Page 4

Herinneringen Pipo de Clown Ik was vier en had telkens last van oorontsteking. De dokter in het Losserse ziekenhuis zei een jaar later dat dit kereltje zijn amandelen maar eens moest laten knippen. Als vijfjarige werd ik op een warme donderdagochtend door mijn moeder bij een zakelijke zuster achter gelaten. Op de zaal lagen nog drie kinderen die mij vertelden dat we straks heel vies eten kregen. Ook wisten ze mij te vertellen dat er nooit bezoek kwam omdat deze zaal gevaarlijk was. En inderdaad, het eten was die middag niet super maar erger: er kwam zoals de kinderen al gezegd hadden, geen bezoek. Ik voelde me in de steek gelaten, gedumpt en toen de zuster kwam om me te halen, dacht ik naar mijn moeder te gaan. In plaats daarvan kwam ik in een ruimte waar een stinkend kapje op mijn mond werd gedrukt. Daarna ging het licht uit. Het werd pas weer licht toen ik weer op de kinderzaal wakker werd. Mijn kussen zat onder het bloed. Het waren vast grote amandelen geweest. Of ik iets wilde eten, zo vroeg de lieve avondzuster. Nee. Ik wilde naar mijn moeder toe. Zij komt morgen, werd me beloofd. Ik moest plassen en de grote jongen naast me, wees naar een glazen fles. In dat zware ding moest ik mijn piemeltje laten bungelen om zo in de fles te kunnen plassen. Die fles was te zwaar voor mij, het ding viel in mijn bed om met als gevolg dat het bed nat werd. Toen de zuster even later terug kwam, keek ze minder lief omdat ze dacht dat ik in bed had geplast. Pas de volgende middag kwam mijn moeder mij ophalen. Volgens haar was het goed dat ze niet eerder was gekomen. Dat had de hoofdzuster haar verteld. Ik was zielsgelukkig dat ik naar huis mocht. Dag zuster, dag kinderen. Begin jaren zestig. Ik was zeven. Er was een nationale clown die grappige avonturen beleefde op de televisie. EĂŠn probleem: wij hadden geen tv en dat gold voor heel veel vriendjes. Bij ons in de Meidoornstraat in Losser had mevrouw Kok een televisietoestel, aan de buitenkant van het huis zichtbaar door een antenne op het dak. Die lieve mevrouw heette alle jongens en meisjes uit de buurt welkom. Met zeker tien kinderen zaten we op de grond in de woonkamer en genoten we van Pipo de Clown. Samen met Mammeloe, KlukKluk en het ezeltje Nono Nono trok Pipo de wereld in en beleefde hij leuke en spannende avonturen. De volgende dag op school hadden bijna alle klasgenootjes het programma gezien en vrijwel allemaal bij iemand in de buurt. De televisiebazen van die tijd hebben vast gedacht dat die brave kinderzieltjes niet alleen met leuke dingen in aanraking moesten komen. Zo was er soms NA Pipo een programma dat heette de Verrekijker. Je zag dan hoe zwarte kindertjes in donker Afrika woonden, hoe het zomer kon zijn in AustraliĂŤ terwijl het bij ons steenkoud was en hoe het kwam dat de Toren van Pisa zo scheef stond.

Henk Poelakker - henkpoelakker@gmail.com

(woont sinds 1969 in Brabant en mijmert over zijn jeugdjaren in Losser)

Profile for Twente Journaal

HeM 29-03-2019  

HengeloMag.nl - Hengelo Magazine; lokaal nieuws, gesponsorde berichten, gemeente, cultuur, sport, natuur en uit-agenda van Hengelo, Borne, D...

HeM 29-03-2019  

HengeloMag.nl - Hengelo Magazine; lokaal nieuws, gesponsorde berichten, gemeente, cultuur, sport, natuur en uit-agenda van Hengelo, Borne, D...

Advertisement