IPUIN BILDUMA 6A

ALEX ETA HELENAREN ABENTURAK

Bazen behin, Madrilen 1957, mutil bat eta neska bat. Mutila Alex deitzen zen,zeukan ilea motza eta horia, begi urdinak, belarriak pixkatxo bat handiak, sudurra txikia eta motza, oso altua zen eta pixka bat potoloa.

Neska Helena deitzen zen, ilea motza eta marroia zeukan, begi berdeak, belarriak eta sudurra txikia eta motza,oso altua zen eta ez zegoen potolo.

Zeuden biak oihanean, Alex eta Helena.Sartu ziren ikusteko nolakoa zen. Batbatean aurkitu zuten biek mapa berdina. Ematen zuen tesoro baten mapa. Biek bazekiten zela tesoro baten mapa. Biok batera hasi ziren bilatzen tesoroa.Beraiek jarraitu zituen mapen pistak. Baten aurkitu zuten kobazulo bat. Biek pentsatu zuten berdina, pentsatu zuten, kobazulo barruan ziur tesoroa egongo zela. Sartu ziren kobazulo barrura. Entzuten ziren hitz batzuk. Baziren bi pertsona gehiago aurkitu zituenak tesoroaren mapa.

Besteek ere entzun zituen hitz batzuk eta konturatu ziren Alex eta Helena zirela.

Bakarrik batek aurkituko du tesoroa, besteek hil nahi zuten Alex eta Helena. Hasi ziren Alex eta Helenari pistolekin disparatzen eta bat-batean agertu zen munstro bat.

Alex eta Helena oso beldurtuta zeuden, eta Munstroak pentsatu zuen: “ Alexek eta Helenak ez didate ezer egin besteak hasi dira disparatzen�.

Hasi zen Munstroa espantatzen besteei, besteek korrika hasi ziren, eta Alex eta Helena saiatu ziren Munstroaren laguna egitea.

Alexek eta Helenak lortu zuten, Munstroaren lagunak egin ziren.Munstroak erabaki zuen tesoroa ematea, Alexek eta Helenak hartu zuten tesoroa eta poz-pozik joan ziren, tesoroa lortu zutelako.

AIMARREN ABENTURA Egun batean, 1978an mutil bat zegoen Aimar izenekoa, 10 urte zituen. Aimar Ermuan bizi zen, baina bera mendietara joan nahi zuen abenturak bilatzera. Mutil hori oso abenturazalea zen eta oso majoa ere. Futbolean jolasten zuen. Bere arrebarekin abenturak bilatzera joango zen. Bere arreba Maitane deitzen zen eta 14 urte zituen.Aimarrek eta bere arrebak mendietara joan nahi zuten. Baina bere gurasoek ez zieten uzten, eta Aimarrek ezan zuen: -Aita eta ama ahal gara joan mendietara?

Aitak eta amak ezan zuten: -Ez!! Oso txikiak zarete oraindik Aimarrek ezan zion Maitaneri: -Maitane ihes egiten badugu?

Maitanek esan zuen: -Ez, ihes egitea txarto dago Aimarrek erantzun zion: -Baina ez dira konturatuko Maitanek erantzun zion: -Ados,ihes egingo dugu!!

Aimarrek eta Maitanek ihes egin zuten mendietara, eta mendietan, ikusi zituzten animaliak eta gauza asko. Jarraitu zuten mendian gora eta puntara ailegatu zirenean, argazki batzuk atera zituzten eta hor geratu ziren eguna pasatzen. Ez zeukaten janaria, orduan, janari bila eta uraren bila joan ziren. Bat batean ibai bat ikusi zuten eta pertsona batzuk. Aurrera joan ziren ikusteko nortzuk ziren. Aita eta ama ziren. Bere ama eta aita etxera eraman zieten eta zigortu zieten. Telebista barik hilabete bat eta ezin zuten teknologia erabili hilabete batean.

Zoriontsu bizi ziren eta eper gorriak jan zituzten.

AITOR ETA BERE LAGUNAK Aitor mutil altu bat da begi marroiak eta ile horia. Egun batean Aitor etxera ailegatu zen .

Etxerako lan pila bat zeukan. Aitor logelan sartu zen,amari kasu barik egon zen eta bere ama hasarretu eta zigortu egin zuen.

Egon zen 72 ordu txutxeriak jaten janaririk ez zeukalako. Eta dagoeneko ez zituen txutxeria gehiago. Bere lagunak etorri ziren eta bere ama esan zion bere lagunei ez zegoela. Bere lagunak Aitorren lehioa begiratu zuten. Aitor ondo jantzi zen mendira joateko bezala. Eta bezain pronto joan ziren, mendian euria hasi zen. Etxe haundi bat zegoen, 46 solairurekin eta bat batean, 46.rren solairuan arropa zegoen eta azotean hezurdura bat eta jausi ziren zegoen, poliziari deitu zioten. Polizia etorri ondoren, espekulatu zituen umeak. Komisariara eraman zituzten. Komisariatik ihes egiteko ideia euki zuten, berriro mendira joan ziren haitzulo batera jausi ziren. Orduak pasa eta pasa, pilabat ordu deitzen eta deitzen, kobertura gabe, eta ohiukatzen.

Txirrindulari bat agertu zen,polizia agertu zen helikopteroan,helikopteroa jausi eta haitzuloa blokeatuta eta ia mendi guztia moztu zuten. Helikopteroa kentzeko grua bat erabili zuten .Baina helikopteroko gidaiariak txarto zeuden eta umeak ondo. 3 hilabete ondoren ondo zeuden guztiok.

AMAIA ETA BERE TXAKURRA Bazen behin, Amaia izeneko neska zegen, Madrilen bizi zen . 11 urte zituen eta oso alaia zen. Amaiari lagunekin egotea asko gustatzen zitzaion eta eskolan nota onak ateratzen zituen.

Amaia, ile marroia zuen eta beti bakero eta zapatilekin janztea gustatzen zitzaion.

Egun batean Amaia kaletik paseo bat ematera joan zen. Kalean, txakur bat aurkitu zuen eta txakurrak ez zuen jaberik. Horregatik, Amaiak janaria eta edaria eman zion.

Bere ama ez zion lagatzen txakurra etxera eramatea, orduan Amaia egun guztietan bisitatzera joaten zen, janaria eta edaria emateko.

Egun batean, Amaia konturatu zen txakurra ez zegoela. Orduan txakurtegira joan zen txakurra bilatzera.

Txakurtegira joan zen txakurra bazegoen ikustera. Txakurtegiko jabeak txakurra ez zegoela esten zion, baina txakurra han zegoen.

Amaia ez zenez fidatzen, gauean, txakurtegian sartu zen eta han ikusi zuen txakurra. Bat-batean alarmak jo zuten eta Amaia korriketan mahai azpian ezkutatu zen eta han pasa zuen gaua.

Hurrengo goizean bere aita deitu zion ez zuelako etxean lo egin. Orduan Amaiak bere gurasoei gertatutakoa kontatu zien.

Momentu horretan Amaiak txakurra hartu zuen eta etxera eraman zuen berarekin bizitzera.

HEGAN EGIN AHAL ZUEN INURRIA? Bazen behin 1873an Ermuan inurritegi oso handi bat, kanpotik txikia ikusten zen baina barrutik kilometro askotako lekua zen. Han 5000 inurri baino gehiago bizi eta lan egiten zuten, baina hainbeste inurritik gutxik hegan egin ahal zuten, horiek hoberenak ziren, Aimar, Peru, Xabier, Antonio, Markel eta Liher ziren.

Antonio izan ezik, besteak berekoiak ziren, horregatik guk bakarrik Antoniorengan fijatuko gara.

Antonio inurri polita zen, antena handiak zituen begi urdinak, sudur beltza (inurriak beltzak direlako).

Antonioren lana ona zen, erreza zelako eta asko ordaintzen ziotelako: hostoak eta janaria hartzen zituen inurritegira eramateko.

Egun batean, Antonio lanean zegoenean, bi ume ikusi zituen gauza txarrak egiten.

Haiek janaria botatzen zeuden gero inurriak hartzeko eta kaiola batean eramateko, baina Antonio bakarrik janaria ikusi zuen eta beraiengana joan zen Umeak Antonio ikustean, prestatu ziren harrapatzeko. Orduan Antonio ohartu zen zer egin nahi zuten umeek eta kurbak egiten hasi zen.FIUZUIT ZUZA:::entzuten zen, baina horrelako baten PLAST!!! -entzun zen.

Antonio lurrera jausi zen. Bere lagunek ez zioten lagundu, ihes egin zuten.

Antonio ezkutatu zen eta 112 telefonora deitu zuen.

Anbulantzia etorri zen ospitalera eramateko.

Oso triste zegoen, ez zeukalako bere hegoa eta bere lagunek ez ziotelako lagundu.

Hiru egun pasatu ondoren atera zen bere hego berriarekin metalezkoa zen, azkarra eta gogorra.

Egun joan egunak etorri eta berriro umeak aurkitu zituen janari askorekin: ogia, intxaurrak, galletak, mahatsak‌ inurriak ere zeuzkaten, baina Antoniori ideia on bat bururatu zitzaion.

Antonio hegan egiten hasi zen umeak berarekin arreta galdu zuten, orduan bere lagunek pentsatu zuten lagunduko ziotela eta janaria eta inurriak hartu zituzten. Azkenean lagunak barkamena eskatu zioten eta txalotu zuten, denak pozik eta berriz lehen bezala izan zen.

BIDAI MAJIKOA Duela mila eta milaka urte, gizakiek usten zuten espazioa bi mundutan banatuta zegoela. Bat gizakiona, hau da, gurea, eta bestea fantasiazko animaliena. Pertsona askok fantasiazko animaliak aztertzen zituzten, eta horietako bat Ane zen. Ane 12 urteko neskatxa zen eta Gasteizen bizi zen.

Anek ile luzea eta marroia zuen, begi handiak eta ilunak, sudur txikia, eta belarri ertainak zituen.

Berari fantasiazko animaliak aztertzea asko gustatzen zitzaion. Bere logela fantasiazko animalien argazkiz beteta zegoen.

Egunak joan egunak etorri Anek 20 urte egin zituen .

Egun lasaia zen, Ane bere etxean zegoen telebista ikusten, eta batbatean a fantasiazko animalien mundura joateko bidai bat egingo zuela entzun zuen, eta fantasiazko animalietatik asko zekitenen artean zozketa bat egingo zela entzun zuen. Ane korrika batean telefonoa hartu zuen eta telebistan markatzen zuen zenbakia markatu zuen. Telebistako gizona azkar hartu zuen. Aneri pare bat galdera egi eta 24 zenbakia eman zion.

Hurrengo astean zozketaren emaitzak telebistan esango zituzten, bidaiara bakarrik 30 pertsona joan ahal ziren.

- Zozketako 30 zenbakiak dira‌ - telebista- 22-18 -14 -3 -7...eta 24 Ane super pozik jarri zen, eta amari deitu zion jarraian. Animali fantastikoen mundura joango zen!

Bidaia egiteko eguna heldu zen eta Ane maletak joateko prest zituen. Espazioko nabea 14:30etan ateratzen zen. Aneren gurasoak Ane agurtzera joan ziren.

- Ondo portatu bihotza eta disfrutatu Esan zion amak - Bai eta asko ikasi Esan zion aitak. Anek musu handi bat eman zien biei eta espazioko nabera igo zen. Nabean mutil baten ondoan jesarri zen eta berarekin hizketan hasi zen: - Kaixo - Kaixo - Ni Jon naiz eta zu?

- Ni Ane ‌ Jon 21 urteko mutila zen ilea horizka zuen, begi urdinak eta nahiko handiak zituen Ane bezala.

Bidai guztia hizketan ibili ziren eta azkenean heldu ziren.

Nabetik jaitsi ziren libreta eta arkatz bat hartu eta elkarrekin joan ziren. Hamar metro ibili eta batbatean mila eta milaka animali agertu ziren.

- Begira horko hori oso bitxia da elefanteko burua eta txakurreko gorputza du!

Esan zuen Anek.

- Bai eta begira horko hori tximeleten hegoak eta untxi baten gorputza du!

Jonek - A ze polita, gainera lepoan koilara bat du eta eskuan beste bat.

Untxia beraiengana hurbildu zen eta Aneri lepokoa jarri zion. Ane bat-batean animaliekin hitz egin ahal zuen eta Anek Joneri beste bat jartzeko eskatu zien beraz azkar batean jarri zioten bat Joneri.

- Kaixo, nola duzu izena?

- Nire izena Lina da.

Esa zuen animaliak

- Kaixo nire izena Ane da eta berea Jon. Esan zuen Anek - Ongi da, zuen laguntza behar dut. Gauetan gure janaria poltsa horietan lagatzen dugu eta goizetan janaria desagertu egiten da baina poltsen ondoen oin batzuen marka gelditzen da.

- Bueno, ba horrela bada lagunduko dizuegu.

Esan zuen Anek.

Denok lotara joan ziren janaria poltsetan utzi ondoren. Hurrengo egunean Lina esan zuen bezala janaria ez zegoen baina bai oinetako markak. Beraz Anek, Jonek eta Linak oinetako markak jarraitu zituzten. Ibili eta ibili…eta azkenean etxe zahar batera heldu ziren. Etxera sartu ziren beldurrez beteta …

- Bbbbbuuuuuuu!!!!!!!

- Nor dago hor?

Galdetu zuen Anek dardarka - Ja ja ja ja ja !!!!! Kaixo ni Burufo naiz Burufo zaldi eta izurde baten mezkla zen - Buf eskerrak esan zuen Jonek.

Burufo argia itzali zuen eta hirurak harrituta gelditu ziren, etxe zahar eta handi hori kristoneko liburutegia zen.

- Bueno, galdera bat Burufo- Anek -Hemendik ez da gauero animaliaren bat agertzen?

Bai noski –Burufok -gauero Sandi eta bere laguna Biri ona datoz janariaren bila.

- Eskerrik asko –Jonek -Eta non aurkitu ahalko genituzke?

Buruko asmakizun bat atera zuen poltsikotik, eta horrela esan zien: - Bai esango dizuet baina lehenengo asmakizun bat asmatu beharko duzue.

Eta orria eman zien. Lina altuan irakurri zuen.

- Benetako altxorra dirua gabe, kolore askotakoa eta beharrezkoa.

- Badakit- Anek -ura!!!

- Noski Esan zuen Burufo, eta honela esan zien - Begira ikusten duzue horko mendiak - Bai - Ba haien atzean Sandi eta Biriren etxea dago.

Ane, Jon eta Lina ibiltzen hasi ziren etengabe. Egunak eta egunak ibili ziren eta azkenean heldu ziren. Baina ez zuten haien etxea aurkitu, handik zegoen jendeari galdetu zien baina ikusten zuten bakarra harri handi bat zen.

- Joe Burufo, zelako gezurti!

Esan zuen Linak haserre, eta harri handira harri txiki bat bota zuen. Baina harri txikia harri handia zeharkatu zuen.

- Noski ilusio bat da! -Esa zuen Jonek.

Eta hirurek harri handia zeharkatu zuten...

- Aaaaaaaaaaaahhhh!!!!!

Oihukatu zuten hirurak batera.

- Zer gertatu da?

Esan zuen Jonek - Zulo batetik jausi garela uste dut -Esan zuen Anek - Zelako iluntasuna!-Jonek-ez dut ezer ikusten.

-Badakit –Linak -lehen eman dizuegun koilarren atzealdean botoi txiki bat dago, sakatu eta koilarrak argia emango dut.

- Non gaude? Galdetu zuen Jonek - Ez dakit-Linak- baina leku hau oso arraroa da.

- Norbait gogoratzen da leku honen jokaera? -Galdetu zuen Anek - Eeeeeee bbbaaa –Linak -mendien atzean, ez?

- Bai –Jonek -uste dut baietz.

- Ba orduan Burufok ez zigun gezurra esan- Ane -hau izango da Sandi eta Biriren etxea!

- Nor dago hor?

Galdetu zuen ahotz misteriotzu batek - Kaixo Ane, Jon eta Lina gara eta zu?

- Ni Sandi naiz - Sandi azkenean! -Esan zuen Jonek.

Sandik ardi bateko burua eta gepardo baten gorputza zuen.

- Zurekin hitz egin behar dugu...

- Begira gauero gu poltsa batzuetan lagatzen dugu janaria eta goizetan ez dago... Zuen marketako oinek...hona ekarri gaituzte.-Esan zuen Linak - Aaaaahhh bai janaria...Bai bueno izan daiteke guk hartzea. -Esan zuen Sandik lotsatuta.

- Bai ba janari hori gu jasotakoa da. -Esan zuen Linak.

- Begira hemen dator falta zena!!-Esan zuen Sandik - Kaixo Biri naiz eta zuek?

- Gu Lina, Ane eta Jon gara.

Esan zuen Jonek - Biri hauek gauetako janariaren jabeak dira -Sandik-eta janaria ez hartzea eskatzeko etorri dira.

Eztabaidan ibili ziren baina azkenean erabaki batera eltzea lortu zuten. Lagunak egingo ziren, egunez biak batera janariaren bila joango ziren, eta gauez Lina eta bere lagunak janari pixka bat lagako zuten Biri eta Sandirentzat.

- Baina ez dut ulertzen –Anek -nola ibili ahal zarete ahal zarete ordu erdi batean olako kaminata handia, gu egunak eta egunak ibili gara.

- Bueno gu munduko animali bizkorrenak gara eta ordu batean 375km egin ahal ditugu.

- Eeeeeeee- Jonek -hori asko da!

Bat-batean Aneri deitu zioten: - Bai nor da?

- Kaixo Ane espazioko nabea ordu erdian irteten da.

- Bale ba Jon eta biok laster goaz, eskerrik asko.

Ane korrika batean Joneri abisatu zion: - Jon nabea ordu erdian aterako da!

- Agur Sandi agur Biri Esan zuen Jonek - Agur Lina faltan botako zaitut Esan zuen Ane Linari besarkada bat emanez. Eta nabera higo ziren biak. Nabea atera zen eta Jon eta Ane lokartu ziren. Azkenean heldu ziren: - Kaixo ama aita –Anek -super ondo pasatu dut: Lehenengo Jon izeneko mutila ezagutu nuen gero Lina aurkitu genuen...

Jon ere bere gurasoengana joan zen.

Eta guztiak poz-pozik bizi izan ziren.

ETORKIZUNA 2018 ko urtarrilaren 2an, 12 urte zituen mutil bat zegoen. Ander izenekoa, ile motza zeukan, begi marroiak, oso alaia zen eta gauzak konpontzea gustatzen zitzaizkion. bere etxera zihoanean, urrutian etxe txiki bat ikusi zuen. Anderrek bere buruari galdetu zion: -zer ote egongo da etxe zahar horretan?

Baina bere etxera ibiltzen jarraitu zuen.

Hurrengo egunean, kalera joan zenean Ander etxe zahar horretara hurbildu zen, zarata arraro bat entzuten zuelako beti. Horretara abiatu zenenean Anderrek pentsatu zuen: -zer ote izango da hori? Baina hori kotxe baten motorra da! Ze arraro?

Kotxeko motorra bere garajera eraman zuen, eta konpondu zuen. Ordu batzuk geroago motor hori bere kotxeari ipini zion eta bat-batean desagertu zen. 2980 urtera eraman zuen eta negarrez hasi zen, galdezka jende guztiari non zeuden bere ama eta aita, minutu batzuk geroago neska batek ezan zion -zergatik zaude negarrez?

Gero Anderrek guztia kontatu zitzaion neska horri, eta motor berri bat ipini zioten kotxeari.

Kotxeari motor berria ipini eta gero, berriz 2018 urtera bueltatu zen Ander. Neska 2980 urtean geratu zen. Ander etxera bueltatu zen, aita eta amari ikusi zituenean oso pozik geratu zen, eta esan zien hurrengorako ez zela sartuko lio gehiagoetan.

JULEN ETA BERE LAGUNAK Julenek ile horia zeukan eta abenturazko ipuinak bere gustukoak ziren. Bere kirolik gustokoena futbola zen. Aron Julenen lagun bat zen, eta Julenek bezala ile horia zeukan,bere gustuko ipuinak fantasiazkoak ziren eta bere kirolik gustukoena saskibaloia zen. Unai Julenen eta Aronen laguna zen, Unaik ile marroia zeukan, Unairi irakurtzea ez zitzaion gehiegi gustatzen, horregatik ez zuen inoiz irakurtzen. Unaik koadrilako arroena zen, eta, bere kirolik gustokoena futbola zen. Aitor beste lagun bat zen, Aitor Unairen anaia zen, eta, baita ile marroia zeukan.

Aitorri misteriozko ipuinak gustatzen zitzaizkion, eta bere kirolik gustukoena saskibaloia zen.

Paule beraien laguna zen baita, eta Julenen arreba zen, neska bakarra zen koadrilan, bere gustuko ipuinak beldurrezkoak ziren eta bere kirolik gustukoena eskubaloia zen. Mutil eta neska hauek Londresen bizi dira, 12 urte dituzte hau da 2003an jaio ziren, eta orain 2015tean gaude. Mutiko eta neska hauek Euskal Herrira joan nahi dute, baina haien familiek ez diete lagatzen.

Orduan konbentzitzen hasi ziren baina hor txartu egin dute, bere familiek zigortu dituztelako guztioi etxe baten, bakarrik. Ondoren seiak zeuden etxean bakarrik.

Orduan esan zuen Unaik- eta eskapatzen bagara gurasoak enterau gabe?

Eta esan zuten besteek - ez ez, bestela gehiago zigortuko digutela.

Geroago esan zuen Unaik -ba ni ez naiz geratuko beldurti batzuekin.

Ondoren esan zuen Aitorrek- ni ere banoa, norbait gehiago apuntatzen da??

Eta orduan, esan zuten guztiek- bai .

Ondoren sei lagunak joan ziren bere etxeetara maletak egitera, bere gurasoak enterau gabe.

Julen eta Paule lehenengoak joan ziren maleta hartu zutenak eta diru pixka bat bidaia egiteko .

Gero Aitor Unai eta Aron joan ziren bere etxeetara. Aron bakarrik joan zen bere etxera hartu zuen maleta dirua eta Julen eta Paulekin joan zen tren geltokira. Geroago Aitor eta Unai tren geltokira joan ziren eta hor guztiek treneko sarrerak hartu zituzten. Trena etorri zen, guztiak montau ziren. Bost minutu pasa ondoren Londreseko aireportuan zeuden. Hegazkinean igo ziren, gaueko hamarretan Madrilen zeuden hor zinera joan ziren. Hamaiketan hotelera joan ziren.

Hurrengo egunean goizeko bederatzietan esnatu ziren, gero aireportura joan ziren.

Aireportuan gosaldu zuten eta 11:00ketan hegazkina hartu zuten, eta esan zuen Julenek - Joe Euskal Herrira ze ondo ezta !!! besteek esan zuten – bai .

Bilbora heldu ziren ordu betean. Lehenengo museo batera joan ziren, museo hori Alondiga deitzen zen. Geroago, estadio bat ikusi zuten, estadio hori San Mames deitzen zen. Ondoren, San Mamesera sartu ziren, hor Atletic Club eta Real Madrid jokatzen zuten. Orduan, partida ikusi zuten.

Geroago bere gurasoak enterau ziren umeak Bilbon zeudela. Orduan, bere gurasoek Bilbora etorri ziren, bronka handia bota zieten umeei. Baina nola gurasoei Bilbo asko gustatu zitzaien, umeekin hor geratu ziren bizitzera. Urte batzuk pasa ondoren, Julenek eta Unaik Atletic Clubeko jokalariak ziren, Aron eta Aitor Saskibaloiko jokalari profesionalak ziren eta Paule Eskubaloiko jokalaria zen. Sei lagun hauek oraindik bizitzen dira elkarrekin, eta bere gurasoek beste etxe baten bizi dira.

Bazen behin, 4 neska-mutil bizi zirenak fantasiako erreinu batean, Lainersburgo herrixkan 2746. urtean.

Bi neska eta bi mutil ziren; Cale, Ia, Charli eta Maiatz.

Denek ile marroia zuten, Iak begi urdinak zituen, Charlik berdeak eta Maiatz eta Calek marroiak. Denak altuak ziren. Cale eta Charli anai-arrebak ziren.

Cale, Ia, Charli eta Maiatz herriko plazan geratu ziren. Iak mapa bat aurkitu zuen. Altxorraren mapa zen eta mapako zati bat bakarrik lortu zuten, denek pentsatu zuten zati gehiago egongo zirela bidean. Aitak eta amak abisatu ondoren, hasi zuten abentura berria.

Cale mapa irakurtzen hasi zen, eta horrela esaten zuen: -Hurrengo zatia aurkitzeko proba bi gainditu behar dituzue. 4 zati daude eta azkenean proba guztiak gainditzerakoan altxor bat aurkitu behar duzue.

Lehen proba gainditzeko liburu bat aurkitu behar duzue, liburu hori zati guztien batura da eta proba guztiak esango dizuete. Liburu hori bilatzeko 5 minutu dituzue, orain mapan agertuko da bidea liburu aurkitzeko.

Liburua aurkitu zuten 4´59 minututan. Liburua aurkitu ondoren argi misteriotsu bat sortu zen liburuan. Liburua zabaldu eta letrak agertzen hasi ziren. Horrela esaten zuen: -Oso ondo, bigarren proba bigarren zatia aurkitzea da eta liburuan sartu behar da. Proba gogorra izango da, zaudeten lekutik or aurrean duzuen mendia igo behar duzue.

Asko kosta zuen baina lortu zuten. Bigarren zatia or zegoen, Maiatzek hartu zuen eta liburuan sartu zuen.

Bigarren zatia lortu ondoren proba bat egin zuten, erresistentzia proba, zirkuitu bat egin behar zuten, eta noski lortu zuten. Hirugarren zatia lortzeko puzle handi bat egin behar zuten, 50 piezakoa. Lortu zuten, Iak hartu zuen hirugarren zatia eta liburuan sartu zuen gero beste bi probak egina laugarren zatia lortu zuten. Orain altxorra bilatu behar zuten, liburuan berriro agertu zen argi ori eta orain giltza bat sortu zen, ez

zekiten zertarako baina bazekiten erabili beharko zutela. Ate bat aurkitu zuten eta zabaldu zuten, barruan hiru asmakizun zeuden: 1.-Txerriaren familiakoa naiz, nire izena a-rekin amaitzen da, gainera ausarta naiz.

2.-Ez da ez kama ez lehoia, eta desagertzen naiz leku askotan.

3.-Gogorra goitik, gogorra behetik, bibora burua eta makil hankak.

Horiek ziren hiru asmakizunak. Lehenaren erantzuna basurdea zen, bigarrena kameleoia eta hirugarrena dortoka. Erantzunak berdinak esan zituzten eta beste ate bat agertu zen zabaldu zuten eta altxorra zegoen hor, baina eskudo batekin zegoen gordeta. Nola zabalduko zuten?

Eskudoa asko kolpatu zuten, eta harriak bota zizkioten baina ez zen apurtzen. Asko pentsatu ondoren, begirada bat bota zioten. Calek eskudoaren goialdean apoiatu zen, bat-batean eskudoa desagertu zen botoi bat zegoen Cale apoiatu zen lekuan. Orduan liburuan zegoen giltza erabili zuten altxorra zabaltzeko, zabaldu eta arrautz bat zegoen eta entzuten zen: -Krak!Krak!Krak!

Eta zabaldu zen, dragoi bat zegoen, kristalezko dragoia. Etxera bueltatu ziren.

Cale eta Charli geratuko ziren dragoi txikiarekin, Iak zuelako txakur bat eta Maiatz kamaleoi bat. Dragoia kristala botatzen zuen ahotik, oso majoa zen, hitz egiten zuen eta dragoia oso ondo portatzen zen. Gero izena jarri zioten “Kristaltxoâ€? eta azkenik logela prestatu zioten kristalez beteta‌ Hala bazan ez bazan sar dadila drivean.

UMEA ETA HARRIA

Kaixo nire izena Eneko da. Kurtsoa bukatzen ari naiz. Nik nire lagunekin egon nahi dut baina nire gurasoak esan didate uda honetan baserrira joango naizela Euskaraz hitz egitera.

Hasieran oso haserre nengoen, baina, pixkanaka gauzak hobetzen joan ziren.Lehenengo egunean ez neukan gogorik hitz egiteko, baina hurrengo egunean hobeto nengoen, animali asko zeuden, zelaia asko zegoen‌Egunak oso azkar pasatzen dira. Gero, euri asko egiten hasi zen, oso aspergarria zen egun osoan etxe barruan egotea Goizean, nire lehengusua etorri zen nire logelara, zapi batekin eta esan zidan: -Gosaldu eta jantzi, sorpresa bat emango dizut!

Zapia ipini eta gero kentzerakoan harrituta gelditu nintzen, harri-jasotzaileek erabiltzen zituzten harriak erakutsi zizkidan, forma desberdinekoak, zilindrikoak, kubikoak, esferikoak‌Egunero probak egiten hasi nintzen. Hasieran zaila iruditu zitzaidan, baina gero, errazago bihurtu zen harriak jasotzea.

Uda bukatu egin zen. Asko gustatzen zitzaidan harriak jasotzea eta ez nuen nahi ezer gehiago egin. Nire lehengusua esan dit ia nahi ahal dudan berarekin entrenatzea, bi edo hiru aldiz astean. Nik baietz esan nion eta nire gurasoak baimena eman didate eta horrela pozik geratu nintzen. Negu osoan harriak gora eta behera altxatzen ibili nahiz.

Udaberria heldu da, eta oso sorpresa ona eduki dut, nire lehengusua etorri zait esatera ia nahi dudan berarekin herriko jaietan erakusketak egitera joan. Ni harrituta geratu nintzen, nire ametsa errealitatea bihurtu da, munduko pertsona zoriontsuena naiz.

NORA ETA ZOEYREN ABENTURA MAGIKOA Egun zoragarri batean, hau da, 1983ko azaroak 20an, bi neska zeuden parkean.

Nora deitzen zen, begi urdinak zituen, ile kizkurra eta horia. Oso argala zen eta betaurrekoak zituen, 11 urte zituen eta abenturak gustatzen zaizkio. Zoeyk begi marroiak zituen, ile leuna eta marroia. Bera ere argala zen, 11 urte zituen eta ere abenturak gustatzen zitzaizkion eta biei abenturetara jolastea gustatzen zaie.

Norak eta Zoeyk etsai bat zeukaten, Sara deitzen zen.

Sararen aitak lantegi bat zeukan, ospetsua egiten ari zen. Hilabete batzuetan inguruko lantegi guztiek itxi egin behar zuten. Orduan, Noraren aita lan gabe gelditu zen eta orduan, Noraren familia beste herri batera joan behar zen. Nora triste zegoen zoeyrekin parkean.

-Eta ezin da zure aita beste lan batera joan.

-Ez, ezin du Sararen aitaren lantegia beteta dago eta ez dago besterik Bat-batean, zuhaitzen eta zuhaixken artean zerbait distiratsua agertu zen -begira hor, Nora.

- giltza bat? Zergatik dago giltza bat?. Goazen atzerago begiratzera.

-wow!!ate oso txikia.

-ez gara hortik sartzen Hor pote txiki bat zegoen eta esaten zuen “edan mesedez”. Orduan neskek edan eta “fiuuuu” txiki-txiki egin ziren. Giltza koloretsua zegoen lurrean, hori hartu eta atea zabaldu zuten eta hor mundu gris eta zatarra zegoen. Mahai bat zegoen eta bi makil

magiko. Hartu eta hor zegoen infinituko burua duen dragoia derrotatzera. Dragoia hil egin zutenean, beraien gurasoek ikusi zuten eta horra korriketan joan ziren . Gurasoak azaldu zirenean magoak zirela konturatu ziren eta gurasoak lainoetan desagertu ziren.

Momentu hartan, beste mahai modukoa zegoen eta hor zegoen edabe bat non ipintzen zuela “desio edabea� Norak hartu eta desiatu zuen bere aitak lantegi batean lana lortzea.

Nora eta Zoey parkera joan eta giltza bere lekuan ipini zuten. Urte bat pasatu ondoren giltza hartu eta mundu hori bere makila magikoekin margotu zuten.

NORA ETA ZOEYREN ABENTURA MAGIKOA Egun zoragarri batean, hau da, 1983ko azaroak 20an, bi neska zeuden parkean.

Nora deitzen zen, begi urdinak zituen, ile kizkurra eta horia. Oso argala zen eta betaurrekoak zituen, 11 urte zituen eta abenturak gustatzen zaizkio. Zoeyk begi marroiak zituen, ile leuna eta marroia. Bera ere argala zen, 11 urte zituen eta ere abenturak gustatzen zitzaizkion eta biei abenturetara jolastea gustatzen zaie.

Norak eta Zoeyk etsai bat zeukaten, Sara deitzen zen.

Sararen aitak lantegi bat zeukan, ospetsua egiten ari zen. Hilabete batzuetan inguruko lantegi guztiek itxi egin behar zuten. Orduan, Noraren aita lan gabe gelditu zen eta orduan, Noraren familia beste herri batera joan behar zen. Nora triste zegoen zoeyrekin parkean.

-Eta ezin da zure aita beste lan batera joan.

-Ez, ezin du Sararen aitaren lantegia beteta dago eta ez dago besterik Bat-batean, zuhaitzen eta zuhaixken artean zerbait distiratsua agertu zen -begira hor, Nora.

- giltza bat? Zergatik dago giltza bat?. Goazen atzerago begiratzera.

-wow!!ate oso txikia.

-ez gara hortik sartzen Hor pote txiki bat zegoen eta esaten zuen “edan mesedez”. Orduan neskek edan eta “fiuuuu” txiki-txiki egin ziren. Giltza koloretsua zegoen lurrean, hori hartu eta atea zabaldu zuten eta hor mundu gris eta zatarra zegoen. Mahai bat zegoen eta bi makil

magiko. Hartu eta hor zegoen infinituko burua duen dragoia derrotatzera. Dragoia hil egin zutenean, beraien gurasoek ikusi zuten eta horra korriketan joan ziren . Gurasoak azaldu zirenean magoak zirela konturatu ziren eta gurasoak lainoetan desagertu ziren.

Momentu hartan, beste mahai modukoa zegoen eta hor zegoen edabe bat non ipintzen zuela “desio edabea� Norak hartu eta desiatu zuen bere aitak lantegi batean lana lortzea.

Nora eta Zoey parkera joan eta giltza bere lekuan ipini zuten. Urte bat pasatu ondoren giltza hartu eta mundu hori bere makila magikoekin margotu zuten.

IONEN BIDAIA Ion 24 urteko mutil bat da, ile motza eta marroixka du eta begi urdinak ditu.

Alaia eta abenturazalea da, ez da oso indartsua baina bai azkarra. Ion Debakoa da. Kirola egitea gustatzen zaio, asmakizunak eta bidaiatzea ere bai. Horregatik urtero bezala, udan, mundutik zehar joaten da herriak ezagutzen, globoz edo barkoz bidaiatzen du, txikitatik bidaiatu du gurasoekin, baina orain bakarrik joaten da eta horrela lagun berriak egiten ditu.

Gaur, Ion, bere globoa hartzera doa bidaia egiteko, bere globoa oso handia da. Globoak hiru pisu ditu, lehenengo pisuan logelak eta maletak gordetzeko lekua dago, bigarren pisuan janaria egiteko, jateko eta gordetzeko lekua dago eta hirugarren pisuan bidaia egiteko leku pila bat dago.

Italiara joateko bidean Parisen geldituko da .

Aste bat pasatu ondoren, Ionek gauza asko ikusi ditu bidaian zehar adibidez Andorran:umeak erreketan bainatzen, txakurrak mendian edo kaleetan korrika, ardiak mendietan‌, eta herriko jendea kaletik agurtzen ari da.

Lau egun pasatu eta gero, Ion Parisera heldu da, han lagun bat du zain, bazekielako helduko zela. Ionen laguna Jousspe deitzen da. Jousspek badaki euskaraz nahiz eta frantsesa izan. Biek buelta bat eman dute Eiffel dorrea ikusteko.

-Ehi Ion, nahi al duzu etorri nire etxera afaltzera?

Galdetu du Joussepek.

-Noski baietz Joussepe eta eskerrik asko.

Erantzun dio Ionek.

Jousseperen etxera joan dira biak afaltzera eta Ionek afaldu bitartean bere bidaiaren gorabeherak kontatu dizkio, eta Ionek galdetu du: -Jousspe geratu al naiteke zure etxean lo egiten? Berandu da eta nire globoa oso urruti dago.

-Noski baietz Ion. Erantzun du Joussepek.

Gaba pasatu ondoren, biak goizaldean Erromara bidean joan dira.

Erromara heltzen zeudenean txori talde handi bat ikusi dute eta globo pila bat, batzuk betiko globo arruntak, baina beste batzuk forma harrigarriekin.

Erromara heldu direnean txoriak globoaren gainean gelditu, batek globoa hautsi horain airea botatzen ari da.

Ionek, kartel batean ikusi du dendak itxita daudela eta mutikoak esan dio: -Ei!! hemengoak zarete?

-Ez ni Euskal Herrikoa nahiz eta bera Parisekoa da.

Erantzun dio Ionek mutikoari.

-Ah bale horregatik ez dakizue hemen jai dela eta pizzaren 100. urteurrena ospatzen dela eta gainera desfileak egiten dira pizzaren omenaldian, kotxe borobil bat dago eta jendea mozorrotuta, ikusi dezakiezue hurbilago jartzen bazarete.

Esan dio mutikoak.

Orduan Ionek ezin du Txinara joan ezin duelako bere globoa konpondu eta ezin du ere beste bat erosi. Ezin dutenez inora joan pizzaren jaia bukatzen direnean denbora badute Txinara joango dira.

Jaiak pasatu ondoren,Ionek eta Joussepek helikoptero bat alokatu dute eta Txinara joateko denbora ematen ez dienez, bakoitza bere etxera joango da.

EIFFEL DORREA DARDARKA Goizeko bederatzietan iratzargailuak jo zuen. Anek ohetik salto eginez itzali zuen. Behingoz heldu zen berak nahi zuen eguna.

Ane 18 urteko neska liraina, jatorra eta ausarta zen. Bidaiatzea ere asko atsegin zuen eta egun hori, 2011ko maiatzaren 13a, oso berezia zen berarentzako. Bere lagunekin Pariseko Eiffel Dorrera joango zen.

Ane goizeko hamarretan bere lagunekin aireportuan geratu zen, Pariserako hegazkina hartzeko asmoz. Heldu zenerako bere lagunak hor zeuden, bera bezain urdurik.

- Kaixo neskak, Pariseko “marabillak” ikusteko prest?- galdetu zien Anek.

Orduan besteek erantzun zioten: - Kaixo Ane, oso astigabe gaude!. Berandutu zara, ezta?

- Lasai lagunok...Ni ere urduri nago eta– esan zuen Anek-. Beno zer, hegazkinera igoko gara ala hemen geldituko gara berbetan?.

- Goazen!- erantzun zuen lagun batek.

Pariserako bidaiak ordu eta erdi irauten zuen. Hegazkinera igo eta gero, Ane eta bere lagunak Parisen zer egingo zuten planeatzen hasi ziren: Eiffel Dorrera igo, Play Mobil parkera joan, Historia Naturaleko museoa bisitatu,.... Eta bapatean, hegazkinak lurra hartu zuen. Ezin zuten sinestu hainbeste denbora hegazkinean egonda, ze bizkor pasatu zitzaien.

- Heldu gara?– galdetu zuen Anek.

- Bai Ane, Parisen gaude.

Hegazkinetik jeitsi eta neska lagunek Paris lehenbait lehen ezagutzeko asmoa zuten. Baina lehenengo hotelera joan ziren ekipajea euren logeletan uztera. Ondoren Parisetik ibili ziren euren nahia betetzen. Azkenik, arratsalde aldera, Eiffel Dorre famatura igo ziren. Igogailuz noski, 1665 eskailera ditu eta.

Igo bezain pronto primerako ikuskizuna zuten begi aurrean: Paris osoa euren oinapetan! Baina goi-goian, harrituta eta aho zabalik zeudela, lurra dardarka hasi zela konturatu ziren. Zer gertatzen zen? Dorrea dardarka zegoen!

- Lurrikara!– oihukatu zuen batek.

- Hau da desastrea!– beste batek.

- Bizkor,bizkor! Jeitsi behar gara!– oihukatu zuen Anen lagun batek.

- Bai neskak. Hala nola jeitsi behar gara berehala!a– esan zuen Anek.

- Ez, ezin dut. Ni beldur naiz...- esan zuen Nekanek.

- Ba zu jeitsi arte ez gara hemendik mugituko– erantzun zion Anek.

Aneren lagunik onena Nekane, pixka bat beldurtia zen, baina bere lagunak leku arriskutsu batera joaten baziren, bera ere ausartzen zen.

Baina une hartan beldurrak ez zion uzten gihar bat ere mugitzen. Hor zegoen eskailera buruan, bi eskuak barandila gogor-gogor eusten jende guztia oihukatuz bere ondotik pasatzen ari zen bitartean. Bapatean bere lagunen oihuak entzun zituen: - Nekane, mugi zaitez! Azkar, mesedez!

- Ezin dut lagunak!

Eta orduan Nekanek Aneren eskuak sentitu zituen bere esku gainetan eta biok batera jeisten hasi ziren - Lasai Nekane, zurekin nago. Ez zaitut bakarrik utziko- esan zion Anek samur-samur. Eta biak batera jeitsi ziren.

Lagunak korrika egiten hasi ziren eta jendearen artean Anek galdu zituen. Hala ere, ez zituen askatu Nekaneren eskuak.

- Horrela Nekane. Oso ondo zoaz –esan zion Anek-. Solairu gutxi gelditzen zaizkigu...

Jeisten ari zirela Eiffel Dorrea ez zela mugitzen konturatu zen. Ez zuen dardarkarik egiten.

- Amaitu da Nekane! Amaitu da! –oihukatu zuen.

Jendaren oihuak eta korrikak bapatean gelditu ziren. Dena lasaitasunera bueltatu zen. Jeitsiera bukatu zuten eta lurra zapaldu zutenean Anek demaseko kolpea igarri zuen. Begiak zabaldu zituenean, bere logelako lurrean zegoen. Altzatu zen eta orduan iratzargailua ikusi zuen: goizeko bostak ziren. Ezin zuen sinestu! Guztia amets gaizto bat izan zen!

Ohera sartu zen berriro. Lo egin behar zuen, hurrengo eguna gogorra izango zen, bere lagunekin Parisera joango zelako.

KOADRILA GALAKTIKOA

Urrun-urrunetik dagoen galaxia batean, 2017an, koadrila galaktikoaren izeneko koadrila bat zegoen eta hauek dira : Jon oso altua da, lagunekin jolastea gustatzen zaio eta 11urte ditu.

Mikel ere altua da eta koadrilarekin oso ona da, berak ere 11urte ditu.

Ibai ertaina da eta bere amets gustokoena espaziora joatea da eta 11urte ditu.

Itsaso oso azkarra da eta 11 urte ditu Iraia barre egitea asko gustatzen zaio eta 10 urte ditu

Koadrila hori beste planetetan bizitza egon zaitezkeen ideiarekin obsesionatuak bizi ziren, gauero Jon Ibairi deitzen zion: -Izarrak ikusi dituzu?

Eta ibaiek esaten zion -Bai ze politak !!

-ikusten duzu hori? - esan zuen ibaik - Ez dut ezer ikusten – esan zuen Jonek -Hori, hor planeta bat dago -Bai, orain ikusten dut.

-Besteri deituko diogu 20 minutu geroago, denok, izarontzia bat egitea erabaki zuten , orduan materiala bildu eta izar-ontzia egiten 2 egun iraundu zuten.

2 egun haietan espaziora joateko arropa egokia egin zuten, espazioan zehar mugitzeko gasolina behar zuten ,baina 11urteko neska-mutilak koadrila gasolina erosteko ez zeukaten dirurik, orduan Ibairi ideia bat bururatu zitzaion:

-Goazen gasolina lapurtzera gauean, eta horrela espaziora joan gaitezke -Bai,bai,bai -denok esan zuten Eta gasolina hartu eta planeta arraro horretara heldu zuten , heldu bezain pronto eta gasolina jale munstro bat aurkitu zuten, eta denak asko beldurtu ziren, baina ez zekiten munstroari aurre egitea, Itsasori ideia bat bururatu zion: -Gasolina gehiegi daukagu, munstroari gasolina eman eta hemendik alde egingo dugu -Ze ideia ona- Iraiak erantzun zion Eta bere planetara joan ziren Bere planetara ailegatu eta bakoitza bere abentura esan baina aitak eta amak etxeko lanak egin behar zituela ezan zioten baina koadrila, kasurik ez -Baina oraindik ostirala da -esan zuen Mikelek -Hori – esan zuten koadrilak -Badituzue etxeko-lanik?-esan zuten aitak -Ez!!-esan zuten koadrila osoak -Seguru-esan zuen amak -Bueno bakarrik batzuk -esan zuen Ibaik -Oso ondo ba joan egitera eta gero jolastera -Bale Eta horrela gure lagunak planeta horren heroiak dira, eta ala bazan eta sar dadila beste galaxiako planetan eta atera dadila Ermuko plazan

LAGUN MISTERIOTSUA Baziren behin 2 lagun futbola gustoko zutena.Bat, Alex Hunter deitzen zen,altua eta fina zen. Bestea Garet Walker ,baxua eta fina zen.11 urtekin torneo bat jolastu zuten elkarrekin eta irabazi zuten.Denbora pasa eta gero, 18 urterekin ez ziren lagunak eta bakoitza club batera joan zen.

Alex Hunter Premier League joan zen Manchester Cityra,torneo handi bat egin zuten, eta bere taldekoek 4-1 irabazi zuten.

Garet Walker Bundes ligara joan zen Boruzia Dormuntera. Lehen partida irabazi zuten 2-.1. Azkenean finala zen Boruzia Dormunt VS Manchester City Borussia dormunt 2 gol sartu zuen gero bigarren zatian sartu zituen 2 gol Alex Hanterrek eta bukatu zenean Alex Hanterrek joan zen Garet Walkerregana animoak ematera .Alexen ekipoak kopa eraman zuten, gero Angeles Galaxsira joan zen eta lesionatu zen. 2 hilabete jolastu barik egon behar zen.16. joan ziren ligan eta Atletico de Madridek Alexeri hartu zuten beraien ekipoentzat. Liga irabazi zuten, eta azkenean neska batek deitu zion Alexeri esaten selekziora joango zela.

Alexek selekzioarekin jokatu zuen,20 urtekin, finalera heldu ziren eta Frantziaren kontra jokatu zuten. Alexen selekzioak irabazi egin zuten 2-1,oso pozik jarri ziren.

Partida amaitu ondoren, Alexek bere aitonarekin taberna batera joan ziren ospatzera.

LAU LAGUN MARTEN

Bazen behin lau lagun : 1. Indartsuena 2. Azkarra 3. Lodia 4. Argala. Lau lagunak, futbolera jolasten zeuden oso ondo pasatzen.

Indartsuenak esan zuen: - Noraino heltzen naiz hankarekin?

Eta pilota ahalik eta gorago bota zuen, baina geroago, konturatu zen Martera bota zuela pilota eta ez zekiten zer egin. Argalak esan zuen : -Zergatik ez goiaz Martera pilota hartzera?

Lodia baietz esan zuen, argalenak andereĂąoari pilota Martera bota zutela. Martera pilota hartzera esan zion eta andereĂąoak baimena ema zien. Martera joan ziren lau lagunak. Heltzerakoan ez zegoen pilota. Baina estralurtar pila bat: handiak, txikiak, buru handiak, buru txikiak, moreak, baltzak, horiak, txuriak denetik. Baloi bat sortu zuten denon artean, bi porteria ere eta futbolera aritu ziren guztiak, baina lau lagunak bueltatu behar ziren ikastolara.

Negua zen eta lau lagunak aspertuta zeuden, ezer egiten, eta Martera joatea pentsatu zuten bere lagunak ikustera, eta Martera joan ziren. Heltzerakoan, Marte guztia futbolera jolasten zeuden eta oso onak ziren , lau lagunak baino azkoz hobeagoak ziren. Eta lau lagunek tratu bat egin zuten estralurtarrekin, 2 hilabete barru partidu bat jolastuko zutela hoberena nor den jakitzeko.

Lau lagunek oso serio hartu zuten partidua , eta egun guztiak, goizez eta gauez, egun osoa, futbolera entrenatzen aritu ziren.Ikastola bukatu eta futbolera entrenatzera, ez zuten jolasten lagunekin ez, bakarrik futbol eta futbol . Futbol ekipo batera apuntatu ziren. Lau lagunak oso onak ziren .

Partidu eguna zen eta lau lagunak Martera heldu zirenean, futboleko kanpo itxita ikusi zuten, harrituta geratu ziren. Sartu eta hor barrua zeuden estralurtarrak.

Partidua hasi zen, estralurtarrak 1 lagunak 0. Bigarren zatia zen eta lagunak 1-0 galtzen zeuden baina 5 minututan 2 gol sartu eta irabazi egin zuten.

IZA

Bazen behin Saha izeneko mutiko bat eta Siriar kanpamendu batean bizi zen bere Ama, Aita, Aitona, Amona eta neba-arrebekin, Europara joateko esperantzaz. Sahak 9 urte zituen, begi berdeak, ezpain lodiak, oso argal zegoen eta ez zuen hilerik gaixotasun bat zeukalako.

Berak dragoi, dinosauro eta herensugeekin amesten zuen, eta bere lagunekin haietara jolastu. Egun batean kanpin dendatik irten eta bere lagunekin Dragoietara jolastera joan zen. Errekaren ondora joan ziren eta jolasten zeudela nahi gabe erreka pasatu zuten harritxoen gainetik salto eginez. Saha dinosauro ama zen, eta bere seme-alabei janaria ematen zegoela kazkabarra hasi zen eta Saha eta bere lagunak korrika batean kanpamendura joan ziren. Baina erreka pasatzean, errekara jausi eta bera eta bere lagun Yasmin errekak eraman zituen.

Bat-batean nor ikusi zuten errekaren puntan, herensuge bat. Pixka bat beldurtu egin ziren. Herensugeak bere irribarre handiz hartu zituen, eta ahoaz hartuz, bere etxolara eraman zituen.

Saha eta Yasmin oso larrituta zeuden eta elkar besarkatu zuten. Bat-batean non ikusi zuten bost herensuge kume, oso politak ziren baina, arriskutsuak. Bost herensugeak poz- pozik jarri ziren, ama bi umerekin ikustean hilabete baterako janaria zutelarik.

Baina herensuge ama bere etxolara heltzear zegoela, Saha jausi egin zitzaion lurrera.

Ezin zuen hartu, Yasmin jausteko zorian zeukalako, eta bizkor batean joan zen etxolara, eta lurreratzean golpe handia hartu zuen. Herensugeak Yasmin bere umeen kargu utzi eta Saharen bila joan zen. Sahak, herensugea bere bila zebilela ikustean, ezkutaleku bikaina aurkitu zuen.

Herensugeak esan zuen: -Non zaude nire bazkari goxoa? -Saha mugitu egin zen eta herensugeak esan: -Hor zaude. Harrapatu zaitut!!!!!

Herensugea, bere sudurra erabiliz, Saha aurkitu nahian ibili zen, baina, aurretik hartutako kolpearen ondorioz, ezin izan zuen aurkitu.

Bitartean Yasmin bost umetxoekin zegoen. Zarataka zeuden. Yasminek pentsatu zuen: Lo kanta bat abestuko diet, horrela lokartu eta hobeto pentsatu ahalko dut. Eta “lotaratu txiki” abestia kantatzen hasi zen. Handik bost minutura umetxoak lo zeudenez, Yasmin Saharen bila joan zen .

Etxolari itzala ematen zion zuhaitzari adarretik heldu eta lurrera jausi egin zuen.

Saharen bila zebilela bidean herensugea topatu zuen eta, a ze sustoa Yasminek hartu zuena! herensugeak ahoan Saha zuen!!!

Yasmin ezkutatzera zihoala herensugeak harrapatu eta etxolara eraman zituen.

Bi umeak erdian jarri, eta sei herensugeak inguruan jarri ziren. Herensuge ama Saha jatera zihoala, oihu arraro bat entzun zen. Denak adi-adi gelditu ziren eta herensuge amak Saha lurrera bota zuen. Pertsona baten oihuak ziren. Ahotsak behin eta berriro zioen: “Endara esnatu !”.

Ondoren: -Berandu iritsiko zara eskolara!

Endara esnatu egin zen. Saharen istorioa amets gaizto bat izan zela konturatu zen, eta eskolara joan behar zuela. Ohetik jaiki eta eskolarako prestatu zen.

Eskolatik bueltan gurasoei kontatu zien gertatutakoa, eta denak poz-pozik bizi izan ziren.

ETA KATU KATU IPUIN HAU BUKATU!!!

Liburu magikoa Kaixo nire izena Oihane da .13 urte ditut eta gustatzen zait abenturazko liburuak irakurtzea nire lagun batekin, Nagore.

Bazen behin Nagore eta Oihane. Bazeuden irakurtzen abenturazko liburu bat eta sartu ziren liburu barruan .

Esaten du Oihanek: - Non gaude?

Eta erantzuten dio Nagorek -

Uste dut liburu barruan gaudela. Guau liburu barruan!!!

Goazen begiratzera zer dagoen.

Zer da hori ?

Uste dut animali bat dela, baina zein?

Dinosauro bat da aaaaa! Korri ahaztu zait nire pultsera, baina ezin gara joan dinosauroak jango gaitu eta.

Dinosauroak ez gaitu jarraitzen Nola, desagertu da? Ezin da desagertu nire pultzera zegoen hemen eta orain ez dago goaz begiratzera hortik Ez bihar jarraituko dugu begiratzen, orain goaz lotara

Hurrengo goizean itzultzea erabaki zuten.

-

Zure pultsera ez dago emeen, zuk non laga duzu?

Harri honetan.

Ba ez dago non ote da pultsera igual dinosaurok jan du Ez dut uzte. Bueno goaz begiratzera gauzak. Ikusi ze tximeleta polita!!

zuhaitzak mugitzen hasi ziren

-

Zer da hori?

Berriro dinosauroa. Aiiiiiiii jausi zait nire eraztuna!

Dinosauroa ez gaitu jarraitzen goaz Artzera zure eraztuna Ez dago non ote da . Dinosaurioak hartu du eta oso garestia zen eta zure pultsera igual dinosauroak hartu du.

- Zertarako hartuko ditu?

- Garestiak eta distiratsuak dira eta diamanteak ditu.

- Topatu behar ditugu.

Bide batetik topatu zuten dinosaurioaren etxea. Hor zegoen lasai etxanda.

- Sartuko gara ea barruan dauden?

- Ados!!

- Hor dago! Hor dago!

Hortik alde egitea erabaki zuten. Biak pozik zeuden, baina ez ziren konturatu ipuinetik atera behar zirela, baina ikusi zuten zulo bat, eta hantxe sartu ziren. Gaude Ya etxean!

Bazen behin txakur bat Pantxo deiturikoa. Kalean bizi zen, gosea eta hotza pasatzen zuen. Egun euritsu batean Pepe izeneko mutil dibertigarria eta alaia zinera joaten zen eta zineko atean Pantxo ezagutu zuen. Biek begietara begiratu ziren eta pentsatu zuten elkarrekin abentura asko pasatuko zituztela.

Gau batean, Pantxo eta Pepe Londresera bidaiatu zuten. Heldu zirenean Londreseko noriara (London eye) joan ziren eta goiko aldean zeudenean, Big Bena ikusi zuten. Bat batean noria bibratzen hasi zen eta argi guztiak itzali egin ziren. Pantxo eta Pepe ez ziren ikaratu oso trebeak zirelako eta txakurra paseatzeko soka erabili zuten, noriatik jaisteko eta jende guztia jaitsi egin zuten.

Azkenik Pantxo eta Pepe telebistan agertu ziren eta pentsatu zuten hurrengo abentura bizitzeko Bilbora joatea.

PIRAMIDEA

Bazen behin, Jon izena zuen mutil bat. Bere arreba Ane deitzen zen. Jon oso dibertigarria zen, ile marroia eta begi urdinak zituen. Bere ahizpa Jonen kontrakoa zen, agintaria, ile horia eta begi marroizkoak. Egun batean, Jon kalera irten zen eta kalean kotxe bat zabalik ikusi zuen, orduan bere ahizpari abisatzea erabaki zuen. Ahizparekin eztabaidatzen aritu zen, baina azkenean lortu zuen ahizpa etxetik ateratzea. Kalera jaisterakoan, kotxea itxita zegoen eta Anek esan zuen: -Jon, ezer ez egiteko jaitsi naiz?

Ane etxera igo zen baina Jon kotxeari begira gelditu zen. Buelta eman zuen ea pertsonaren bat kotxea ixten zegoen begiratzeko. Baina ez, ez zegoen inor kalean, bera bakar-bakarrik.

Berriro begiratu eta kotxea irekita zegoen, orduan Jon etxera susto hartuta joan zen.

Hurrengo egunean, Jon jaitsi zen eta kotxea hor jarraitzen zuen. Aneri deitu zion, eta biok kotxean sartu ziren. Kotxea arrankatu zen eta Ane beldurrez zegoen. Kotxea errepidetik ibiltzen hasi zen eta Jon eta Ane liluraturik gelditu ziren. Denbora asko zeramaten eta bi anaiak lokartu ziren. Leku batera heldu ziren baina ez zekiten nora. Azkenean helmugara heldu ziren, piramide baten ondoan gelditu ziren. Anek hau esan zuen: -Jon, ezagutzen zaitut, eta ez, ez gara piramidean sartuko.

-Zergatik Ane mesedez.

-Ezetz!

-Bueno ba hemen bakarrik geldituko zara.

-Bueno bale.

Azkenean sartu ziren eta tranpa pila-bat ikusten zituzten, tranpak ez aktibatzera jolasten zuten eta momentuz ez zuten bat ere aktibatu. Bat-batean Ane laser bat ukitu zuen eta hor tranpa bat zegoen, arroka pila-bat burura jausten zitzaizkien baina zortea eduki zuten eta ez ziren minik egin. Bidaia jarraitu zuten, irteera aurkituz, baina bat-batean Jonek lurreko harri bat zapaldu zuen eta lurra zabaldu zen, eta parrapas bat sortu zen. Biak parrapas horretatik jausi ziren eta han behean pasillo bat ikusi zuten. Handik jarraitu eta irtetzerakoan jendea ikusi zuten beraiei begira. Aurrera jarraitu eta haien familia osoari ikusi zuten. Sari bat lortu zuten eta kotxearena sorpresa bat zen. Guztia aurreikusita zegoen.