες πριν..
Όλα ξεκίνησαν όταν η 20χρονη τότε Μισέλ γνώρισε τον Νικολά. Τη στιγμή που τον γνώρισε, κατάλαβε με ποιον ήθελε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής της. Ποτέ δεν περίμενε η ιστορία της με τον Νικολά να είχε μία τόσο άσχημη κατάληξη.
Οι πρώτες εβδομάδες φαίνονταν ιδανικές. Της φερόταν άψογα, πράγμα που την έκανε να τον ερωτευτεί παράφορα. Τα τελευταία βράδια όμως, ο Νικολά εξαφανιζόταν. Εκείνη ανησυχούσε αλλά δεν έβρισκε το θάρρος να τον ρωτήσει τι συνέβαινε.
Ένα βράδυ όμως, η Μισέλ τόλμησε να ρωτήσει τι συνέβαινε. Ο Νικολά στην αρχή δίσταζε να της αποκαλύψει την αλήθεια. Πήρε μια βαθιά ανάσα και της μίλησε ειλικρινά. Οι υποψίες της επιβεβαιώθηκαν. Ο Νικολά ήταν μπλεγμένος με ναρκωτικά.
Όλο το βράδυ η Μισέλ δεν έκλεισε μάτι. Σκεφτόταν την πρόταση του Νικολά: να μεταφέρει το «εμπόρευμα». Απ’τη μία πλευρά της φάνηκε ακραίο, αλλά από την άλλη ήταν διατεθειμένη να κάνει τα πάντα για να κρατήσει αυτή τη σχέση. Έτσι, δέχθηκε την πρόταση και 2 μήνες μετά της ήταν αδύνατο να ξεμπλέξει από την ιστορία αυτή.
Πρώτη μέρα. Οι ενοχές άρχισαν να την κυριεύουν. Έβλεπε την απόλαυση στο βλέμμα των πελατών. Έμπαινε κι εκείνη στον πειρασμό να δοκιμάσει. Ώσπου μια μέρα, λύγισε. Πήρε το πρώτο χαπάκι. Ύστερα το δεύτερο. Το τρίτο. Το τέταρτο. Σε μία μέρα είχε καταναλώσει ένα ολόκληρο κουτί
Όταν συνήλθε μίσησε τον εαυτό της. Υποσχέθηκε πως δεν θα το ξανακάνει. Όμως δεν φανταζόταν ότι θα ξαναέμπαινε στον πειρασμό τόσο εύκολα. Η ζωή της μετατράπηκε σε εφιάλτη. Ο Νικολά την εγκατέλειψε γιατί αυτή δεν μπορούσε να πληρώνει για τη δόση της. Η ανάγκη της για τα χαπάκια, την έφερε στο σημείο να γίνει «κορίτσι του δρόμου». Ήταν πλέον ένα τίποτα. Τέλος
Έκτη ιστορία
Τα καλύτερά μας χρόνια. Αφορμή: Η ιστορία Persepolis της Marjane Satrapi Θέμα: Ενηλικίωση Λίγα λόγια: Φιλία, κοινωνικός περίγυρος, οικογένεια, έρωτες, διαφωνίες , αναζήτηση ταυτότητας.
Γιάννης Μπαλαμώτης, Γιάννης Νικολαράκος.
Όλα ξεκίνησαν την ώρα που περίμενα για την πτήση μου. Όλη εκείνη την ώρα έκανα μια αναδρομή στην παιδική μου ηλικία.
Ήμουν μόλις 13 ετών όταν η χούντα ήταν το κυρίαρχο καθεστώς στην Ελλάδα.
Ήμουν πολύ μικρή βέβαια για να καταλάβω τι συνέβαινε γύρω μου.
Η οικογένεια μου έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην πολιτικοποίησή μου. Τους άκουγα πάντα σε συζητήσεις που έκαναν αλλά και όταν προσπαθούσαν να μου περάσουν τις σωστές ιδέες και τα αληθινά δεδομένα.
Σιγά σιγά άρχισα να διαμορφώνω τον χαρακτήρα μου αλλά και να κάνω την δική μου μικρή επανάσταση μέσα στο σπίτι.
Όσο περνούσε ο καιρός τα πράγματα γινόντουσαν όλο και πιο δύσκολα. Μέχρι που ήρθε η μέρα που μπήκαν τα τανκ μέσα στην πόλη και ισοπέδωσαν σχεδόν τα πάντα! Μετά από λίγο καιρό το καθεστώς της χούντας έπεσε και από εκεί και πέρα υπήρξε μια μεταβατική περίοδος όπου τα πράγματα δεν ήταν και πολύ εύκολα.
Τώρα πια ήμουν 16 χρονών. Στην Αθήνα κυριαρχούσε ερημιά. Οι δρόμοι ήταν άδειοι και όλος ο κόσμος ήταν κλεισμένος στα σπίτια του.
Πού και πού γινόντουσαν και ορισμένα πάρτι όπου εκεί προλαβαίναμε να χαλαρώσουμε αλλά και να γνωριστούμε με άλλο κόσμο.
Σε ένα από αυτά τα πάρτι γνώρισα ένα αγόρι ,τον Θωμά.
Μαζί του πέρασα ωραίες στιγμές μέχρι που…
μια μέρα πήγα να πάρω κρουασάν για πρωινό. Όταν γύρισα σπίτι τον βρήκα να με απατά με την κολλητή μου φίλη, την Νικολέτα.
Έφυγα λυπημένη και πήγα στο σπίτι των υπολοίπων φίλων μου και άρχισα να ξεσπώ.
Όταν τελικά κατάλαβαν τι ακριβώς έγινε μου συμπαραστάθηκαν κ το ξεπεράσαμε μαζί!!
Μετά από όλα αυτά όλα έγιναν όπως ήταν πριν. Όλα κύλισαν ομαλά, γιατί οι φίλες μου μου συμπαραστάθηκαν.
Τέλος
Έβδομη ιστορία
Τίτλος: ΑΧΜΕΤ Αφορμή: Η ιστορία Persepolis της Marjane Satrapi Θέμα: Η ταχύτητα με την οποία μπορούν να χαθούν οι ομορφιές της ζωής. Λίγα λόγια: Η ιστορία του Αχμέτ, ενός πολίτη του Ιράν που αναγκάζεται να μεταναστεύσει στην Ελλάδα λόγω του πολέμου. Μωραΐτης Μιλτιάδης –Μπούτρης Γιώργος Μαθητές του Β4
ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΧΜΕΤ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΙΡΑΝ ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕΙ ΕΔΩ ΑΠΟ ΤΟ 1967. ΣΥΧΝΑ ΛΕΩ ΣΤΑ ΕΓΓΟΝΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΥ.
ΚΑΙ ΜΑΛΛΟΝ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΠΩ ΚΑΙ ΣΕ ΕΣΑΣ.
ΑΡΧΙΚΑ ΕΦΥΓΑ ΜΕ ΜΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΦΙΛΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΛΛΑΖΑ.
ΠΕΡΝΟΥΣΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΕΣ ΩΡΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΩΝΤΑΣ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ.
ΕΚΑΝΑ ΚΑΚΕΣ ΠΑΡΕΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ… ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΠΕΙΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ…
ΕΛΑ ΤΩΡΑ…
ΟΧΙ,ΟΧΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΚΑΝΩ ΤΕΤΟΙΑ.
ΕΙΧΕ ΕΡΘΕΙ Η ΩΡΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΛΕΨΩ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΖΑΧΑΡΟΠΛΑΣΤΕΙΟ. ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΜΕ ΕΝΘΑΡΡΥΝΑΝ ΑΠΟ ΜΙΑ ΓΩΝΙΑ. ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΩ. ΚΑΙ ΕΤΣΙ…
Με συνέλαβαν ... Δεν αρνήθηκα τις κατηγορίες και έτσι μπήκα στη φυλακή.
Εκεί γνώρισα έναν νεαρό στον οποίο εμπιστεύτηκα την ιστορία της ζωής μου όπως τώρα την εμπιστεύομαι σε εσάς…
Ήμουν ακόμη πέντε ετών όταν ξεκίνησε ο πόλεμος. Μόλις το έμαθα πάγωσα. Από πολύ μικρός είχα την αίσθηση της ευθύνης και του καθήκοντος απέναντι στην οικογένεια μου και έτσι ένιωσα την ανάγκη να τους προστατεύσω…
Έβαλα το αν και παιδικό, ώριμο μυαλό μου να δουλέψει και αποφάσισα (κρυφά βέβαια) να ετοιμάσω ένα αυτοσχέδιο φρούριο στο υπόγειο. Ξέρω, δεν ήταν και η καλύτερη ιδέα, όμως αυτό ήταν το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ ‘’μέσα στον πανικό μου’’.
ΗΜΟΥΝ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΔΡΑΣΗ!
ΕΦΟΔΙΑΣΑ ΤΟ ΨΥΓΕΙΑΚΙ ΤΟΥ ΥΠΟΓΕΙΟΥ
ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΣΑΝΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΠΥΡΟΜΑΧΙΚΑ (ΓΙΑ ΩΡΑ ΑΝΑΓΚΗΣ)
ΤΑ ΝΤΟΥΛΑΠΙΑ
Και μια ημέρα άρχισαν να βομβαρδίζουν την Τεχεράνη. Ήταν παντού στις ειδήσεις.
Τότε ήταν που μίλησα στην οικογένεια μου για το μυστικό καταφύγιο.
Έτσι μπήκαμε στο καταφύγιο μέχρι να σταματήσουν να πέφτουν οι βόμβες. Το πρωί μας βρήκε στο καταφύγιο.
Η πόλη είχε σχεδόν καταστραφεί . Βλέποντας αυτά, οι γονείς μου αποφάσισαν να με στείλουν στην Ελλάδα όσο αυτοί θα έμεναν στην Τεχεράνη.
Αυτή λοιπόν είναι η ιστορία των παιδικών μου χρονών γεμάτη κυνηγητό και προσπάθεια για επιβίωση! Στην Ελλάδα αντιμετώπισα το ρατσισμό όσον αφορά την καταγωγή μου και λόγω της προσπάθειας μου να ταιριάξω κατέληξα στην φυλακή.
Τον συμπαθητικό νεαρό δεν τον ξαναείδα ποτέ. Έμοιασε σαν έναν άγγελο θεόσταλτο σε εμένα ώστε να με κάνει να ανακαλύψω τις ομορφιές της ζωής και πόσο εύκολα και γρήγορα χάνονται…
Τέλος
Όγδοη ιστορία
Τίτλος: Αϊσά. Αφορμή: Η ιστορία Persepolis της Marjane Satrapi. Θέμα: Ξεπέρασμα δυσαρεσκειών στη ζωή. Λίγα λόγια: Η μικρή Αϊσά ένιωσε από μικρή την απουσία των γονιών της. Μεγάλωσε από τους παππούδες της, και στο τέλος πήγε να βρει την τύχη της.
Έραλντ Μπάρδη – Νάκο Βαγγέλης
Όλα άρχισαν πριν από 16 χρόνια……
Στα παιδικά μου χρόνια ζούσα μια ήρεμη και χαρούμενη ζωή σε μια μικρή πόλη στην Τουρκία.
Από μικρή ήμουν ένα δραστήριο παιδί και ήμουν ένα πολύ κοινωνικό άτομο, μέχρι που…..
…..οι γονείς μου δολοφονήθηκαν σε μια ληστεία τράπεζας.
Την άλλη μέρα, ήρθε ο παππούς μου κλαίγοντας. Τον ρώτησα τι συμβαίνει, και αυτός μου είπε πως δεν συνέβη τίποτα. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως μου έκρυβε κάτι.
Αϊσά, θα συναντήσεις δυσκολίες στη ζωή σου, και εσύ θα πρέπει να τις αντιμετωπίσεις, και να φανείς δυνατή.
Καθώς αναρωτιόμουν τι μου έκρυβε ο παππούς μου, αποκοιμήθηκα. Τότε είδα ένα περίεργο όνειρο.
Όταν ξύπνησα ο παππούς μου άρχισε να μου λέει τις ιστορίες του, όπως…
Οι μέρες της παιδικής μου ηλικίας τελείωναν, και ό παππούς μου, έλεγε πως οι γονείς μου είναι στο εξωτερικό για τις δουλειές τους.
Μετά από δύο χρόνια, μαθαίνω την αλήθεια….
Κάθε βράδυ έκλαιγα για τον χαμό των γονιών μου, μέχρι τα δεκατρία μου χρόνια.
Στα δεκατέσσερά μου, ο παππούς μου πέθανε. Τότε, πήγα να ζήσω με την γιαγιά μου. Εκεί συνειδητοποίησα πως πρέπει να ξεπερνάω τις δύσκολες στιγμές …
…επειδή, πάντα συμβαίνουν δυσάρεστα γεγονότα, αλλά πρέπει να τα ξεπερνάμε για να προχωράμε στην ζωή.
Αφού μεγάλωσα στο σπίτι της γιαγιάς μου, μια μέρα αποφάσισα να πάω να βρω την τύχη μου. Τέλος
Ένατη ιστορία
Μια διαφορετική Μάρτζι Αφορμή: Τα παιδικά χρόνια της Μάρτζι Θέμα: Η ζωή της Μάρτζι από μικρή μέχρι τώρα Λίγα λόγια: Ζούσε μια χαρούμενη ζωή και είχε κοντά της την οικογένειά της. Μιχαηλίδη Μαρία, Νικολέτα Μισισιάν
Στα παιδικά μου χρόνια……
…Η Μάρτζι ήταν ένα παιδάκι γεμάτο απορίες για τον κόσμο των μεγάλων.
Ήταν πολύ δραστήρια.
Είχε κοντά της την οικογένειά της και όσο μεγάλωνε πάντα η οικογένειά της την βοηθούσε να λύσει της απορίες της.
Η μαμά… Ο μπαμπάς..
Ο θείος.. Η γιαγιά..
Απλά της έλειπε ο παππούς της…
Η οικογένεια συζητούσε για τα προβλήματά της και η Μάρτζι τα άκουγε με προσοχή.
Αγαπούσε πολύ τη μητέρα της και είχαν πολύ καλές σχέσεις.
Από τότε που η Μάρτζι θυμάται τον εαυτό της, πήγαιναν πάντα βόλτες με την μαμά της.
Παρόλο που η Μάρτζι μεγάλωσε, παρέμεινε ένα ενθουσιώδες και ευγενικό παιδί γεμάτο με απορίες.
Πήγε στο γυμνάσιο και έκανε πολλές παρέες.
Όσο πέρναγαν τα χρόνια η Μάρτζι μεγάλωνε και σύντομα πήγε πανεπιστήμιο.
Πάντα της άρεσαν οι τέχνες και αποφάσισε να ασχοληθεί με τα καλλιτεχνικά.
Έλεγε ελεύθερα την άποψή της και την υποστήριζε με κάθε τρόπο..
Η Μάρτζι όπως και οι υπόλοιπες κοπέλες ήταν συγκροτημένες ….
…Αλλά βέβαια δεν ξεχνούσαν να διασκεδάζουν..
Συμβουλευόταν τη γιαγιά της για ό,τι την προβλημάτιζε.
Και πάντοτε της έδινε τις καλύτερες συμβουλές.
Όταν τελείωσε το πανεπιστήμιο γνώρισε κάποιον….
Ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν……
Και η οικογένειά τους όλο και μεγάλωνε.
Τέλος
Δέκατη ιστορία
Δημήτρης Ματαράγκας Νικόλας Μούρμαν Μηνάς Ορφέας
Αφορμή: Η πιθανή εξέλιξη όποιου συμφωνεί σε κάτι αντίθετο με τις επιθυμίες του. Λίγα Λόγια: Η Κούπμι βλέπει εφιάλτες.
Η μικρή Κούπμι ζούσε στην Ιταλία, με τους γονείς της. Μια μέρα ήταν πολύ κουρασμένη και έπεσε στο κρεβάτι της για να κοιμηθεί
Και έτσι άρχισε να ονειρεύεται!
Ξαφνικά βρέθηκε στον δρόμο και μπροστά της είδε τον εαυτό της.
Είδε τον εαυτό της να περπατάει προς ένα κατεστραμμένο κτίριο. Άκουσε μια φωνή να λέει “Ποιος δεν διάβασε;”
Η μελλοντική Κούπμι πήγε στο κτίριο και προσπαθούσε να δει ποιος μιλάει.
Ποιος δεν διάβασε; Ποιος δεν διάβασε;
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΣ ΚΑΛΑ ΣΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΙΑΒΑΣΕΣ; ΤΩΡΑ ΘΑ ΔΕΙΣ
Ξαφνικά βλέπει μία ακόμα πιο μελλοντική εκδοχή του εαυτού της, χωρίς να ξέρει τι έπαθε η προηγούμενη .
Ο καινούργιος εαυτός της φερόταν παράλογα. Πότε δεν περίμενε να φέρεται έτσι.
Μετά άλλαξε το σκηνικό ξανά βλέποντας έναν πιο σοβαρό εαυτό της .
Τότε σταμάτησε τα όνειρα και άρχισε να ξυπνάει
Οχ! Τι ήταν αυτό; Μάλλον ένας εφιάλτης
Και όμως μήπως δεν ήταν; Ταν ταν ταν!!!!
Τέλος
Ενδέκατη ιστορία
Αφορμή: Η ιστορία Persepolis της Marjane Satrapi. Θέμα: Η αναπόληση των παιδικών και εφηβικών χρόνων. Λίγα λόγια: Η πλέον ενήλικη Marie, αναπολεί τις δύσκολες καταστάσεις που βίωσε ως παιδί και έφηβη και κάνει ένα νέο καλύτερο ξεκίνημα σύμφωνα με την υπόσχεση που της δίνει η θεότητα στην οποία πιστεύει. Μπρούπη Φαίη, Μπαλή Αθανασία, Ντελίγια Κέισι
Έπειτα.
Marie, έχεις βιώσει πολλές δύσκολες καταστάσεις από την παιδική σου ηλικία μέχρι τώρα.
Λοιπόν, Marie, ας αρχίσουμε από εδώ. Μπλιαξ, η χειρότερη μέρα της ζωής μου. Θα προτιμούσα να βρισκόμουν σε πιο χαρούμενα γεγονότα.
Μα τι στο καλό, Marie, είναι αυτά;
Ένα ποδήλατο με βοηθητικές ρόδες. Μία καινούρια μπλούζα… Μία καινούρια μπάλα ποδοσφαίρου. Ένα καινούρ-
Βρισκόμαστε σε δύσκολους καιρούς. Τα πράγματα που έχεις είναι υπεραρκετά.
Μα, η λίστα των δώρων για τα γενέθλιά μου, γιαγιά.
Μα, μα είναι τα γενέθλια μου!
Μα είμαι παιδί. Χρειάζομαι δώρα. Όλα τα παιδιά παίρνουν δώρα. Μακάρι να εξαφανίζονταν όλοι.
ΘΕΛΩ ΔΩΡΑ! ΘΕΛΩ ΔΩΡΑ! ΘΕΛΩ ΔΩΡΑ! ΘΕΛΩ ΔΩΡΑ!
Δεν θα σταματήσει ποτέ της;
Ή θα μου δώσετε δώρα ή θα σας κάνω μαύρους στο ξύλο.
Εντάξει. Ετοιμάσου, πάμε για ψώνια.
Μακάρι να μην είχαμε πάει ποτέ για να πάρω δώρα.
Λοιπόν, Marie, χαίρομαι που βγήκαμε για βόλτα. Πού θες να πάμε πρώτα; Στο “new clothes center”.
Ακίνητες!
Γιατί είστε έξω Παρασκευή απόγευμα;
Δεν ήταν δικό σου φταίξιμο, Marie.
Αν δεν ήμουν τόσο εγωίστρια, τώρα την μάμα μου πιθανώς να μην την είχαν εκτελέσει.
Μαμά, συγνώμη.
Τα επόμενα 4,5 χρόνια κύλησαν ομαλά και μίζερα με την απώλεια της μαμάς μου να μεγαλώνει. Όλα αυτά μέχρι που…
Marie,να σου συστήσω τον Federico ,τον νέο μας γείτονα.
Από Ισπανία. Μάλιστα.
Λοιπόν, Federico, από πού έρχεσαι;
Έπειτα από το πέρασμα δύο χρόνων χωρίσαμε. Αθέτησε την υπόσχεσή του ότι θα με αγαπά για πάντα.
Marie, έχεις βιώσει πολλές δύσκολες καταστάσεις από την παιδική σου ηλικία μέχρι τώρα.
Λοιπόν, Marie, από εδώ και πέρα όλα θα αλλάξουν
Έπειτα από όλα αυτά, τίποτε δεν θα είναι σκοτεινό… Όλα θα αλλάξουν. Έπειτα από όλα αυτά.
Τέλος
Δωδέκατη ιστορία
50 ΑΠΟΧΡΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ
Αφορμή: Η ιστορία Persepolis της Marjane Satrapi.
Μαρκόπουλος Αναστάσιος, Μαρούλης Χαράλαμπος, Νιτσικόπουλος Σωκράτης
Ήταν μία μέρα σαν τις άλλες, ο ουρανός ήταν σκοτεινός, και η βροχή σε έκανε να αναπολείς όλα όσα έχουν συμβεί στη ζωή σου. Αυτό έκανα κι εγώ...
Ο μπαμπάς μου. Ήξερε να κρύβει τα συναισθήματα του καλά...
Η μαμά μου. Δεν ήμασταν πολύ «δεμένες». Περισσότερο τυπική σχέση είχαμε...
Η γιαγιά μου. Ο άνθρωπος που καθόρισε τη ζωή μου.
Καληνύχτα μαμά!!!
Πάλι δεν μπορώ να κοιμηθώ... Η προσμονή του θείου μου με αγχώνει...
Καλημέρα Σουχτούν!!! Καλά είμαι, ευχαριστώ, εσύ τι κάνεις;;;
Καλημέρα θείε!!! Πώς είσαι;;
Εκείνη την ημέρα μου έδωσε δύο χήνες. Τις έχω ακόμα και μου θυμίζουν τον θείο μου.
Πού πήγε ο θείος μαμά;;
Ο θείος αγάπη μου... Πε-πεπέθανε.... Α-από μία πολ-πολύ σπάνια αρρώστια...
Τον αγαπούσα τον θείο μου... Τον αγαπούσα πολύ...
Μ’ έμαθε να αγωνίζομαι για τα δικαιώματά μου.
Δεν μπορώ να πω πάντως... Ήμουν αντιδραστικό παιδί.
Γνώρισα πολλούς κόπανους...
ΟΜΟΡΦΟΣ
ΤΕΛΟΣ
τέλος