Issuu

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ΤΟΚΟΧΡΕΟΛΥΣΙΑ…

ΑΘΗΝΑ 2026

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ΤΟΚΟΧΡΕΟΛΥΣΙΑ…

ISBN: 978-618-5609-16-0 ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ 2026

ΑΘΗΝΑ 2026

Στο διαδίκτυο: http://stratisparelis.blogspot .com Ε-Mail: stratisparelis@gmail.com 3

Εικόνα της φίλης Ανθής Παπαδοπούλου- Παπουλίδου! Την ευχαριστώ!

Πρόλογος ατσαλένιας νύχτας… Τι άσχετα σύμφωνα που ανατίναξαν τα λεξιλόγια μας! Ξόρκισα κι ό,τι ξόρκισα με εγκατέλειψε αιμόφυρτο μες την φθορά. Ο χρόνος είναι που νικά ή η γυμνή ψυχή μας; Καταστρώνω σχέδια και αφανίζονται. Αφανίζομαι ζητώντας να επιβιώσω. Είναι κι η ποίηση σχεδία μισοβουλιαγμένη. Αν καταφέρουμε να πούμε τα μισά Απ’ ό,τι οι επιθυμίες μας μπορούνε θα’ ναι ζήτημαΖήτημα μιας νίκης του εαυτού και ο εγωισμός μας· Τον καλουπώνουμε κι αυτός ξεκαλουπώνεται για να αυθαιρετήσει. Γράφω για τον μπελά μου να υπάρχω. Γράφω σαν από φυλακή να δραπέτευσα. Ολοένα ένα μελαγχολικό δοξάζω Στιχάκι που με περιέχει ως να γίνω καθ’ όλα άφαντος και εκμηδενισμένος… 30/ 3/ 2026

Πατρώον… Κλειδωμένα όλα τα μυστικά και δεν θα τα αποκρυπτογραφήσουμε. Ας μείνει αυθεντικό το δάκρυ και ας τα καταφέρει να γκρεμίσει όλα τα φράγματα της λύπης. Δύσκολα που υπάρχουμε! Γαμώτο! Πίσω από την φούρια όλων των φαινομένων, την βαρύθυμη οικονομία που στρεβλώνει ολοζωής την συνείδηση, - δύσκολα που υπάρχουμε! Μας έπλασες από φωτιά ουρανέ ή από εύθρυπτο πηλό γινήκαμε, μισότυφλοι να δούμε την Αλήθειαπού στοχαζόμαστε σωστά και πού ολοένα σφάλλουμε, αλλοτριωμένοι μέσα στον αιώνιο κήπο των Ιδεών; Παραμένω αγέρωχος στο φωτεινό πλατύσκαλο του ουρανού μου! Ναμαστε όλοι εδώ όμως, ναμαστε όλοι μας εδώ, μέσα στο ιλαρό αεράκι που μας χάιδεψε και τώρα θέλει να μας πνίξει στα φιλιά του! Καημένη πατρίδα μου! Σε πολεμούν οι δαίμονες των ταμείων- σε πολεμούνε! Τι δοξασμένο που είναι μέσα μου το μύρο σου! Κρατώ από τις αγγελίες σου τις πιο ματοβαμμένες. Ακολουθώ ένα όνειρο που στόλισε τον κρόταφο της οικουμένης! 31/ 3/ 2026

Ένθεος άθεος… Κλείνω τα μάτια και δεν ονειρεύομαι, Κλείνω τα μάτια και είμαι μια σαπουνόφουσκα που θα σπάσει, Πλένω το πρόσωπό μου με το καθαρό νερό, είμαι μία σκηνοθεσία πόνου, λειτουργεί επάνω μου ο αιώνας, Σαν ένας πόλεμος που με αφανίζει. Πίσω από το αφράτο σαπούνι είναι ο θεός· Κάτι μουρμουρίζει, ανοίγει τα μάτια του Και είναι αυγή, ο κόσμος ξημερώνει. Εγώ φοβάμαι, είμαι συνεσταλμένος, είμαι λυπημένος, είμαι μικρός. Όταν θα ξημερώσει θα ξέρω τις αγκύλες που με περιέχουνε Σαν ένα μαθηματικό θαύμα την μέγιστη Αλήθεια. Θα είμαι η συνέπεια, θα είμαι η αμφισβήτηση, θα είμαι η απιστία. Ο Χρόνος με ωριμάζει και με αμφισβητεί. Μέσα μου είναι σκουλήκι ο Χρόνος. Αν πιστέψω τα λατρευτικά πουλιά που κελάηδησαν μέσα στον κήπο και να, Τώρα μπήκε η Άνοιξη, θα γίνω Ένα φοβισμένο μειράκιον που τρέμει την ζωή μα θέλει να γίνει Πυγολαμπίδα που μοιράζει ολόγυρα το φως. Έτσι, Από την όμορφη καρδιά του! 1/ 4/ 2026

Πεταλουδίσματα… Μπορεί κι η επανάσταση να καταλήγει στην σκοτεινή αποθήκη μας. Μπορεί. Βρωμίζει ο άνθρωπος και τις ιδέες που θα πλησιάσει. Α ρε φιλάργυρε εξουσιομανή μου κοαματόσκυλε βαθιά δαγκώνεις! Τι να πιστέψω; Είσαι το βρωμερό υποκείμενο που σακατεύει κάθε όμορφη πορεία. Τον κακομοίρη τον λαό όλοι οι μηχανισμοί ανέκαθεν ποδοπατούνε. Κι η ποίηση όπως και να την δεις είναι μια γομολάστιχα που σβήνει ελαττώματα και κάνει να φαίνονται τα λίγα προτερήματα του κάθε συστήματος σπουδαία…

Ευαγγελικό…. Το πάθος μας εφάπτεται στων πραγμάτων τον κορεσμό. Άηχο, εξάπτεται κάτω από την ικανότητά του να εφορμάει. Η ζωή τεμπελιάζει πίσω από τον εφησυχασμό μας… Τι με διώκεις μωρέ, τι έχω να δώσω εγώ ο πένης σε σένα; Ό,τι λαλώ κι ό,τι ψελλίζω είναι ένα ποιηματάκι δειλό Που φανερώνεται αμέσως ότι αδύνατον να επιβιώσει!

Με οσμή Λαμπρής!... Ετούτος ο μυστήριος ήχος Είναι μία διάθεση που γιορτάζει, είναι Μία μαγεία επική· Πλάθει τα κλωνάρια των δέντρων και μπουμπουκιάζει τις χαρούμενες λεμονιές Φορτώνοντάς τες κέφι και δόξα. Α φτενέ πηλέ που μας έπλασες Δίχως όγκο κι επιδερμίδα! Έσμιξες με φωτιά τα σπλάχνα μας, έσυρες μέσα μας μια θέωση κεχριμπαρένια. Πώς λύνονται όλα τα προβλήματα όταν ο έρωτας θέλει! Τι δοξασμένη είναι πάντα η υπερβατική μας συνουσία! Ο αλαφροΐσκιωτος οσμίζεται μια νίκη από έσω φεγγάρι Κι από μια χαραμάδα του ουρανού καταναλώνει τις ανοιξιάτικες ζέστες. Αλλόκοτος που είμαι όταν μιλώ σωστά! Βλέπω μπροστά σε κείνο που κανείς θα το έλεγε παράδρομο κι εγώ Το λέω μονοπατάκι ευλογημένο. Να ζούμε με φιλοσοφία λειψή και να μην νιώθουμε ότι τα πάντα έχουν τέλος:Μπορεί αυτό που υφαίνουμε να ανθίζει μα καταναλώνει την καρδιά μας Και πάνω στην νερόχαρη επιδερμίδα μας αφήνει Μια υποψία θανάτου… 11/ 4/ 2026

Πλησίον μιας θεότητας που απομακρύνεται… Με έναν παράξενο ήλιο ανηλεή Η μέρα καλουπώνεται έως αθανασίας και υμνολογείται Από μυριάδες μυγάκια ανοιξιάτικα εμμονικά που κεντρίζουν Το σώμα που ξεγυμνώθηκε την ζέστα να αντέξει. Πάνε οι βροχερές υποσχέσεις ότι θα μας συνδράμουν ελεητικά τα σύννεφα. Είμαστε μια εξήγηση στο ανεξήγητο προβληματάκι της πραγματικότητας. Πολλή η φασαρία κάτω από το αυτί του ουρανού. Όλο το ποίημα που εκστομίζω είναι εκείνο που υπαγορεύει ο Τραγωδός που υποσχέθηκε να μην Λησμονήσει ποτέ την πατρίδα. Θα σε συναντήσω στην φωτεινή μεριά του κόσμου, θα σου μιλήσω σιγά Θα τραγουδήσουμε παρέα, θα είμαστε οι νέοι ηθοποιοί που αποστήθισαν τα χορικά Μιας αστραπής Στιγμής που την κερδίσαμε αφήνοντας να αιθεροδρομήσει η ψυχή μας. Όσο εμβαθύνω στην κατάπληξη τόσο το οξυγόνο μου δεν σώνεται και τόσο είμαι Μεταφραστής θεότητας που δεν προσέγγισε κανένας! 13/ 4/ 2026

Κηδεία λαλούσα… Γλυκό το πρωινό μες την ευφράδεια της υγρασίας. Αναθρέφει μια ήσυχη μελαγχολία επιβεβλημένη. Πάνω απ’ τους τάφους που προσμένουνε ανάσταση ένα πουλάκι τιτιβίζει ευτυχισμένο. Πάντων χρημάτων μέτρο η ελευθερία είναι βλέπεις. Την άκουσα πριν ώρες πίσω από τις ψαλμωδίες των παπάδων έξω Απ’ τον ναό που προετοίμαζε μία πορεία προς Τόπο χλοερώ τόπο αναψύξεως. Πόσο μοιραία σκηνοθεσία κρύβει ο ουρανός μας! Και του ποιήματος η αιχμή βαθιά λαβώνει και τον ενεστώτα και τον μέλλοντα όταν Κάτι σπουδάζουμε από ζωή όμως δεν είναι τίποτα σπουδαίο! 15/ 4/ 2026

Όπως θα ξημερώσει ξυπνούν τα λουλούδια με έναν τριγμό να γίνεται πεταλούδα η σιωπή Και να μας φεύγει μες από τα χέρια. Επάνω στα στιλπνά φύλλα που μία σταλαγματιά της Άνοιξης θα διαλαλήσει Βαθύ και ακύμαντο στήθος του ποιητάρη νου που ανέταξε τα πάντα του για την γαλήνη. Όλα χρωματισμένα. Μηδαμινά κι ολέθρια· τα κρατώ στην παλάμη μου. Όσο εμβαθύνω σε κάτι, τόσο βουλιάζω. Ίσως βρεθώ σφαγμένος πάνω στην αφράτη χλόη· ένας αμνός δεν ήμουν πάντα 11

επί ποίηση φτηνά πιστωμένος;;;;

Δεσπόζεις μέσα μου για να αποκτώ κι εγώ περιεχόμενο. Δεν μιλάς- είσαι η αντήχηση της δικής μου φωνής. Κάτι χρωστώ στον άνεμο και ξεπληρώνω τοκοχρεολύσια πάθους. Όταν σε πλησιάζω πιο πολύ από μια ηλιαχτίδα Καίγομαι καίγομαι κι εσύ γίνεσαι θανατηφόρα ανάμνηση!

Έρωτας σε παρακμή… Ζήσαμε τόσες πραγματικότητες που τώρα Ο πέτρινος χρόνος που μας χώρισε είναι ένα γεγονός αφηρημένο Που κανιβαλίζει τον ξεφτισμένο μας έρωτα. Καμία λύπη για το παρελθόν. Κάτι χρωστούσαμε και ήρθε η ώρα να το πάρει η λησμονιά που ρίζωσε μέσα στην ιστορία μας. Όπως και να το δεις αφαίρεση είναι πάντα τα πάντα. Παίρνουνε σχήμα οι κουβέντες μας μέσα στην ερημιά· Μα απομακρυνόμαστε, ζούμε αλλού και απομακρυνόμαστε, βαραίνει Η μοίρα μας και δεν θα φέρει ευτυχία, θα σβήσουμε Με κρατημένο στην μνήμη μας ένα φιλί, σαν χελιδόνι Που πέταξε γι’ αλλού και που εμείς δεν το κρατήσαμε Στην χωματένια φωλιά του. Καταφεύγω στην ποίηση γιατί με παρηγορεί, μου δίνει όλα εκείνα που μου υποκλέπτει η ζωή. Είναι ένας όμορφος ήχος Από τραγούδι που στερέωσε τα αισθήματα Στον έσω πόλο μιας αγάπης. Τι θέλω και τα λέω τώρα αυτά; Αυτό που χάνεται Είναι ένα λουλούδι μαραμένο που δεν έχει άρωμα Πια, και μόνο επάνω σ’ ένα μνήμα του νεκρού υποδηλώνει το ησυχαστήριό του… 18/ 4/ 2026

Τρόπος…. Αγκυροβολημένος μες τον ύπνο και να επανέρχονται τα όνειρα Κινηματογραφικά. Κι η μάνα μου που κάτι θέλει να μου πει Νεράιδα άλλων αποσκιρτήσεων Καρπώνεται ένα άοκνο χάος. Δεν μπορώ να μιλώ- σωπαίνω. Μαστορεύω μία γαλήνη πλουμιστή. Όταν μπορέσω, κάποια στιγμή, θα πάρω μια βαθιά αναπνοή και θα τρυπώσω μέσα στο τσεπάκι του ουρανού. Μπορεί να καταφέρω κάτι μ’ ένα ποίημα. 19/ 4/ 2026

Με τεκμήριο ψυχολογικό… Με αντιφάσεις, μονάχος κι απέναντι σε μια ζωή που σκληραίνει· Τι άχρηστο μου φαίνεται κάποτε το μεσημέρι, τι φτηνό! Επαναλαμβάνει την τοκογλυφία του, κλέβει τον ήλιο Προκειμένου να επιβιώσει, χαμογελά ένα σαρδόνιο γέλιο και δεν πείθομαιΣφίγγω την ζωή αλαφροπάτητος να γίνω, που ‘λεγε και ο Σικελιανός, Λούζομαι στην αμετροέπεια των φυτών, ίσως θα γίνω Ένας αντιρρησίας που θα έχει την ευχέρεια να μην ντραπεί Να λέει αυτά που όλοι οι άλλοι υποκρίνονται και όλο τα αποσοβούνε… Στον εαυτό μου κλείνομαι. Με μαεστρία Αναρριχητή που σκαρφαλώνει σ’ ένα σπήλαιο και δεν Τρομάζει από την φοβερήν μαυρίλα Των γύρω πετρωμάτων και τις νυχτερίδες Που πεταρίζουν γύρω του- στο βάθος της συνείδησης Πάντα υπάρχει ένα μέλι των συμπερασμάτων· Αν καταφέρεις να το φτάσεις έχει καλώςΑλλιώς εκείνος που είσαι είναι εκείνος που Θα χαθεί· και είναι κρίμα· κρίμα να πλεύσεις έξω από τις θάλασσες! Ψυχολογίας το μπαρούτι το εκρηκτικό! 20/ 4/ 2026

Προσωπικές εξομολογήσεις και θεωρίες αλλιώτικες… Όταν ευτυχούν οι κροκόδειλοι τα δύστυχα ψαράκια πεθαίνουν. Όλα ακούγονται μέσα στην απονιά. Ο χρόνος είναι μια κιθάρα που ακομπανιάρει στον σκοπό της αυγής. Πώς χώρεσε τόση πατρίδα στο αίμα μου; Δεν συμπαθώ τα παραμύθια. Απ’ την ευαισθησία πάω στην ευαισθησία Κι από κει σε όμορφα δάκρυα. Έρχονται να με βρούνε οι ταξιδιώτες των ουρανών. Είμαι διάσημος. Διάσημος και με κουρελιασμένα ρούχα. Ευτυχώς έχω ψυχή που αξίζει! Η εργασία μου είναι η αγάπη. Ετούτο το γραφτό το σαρώνουν οι ευτυχείς άνεμοι ενός θάρρους που δεν είναι δικό μου. Αχ πώς θα ήθελα Να ζωγράφιζα το μέσα μου αφού το έξω μου Είναι ένα μπουρδουκλωμένο πράγμα που δεν θα ωφελήσει και κανέναν. Τώρα πια δεν έχω ηλικία. Αυτό που με ζαλίζει και με διαλύει είναι μια στροφή Που παίρνεται με τα πολλά χιλιόμετρα ενός αφηνιασμένου που μπορεί Ίσα να βλέπει μες την ερημιά ένα αγγελάκι να του γνέφει ‘’έλα!’’. Στην κατακλείδα ενός ποιήματος παραφυλά η λύπη. Το νιώθουνε οι ποιητές και προσπαθούν να απομακρύνονται. Είναι σαν να γυρεύεις μία ευτυχία θανάτου. Πάντως το θέλημα ποτέ δεν είναι μόνο θέλημα. Είναι ένα οκνό φωνήεν που προδίδει την αλήθεια. Με μεγάλα γκάζια πάω για την μοναξιά. Μπορεί να συντριβώ- αλλά νομίζω έτσι προκύψανε όλα τ’ αστέρια! 21/ 4/ 2026

Κατοχή… Έχω ζεστά τριαντάφυλλα και αγωνίες πεπερασμένες. Έχω στο ήθος ποντάρει τα πάντα μου. Ας με ζητωκραυγάσει μια χαρά που ξέφυγε από τα πιο κεφάτα πανηγύρια! Αθρόα οι σκέψεις μου μεταναστεύουν προς τον μίσχο των λουλουδιών. Δεν μένει τίποτα μέσα μου από καμιά αιχμαλωσία. Ευτυχώς γλυτώνω από την λογοτεχνική καταιγίδα. Η φτώχεια μου είναι ο πλούτος ενός μερμηγκιού. Δεν θα πεθάνω! Τι φανταχτερή ομιλία που είναι η σιωπή μου όταν την ξεστομίζω! Τούτο το κληροδότημα το αόριστο είναι πιο πάνω από γραμματικές και συλλαβίζει Το φτερωτό αλογάκι της χαρούμενης θέλησης!

Αλλάξανε και τα τοπία των ουρανών και οι προθέσεις τους. Μαγνήτισαν το άροτρο του μίσους οι άνθρωποι. Όταν με δεις να πίνω μες το σκοτεινό καπηλειό που μπάταρε μες τον αιώνα Θα είμαι άθλιος που για τους άθλιους μόνο θα γράφει. Πώς να την πεις την απονιά, έχει αγκάθια και πονάει. Κάπου είμαι αόρατος και μαστορεύω θλίψεις που δεν αναιρούνται. Αν μείνουν οι επιθυμίες στο ξέφωτο Της συνείδησης, θα αστράψουν πολύτιμα δώρα. Να έσβηνα τον πόλεμο μέσα στο μέταλλο των κανονιών! Ας εκμηδένιζα τις πίστες του θανάτου! 17

Μικρή Αλήθεια!... Σκοτεινός δεν είναι μόνο ο καιρός, σκοτεινός είναι και ο άνθρωπος με τα τόσα του πάθη. Όταν του αντιστέκεται η Ιστορία Γίνεται ένας άξεστος αλήτης που διψάει για αίμα. Μπορεί να καταγράφω υποψίες μα σε μια ελευθερία του μυαλού Είναι συνέχεια ο προσανατολισμός μου! Κι αυτή την Ποίηση του αόρατου παλμού την αβαντάρω Με μιαν ορμή από στίχους που φωνάζουνε οικουμενικά τραγούδια Πολλά λατρεμένα! 23/ 4/ 2026

Σχέδιο για ένα άγγιγμα πιο βελουδένιο… Σχεδιάζεις στο χέρι μου την αυτοκρατορία των φιλιών σου· Η σιωπή σου είναι σαν ο θεός Έπαφος μέσα σου να φλυαρεί· Πουθενά δεν ησυχάζεις· Κυκλοφορείς με μια ιερότητα πόθου στα μάτιαΜε σφάζουν οι λάμψεις σου! Σώζεται το παρόν μας μέσα σε μέλλοντα χρόνο· Τα λόγια είναι ποιητικά βασανιστήρια· Ο ρυθμός της ανάσας είναι ρυθμός της ψυχής· Απ’ την αναπνοή σου κάτι κλέβω και σιγά σιγά πεθαίνω! Παθιασμένος, έρχομαι να σε συναντήσω στο πλατύ λιβάδι των επιφωνημάτων· Ω τι θαυμαστικό χωράει από στίχο σε στίχο από υποταγμένη συλλαβή Που εδραιώνει την προσήλωση που σου έχω! Μες σε διάρκειες που ξεφυλλίζουν οι αναγνώστες της μυθολογίας του έρωτα Είμαστε εμείς είμαστε οι δραπέτες από έναν κόσμο που πεθαίνει… 23/ 4/ 2026

Καταγραφή κούφιου ονείρου… Είτε ονειρεύομαι είτε ξυπνώ και περπατώ κάτω από τα άστρα Ο ουρανός περιστρέφεται πάνω μου σαν ενός λούνα Παρκ τα παιχνίδια Όλα ψεύτικα ίσωςμ’ αφήνουν μεθυσμένο να φαντάζομαι κάτι εξαλλοσύνες που δεν λέγονται Γράφω έμπλεος χαράς, λες και διασκεδάζω στην βαθιά νύχτα την αττική, την δοξασμένη. Όλα τα αλφάδιασα μα τίποτα δεν έμεινε εκεί, στην σωστή τάξη. Τίποτα… Αναγνωρίζω τα σημάδια να μην έχω καταλήξει πουθενά, να είμαι Ένα ηχείο χαλασμένο που από μέσα του ένας θεός βοά, αφήνοντας Να φαίνεται η ανημπόρια του και ο βαθύς καημός του ο γαλάζιος! 24/ 4/ 2026

Αέναος επιστροφή!... Λαλίστατα περιβόλια, λιγοστά μα περίφημα, ακροβαδίζουν πάνω σε ασυγχρόνιστο χρόνο και εμφανίζουν τολμηρά τριαντάφυλλα να αυθαιρετούν λες σε μυθολογία την ασύστολη γραφή των ποιητών, την σπουδαία. Όλα τα φιλοσοφικά εγχειρήματα του νου μας προσανατολισμένα έξω από αμαρτήματα, δρόμος για να διαβούμε προς μια λύτρωση χαρούμενη και ενδοσκοπική, έτσι που παίρνω θάρρος να την λέω. Ο θεός μου δεν είναι μεγάλος μα είναι πάντα ειλικρινής, δηλώνει αδυναμία να τα καταφέρνει όλα - και το σέβομαιδεν ζητώ πολλά από κείνον, ζητώ να μπορώ να προσεύχομαι σε μία υπόσταση που με ξεπέρασε και με αγγίζει μαγικά κάνοντάς με να κλείνω τα μάτια και να νιώθω τριγύρω μου ένα λάμπος ηθικό που με καθοδηγεί να σβήνω τα λάθη μου έως την φωτεινή μου μέρα του θανάτου…. Αέναος επιστροφή! 21

24/ 4/ 2026

Το σκοτεινό φωτεινό πλησίασμα που μπορούμε… Βάζει η αισθητική τρικλοποδιές στην οπτική των πραγμάτων. Εκ νέου, τα ποιήματα αυτοαναιρούνται. Θεού αληθινού η προσέγγιση και όμως να αμφισβητείται η Φύση όπως κι αν θες αλλιώς να το πεις. Πολύ αρχέγονο το μεσημέρι, πολύ κολασμένο. Ρίχνει στον ύπνο τον ξενυχτισμένο πρίγκιπα που ξεροστάλιασε κάτω απ’ το μπαλκόνι της κοπέλας. Και η πραγματικότητα αβρή μπορεί και όχι Φτιάχνει μια κρούστα αφέλειας επάνω στην ειδή των πραγμάτων και Καλουπώνει την φιλοσοφία που επί ματαίω πεζοπορεί Προς μία αισιοδοξία αφηρημένη… 26/ 4/ 2026

Σκοτεινές απειλές

και αιχμές από δόρατα πολέμων…

Το καθετί κραυγάζει και προσβάλει την πραγματικότητα. Ο έσω κόσμος μας ηφαίστειο

που μας εκθέτει σε κινδύνους.

Είμαστε τι είμαστε ένα εύθρυπτο είμαστε Φως που σκοτεινιάζει. Ανήκουστο που ομιλεί μια δύναμη εντός μας. Ο άνθρωπος: ο πιο θεός απ’ τους θεούς του!

Ακόμα και η λύπη μου πρέπει να είναι γιορτινήΈτσι Για να μ’ αρέσει! 23

Ο άλλος μου πηλός… Τα χέρια μου πλάθουν μιαν αγάπη και σου την παραδίδω Τίποτα δεν είμαι άλλο από η μελαγχολία μου Τρυπώνουν τα στιχάκια κάτω από τα ρούχα μου και με φαγουρίζουν Σαν παράξενα τρωκτικά που δεν με λυπούνται σαν ψύλλοι Που μες τα αυτιά μου μπήκανε για να με υποψιάσουν Υποταγμένος είμαι σε ένα λογοτεχνικό κελί που δεν ξεκλείδωσε ποτέ του Από μόνος του ο έρωτας όπως τον ζήσαμε αποτελεί θρησκεία Όποιος ξεχάσει την Στιγμή και την ψυχή του θα ξεχάσει Είναι η γραφή απελευθέρωση μα είναι και εγκλωβισμός Α ρε μακρόσυρτη πρωραία Ιλιάδα! Χάνοντας θα ανακαλύψω την ολόβαρη κατάληξη Ενός καλαμαρά που τον κατέφαγε η φιλοδοξία να τα ομολογήσει όλα· Και ούτε που το σκέφτηκε πως θα χαθεί μέσα στην δίνη των πραγμάτων ο έρμος! 29/ 4/ 2026

Δεν είναι πόσο απιστούμε στην ζωή είναι πόσο πιο προσκολλημένοι γινόμαστε στον θάνατο μέχρι Κι οι ίδιοι να θανατωθούμε. Άντε να εξηγήσεις που η ύλη σε Κατατρώει πασά μου! Έφτιαξα ένα κουκούλι και κλείστηκα. Ίσως μια μέρα γίνω λυρική πεταλούδα. Μπορεί να τεκμηριώσω μιαν ανάμνηση Κόσμου που έζησα σ’ άλλη διάσταση και με σημάδεψε ξανά δίνοντάς μου Φτερά από εκείνα που κρατούν επάνω τους οι αλαφροΐσκιωτοι πρίγκιπες. Νύχτα βαθιά ακόμη, μελετώ τα στιχάκια. Ο ύπνος πάει, είναι σαν ένα υπερκείμενο ψέμα που δεν προσεγγίσαμε. Λες να διαβούμε από τα παραμύθια πληγωμένοι από εκείνα που δεν κατακτήσαμε; Πάντως για ένα ποιηματάκι ελεητικό στοχεύσαμε καλά και πάμε. Θα φτάσουμε νομίζω κάπου και θα ζήσουμε διάφανοι κι αθώοι όπως Ο χρόνος μας που σήμερα ωραία συντελέστηκε!

Κι εσύ τώρα φωτεινό αεράκι καθοδήγησε με, φέρσου καλά Και μείνε ανάμεσα στις λεμονιές, νύσταξε Μέσα στο γαλανό μεσημέρι, η μέρα Εξακολουθεί να μ’ αρέσει 25

Μένω με καθαρή καρδιά να τελαλίζω άνοιξη, εσύ πού είσαι Που σ’ έψαχνα μέσα στις φιστικιές και τα ανθισμένα χαμομήλια;Με σκεπάζει ο πόνος του νυσταγμένου ορίζοντα!

Θεά μιας νέας διδαχής!... Με όμορφες επιδιώξεις θα δικαιωθούμε Ο χρόνος μας ξηλώνει και μας ξαναράβει Άτσαλο είναι το ψηφίο μας και το αποτέλεσμα Αν ξοδευτούμε στο σκοτάδι όλες οι γραμματικές μας θα στενάξουν Είναι παγίδα της φωτιάς τα λεξιλόγια. Στήθος με στήθος σε αφουγκράζομαι Δεν είσαι μια περίπτωση του έρωτα Είσαι μια δίνη που με καταπίνει Ο ουρανός λιμάρει την επιδερμίδα μου Είμαι πιο λείος από ένα γυαλισμένο νύχι Κι εσύ κουράζεσαι με τόση γύρω σου απλωμένη αιωνιότητα Αντηχείς με μίσχο τρυφερού φεγγαριού Είσαι ο υπέρτατος στίχος που επιπλέει Στον ανεκλάλητο Παγασητικό που ομολογεί ναυσιπλοΐες Είσαι η μετά τον τρομερό κατακλυσμό ευδία Κόκκινη και διάφανη σαν μια φωτιά που πόνταρε τα πάντα της Στα διαστήματα ενός αρχαίου έπους. Τώρα σ’ αναγνωρίζω από την κραυγή όχι από την ομιλία Κάναμε κουβεντούλες πουθενά φτασμένες Χαίρε που σουλουπώνεις το κενό Το μέσα μου το αδηφάγο! Νάσε και που δεν είσαι από ύλη από μια τεκμηριωμένη είσαι Μεταφυσική που βελάζει και δοξάζει άλλες αθωότητες Αυτό που ελαττώνεται τριγύρω σου μέσα σου μόνο πληθύνεται Έχεις τον νέο πληθυντικό στα στήθια ακμάζεις Μυείς τον νεανία στο φιλί κερνάς την γαλήνη Εκεί που ο θεός αχνά υπάρχει μέσα στις επινοήσεις μας Είσαι η θέαινα που ανασκευάζει όλη την μυθολογία Αφήνεις τα ποιήματα να είναι επιθετικά Κι όπως σε πλησιάζω αγάλι αγάλι γίνομαι Πιστός ακόλουθός σου και ευτυχισμένος! 26

4/ 5/ 2026

Ίσως εσύ το πεις αλλιώτικα απ’ ότι όλος ο κόσμος το λέει Μπορεί να οχυρωθείς πίσω από ένα ασύλητο λουλούδι Και αφήσεις την καρδιά σου να χτυπά ευτυχισμένα! Ίσως εσύ να είσαι μια ιέρεια που δεν την πρόσεξε κανένας Πώς ξυπνά την αυγή και λούζεται στο ευτυχέστερο φως Δεν θα σε μάθω ποτέ μου Είσαι η ευτυχία μου που σκάλωσε πάνω σε ένα φόρεμα και με σκλαβώνει!

Κι ακούγεται ήχος ευθύς σαν χαρωπό χειροκρότημα σκίζει το ύφος της νύχτας Άγγελοι χορεύουν κάτω από το ολόγιομο φεγγάρι Δεν έχω θρησκεία πια δεν έχω Πιο πολύ πιστεύω σε μια αρετή που δεν ξεθυμαίνει Οι κόσμοι μου είναι από ατόφιο χρυσάφι 27

Όσο κι αν μ’ αρνηθούν οι αγελαίοι θα επιμένω Φλεγόμενος από πάθη θα δοθώ στην αιχμηρή αυγή Όλους να σας αντικρύσω λυτρωμένους μες την γαλάζια αιθρία Που σώνει το ποίημα μου έως μία ανάταση κορυφαία!

Σήμερα ξύπνησα νωρίς άνοιξα τα παράθυρά μου Τα όνειρα φτερούγησαν κατά τον ουρανό ένα σμάρι πουλιών είναι τα όνειρα Νοστάλγησα ήχους της θάλασσας παφλασμό των κυμάτων Η ομοιοκαταληξία της ψυχής μου είναι ποίημα Που πλέει ακυβέρνητο στην όμορφη σιωπή την γαλάζια Όλα θα ξεκλειδώσουν τα μυστικά μου Θα ιδρύσουν άκρα κατάνυξη Αυτά που με παρηγορούν θα επιστρέψουν Με την μορφή πουλιών να μου παρασταθούνε Θα είναι ανάλαφρη η μοναξιά, βελουδένια Θα την αποστηθίσω σαν αβρή προσευχή Δονείται το αίμα μου λες κι είναι ένα πλοιάριο που ταξιδεύει Στο φως- : Μόνο, και πάντα, στο φως! 5/ 5/ 2026

Εκείνα που μου λείπουν πια είναι οι κουβεντούλες μας στην πίσω αυλή στον ερχομό της Άνοιξης. Πάντα θα περπατώ σαν ένα καβουράκι πλαγίως. Είναι που αντιλαμβάνομαι και την πραγματικότητα και όλη την ύπαρξή μου αλλιώτικα. Αυτό το φλύαρο πουλάκι το Πρωινό δεν κάνει καθόλου δεν κάνει λογοτεχνία. 28

Κάνει ένα θρησκευτικό παλμό να μοιάζει ασυναγώνιστος και να καταλαβαίνουμε τι είναι πάντα η αθανασία. Με το λιγνό αεράκι ταξιδεύω κατά νοτιά και στερεώνω τις λέξεις μου πάνω στην θύμηση… 6/ 5/ 2026

Φοβισμένη πατρίδα σκοτεινή Τσουγκρίζει το κεφάλι της με την πραγματικότητα Κάτι άλλες φορές πτυχώνει τον λευκό χιτώνα της με αποφάσεις γενναίες Εμείς ακολουθούμε Φερέφωνο αλήθειας δεν μας είναι ο ουρανός Όπως κι αν θέλω να τα πω οι στίχοι με διεκδικούνε Τα λεξιλόγια ασφυκτιούν κάτω από τόση παρομοίωση τρικυμιώδη Ταΐζω την ψυχή μου βελανίδια ονείρου Μια άγρια αγέλη ζώων έρχεται να με κατασπαράξει…

Τρέχουν οι μέρες σαν νερό, τι φλύαρος ήχος το πέρασμά τους! Ξεκλείδωσα τα γεγονότα και μπήκα Ο Μάιος επιρρεπής στην Ομορφιά- τρέμει μες την παλάμη του θεού Πετούνε χαμηλά τα χελιδόνια Οι σκέψεις πετούν χαμηλά Σαν για να ανταμώσουνε τα παραμύθια Είναι οι λύπες μας αρκετές ζουλάν την μνήμη μας να βγάλει δάκρυ Στο ρολόι ο χρόνος κερδίζει Αναιρούμαι ολοένα από τα δευτερόλεπτα Δεν μπόρεσα ούτε την λίγη αιωνιότητα Με το μολύβι μου ξυσμένο μέσα στον ήχο Της αυγής καταστρώνω σχέδια και επιθυμίες Ό,τι καταχωρεί η ζωή ο θάνατος δεν το υπερασπίζεται! 29

7/ 5/ 2026

Της νέας κοσμοθεωρίας το ανάγνωσμα… Τούτο που με λυπεί τούτο το αγκάθι έξω από όλες τις θεωρίες είναι. Κι οι θεωρίες Αυτό που πιο πολύ βαρέθηκα· Βαρέθηκα ν’ ακούω λόγια κούφια· Επάνω στην σελίδα μου δροσίζονται οι γνώμες που είχα και τις επανεξέτασα, τις άλλαξα· Νεόκοπες είναι πια οι ιδέες μου σαν κατασταλαγμένες. Τις εκστομίζω και εξαϋλώνομαι. Μυρίζουν τα χεράκια μου απολυμαντικό σαπούνι. Σημάδι στον ορίζοντα η φωτεινή ελπίδα μου. Ηχείο του αιώνα που στενάζει η φωνή Της ψυχής, οικουμενικό λιβάνι. Η εξουσία θλιβερό λιμάνι – αγκυροβολούν Σκουριασμένα του εγωισμού μας τα πλοία. Σημαίες κουρελιασμένες κονταροχτυπιούνται ρέποντας προς τον αφανισμό. Πίδακας του ποιήματος η ζωντανή φωταγωγία. Ο άνθρωπος που συσπειρώνεται για να νικήσει Ήλιος- πιο ήλιος απ’ τους ήλιους που ξέρουμε· Κι εκβάλει μέσα στην Δικαιοσύνη. Ω προβάδισμα της νίκης πριν η ζωή την στεφανώσει με δόξα! Κρατά ο αγώνας σου αιώνες άνθρωπε- αμφισβητείται· Όμως τον θρέφει ανθοφόρο αίμα! Σαν ωριμάσουν όλες οι δυνάμεις που μας κινητοποιούν Όλος ο σκοτεινός πλανήτης θα φωτίσει Κι εμείς θα έχουμε ωριμάσει κάτω από τις φυλλωσιές των άστρων Θα εγκαταλείψουμε της ματαιοδοξίας το άρμα. Αλλάζει ο κόσμος αλλά μας ποδηγετεί Μια ατολμία παρατεταμένη. Κάποτε κάποιοι τυχεροί θα δούνε μια πλασμένη αλλιώτικα Κοινωνία! Έλα ελπίδα Παναγιά μου Αθηνά μου! 30

Έλα και δίδαξε!

Περιγράφεις τον κόσμο μου σαν μία πεταλούδα που ελαφροπετά στον ήλιο. Παραλείπεις το πάθος μου αλλά εγώ με αυτή την αόρατη σκαλωσιά στερέωσα σε ύψη τις εμπνεύσεις μου. Ίσως με αντιρρήσεις χίλιες να συναντηθούμε. Ο έρωτας ματάκια μου θα σου κακιώσει αν δεν τον έχεις μόνο στην καρδιά!

Σήμερα ξεκεφαλώνει μια αμάραντη Άνοιξη Η μάνα μου μου γνέφει απ’ το πέραν Κρατά στα χέρια της ένα ματσάκι λουλουδάκια Πίνει το καφεδάκι της Είναι δακρυσμένη Ανάμεσά μας παρεμβάλλεται ένα πουλί Που τραγουδά μια πένθιμη συλλαβή μας Όλα λιώνουν τα στιχάκια οδηγούνται σε καταθλιπτική αρμονία Ακουμπώ πάνω στο κρύο μάρμαρο Ο ορίζοντας των σκέψεών μου είναι μάρμαρο τώρα Έρχομαι μες τα γεγονότα ελευθερώνοντας τις αισθήσεις μου Με πνίγει μια μελαγχολία στυπτική 31

Με εξουδετερώνει…

Υπαρξιακό μπερδούκλωμα… Μια ηχώ φωνής απέθαντης που πελαγοδρομεί στο μυαλό μου Οδηγεί την πραγματικότητα έξω από κάθε σφυγμό και στενάζει Ανίσχυρη να με προτρέψει σε κάτι Η σιχτιριόζα η σπιρτόζα. Έχει η ζωή μου αποχρώσεις εγρήγορσης Κάποτε μου χαμογελά ίσως δεν ξέρω Πώς να ανταποκριθώ στην αξία της συστέλλομαι Και διαστέλλομαι κατά περίπτωση ένα καλογεράκι μοιάζω Που είναι ανίσχυρο να αποτρέψει μια σωστή αμαρτία μένει φυλακισμένο στον φόβο του, προετοιμάζεται για μία ολοφάνερη αρχαιότητα. Επιστροφή στο θρησκεύειν όπως πριχού… Με ψυχολογία ανίσχυρου… Ο πλούτος των ειπωμένων μου είναι σαν από ένα χορικό της τραγωδίας ξεριζωμένος Μπορεί η ελευθερία της αντήχησης να είναι μια κρησάρα μαλαματένια που μοσχοβολάει λιβάνι ευτυχισμένο. Τίποτα δεν μοιράζομαι με τον σκοτεινό εαυτό μου Βραχυκυκλώνω γεγονότα με την φαντασία μου Έξω απ’ το σώμα μου είναι ένα σώμα αγρύπνιας που με κατακλύζει… 9/5/ 2026 32

Παρεούλα προ της αποδημίας… Άραγε θα τα καταφέρω που ζητώ συνέχεια μια εσωστρέφεια και παγώνω- τα μέλη μου δεν μου μιλάνε- ακούω μόνο την επιδερμίδα μου να τσιρίζει σαν χαλασμένο ρουλεμάν που του περίσσεψε η φωνή και στενάζει απ’ τις πολλές στροφές σακατεμένο. Είναι μπαρούφα ο καιρός, αλλά τον προσκυνάμε… Είναι καταφερτζής ολέθριος… Όποιος τον παραδέχεται δεν θα’ χει καλό τέλος. Εγώ πάντως έγραψα τον εγωισμό μου στα παλιά μου παπούτσια και στρώθηκα να φτιάξω μια μυθολογία εξτρεμιστική. Ακούω πια μόνο τα σπλάχνα μου. Τόσο που σκέφτηκα μέσα στην νηνεμία λες κι ανακάλυψα άλλον θεό, οι νύχτες μου μπούκωσαν θλίψη χάλασε το μολύβι μου, και πια δεν γράφω παρά διηγήσεις που αγγίζουν τον καθένα ατάραχα μαζεύω πια τα σύνεργά μου ο κόπος της ζωής τελείωσε. Αν μείνεις κάτω απ’ το φεγγάρι μείνε μαζί μου θα ακούσουμε που φεύγουνε οι πεταλούδες η ψυχή μας φεύγει η δόλια και πάει μες τον ουρανό μήπως και αποκτήσει φωνή! 10/ 5/ 2026

Παραδόξου γραφής το κατόρθωμα… Του θορύβου η αξίνα κάνει τρύπες στην Αθήνα- τόσο νταβαντούρι διαβολεμένο Που αφιονίζει τα πάθη μας και δεν συμμαζεύονται. Μην στηρίζεις την ευτυχία σου στα πράγματα όμως γιατί θα είναι μια απατηλή ευτυχία. Βλέπεις κι ο γράφων που συνέχεια συστέλλεται Έχει συνείδηση που όλο διαστέλλεται. Στον ύπνο του ακουμπά τον ξύπνο του είναι σαν ο αλαφροΐσκιωτος Ή σαν ο όνος που βαδίζει μόνος ξεκαπίστρωτος. Ρε τι μπελά που βάλαμε πα’ στο κεφάλι μας Ούτε που φανταστήκαμε το χάλι μας. Είμαστε τυχεροί που επικοινωνούμε Πίσω από κείνα που ποτέ μας δεν θα δούμε. Κρύβει μια μεταφυσική το καθετί που ξεστομίζουμε Κι ενώ μια μαλθακότητα του γυμνοσάλιαγκα κομίζουμε. Έχω πολλά να πω μα λέω να σωπάσω Φοβάμαι μην και με τα λόγια την ουσία μου την χάσω. Ε τέλος πάντων, σας ζητώ συγγνώμη Αφού έτσι κι αλλιώς δεν μου αλλάζετε την γνώμη. Μάλλον θα αναγνώθω άλλα ευαγγέλια Μια αθωότητα την έχω όμως πριν την μεταμέλεια. Με σώνει πάντα η απύλωτη γραφή Σαν πολυβόλο που βαράει εδώ κι εκεί. Τώρα να ας καληνυχτίσω Δεν ξέρω απ’ τις Ιδέες μου αν θα ξαναγυρίσω. Πιστέψτε με δεν έχω υστεροβουλία Πάλεψα πάντα με αρχαία εργαλεία. Αν θα βουλιάξουμε όλοι δεν το ξέρω Πάντως για μένα ξέρω ότι υποφέρω. Ας μείνει έστω αυτό το ανάγνωσμα Σαν από παλαιά ταινία άγριο φάντασμα. Αν συνεννοηθούμε εμείς ε τρύπα μου την μύτη Σ’ αφήνω τώρα, βλέπω τον αποσπερίτη! 34

11/ 5/ 2026

Πάντα χαίρομαι όταν καταλαβαίνω ότι μέσα μου είναι καλά εδραιωμένο το ότι δεν ‘’τα κάνω όλα για τα λεφτά’’. Αυτό είναι το μέτρο μου Και κάθε ηθική μου και αξία.

Ας ξυρίσω λίγο τον εγωισμό μου πριν γίνει κραυγή. Μιλώ με φωνή βοώντος….Ξέρεις εσύ. Άλλωστε δεν θα δώσεις και ποτέ σημασία Σε έναν που θα σου πει τις αλήθειες που μισείς. Α ρε ευτυχισμένε καημένε μου!

Καταγραφή… Μπορεί μια παρουσία μαγισσών και στον αέρα Φέγγουνε καντηλάκια του κοιμητηρίου. Πρόσω πάει η νύχτα και δεν είμαι εγώ Που όλα θα τα πω όπως τα περιγράφει η δροσιά και τα εκχυμώνει. Ένα πάθος αγγέλων ίσως να ντύνει 35

Την κατάνυξη με ουσία. Κάπου κοιμόνται οι αναπαυμένοι και έχουν μετρήσει την βαριά κληρονομία ενός θανάτου. Κάπου στο βάθος ύστερα θα ξημερώσει. Ο νυν θεός συνομιλεί με μια αόριστη ματαιότητα! 12/ 5/ 2026

Τον πυρετό με πυρετό τον λες και σου αρέσει. Όπως λικνίζεται το άγιο κορμί κι όπως ψηλώνει Τεκμηριώνοντας την αγιότητα. Άσε την την χορεύτρια να ιερουργεί, δεν είναι Τίποτα τετελεσμένο, όλα κρέμονται Από ένα μυθικό δασκάλεμα. Τι λιμπίζομια πια από εκείνα που δεν αποτέλεσαν ποτέ θρησκεία, τι ορκίζομαι Να μην προδώσω; Όπως πιστεύω στην αγάπη πια κανείς Κανένας δεν μπορεί και να πιστέψει…

Μιλώντας ανθίζεις σαν ορτανσία του δειλινού. Στα χείλη σου στολίζει η Άνοιξη τις λυρικές της γιρλάντες. Κάπου μονάζω για να με συναρπάζεις σε ατέρμονη ακινησία. Νιώθω το άγχος που κουρέλιασε τις στιλπνές φυλλωσιές Τις αιθέριες. Θα σε φωτογραφίσω έξω από την εκκλησία του Πόθου. Θα σε φιλήσω 36

Θα σε πιώ!

Ολόβαρη διαπίστωση… Ψιχαλίσματα πριχού χαμογελάσει ο ποιητής και αποκοιμηθεί ευτυχισμένος Βαθιά νύχτα σαν ρυάκι ζωντανό του ουρανού Το έπος των αστεριών ένα συμπυκνωμένο φεγγάρι που μελωδεί Αιώνιο φτερούγισμα για την καρδιά μου των ερώτων η φύση Ακινητούν οι λέξεις μου και με νανούρισαν κι απόψε θεϊκές Η ρίζα των φυτών ρίζα γυμνή που τραμπαλίζεται όπως η αιωνιότητα Οι αριθμοί γκρεμίζονται μέσα στα καλαμπόκια Ένα…. Το νυν που μας φιλοξενεί Δύο….. το μέλλον που μας τραμπουκίζει Τρία….. τα νιάτα μας που η ζωή μανιωδώς τα ξεκαλούπωσε Τέσσερα….. το ψηφίο μας ψηφίδα που όλα τα δομεί και όλα τα ακυρώνει Αν καταφύγω στα όνειρα ίσως πέτυχω νίκες που δεν φανταζόμουνα Στο στήθος μου ο πόθος εξαπλώνεται ραγδαία Ένα κορίτσι θέλω που με μάγεψε Είναι η πιο σωστή θρησκεία το φιλί και όλο θα το αναζητάω…. 14/ 5/ 2026

Μια μπαλαρίνα βάφεται για να μιλήσει στην δόξα της. Η δόξα όμως κανέναν δεν ακούει. Και ο Χρόνος είναι τυφλός, συνομιλεί μόνο με τον ραγισμένο πόνο μας. Στις σπαθάτες γάμπες της η Στιγμή στερεώνει μια γενναιότητα απιστεύτου. Έξω έχει φεγγάρι. Σιδερώνει το νυφικό της. Τυλίγεται στο αφράτο τούλι του χορού. Η μπαλαρίνα η ελαφίνα!

Με ερωτικό αντίλαλο… Ό,τι και να σου προσφέρω ωχριά μπροστά στο τρυφερό σου πλησίασμα! Πώς προσεγγίζει κανείς έναν έρωτα; με μεγαλύτερο έρωτα; Καμώνομαι πώς δεν ξέρω. Ξέρω όμως τα μάτια σου που με κοιτάνε και μοιάζουν σαν να προσεύχονται να είμαι καλά και ν’ αντέχω. Από το ποίημα ένα μικρό χελιδονάκι αναγγέλλει την γεμάτη παρουσία σου. Το σταθερό ζύγι των αισθημάτων μου λέει πόσο μ’ αγάπησες και πόσο με πίστεψες πόσο. Είναι οι εύγλωττες γαρδένιες που ομολογούν την ανάσα σου· 38

Σε ξέρω ολοένα πιο πολύ, ολοένα πιο πολύ σε μεταφράζω μέσα μου· Κοντά σου βρίσκω την εξωστρέφειά μου πιο λυρική! 16/ 5/ 2026

Τα έντομα του πρωινού σαν τελειωμένα ανακόλουθα λόγια πετάνε έξω από τον ήλιο μου και κεντούν την επιδερμίδα μου την λαβωμένη. Πολλές αναζητήσεις για να έρθει μια στιγμή που οι αναζητήσεις μας δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει το φωτεινό δωμάτιο που άφησα τον νου μου να πλανιέται σε παραμύθια σάμπως χαρούμενα και πάντα -ευτύχημα!παιδαριώδη! 18/ 5/ 2026

Για τον καλό μου αναγνώστη τον καλό μου άγγελο! Πάντα η αυγή ένας ύμνος πάντα η αυγή μία μυθολογία ευτυχισμένη. Και τα λόγια θεραπεύω και την ποιητική τοξοβολία μου δεν αμελώ. Μέσα μου στερεώνονται ουράνιοι θόλοι. Μπορεί δεν είμαι ο ένας που θρησκεύει ακούγοντας τις γαληνότητες Των αγίων, μπορεί Να δένω κόμπο την καρδιά μου, να αγαπώ τον άνθρωπο τον λέοντα τον τρικυμιώδη! Πώς να το πω; Ανήκω σε ένα είδος οδοιπόρου που ασθμαίνει. Σμήνη μέσα στα στέρνα μου ωδικά Πτηνά δοξάζουν κόσμε μου εσένα. Συνάντησα τις δυσκολίες που μου γίναν αδιέξοδο- μα Πιστεύοντας στην τρυφερή αγάπη φτάνω Πάντα σ’ ένα συμπέρασμα ευφραντικό. Ευχαριστώ ρε φίλε που καταλαβαίνεις και το γρέζι της ψυχής μου και τις αγωνίες μου! Αν έχω τέτοιους αναγνώστες είναι αδύνατον και να πεθάνω! Ευχαριστώ! 19/ 5/ 2026

Διερμηνεία… Γαλήνη από κορυφαίο αγιόκλημα γαλήνη Δοξασμένη. Στον κόρφο της φιλοξενεί πουλιά τα δασκαλεύει Σε Άνοιξη! Ω η χαρά μου! Συγκεντρωμένα βγαίνουνε τα λόγια να μοσχοβολήσουνε αυγή. Ο κόσμος στην ουσία είναι ευχολόγια. Όπως τον ξεψαχνίζεις για να τον κατανοήσεις Γυμνές σιωπές σου παραστέκονται να σε κερδίσουν. Μες την ψυχή σου συντελούνται όλα. Κι η απατεωνιά να φλυαρείς όταν δεν έχει σημασία Αντίβαρο της Ποίησης που σε καρατομεί και σε απαξιώνει! 21/ 5/ 2026

Γενέθλιο συμβάν… Όπως τα πράγματα κοιτάζω που μ’ εξουσιάζουνε Σταλαγματιά σταλαγματιά το σύννεφο επάνω μου λιώνει Και με λούζει με δρόσο λαμπρή του ουρανού. Πολλά απόχτησα περιφρονώντας τα. Τώρα πια ξέρω

δεν έχουν όλα σημασία.

Ο χρόνος με τσουρουφλίζει όσο να φανεί ο διάφανος σκελετός μου Ο αέρινος. Ένα κουφάρι πια είμαι ριγμένο μες τον ελαιώνα των αινιγμάτων και κρατώ μια μυρωδιά μέντας σπαρμένης πάνω στα σπλάχνα μου. Βοήθησέ με να χαθώ ακέραιος φιλοδοξία μου! Ετούτο το γενέθλιο συμβάν μου με εκθέτει στην σιωπή περσότερο απ’ ότι θα μπορούσα να προβλέψω! 24/ 5/ 2026

Πιο λυρική δεν γίνεται η Ιλιάδα…. Να υπάγομαι στην μεγάλη μέρα των συλλογισμών και να με στεφανώνει ήλιος ολόλαμπρος ο ακραιφνής αφέντης που μαστορεύει όλα τα σύμπαντα τα ασυναρμολόγητα. Πολλαπλά βάλλομαι από ολοκύμαντες ηλιαχτίδες που χτυπούν επάνω στην ασπίδα μου Την αστραφτερή του αρχέγονου πόθου. Γυμνάζομαι στην σιγή. Γυμνάζομαι στα δύσκολα πειράματα των παρομοιώσεων. Γυμνάζομαι Στην αγρύπνια. Το ποίημα είναι αυτό που βρήκα όταν όλα πια τα έχασα και χάσκει σαν αρχαίο κτίσμα μισογκρεμισμένο κι έρημο Φλύαρο Και παράξενο τόσο. Μια επική σας διηγούμαι ιστορία που τεκμηριώνει τον φερέγγυο λόγο μου. Μπορεί ένας μεταφραστής παραμυθάς που όλα πάνω του τα παρασέρνει σ’ έναν στρόβιλο φρενίτιδας που υφέρπει… Έσω μου είμαι αγαλματένιος πάντα… 26/ 5/ 2026

Στο τέλος της άθροισης τα δευτερόλεπτα έχουν μεγάλη σημασία κι η νύχτα καλπάζει κατά τον αφανισμό. Όλη την μέρα σκάρωνε φιγούρες πάνω μου ένα ημερινό φεγγάρι. Εκείνα που έλαμψαν πάει πια έλαμψαν σβήστηκαν και στην ζωή μου δεν έχουν καμία σημασία. Σημασία έχει να σ’ αγαπώ να μ’ αγαπάς και να σωζόμαστε καθώς μας σημαδεύει ο Χρόνος με το μεγάλο τόξο του το αλάθητο. Ο Ενθουσιώδης σφενδονιστής!

Εγώ που δεν διστάζω να χλευάζω και τον εαυτό μου Γενναία αποκαθηλώνομαι και πάντα βρίσκω μιαν αιτία Να ‘ρθω κοντά σας με της κωμωδίας την ωραία μαεστρία Που με εξυψώνει στα δικά μου μάτια κι ως τον θάνατό μου Λίγες στροφές των ποιημάτων που όλο με αφήνουν πίσω Λίγο απ΄των ερώτων το μαράζι που νομίζω πως δεν θα γυρίσω Μ’ ένα καημό κοιμάμαι μ’ ένα θάρρος βλέπω γύρω μου τα πάντα Και όσο εξαντλούμαι να σας πω τόσο κρούει νεκρώσιμα η μπάντα Αν μείνει έστω απ’ την γραφή μια λέξη που ν’ αντέξει Σε τούτο το φτηνό σκοτάδι μου έχω το φως επάξια διαλέξει Με σκύβει η λογοτεχνία σε σφιχτή λαβή Εμένα που την φρόντισα την κάθε συλλαβή….

Τελευτούντος του κοφτερού Μαΐου… Κλονίζεται σαν μ’ ένα ρίγος συγκλονιστικό ο Μάιος, ιδρώνει· Ιλαρές πεταλούδες στολίζουν κι άλλο την χάρη του! Αρσενικότερος και θηλυκότερος του παντός, Σήμερα πια πεθαίνει· Τον ζω από γεννήσεως, τον έχω αφομοιώσει· Ίσως τον αποκρυπτογράφησα τις ώρες που έρχονται μέσα στην πρωινή γυαλάδα και δηλώνουνε Την ευτυχία, την δυστυχία! Όλα λαλούν τριγύρω μου εμφαντικά. Τέσσερις η ώρα το πρωί που κανονιοβόλησα την θλίψη… Είμαι ο τρεχούμενος, ο εμφανής, ο Αφανής, ο τότε κι ο παρατρεχάμενος Είμαι ο τάχαμου, ο δήθεν έτσι, ο ονειροπόλος· Έχω ένα πλήθος μέσα μου ασύνταχτο, μη Καταγεγραμμένο· Από κακό μαχαίρι όλο ματώνομαι και μου απομένουν τα ποιήματα στερνή και εξημερωμένη παρηγοριά μου! 31/ 5/ 2026

Ερείσματα προ του πελάγου… Στηρίξου στα εγκυμονούντα δευτερόλεπτα και πόνταρε στην ευλογημένη τύχη σου· Είσαι άγουρος για να είσαι ικέτης· Τρέμει σου μέσα η ψυχή και δεν σ’ αφήνει Να πεις και να κάνεις· Ουδείς ο βέβαιος για κάτι,- ούτε κι εσύ Φυσικά· σε ακαθόριστες προβλέψεις θα εικάζεται πως είσαι Ο νουνεχής που έχασε· κάτι συμβαίνει που δεν το ορίζεις· Και σε μια πανσπερμία ματαιοδοξίας θα βρεθείς να είσαι εμπλεκόμενος Και παθητικά υποταχτικός τόσο και τόσο· Ξεφτίζει η υφή του λόγου σου· είσαι σαν ξεμπαρκαρισμένος καπετάνιος που δεν έχει πια φωνή Να πει ένα ‘’Πρόσω’’ και να μείνει άγαλμα το πέλαγο μπρος στην φωνή του· Όσο μαρμαρωμένος μένεις τόσο πάνω σου μαραίνεται η αιωνιότητα! 1/ 6/ 2026

Ψευτίζει ο κόσμος. Τον αγαπώ

μα δεν μου αρέσει πια καθόλου.

Είναι η γεωμετρία του που χάλασε, είναι η πατριδογνωσία μου που με στεναχωρεί και σφάζει. Ολοένα διαλύομαι, γίνομαι ένα παζλ φωνής που μοιάζει με κραυγή και με τρομάζει…

Κλειδωμένες όλες οι απόψεις του κόσμου μας… Βαριά σκιά επάνω μας οι κοσμοθεωρίες που μπαγιάτεψαν… Ολοένα λες και βραδιάζει… Πού πήγε ο ήλιος ο ένδοξος; Αβέβαιος ο εαυτός μου και μουγκός. Αν περπατώ μες το ναυαγισμένο είναι Σύννεφο του βιοπορισμού μου. Έχω αφομοιώσει όλη την μουσική της αισιοδοξίας. Ο πόδας μου ξυπόλυτος και μέσα σε άκανθες περιπλανιέται. 48

Πόσο σκοτείνιασε το μαγαζάκι μου των πειναλέων πόθων! Πίσω από ένα παραμύθι ηθικό τσαλακωμένο φανερώνομαι… Δεν ζω - κι αν ζω είναι που θυσιαστικά πεθαίνω…

Πιο μπαλαρίνα από τον άνεμο… Από τον αδιάκοπο κόπο προκύπτει η ευτυχία του κορμιού Και της ψυχής η εύκρατη ουσία. Βήμα το βήμα και η χάρη είναι Καθεστηκυία. Αντικρύζω το καυτό περίγραμμα της ζωής Όταν του σώματος η σπουδή είναι μία ιχνογραφία που ολολάμπει! Απ’ την εικόνα σου τινάσσεται ο εύρυθμος πόνος Και όλης της άθλησης η προσήλωση. Πόσο όμορφα λες στην ματιά μας εκείνα που δεν λέγονται! Ζητώ να με συντρέξουν τα θαυμαστικά μου! Πώς αλλιώς να την πω την μορφή σου; Δεν σε λυγίζει τίποτα, είσαι μία συσπείρωση ελατηρίου που εκτινάσσεται για να διαβεί προς την αιωνιότητα. Ίσως είσαι ήχος, στην ουσία, δεν είσαι εδώ είσαι στο μέλλον της αντίφασης, στο κρυφό άντρο της αιώνιας νιότης-· ένθεη Και περιμένεις να σε πουν τα οράματα· ένα γεγονός έξω από τα γεγονότα: Πραγματικότητα μιας δαιδαλώδους υπόστασης! 49

4/ 6/ 2026

Μεσημβρινού γεγονότος… Μεγάλο μεσημέρι θεοτικό· Κι ο ήλιος ο ενάρετος ο παντεπόπτηςΛαλούν πουλιά, η Στιγμή αποφλοιώνεται και λάμπει ολοκάθαρη μες τους αιθέρες. Έξω από τον φωτεινό μαντρότοιχο του κοιμητηρίου Ένα τσούρμο παιδιών αναταράζει την φαρδιά ησυχία. Με φωνές χαρούμενεςσαν για να μην επαναπαύονται οι πεθαμένοι. Πιο πέρα, στον ποδηλατόδρομο, κάτι παρέες τιμονίζουν προς την άτσαλη όψη του προαστίου που ιδρώνει. Στην αριθμητική μου δεν προστίθεται τίποτα Και τίποτα πια δεν αφαιρείται. Γαντζώνομαι σε μύθους και την Ιστορία παραβλέπω. Και η γραφή μου σαν μία δικαιολογία για να υπάρχω. Όμοιός μου μόνο ετούτος ο ρακένδυτος ζητιάνος που ζητά μια κώχη του ανέμου για να καταφύγει ευχαριστημένος που τον συντροφεύσαμε!

Χωράφια για να σπείρουν οι αγγέλοι την θέληση του Θεού. Και ο Θεός ουσιώδης πάνω στο τρίχωμα των προβάτων Διαλαλεί μια αιώνια παρουσία. Προχώρησε η νύχτα, τα πλάσματα όλα κοιμούνται. Ένας γκιώνης μόνο ξαγρυπνά και λαμπυρίζουν τα φωτισμένα του μάτια. Σάββατο όπως φαίνεται και όπως είναι. Στρογγυλό πίσω από τις εύκρατες ουσίες του και την αξόδευτη προσευχή. Νοστάλγησα να σιωπώ και όλοι – παράξενο!Να με καταλαβαίνουνε… 6/ 6/ 2026

Με οσμή νύχτας…. Η Ρώμη κλέβοντας λάμψη απ’ την Αθήνα Και μετά η Ρώμη σκλαβωμένη από την κατάκτησή της Η Αθήνα φλύαρη πίσω από κάθε παρασκήνιο Πώς να την δεις την διαδοχή αν όχι σαν μία παζαρεμένη αυτοκρατορία; Κι εμείς τώρα που προχωράμε εδώ φιλαράκια Πάνω σε ένα πασίγνωστο άστρο Λέμε τον πόνο μας, κάνουνε ραγισμένο χιούμορ Και απολαμβάνουμε την τεκμηριωμένη αθωότητά μας. ‘’Για χρόνια πλάγιαζα νωρίς…’’ έγραψε κάποτε ο ποιητής· Τι να σου πω; Κατάντησα λες και δεν καταφέρνω να κοιμάμαι· Περιπλανιέμαι με έναν εαυτό που τον ταλαιπωρούνε πολωμένες άκαιρες οδύνες· Τι να σας πω που να μην έχει ειπωθεί; Κι η Ιστορία που διαβάζω σαν για να ανακαλύψω πόσους πρόδωσε ο εγωισμός τους Μία βαθύτερη κι από του διαστήματος μια μαύρη τρύπα Με εξουθενώνει. Ηχηρή που είναι κι απόψε η νύχτα! Και το φεγγάρι που του λείπουν τα πλευράκια του Λες αναπνέει μία μοναξιά που μας περιτυλίγει Θυμίζει ένα θάνατο που έρχεται - Βλέπεις και η μελαγχολία μας διασκεδάζειΣτα ταραγμένα μας τα μυαλουδάκια αρμόζει μια σεμνή σιωπή. Ας κάτσω λίγο στο παγκάκι του ερωτευμένου άστρου ‘’Κι ας δω κι εγώ την φύση λίγο’’ Όλα γύρω μου ‘’Μεγάλα και ωραία φωτισμένα…’’ Βρε πού θα πάει, κάποτε θα ξημερώσει! Θα μείνει ο στίχος ο παράξενος τυχοδιώκτης… 6/ 6/ 2026 52

Ιππασία αέρινη… Γλεντζές ο ήλιος και χορεύει άσεμνα το μεσημέρι μου. Όλον τον θόρυβο της πόλης τον ενορχήστρωσε η φαντασία μου· Τώρα είναι έγχρωμη η σκέψη μου και επιστρέφει τα λόγια που λέω. Αόρατα σμήνη πουλιών πετούν στον λαγαρό αέρα και ζητούν του νέφους μια πυκνή σκιά ανθισμένη. Ενώ είμαι αμφισβητίας επί των πολλών στο τέλος συμβιβάζομαι με μια ποιητική αγκάλη. Ο θεός δεν θα μανίσει με τον κόπο μου! Όλα τα βλαβερά φωνήεντα της ερημιάς μου θα τα στολίσω με μια φωταψία επική. Μόνιμος ίππος μέσα μου ο στίχος! 8/ 6/ 2026

Μ’ έναν στίχο μες την νύχτα που μου τυραννάει το μυαλό Μ’ έναν στίχο παράξενα υπαγορευμένο Σηκώνομαιλες κι έπεσα ποτέσηκώνομαι. Ω Μάγε ακόνισέ με κι άλλο πάνω στης συνείδησης το αποφασιστικό ακόνι· πλέκω ρήματα και πλέκω ουσιαστικά λέξεις πλέκω να τις ξεδιπλώσω πάνω σ’ αυτήν την άγραφη σελίδα που κομπάζει!

Βροχούλα ήπια καλοκαιρινή Δροσίζει την λερή άσφαλτο που της αντιμιλά Παραμένω ένας οδοιπόρος που χαμογελά και περπατάει Πάνω στο δέρμα του που σκούρηνε όπως του πάνθηρα η φιλαυτία…. 54

Μπορεί να σφάλω όπως τα σκέφτομαι τα πράγματα και τ ’αντιμετωπίζω. Ίσως να είμαι πιο διασκεδαστικός όταν την αποφεύγω την σκέψη μου και την μαντάρω με βελονιές της φαντασίας που ξενίζει μεν αλλά μου είναι απαραίτητες. Ήρθε η μέρα· Με βοή, με χρέη, με πόνο. Ολοένα περισσότερο σκαλώνω στα ερείπιά της. Στα μάτια μου ταιριάζουν χρώματα φυγής. Μπορεί το ποίημα να είναι ένα ουράνιο τόξο σκεβρωμένο. Όλα πώς ξεθυμαίνουν τα φωνήεντα! Ας πω ‘’Νικήσαμε’’ και νίκη ας μην υπάρχει… Ο χρόνος είναι σύμβουλος σαν νυσταγμένος ακαμάτης…

Το σκηνικό ενός τοπίου που πλουταίνει… Το φως του απογεύματος σαν μια επίδραση αγάπης πάνω σε μια πληγωμένη Καρδιά που σμίγει τον σεμνό της πόθο με το καλοκαίρι Το χορτασμένο. Ωραία συνομιλούνε οι ελιές προτού λαδώσουν την συνείδηση σου την ακμαία! Στο πάρκο ακούω τις φωνές απ’τα παιδιά που παίζουν και μυθολογούν μες τα χαχανητά τους. Ό,τι που λέω έχει οσμή μιας παρομοίωσης που δεν τελειώνει. Κάποτε υπήρξα θηρευτής καημών. Για να μου εξηγήσεις να σου εξηγήσω Πέρασαν χρόνια ώσπου να συντονιστούμε. Τώρα βαρυγκωμάει μόνο ο συρμός στην ανωφέρεια του βουνού. Εμείς διαβαίνουμε μια όμορφη πεδιάδα Που είναι γεμάτη θάμνους λυρικούς και μύριες πεταλούδες. Ω τι ωραία λαλεί ο κότσυφας και σήμερα που αγαπιόμαστε! 13/6/2026

Ελεύθερη να μας αγγίζει η πραγματικότητα αλλά δεν την φοβόμαστε, κι ας πρέπει. Διασκεδάζουμε στην έρημο και ζούμε αγχωμένοι στις πόλεις. Τούτο μου εστί το λεχθέν και λάβε το υπ όψιν προτού δεν καταλάβεις την βαθιά αντίφαση που θα σε κατατρώει. Ιερατεία και ιερατεία κατέρρευσαν πριν σκλαβωθούν στην Αλήθεια; Όλος ο κόπος μας είναι αίμα! Αλήθεια λέω: Αίμα και μόνον αίμα…

Σε καμιά προσέγγιση δεν είσαι ενταγμένη Κι ίσως από μια λέξη σ’άλλη να μου σώνεται η φωνή Πώς να σε πω που μοσχοβόλησες μέσα στα σύμπαντα όλα Και εδραίωσες γαλήνη του έρωτα πιο κραταιή απ’την φωτιά…. Πώς να σε πω; Ψηλά ψηλά ακούγονται τα φωτεινά πουλιά που πέταξαν από την αγκαλιά σου Δράση μοναδική ο έρωτας-δεν θα χαθούμε Και τα γυμνά ποιήματα τα ατέλειωτα Παρηγοριά, φτασμένο χάδι πάνω στο κορμάκι που έτρεμε ένα Σάββατο βράδυ!

Αρχαϊκό… Βρε δεν σαλεύει τίποτα, ούτε οι φυλλωσιές Ούτε του ύπνου ακούγονται τα όνειρα τα φρούδα Σχεδόν κι αυτός που πλάγιασε παράξενα νωρίς Δεν ένιωσε που κόντεψε όμορφη πεταλούδα. Θα ξημερώσει όπου να’ναι και θα ῤθει το φως Να πει για κείνα που με νου δεν τα κοντοζυγώνεις Μόλις ο ήλιος θα φανεί θα σβήσουν οι αστερισμοί Και θα φανεί παράξενα που μίλαγε ο γκιώνης. Ωραία που την ζήσαμε ετούτη την ζωή Κι ας είχε πίκρες κάποτε κι ας είχε δυσκολίες Τώρα που στοχαζόμαστε πως πέρασε σωστά Ευλογητά μας φαίνονται όλα και ευτυχίες. Έλα να πούμε το μικρό ωραίο τραγουδάκι μας, κάπου θα ήρθε η αυγούλα Θα φέρνει τα καλούδια της, θα βρούμε την Στιγμή Που η χαρά μας φαίνεται να είναι μια ασπούδα… 17/6/2026

Με γρήγορο βηματισμό βραχνός προφήτης… Λαχανιασμένο τρέξιμο στον ήσυχο ποδηλατόδρομο προτού να βγει ο ήλιος. Όλα τα ειωθότα συνοψίζονται σε ένα ρίγος ενεστωτικό. Πάλι πιο φρέσκος στην σκέψη μου από ένα μίσχο που υπόσχεται αβρά λουλουδάκια. Ο ιερός μου τόπος τώρα, ο ιερός μου διάκοσμος: Φυτά πατούνε πάνω στην ανάμνηση και είναι μια κυριαρχία επί του συνόλου. Το οξυγόνο μου υποβάλλεται σε καταιγισμό· Νυχτερίδες γαντζώνονται από ένα κλαδί ευκαλύπτου· Τοκογλύφοι των υπερήχων. Βλέπω κι εκείνα που δεν έβλεπα, φαίνεται όσο γερνώ τόσο και πιο πολύ μαθαίνω να νιώθω πιο κοντά μου την κατάνυξη. Η νύχτα υποχωρεί και την καταλαβαίνω που όπως βουλιάζει μέσα στην αθρόα μαγεία της απελπισμένους έχει οπαδούς και - ευτυχώς!όχι εμένα!

Ο ολομόναχος περιπατητής… Δικαιώματα έχει η αναπνοή να μας συντρέχει με ανάκαρα. Κάτι φορές προσεύχομαι μην αλλαξοδρομήσω. Έχω ενστερνιστεί πολλά φωνήεντα και είμαι ωδικός Ακόμη και στον ύπνο μου. Ουκ εα με καθεύδειν το… Όνειρο. Όλα μια ευθεία: και το ποίημα που ευθυγραμμίστηκε με το βαρύ σεντόνι Της νύχτας, και το μολύβι μου που όταν γράφει αφαιρείται Από του κόσμου την περισυλλογή, και κείνη η αίσθηση κάτσε να αναλογιστώ πόσο που λάμπει…. Όλα ένας χαμένος κόπος και βουβός. Βαδίζω κάτω απ’τους φανοστάτες που χαμογελάνε. Τι είναι ο πόνος μας εκτός από μια συλλαβή που δεν κομπιάζει και την ξεστομίζουμε αναιρώντας Το τέλειο σχέδιο της ζωής, το ανάγλυφα απατηλό. Θα κατοικώ τα άρρητα του κόσμου. Στον ενικό της είναι Πληθυντική η αγρύπνια μου… Πάντα έτσι απλά! 18/6/2026

Συμπαρασύροντας και την ζωή…. Είναι οι έξαλλες μαριονέτες των κόσμων που παρασύρονται από την εποχή και σαρώνονται απ’τον αέρα της συντέλειας· κοστίζουν όλα όσα ξέρουμε: -τώρα πια κατανοητόκαι τρομερά ανεξήγητο· μεγάλες ιδέες για να τις πιστέψουμε, ακολουθούμε τις κοσμοθεωρίες του χαμού- ο κόσμος δεν αλλάζειμαντάρει τις κάλτσες του που τρύπησαν απ’ το τρεχαλητό· διψασμένοι για έρωτα παραμένουμε( κι αυτός δεν χώρεσε ποτέ μες τις επαναστάσεις) -ζυγώνει το αλογάκι μας το μαύρο σύννεφο, τεντώνονται τα τόξα- ποιόν σημαδεύουν; Στραγγίζονται οι φλέβες από αίμα· ποιό φονικό θα ενοχοποιήσει τον εαυτούλη μας; Τακτικά κάνουμε λάθη που θα αποβούνε μοιραία· Κουκούβισα μέσα στο αττικό τοπίο· πώς μας σαρώνει ο θάνατος; Ακουμπώ στο τοιχαλάκι του δισταγμού· αν πω εκείνα που εικάζω Θα ανασκελωθώ κάτω από τον ουρανό τον παντεπόπτη και θα βλέπω τα έρημα άστρα, τα άντρα των στεναγμών μου…. 19/6/2026

Νυσταγμένη γάτα μου σαν νυσταγμένο φεγγάρι σαν νυσταγμένα πουλιά Κάτω από έναν θάμνο κουλουριάστηκε κι ονειρευόταν Πώς είναι μια πριγκίπισσα μιας άλλης εποχής· Ο αέρας έλειπε, τίποτα δεν κουνιόταν· Μόνο η δύναμη του νυχτολούλουδου γέμιζε την ατμόσφαιρα μπαρούτι και υποσχέσεις!

Λιγόστεψε η απόφαση και τράπηκε σε φυγή ο νους μας. Σφίχτηκε ο πλανήτης και σιγά σιγά στο κατευόδιο απορροφηθήκαμε των οριζόντων. Με μια ρομαντική ψυχή δεν πας μακριά μα φτάνει που είσαι τολμητίας των αθωοτήτων. Ανασαίνω την επική γαλήνη την μέσα μου. Αφέθηκα να απουσιάζω. Θα καταταγώ στις ταξιαρχίες των στίχων, θα ενταχθώ στο μεράκι τους. Ετούτο το σκαρί το πολλά ταλαιπωρημένο 63

μπάζει νερά και μαρτυράει πως είμαστε ευάλωτοι…

Στον ύπνο επιπλέω γιατί δεν με κατακτά Η νύχτα με αποστομώνει Φέρω σημάδι επάνω μου των αινιγμάτων Με σώζει το αλφάδι της προσήλωσης Με καθηλώνει… Όση σιωπή περιέχω τόσο φλύαρος γίνεται πάνω μου ο ουρανός Μια μέρα ίσως γίνω αόρατος δραπέτης από όλες τις πραγματικότητες Θα συνομιλήσω τότε με το πιο μακρινό άστρο το βουλιαγμένο στον πυρήνα του Μπορεί να καταλάβω πόσο είμαι μικρός Κι ας θέλω να αγγίξω την αιωνιότητα….

Τα υποφερτά βασανιστήριά μας χρεωμένα επάνω μας κι ενώ Κωφεύουμε να μάθουμε για την αλληλεγγύη Σε κείνους που τους έσφαξε η μοίρα…. Μπορεί να κάνει θαύματα η Ποίηση αλλά δεν είναι νοσοκόμα για να ξαγρυπνά Πάνω από το μαξιλάρι του κοσμάκη…. Αυτό είναι το δέον: να κρατιόμαστε από την αόρατη κουπαστή Των Ιδεών- αυτό και μόνο. Ακμαία η ψυχή μας και βοά, τεκμαίροντας Την ιλαρή μας αθωότητα την πολλαπλά κατακτημένη. Οριστικά χαμογελάμε μήπως και με έναν στίχο κάτι κατορθώσουμε. Στην μοναξιά κατέχουμε μόνο αμφιβολίες· Μέσα σε ηχηρά δευτερόλεπτα ταράσουμε την ησυχία του όντος. Κανείς δεν μένει σε ευλογημένη ευτυχία. Οι αντιφάσεις είναι ο οίκος καθενός…

Διαδικασίες λύπης και έμπνευσης… Για να μην μου ξεφύγει τίποτα σφίγγω την λαβή και το γυμνό σώμα του ποιήματος με παλεύει ‘’στα ίσα!’’ Να έτσι που ο χεροδύναμος οίστρος με περιπλέκει σε φανατικές ιστορίες- δεν ξέρω αν με καταλαβαίνετε! Πώς να το πεις εκείνο που δεν λέγεται; Πάντως προσπάθησα να μείνω επί του εδάφους Ενώ η ψυχή μου ήθελε τις πτήσειςΝομίζω αθλητής φανατικός (θανατικός; Δεν ξέρω!) Ξέρω που μου υπαγορεύει κάποιος που δεν με κοιτά στα μάτια μόνο αποφεύγει να σχολιάσει την μελαγχολία μου… 22/6/2026

Αντιθέτου φοράς… Ο χρόνος σε έδωσε απ’ τον καθρέφτη Ταριχευμένο είδωλο μέσα σε παρακμή. Κάτι ασάλευτες σκιές περπάτησαν κοντά σου, εσύ δεν ήσουν εκεί Ήσουν ένα αραχνιασμένο δυστύχημα από κείνα Που συναντά η φθορά. Ακίνητα δευτερόλεπτα σαν παγωμένη λίμνη τρέμουν στο κενό και στο άπειρο. Τι σκέφτεσαι άραγε όταν λείπεις; Σαν μια θεατρική μορφή που την μεταγλωττίζει το σκότος. Κηδεύω τις μέρες που δεν σε πιστεύουνε· Αφήνω τις νύχτες να κυρτώνονται πίσω από εκείνα που δεν ξέρω. Ο κύκλος της ζωής τελειώνει. Στο βάθος είναι ένα φως που κάτι ελπίζω να σημαίνει όταν σίγουρα δεν είσαι εδώ…

Θα δουλέψουν τα εργαλεία μας και από την εξόρυξη μιας παρομοίωσης θα αναδυθεί η αναμέτρηση με την φαντασία μας την νεόκοπη. Τούτο μια πρόοδος είναι και για την νόηση: Να καταφέρνεις να μεταπλάθεις την αλήθεια ώσπου σαν πλαστούργημα να γίνει χρήσιμο κάτι. Εντατικά την αποφεύγουμε την μεγάλη Απόδειξη. 67

Όμως όλα συνηγορούν για να μας δείξουν τον αφεύγατο δρόμο. Το να ανθίζουμε είναι ο τρόπος μας ο καλός. Το να ιερουργούμε πάνω από περήφανο χάος…

Όπως ενός αγάλματος η ευπιστία… Ετούτο το στεγνό φωνήεν της ψυχής· έπαιξα στον τζόγο της τύχης μέχρι θανάτου, ένα μολύβι στόμωσε πυκνά γράμματα σαν πολιορκητικός κριός, τίποτα δεν νικήσαμε, όλα υπήρξαν και θα υπάρχουν, ποιος να πιστέψει σε κυριαρχίες; είναι η πράξη μας απόλυτα περιορισμένη. Έτρεχα όλο το βράδυ από όνειρο σε όνειρο, βρέθηκα στον επάνω μαχαλά, παίζαν παιδιά και παίζανε νεράιδες, εγώ δεν έπαιζα όπως παλιά με την ελπίδα μου, ιδρωμένος μέχρι ανάμνηση από τούτον τον άξαφνο αγώνα Στριμώχτηκα με κάτι άλλους τσούρμο σαν ενός θιάσου περιφερόμενου μες την ρουφιάνικη επαρχία, πήγα μπροστά, ψέματα, πουθενά δεν πήγα, αξιοσημείωτο ουδέν. Και του ποιήματος η καρδιά μια πράξη αριθμητική: μηδέν Από μηδέν= μηδέν. Να ο συμβολισμός μου! Είναι εκεί που δεν σου φανερώνεται καμιά θρησκεία ανέμου, όλα Τα δρώμενα μες στην φαρδιά πεδιάδα, άγνωστος 68

φίλος μας πάντα υπήρξε ο θεός, και δυσανάγνωστος: όπως φιλοσοφία ξεχασμένη. Λοιπόν λιακάδα και την σήμερον, βαθύς ήλιος Και σωριασμένα γύρω μου δέντρα, όλα πυροβολούν κατά το άπειρο, καμώνεσαι πως δεν βλέπεις, την ώρα που ένα ήσυχο αεράκι σε αναρπάζει και σε μεταθέτει σε έναν άγουρο παράδεισο, στεγνό Από ώρες, εκείνα τα ρολόγια τα αδυσώπητα που σε μαντρώνουνε σε μια ζωή υποταγμένη= έτσι φαντάζομαι νικιόμαστε και ίσως ζούμε σε μία άλλη διάσταση, φτωχοί και αδύναμοι, ωραία παραδομένοι… 23/6/2026

Ο νυν επίλογος έναντι των δεόντων…. Σφίγγεται η ψυχή μου με τις γύρω μου φρικαλεότητες. Αντιστροφή των πάντων που και ντεραπάρονται και δεν ισορροπούνε. Με νέφη και την στεναχώρια του ο ουρανός. Κόβω το ένα να το κάνω δύο/ σε τι είμαι μπλεγμένος που και μου καταλογίζεται; Αναπνέω σιγά. Στιλβώνω επικά μυθεύματα. Η μουσική που μ’ έθρεψε και θα με ξανανιώσει…. Μικρό αντίο σας!

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ ΤΟΚΟΧΡΕΟΛΥΣΙΑ…

ISBN: 978-618-5609-16-0

ΣΤΡΑΤΗΣ ΠΑΡΕΛΗΣ 2026

ΑΘΗΝΑ 2026

Στο διαδίκτυο: http://stratisparelis.blogspot .com Ε-Mail: stratisparelis@gmail.com 71